Anna Czernik

Krew i popiół

Fotograf Wiktoria Szyjka

© Anna Czernik, 2024

© Wiktoria Szyjka, fotografie, 2024

Książka zawiera wszystkie uczucia i doświadczenia, które autorka zebrała i opisała jako swoje osobiste oczyszczenie i wyrażenie samej siebie. Tekst zawiera wszystko, co jest złe i trudne, ale również tęsknotę i pragnienie uwolnienia. Jest to więc swoisty wyraz codzienności w poetycznym sensie, opisujący autorkę jako osobę wierszem.

ISBN 978-83-8369-142-8

Książka powstała w inteligentnym systemie wydawniczym Ridero

Lawenda i proch

moje nagie stopy

zanurzone

w lawendowym polu

ręce zakrwawione

z oczu łzy

z potem zmieszane

w tym wszystkim ja…

i pustka, która

moją duszę trzyma

w dłoniach…

świat kręci się

nie zatrzymuje

serce puls produkuje

i oddech, którego

złapać mi nie dano

w końcu krzyk (!) 

wydaję 

lecz wstyd mi za to

… w tak pięknym świecie

mnie i mojej duszy

nie wypada tak…

zrywam garściami lawendę

wycieram nią łzy

i rany 

Boże, co ja zrobiłam? 

kim jestem 

i kim się stanę? 

a mówili:

„prochem jesteś 

i w proch się obrócisz”

więc kładę się powoli

otulam kwiatami…

jeszcze jedna 

jedyna

ostatnia

łza spływa…

…a potem…? 

a potem już mnie

nie ma.

Luty

anielskie pióra 

opadają z nieba 

z taką gracją 

jak kocie łapki 

stąpające po ziemi 

jeden z zimnych płatków

opadł na moje czoło

i z jego zimnym pocałunkiem

znów poczułam 

że żyję

chwila ta, trwała tak długo

jak gdybym była

w zwolnionym tempie

lub kapsule czasu

zamknięta

i tyle szczęścia

się ze mnie wylało…

poczułam kim tak naprawdę

od zawsze byłam 

moje serce płonie

tak gorące aż parzy w dłonie

a moje codzienne ubrania

w białą sukienkę zaklęte

i tańczyłam boso

nie wśród kwiatów 

a białego puchu 

niesiona przez wiatr 

tyle radości w tym 

smutnym świecie

tyle mnie we mnie

tam było…

poczułam na chwilę

jak odzyskuję to

co dawno straciłam

Myśli z czasu, kiedy miałam 16 lat…

Na chwilkę zapomniałam

o tej Ani w granatowej

tiulowej sukience

granatowych lakierkach

czarnych włoskach kręconych

i szmince czerwonej

zapomniałam o tej

trumnie dębowej

o tych gorzkich łzach 

których nikt nade mną

nie wyleje

ale ona do mnie wróciła

i znów mam nad sobą

tę garstkę osób

na pogrzebie

myślałam że się 

szczęściem obleję

że to już za mną

a to znowu się dzieje…

Szatan

Moją głowę opętano

szatan zrobił sobie z niej

produkcję złych myśli

wspomnień i słów

i wyciska ze mnie łzy 

żołądek wykręca

serce wyrywa

i co jakiś czas

jakby mu jeszcze 

było mało

swoją agresję 

kieruje na mnie…

Maluje mi po rękach

nogach i brzuchu 

czerwoną farbą 

figury geometryczne

linie i odcinki

fioletową zaś 

nierówne kółka

małe i duże

które znikają po tygodniu

Zła siło bezduszna,

jeśli mnie słyszysz

opuść ciało moje

zostaw mnie 

w spokoju

zabierz mnie do domu

proszę…

Miłosne zagadki

Jeżeli należałabym 

do twoich wspomnień

— czy wspomniałbyś

jej o mnie?

Czy zrzuciłbyś płaszcz mój

z twojego języka

i patrzyłbyś 

jak pamięć o mnie zanika?

Czy do ucha 

byś jej szepnął

że szczęśliwszy byłeś 

ze mną? 

Powiedz skarbie, 

powiedz szczerze

czy w twą miłość

warto wierzyć?

Tyle pytań mam

bez odpowiedzi 

lecz ty nie chcesz

odpowiedzieć 

Wolisz milczeć

wolisz odejść

a mi smutno 

serce boli

I wiem, gdy usta jej 

całować będziesz

to poczujesz 

czerwień moich...

Zatańcz ze mną

raz ostatni 

a gdy umrę 

niech ta miłość

nie przepadnie…

Dystans

żal ogromny

serce moje biedne 

rozrywa na kawałki

...kruszę się…

jego cząstki 

wypłakuję,

krwawe łzy 

ciekną z powiek

tak zmęczonych…

już nie mam 

ni grama nadziei

ni szczęścia na wargach

zapisanego 

wczoraj jeszcze 

widziałam się w welonie

i twoich objęciach 

a dzisiaj…

nie widzę siebie wcale

tak cię kocham…

jesteś jak jutrzenka,

tylkoś zbyt daleko

bym cię dotknąć mogła

przepraszam Cię

mój ukochany…

tyle ze mną masz 

nie spokoju i lęku

tyle zmartwienia

tyle nienawiści 

a łez mych kiedyś 

zabraknie 

i marność zostanie 

marność nad marnościami

i wszystko marność…

Chcę wrócić tam…

chcę wrócić tam,

gdzie rysowałam koty 

w byle jakim 

zeszyciku 

i mama mi mówiła

że to dzieło sztuki…

chcę wrócić tam,

gdzie za tę jej brązową,

długą spódnicę chwytałam

i goniłam dookoła 

beztrosko…

chcę wrócić tam,

gdzie moja huśtawka

z patyka zrobiona

i te łąki za rzeką…

i gdybym mogła,

tak bym chciała

wyzbyć się tego bólu,

żalu i gniewu 

i wrócić tam,

gdzie wierzyłam 

że tata mnie kocha

a mama żyć będzie 

wiecznie.

Miłość

Ona i jej ogień

w oczy parzy mnie

Gdy przez ulicę biegnę 

światła kręcą się

Tak mi jest (nie)dobrze

Jezu Chryste mój

Jestem znów niczyj

a mogłem być twój…

Gdybyś tylko była 

jedną z moich dam,

jednym z miejsc na świecie,

które dobrze znam

Przysiąc bym ci mógł

na tysiąc jasnych gwiazd,

gdybyś ty mnie nie kochała,

jak płomień bym zgasł…

Ta miłość mnie zabije,

dobrze o tym wiem…

ale bez niej zginę,

bez niej nie ma mnie.

A mogłabym

A gdybym mogła 

być kimś innym,

kimś kim zawsze

pragnęłam być

Mogłabym mieć 

śliczną talię 

tatuaże 

i tego borderlajna brak…

Byłabym wyluzowana,

zadbana

i kochałabym siebie

tak mocno…

A gdybym mogła 

tej wrażliwości się pozbyć,

wyzbyć przywiązania 

do Ciebie

ah, jak ja bym chciała 

cię nie kochać 

mój skarbie

największy 

Mogłabym być wtedy 

idealna,

łamać serca 

a w zamian swoje 

w całości zachować 

Koniec darmowego fragmentu książki.

Zachęcamy do zakupu pełnej wersji.