Tomasz Kotliński

OBCY WŚRÓD SWOICH

© Tomasz Kotliński, 2026

Natalia Kovalenko-Kowalska, detektyw z podwójną tożsamością (Polka i Ukrainka), prowadzi śledztwo w sprawie morderstwa gruzińskiego pośrednika pracy. Szybko odkrywa, że za zbrodnią stoi międzynarodowa sieć handlu dziećmi ukraińskich uchodźców. Zdesperowane matki, przekonane, że oddają dzieci „dobrym rodzinom”, stają się ofiarami bezwzględnego układu. Natalia musi rozbić sieć, zanim kolejne dzieci znikną.

ISBN 978-83-8440-800-1

Książka powstała w inteligentnym systemie wydawniczym Ridero

Część I: Odkrycie

Prolog: Lwów, 1991

Deszcz nad Lwowem padał tak, jakby niebo chciało zmyć z miasta siedemdziesiąt lat komunizmu za jednym zamachem. Petro Kovalenko stał w oknie sierocińca na Wulycji Łyczakiwskiej i patrzył, jak woda spływa po popękanym tynku kamienicy po drugiej stronie ulicy. Sierpień, a zimno jak w październiku. Albo to tylko on zmarzł od środka.

Trzeci dzień w tym mieście i trzeci dzień kłamstwa.

Powiedział Krystynie, że jedzie załatwić sprawy spadkowe po ciotce. Powiedział kolegom z Wydziału Kryminalnego, że bierze urlop wypoczynkowy. Powiedział samemu sobie, że to ostatni raz, ostatnia przysługa dla starego przyjaciela. Ale prawda była taka, że Petro nie umiał odmówić, kiedy Heorhij dzwonił o trzeciej nad ranem i mówił przez telefon rzeczy, których nie powinno się mówić przez telefon. Nawet teraz, kiedy wszystko się sypało, kiedy Związek Radziecki rozpadał się jak stara cegła, ktoś mógł podsłuchiwać.

— Petriku, — szeptał Heorhij, — musisz przyjechać. To większe, niż myślałem. O wiele większe.

Teraz Petro rozumiał, co miał na myśli.

Za jego plecami, w długim korytarzu sierocińca, rozlegały się głosy dzieci. Wysoki, piskliwy śmiech dziewczynki. Płacz niemowlęcia. Tupot małych stóp po wyświechtanych deskach podłogi. Dźwięki normalności w miejscu, które normalne nie było. Petro zacisnął palce na krawędzi parapetu. Drewno było wilgotne, miękkie, gniło od środka, jak wszystko w tym budynku.

Jak wszystko w tej sprawie.

Odwrócił się i spojrzał na teczkę leżącą na starym biurku. Brązowa, zniszczona, przewiązana sznurkiem. W środku dokumenty, które Heorhij zebrał przez ostatnie sześć miesięcy. Akty urodzenia, które nie pasowały do metryk. Świadectwa zgonu dzieci, które potem widziano żywe. Rachunki bankowe z przelewami z Niemiec, Austrii, nawet Polski. Nazwiska — gruzińskie, ukraińskie, polskie, ormiańskie. Sieć.

Międzynarodowa sieć handlu dziećmi, działająca od co najmniej pięciu lat.

Petro podszedł do biurka i otworzył teczkę po raz kolejny, choć znał już jej zawartość na pamięć. Jego palce, przyzwyczajone do przerzucania dokumentów w sprawozdaniach policyjnych, drżały lekko. Może od zimna. Może od czegoś innego.

Zdjęcie na wierzchu: dziewczynka, może pięcioletnia, z jasnymi warkoczykami i oczami jak dwa kawałki nieba. Anastasija Bondar. Oficjalnie zmarła na zapalenie płuc w lutym 1989. Nieoficjalnie widziana trzy miesiące później w Wiedniu, trzymająca za rękę niemieckiego dyplomatę i jego żonę. Heorhij miał świadka — pielęgniarkę, która rozpoznała dziecko na lotnisku, kiedy sama wyjeżdżała na kontrakt.

Pod spodem: chłopiec, może w wieku trzech lat, z ciemnymi kręconymi włosami. Davit Gamkrelidze. Gruzin. Matka umarła przy porodzie, ojciec zginął w wypadku samochodowym miesiąc później. Zbyt wiele zbiegów okoliczności. Dziecko trafiło do sierocińca w Tbilisi, potem do Lwowa, potem… ślad się urywa.

Dwadzieścia siedem dzieci w teczce. Dwadzieścia siedem małych istnień, które zniknęły z systemu jak kamienie wrzucone do Warty. Woda kołysze się przez chwilę, potem znów jest gładka, jakby nigdy nic.

Ale woda pamięta. Zawsze pamięta.

Petro usłyszał kroki na korytarzu — ciężkie, nieregularne, z lekkim przytupywaniem lewą nogą. Poznał ten chód. Heorhij. Jego stary przyjaciel ze studiów, jedyny człowiek, któremu naprawdę ufał w tym rozpadającym się kraju.

Drzwi otworzyły się bez pukania.

Heorhij Beridze wyglądał gorzej niż przez telefon brzmiał. Zawsze był drobnym mężczyzną, ale teraz schudł tak, że marynarka wisiała na nim jak na wieszaku. Pod oczami miał sine cienie głębokie jak siniaki. Nie golił się pewnie od tygodnia. Kiedy zamykał drzwi, Petro zauważył, że ręce mu drżą.

— Znalazłeś go? — zapytał Petro po ukraińsku.

Heorhij pokręcił głową i usiadł ciężko na krześle, które zapiszczało na znak protestu.

— Znikł. Wczoraj wieczorem. Nikt go nie widział od osiemnastej.

— Szulhani?

— Tak. — Heorhij przetarł twarz dłońmi. — Dyrektor. Mordercza świnia. Wiedziałem, że nie powinniśmy go naciskać. Wiedziałem.

Petro podszedł do okna. Na ulicy stara Łada przeciskała się między kałużami. Kierowca trąbił na kobietę z parasolką, która szła środkiem jezdni, bo chodnik był tak dziurawy, że łatwiej było iść asfaltem.

— Powiedziałeś komuś jeszcze? O dokumentach?

— Nikomu. Przysięgam na matkę. Tylko tobie.

— A Szulhani wie, że coś masz?

Cisza, która była odpowiedzią.

Petro odwrócił się. Heorhij siedział z głową w dłoniach, ramiona mu drżały. Przez chwilę wyglądał jak jedno z tych dzieci w korytarzu — zagubiony, przerażony, zbyt mały na świat, w którym się znalazł.

— Sądziłem… — zaczął Heorhij. — Sądziłem, że jeśli mu powiem, że mam dowody, to się przestraszy. Że przestanie. Że może uda się coś wynegocjować…

— Boże. — Petro poczuł, jak żołądek ściska mu się w węzeł. — Heorhiju…

— Wiem. Wiem, że byłem głupi. — Heorhij podniósł głowę. Oczy miał czerwone. — Ale on… ty nie rozumiesz. On nie robi tego dla pieniędzy. Przynajmniej tak mówi. On naprawdę wierzy, że daje tym dzieciom lepsze życie. Że ratuje je przed sierocińcem, przed biedą, przed… przed tym wszystkim. — Machnął ręką, obejmując gestem pokój, budynek, może cały rozpadający się kraj.

— To nie jego decyzja. — Petro starał się mówić spokojnie, ale w głosie słyszał własny gniew. — To nie jego dzieci.

— Ale czyje? — Heorhij wstał gwałtownie. Krzesło przewróciło się z trzaskiem. — Czyje, Petro? Matki umarły. Ojcowie zniknęli albo poszli do więzienia, albo przepili się na śmierć. Ci ludzie, ci niemieccy, austriaccy rodzice — oni mają pieniądze, stabilność, domy. Czy to naprawdę takie złe, że dziecko dostaje szansę na normalne życie zamiast gnić tutaj?

Petro patrzył na przyjaciela i widział, jak głęboko te myśli w nim siedziały. To nie była chwilowa wątpliwość. To była choroba, która toczyła Heorhija od środka, odkąd zaczął to śledztwo.

— Posłuchaj siebie, — powiedział cicho Petro. — Powtarzasz jego argumenty.

— Bo może ma rację! — Heorhij krzyczał teraz. — Może my jesteśmy tymi złymi, którzy chcą zatrzymać te dzieci w piekle, bo tak mówią przepisy, bo tak jest legalnie!

— Heorhiju…

— Widziałeś te dzieci, Petro? Naprawdę je widziałeś? Chore, zaniedbane, bite przez pijanych wychowawców. Mamy, które sprzedają je za butelkę wódki. Ojców, którzy… — Urwał, odwrócił się. — Może Szulhani jest potworem. Ale może to my jesteśmy potworami, którzy chcemy je tutaj zostawić.

Petro podszedł do przyjaciela i położył mu rękę na ramieniu. Poczuł, jak Heorhij drży.

— Nie my, — powiedział cicho. — System. Bieda. Historia. Ale nie my. I nie Szulhani. On nie ratuje dzieci. On je kradnie i sprzedaje, bez względu na to, jak pięknie to nazywa.

Heorhij obrócił się. Łzy spływały mu po policzkach.

— Więc co robimy?

Petro spojrzał na teczkę na biurku.

— Zabierasz to. Jedziesz do Kijowa, do prokuratury. Nie do lokalnej, do centralnej. Znajdziesz kogoś, komu można zaufać. Ja zostanę jeszcze dzień, porozmawiam z ludźmi, zobaczę, czy uda się dowiedzieć czegoś o Szulhanim.

— A jeśli on wie? O dokumentach?

— To tym bardziej musisz je stąd zabrać. Dziś. Teraz.

Heorhij patrzył na niego długo, potem skinął głową. Podszedł do biurka, wziął teczkę. Trzymał ją jak coś świętego. Albo jak bombę.

— Petro, — powiedział cicho. — Jeśli coś mi się stanie…

— Nic ci się nie stanie.

— Ale jeśli. Obiecaj mi, że to skończysz. Że nie pozwolisz, żeby to wszystko poszło na marne.

Petro spojrzał przyjacielowi w oczy i zobaczył tam coś, co sprawiło, że krew zastygła mu w żyłach. Heorhij wiedział. Wiedział, że to może być ostatni raz, kiedy się widzą.

— Obiecuję, — powiedział Petro.

Uścisnęli się. Heorhij pachniał papierosami, potem i strachem. Kiedy wyszedł, Petro został sam w pustym pokoju.

Przez okno patrzył, jak przyjaciel wybiega na ulicę, teczka przyciśnięta do piersi, jak wskakuje do starej Wołgi i odjeżdża, silnik charczy i pluje czarnym dymem. Deszcz padał mocniej. Woda spływała po szybie jak łzy.

Petro został w sierocińcu do wieczora. Rozmawiał z pielęgniarkami, z kuchenną, z konserwatorem. Zadawał ostrożne pytania. Wszyscy mówili to samo: dyrektor Szulhani to dobry człowiek, troszczy się o dzieci, czasem znajduje im rodziny za granicą, to przecież wspaniałe, że dzieci dostają szansę.

Nikt nie chciał widzieć.

Albo wszyscy bali się zobaczyć.

O siódmej wieczorem Petro wrócił do hotelu — obskurnej nory na obrzeżach miasta, jedynego miejsca, które nie wymagało specjalnych pozwoleń dla cudzoziemców. Pokój był mały, wilgotny, z oknem wychodzącym na ceglany mur. Łóżko skrzypiało pod każdym ruchem. Ale miał telefon.

Wybrał numer do Poznania. Do domu. Do Krystyny.

Sygnał, drugi, trzeci. Potem jej głos, ciepły, znajomy, jak kotwica w burzy:

— Halo?

— Kochanie, — powiedział Petro. — To ja.

— Petro! Bogu dzięki. Martwiłam się. Dlaczego nie dzwoniłeś wcześniej?

— Przepraszam. Tutaj… wszystko się komplikuje.

— Kiedy wracasz?

Petro spojrzał na swoją torbę w kącie pokoju. Pomyślał o teczce, którą zabrał Heorhij. O dwudziestu siedmiu dzieciach. O Szulhanim, który gdzieś tam był, który wiedział, że ktoś go tropił.

— Niedługo, — powiedział. — Jeszcze kilka dni. Muszę coś załatwić.

— Coś z tym spadkiem?

— Tak. Coś w tym rodzaju.

Cisza po drugiej stronie. Krystyna znała go zbyt dobrze.

— Petro, — powiedziała w końcu, — co się dzieje? Naprawdę?

Chciał jej powiedzieć. Chciał wyrzucić z siebie wszystko — o dzieciach, o sieci, o Heorhiju, o strachu, który czuł od trzech dni. Ale jak mógł? Przez telefon? Kiedy nawet nie wiedział, czy to bezpieczne?

— Nic, kochanie. Po prostu… to bardziej skomplikowane, niż myślałem. Ale niedługo wrócę. I przywożę coś ważnego.

— Co?

— Dokumenty. Ważne dokumenty. — Nie wiedział dlaczego to powiedział. Może żeby miała dowód, gdyby coś się stało. Może żeby ktoś wiedział. — Schowam je u nas. Na wszelki wypadek.

— Petro, straszysz mnie.

— Nie bój się. Wszystko będzie dobrze. Kocham cię.

— Ja ciebie też. Wracaj szybko.

— Obiecuję.

Gdy odkładał słuchawkę, wiedział, że to kłamstwo.

Tej nocy nie mógł spać. Leżał na skrzypiącym łóżku i słuchał deszczu, który bębnił w okno. Myślał o Natalii, ich dwuletniej córeczce, która pewnie teraz spała w swoim łóżeczku w Poznaniu. O tym, jaki świat jej zostawi. O tym, czy będzie go pamiętać, jeśli…

Nie. Nie wolno tak myśleć.

O trzeciej nad ranem usłyszał kroki na korytarzu. Zatrzymały się przed jego drzwiami. Petro leżał bez ruchu, serce waliło mu jak młot. Czekał na pukanie. Na wyważenie drzwi. Na cokolwiek.

Ale kroki odeszły.

Kiedy wstało słońce — blade, chore, przesączone przez chmury — Petro wiedział, że musi wracać do Polski. Dziś. Teraz. Zanim będzie za późno.

Spakował torbę, zapłacił za pokój. Na dworcu kupił bilet na pierwszy pociąg do Przemyśla. Wsiadł do wagonu, znalazł przedział, usiadł przy oknie.

Pociąg ruszył. Lwów znikał za nim — szare kamienice, cerkwie z pozłacanymi kopułami, ulice pełne ludzi, którzy nie wiedzieli, że ich świat się kończy.

Petro patrzył przez okno i myślał o Heorhiju. O tym, czy dotarł do Kijowa. Czy znalazł kogoś, komu mógł zaufać. Czy dokumenty były bezpieczne.

Nie wiedział wtedy, że już nigdy nie zobaczy przyjaciela.

Nie wiedział, że to nie Heorhij był w niebezpieczeństwie.

Że to on, Petro Kovalenko, właśnie przekroczył granicę, z której nie ma odwrotu.

Że woda już pamięta jego imię.

Ciało w Warcie

“Woda pamięta wszystko”. — ukraińskie przysłowie

Warta o świcie wyglądała jak brudne srebro — matowa, nieruchoma, pełna sekretów, które rzeka łykała przez stulecia i nigdy nie wypłuwała. Natalia Kovalenko-Kowalska stała na nabrzeżu, patrząc na ciało na brzegu, i myślała o tym, co mówiła jej babcia: “woda pamięta wszystko”. Stary ukraiński przesąd, który zawsze wydawał jej się poetycką bzdurą. Teraz, patrząc na zwłoki mężczyzny wyłowione z nurtu, nie była już tego taka pewna.

Było wpół do szóstej rano. Mgła unosiła się nad wodą jak dym z papierosa, gęsta i lepka, przylegająca do skóry. Natalia poczuła jej wilgoć na twarzy, smak rzeki w ustach — ziemia, rdza, coś słodkawego i niepokojącego. Poznański październik potrafił być okrutny: zimny, mokry, bezlitosny w swojej szarości.

— Znalazł go jogger — powiedział Paweł Nowicki, jej partner, wskazując brodą na młodego mężczyznę siedzącego w radiowozie. — Jakiś przedsiębiorca, wybrał się na poranny bieg. Rzygał przez dziesięć minut.

Natalia skinęła głową, nie odrywając wzroku od ciała. Mężczyzna leżał na plecach, częściowo w wodzie, częściowo na brzegu, jakby rzeka nie mogła się zdecydować, czy go zatrzymać, czy oddać. Ubrany w ciemne dżinsy i czarną kurtkę, która teraz wydawała się jeszcze czarniejsza od wody. Twarz miał szarą, opuchnięta, ale nie na tyle, żeby był w rzece długo. Dzień? Może dwa?

— Technika jedzie — dodał Paweł. — Dziesięć minut.

— Dobrze.

Natalia podeszła bliżej, uważając, gdzie stawia stopy. Brzeg był śliski, porośnięty mchem i jakimiś nieokreślonymi roślinami, które wyglądały jak włosy topielicy. “Rusałka”, pomyślała mimowolnie, znów te babcine opowieści, te fragmenty ukraińskiego dzieciństwa, które nosiła w sobie jak obce ciało. Przez większość życia starała się je wyprzeć, ukryć, zgładzić. Kowalska, nie Kovalenko. Natalia, nie Natalka. Polka, nie pół-Ukrainka.

Teraz, po dwudziestym czwartym lutym 2022, po tym jak czołgi wjechały na Ukrainę, wszystko się zmieniło. Nagle te ukrywane fragmenty zaczęły krzyczeć.

— Widzisz coś? — zapytał Paweł, stając obok niej.

— Daj mi chwilę.

Natalia przykucnęła przy ciele, starając się nie myśleć o tym, jak bardzo przemokną jej buty. Przyjrzała się twarzy mężczyzny. Ciemne włosy, gęste brwi, raczej śniada cera — choć trudno było ocenić po śmierci. Trzydzieści pięć, czterdzieści lat? Może młodszy. Śmierć dodawała lat.

Ale to nie twarz przykuła jej uwagę. To były ręce.

— Paweł — powiedziała cicho. — Zobacz.

Jej partner pochylił się. Na nadgarstkach denata widniały wyraźne ślady — głębokie, czerwone wgniecenia, jakby coś bardzo mocno zacisnęło się na skórze.

— Opaski zaciskowe — stwierdził Paweł. — Plastikowe. Widzisz ten wzór?

— Widzę.

Natalia poczuła, jak coś ściska jej żołądek. Opaski zaciskowe. Narzędzie tanie, skuteczne, jednorazowe. Używane przez policję, służby bezpieczeństwa, ale też przez zwykłych przestępców. Łatwe do kupienia w każdym sklepie budowlanym. Niemal niemożliwe do wyśledzenia.

— Był związany — powiedziała. — Pytanie: kiedy? Przed śmiercią czy po?

— A jeśli przed?

— To nie utonął przypadkiem.

Wiatr poruszył powierzchnię wody, tworząc małe fale, które uderzały o brzeg z cichym plaśnięciem. Gdzieś w oddali, po drugiej stronie rzeki, rozległ się dźwięk tramwaju — metaliczny, przeciągły, dziwnie kojący w swojej codzienności. Poznań budził się do życia. Ludzie jechali do pracy, pili kawę w mieszkaniach na Jeżycach, wyprowadzali psy na Cytadelę. Normalne życie toczyło się dalej, obojętne na to, że w Warcie leży ciało człowieka, którego ktoś może związał i wrzucił do wody.

“Woda pamięta wszystko”, pomyślała znowu Natalia. “Ale czy kiedykolwiek opowiada?”

— Sprawdźmy kieszenie — powiedziała, sięgając po rękawiczki.

Paweł skinął głową. Był z nią od trzech lat, od czasu gdy przeniosła się do wydziału zabójstw. Dobry glina, solidny, bez zbędnych ambicji, ale też bez lenistwa. Miał żonę i dwoje dzieci, mieszkał w bloku na Ratajach, jeździł starą Octavią. Normalny człowiek w nienormalnej pracy.

Natalia delikatnie przeszukała kurtkę denata. Materiał był mokry, zimny, nieprzyjemny w dotyku. W prawej kieszeni znalazła portfel — skórzany, dobrej jakości, choć teraz nabrzmiały od wody. Otworzyła go ostrożnie.

— Dokumenty — powiedziała. — Paszport. Gruzja.

— Gruzja? — Paweł uniósł brwi. — To daleka droga do Poznania.

Natalia wyjęła paszport, chroniony plastikową okładką. Zdjęcie było wyraźne: ten sam mężczyzna, tylko żywy, uśmiechnięty. Oczy ciemne, inteligentne. Nazwisko: Giorgi Beridze. Data urodzenia: 15.04.1985. Trzydzieści osiem lat.

— Giorgi Beridze — przeczytała na głos, smakując obce brzmienie. — Urodzony w Tbilisi.

W portfelu było jeszcze trochę gotówki — mokre banknoty, polskie złotówki i kilka euro — oraz karta kredytowa. Nic więcej. Żadnych zdjęć rodzinnych, żadnych wizytówek, żadnych dodatkowych dokumentów. Dziwnie pusto jak na portfel człowieka, który mieszkał za granicą.

— Lewa kieszeń — powiedział Paweł.

Natalia sięgnęła do drugiej kieszeni. Jej palce natrafiły na coś małego, cienkiego. Wyjęła ostrożnie.

Zdjęcie.

Małe, formatu dziesięć na piętnaście, w plastikowej koszulce, która ochroniła je przed wodą. Natalia przyjrzała się mu w bladym świetle świtu.

Dziewczynka. Może pięć, sześć lat. Jasne włosy, duże niebieskie oczy, uśmiech, któremu brakowało jednego zęba. Ubrana w żółtą sukienkę w słoneczniki. Tło — jakiś park, zieleń, rozmyte kontury huśtawek.

Coś ścisnęło Natalię w gardle. Dziecko. Zawsze było najtrudniej, gdy w sprawie pojawiały się dzieci.

— Córka? — zapytał Paweł.

— Nie wiem. Może.

Ale coś jej mówiło, że nie. Coś w tym zdjęciu, w sposobie, w jaki było schowane, w tym, że było jedynym zdjęciem w portfelu. To nie była przypadkowa fotografia dumnego ojca. To było coś innego.

— Jest coś jeszcze — powiedział Paweł, wskazując na wewnętrzną kieszeń kurtki.

Natalia sięgnęła głębiej. Jej palce natrafiły na papier — mały, złożony w czworo, również chroniony plastikiem. Rozłożyła go ostrożnie.

Adres, napisany odręcznie, niebieskim długopisem: “ul. Kraszewskiego 14/7, Poznań”.

I pod spodem, mniejszymi literami: “Oksana”.

Natalia poczuła, jak serce zaczyna jej bić szybciej. Kraszewskiego. Jeżyce. Znała tę ulicę — niedaleko Rynku Jeżyckiego, stare kamienice, dużo wynajmowanych mieszkań. A imię — Oksana. Ukraińskie.

— Co to? — zapytał Paweł.

— Adres. I imię. — Natalia spojrzała na partnera. — Ukraińskie imię.

W jego oczach dostrzegła to samo, co czuła sama. Od dwudziestego czwartego lutego Poznań był pełen ukraińskich uchodźców. Tysiące ludzi, którzy uciekli przed wojną, znaleźli się w obcym mieście, próbowali zacząć od nowa. Większość to kobiety i dzieci. Mężczyźni zostali, żeby walczyć.

Gruzin z ukraińskim adresem i zdjęciem dziecka w kieszeni, znaleziony martwy w Warcie ze śladami opasek zaciskowych na nadgarstkach.

— To nie wygląda dobrze — powiedział Paweł cicho.

— Nie.

Natalia schowała zdjęcie i karteczkę do plastikowego woreczka, który wyjęła z kieszeni. Każdy szczegół był ważny. Każdy fragment układanki.

Usłyszała za sobą dźwięk silnika. Technika przyjechała — biały bus zaparkował na nabrzeżu, wysiedli ludzie w białych kombinezonach, z walizkami pełnymi narzędzi. Doktor Ewa Kowalczyk, patolog, wysiadła ostatnia. Kobieta po pięćdziesiątce, szczupła, z siwymi włosami związanymi w ciasny kok, okulary na nosie. Znały się od lat.

— Natalia — przywitała się, podchodząc. — Co mamy?

— Mężczyzna, Gruzin, prawdopodobnie utonięcie, ale są ślady opasek zaciskowych na nadgarstkach.

Ewa przykucnęła przy ciele, przyjrzała się uważnie. Jej ruchy były precyzyjne, spokojne, profesjonalne. Dotknęła szyi denata, sprawdziła sztywność mięśni, przyjrzała się oczom.

— W wodzie był krótko — stwierdziła. — Nie więcej niż dobę. Może mniej. Temperatura wody w październiku opóźnia rozkład, ale nie aż tak bardzo. — Przyjrzała się nadgarstkom. — Opaski zaciskowe, tak. Zaciśnięte bardzo mocno. Widzisz te krwotoki? Był żywy, kiedy go związano.

— Przyczyna śmierci?

— Wstępnie? Utonięcie. Widzisz tę pianę wokół ust? Klasyczny objaw. Ale będę pewna po sekcji. Może być też uraz głowy, zatrucie, cokolwiek. Dam ci znać po południu.

— Dziękuję.

Ewa skinęła głową i wróciła do swojej pracy. Technika zaczęła zabezpieczać miejsce, robić zdjęcia, zbierać próbki. Natalia i Paweł odsunęli się, żeby nie przeszkadzać.

Słońce powoli wspinało się nad horyzont, rozpraszając mgłę. Warta zaczęła nabierać koloru — nie była już brudnym srebrem, ale czymś bardziej żywym, brązowo-zielonym, płynącym. Po drugiej stronie rzeki widać było Ostrów Tumski, katedrę, stare budynki. Poznań — miasto mostów, miasto między Wschodem a Zachodem, miasto, które zawsze było granicą.

Natalia poczuła, jak znowu myśli o ojcu. Petro Kovalenko, który zniknął trzydzieści dwa lata temu, który pojechał do Lwowa i nigdy nie wrócił. Który dzwonił do matki ostatniego wieczoru i mówił o jakichś dokumentach, o czymś ważnym, o czymś, co musi pokazać polskiej policji.

A potem cisza. Cisza, która trwała trzydzieści dwa lata.

Matka nigdy się nie poddała. Szukała, pytała, pisała listy do ukraińskich władz, polskich władz, każdych władz. Ale Lwów w 1991 roku był chaosem — Związek Radziecki upadał, Ukraina stawała się niepodległym państwem, nikt nie dbał o jednego zaginionego człowieka. Sprawa została zamknięta jako „zaginięcie bez ustalenia okoliczności”.

Matka umarła dziesięć lat temu, nie poznawszy prawdy.

A Natalia została z tym pustym miejscem w sercu, z tym pytaniem bez odpowiedzi, z tym ukraińskim imieniem, które ukrywała jak grzech.

— Natalia? — Paweł dotknął jej ramienia. — Wszystko w porządku?

— Tak. Przepraszam. Zamyśliłam się.

— Jedziemy na Kraszewskiego?

Natalia spojrzała na niego, potem na rzekę, na ciało, które technika właśnie układała w czarnym worku.

— Tak — powiedziała. — Jedziemy.

— —

Ulica Kraszewskiego była typową jeżycką uliczką — wąską, brukowaną, obustronnie zabudowaną kamienicami z początku dwudziestego wieku. Niektóre odremontowane, z nowymi oknami i świeżym tynkiem, inne podupadłe, z odpadającą farbą i pękniętymi schodami. Numer czternaście należał do drugiej kategorii.

Natalia i Paweł weszli do klatki schodowej. Pachniało stęchlizną, gotowaną kapustą i czymś jeszcze — tym specyficznym zapachem starych budynków, w których przez dekady żyli ludzie, gotowali, kłócili się, kochali, umierali. Ściany były brudnożółte, farba odchodziła płatami. Skrzynki na listy przy wejściu były połamane, niektóre bez tabliczek z nazwiskami.

Mieszkanie siedem było na pierwszym piętrze. Natalia zapukała.

Cisza.

Zapukała jeszcze raz, mocniej.

— Хто там? — rozległ się głos zza drzwi. Kobiecy, młody, przestraszony.

Ukraiński. Natalia poczuła znajome ukłucie — ten język, który rozumiała, ale starała się zapomnieć.

— Policja — powiedziała po polsku. — Inspektor Kowalska. Chciałabym zadać kilka pytań.

Długa chwila ciszy. Potem dźwięk przekręcanego zamka. Drzwi uchyliły się na szerokość łańcucha.

Kobieta, która stanęła w progu, miała może dwadzieścia pięć lat. Jasne włosy spięte w niedbały kok, twarz bez makijażu, blade, zmęczone. Ubrana w dres, stare adidasy. Oczy niebieskie, szeroko otwarte, pełne lęku.

— Oksana? — zapytała Natalia łagodnie.

Kobieta skinęła głową.

— Oksana Bondarenko. Що сталося? Co się stało?

— Mogę wejść? To ważne.

Oksana zawahała się, potem zsunęła łańcuch i otworzyła drzwi szerzej. Mieszkanie było małe — kawalerka, może dwadzieścia metrów. Jedno okno wychodzące na podwórko, tapczan, stół, dwa krzesła, kuchenka w rogu. Ściany gołe, żadnych ozdób, żadnych zdjęć. Miejsce, w którym ktoś nie mieszka, tylko przebywa.

Ale najbardziej uderzająca była cisza. Cisza, która była zbyt głęboka, zbyt kompletna. Cisza pustego mieszkania.

Natalia rozejrzała się uważnie. Żadnych zabawek. Żadnych dziecięcych rysunków. Żadnych śladów obecności dziecka.

A przecież Giorgi Beridze miał w kieszeni zdjęcie dziewczynki i ten adres.

— Pani Bondarenko — zaczęła Natalia, siadając na jednym z krzeseł. — Zna pani mężczyznę o nazwisku Giorgi Beridze?

Oksana zbladła. Dosłownie. Jej twarz straciła resztki koloru, stała się biała jak ściana.

— Giorgi — wyszeptała. — Що з ним? Co z nim?

— Znaleziono go dziś rano w Warcie. Nie żyje. Przykro mi.

Oksana zatoczyla się, chwyciła się oparcia krzesła. Przez chwilę Natalia myślała, że kobieta zemdleje. Paweł zrobił krok do przodu, gotów ją podtrzymać, ale Oksana się wyprostowała. Łzy popłynęły jej po twarzy, cicho, bez szlochu.

— Wiedziałam — powiedziała. — Wiedziałam, że coś się stanie. Mówiłam mu. Mówiłam…

— Co mu pani mówiła?

Oksana usiadła ciężko na tapczanie, schowała twarz w dłoniach. Jej ramiona drżały.

— Mówiłam, żeby przestał. Żeby odpuścił. Że to zbyt niebezpieczne. Ale on… on chciał pomóc. Chciał znaleźć…

Urwała.

Natalia poczuła, jak włoski na karku stają jej dęba. To przeczucie, które miała przy rzece, wracało teraz ze zdwojoną siłą.

— Znaleźć kogo? — zapytała cicho.

Oksana podniosła głowę. Jej oczy były czerwone, pełne bólu tak głębokiego, że Natalia musiała odwrócić wzrok.

— Moją córkę — wyszeptała Oksana. — Chciał znaleźć moją córkę. Sofię.

I wtedy Natalia wiedziała. Wiedziała, że dziewczynka ze zdjęcia to nie córka Giorgiego Beridze. Wiedziała, że ta sprawa jest czymś więcej niż zwykłym morderstwem. Wiedziała, że dotyka czegoś ciemnego, głębokiego, czegoś, co czaiło się pod powierzchnią miasta jak ciało w Warcie.

“Woda pamięta wszystko”.

— Gdzie jest pani córka? — zapytała.

Oksana zamknęła oczy. Łzy wciąż płynęły.

— Nie wiem — powiedziała. — Oddałam ją. Oddałam własne dziecko. I teraz… teraz nie wiem, gdzie ona jest.

Jeżyce

Kamienica przy ulicy Dąbrowskiego pachniała wilgocią i czymś jeszcze — tym niedefniowalnym zapachem starości, który osiadał w murach jak kurz na meblach. Natalia zatrzymała się przed wejściem, patrząc na fasadę pokrytą siatką pęknięć, jakby budynek sam w sobie był mapą czyjegoś zranionego życia.

Jeżyce. Kiedyś robotnicza dzielnica, teraz mozaika światów — polskiego, ukraińskiego, gruzińskiego, czasem wietnamskiego. Ulice, które pamiętały kolejki po chleb i manifestacje Solidarności, teraz wypełniały się nowymi językami, nowymi nadziejami, nowymi desperacjami. Natalia znała tę okolicę lepiej, niż chciałaby przyznać. Jej ojciec, Petro, przywoził ją tu jako dziecko, do małego sklepu z ukraińskimi produktami, który prowadził stary pan Wasyl. „Pamiętaj, Natalciu,” mówił wtedy po ukraińsku, którego używali tylko między sobą, „to, że jesteś mostem między dwoma światami, to dar. Ale mosty muszą być mocne. Nie możesz zapomnieć, skąd pochodzisz.”

Zapomniała. Albo raczej — wybrała zapominanie.

Po zniknięciu ojca, matka Krystyna przestała używać ukraińskiego w domu. „Jesteśmy Polkami,” mówiła z taką determinacją, jakby powtarzanie tego mogło uczynić to prawdą. Natalia nauczyła się chować swoją drugą połowę, nosić ją jak sekret, jak coś wstydliwego. Kovalenko-Kowalska. Nawet nazwisko stało się pomostem, który łączył brzegi, ale sam w sobie był zawieszony w próżni.

A teraz? Teraz stała przed kamienicą na Jeżycach, trzymając w kieszeni zdjęcie martwego Gruzina i fotografię dziewczynki, która być może była kolejną ofiarą czegoś, co zaczęło się trzydzieści lat temu. Coś, w co być może był zamieszany jej ojciec.

“Woda pamięta wszystko”, pomyślała, przypominając sobie Wartę o świcie, ciało Giorgiego Beridze kołyszące się w nurcie jak pytanie bez odpowiedzi.

Pchnęła ciężkie drzwi wejściowe.

Klatka schodowa tonęła w półmroku. Żarówka na pierwszym piętrze migotała epileptycznie, rzucając cienie, które zdawały się poruszać niezależnie od źródła światła. Na ścianach plakaty — niektóre po polsku, inne po ukraińsku. Ogłoszenie o zbiórce dla uchodźców, reklama lekcji polskiego dla obcokrajowców, kartka z napisem „Szukam pokoju, uczciwa osoba, bez nałogów” w trzech językach.

Natalia zaczęła wspinać się po schodach. Jej kroki odbijały się echem, mieszając się z odgłosami życia za zamkniętymi drzwiami — dziecięcy płacz, telewizor nadający wiadomości po rosyjsku, kłótnia w języku, którego nie rozpoznała.

Na drugim piętrze drzwi uchyliły się akurat, gdy przechodziła. Wyjrzała kobieta — około sześćdziesiątki, w szlafroku w kwiatki, z włosami skręconymi w ciasny kok.

„Pani do kogo?” Głos podejrzliwy, oceniający.

Natalia automatycznie sięgnęła po odznakę, ale powstrzymała się. Czasem lepiej było nie przedstawiać się od razu jako policja.

„Do pani Oksany Bondarenko. Mieszka tu?”

Kobieta zmrużyła oczy.

„Czwarte piętro, drzwi po lewej. Ale nie wiem, czy jest. Ci ludzie…” urwała, ale wzrok powiedział wszystko.

„Ci ludzie?” Natalia poczuła, jak napina się jej szczęka.

„No wie pani.” Kobieta obniżyła głos do teatralnego szeptu. „Uchodźcy. Nie mówię, że wszyscy, ale…” Machnęła ręką. „Przedtem to była porządna kamienica. A teraz? Hałas, śmieci na korytarzu, a raz jeden zostawił drzwi otwarte i ktoś mi ukradł wycieraczkę. Wycieraczkę! Kto kradnie wycieraczki?”

Natalia poczuła znajome ukłucie — mieszankę złości i wstydu. Złości na tę kobietę z jej wąskim światem i gotowymi osądami. Wstydu, bo ile razy sama myślała podobnie? Ile razy przemykała obok „obcych” na ulicy, automatycznie zaciskając dłoń na torebce?

„Rozumiem,” powiedziała neutralnie. „Dziękuję.”

„Pani rodzina?” Kobieta nie odpuszczała, ciekawość wyraźnie walcząca z rezerwą.

„Służbowo.”

„Aha.” Ton kobiety zmienił się, nabierając satysfakcji. „No właśnie. Wiedziałam, że z nimi coś nie tak. Dziewczyna, ta Ukrainka, zniknęła jakoś tak nagle. Miała córeczkę, słodkie dziecko, choć oczywiście nie mówiło po polsku. A potem — hop — ni ma dziecka. Pytałam tę drugą, tę Gruzinkę, co się stało, ale ona tylko tak…” Kobieta pokazała gest zamykania ust. „Nic nie powiedzą. Trzymają się razem. Obcy zawsze trzymają się razem.”

Natalia poczuła, jak coś ściska jej gardło.

„Kiedy to było? Kiedy zniknęła dziewczynka?”

„O, z miesiąc temu? Może sześć tygodni. Nie jestem pewna. Ale pamiętam, bo akurat wtedy mój syn przyjeżdżał i mówiłam mu — widzisz, co się tu dzieje? Zamieniają naszą dzielnicę w…”

„Dziękuję bardzo,” przerwała Natalia, już ruszając w stronę schodów. „Była pani bardzo pomocna.”

Wspinała się na czwarte piętro, a słowa kobiety dźwięczały jej w uszach. *Obcy zawsze trzymają się razem.* Ale kto był obcy? Ci, którzy przybyli, czy ci, którzy zamknęli drzwi i serca?

Czwarte piętro było jeszcze bardziej ponure niż pozostałe. Tutaj żarówka w ogóle nie działała, a jedyne światło sączyło się przez brudne okno na końcu korytarza. Drzwi po lewej — bez nazwiska, tylko numer: 17.

Natalia zatrzymała się przed nimi, nasłuchując. Z mieszkania dochodziły przytłumione głosy — kobiety rozmawiające po rosyjsku. Albo po ukraińsku? Języki tak podobne, że czasem trudno było rozróżnić, zwłaszcza przez zamknięte drzwi.

Zapukała. Trzy razy, stanowczo.

Głosy ucichły natychmiast. Potem kroki — ostrożne, wahające się. Ktoś stanął za drzwiami. Natalia wyczuwała wzrok w wizjerze, oceniający, ważący.

„Tak?” Głos kobiecy, młody, z wyraźnym akcentem. Gruzińskim, rozpoznała Natalia.

„Nazywam się Natalia Kowalska. Jestem z policji. Szukam Oksany Bondarenko.”

Cisza. Potem szmer głosów — szybka wymiana zdań, zbyt cicha, by rozróżnić słowa.

„Nie ma jej,” powiedziała w końcu kobieta za drzwiami.

„Kiedy wróci?”

„Nie wiem.”

Natalia westchnęła. Znała tę grę. Widziała ją setki razy — ten mur nieufności, który uchodźcy budowali wokół siebie jak fortecę. Czasem z konieczności, czasem ze strachu, zawsze z doświadczenia.

„Słuchaj,” powiedziała, tym razem łagodniej. „Nie jestem z imigracji. Nie interesuję się dokumentami ani statusem. Interesuje mnie bezpieczeństwo małej dziewczynki. Sofii.”

Usłyszała gwałtowny wdech.

„Proszę.” Natalia przyłożyła dłoń do drzwi, jakby ten gest mógł przeniknąć przez drewno. „Chcę tylko porozmawiać.”

Kolejna cisza, dłuższa. Potem szczęk zamka. Drzwi uchyliły się na szerokość łańcucha.

Kobieta, która wyjrzała, miała może dwadzieścia pięć lat, choć oczy zdawały się znacznie starsze. Ciemne włosy związane w niedbały kucyk, twarz bez makijażu, zbyt chuda, z tym rodzajem chudości, która przychodzi z niepewności, gdzie będzie następny posiłek. Ubrana w wyciągnięty sweter i dżinsy.

„Toma,” przedstawiła się. „Ja jestem Toma.”

„Mogę wejść?”

Toma zawahała się, rzucając spojrzenie za siebie. Potem skinęła głową i otworzyła drzwi.

Mieszkanie było małe — kawalerka, może dwadzieścia metrów kwadratowych. Ale czyste, zadbane, z desperacką starannością kogoś, kto próbuje stworzyć dom z miejsca, które nigdy nim nie będzie. Materac na podłodze, przykryty kolorową narzutą. Mały stolik z dwoma krzesłami. W kącie zabawki dziecięce — lalka z brakującym okiem, klocki, kolorowanka.

I druga kobieta, siedząca na materacu, skulona jak zwierzę gotowe do ucieczki.

Natalia poznała ją od razu, choć nigdy wcześniej jej nie widziała. Było coś w sposobie, w jaki ta kobieta trzymała ramiona — ochronnie, jakby wciąż obejmowała nieobecne dziecko. Włosy blond, prawie białe, opadające na wychudzoną twarz. Oczy błękitne, puste.

„Oksana?” zapytała Natalia cicho.

Kobieta nawet nie drgnęła.

Toma zamknęła drzwi, przekręciła klucz. Gest automatyczny, pomyślała Natalia. Zawsze zamykaj drzwi. Nigdy nie wiesz, kto może wejść.

„Ona… nie mówi,” powiedziała Toma. „Od kiedy…”

„Od kiedy zniknęła Sofia?”

Toma skinęła głową, oczy błyszczące od łez, których nie pozwalała sobie wypłakać.

Natalia powoli podeszła do Oksany, uważając, by nie wykonywać gwałtownych ruchów. Przysiadła na podłodze, na tyle blisko, by widzieć jej twarz, ale wystarczająco daleko, by nie naruszać przestrzeni.

„Oksano,” powiedziała po ukraińsku. Słowa przychodziły z trudem, rdzawe od lat nieużywania, ale przychodziły. „Nazywam się Natalia. Mój ojciec był Ukraińcem. Nazywał się Petro Kovalenko.”

Coś zadrgało w oczach Oksany. Ledwie zauważalny błysk.

„Rozumiem, co czujesz,” ciągnęła Natalia, choć nie była pewna, czy to prawda. Jak mogła rozumieć ból utraty dziecka? Nie miała dzieci. Wybrała karierę, wybrała samotność, wybrała wszystko, co pozwalało jej nie czuć zbyt głęboko. „Wiem, że boisz się. Wiem, że nie ufasz policji. Ale przysięgam ci — chcę tylko znaleźć Sofię.”

Sięgnęła do kieszeni, powoli, pokazując każdy ruch. Wyjęła zdjęcie — to, które znaleźli przy Giorgim Beridze. Dziewczynka z ciemnymi oczami i nieśmiałym uśmiechem.

„To twoja córka?”

Oksana spojrzała na zdjęcie. I coś w niej pękło.

Dźwięk, który wydała, nie był krzykiem. Był czymś gorszym — cichym, łamiącym się jękiem, który przychodził z miejsca tak głębokiego, że słowa nigdy tam nie docierały. Osunęła się na bok, ciało wstrząsane spazmami płaczu.

Toma rzuciła się do niej, objęła, zaczęła coś szeptać po gruzińsku — słowa pociechy, które brzmiały jak modlitwa.

Natalia czekała. Patrzyła na te dwie kobiety, przytulone do siebie w tym małym, zimnym mieszkaniu, i widziała siebie. Widziała swoją matkę po zniknięciu ojca, skuloną na kanapie, powtarzającą „wrócił, wrócił, wrócił”, jakby słowa mogły zmienić rzeczywistość. Widziała siebie jako dziewczynkę, próbującą być dzielną, chowającą łzy, budującą mury.

“Mosty muszą być mocne”, powiedział kiedyś ojciec. Ale co, jeśli most sam w sobie był iluzją? Co, jeśli nie było żadnego sposobu na połączenie tych dwóch światów — tego, kim byłaś, i tego, kim musiałaś się stać, żeby przetrwać?

Po kilku minutach Oksana usiadła. Twarz miała mokrą od łez, ale oczy już nie były puste. Były pełne bólu, a ból był przynajmniej czymś.

„Opowiedz mi,” powiedziała Natalia. „Proszę.”

Oksana otworzyła usta, zamknęła je. Spojrzała na Tomę, która skinęła głową.

„Przyjechałyśmy… razem,” zaczęła w końcu po ukraińsku, głosem ochrypłym od milczenia. „Marzec, dwa tysiące dwadzieścia dwa. Kiedy zaczęło się bombardowanie. Sofia miała cztery lata. Toma pomogła mi. W Tbilisi ma… miała… rodzinę. Ale teraz…” Urwała, przełknęła. „Przyjechałyśmy do Polski. Myślałyśmy, że będzie lepiej. Że będziemy bezpieczne.”

„I co się stało?”

„Mieszkałyśmy w ośrodku. Poznań-Kiekrz. Zimno, tłoczno, ale… żyłyśmy. Sofia chodziła do przedszkola. Uczyła się polskiego. Była taka szczęśliwa.” Uśmiech — kruchy jak szkło. „Śpiewała polskie piosenki. “Wlazł kotek na płotek.” Pamiętasz tę piosenkę?”

Natalia skinęła głową, czując ucisk w gardle.

„A potem… pieniądze się skończyły. Pomoc, którą dostawałyśmy, nie wystarczała. Próbowałam znaleźć pracę, ale bez języka, bez dokumentów… nikt nie chciał.” Oksana zacisnęła pięści. „Toma pracowała w restauracji. Gruzińskiej, na Starym Rynku. Ale płacili mało. Za mało. A Sofia potrzebowała rzeczy. Ubrania, buty. Rosła tak szybko…”

„I wtedy ktoś się pojawił?” podpowiedziała Natalia.

Oksana skinęła głową.

„Kobieta. Polka. Elegancka, dobrze ubrana. Przyszła do ośrodka. Mówiła, że reprezentuje organizację, która pomaga uchodźcom. Że mogą znaleźć mi pracę, mieszkanie. Lepsze życie dla Sofii.”

„Jak się nazywała?”

„Anna. Tylko Anna. Dała mi wizytówkę, ale…” Oksana spojrzała na Tomę. „Zgubiłam ją. Przeprowadziłyśmy się tutaj i…”

„Ja pamiętam nazwisko,” przerwała Toma, przechodząc na łamany polski. „Widziałam wizytówkę. Nazywała się Wiśniewska. Anna Wiśniewska. Była z firmy… “Nowe Mosty” czy coś takiego.”

Natalia zanotowała to w pamięci. “Nowe Mosty.” Ironia nazwy nie umknęła jej uwadze.

„I zgodziłaś się?” zapytała Oksanę.

„Nie od razu. Ale Anna przychodziła. Pokazywała zdjęcia — rodziny, które adoptowały dzieci. Szczęśliwe dzieci w ładnych domach, z zabawkami, w szkołach. Mówiła…” Głos Oksany załamał się. „Mówiła, że Sofia zasługuje na lepsze życie. Że ja… że ja nigdy nie będę mogła dać jej tego, czego potrzebuje. Że jeśli naprawdę ją kocham, powinam…”

Nie dokończyła. Nie musiała.

Natalia znała ten rodzaj manipulacji. Widziała ją wcześniej, w innych sprawach, w innych kontekstach. Wzięcie największej miłości kogoś — miłości do dziecka — i przekształcenie jej w broń przeciwko niemu.

„Powiedziała, że to będzie adopcja?” zapytała.

„Tak. Legalna. Dokumenty, sąd, wszystko. Mówiła, że znajdą dobrą polską rodzinę. Że będę mogła ją odwiedzać, zobaczyć, że jest szczęśliwa.”

„Ale?”

„Ale kiedy podpisałam papiery… kiedy zabrali Sofię…” Oksana zaczęła kołysać się w przód i w tył. „Anna zniknęła. Numer telefonu nie działał. Adres firmy — poszłam tam — to było puste biuro. I nikt… nikt nie chciał mi pomóc. Poszłam na policję, ale oni powiedzieli, że skoro podpisałam zgody, to…”

„Że zrobiłaś to dobrowolnie,” dokończyła Natalia gorzko.

„Nie wiedziałam!” Oksana chwyciła Natalię za rękę, paznokcie wbijające się w skórę. „Myślałam, że to prawdziwa adopcja! Myślałam, że robię to, co najlepsze dla niej! Jak mogłam wiedzieć, że…”

„Że sprzedajesz własne dziecko?” Słowa wyrwały się Natalii, zanim zdążyła je powstrzymać.

Cisza była jak fizyczny cios.

Oksana cofnęła rękę, jakby została uderzona. Toma zerwała się, stanęła między nimi.

„Nie masz prawa!” syknęła po polsku. „Nie masz pojęcia, przez co ona przeszła! Przez co my wszystkie przeszłyśmy! Siedząc tutaj, w swoim bezpiecznym świecie, z polskim paszportem i polskim nazwiskiem, i osądzasz?”

Natalia wstała, czując, jak krew uderza jej do głowy. Część jej chciała się bronić, wyjaśnić, że ona też rozumiała, co znaczy być rozdarłą między światami. Ale Toma miała rację. Jej paszport był polski. Jej praca była bezpieczna. Jej dziecko — którego nie miała — nie zostało sprzedane desperacji.

„Przepraszam,” powiedziała cicho. „To było… przepraszam.”

Usiadła z powrotem, tym razem na jednym z krzeseł. Potrzebowała dystansu. Potrzebowała przestrzeni, żeby myśleć.

„Giorgi Beridze,” powiedziała po chwili. „Znałaś go?”

Toma i Oksana wymieniły spojrzenia.

„Giorgi,” powtórzyła Toma. „Gruzin. Pracował jako… jak to się mówi… pośrednik?”

„Między kim a kim?”

„Między ludźmi takimi jak my a ludźmi, którzy potrzebowali… rzeczy.” Toma skrzyżowała ramiona. „Dokumentów. Pracy. Czasem mieszkań. Znałyśmy go z Tbilisi. Pomógł nam dostać się do Polski.”

„I później? Tutaj, w Poznaniu?”

„Widziałyśmy go kilka razy. W restauracji, gdzie pracowałam. Przychodził z różnymi ludźmi. Biznesmenami, sądziłam. Ale potem…” Toma urwała.

„Potem co?”

„Potem Oksana powiedziała mi o Sofii. O tej kobiecie, Annie. I ja… przypomniałam sobie, że widziałam Giorgiego z nią. W restauracji. Rozmawiali.”

Natalia poczuła, jak coś klika w jej głowie — element układanki znajdującej swoje miejsce.

„Kiedy to było?”

„Dwa miesiące temu? Może trzy?”

„I rozmawiałaś z nim o tym?”

Toma pokręciła głową.

„Bałam się. Giorgi… był niebezpieczny. Nie w taki sposób, że cię uderzy. Ale w taki, że… wiedział rzeczy. Miał kontakty. Jeśli powiedziałabym coś nie tak, mogłabym stracić pracę. Albo gorzej.”

„A teraz?” zapytała Natalia. „Widziałaś go ostatnio?”

„Nie. Od tygodni.”

Natalia wyjęła telefon, pokazała im zdjęcie z miejsca znalezienia ciała — oczywiście nie samego ciała, tylko twarz Giorgiego, taką, jaką wyglądała przed śmiercią, ze zdjęcia paszportowego.

„Giorgi Beridze nie żyje,” powiedziała. „Znaleźliśmy go dziś rano w Warcie. Został zamordowany.”

Toma zbladła. Oksana wydała cichy jęk.

„A przy nim,” ciągnęła Natalia, „znaleźliśmy zdjęcie Sofii.”

Oksana zerwała się na równe nogi tak gwałtownie, że przewróciła materac.

„Co to znaczy? Co to znaczy?!” Krzyczała teraz, po ukraińsku, słowa wylewające się jak woda przez przerwę w tamie. „Gdzie jest moja córka? Co on z nią zrobił? Gdzie ona jest?!”

„Nie wiem,” odpowiedziała Natalia szczerze. „Ale zamierzam się dowiedzieć.”

Podeszła do Oksany, tym razem nie pytając o pozwolenie, i objęła ją. Kobieta była sztywna przez moment, potem osunęła się w jej ramionach, płacząc.

„Obiecuję ci,” szepnęła Natalia po ukraińsku, słowa, których nie używała od lat, „że znajdę twoją córkę. Nie wiem, jak. Nie wiem, ile to zajmie. Ale znajdę ją.”

Była to obietnica, której nie powinna była składać. Każdy doświadczony detektyw wiedział, że nie składa się obietnic ofiarom. Zbyt wiele może pójść nie tak. Zbyt wiele jest poza twoją kontrolą.

Ale patrząc w oczy Oksany — te błękitne, puste oczy, które teraz błyszczały nikłą iskierką nadziei — Natalia wiedziała, że nie miała wyboru.

Wyszła z mieszkania pół godziny później, z numerem telefonu Tomy i nazwiskiem Anny Wiśniewskiej zanotowanym w telefonie. Schodziła po schodach, a głowa huczała jej od myśli.

“Nowe Mosty.” Organizacja, która rzekomo pomagała uchodźcom. Giorgi Beridze, gruzijski pośrednik. Anna Wiśniewska, elegancka Polka z wizytówką i obietnicami. I gdzieś w tym wszystkim — Sofia, czteroletnia dziewczynka, która śpiewała polskie piosenki i zniknęła w systemie, który traktował dzieci jak towar.

I jej ojciec. Petro Kovalenko, który zniknął trzydzieści lat temu we Lwowie, badając sieć handlu dziećmi.

Zbieg okoliczności? Natalia przestała wierzyć w zbiegi okoliczności dawno temu.

Na drugim piętrze znowu napotkała sąsiadkę w kwiatowym szlafroku.

„No i co?” zapytała kobieta chciwie. „Są w tarapatach?”

Natalia zatrzymała się, patrząc na nią. Widziała w tych oczach nie tylko ciekawość, ale coś więcej — potrzebę potwierdzenia, że jej uprzedzenia były słuszne, że „obcy” rzeczywiście byli problemem.

„Tak,” powiedziała w końcu. „Są w tarapatach. Ale nie w taki sposób, jak pani myśli.”

Wyszła na ulicę. Jeżyce tonęły w popołudniowym słońcu, które malowało kamienice w odcienie złota i ochry. Ulica tętniła życiem — sklepy, kawiarnie, ludzie różnych kolorów skóry i języków, mieszający się, żyjący obok siebie, czasem razem, częściej osobno.

Natalia pomyślała o moście. O tym, co powiedział jej ojciec. Że bycie mostem to dar.

Ale mosty też mogły się zawalić. Mogły runąć pod ciężarem tego, co musiały nieść.

I wtedy, stojąc na ulicy Dąbrowskiego, w sercu dzielnicy, która była mozaiką światów, Natalia Kovalenko-Kowalska poczuła, jak coś pęka w jej środku. Mur, który budowała przez trzydzieści lat, mur między Natalią a Natalcią, między Kowalską a Kovalenko, między tym, kim była, a tym, kim udawała, że jest.

“Woda pamięta wszystko”, pomyślała. A może nadszedł czas, żeby i ona zaczęła pamiętać.

Wyciągnęła telefon i wybrała numer swojej matki. Krystyny. Która może, tylko może, wiedziała więcej o zniknięciu Petra, niż przez lata przyznawała.

Był czas na odpowiedzi.

Sygnał. Drugi. Trzeci.

„Mamo,” powiedziała, gdy Krystyna w końcu odebrała. „Musimy porozmawiać. O tacie.”

I usłyszała po drugiej stronie to, czego się spodziewała — ciszę. Ciszę, która mówiła więcej niż tysiąc słów.

Wyznanie

Oksana ocknęła się gwałtownie, jakby wyrzucona z głębiny na powierzchnię. Jej ciało wygięło się w łuk, płuca łapczywie chwytały powietrze. Natalia cofnęła się o krok, dając jej przestrzeń, ale nie spuszczając wzroku z bladej twarzy kobiety.

— Woda… — wyszeptała Oksana po ukraińsku, a jej oczy — ciemne, prawie czarne — błądziły po pokoju, nie mogąc się na niczym zatrzymać.

Toma już była przy niej z kubkiem. Klęknęła ciężko, podtrzymując przyjaciółkę za ramiona. Pokój wydawał się nagle zbyt ciasny, powietrze zbyt gęste. Natalia poczuła, jak jej własny oddech staje się płytszy, jakby trauma Oksany była zaraźliwa, przenoszona przez samo spojrzenie.

— Spokojnie — powiedziała cicho, przełączając się na ukraiński. Słowa przyszły naturalnie, choć od lat starała się je tłumić. — Jesteś bezpieczna.

Oksana uniosła wzrok. Przez moment Natalia zobaczyła w jej oczach coś, co sprawiło, że poczuła zimno w żołądku — pustkę tak totalną, że graniczącą z obłędem.

— Bezpieczna? — powtórzyła Oksana, a w jej głosie zabrzmiała nuta histerii. — Nie ma bezpieczeństwa. Nie ma… — Urwała, łkając bezgłośnie, całe ciało wstrząsane spazmami.

Natalia wymieniła spojrzenie z Tomą. Gruzinka pokręciła głową — bezradność wypisana na jej twarzy była autentyczna. Cokolwiek wiedziała, było tego za mało. Albo bała się wiedzieć więcej.

— Oksano — Natalia przysunęła sobie krzesło, usiadła naprzeciwko kobiety. Zachowała odległość, nie chcąc jej przytłoczyć, ale pochyliła się lekko, nawiązując kontakt wzrokowy. — Nazywam się Natalia Kovalenko-Kowalska. Jestem detektywem, ale też… — zawahała się, czując, jak to słowo drze jej gardło — …też jestem córką Ukraińca.

Oksana uniosła głowę. Coś w jej spojrzeniu się zmieniło — może nie zaufanie, ale rozpoznanie. Wspólnota.

— Kovalenko — powtórzyła cicho. — Ze Lwowa?

— Mój ojciec. — Natalia poczuła ukłucie w piersi. — Zaginął tam w dziewięćdziesiątym pierwszym.

Cisza, która zapadła, była gęsta jak mgła nad Wartą. Gdzieś w mieszkaniu kapiąca woda — regularny, hipnotyczny rytm. Kropla po kropli. Czas mierzony w stratach.

— Pokazała mi pani zdjęcie — odezwała się w końcu Oksana, głosem tak cichym, że Natalia musiała się nachylić. — Sofii.

— Tak.

— Ona… ona żyje?

Pytanie zawisło w powietrzu. Natalia widziała, jak palce Oksany zaciskają się na kubku, aż kostki bieleją. Widziała nadzieję walczącą ze strachem, chęć życia zmagającą się z poczuciem winy.

— Nie wiem — odpowiedziała szczerze. — Ale jej zdjęcie było przy ciele Giorgiego Beridze. Mężczyzny, który utonął w Warcie.

Oksana zadrżała. Kubek wypadł jej z rąk, woda rozlała się po linoleum — ciemna plama rozchodząca się jak krew.

— Giorgi — wyszeptała. — Boże. Giorgi nie żyje?

Toma zaklęła po gruzińsku, podniosła kubek. Jej ręce też drżały.

— Znałaś go? — Natalia wyjęła notes, choć wiedziała, że te słowa wypali w pamięci bez zapisywania.

Oksana kiwnęła głową, łzy spływały jej po policzkach, ale nie wydawała żadnych dźwięków. Płakała jak ktoś, kto nauczył się cierpieć w ciszy, by nie zwracać uwagi. By przetrwać.

— Opowiedz mi — poprosiła Natalia. — Od początku.

— —

Oksana mówiła, a jej słowa malowały obraz piekła.

Charków. Luty 2022. Pierwsza noc bombardowań.

— Sofia spała, kiedy usłyszałam pierwsze wybuchy — zaczęła, wzrok utkwiony gdzieś ponad ramieniem Natalii, w przeszłości, która była bardziej realna niż ten pokój. — Miała wtedy sześć lat. Zawsze spała mocno, nawet jak była mała. Myślałam, że to grzmoty. Przez sekundę, może dwie, pozwoliłam sobie myśleć, że to tylko burza.

Jej głos był monotonny, wyuczony — jak recytacja, którą powtarzała w głowie tysiące razy.

— Potem zadrżały szyby. Cały budynek. Zerwałam się, pobiegłam do jej pokoju. Była taka mała w tym łóżku. Taka… — urwała, przełknęła ślinę — ...bezbronna.

Natalia robiła notatki, ale kątem oka obserwowała Tomę. Gruzinka stała przy oknie, odwrócona, ale widziała, jak jej ramiona się trzęsą. Też płakała. Ciche łzy kobiet, które widziały zbyt wiele.

— Nie miałam planu — kontynuowała Oksana. — Mój mąż… on był żołnierzem. Zginął w Donbasie w 2015. Więc byłyśmy same. Ja i Sofia. Zawsze tylko my dwie.

Wzięła głęboki oddech, a powietrze wdarło się do jej płuc jak szklane odłamki.

— Spakowałam jedną torbę. Co mogłam unieść. Dokumenty, zdjęcia, trochę ubrań. Sofia pytała, dokąd idziemy. Powiedziałam jej, że na wycieczkę. Uśmiechnęła się. Boże, ona się uśmiechnęła, a ja wiedziałam, że kłamię. Że zabieramy ją z domu, który może już nigdy nie będzie istniał.

Pokój wypełniał się obrazami — Natalia widziała je tak wyraźnie, jakby to jej własne wspomnienia. Dziewczynka z plecakiem. Matka prowadząca ją przez ciemne ulice. Niebo rozświetlone pomarańczą wybuchów.

— Dworzec był… — Oksana pokręciła głową. — Nie ma słów. Tysiące ludzi. Krzyki. Płacz dzieci. Starzy ludzie, którzy nie mogli iść dalej. Pociągi były przepełnione, ale ludzie i tak się wpychali, przez okna, drzwi. Widziałam matkę podającą niemowlę obcym ludziom przez okno, żeby tylko dziecko się dostało do środka.

— Jak długo jechałyście? — zapytała Natalia cicho.

— Dni. Nie wiem ile. Czas się… zatarł. Sofia płakała. Chciała do domu. Nie rozumiała. Jak mogłam jej wytłumaczyć?

Cisza. Kapanie wody gdzieś w ścianach — regularny puls budynku.

— Dotarłyśmy do Przemyśla. Potem Poznań. Ktoś powiedział, że tu jest ośrodek, pomoc. Mieszkanie dostałyśmy przez fundację. To tutaj.

Oksana rozejrzała się po pokoju — ściany wilgotne od kondensacji, tapeta odchodząca w rogach, sufit popękany jak wysuszone łożysko rzeki.

— Dom — powiedziała gorzko. — Bezpieczny dom.

— —

Natalia czekała. Wiedziała, że teraz przyjdzie najważniejsze. Mogła to wyczuć — zmianę w powietrzu, sposób, w jaki Oksana zacisnęła pięści.

— Pieniądze się skończyły po dwóch miesiącach — podjęła w końcu. — Zasiłek to żart. Praca? Kto zatrudni Ukrainkę bez języka, bez kwalifikacji? Sprzątałam. Dwanaście złotych na godzinę. Na czarno. Czasem mniej, jeśli się nie podobało, jak umyłam podłogę.

Gorycz w jej głosie była żrąca jak kwas.

— Sofia zaczęła chorować. Kaszel, który nie przechodził. Lekarz powiedział, że to od wilgoci, od pleśni w ścianach. Potrzebne są leki, może zmiana mieszkania. Pieniądze, pieniądze, pieniądze. — Zaśmiała się, dźwięk pozbawiony radości. — W Charkowie byłam inżynierem. Projektowałam mosty. A tutaj? Sprzątaczka, która nie może zapewnić córce leków.

Natalia poczuła znajome ukłucie — wstyd za kraj, który obiecywał pomoc, a dawał ochłapy. Ale też gniew na system, który pozwalał na to, by desperacja stawała się pułapką.

— Giorgi pojawił się w lipcu — ciągnęła Oksana. — Poznałam go w kościele. Był tam często, pomagał w organizacji pomocy. Gruzin, ale mówił po rosyjsku, trochę po ukraińsku. Był… miły. Uwaga, którą mi poświęcał, sprawiała, że czułam się znowu człowiekiem, a nie ciężarem.

Spojrzała na Tomę, która odwróciła się od okna. Ich oczy się spotkały — porozumienie bez słów.

— On też cię znał? — zapytała Natalia Gruzinkę.

Toma kiwnęła głową.

— Giorgi był… dobrym człowiekiem — powiedziała z trudem, akcent mocniejszy w emocjach. — Pomagał ludziom. Ja też przez niego dostałam pracę w restauracji. Myślałam…

— Wszyscy myśleliśmy — dokończyła Oksana. — Że jest aniołem.

Natalia czuła, jak jej żołądek zaciska się w supeł. Znała ten schemat. Pomagacze, którzy budowali zaufanie. Którzy czekali, aż desperacja osiągnie punkt krytyczny.

— Co się stało potem?

Oksana zamknęła oczy.

— Pewnego dnia zapytał, jak sobie radzę. Powiedziałam prawdę — że nie radzę. Że boję się, co będzie, jak przyjdzie zima, a ja nie będę miała na ogrzewanie. Że Sofia cały czas kaszle, a ja nie mam pieniędzy na prywatnego lekarza, a w NFZ czeka się miesiącami.

Otworzyła oczy — puste, jak po wypaleniu od środka.

— Powiedział, że zna rozwiązanie.

— —

Słowo „rozwiązanie” zawisło między nimi jak gilotyna.

— Jakie rozwiązanie? — głos Natalii był spokojny, ale w środku czuła rosnący gniew.

— Powiedział, że są rodziny. Dobre rodziny. Polskie, bogate. Które nie mogą mieć dzieci. Które pokochałyby Sofię jak własną córkę. Dały jej wszystko — dom, edukację, przyszłość. Wszystko, czego ja nie mogłam jej dać.

— Adopcja — stwierdziła Natalia.

— Tak mi powiedział. — Oksana zadrżała. — Tymczasowa opieka, dopóki ja nie stanę na nogi. Potem, jak znajdę pracę, lepsze mieszkanie, dostanę ją z powrotem. Albo, jeśli zdecyduję, że tam jej lepiej… mogę ją zostawić. Dać jej szansę na lepsze życie.

Natalia musiała zacisnąć zęby, by nie krzyknąć. Widziała to wszystko — manipulację, wykorzystanie rozpaczy. Giorgi nie był aniołem. Był łowcą.

— Podpisałaś dokumenty?

Oksana kiwnęła głową, łzy znowu płynęły.

— Powiedział, że to formalność. Zgoda na tymczasową opiekę. Wszystko legalne, przez fundację. Dał mi pieniądze — trzy tysiące złotych. Powiedział, że to pomoc, żebym mogła się pozbierać.

— Kiedy to było?

— Miesiąc temu. Dwudziestego sierpnia.

Natalia zapisała datę. Miesiąc. Sofia była gdzieś od miesiąca.

— Widziałaś ją od tamtej pory?

— Nie. — Głos Oksany załamał się. — Giorgi powiedział, że to lepiej dla niej. Że musi się zaaklimatyzować. Że jak będę gotowa, da mi adres. Ale…

— Ale?

— Tydzień temu przestał odbierać telefony. Numer nieaktywny. Poszłam do kościoła — nikt go nie widział. Poszłam do fundacji, której nazwę podał. Nie istnieje. Nigdy nie istniała.

Rozpad. Natalia widziała, jak Oksana się rozpada — kawałek po kawałku, jak budynek trafiony bombą.

— Wtedy zrozumiałam — wyszeptała. — Że nie było żadnej adopcji. Żadnej tymczasowej opieki. Że sprzedałam własną córkę za trzy tysiące złotych.

Krzyk, który wydała, był zwierzęcy — ból tak czysty, że fizyczny. Toma rzuciła się do niej, objęła, trzymała, choć sama płakała.

Natalia siedziała nieruchomo, czując, jak coś w niej pęka. Widziała przed sobą twarz ojca — ostatnie zdjęcie, rozmyte, zrobione gdzieś we Lwowie. Czy on też widział takie sceny? Czy dlatego zginął — bo próbował powstrzymać ludzi takich jak Giorgi?

— Oksano — powiedziała w końcu, gdy krzyki przeszły w ciche łkanie. — Te dokumenty, które podpisałaś. Masz kopię?

Kobieta pokręciła głową.

— Giorgi zabrał wszystko. Powiedział, że to dla bezpieczeństwa.

Oczywiście. Żadnych śladów.

— A pieniądze? Jeszcze je masz?

— Wydałam. Na leki. Czynsz. Jedzenie. — Oksana spojrzała na nią z rozpaczą. — Czy to znaczy, że jej nie znajdziecie? Że Sofia…

— Znajdę ją — przerwała Natalia i w jej głosie była stal. — Przysięgam ci, Oksano. Znajdę twoją córkę.

Nie wiedziała, czy to obietnica, którą będzie mogła dotrzymać. Ale musiała ją złożyć. Dla Oksany. Dla Sofii. Dla wszystkich zaginionych dzieci.

Dla ojca.

— —

Pół godziny później Natalia stała na klatce schodowej, oparta o wilgotną ścianę. Wyjęła telefon, zadzwoniła do komendy.

— Kowalski — odezwał się głos jej partnera.

— Mateusz, to ja. Potrzebuję sprawdzenia nazwiska. Giorgi Beridze. Powiązania z fundacjami, organizacjami pomocowymi dla uchodźców.

— Nasz topielec?

— Ten sam. I jeszcze jedno — przeszukaj bazę zaginionych dzieci. Ukraińskie, ostatni rok. Szczególnie te, których zaginięcie zgłoszono, a potem wycofano.

Cisza po drugiej stronie.

— Natalia, o czym ty mówisz?

— O handlu dziećmi — odpowiedziała cicho, patrząc przez zabrudzone okno na podwórko. Dzieci bawiły się tam w berka, ich śmiech niósł się w wilgotnym powietrzu. — Giorgi był pośrednikiem. Oksana Bondar oddała mu córkę, myśląc, że to legalna adopcja.

— Kurwa mać.

— Dokładnie. Potrzebuję wszystkiego na Beridze. Konta bankowe, połączenia telefoniczne, wszystko. I Mateusz?

— Tak?

— Rób to cicho. Jeśli to sieć, a nie pojedynczy przypadek, nie chcę ich spłoszyć.

Rozłączyła się, schowała telefon. Ręce jej drżały — adrenalina, gniew, coś jeszcze. Strach.

Wyszła z klatki na ulicę. Jeżyce o tej porze tętniły życiem — sklepy, kawiarnie, ludzie wracający z pracy. Normalna dzielnica, normalne życie. A pod powierzchnią — ilu jeszcze było takich jak Oksana? Ilu zdesperowanych, wykorzystanych, złamanych?

Ruszyła w stronę samochodu, ale zatrzymała się, widząc coś kątem oka. Mężczyzna stał po drugiej stronie ulicy, przy przystanku. Patrzył w jej stronę, ale gdy ich spojrzenia się spotkały, odwrócił się, zaczął iść szybkim krokiem.

Natalia poczuła ukłucie niepokoju. Może paranoja. Może instynkt.

Wsiadła do auta, odjeżdżając, obserwowała lusterko. Mężczyzna zniknął.

Ale uczucie pozostało — że ktoś obserwuje. Że przekroczyła niewidzialną linię.

Że od teraz gra toczy się o wszystko.

— —

Wieczorem, w swoim mieszkaniu na Cytadeli, Natalia stała przy oknie z lampką wina, której nie piła. Za szybą Poznań układał się w mozaikę świateł — Warta ciemna wstęga przecinająca miasto. Pomyślała o Sofii — gdzieś tam, w tej mozaice, była mała dziewczynka, która nie rozumiała, dlaczego mama ją zostawiła.

Pomyślała o Oksanie — kobiecie, która straciła wszystko dwukrotnie.

Pomyślała o ojcu — czy on też stał tak kiedyś, we Lwowie, patrząc na miasto i zastanawiając się, jak głęboko sięga zło?

Telefon zawibrował. SMS od Kowalskiego:

„Beridze miał kontakt z 15 różnymi fundacjami. Większość fikcyjna. Konta bankowe — przelewy z zagranicy. Duże sumy. Sprawdzam dalej. I Natalia — znalazłem coś jeszcze. Zadzwoń.”

Natalia wybrała numer, serce walące.

— Co masz?

— W 1991 roku, we Lwowie, było śledztwo. Handel dziećmi z sierocińców. Główny świadek zaginął. — Pauza. — Nazywał się Petro Kovalenko.

Świat zatrzymał się na moment. Potem ruszył znowu, szybciej, wszystko nabierało sensu i jednocześnie rozpadało się na kawałki.

— Wyślij mi akta — powiedziała, głos obcy, odległy.

— Natalia…

— Wyślij mi akta, Mateusz.

Rozłączyła się, pozwoliła telefonowi wypaść z ręki na kanapę. Za oknem Warta płynęła dalej, ciemna i obojętna.

Woda pamięta wszystko, pomyślała.

I teraz zaczynała oddawać swoje tajemnice.

Szare strefy

Komenda Wojewódzka Policji w Poznaniu zawsze pachniała tym samym — przefiltrowanym powietrzem z klimatyzacji, tanim detergentem do podłóg i czymś nieokreślonym, co Natalia nazywała w myślach „zapachem niewypowiedzianych prawd”. Dziś, gdy wchodziła po schodach na trzecie piętro, unikając windy jak zawsze, gdy potrzebowała chwili do zebrania myśli, ten zapach wydawał się intensywniejszy. Albo to ona była bardziej wrażliwa.

Opaski zaciskowe. Woda w płucach. Zdjęcie dziewczynki.

Wyznanie Oksany wciąż dźwięczało jej w uszach jak fałszywa nuta, która nie chce ucichnąć. “Oddałam ją dobrowolnie.” Słowa, które nie powinny istnieć w tym układzie. Matka. Córka. Dobrowolnie.

— Kovalenko! — Głos komisarza Andrzeja Kowalczyka przebił się przez mgłę jej myśli, zanim jeszcze przekroczyła próg swojego biura. Stał w drzwiach swojego gabinetu, masywny mężczyzna po pięćdziesiątce, z twarzą pooraną zmarszczkami jak pole po żniwach. Dwadzieścia pięć lat w służbie wyrzeźbiło z niego typ, który widział już wszystko, ale wciąż potrafił się zdziwić ludzką podłościom. — Do mnie. Teraz.

Gabinet Kowalczyka był dokładnym przeciwieństwem jej spartańskiego biurka. Zdjęcia z ukończonych szkoleń, dyplomy, fotografia z papieżem Janem Pawłem II podczas pielgrzymki w ’97, rodzinne portrety — żona, dwoje dorosłych dzieci. Całe życie ułożone w ramy i powieszone na ścianie jak dowody na to, że da się być normalnym, mimo tego, co widzi się każdego dnia.

— Siadaj. — Wskazał krzesło, sam opadł ciężko w swój fotel, który westchnął pod jego ciężarem. — Beridze. Co mamy?

Natalia usiadła, prostując plecy, automatyczny gest z czasów akademii. Zawsze tak robiła przy Kowalczyku — jakby musiała udowadniać, że zasługuje na miejsce przy tym stole.

— Giorgi Beridze, czterdzieści dwa lata, obywatel gruzińsko-polski, od trzech lat w Poznaniu. Oficjalnie prowadził małą firmę transportową, przewozy krajowe i międzynarodowe. Niekarany, żadnych wpisów, nawet mandatów za parkowanie.

— Za czysto. — Kowalczyk zmrużył oczy.

— Zdecydowanie za czysto. — Natalia otworzyła notes, choć wiedziała, że nie musi. Miała te informacje wydrukowane w głowie jak tatuaż. — Mieszkał na Jeżycach, kamienica przy Dąbrowskiego. Sąsiedzi opisują go jako cichego, uprzejmego. Pomagał starszym ludziom z zakupami. Płacił czynsz terminowo.

— Święty.

— Albo świetna przykrywka. — Natalia przesunęła palcem po linijkach w notesie. — Znalazłam związek z ofiarą pośrednio. Mieszka tam Ukrainka, Oksana Bondarenko. Uciekła z Charkowa w marcu dwa tysiące dwudziestego drugiego, sama z sześcioletnią córką.

— Mieszka?

— Mieszkała. Córka zaginęła dwa tygodnie temu.

Cisza, która zapadła, miała gęstość. Kowalczyk sięgnął po szklankę z wodą na biurku, wypił dwa łyki, odstawił bardzo powoli.

— Mów dalej.

— Oksana twierdzi, że oddała córkę dobrowolnie. — Natalia wypowiedziała to bez emocji, jak chirurg nazywający nowotwór. — Podpisała dokumenty. Beridze był pośrednikiem. Obiecał jej, że dziewczynka trafi do „dobrej rodziny”, że będzie miała lepsze życie.

— Kurwa mać. — Kowalczyk rzadko przeklinał. To była zła wiadomość. — Handel ludźmi?

— Wszystko na to wskazuje. Ale to nie jest standardowy schemat. — Natalia pochyliła się do przodu. — Oksana nie została zmuszona, nie była bita, nie groził jej nikt. Była po prostu… zdesperowana. Pracowała na trzy zmiany, nie mogła zapewnić córce tego, co uważała za wystarczające. Ktoś jej zaproponował rozwiązanie. Papiery wyglądały legalnie. Tymczasowa opieka zastępcza, wszystko zgodne z procedurami.

— Tyle że nie było zgodne z niczym.

— Sprawdzam. Ale dokumenty były profesjonalne. Pieczątki, podpisy, referencje. — Natalia zawahała się. — Szef, to nie są amatorzy. To sieć. Zorganizowana, międzynarodowa. Beridze był tylko jednym ogniwem.

Kowalczyk wstał, podszedł do okna. Za szybą Poznań rozciągał się w popołudniowym słońcu — wieże katedralne, dachy Starego Rynku, w oddali smugi Warty jak srebrne żyły przecinające miasto.

— Ile dzieci?

— Nie wiem. — Natalia poczuła, jak ściska się jej żołądek. — Jeszcze nie wiem.

— Ukraińskie?

— Prawdopodobnie. Uchodźcy to idealne cele. Zdesperowani, bez wsparcia rodzinnego, często bez znajomości języka czy systemu prawnego. Łatwo ich przekonać, że robią coś dla dobra dziecka.

— A Beridze? Czemu nie żyje?

— Albo wiedział za dużo, albo chciał za dużo. Może próbował się wycofać, może żądał większego udziału. — Natalia zamknęła notes. — Albo to był przykład dla innych.

Kowalczyk odwrócił się od okna, jego twarz była jak wyryta w kamieniu.

— Potrzebujesz wsparcia. Przekażę to do Centralnego Biura Śledczego, oni mają zasoby do…

— Jeszcze nie. — Słowa wyrwały się z niej zbyt szybko, zbyt ostro. Zobaczyła, jak unosi brew. — Daj mi czterdzieści osiem godzin. Jeśli to przekażemy teraz, sprawa zostanie nam odebrana, a ja… — Zawahała się. — Mam trop. Osobisty.

— Osobisty?

Natalia wiedziała, że teraz albo powie prawdę, albo skłamie i będzie musiała z tym żyć.

— Mój ojciec zniknął w tysiąc dziewięćset dziewięćdziesiątym pierwszym. We Lwowie. Jechał tam w interesach, tuż przed Bożym Narodzeniem. — Słowa przyszły trudniej, niż myślała. — Nigdy nie wrócił. Nigdy nie znaleźliśmy ciała.

Kowalczyk patrzył na nią w milczeniu, czekając.

— Matka nigdy nie mówiła o szczegółach. Ale ostatnio zaczęłam sprawdzać. I są… podobieństwa. — Natalia przełknęła ślinę. — Do tego, co mamy teraz. Sierocińce, nielegalne adopcje, zaginięcia dzieci. Lwów, dziewięćdziesiąty pierwszy rok, rozpad Związku Radzieckiego, chaos. Idealny moment dla kogoś, kto chciał zbudować taką sieć.

— Myślisz, że to ta sama organizacja?

— Nie wiem. Ale muszę to sprawdzić.

Cisza rozciągnęła się między nimi jak cienki lód nad głęboką wodą. Kowalczyk wrócił do biurka, usiadł, splótł palce.

— Czterdzieści osiem godzin. — Jego głos był cichy, ale stanowczy. — I chcę raportów co dwanaście. Jeśli to ci wymknie się spod kontroli, natychmiast przekazuję CBS. Rozumiemy się?

— Tak jest.

— I Natalia? — Zatrzymał ją, gdy już wstawała. — Jeśli to osobiste, to tym bardziej uważaj. Osobiste sprawy robią nas ślepych na to, co jest tuż przed nosem.

— —

Biurko Natalii tonęło w papierach, gdy wróciła do swojego stanowiska. Akta Beridze, wydruki z systemu, notatki z rozmowy z Oksaną. Jej komputer mruczał cicho, ekran świecił bladoniebieskim światłem.

Giorgi Beridze. Kim naprawdę byłeś?

Zaczęła od podstaw. Beridze urodził się w Tbilisi w tysiąc dziewięćset osiemdziesiątym roku, w rodzinie nauczycieli. Studiował ekonomię, ale nigdy nie skończył. W dwa tysiące piątym pojawił się w Polsce — najpierw w Warszawie, potem Wrocław, wreszcie Poznań. Praca dorywcza, budowy, magazyny. W dwa tysiące dziewiętnastym założył firmę transportową „GeoPol Trans”. Jeden samochód dostawczy, drobne zlecenia.

Zbyt zwyczajny. Zbyt przeciętny.

Natalia przeszła do połączeń telefonicznych. Beridze dzwonił regularnie do Gruzji — matka, jeszcze żyje, mieszka w Tbilisi. Ale były też inne numery. Ukraińskie. Polskie. Jeden niemiecki.

Zapisała je wszystkie, zaczęła sprawdzać.

Ukraińskie numery prowadziły do martwych punktów — wyłączone karty, nieistniejące adresy. Profesjonalna robota. Ale polski numer był aktywny. Firma „Nowe Jutro”, z siedzibą w Poznaniu. Agencja adopcyjna.

Natalia poczuła, jak serce przyspiesza.

Sprawdziła rejestr. „Nowe Jutro” istniało od dziesięciu lat, właściciel — Marcin Kamiński, czterdzieści pięć lat, deweloper, znana postać w Poznaniu. Budował osiedla na obrzeżach miasta, sponsorował lokalne wydarzenia, miał zdjęcia z prezydentem miasta.

Respektowany obywatel.

Zbyt respektowany?

Telefon na jej biurku zadzwonił, wyrywając ją z myśli. Numer nieznany, kierunkowy ukraiński.

— Kovalenko.

— „Natalio?” — Głos był słaby, stary, ale rozpoznała go natychmiast. Ciotka Olena, siostra ojca, która wciąż mieszkała we Lwowie.

— *Ciociu.* — Przeszła na ukraiński automatycznie, język dzieciństwa, który wracał do niej jak stara melodia. — *Dzwoniłaś.*

— *Dostałam twoją wiadomość. O Petrze.* — Głos staruszki drżał. — *Dlaczego pytasz? Po tylu latach?*

Natalia rozejrzała się po biurze. Kilku kolegów przy swoich biurkach, ale nikt nie zwracał uwagi. Wzięła telefon i wyszła na korytarz, znalazła pustą salę konferencyjną.

— *Prowadzę sprawę. Może być związana z tym, co się stało z tatą.*

Cisza po drugiej stronie była długa.

— *Twoja matka powiedziała ci?*

— *Matka nic mi nie mówiła. Sama szukam.*

— *Krysia chciała cię chronić.* — Ciotka Olena westchnęła głęboko, głos miała złamany. — *Petro… on znalazł coś złego. W sierocińcu, gdzie pracował jako księgowy. Dzieci znikały. Dokumenty były fałszowane. Petro próbował to zgłosić, ale nikt nie chciał słuchać. Był chaos, rozumiesz? Związek Radziecki się rozpadał, każdy myślał tylko o przetrwaniu.*

Natalia oparła się o ścianę, nogi nagle zrobiły się słabe.

— *Co się stało?*

— *Powiedział, że ma dowody. Dokumenty, nazwiska. Chciał je zabrać do Polski, przekazać władzom. Zadzwonił do Krysi, powiedział, że wraca. A potem…* — Głos urwał się. — *Potem zniknął. Milicja powiedziała, że pewnie uciekł z inną kobietą, że porzucił rodzinę. Ale ja znałam Petra. On nigdy by was nie zostawił.*

— *Kto go zabił, ciociu?*

— *Nie wiem. Ale ludzie mówili… że były siły, organizacje, które zarobiły fortunę na tych dzieciach. Wysyłali je na Zachód, do bogatych rodzin. Petro stanął im na drodze.*

Natalia zamknęła oczy. Obraz ojca, którego pamiętała — wysoki mężczyzna o ciemnych włosach, który śmiał się głośno i podrzucał ją w powietrze — teraz zyskał nowy wymiar. Nie tylko ojciec. Bohater. Ofiara.

— *Dziękuję, ciociu.*

— *Natalio, bądź ostrożna. Jeśli to ci sami ludzie… oni nie cofną się przed niczym.*

— —

Mieszkanie Natalii na Jeżycach było małe, dwupokojowe, z widokiem na wewnętrzne podwórko pełne rowerów i suszących się prań. Wróciła tam po dwudziestej drugiej, kiedy ulice były już puste, a tramwaje jeździły co pół godziny.

Nie zapaliła światła od razu. Stanęła w ciemnym przedpokoju, pozwalając ciszy domu owinąć się wokół niej jak koc. Potem zrzuciła buty, płaszcz, poszła do kuchni.

Herbata. Potrzebowała herbaty.

Czajnik zagrzewał wodę z cichym pomrukiem, podczas gdy ona stała przy oknie, patrząc na podwórko. Ktoś jeszcze miał zapalone światło — sylwetka w oknie naprzeciwko, może czytająca, może tak samo niezdolna do snu.

Telefon wibrował. SMS od Kowalczyka: *Raport?*

Odpisała krótko: *Sprawdzam tropy. Rano więcej.*

Nie całkiem kłamstwo. Nie całkiem prawda.

Usiadła przy małym stoliku w kuchni, kubek gorącej herbaty między dłońmi, i otworzyła laptop. Czas na prywatne śledztwo.

Marcin Kamiński miał obecność w internecie jak polityk przygotowujący się do wyborów. Strona firmowa deweloperska, profil na LinkedIn, wywiady w lokalnej prasie. „Buduję domy, buduję przyszłość” — motto jego firmy. Na zdjęciach zawsze uśmiechnięty, w dobrze skrojonym garniturze, obok modeli osiedli z nazwami jak „Słoneczne Wzgórze” czy „Zielona Dolina”.

Ale „Nowe Jutro” było tylko wzmianką. Agencja adopcyjna, „pomagająca dzieciom znaleźć kochające domy”. Strona internetowa minimalistyczna, niewiele informacji. Adres — ulica Głogowska, biurowiec na obrzeżach centrum.

Natalia przeszła głębiej. Rejestry sądowe, dokumenty firmowe. „Nowe Jutro” zostało założone dziesięć lat temu, ale dopiero w ostatnich trzech latach zaczęło być aktywne. Dokładnie wtedy, gdy zaczęła się wojna na Ukrainie.

Zbieg okoliczności?

Znalazła artykuł w lokalnej gazecie sprzed roku. Kamiński przekazał darowiznę na rzecz ukraińskich uchodźców — sto tysięcy złotych. Zdjęcie: on podający symboliczny czek przedstawicielce organizacji charytatywnej. Uśmiech szeroki, oczy ciepłe.

*Daje dzieciom lepsze życie.*

Słowa Oksany wróciły do niej. To właśnie tak Beridze to przedstawił. Nie jako handel, nie jako przestępstwo. Jako pomoc. Jako szansę.

Natalia zamknęła laptop, oparła głowę o ręce.

Szare strefy. To nie był czarno-biały świat złoczyńców w maskach i niewinnych ofiar. To był świat, gdzie ktoś taki jak Kamiński mógł naprawdę wierzyć, że robi dobro. Gdzie matka taka jak Oksana mogła oddać dziecko i nazywać to miłością.

Gdzie jej ojciec mógł zginąć, próbując powstrzymać coś, co inni uważali za biznes.

Poszła do sypialni, ale wiedziała, że nie zaśnie. Położyła się na łóżku w ubraniu, patrząc w sufit. Wzory z cieni i światła z ulicy układały się w nieistniejące kształty.

Wspomnienie przyszło bez zaproszenia.

*Grudzień tysiąc dziewięćset dziewięćdziesiąty pierwszy. Ona ma sześć lat, siedzi przy choince, która pachnie lasem i świętami. Ojciec pakuje walizkę w przedpokoju. Matka stoi obok, twarz napięta.*

* — Kiedy wrócisz, tato?*

* — Przed Wigilią, kochanie. Obiecuję.*

*Przytula ją mocno, tak mocno, że ledwo może oddychać. Potem całuje matkę, bierze walizkę i wychodzi.*

*Drzwi zamykają się z cichym kliknięciem.*

*To ostatni raz, gdy go widzi.*

Natalia otworzyła oczy. Policzki były mokre.

Trzydzieści jeden lat. I wciąż czekała, aż te drzwi się otworzą.

Ale teraz miała coś więcej niż czekanie. Miała trop. Miała nazwisko.

Marcin Kamiński.

Jutro zacznie od niego.

Telefon zawibrował ponownie. Tym razem numer z komendy, dyżurny.

— Kovalenko? Mamy coś. Znaleźliśmy samochód Beridze. Zaparkowany przy Cytadeli, od tygodnia. Technicy są już w drodze.

Natalia usiadła.

— Jadę.

Zmęczenie zniknęło jak zdmuchnięte świecą. Wstała, włożyła buty, wzięła kluczyki.

Warta pamiętała Beridze. A może jego samochód pamięta Sofię?

Miasto za oknem spało, ale dla Natalii Kovalenko-Kowalskiej noc dopiero się zaczęła.

Gruzińska restauracja

Stary Rynek tonął w popołudniowym słońcu, które zmieniało kamienice w pastelowe akwarele — łososiowe, żółte, bladozielone. Natalia zatrzymała się przy fontannie Prozerpiny, patrząc, jak woda spływa po kamiennych ciałach, jak zawsze, jak od wieków. *Woda pamięta wszystko*, pomyślała, wspominając słowa babci Oleny. *A ludzie starają się zapomnieć.*

Restauracja „Tbilisi” mieściła się w narożnej kamienicy, między sklepem z bursztynem a galerią sztuki współczesnej. Dyskretna, prawie niewidoczna — tylko mały szyld z gruzińskim pismem i polskim tłumaczeniem. Natalia przystanęła przed wejściem, obserwując swoje odbicie w witrynie. Ciemne włosy, które dziś związała w niski kok. Szara marynarka, która ukrywała kaburę. Twarz, w której widziała coraz więcej ojca — skośne kości policzkowe, głęboko osadzone oczy.

*Obca wśród swoich, swoja wśród obcych.*

Pchnęła drzwi.

Wnętrze pachniało cynamonem, szafranem i czymś głębszym — drewnem dębowym, starym winem, dymem z paleniska. Niewielka sala, może dziesięć stolików, wszystkie nakryte białymi obrusami. Na ścianach fotografie — czarno-białe, wyblakłe. Tbilisi sprzed lat, przed wojną, przed wszystkim. Stare Miasto na wzgórzach, most nad Kurą, twarze ludzi, którzy już nie żyli albo żyli daleko stąd.

Było pusto. Między lunchem a kolacją, martwy czas restauracyjny.

— Zamknięte do szesnastej — rozległ się głos z tyłu sali.

Natalia odwróciła się. Mężczyzna wyłonił się zza baru — wysoki, może metr osiemdziesiąt pięć, szerokie ramiona, które wypełniały białą koszulę. Czarne włosy z siwymi nitkami, gęsta broda, starannie przystrzyżona. Oczy ciemne jak turecki orzech, z siatką zmarszczek w kącikach. Czterdzieści pięć, może pięćdziesiąt lat.

— David Tsereteli? — zapytała Natalia, wyciągając odznakę.

Coś przemknęło przez jego twarz. Nie strach, nie zaskoczenie. Raczej… rezygnacja. Jakby od dawna wiedział, że ten moment nadejdzie.

— Policja — stwierdził po polsku, z akcentem, który śpiewał i toczył się jak kamienie w górskiej rzece. — Oczywiście. Proszę usiąść.

Wskazał stolik przy oknie. Natalia usiadła tyłem do światła — stary nawyk, zawsze kontroluj swoją widoczność. David zajął miejsce naprzeciwko, jego masywne dłonie spoczęły na obrusie. Ręce robotnika, pomyślała, nie restauratora. Zgrubiałe knykcie, blizna na lewym nadgarstku.

— Kawy? — zapytał. — Prawdziwej, gruzińskiej. Nie ta wasza polska woda.

Kącikiem ust drgnął mu uśmiech, ale nie dotarł do oczu.

— Poproszę — zgodziła się Natalia.

Obserwowała, jak wstaje, jak porusza się za barem z precyzją człowieka, który wykonał te gesty tysiące razy. Mielił ziarna ręcznie, w mosiężnym młynku. Woda w turkusowym dzbanie — *turka*, poprawiła się w myślach, babcia też taką miała. Gesty rytmiczne, medytacyjne. Sposób na zwlekanie.

— Giorgi Beridze — powiedziała, kiedy wrócił z dwoma małymi filiżankami. — Znał go pan.

David postawił kawę przed nią, usiadł ciężko.

— Znałem.

— Tylko tyle?

— Co pani chce usłyszeć? — W jego głosie zabrzmiało zmęczenie. — Że był moim przyjacielem? Że pijaliśmy razem chacha i śpiewaliśmy pieśni o Gruzji? To byłyby kłamstwa.

Natalia uniosła filiżankę. Kawa gęsta, prawie jak syrop, z nutą kardamonu. Wspomnienie uderzyło niespodziewanie — ojciec, który robił taką kawę w niedzielne poranki, gdy mama spała. *Spróbuj, Nataločko. To kawa dla dorosłych, ale ty już jesteś duża, prawda?*

— Czym był dla pana? — zapytała cicho.

David patrzył w okno, na Stary Rynek, na turystów w kolorowych kurtkach, na gołębie walczące o okruchy.

— Problem — powiedział w końcu. — Giorgi był problemem.

— Jaki rodzaj problemu?

Milczenie rozciągało się między nimi jak cienka lina. Natalia czekała. Nauczyła się, że w przesłuchaniach cisza jest bronią — ludzie boją się pustki, wypełniają ją słowami, często tymi, które powinni zachować dla siebie.

— Przyjechał do Poznania dwa lata temu — zaczął David, wciąż patrząc w okno. — Z Tbilisi, przez Warszawę. Bez dokumentów, bez pieniędzy, bez niczego. Tylko z nazwiskiem mojego kuzyna, który powiedział mu, że może tu znaleźć pracę.

— I pan mu pomógł?

— Dałem mu pracę. W kuchni. Zmywał naczynia, obierał warzywa. — David przeniósł wzrok na Natalię. — Pani myśli, że to było z dobroci serca? Nie. Potrzebowałem kogoś, kto pracuje ciężko i nie pyta o umowę o pracę.

Szczerość jak policzek. Natalia doceniła to.

— Ale coś się zmieniło.

— Wszystko się zmienia. — David sięgnął po swoją kawę, wypił jednym haustem, po gruzińsku. — Giorgi zaczął zadawać pytania. O ludzi, którzy przychodzili do restauracji. O spotkania w tylnym pokoju.

— Jakie spotkania?

— Biznesowe.

— Jaki biznes?

David uśmiechnął się bez humoru.

— Restauracja ledwo utrzymuje się na powierzchni, pani detektyw. Poznań to nie Warszawa, nie Berlin. Gruzińska kuchnia? Ludzie przychodzą raz, z ciekawości, potem wracają do swoich schabowych i pierogów. Więc tak, prowadzę też inne interesy.

— Jakie?

— Legalne — odpowiedział ostro. — Pośrednictwo. Łączę ludzi, którzy czegoś potrzebują, z ludźmi, którzy mogą to zapewnić. Dokumenty, mieszkania, praca. Diaspora potrzebuje pomocy, ja pomagam.

Natalia obserwowała jego twarz. Prawda i kłamstwo mieszały się jak olej z wodą — widoczne, ale nie do rozdzielenia.

— A Giorgi? Też pan mu pomógł?

— Próbowałem. — David zacisnął szczęki. — Ale on nie chciał pomocy. Chciał… czegoś innego.

— Czego?

— Odkupienia.

Słowo zawisło między nimi. Natalia poczuła, jak włoski na karku jej się jeżą.

— Proszę rozwinąć.

David wstał, podszedł do baru, wrócił z butelką i dwoma szklaneczkami. Nalał bursztynowy płyn — chacha, gruzińska wódka winogronowa. Pił ją ojciec, podczas rzadkich wizyt gruzińskich znajomych.

— Nie jestem na służbie — powiedziała Natalia, ale wzięła szklaneczkę.

— Wszyscy jesteśmy na służbie — odparł David. — Zawsze. — Wypił, zagryzł kawałkiem sera z talerza, który przyniósł nie wiadomo kiedy. — Giorgi uciekł z Gruzji. Nie przed biedą. Przed przeszłością.

— Jaka przeszłość?

— Wojna. Osetia Południowa, dwa tysiące osiem. Słyszała pani?

Natalia skinęła głową. Krótka, brutalna wojna między Gruzją a Rosją. Czołgi w Gori, bombardowania, uchodźcy.

— Giorgi był żołnierzem — kontynuował David, jego głos stał się cichszy, bardziej szorstki. — Młodym, dwadzieścia lat. Widział rzeczy… robił rzeczy. Potem, gdy wojna się skończyła, nie mógł żyć z tym, co nosił w głowie. Pił, bił się, niszczył wszystko wokół siebie.

— Więc uciekł.

— Uciekł. Ale przeszłość jedzie z tobą w każdej walizce, w każdej kieszeni. — David napełnił szklaneczki ponownie. — Tutaj, w Poznaniu, próbował zacząć od nowa. Ale człowiek zbudowany z win nie może budować niczego nowego.

Natalia pomyślała o ojcu. O jego znikaniu. O tym, co mogło być w jego walizce, w jego kieszeniach.

— Spotkał kogoś — powiedziała. — Kogoś, kto zaproponował mu sposób na odkupienie.

David spojrzał na nią ostro.

— Pani jest dobra. Lepsze niż myślałem.

— Kto to był?

— Nie wiem. — Podniósł rękę, widząc jej sceptyczne spojrzenie. — Naprawdę nie wiem. Giorgi stał się… tajemniczy. Przestał przychodzić do pracy regularnie. Gdy był, był nieobecny. Myślami gdzie indziej. Pewnego dnia, może pół roku temu, zobaczył tu kogoś. Przy tamtym stoliku. — Wskazał róg sali. — Zbledł jak ściana. Wyszedł, nie mówiąc słowa.

— Kogo zobaczył?

— Nie powiedział. Ale potem przyszedł do mnie w nocy, pijany, płaczący. Mówił, że znalazł sposób. Że może naprawić wszystko. Że dzieci… — David urwał, jego szczęka zacisnęła się. — Mówił o dzieciach.

Serce Natalii przyspieszyło.

— Co o dzieciach?

— Że są niewinne. Że zasługują na lepsze życie. Że może im je dać, jeśli tylko… — David pokręcił głową. — Nie miało to sensu. Byłem pewien, że to delirium alkoholowe.

— A potem?

— Potem zniknął. Miesiąc temu. Nie przyszedł do pracy, nie odbierał telefonu. Myślałem, że wrócił do Gruzji albo pojechał dalej, do Niemiec. Wielu tak robi.

— Ale nie wrócił.

— Nie. Wypłynął z Warty.

Cisza. Natalia słyszała stukot zegara na ścianie, odległe rozmowy z Rynku, bicie własnego serca.

— Kartka w jego kieszeni — powiedziała. — Adres na Jeżycach. Oksana Bondarenko.

Coś błysnęło w oczach Davida. Rozpoznanie.

— Zna pan ją?

— Była tu. Raz. — David sięgnął po trzecią szklaneczkę, ale się powstrzymał, odstawił butelkę. — Z Giorgim. Może trzy miesiące temu. Ukrainka, z dzieckiem. Małą dziewczynką.

*Sofia.*

— Jak wyglądało to spotkanie?

— Krótkie. Siedzieli tam. — Znów wskazał róg. — Giorgi był… inny. Spokojny, ale nie spokój człowieka szczęśliwego. Spokój człowieka, który podjął decyzję. Nieodwracalną.

— Słyszał pan, o czym rozmawiali?

— Nie. Ale kobieta płakała. Cicho, żeby dziecko nie widziało. A dziewczynka… — David zamknął oczy. — Rysowała. Kredkami, na serwetce. Narysowała dom. Dom z kominem, drzewem, słońcem. Taki, jaki rysują wszystkie dzieci.

— Co się stało potem?

— Wyszli. Giorgi został, wypił wódkę. Jedną, drugą, piątą. Zapłacił, wyszedł. Ostatni raz, gdy go widziałem.

Natalia wyjęła telefon, pokazała zdjęcie znalezione w kieszeni Giorgiego.

— To ta dziewczynka?

David spojrzał, skinął głową.

— Ona. Sofia. Tak ją nazywała matka.

— A to? — Natalia pokazała drugie zdjęcie, zrobione przez techników — kartka z adresem, odwrócona. Na odwrocie, słabo widoczny, numer telefonu.

David zmrużył oczy.

— Ten numer… — Sięgnął do kieszeni, wyciągnął smartfon, przewertował kontakty. — Kurwa.

— Co?

— To numer człowieka, który wynajmuje ode mnie tylny pokój. Raz w miesiącu, dla „spotkań biznesowych”.

— Nazwisko.

— Nie znam nazwiska. — David podniósł wzrok. — Płaci gotówką, zawsze w kopercie. Podpisuje się jako „M.K.”. Więcej nie pytam.

— Jak wygląda?

— Pięćdziesiątka. Może młodziej, może starzej — tacy ludzie nie mają wieku. Dobrze ubrany, garnitury szyte na miarę. Elegancki, ale nie ostentacyjny. Mówi po polsku bez akcentu, po rosyjsku jak native speaker, po ukraińsku też. Angielski oksfordzki.

— Czym się zajmuje?

— Oficjalnie? Nie wiem. Ale ludzie, którzy przychodzą na spotkania… — David zawahał się. — Rodziny. Bezdzietne pary. Polskie, niemieckie, czasem z dalej. Wszystkie z tym samym spojrzeniem. Desperacja i nadzieja.

Natalia poczuła zimno w żołądku.

— Adopcje.

— Może. — David unikał jej wzroku. — Nie pytam. Nie moja sprawa.

— Stało się pana sprawą, gdy Giorgi zginął.

— Giorgi zginął, bo nie potrafił trzymać gęby na kłódkę. — W głosie Davida zabrzmiała złość, ale skierowana do wewnątrz, przeciwko sobie. — Ostrzegałem go. Mówiłem: trzymaj się z dala, to nie dla ciebie, to ludzie, którzy nie wybaczają ciekawości.

— Ale on nie posłuchał.

— On myślał, że może pomóc. Że może uratować te dzieci. — David zaśmiał się gorzko. — Ratować. Jakby wiedział, co to znaczy. Jakby ktokolwiek z nas wiedział.

Natalia pochyliła się do przodu.

— Kiedy jest następne spotkanie?

— Za dwa dni. Czwartek, dziewiętnasta.

— Chcę tu być.

— To pani grób. — David patrzył na nią twardo. — Ci ludzie… nie są bandytami z filmu. Nie krzyczą, nie strzelają na ulicy. Są profesjonalni, zimni, niewidoczni. I mają ochronę. Prawną, polityczną, może jeszcze inną.

— Muszę ryzykować.

— Dlaczego? — W jego głosie zabrzmiała szczera ciekawość. — To tylko kolejna sprawa. Kolejne ciało. Dlaczego pani to tak obchodzi?

Natalia milczała. Jak wytłumaczyć? Jak powiedzieć, że w Giorgim widzi ojca? Że w Sofii widzi siebie — dziecko zawieszone między światami, między tożsamościami, między prawdą a kłamstwem?

— Bo woda pamięta — powiedziała w końcu, po ukraińsku.

David zamrugał, zaskoczony.

— Pani jest…?

— Pół. — Natalia wstała. — Ukraińska matka. Polski ojciec. Albo odwrotnie, zależy kogo pani zapyta.

— I która połowa prowadzi to śledztwo?

— Obie. — Wyciągnęła wizytówkę, położyła na stole. — Proszę zadzwonić, jeśli „M.K.” się skontaktuje. Albo jeśli pan sobie coś przypomni.

David wziął wizytówkę, obracał ją w palcach.

— Pani detektyw… Natalia. — Użył jej imienia jak klucza, otwierając drzwi, których nie wiedziała, że istnieją. — W Gruzji mamy powiedzenie: *Kargi chidi, magram samartkali*. Dobro jest ukryte, ale sprawiedliwość jest ślepa. Czasem trzeba wybrać.

— A pan co wybrał?

Uśmiechnął się smutno.

— Przetrwanie. Jak wszyscy uchodźcy.

Natalia skierowała się do drzwi. Przy wyjściu odwróciła się.

— To powiedzenie. Nie znam gruzińskiego, ale brzmi jak ostrzeżenie.

— Bo nim jest. — David wstał, zaczął zbierać szklaneczki. — Giorgi wybrał sprawiedliwość. Zobaczył, co się z nim stało.

Wyszła na Stary Rynek. Słońce chyliło się ku zachodowi, rzucając długie cienie kamieniczek na bruk. Turyści robili zdjęcia, gołębie kłóciły się o okruchy, grajek grał na skrzypcach coś, co mogło być Chopinem albo nie.

Wszystko wyglądało normalnie. Pięknie. Bezpiecznie.

Ale Natalia znała prawdę — pod powierzchnią, pod brukiem, pod wodą Warty, kryło się coś innego. Coś ciemnego i głodnego.

I ona właśnie zgodziła się zejść na dół.

Telefon zawibrował. SMS od Kowalczyka: *Mamy wyniki toksykologii. Dzwoń.*

Natalia wybrała numer, idąc w stronę Cytadeli, gdzie zaparkowała samochód.

— Słucham.

— Beridze miał w organizmie propofol — głos Kowalczyka był napięty. — Środek znieczulający, używany w szpitalach. Dawka nie śmiertelna, ale wystarczająca, żeby go wyłączyć.

— Więc ktoś go uśpił, zanim wrzucił do Warty.

— Wygląda na to. I jest coś jeszcze. Ślady kleju na palcach, specyficznego. Laboratorium mówi, że używany do dokumentów. Wysokiej jakości, archiwizacyjny.

Natalia stanęła. Wokół niej życie toczyło się dalej, ale ona była gdzie indziej, w tunelu, gdzie wszystkie punkty zaczynały się łączyć.

Dokumenty. Dzieci. Adopcje. *M.K.*

I jej ojciec, trzydzieści dwa lata temu, ze stosem dokumentów w walizce.

— Natalia? — Kowalczyk. — Jesteś tam?

— Jestem. — Jej głos brzmiał obco we własnych uszach. — Potrzebuję dostępu do starych akt. Sprzed dziewięćdziesiątego pierwszego.

— Jakie akty?

— Zaginięcie Petro Kovalenko. Mojego ojca.

Cisza po drugiej stronie.

— Jesteś pewna?

— Nie. — Natalia spojrzała na Wartę, która płynęła gdzieś za dachami, niewidzialna, ale obecna. Zawsze obecna. — Ale muszę wiedzieć.

Rozłączyła się. Stała w słońcu, które nie grzało, patrząc na miasto, które znała i nie znała jednocześnie.

*Obca wśród swoich. Swoja wśród obcych.*

A prawda czekała gdzieś w środku, w wodzie, która pamiętała wszystko.

Drugie ciało

Telefon zadzwonił o trzeciej czterdzieści siedem nad ranem. Natalia poznała to po cyfrach na budziku, które paliły się w ciemności jak oczy drapieżnika. Nie spała — leżała z otwartymi oczami, wsłuchana w szum miasta za oknem, w odległy pomruk tramwajów na Głogowskiej, w trzask gałęzi starej lipy uderzających o szybę. Myślała o Sofii. O dziewczynce z fotografii, której twarz teraz nawiedzała ją każdej nocy.

— Kovalenko — powiedziała, nie patrząc na wyświetlacz.

— Znowu Warta. — Głos Pawlaka był zmęczony, ale brzmiał inaczej niż zwykle. Ostrzej. — Powinieneś przyjechać.

— Gdzie dokładnie?

— Kiekrz. Plaża pod starą przystanią. — Zawahał się. — Natalia… to kobieta. Młoda.

Coś w jego tonie sprawiło, że Natalia usiadła na łóżku. Za oknem Poznań tonął w przedświcie — ta krótka chwila między nocą a dniem, kiedy miasto wydaje się nierzeczywiste, jakby zawieszone między światami.

— Jade — powiedziała.

Nie zapaliła światła, ubierając się. Znała ten rytuał na pamięć — dżinsy, golf, kurtka. Służbowa broń w kaburze pod pachą, ciężka i znajoma jak fragment własnego ciała. W lustrze w przedpokoju dostrzegła przez moment swoją twarz — blade usta, cienie pod oczami, włosy związane niedbale. Twarz kobiety, która od tygodnia nie sypia. Twarz obcej.

*Obca wśród swoich*, pomyślała i natychmiast skrzywiła się na tę myśl.

— —

Droga do Kiekrza wiodła przez śpiący jeszcze Poznań. Ulice były puste, mokre od nocnej mgły. Światła latarni odbijały się w kałużach jak utopione gwiazdy. Natalia jechała szybko, zbyt szybko, ale nie mogła się powstrzymać. Coś w głosie Pawlaka — ten ton, ta pauza — mówiło jej, że to nie jest zwykłe zgłoszenie.

*Młoda kobieta. Warta.*

Wzór zaczynał się powtarzać.

Kiekrz o tej porze wyglądał jak dekoracja do gotyckiego horroru. Stare wille kryły się między drzewami, ich okna ciemne i ślepe. Warta płynęła leniwie, jej powierzchnia gładka jak rtęć w porannej mgle. Natalia zobaczyła światła karetek i radiowozów jeszcze zanim dotarła na miejsce — pulsowały w szarości świtu jak rany.

Pawlak czekał przy taśmie policyjnej. Miał podkrążone oczy i papierosa w dłoni — pierwszy raz Natalia widziała, żeby palił na miejscu zdarzenia.

— Wyłowili ją pół godziny temu — powiedział zamiast powitania. — Wędkarz. Biedak jest w karetce, dostał ataku paniki.

— Jak długo w wodzie?

— Technik mówi, że nie więcej niż kilka godzin. Może od północy. — Pawlak zaciągnął się głęboko. — Natalia, ona ma… — Urwał, jakby szukał właściwych słów. — Lepiej sama zobacz.

Plaża była niewielka, piaszczysta, otoczona zaroślami wierzb. Zwykle latem przychodzili tu ludzie z okolicy, rozścielali koce, dzieci bawiły się w wodzie. Teraz, w bladym świetle reflektorów, wyglądała jak scena z koszmaru. Technici kryminalistyki poruszali się w białych kombinezonach jak duchy. Fotograf robił zdjęcia, lampa błyskowa rozdzierała mrok krótkim, brutalnym światłem.

Ciało leżało na brezencie, kilka metrów od brzegu.

Natalia podeszła powoli. Z każdym krokiem czuła, jak coś ściska jej żołądek. Znała to uczucie — intuicję, która krzyczała ostrzeżenie.

Kobieta miała może dwadzieścia pięć lat. Jasne włosy, teraz ciemne od wody, oblepiały jej twarz. Była ubrana w dżinsy i niebieski sweter — zwykłe ubrania, takie jakie nosiła każda kobieta w jej wieku. Ale to, co Natalia zobaczyła na jej nadgarstkach, sprawiło, że poczuła, jak krew odpływa jej z twarzy.

Opaski zaciskowe. Identyczne jak te na ciele Giorgiego Beridze.

— Jezus — wyszeptała.

— To nie wszystko. — Pawlak podszedł bliżej, wskazał coś w dłoni zmarłej. — Technik znalazł to zaciśnięte w palcach.

Natalia przykucnęła obok ciała. W prawej dłoni kobiety, sztywnej od rigor mortis, tkwił mały przedmiot. Technik kryminalistyki delikatnie rozchylił palce zmarłej.

To było zdjęcie. Mokre, naderwane na brzegach, ale wciąż czytelne.

Chłopiec. Może trzy, cztery lata. Jasne włosy, niebieskie oczy, szeroki uśmiech.

Natalia poczuła, jak świat wokół niej zwalnia. Szum rzeki, głosy techników, trzepot taśmy policyjnej — wszystko nagle zabrzmiało jak zza grubej szyby. Patrzyła na zdjęcie i widziała Sofię. Widziała wszystkie te dzieci, które gdzieś tam były, w domach ludzi, którzy nie byli ich rodzicami.

— Mamy tożsamość? — spytała, a jej głos brzmiał obco, mechanicznie.

— Dokumenty w kieszeni kurtki. Lesia Bondarenko, lat dwadzieścia cztery, obywatelka Ukrainy. Zarejestrowana w Poznaniu od marca dwa tysiące dwudziestego drugiego. — Pawlak przeczytał z notatnika. — Adres: Jeżyce, ulica Kościuszki.

*Jeżyce. Znowu Jeżyce.*

Natalia wstała. Kolana miała sztywne, nogi jak z ołowiu. Patrzyła na rzekę — Warta płynęła spokojnie, obojętnie, jej powierzchnia gładka i ciemna. Ile sekretów kryła w swoich głębinach? Ile ciał, ile historii, ile krzyków, które nikt nie usłyszał?

*Woda pamięta wszystko*, pomyślała. *Ale nic nie mówi.*

— Chcę być przy sekcji — powiedziała. — I chcę, żeby ktoś pojechał do jej mieszkania. Natychmiast.

— Już wysłałem Nowaka i Kamińską. — Pawlak zgasił papierosa o podeszwę buta. — Natalia, to jest…

— Wzór — dokończyła za niego. — To jest wzór. Dwoje ofiar, oboje obcokrajowcy, oboje związani z dziećmi, oboje w Warcie. To nie jest przypadek.

— Serial killer?

Natalia pokręciła głową. Patrzyła na ciało Lesii — na jej młodą twarz, na zaciśnięte w ostatnim geście palce trzymające zdjęcie dziecka.

— To coś gorszego — powiedziała cicho. — To system.

— —

Mieszkanie Lesii Bondarenko mieściło się na trzecim piętrze starej kamienicy przy Kościuszki. Natalia przyjechała tam prosto z brzegu rzeki, wciąż czując na sobie zapach wody i śmierci. Nowak i Kamińska czekali w korytarzu — Kamińska wyglądała na bladą, Nowak palił przy otwartym oknie na klatce schodowej.

— Coś znaleźliście? — spytała Natalia.

— Lepiej sama zobacz — odparła Kamińska.

Mieszkanie było małe — dwa pokoje, kuchnia, łazienka. Typowe dla kamienicy na Jeżycach, z wysokimi sufitami i starą boazerią na ścianach. Ale to, co przykuło uwagę Natalii, było na ścianach.

Zdjęcia. Dziesiątki zdjęć.

Chłopiec z fotografii znalezionej w dłoni Lesii. W różnym wieku, w różnych sytuacjach. Jako niemowlę w beciku. Roczny, w niebieskim pajacyku. Dwuletni, z pluszowym misiem. Ostatnie zdjęcie musiało być zrobione kilka miesięcy temu — chłopiec siedział na huśtawce, śmiejąc się do obiektywu.

— Jej syn? — spytała Kamińska.

Natalia podeszła bliżej. Przyglądała się zdjęciom, szczegółom w tle. Coś tu nie grało. Ubrania chłopca — zawsze nowe, markowe. Zabawki — drogie, importowane. A tło — różne miejsca, różne wnętrza. Żadne z tych zdjęć nie wyglądało, jakby było zrobione w tym mieszkaniu.

— Nie wiem — powiedziała w końcu. — Ale musimy to sprawdzić.

W sypialni było jeszcze bardziej przygnębiająco. Łóżko nieścielone, jakby Lesia wyszła w pośpiechu. Na stoliku nocnym — książka po ukraińsku, opowieści dla dzieci. Natalia wzięła ją do ręki, przerzuciła kartki. Na wewnętrznej stronie okładki napis: *Для мого Максимка. Мама любить тебе*. Dla mojego Maksymka. Mama cię kocha.

Kamińska zajrzała przez ramię Natalii.

— Umiesz czytać po ukraińsku?

Natalia zamarła. Przez moment wahała się, jak zawsze, kiedy ktoś dotykał tej części jej tożsamości. Potem skinęła głową.

— Tak — powiedziała krótko. — To dedykacja dla syna.

Zaczęła metodycznie przeszukiwać pokój. Szuflady, szafa, przestrzeń pod łóżkiem. Szukała czegoś — nie wiedziała czego, ale czuła, że musi tu być. Coś, co połączy te kropki, co da jej odpowiedź.

Nowak znalazł to w kuchni.

— Szefowo! — zawołał. — Tutaj!

Telefon. Stary, tani model, schowany za lodówką, przyklejony taśmą do ściany. Burner phone — jednorazówka, jakich używają ludzie, którzy mają coś do ukrycia.

Natalia włożyła rękawiczki, ostrożnie odkleiła telefon. Włączyła go. Bateria prawie rozładowana, ale jeszcze działała.

Skrzynka odbiorcza: dwanaście wiadomości.

Natalia otworzyła pierwszą. Data: trzy miesiące temu.

*Максим здоровий. Добре їсть. Не хвилюйся.* Maksym zdrowy. Dobrze je. Nie martw się.

Druga wiadomość, dwa miesiące temu:

*Робимо фото для тебе. Він росте.* Robimy zdjęcia dla ciebie. Rośnie.

Trzecia, miesiąc temu:

*Перестань писати. Така була угода.* Przestań pisać. Taka była umowa.

Czwarta, trzy tygodnie temu:

*Остання фотографія. Більше контакту не буде.* Ostatnie zdjęcie. Więcej kontaktu nie będzie.

A potem — cisza. Żadnych wiadomości przez dwa tygodnie.

Aż do ostatniej. Data: wczoraj, dwudziesta trzecia czterdzieści pięć.

*Якщо хочеш його побачити, приходь. Адреса…* Jeśli chcesz go zobaczyć, przyjdź. Adres…

Natalia wpatrywała się w ekran. Ręce jej drżały. Adres był w Poznaniu. Stary magazyn w porcie.

— To pułapka — powiedziała cicho. — Zastawili na nią pułapkę.

Kamińska podeszła bliżej, przeczytała wiadomości przez ramię Natalii.

— Nie rozumiem. Co to wszystko znaczy?

Natalia odłożyła telefon na blat. Czuła, jak coś w niej pęka — jakaś tama, która przez lata powstrzymywała emocje. Patrzyła na mieszkanie Lesii — na te wszystkie zdjęcia na ścianach, na książkę z dedykacją, na puste łóżko. Widziała historię kobiety, która oddała dziecko, bo nie miała wyboru. Kobiety, która potem próbowała utrzymać kontakt, dostać chociaż zdjęcia, wiedzieć, że jej syn żyje. Kobiety, którą w końcu wezwano i…

I co? Zamordowano? Dlaczego?

— To znaczy — powiedziała powoli, układając myśli — że Lesia Bondarenko, podobnie jak Oksana, oddała swoje dziecko. Ale w przeciwieństwie do Oksany, nie mogła się z tym pogodzić. Próbowała utrzymywać kontakt. Może groziła, że pójdzie na policję. Może chciała odzyskać syna.

— I ktoś ją uciszył — dokończył Nowak.

— Tak jak uciszył Giorgiego Beridze.

Natalia wróciła do salonu, stanęła przed ścianą ze zdjęciami. Maksym — jasne włosy, niebieskie oczy, uśmiech, który łamał serce. Ile takich dzieci było? Ile matek, które oddały swoje dzieci w desperacji, a potem żyły z tym bólem każdego dnia?

Przypomniała sobie Oksanę — jej twarz, kiedy mówiła o Sofii. *Podpisałam papiery. Oni powiedzieli, że to najlepsze dla niej.*

Przypomniała sobie własną matkę — Krystynę, która przez lata czekała na telefon od Petro. Która nigdy się nie dowiedziała, co się z nim stało.

*Wszystkie te kobiety. Wszystkie te dzieci.*

— Musimy znaleźć Maksyma — powiedziała. — I musimy sprawdzić ten adres z ostatniej wiadomości.

— To może być niebezpieczne — zaoponowała Kamińska. — Jeśli to pułapka…

— Właśnie dlatego musimy tam pojechać. — Natalia odwróciła się do nich. — Ktokolwiek wysłał tę wiadomość, chciał, żeby Lesia tam przyszła. Chciał ją w określonym miejscu, o określonej godzinie. Pytanie brzmi: dlaczego?

Nowak zgasił papierosa.

— Może tam są inne dzieci?

Natalia poczuła, jak coś ściska jej gardło. Ta myśl już wcześniej przyszła jej do głowy, ale teraz, wypowiedziana na głos, brzmiała jeszcze bardziej przerażająco.

— Może — powiedziała cicho. — Albo dokumenty. Albo ludzie, którzy za tym stoją.

Wyjęła telefon, zadzwoniła do Pawlaka.

— Potrzebuję nakazu rewizji — powiedziała bez wstępu. — I zespołu. Minimum sześciu ludzi, uzbrojonych. Mam adres, który może być związany ze sprawą.

— Natalia, zwolnij. Jaki adres?

— Magazyn w porcie. — Podała dokładną lokalizację. — Znalazłam ukryty telefon w mieszkaniu Lesii. Ktoś wabił ją tam wczoraj wieczorem.

— I uważasz, że to miejsce, gdzie…

— Nie wiem, co tam jest — przerwała mu. — Ale musimy to sprawdzić. Natychmiast.

Cisza w słuchawce. Potem westchnienie.

— Dobrze. Zbieram ekipę. Spotkanie za godzinę na komendzie.

Natalia rozłączyła się. Spojrzała jeszcze raz na zdjęcia Maksyma, na jego uśmiech, na te niebieskie oczy, które wydawały się patrzeć prosto na nią.

*Znajdę cię*, pomyślała. *Obiecuję.*

— —

Wracała do samochodu, kiedy zadzwonił telefon. Nieznany numer.

Zawahała się, potem odebrała.

— Słucham?

Przez moment cisza. Potem głos — męski, spokojny, z lekkim obcym akcentem.

— Pani detektyw Kovalenko, prawda?

Natalia zamarła. Serce zaczęło jej walić.

— Kto mówi?

— Ktoś, kto bardzo ceni pani pracę. — Głos był uprzejmy, niemal przyjazny. — Słyszałem, że interesuje się pani sprawą Giorgiego Beridze. I teraz Lesii Bondarenko. Bardzo… dociekliwa z pani osoba.

— Skąd ma pan ten numer?

Śmiech. Cichy, krótki.

— Pani detektyw, ja mam dostęp do wielu rzeczy. Numerów telefonów, adresów, dokumentów. — Pauza. — Historii rodzinnych.

Natalia poczuła, jak zimny pot spływa jej po plecach.

— Czego pan chce?

— Chcę panią ostrzec. — Głos stał się poważniejszy. — Ta sprawa jest większa, niż pani myśli. Głębsza. Jeśli będzie pani dalej kopać, znajdzie pani rzeczy, które… skomplikują pani życie. I życie pani bliskich.

— To groźba?

— To rada. — Znowu ta uprzejmość, która brzmiała jeszcze bardziej złowieszczo. — Proszę pomyśleć o swojej matce. Krystyna, prawda? Mieszka sama na Wildzie. Siedemdziesiąt dwa lata. Byłoby straszne, gdyby coś jej się stało.

Natalia zacisnęła palce na telefonie tak mocno, że zbielały jej knykcie.

— Jeśli pan…

— Nie będę musiał — przerwał jej spokojnie. — Jeśli będzie pani rozsądna. Proszę przestać szukać. Proszę zapomnieć o Sofii, o Maksymie, o wszystkich tych dzieciach. One mają teraz lepsze życie. Lepsze niż mogłyby mieć z matkami, które nie potrafiły się nimi zaopiekować.

— To pan je wziął — wyszeptała Natalia. — To pan zabił Giorgiego i Lesię.

— Ja? — Śmiech. — Nie, pani detektyw. Ja tylko… koordynuję. Pomagam rodzinom. Daję dzieciom szansę. A ludzi, którzy grożą tym rodzinom, którzy chcą zniszczyć nowe życie tych dzieci… cóż, czasami trzeba podjąć trudne decyzje.

— Jesteś potworem.

— Jestem pragmatykiem. — Głos stwardniał. — I daję pani ostatnią szansę. Proszę przestać. Inaczej następne ciało w Warcie może być kimś, na kim pani bardzo zależy.

Połączenie się urwało.

Natalia stała na chodniku, drżąc. Wokół niej Jeżyce budziły się do życia — ludzie szli do pracy, tramwaje dzwoniły na skrzyżowaniach, kawiarnie otwierały podwoje. Zwykłe, normalne życie. A ona trzymała w dłoni telefon, przez który właśnie usłyszała głos człowieka, który handlował dziećmi i mordował ludzi.

Człowieka, który wiedział, gdzie mieszka jej matka.

Ręce jej drżały. Przez moment — tylko przez krótki, straszny moment — pomyślała o tym, żeby posłuchać. Żeby odpuścić, wrócić do domu, zapomnieć o Sofii i Maksymie i wszystkich innych dzieciach. Żeby chronić matkę, chronić siebie.

Potem spojrzała w górę, na okno mieszkania Lesii. Na te wszystkie zdjęcia na ścianach. Na książkę z dedykacją: *Mama cię kocha*.

I wiedziała, że nie może.

Nie może, bo te dzieci nie miały nikogo innego. Bo Lesia nie żyła, żeby walczyć o swojego syna. Bo Oksana była zbyt przerażona, żeby mówić.

Ale Natalia mogła. Natalia musiała.

Nawet jeśli to oznaczało postawienie wszystkiego na szali.

Wsiadła do samochodu. Ręce wciąż jej drżały, ale głos był twardy, kiedy dzwoniła do matki.

— Mamo? To ja. Słuchaj, musisz dzisiaj wyjechać z miasta. Natychmiast. Pojedź do cioci Zosi do Wrocławia. Nie, nie mogę teraz wyjaśniać. Proszę, zaufaj mi. Spakuj torbę i jedź. Dzisiaj. — Pauza. — Kocham cię, mamo.

Rozłączyła się. Spojrzała w lusterko wsteczne — zobaczyła swoją twarz, bladą, zdeterminowaną. Twarz kobiety, która właśnie przekroczyła punkt bez powrotu.

*First plot point*, pomyślała gorzko. *Teraz już nie ma odwrotu.*

Odjeżdżając, nie zauważyła czarnego SUV-a zaparkowanego po drugiej stronie ulicy. Nie zauważyła mężczyzny za kierownicą, który mówił przez telefon, patrząc za jej samochodem.

Ale gdyby zauważyła, zobaczyłaby jego twarz.

I rozpoznałaby ją ze zdjęć w aktach.

Marcin Kamiński. Deweloper. Filantrop. Człowiek, który dawał dzieciom lepsze życie.

Architekt.

Część II: Eskalacja

Ślady

Natalia obudziła się o piątej rano z myślą, która nie dawała jej spokoju od wczorajszego wieczoru. Leżała w ciemności swojego mieszkania na Jeżycach, słuchając, jak za oknem budzi się miasto. Gdzieś w oddali warczał śmieciarka, ktoś zamykał drzwi samochodu, tramwaj zgrzytał na zakręcie. Zwykłe dźwięki, które kiedyś były tłem jej życia we Lwowie. Teraz, w Poznaniu, brzmiały podobnie, ale inaczej — jak melodia zagrana w innej tonacji.

Wstała, nie zapalając światła. W kuchni przygotowała kawę — mocną, po turecku, jak nauczył ją ojciec. Petro Kovalenko. Jego twarz pojawiała się w jej myślach coraz częściej, odkąd zaczęła tę sprawę. Może dlatego, że czuła, że idzie jego śladem. Że dotyka czegoś, co on próbował odkryć przed trzydziestoma laty.

Wzór. Musi zobaczyć wzór.

Rozłożyła na stole notatki i zdjęcia. Giorgi Beridze — znaleziony w Warcie niedaleko mostu Teatralnego. Lesia — wyłowiona kilka kilometrów dalej, pod mostem Chwaliszewskim. Dwa ciała, dwa punkty na mapie rzeki. Ale było coś jeszcze, coś, co łączyło te miejsca oprócz wody.

Natalia przyglądała się zdjęciom z miejsca znalezienia pierwszego ciała. Giorgi leżał na brzegu, jakby woda wyrzuciła go delikatnie, ułożyła między kamieniami. Zbyt delikatnie. Zbyt precyzyjnie.

Dopilnowała kawę i podjęła decyzję. Musi tam wrócić. Sama. Teraz.

— —

Brzeg Warty o szóstej rano był spowity mgłą — gęstą, wilgotną, która osadzała się na skórze jak zimny pot. Natalia zaparkowała służbowego fiata przy Moście Teatralnym i ruszyła wąską ścieżką w dół, nad wodę. Niosła ze sobą latarkę, rękawiczki lateksowe i kilka torebek na dowody. Nieoficjalnie. Techników już tu nie było — miejsce zostało zwolnione trzy dni temu.

Rzeka pachniała wilgocią, gliną i czymś metalicznym. Może krwią, choć to pewnie tylko wyobraźnia. Natalia znała ten zapach zbyt dobrze — z Donbasu, z czasów, kiedy pracowała w prokuraturze wojskowej. Wtedy też była mgła, i krew, i ciała, które ktoś układał tak, jakby to miało jakieś znaczenie.

Dotarła do miejsca, gdzie znaleziono Giorgiego. Taśma policyjna została zerwana, prawdopodobnie przez przechodniów albo bezdomnych. Natalia zapaliła latarkę i powoli przesunęła snop światła po brzegu. Kamienie, piasek, gałęzie. Nic niezwykłego. Ale ona nie szukała niczego niezwykłego. Szukała tego, co zbyt zwykłe.

Przykucnęła przy największym kamieniu. Tam, gdzie leżała głowa Giorgiego. Powierzchnia kamienia była gładka, wygładzona przez wodę przez lata. Ale na jednej krawędzi dostrzegła coś — ledwo widoczne zarysowanie, jakby ktoś przesunął po nim czymś twardym.

Wyjęła telefon i zrobiła zdjęcie z bliska, używając latarki jako światła. Potem ostrożnie przesunęła palcami w rękawiczce po powierzchni. Nie było tu nic, co mogliby przeoczyć technicy. Ale może nie szukali odpowiednich rzeczy.

Natalia cofnęła się o krok i spojrzała na całą scenę szerzej. Giorgi został znaleziony dokładnie tutaj. Nie dalej, nie bliżej. Jakby ktoś wybrał to miejsce. Ale dlaczego?

Podniosła wzrok. Most Teatralny wznosił się nad nią, ciemna konstrukcja gubiona we mgle. Z mostu widać było to miejsce. Ale tylko jeśli ktoś wiedział, gdzie patrzeć.

Ruszyła wzdłuż brzegu, świecąc latarką na ścieżkę. Co trzy metry zatrzymywała się, przeszukując wzrokiem grunt. Szukała czegokolwiek — śladu buta, zgubionego przedmiotu, włókna. Czegoś, co mogło…

Zatrzymała się gwałtownie.

Tam. Przy krzaku dzikiej róży, pięć metrów od miejsca znalezienia ciała. Coś błyszczało w świetle latarki. Natalia podeszła bliżej, uważając, gdzie stawia stopy. To było włókno. Niebieskie, syntetyczne, zawieszone na kolcu róży jakby ktoś przechodził tutaj w pośpiechu.

Ostrożnie zdjęła je pęsetą, którą zawsze nosiła przy sobie — nawyk z dawnych czasów — i włożyła do torebki. Potem rozejrzała się dokładniej. Krzak był częściowo połamany, jakby ktoś przeciskał się przez niego. Ale policyjni technicy nie mieliby powodu, żeby tu wchodzić. To było z boku, z dala od głównego miejsca zdarzenia.

Natalia przeszła przez krzak, ignorując kolce, które szarpały jej kurtkę. Za nim była mała polanka, ukryta przed ścieżką. I tam, w miękkim piasku, zobaczyła je — ślady opon.

Serce zabiło jej szybciej. Przykucnęła, przyświecając latarką. Dwa równoległe ślady, głębokie, jakby od ciężkiego pojazdu. Może furgonetka. Może samochód dostawczy. Prowadziły od ścieżki dojazdowej, która była dalej, ukryta za drzewami. Ktoś zaparkował tutaj pojazd. Ktoś, kto znał to miejsce. Kto wiedział, że można tu podjechać niezauważonym.

Zrobiła serię zdjęć, używając telefonu i linijki jako skali. Ślady były częściowo zatarte przez deszcz, który padał dwa dni temu, ale wciąż widoczne. Wystarczająco wyraźne, żeby technik mógł określić typ opony.

Natalia poczuła, jak w żołądku zaciska się węzeł. To nie było przypadkowe. Giorgi nie umarł gdzie indziej i nie został przyniesiony przez rzekę. Został przywieziony tutaj. Celowo. I pozostawiony w miejscu, które ktoś wybrał z konkretnego powodu.

Wyjęła telefon i zadzwoniła do jedynej osoby, której mogła teraz zaufać.

— —

Marek Sobczak przyjechał po czterdziestu minutach. Wysoki, chudy mężczyzna po pięćdziesiątce, z siwiejącymi włosami i oczami, które widziały zbyt wiele. Pracował jako technik kryminalistyki przez dwadzieścia lat, zanim przeszedł na wcześniejszą emeryturę. Teraz prowadził prywatne laboratorium — małe, ale dobrze wyposażone. I, co najważniejsze, dyskretne.

— Natalia — powiedział na powitanie, schodząc ostrożnie na brzeg. — Kiedy dzwonisz o szóstej rano, wiem, że to poważne.

— To jest poważne, Marek.

Pokazała mu ślady opon i włókno, które znalazła. Sobczak przyjrzał się im w milczeniu, jego twarz była nieprzeniknionym maską profesjonalisty.

— Włókno wygląda na nylon — powiedział w końcu. — Prawdopodobnie z kombinezonu roboczego albo workera. Kolor niebieski, przemysłowy. Mogę to zbadać, ale potrzebuję czasu.

— Ile?

— Dwa dni. Może mniej, jeśli masz szczęście.

— A ślady opon?

Sobczak podszedł do nich, przykucnął, przyświecił własną, mocniejszą latarką.

— Opony przemysłowe — stwierdził po chwili. — Widać charakterystyczny bieżnik. Nie osobówka. Raczej furgonetka, może do trzech i pół tony. — Przesunął palcem tuż nad śladem, nie dotykając go. — Widzisz tutaj? To oznacza, że pojazd był mocno obciążony. Co najmniej kilkaset kilogramów w środku.

Natalia poczuła, jak mróz przebiega jej po plecach.

— Mogłoby to być ciało?

— Ciało plus dwie, trzy osoby? Tak. Mogłoby. — Sobczak podniósł się, otrzepując kolana. — Ale to tylko przypuszczenia. Potrzebuję odlewu, żeby być pewnym.

— Zrobisz to?

— Nieoficjalnie?

— Nieoficjalnie.

Sobczak westchnął, ale kiwnął głową.

— Dla ciebie, Natalia. Ale musisz wiedzieć, że jeśli to wyjdzie, moja licencja…

— Nie wyjdzie — przerwała mu. — Daję słowo.

Wiedziała, że to ryzykowne. Dla nich obojga. Ale nie miała wyboru. Jeśli to zgłosi oficjalnie, sprawa zostanie przejęta. A ona nie może pozwolić, żeby to się stało. Nie teraz, kiedy jest tak blisko.

— —

Wróciła do mieszkania po dziesiątej. Przebrana, umyta, ale wciąż czująca na skórze wilgoć rzeki i zapach mułu. Usiadła przy stole i rozłożyła wszystko, co miała — notatki, zdjęcia, mapę Poznania z zaznaczonymi miejscami znalezienia ciał.

Giorgi — most Teatralny.

Lesia — most Chwaliszewski.

Dwa punkty. Ale jaki jest trzeci? Bo zawsze jest trzeci.

Wzięła czerwony marker i zaznaczyła oba miejsca. Potem wzięła linijkę i połączyła je linią. Linia biegła wzdłuż Warty, od południa na północ. Jeśli był wzór, jeśli ktoś wybierał te miejsca celowo, to gdzie będzie następne?

Natalia przesunęła linijkę dalej, w górę rzeki. Następny most to… most Rocha. Położony w mniej uczęszczanej części miasta, bardziej na obrzeżach. Jeśli ktoś chciał pozostawić następne ciało, to tam byłoby logiczne miejsce.

Ale to tylko teoria. Może zbyt naciągana. Może…

Telefon zadzwonił, wyrywając ją z myśli. Nieznany numer.

— Tak? — powiedziała ostrożnie.

— Pani Kowalska? — głos kobiety, akcentem, który Natalia rozpoznała natychmiast. Ukraiński. — To Iryna. Musimy porozmawiać. Teraz.

— —

Spotkały się w kawiarni na Wildzie, małej, pełnej ludzi, gdzie rozmowa mogła się zagubić w szumie innych głosów. Iryna wyglądała na zmęczoną — ciemne kręgi pod oczami, włosy niestarannie spięte. Ale jej spojrzenie było czujne, skupione.

— Dzięki, że przyszłaś — powiedziała Natalia, siadając naprzeciwko niej.

— Nie mam wyboru — odparła Iryna cicho. — Dowiedziałam się czegoś. O Davidzie.

Natalia pochyliła się bliżej.

— Mów.

Iryna rozejrzała się nerwowo, zanim zaczęła mówić, ściszonym głosem:

— David… on nie pracuje sam. Ma ludzi. Gruzinów, ale też Ukraińców. Oni… — urwała, jakby szukała słów. — Oni zajmują się „transportem”. Tak to nazywają. Transport towarów.

— Jakich towarów?

— Nie wiem dokładnie. Ale słyszałam, jak rozmawiali. Mówili o „dostawach” z granicy. O „paczach”, które trzeba odebrać i dostarczyć dalej. — Iryna zacisnęła dłonie na filiżance. — I mówili o Sofii.

Natalia poczuła, jak serce zaczyna bić szybciej.

— Co mówili o Sofii?

— Że była „trudna”. Że Oksana robiła problemy. Że musieli… — głos Iryny załamał się. — Że musieli „rozwiązać problem”.

— Giorgi?

Iryna kiwnęła głową.

— Giorgi był częścią tego. Ale zaczął się wahać. Zaczął mówić, że to za daleko. Że dzieci to przekroczenie granicy. Kłócił się z Davidem. Słyszałam ich. Tydzień przed… przed tym, jak go znaleźli.

Natalia wyjęła notes.

— Musisz mi powiedzieć wszystko. Dokładnie. Kiedy to było? Gdzie? Kto jeszcze był przy tej rozmowie?

Iryna mówiła przez następne dwadzieścia minut. Natalia notowała gorączkowo, układając w głowie fragmenty układanki. David Tsereteli. Giorgi Beridze. Lesia. Oksana i Sofia. Wszystko zaczynało się łączyć w jeden, przerażający obraz.

System. To nie były przypadkowe morderstwa. To był system — dobrze zorganizowany, z ludźmi na każdym poziomie. Ludzie, którzy przywozili dzieci z granicy. Ludzie, którzy je „przetwarzali”. Ludzie, którzy je dostarczali dalej. I ludzie, którzy usuwali świadków.

— Jest jeszcze coś — powiedziała Iryna, kiedy skończyła. — Miejsce. Gdzie oni się spotykają. Magazyn na Dębcu, przy ulicy Głogowskiej. Tam przechowują… co przechowują.

— Kiedy się tam spotykają?

— Różnie. Ale David jedzie tam co kilka dni. Ostatnio był tam wczoraj wieczorem.

Natalia zamknęła notes i spojrzała Irynie prosto w oczy.

— Dlaczego mi to mówisz? Ryzykujesz życie.

Iryna zacisnęła szczękę.

— Bo mam córkę. W Kijowie. Ma siedem lat. I kiedy patrzę na Oksanę, kiedy myślę o Sofii… — urwała, a w jej oczach zabłysły łzy. — Nie mogę patrzeć na to dłużej. Nie mogę.

Natalia wyciągnęła rękę i dotknęła dłoni Iryny.

— Ochronię cię — powiedziała cicho. — Daję słowo.

Wiedziała, że to może być słowo, którego nie będzie mogła dotrzymać. Ale musiała je dać. Bo inaczej Iryna nie przetrwa tego, co miało nadejść.

— —

Wieczorem Natalia stała przy oknie swojego mieszkania, patrząc na światła miasta. W ręku trzymała szklankę wódki — pierwszą od miesięcy. Nie piła jej, tylko trzymała, czując ciężar szkła w dłoni.

Na stole leżała mapa z zaznaczonymi punktami. Warta. Most Teatralny. Most Chwaliszewski. Magazyn na Dębcu. I restauracja Tbilisi w centrum — miejsce, gdzie wszystko się zaczynało.

Wzór. Widziała go teraz wyraźnie. To nie był chaos. To był system, precyzyjnie zaprojektowany, działający jak maszyna. Maszyna, która przerabiała ludzkie życia na towar.

Natalia pomyślała o ojcu. O Petro Kovalenko, który trzydzieści lat temu we Lwowie odkrył podobny system. I zniknął. Może dlatego, że podszedł za blisko. Może dlatego, że nie miał nikogo, kto by go chronił.

Ona nie popełni tego samego błędu.

Wyjęła telefon i zadzwoniła do Marka Sobczaka.

— Marek? To ja. Potrzebuję jeszcze jednej przysługi.

— Słucham.

— Potrzebuję, żebyś sprawdził pojazdy zarejestrowane na firmę Tbilisi. Szczególnie furgonetki. I chcę wiedzieć, czy któraś z nich ma opony pasujące do śladów, które znaleźliśmy.

— To może potrwać…

— Mam dwa dni, zanim David się zorientuje, że ktoś grzebie. Może mniej.

Cisza po drugiej stronie.

— Dobrze — powiedział w końcu Sobczak. — Zrobię, co mogę.

Natalia odłożyła telefon i w końcu wypiła wódkę. Jednym haustem, czując, jak płyn pali gardło. Potem odstawiła szklankę i wróciła do mapy.

Magazyn na Dębcu. Tam znajdzie odpowiedzi. Tam znajdzie Sofię. Albo to, co z niej zostało.

Ale musiała działać ostrożnie. Bo jeśli David się zorientuje, że jest na celowniku, zniknie. Razem ze wszystkimi dowodami. Razem z ludźmi, którzy mogli zeznawać.

Natalia spojrzała na swoje odbicie w oknie — zmęczona twarz, ciemne oczy, cień uśmiechu, który nie był uśmiechem. Widziała w tym odbiciu kogoś, kogo nie poznawała. Kogoś, kto był gotów przekroczyć granicę. Kogoś, kto był gotów zrobić to, co konieczne.

*Jak ojciec*, pomyślała. *Jak Petro.*

I po raz pierwszy od lat poczuła, że jest blisko. Blisko prawdy. Blisko sprawiedliwości. Blisko czegoś, co mogło odkupić wszystkie te lata milczenia i wstydu.

Ale też blisko niebezpieczeństwa. Bo ślady, które znalazła, prowadziły w ciemność. I nie było pewności, że zdoła wrócić.

Punkt pomocy

Budynek na Jeżycach pamiętał czasy, gdy mieścił się w nim urząd skarbowy — szara, funkcjonalna bryła z lat siedemdziesiątych, której brutalny modernizm nie został złagodzony przez czas. Teraz, z tabliczką „Punkt Pomocy dla Uchodźców” przy wejściu, wyglądał jeszcze bardziej ponuro. Natalia zaparkowała pod kasztanowcem, którego nagie gałęzie wyglądały jak szkielet przeciw białemu marcowemu niebu.

W środku uderzyła ją mieszanka zapachów: taniej kawy, wilgoci z niedosuszonych ubrań i tego specyficznego, słodkawego zapachu przepełnionych pomieszczeń, w których zbyt wiele osób spędza zbyt dużo czasu. Korytarz był wąski, ściany pomalowane na beż, który miał być uspokajający, ale działał przytłaczająco.

Recepcja — niewielki kontuar z pleksiglasową szybą — była pusta. Natalia nacisnęła dzwonek. Gdzieś w głębi budynku płakało dziecko, monotonnie, jakby już bez nadziei na pocieszenie.

— Tak? Czym mogę pomóc? — Kobieta pojawiła się zza zakrętu korytarza, niosąc stos teczek. Była po czterdziestce, w wytartym swetrze, z włosami upięte w niedbały kok. Oczy miała zmęczone, ale uważne.

Natalia pokazała legitymację.

— Natalia Kowalska, prowadzę śledztwo w sprawie zabójstwa. Chciałabym porozmawiać o rodzinach z Ukrainy, które zgłaszały zaginięcia dzieci.

Kobieta zastygła. Teczki w jej rękach lekko zadrżały.

— Marta Wiśniewska, koordynatorka ośrodka. — Głos miała ostrożny. — Zaginięcia? My nie… to znaczy, były rodziny, które wyjeżdżały. Za granicę. Do Niemiec głównie. Albo wracały na Ukrainę.

— Z dziećmi?

— Czasem bez. Czasem dzieci zostawały u krewnych, a rodzice jechali zarobić. To normalne w takiej sytuacji.

Natalia wyczuła w jej głosie nutę defensywności. Nie przekonania — defensywności.

— Czy mogłabym zobaczyć dokumentację tych przypadków?

Marta spojrzała na nią długo, jakby ważyła coś na wewnętrznej wadze.

— Proszę za mną.

Biuro koordynatorki było małe, zagracone papierami i kartonowymi pudłami. Na parapecie stały doniczki z uschniętymi roślinami. Marta odsunęła stos dokumentów z krzesła, gestem zapraszając Natalię do siedzenia.

— Kawa? — spytała, sięgając po termos.

— Poproszę.

Marta nalała do dwóch kubków. Kawa była gorzka, przegotowana. Usiadła za biurkiem, przez chwilę wpatrując się w swoje dłonie.

— Ile pani tu pracuje? — spytała Natalia łagodnie.

— Od początku wojny. Od lutego dwudziestego drugiego. — Marta podniosła wzrok. — Widziałam tysiące ludzi. Kobiety z dziećmi, starsi, czasem sami nastolatkowie. Wszyscy z tym samym wyrazem twarzy — jakby część z nich została gdzieś tam, na wschodzie.

— To ciężka praca.

— Ciężka. — Marta upiła łyk kawy. — Zwłaszcza gdy zaczyna się rozumieć, że nie wszystkim można pomóc. Że system ma dziury. Wielkie dziury, przez które ludzie… wypadają.

Natalia pochyliła się lekko do przodu.

— Proszę mi opowiedzieć o tych dziurach.

Przez twarz Marty przemknął wyraz wahania, potem jakby ulga. Jakby czekała na to pytanie od dawna.

— Pierwsza rodzina zgłosiła się we wrześniu zeszłego roku. Kobieta, Svitlana, z dziesięcioletnią córką. Żyły tu przez kilka miesięcy, dziewczynka chodziła do szkoły, wszystko szło dobrze. Potem Svitlana powiedziała, że znalazła pracę w Niemczech, że córka pojedzie do cioci do Lwowa. Za tydzień były już obie poza Poznaniem.

— Widziała pani dokumenty? Potwierdzenie wyjazdu?

— Bilety autobusowe. Svitlana pokazała mi bilety. — Marta zawahała się. — Ale coś było nie tak. Ta kobieta… przez cały czas, odkąd tu przyjechała, była spokojna, opanowana. A tego dnia, gdy się żegnała, wyglądała jak… jakby była pod wpływem. Oczy miała dziwne. I nie chciała, żebym rozmawiała z córką.

— Zgłosiła pani to policji?

— Tak. — Marta zacisnęła dłonie na kubku. — Przyszło dwóch funkcjonariuszy, spisali protokół. Powiedzieli, że to sprawa rodzinna, że nie ma podstaw do działania. Że ludzie mają prawo się przemieszczać.

— A potem?

— Potem było więcej takich przypadków. Zawsze podobny schemat: samotne matki, młode kobiety z dziećmi. Mieszkały tu przez jakiś czas, potem nagle wyjeżdżały. Czasem mówiły, że do rodziny, czasem, że do pracy. Zawsze w pośpiechu. Zawsze z tym samym wyrazem twarzy.

Natalia wyjęła notes.

— Ile takich przypadków?

— Osiem. W ciągu ostatnich dziesięciu miesięcy.

— Osiem dzieci?

— Osiem rodzin. Łącznie jedenaścioro dzieci. — Marta otworzyła szufladę biurka, wyjęła teczkę. — Robiłam własną dokumentację. Nieoficjalną. Bo czułam, że coś jest nie tak, a nikt nie chciał słuchać.

Natalia wzięła teczkę. W środku były kserokopie dokumentów, notatki odręczne, zdjęcia z monitoringu. Marta prowadziła własne śledztwo.

— Próbowała pani się z nimi kontaktować? Później?

— Próbowałam. Numery telefonów nieaktywne. Adresy mailowe nie odpowiadały. Jedna z kobiet, Oksana, miała siostrę w Polsce. Pojechałam do niej. Siostra powiedziała, że Oksana jest w Niemczech, że wszystko w porządku, ale…

— Ale?

— Ale wyglądała na przerażoną. I ledwo mówiła po polsku, chociaż Oksana twierdziła, że siostra mieszka tu od lat. Coś było nie tak.

Natalia przewracała kartki. Zdjęcia kobiet — młodych, zmęczonych, z dziećmi na rękach. Notatki o datach przyjazdu, datach wyjazdu. Wzór zaczynał się wyłaniać.

— Zauważyła pani coś wspólnego? Oprócz tego, że były samotne?

Marta skinęła głową.

— Wszystkie były w trudnej sytuacji finansowej. Nie miały rodzin w Polsce. Były zdesperowane. I wszystkie, zanim wyjechały, odwiedziły tego samego człowieka.

Natalia poczuła, jak krew przyspiesza w żyłach.

— Kogo?

— Mężczyzna, który prowadzi firmę pośrednictwa pracy. Gruzin, nazywa się… — Marta sięgnęła po notes. — David Tsereteli.

Cisza w pokoju zgęstniała. Gdzieś za ścianą ktoś podniósł głos, szybka wymiana zdań w języku, którego Natalia nie rozumiała, potem znowu cisza.

— Skąd pani wie, że go odwiedzały?

— Bo sam tu przychodził. Oferował pomoc, pracę. Mówił, że ma kontakty, że może załatwić legalną pracę w Niemczech, Holandii. Był… uprzejmy. Kulturalny. Kobiety mu ufały.

— A pani?

Marta spojrzała jej prosto w oczy.

— Ja nie. Było w nim coś… zimnego. Jak w człowieku, który traktuje ludzi jak towary. Próbowałam ostrzegać kobiety, ale byłam tylko kolejną urzędniczką. A on obiecywał im lepsze życie.

Natalia otworzyła teczkę szerzej, studiując zdjęcia. Jedno przykuło jej uwagę — młoda kobieta z małą dziewczynką, może pięcioletnią. Dziecko trzymało pluszowego misia.

— To Lesia — powiedziała cicho Marta. — Wyjechała w styczniu. Z córką Darynką. Mówiła, że jedzie do Berlina, do przyjaciółki.

Natalia poczuła ucisk w żołądku.

— Lesia. Lesia jak?

— Bondarenko. Czemu?

Natalia zamknęła oczy na moment. Lesia. Drugie ciało z Warty. Kobieta bez twarzy, którą znaleziono trzy dni po Giorgim.

— Musi pani ze mną pojechać na komendę — powiedziała cicho. — I zabrać tę dokumentację.

Marta zbladła.

— Ona nie żyje, prawda? Lesia.

— Nie mogę…

— Nie musi pani nic mówić. Widzę to po pani twarzy. — Marta wstała, oparła się o biurko. — Wiedziałam. Wiedziałam, że coś jest nie tak. Mówiłam im. Policji, urzędowi, wszędzie. Nikt nie słuchał.

— Słucham teraz — powiedziała Natalia. — I znajdę tych, którzy to robią.

Marta skinęła głową, ocierając oczy wierzchem dłoni.

— Jest jeszcze ktoś, z kim pani powinna porozmawiać. Iryna. Mieszka tu, na drugim piętrze. Była przyjaciółką Lesii. I Oksany też.

***

Pokój Iryny był mały, może dwanaście metrów, z dwoma wąskimi łóżkami, szafą i stoliczkiem pod oknem. Zapach gotowanej kapusty mieszał się z wonią taniego detergentu. Przy stoliku siedziała kobieta po trzydziestce, chuda, z długimi ciemnymi włosami związanymi w warkocz. Przed nią leżała książka — polski podręcznik gramatyki.

— Iryna, to pani Kowalska — przedstawiła ją Marta. — Prowadzi śledztwo.

Iryna podniosła głowę. Miała duże, ciemne oczy, w których czaiło się coś dzikiego, nieokiełznanego. Spojrzenie człowieka, który widział zbyt wiele.

— Śledztwo? — Jej polski był łamany, z mocnym akcentem. — W jakiej sprawie?

— W sprawie zaginionych kobiet i dzieci. Lesia Bondarenko. Oksana Melnik.

Twarz Iryny stężała.

— Nie znam.

— Iryna — odezwała się łagodnie Marta. — Widziałam was razem. Rozmawiałyście, piłyście herbatę w świetlicy.

— Może. Dużo ludzi tu jest. Nie pamiętam wszystkich.

Natalia przysunęła sobie drugie krzesło, usiadła naprzeciw Iryny. Mówiła powoli, wyraźnie:

— Iryna, nie jestem z urzędu do spraw cudzoziemców. Nie interesuje mnie twój status, dokumenty, nic z tych rzeczy. Interesuje mnie tylko jedno: odnalezienie dzieci. Lesia nie żyje. Oksana zaginęła. Ich córki są gdzieś tam, same, w niebezpieczeństwie. Jeśli wiesz cokolwiek, proszę, powiedz mi.

Przez twarz Iryny przemknął spazm bólu.

— Lesia… nie żyje?

— Tak.

Iryna zamknęła oczy. Jej dłonie zacisnęły się na krawędzi stołu.

— Wiedziałam. Czułam to. — Głos miała łamiący się. — Ona nie chciała jechać. Mówiła mi, że się boi. Ale nie miała wyboru.

— Dlaczego nie miała wyboru?

Iryna otworzyła oczy, spojrzała na Martę, potem na Natalię.

— Może ona wyjść? — wskazała na koordynatorkę. — Nie chcę, żeby… Ona tu pracuje. Oni mogą mieć… jak to się mówi… współpracowników.

Marta wstała bez słowa, skinęła głową i wyszła, zamykając za sobą drzwi.

Iryna czekała jeszcze chwilę, nasłuchując kroków na korytarzu. Potem powiedziała cicho:

— Tu jest system. Nie wiem jak nazwać po polsku. Na Ukrainie mówimy: łancuch. Łańcuch ludzi. Jeden daje drugiego. Najpierw jest mężczyzna, który pomaga. Daje pracę, daje pieniądze. Potem jest dług. Zawsze jest dług. A potem mówi: oddaj dziecko. Na chwilę. Dla lepszego życia. Dla adopcji. Dla rodziny na zachodzie. Mówi: będzie lepiej dla dziecka. A ty wiesz, że jeśli nie oddasz, będzie gorzej dla ciebie.

Natalia czuła, jak jej serce wali w piersi.

— Ten mężczyzna… to David Tsereteli?

— On jest jeden z nich. Ale nie główny. On jest… jak powiedzieć… pośrednik. Zbiera kobiety, zbiera dzieci. Ale ktoś wyżej mówi mu co robić.

— Kto?

Iryna pokręciła głową.

— Nie wiem. Lesia nie wiedziała. Oksana mówiła, że widziała raz starego człowieka. Polaka albo Ukraińca, nie była pewna. Ale on miał władzę. Wszyscy się go bali.

— Gdzie Oksana teraz jest?

— Nie wiem. Ostatni raz widziałam ją miesiąc temu. Płakała. Mówiła, że oddała Sofię. Że nie miała wyboru. Że obiecali, że dziewczynka będzie miała dobrą rodzinę, że będzie szczęśliwa. Ale ona wiedziała, że to kłamstwo.

— Czemu nie poszłyście na policję?

Iryna roześmiała się gorzko.

— Na policję? My jesteśmy nikim. Uchodźcami. Ludzie myślą, że oszukujemy. A jeśli pójdziemy na policję, oni się dowiedzą. I wtedy… — urwała, przesunęła palcem po szyi w wymownym geście.

Natalia wyjęła telefon, pokazała zdjęcie Giorgi Beridze.

— Znasz tego człowieka?

Iryna przyjrzała się uważnie.

— Nie. Kto to jest?

— Był jednym z nich. Teraz nie żyje.

— Dobrze. — W głosie Iryny nie było współczucia. — Niech wszyscy zdechną.

— Pomóż mi ich znaleźć. Pomóż mi uratować te dzieci.

Iryna milczała długo. Za oknem ktoś krzyczał po rosyjsku, potem trzasnęły drzwi samochodu.

— Jest jeszcze jedna kobieta — powiedziała w końcu. — Ołena. Pracuje w restauracji. Gruzińskiej restauracji na Świętym Marcinie. Ona wie więcej. Ale boi się. Bardzo się boi.

— Restauracja Tbilisi?

— Tak. To tam Tsereteli znajduje kobiety. To tam wszystko się zaczyna.

Natalia zapisała szybko w notesie.

— Ołena… nazwisko?

— Nie wiem. Wszyscy mówią tylko Ołena. Ma dwadzieścia pięć lat, długie jasne włosy. Pracuje w kuchni.

— Czy mogę się z tobą jeszcze skontaktować? Gdybym miała pytania?

Iryna skinęła głową, podała numer telefonu. Potem nagle chwyciła Natalię za rękę, mocno, paznokcie wbijając się w skórę.

— Proszę. Znajdź je. Znajdź te dzieci. One są niewinne. One nie zasłużyły na to.

— Znajdę — obiecała Natalia, choć nie była pewna, czy to obietnica, którą może dotrzymać.

***

Wychodząc z ośrodka, Natalia czuła się, jakby przygniatał ją ciężar wszystkich tych historii, wszystkich tych niewidzialnych kobiet i dzieci, które wypadły przez dziury systemu. Marta szła obok niej, niosąc teczkę z dokumentacją.

— Co się stanie teraz? — spytała.

— Teraz zacznie się prawdziwe śledztwo — odpowiedziała Natalia. — I tym razem ktoś będzie słuchał.

Ale gdy wsiadała do samochodu, patrząc na szary budynek ośrodka, na twarze w oknach — twarze ludzi zawieszonych między światami, między nadzieją a rozpaczą — wiedziała, że to będzie walka z czymś większym niż pojedynczy przestępca.

To była walka z systemem, który pozwalał na istnienie takich dziur.

Z obojętnością, która była gorsza niż okrucieństwo.

I z pytaniem, które nie dawało jej spokoju od początku tego śledztwa: ile jeszcze dzieci zniknęło, zanim ktoś w ogóle zauważył, że ich nie ma?

Odpowiedź, którą znała w głębi serca, była przerażająca.

Za dużo.

Zawsze za dużo.

Iryna

Kawa w plastikowym kubku dawno wystygła, ale Natalia wciąż trzymała go w dłoniach, jakby ciepło mogło wrócić samą siłą woli. Za oknem komisariatu padał deszcz — nie ten jesienny, oczyszczający, ale marcowy, brudny, rozmiękczający zamarznięty brud na ulicach. Poznań tonął w szarości, która wdzierała się przez szpary w oknach, osadzała na skórze, wnikała w płuca.

Akta Giorgiego Beridze leżały rozłożone na biurku. Zdjęcia z sekcji. Raporty. I ta fotografia — mała Sofia z pluszowym misiem, jej oczy ciemne i poważne, zbyt poważne jak na pięciolatkę.

— Kowalska, masz gościa — warknął Wojtek znad swojego komputera. — Jakaś Ukrainka. Mówi, że w sprawie Gruzina.

Natalia podniosła wzrok. Przez szybę sali konferencyjnej widziała kobietę — szczupłą, po trzydziestce, w wyświechtanym płaszczu, który kiedyś musiał być elegancki. Włosy ściągnięte w ciasny kok, twarz bez makijażu, ale z tym szczególnym rysem, który Natalia nauczyła się rozpoznawać — zmęczeniem mieszającym się z nieustępliwością.

— Przeprowadź ją do sali przesłuchań numer trzy.

— To nie jest podejrzana.

— Wiem. Ale potrzebuję prywatności.

Sala numer trzy pachniała stęchlizną i potem setek przesłuchań. Natalia weszła z dwoma kubkami świeżej kawy. Kobieta siedziała bardzo prosto, z torbą na kolanach, ręce splecione na wytartej skórze.

— Iryna Bondarenko — przedstawiła się po polsku, z lekkim akcentem, który Natalii był boleśnie znajomy. — Jestem dziennikarką. Prowadzę śledztwo… — urwała, jakby szukając właściwych słów. — Handel ludźmi. Dzieci. Widziałam w wiadomościach o Giorgim Beridze.

Natalia postawiła kawę na stole i usiadła naprzeciwko.

— Dziennikarką? Z jakiej redakcji?

— Niezależną. Freelance. — Iryna sięgnęła do torby, wyciągnęła zniszczony notes i legitymację prasową. — Przed wojną pracowałam dla „Ukrajinska Prawda”. Teraz… — wzruszyła ramionami. — Teraz pracuję dla prawdy bez redakcji.

Natalia przyjrzała się legitymacji. Wydana w Kijowie, 2019 rok. Zdjęcie pokazywało młodszą wersję Iryny, z dłuższymi włosami i czymś w oczach, co znikło — może nadzieją, może niewinnością.

— Mówi pani o handlu dziećmi. Co to ma wspólnego z Beridze?

Iryna otworzyła notes. Kartki pełne drobnego pisma, wycinki z gazet, wydrukowane zdjęcia. Jej palce — zauważyła Natalia — były poplamione atramentem, paznokcie obgryzione do żywego mięsa.

— Od dwóch lat śledzę sieć. Zaczęło się w Charkowie, zanim… — głos jej zadrżał. — Zanim musieliśmy uciekać. Kobiety, które traciły dzieci. Nie w bombardowaniach. Inaczej. Znikały. Dokumenty adopcyjne podrabiane, albo matki podpisywały zgody, nie rozumiejąc, co podpisują.

— To poważne oskarżenia.

— To prawda. — Iryna podniosła wzrok, w jej oczach płonęła desperacja. — Śledziłam tropy do Polski. Poznań. Wrocław. Warszawa. Tu jest centrum. Tu trafiają dzieci z Ukrainy, z Gruzji, z Mołdawii. I stąd… — urwała. — Znikają dalej.

Natalia poczuła, jak coś ściska jej żołądek. Sofia. Lesia. Ile jeszcze?

— Ma pani dowody?

Iryna wysypała na stół zawartość torby. Zdjęcia, dokumenty, notatki. Wszystko ponumerowane, opisane, połączone strzałkami. Chaos, który był systemem.

— Ta kobieta, Ludmiła Petrowna, w Charkowie. Przedstawiała się jako pracownik socjalny. Pomagała uchodźcom. Oferowała pomoc, schronienie. A potem… dzieci znikały. — Wskazała palcem na zdjęcie kobiety w średnim wieku, z życzliwym uśmiechem. — Straciłam jej trop w Warszawie, rok temu.

— A Beridze?

— Jego nazwisko pojawiło się trzy miesiące temu. Kontakt w Poznaniu. Ktoś, kto „pomaga” gruzińskim rodzinom. — Iryna wyciągnęła wydruk maila, tekst po gruzińsku. — Dostałam to od jednej z matek. Obiecywał legalną adopcję, pieniądze, lepsze życie dla dziecka.

Natalia przyglądała się dokumentom. Jej umysł pracował gorączkowo, łącząc fakty. David Tsereteli i jego restauracja. Oksana i jej „dobrowolna” zgoda. Ciało Giorgiego w Warcie ze zdjęciem Sofii.

— Może porozmawiamy po ukraińsku? — powiedziała nagle, zmieniając język. — Łatwiej nam będzie.

Iryna zamrugała, a potem coś w jej twarzy się rozluźniło. Napięcie opadło z ramion.

— Wy też? — spytała cicho po ukraińsku, w jej głosie słychać było ulgę. — Z jakiego regionu?

— Mój ojciec był ze Lwowa. Zaginął w dziewięćdziesiątym pierwszym, kiedy śledził… — Natalia urwała, zastanawiając się, ile może powiedzieć. Ale coś w Irynie, w jej zmęczonych oczach, w poplamionej atramentem skórze, mówiło: można zaufać. — Śledził handel dziećmi. Nigdy nie odnaleźliśmy jego ciała.

Cisza między nimi zgęstniała, naładowana zrozumieniem.

— Przepraszam — szepnęła Iryna. — To musiało być…

— Dawno temu. — Natalia odchrząknęła. — Ale może właśnie dlatego jestem tu, gdzie jestem. Opowiedz mi wszystko. Od początku.

Iryna wzięła łyk kawy. Jej ręce drżały lekko.

— Zaczęłam kopać po tym, jak moja siostra… — głos jej się załamał. — Ola miała córkę, Katrusię. Cztery latka. Gdy zaczęły się bombardowania Charkowa, Ola wpadła w panikę. Nie miała pieniędzy na ucieczkę, jej mąż zginął w pierwszych dniach. Przyszła do niej kobieta, Ludmiła. Zaproponowała pomoc. Tymczasowy dom dla Katrusi, bezpieczny, na zachodzie. Tylko na czas wojny, mówiła. Aż sytuacja się uspokoi.

— I twoja siostra się zgodziła?

— Podpisała papiery. Myślała, że to tymczasowa opieka. — Iryna otarła oczy wierzchem dłoni. — Katrusia zniknęła. Żadnych śladów. Ola próbowała szukać, ale w chaosie wojny… Nikt nie chciał słuchać. Nikt nie chciał śledztwa. „Dziecko jest bezpieczne na zachodzie”, mówili. „Bądź wdzięczna”.

— A twoja siostra?

— Powiesiła się trzy miesiące później. — Słowa padły sucho, bez emocji, ale Natalia widziała, jak Iryna zaciska szczękę. — Zostawiła list. Pisała, że nie może żyć bez Katrusi. Że to jej wina.

Natalia poczuła znajomy ciężar w piersi. Oksana. Jej opuchnięte oczy, drżące ręce. Ta sama desperacja, to samo poczucie winy.

— Dlatego zaczęłaś śledztwo.

— Dlatego zrezygnowałam z życia. — Iryna uśmiechnęła się gorzko. — Zostałam tylko ja i ten notes. Zaczęłam rozmawiać z innymi matkami. W ośrodkach dla uchodźców, w kolejkach po pomoc, w kościołach. Wszędzie ta sama historia. Ktoś oferuje pomoc. Ktoś obiecuje bezpieczeństwo. I dzieci znikają.

— Ile przypadków?

— Udokumentowanych? Dwadzieścia trzy. — Iryna wskazała na notes. — Ale podejrzewam, że jest ich więcej. Znacznie więcej. Większość matek boi się mówić. Wstyd. Strach przed deportacją. Przed tym, że ktoś powie, że to ich wina.

Natalia wstała, zaczęła chodzić po małej sali. Jej myśli wirował. Petro Kovalenko, jej ojciec, zaginął śledząc podobną sieć trzydzieści lat temu. Teraz ona stała przed tym samym potworem, tylko wyrośniętym, rozgałęzionym, wykorzystującym wojnę i desperację.

— David Tsereteli — powiedziała. — Znasz to nazwisko?

— Restaurator? — Iryna przekartkowała notes. — Jest na mojej liście. Kontakt w poznańskiej społeczności gruzińskiej. Organizuje pomoc dla rodaków, ale… — urwała. — Zbyt wiele pytań bez odpowiedzi. Zbyt wiele rodzin, które „znalazły nowe życie” dzięki jego pomocy.

— Przesłuchiwałam go. Zaprzeczył wszystkiemu.

— Oczywiście. — Iryna nachyliła się nad stołem. — Oni są dobrzy w kłamaniu. Mają dokumenty, świadków, fałszywe tropy. Ale zawsze jest szczelinа. Zawsze ktoś wie za dużo albo za mało.

— Beridze wiedział za dużo?

— Może. Albo stał się niewygodny. — Iryna wyciągnęła kolejne zdjęcie. Giorgi Beridze, żywy, uśmiechnięty, w towarzystwie innych mężczyzn. — To z jego profilu społecznościowego. Rozpoznajesz kogoś?

Natalia przyjrzała się uważnie. Giorgi w centrum, ramię wokół ramion Davida Tseretelego. Obok nich dwóch innych mężczyzn — jeden starszy, łysy, z grubą złotą łańcuchem na szyi; drugi młodszy, szczupły, z twarzą jak z kamienia.

— Kto to jest?

— Nie wiem. Ale to zdjęcie zrobiono cztery miesiące temu, w Tbilisi. — Iryna odwróciła fotografię. Na odwrocie wyblakły napis: „Rodzina zawsze razem”.

Natalia poczuła dreszcz. Rodzina. Gruzińska mafia operowała na zasadzie rodzinnych klanów. Jeśli David był częścią sieci, to nie działał sam.

— Muszę to wszystko zgłosić. Oficjalnie.

— Nie. — Iryna chwyciła ją za rękę. — Jeszcze nie. Nie mamy twardych dowodów. Tylko zeznania zdesperowanych matek i podejrzenia. Będą tłumaczyć, że to paranoja, trauma wojenna. Potrzebujemy czegoś więcej.

— Czego?

— Świadka z wewnątrz. Kogoś, kto widział, jak to działa. — Iryna spojrzała na nią z determinacją. — Oksana. Ona wie więcej, niż powiedziała.

Natalia pomyślała o Oksanie, skulonej w swoim pokoju w ośrodku, drżącej na dźwięk kroków na korytarzu.

— Ona jest przerażona. Nie będzie mówić.

— Będzie, jeśli ją przekonamy, że może odzyskać Sofię. — Iryna ścisnęła jej dłoń. — Potrzebuję twojej pomocy. Oficjalnie nie mogę nic zrobić. Jestem tylko dziennikarką bez redakcji. Ale ty… ty jesteś policją. Możesz otworzyć drzwi, zadawać pytania.

Natalia cofnęła rękę. W jej głowie walczyły dwa impulsy — policjantka, która musi działać według procedur, i córka Petra Kovalenki, która wiedziała, że czasem procedury chronią winnych.

— To nielegalne. Jeśli wyjdzie na jaw…

— Dzieci znikają. — Iryna wstała, jej głos był cichy, ale stalowy. — Katrusia zniknęła. Sofia zniknęła. Lesia nie żyje. Ile jeszcze? Ile czasu mamy, zanim kolejne dziecko…

— Wiem. — Natalia przerwała jej ostro. — Wiem, do cholery.

Milczały przez moment. Deszcz bębnił w okno, gdzieś w budynku trzasnęły drzwi.

— Mój ojciec zaginął, bo był blisko prawdy — powiedziała w końcu Natalia. — Przez trzydzieści lat zastanawiałam się, czy mógł przeżyć, gdyby miał wsparcie. Gdyby ktoś mu pomógł.

— Pomocy nigdy nie jest za dużo. — Iryna wyciągnęła rękę. — Więc? Pracujemy razem?

Natalia patrzyła na wyciągniętą dłoń. Pomyślała o Sofii, o Oksanie, o wszystkich tych matkach, które podpisały papiery, nie rozumiejąc, że tracą swoje dzieci na zawsze. Pomyślała o ojcu, jego ostatnim liście: „Prawda jest ciężarem, ale milczenie jest zdradą”.

Uścisnęła dłoń Iryny.

— Razem. — Przełknęła. — Ale ostrożnie. Jeśli to naprawdę jest sieć, to oni mają oczy wszędzie.

— Wiem. — Iryna uśmiechnęła się blado. — Dlatego cały czas się przeprowadzam. Dlatego śpię z nożem pod poduszką.

— Gdzie teraz mieszkasz?

— Wynajmuję pokój na Jeżycach. Stary dom, dużo lokatorów, łatwo się wtopić. — Iryna zaczęła składać dokumenty z powrotem do torby. — Ale niedługo pewnie znów się przeniosę.

— Możesz zostać u mnie — powiedziała Natalia, zanim zdążyła się zastanowić. — Mam wolny pokój. I system alarmowy.

Iryna uniosła brwi.

— Nie znasz mnie.

— Znam wystarczająco. — Natalia wzruszyła ramionami. — Poza tym, bezpieczniej będzie, jeśli będziemy trzymać się razem. Wymiana informacji, wzajemne ubezpieczenie.

— Ubezpieczenie? — Iryna roześmiała się cicho, bez humoru. — Myślisz, że jeśli coś mi się stanie, będziesz bezpieczniejsza?

— Myślę, że razem mamy większe szanse. — Natalia spojrzała jej prosto w oczy. — I myślę, że obie jesteśmy zbyt uparte, żeby się poddać.

Iryna skinęła głową powoli.

— Dobrze. Ale pod jednym warunkiem — wszystko, co znajdziemy, wszystkie dowody, kopie. Jeśli którejś z nas coś się stanie, druga musi obiecać, że dokończy.

— Obiecuję.

Koniec darmowego fragmentu książki.

Zachęcamy do zakupu pełnej wersji.