Gabriela Kościelniak

Anahtar Cennet

Na granicy jawy i snu

© Gabriela Kościelniak, 2019

Tomik ten zawiera twórczość poetycką i graficzną, będącą zaproszeniem do świata, gdzie jawa i sen balansują na cienkiej granicy wzajemnie się przenikając… gdzie zwykłe wydarzenia przy pomocy wyobraźni przeistaczają się w nierealne zjawiska, a posłańcy światła i ciemności, tocząc walkę o ludzkie dusze, zsyłają wizje o przemiennej barwie…

ISBN 978-83-8126-074-9

Książka powstała w inteligentnym systemie wydawniczym Ridero

Spis treści

Anahtar Cennet

Ćmy

Lubię

Dotyk budzącego

Nuntius

Sieć obojętności

To co zakryte

Archanioł Półświatła

Mezularitzak

Posłańcy

Blackout (mgliste smugi retrospekcji)

Harmageddon

TO CO ZAKRYTE

ARCHANIOŁ PÓŁŚWIATŁA

MEZULARITZAK

POSŁAŃCY

BLACKOUT (MGLISTE SMUGI RETROSPEKCJI)

HARMAGEDDON

SAMOTNOŚĆ TO BŁOGOSŁAWIEŃSTWO

KUGLARZ EMOCJI

DO KRUKA

SENNE MARZENIE

ĆMY

LUBIĘ

WRONA

NOC

CONFESSIO

ĆMY

LUBIĘ

ĆMY

LUBIĘ

DO KRUKA

ĆMY

LUBIĘ

DO KRUKA

SENNE MARZENIE

DOTYK BUDZĄCEGO

Łacińska sentencja z,,Imię Róży”

,,Omnis mundi creatura, quasi liber et pictura, nobis est in speculum”

Myśli autora

Tajemnica mistycznej prawdy mieni się złotym tłem
i leży pyłem uśpiona tam gdzie czerń i biel
milcząco niedościgniona zakryta całunem z mgieł
przebywa w sferze granicznej pomiędzy dobrem a złem

Gdy opada gęsta mgła fantasmagorii z paraliżu ciemności
zawsze wyłania się iluminacja prawdy

Ćmy

W skąpanej czernią gęstej przestrzeni

gdzie nie uświadczysz szaty zieleni

tuż nad powierzchnią ogniska wielkiego

w poczuciu pustki i żalu cierpkiego

ma miejsce taniec całkiem uroczy

smutnych owadów — motyli nocy

Wirują w ciszy bez ludzkich oklasków

wzlatując niżej bez podziwu wrzasków

wprost ku płomieniom tryskających lawą

które całą mocą dusząc je i paląc

zostawiają tylko zwiewne skrzydła czarne

zakończywszy gwałtem życie ciem pradawne

Lubię

Lubię gdy mglistość spowija pola

kiedy je czule tuli w ramionach

i wchłania każde oddechu tchnienie

stawiając lekko swe stopy na ziemię

Lubię gdy wiatr tak gwałtownie hula

i ciałem szklistym w liście drzew dmucha

zrzucając je barwnie na szare przestworza

co zroszone błyszczą niczym gwiezdna zorza

Lubię ten chłód ponurego brzasku

tonący w śpiewie ptaków na dachu

które przy pierwszym przebłysku światła

zbudziły się ze snu wzlatując z ukrycia

I lubię tę ciszę co chwyta duszę

czującą siłę łączności z duchem

całej natury naszego świata

który swą magią uskrzydla serca

Dotyk budzącego

To niebezpieczna obsesja

gdy myśli moje

w szalonym tańcu biegną ku tobie

i płonie serce

choć nadzieja kona

gdy me pragnienia to fantasmagoria

Miotam się we śnie

i marzenia skrywam

nie mogąc uwierzyć że tkwi we mnie siła

co budzi duszę

z jarzm odrętwienia

i otwiera wrota do prawdy istnienia

Błądziłam w ciemnościach

co mgła otulała

lecz głos twój ocalił mnie od zwątpienia

był niczym ogień

muśnięcie słońca

zamieszkał w mej jaźni tkwiąc w niej bez końca

Wzniecił natchnienie

i sens tworzenia

wskazując zatartą ścieżkę przeznaczenia

był niczym echo

niosące przesłanie

zaufałam twej magii którą jest tkane

Nuntius

Liście nocą z drzew na wiosnę opadały

jak gdyby mróz miał świat ogarnąć cały

a niebo burzyło się i błyskało złośliwie

ciskając pioruny wijące się jak żmije

Ciemna postać snuła się bezsennie

a nad nią łuna jaśniała płomiennie

płaszcz jego czarny ciemność pochłaniała

a gąszcz białych włosów mglistość spowijała

Przy boku mędrca zwisał miecz dostojnie

jak gdyby nigdy nie walczył na wojnie

jak gdyby tylko w żelaznej pochwie siedział

i krwawych obrazów nigdy z niej nie widział

Po prawicy mędrca stąpał chór anielski

a tuż przy lewicy bieżył klan diabelski

wszyscy wspólnie w tę martwą godzinę

zstąpili z ukrycia by ocalić tę Ziemię

Sieć obojętności

Niczym ślepy lunatyk z teatru wiecznych snów

zapadasz w ciężki ocean niedorzecznych słów

czasem gęsty tłum szemrzących długich cieni

zbłąkanych w labiryncie złudzeń i nadzieji

przetnie pustym wzrokiem krawędź twej bytności

i wszczepi lśnienie bólu w jądro świadomości

Ich emocje przywdziały maski maskarady

infekcją hibernacji zatruły obraz prawdy

widzę czarne smugi zduszonego żalu

zaklęte w krąg wieczności trajektorii szału

czuję mroźny podmuch wiszący w ciemności

który nocnym skrzydłem zsyła posmak gorzki

Jeśli światem zawładną zimne posągi ze stali

nawet Upadli spłyną drakońskimi łzami

i wzniosą swe śpiewy i litania błagalne

otwierając z drżeniem swe rany pradawne

To co zakryte

Spojrz ze mną w taflę życia

w przepaść bezdenną istnień świata

zamocz swe usta u źródła tajemnicy

gdzie zakryto przed wzrokiem emancję wieczności

Tu zaklęte symbole wiją obszar magią tkany

zapomniane wizje wypalają piętno w wyobraźni

materia umyka z mirażu własnej konsystencji

wyłaniając z odmętu głębię luminancji

Nieznane są granice w wymiarze wyjętym z ram

tu jasność i ciemność tworzą czysty równoległy stan

niewidzialna sieć wszechświata pulsuje stałym tonem

więc obudź się i połącz z kosmicznym neuronem

Archanioł Półświatła

Kiedyś czarny motyl nocy

zamknął gestem moje oczy

i ujrzałam symbol święty

który do dziś jest przeklęty

Sycząc szepnął w ucho moje:

,,ujrzysz wszystko to co czuję”

i położył dłoń na czole

a ja drżałam, że zapłonę

Zabrał mnie nad krwawe morze

jednak spostrzegł, że się trwożę

objął skrzydłem mówiąc smutnie:

,,wszystko to me łzy samotne”

Potem palcem wskazał ścianę

wielką aż pod nieba bramę

,,za nią Źródło trwa pradawne,

jednak rządy to bezprawne…”

Gdy to wyrzekł wpadł w apatię

roniąc przy tym łzy szkarłatne

wnet przeszyło mnie cierpienie

gorzki smutek, żal, zwątpienie

Koniec darmowego fragmentu książki.

Zachęcamy do zakupu pełnej wersji.