Marcin Staszak

POEZJA JÓZEFOWA

© Marcin Staszak, 2026

Poezja Józefowa” to tom wierszy zatrzymanych przy postaci Józefa z Nazaretu — nie jako legendy, lecz człowieka codzienności. W ciszy, pracy i odpowiedzialności odsłania się tu wiara prosta, nienarzucająca się, zanurzona w sprawach dnia powszedniego. To poezja o mężczyźnie, który uczy obecności, skromności i dostrzegania sacrum ukrytego w zwyczajnym życiu.

ISBN 978-83-8440-308-2

Książka powstała w inteligentnym systemie wydawniczym Ridero

Spis treści

POEZJA JÓZEFOWA

Prolog

Śpiący józefie

Pastorałka Józefa Cieśli

Mało kto wie

Józefa poznałem

Trzeba zdążyć na gwiazdkę

Najbardziej lubię przebywać

Moim kumplem jest Józef

My faceci XXI wieku

Kiedyś przyśnił mi się Józef

jam sługa wśród chorych

Święty Józefie

Ze świętym Józefem

U Józefa

Wyznanie do Józefa — cz.1

Wyznanie do Józefa — cz. 2

Wyznanie do Józefa — cz. 3

Wyznanie do Józefa — cz. 4

Wyznanie do Józefa — cz. 5

Wyznanie do Józefa — cz. 6

Wyznanie do Józefa — cz. 7

Wyznanie do Józefa — cz. 8

Wyznanie do Józefa — cz. 9

Wyznanie do Józefa — cz. 10

Józef uczy mnie powrotu

Modlitwa Tobiasza

Milczący Patron

Kiedy niebo zaczyna milczeć

Telegram do Świętego Józefa

List do Józefa

Modlitwa do Opiekuna Józefa

Epilog

Świadectwo Siostry Małgorzaty

Memorare do św. Józefa

Prolog

„Poezja Józefowa” jest moim siódmym dorobkiem poetycko-literackim a w tym wypadku drogą i próbą zatrzymania się przy postaci Józefa z Nazaretu i spojrzenia na nią nie z perspektywy legendy, lecz codzienności. Z kart ewangelii wiemy o nim niewiele. Cisza, w której pozostaje, wypełnia się jednak historią, tradycją kościoła i doświadczeniem zwykłego życia.

Ten tomik nie próbuje tworzyć „cukierkowego” obrazu świętości ani powielać znanych, barwnych przedstawień. Józef, który pojawia się w tych wierszach, jest bliski ziemi — zanurzony w troskach dnia powszedniego, w pracy, odpowiedzialności za dom, w niepokoju o jutro, w sprawach finansów i rodziny. To Józef w odcieniach szarości, ale i w świetle wierności.

Ta poezja jest również opowieścią o nas — o mężczyznach XXI wieku, którzy w świecie pośpiechu i niepewności próbują zachować sens, godność i ciszę serca. Takiego Józefa sobie wyobrażam i taką postać pragnę nakreślić poetyckim piórem: milczącą, pracującą, obecną.

Mam nadzieję, że „Poezja Józefowa” trafi do tych, którzy zabiegają o rzeczy proste i zwyczajne, a jednocześnie potrafią dostrzegać cuda ukryte w codzienności. Jest to poezja inspirowana ludzkimi świadectwami — skierowana do osób i środowisk, którym święty Józef pozostaje bliski, także w modlitwie i życiu.

Marcin Staszak

Śpiący józefie

śpiący Józefie

napisałem do Ciebie

list polecony

o ludzkiej niemocy

bezradności finansowych

czasem pustym talerzu

kiedy już się obudzisz

szturchnij łokciem niebo

wysłuchaj łez

zroszonych modlitwą

zdrowia takiego

jakiego życzymy sobie na święta

ciszy takiej jak w klasztornej klauzurze

wewnętrznego spokoju

w najbardziej zabieganej codzienności

i anielskiej tarczy

wśród miejskiego gwaru

śpiący Józefie

kiedy się już wyśpisz

wyślij mi to wszystko

w odpowiedzi do moich próśb

tam do snów

gdzie spotkam się z Tobą

święty Józefie

Pastorałka Józefa Cieśli

nikomu nic nie mówiłem

kiedy we śnie ukazał mi się

Archanioł Gabriel

trzeba było nam uciekać

z Betlejem aż do Nazaretu

nie bardzo było gdzie się zatrzymać

choć kołataliśmy

od gospody do gospody

wszędzie słyszeliśmy:

„tutaj nie ma dla was miejsca”

z Miriam zatrzymaliśmy się

w cichej stajence

ta noc miała być dla nas święta

długo nie pojmowaliśmy

co takiego się wydarzyło

i dlaczego trzej mędrcy przyszli do nas

a gwiazda betlejemska

świeciła jak prosty lampion

moja Miriam

wszystkie te sprawy

długo rozważała w swoim sercu

a ja kontemplowałem

swoje milczenie

po swojemu

Mało kto wie

mało kto wie

że święta Rodzina

była w kryzysie bezdomności

ponoć z miejscowej gospody

ktoś Ich nie przyjął

wybłagali jakiś kąt w stajence

to wszystko co mieli

nie wiem czy mieli nawet

jakiś chleb na stole

pomimo że Józef był dobrym cieślą

trzej królowie niczym dzisiaj

prezydenci różnych miast

niespodziewanie przyszli z pokłonem

trochę jestem ciekaw

co Miriam z Józefem

zrobili z kadzidłem

mirą i złotem

a potem na osiołku

wylądowali w Nazarecie

tymczasem Jezus wzrastał w mądrości,

w latach i w łasce u Boga i u ludzi. (por. Łk 2,52)

Józefa poznałem

Józefa poznałem

w najbardziej ekstremalnych warunkach

mojego życia

uczył po mistrzowsku

jak być opiekunem chorych

jako czeladnik Cieśli z Nazaretu

po uczniowsku szlifowałem słuchanie

milczenie było modlitwą

wspólnie nie potrafiliśmy pojąć

huraganów współczesnego świata

przecież burze ludzkich cierpień

były zawsze na pierwszym miejscu

po opiece nad cierpiącymi

zawsze rozmawialiśmy długo

nie mogłem zrozumieć

co znaczy stać się sługą

wśród ubogich

Święty Cieśla

wyjaśniał wszystko z cierpliwością

zachwycał błogą ciszą

do której każdy spieszył

gdyby dziś pracował w hospicjum

nikt inny nie znałby lepiej sztuki opieki

podporo w trudnościach

okryj nas swoim płaszczem nadziei

Trzeba zdążyć na gwiazdkę

trzeba jeszcze zdążyć na gwiazdkę

najlepiej przed mędrcami

okruchy opłatków

rozdzielić pod stołem

ze swoim aniołem

na facebooku napisać

życzenia spełnione

choć twarze umazane

sosem z ryby po grecku

policzę od nowa wolne miejsce

na choince serce z piernika zawieszę

poczekam niespodziewanie

na Gościa z Betlejem

a wszystko to w cichą noc

nie zawsze u mnie świętą

niecodziennie

odświętnie pogadam z Miriam z Nazaretu

bo w powszednie dni

nie było na to czasu

z Józefem cieślą

jakiś temat znajdę

może pomilcz

albo zapytam

dlaczego nie było dla Nich miejsca w gospodzie

gdy do wieczerzy

zasiądziemy głodni

jak po dalekiej podróży

z grymasem

że karpi zabrakło w marketach

obgadamy handlarzy

z jarmarków bożonarodzeniowych

że w tym roku wszystko

cholernie za drogo

na instagram wrzucimy kilka nowych zdjęć

najlepiej w swetrach z reniferami

na godzinę przed pasterką

może łykniemy lekkie aperitif

— Bóg się rodzi. moc truchleje!

Najbardziej lubię przebywać

najbardziej lubię przebywać

z ubogimi

razem nie pasujemy

do świata bogaczy

w drodze powrotnej

wracamy parami

Rafael rozprawia coś o Tobiaszu

Chmielewski ciągle wspomina

o krakowskiej noclegowni

Józef jak zawsze milczący

Koniec darmowego fragmentu książki.

Zachęcamy do zakupu pełnej wersji.