Maciej "Metju" G.

Na skrzydłach słów

Wiersze wybrane

Podziękowania:

Maciej "Metju" G.

© Maciej "Metju" G., 2022

Na skrzydłach słów, niesieni w bezkres dni, pędzimy przed siebie, daleko za sobą zostawiając zwątpienie. Marzenia niosą nad szczyty bezsilności, powodując przypływ szczęścia, uśmiechu i radości. Smutek to tylko chwila słabości, element układanki niezbędny do złożenia pięknej całości. Niech te kilka wersów da Wam do myślenia, bo wszystko żyje w naszej głowie — zarówno przyszłość, jak i wspomnienia.

Historia wzlotów i upadków, walki o marzenia, choroby i rozstania. Historia życia autora.

ISBN 978-83-8221-429-1

Książka powstała w inteligentnym systemie wydawniczym Ridero

Spis treści

Na skrzydłach słów

Słowo

Staroć

Marzenia

Wyspa

Milczenie

Droga

Tego dnia

Sumienie

Kwiat

Serce z kamienia

Album

Pomoc

Demony przeszłości

Ból istnienia

Zegar z kukułką

Bajkowa kraina

Gdybyś była

Przysięga

Droga do nikąd

Strach

Razem

Depresja

Ludzie

Wczoraj

Pochmurno

Szmaciana lalka

Cudowny dzieciak

Marzenie

Więcej

Bałagan

Pianino

Niewidzialni

heART

List do W.

Przebudzenie

Ideały

Nałóg

Podróż

Orchidea

O miłości

Do losu

Na krawędzi

Dobro

Muza

Wyobraźnia

Samopoczucie

Grzesznica

Konto oszczędnościowe

Poczeka

Dno

Dziękuję

***

Na skrzydłach słów, niesieni w bezkres dni, pędzimy przed siebie, daleko za sobą zostawiając zwątpienie. Marzenia niosą nad szczyty bezsilności, powodując przypływ szczęścia, uśmiechu i radości. Smutek to tylko chwila słabości, element układanki potrzebny do złożenia pięknej całości. Niech te kilka wersów da Wam do myślenia, bo wszystko żyje w naszej głowie — zarówno przyszłość, jak i wspomnienia.

Słowo

Gdybym dzisiaj zamknął oczy,

Wyszedł nogą ponad gwiazdy…

Kto na imię moje wspomni,

Jeśli mi się to przydarzy?

Kto na niebie namaluje

Ciepłym słowem moje usta,

Komu w głowie się pojawi

Taka postać jak artysta?

Kto się kąpać będzie w słowie,

Spijał myślą proste rymy?

Kto odpowie na pytanie:

„Czy spłaciłem swoje winy?”.

Przyjdzie na mnie taka pora —

Czas zabierze z ręki pióro.

Pozostanie po mnie ono:

Słowo — moje złote runo.

Staroć

Od pokoleń stoi z innymi meblami,

Zakurzony, stary, w tęsknotę odziany.

Widział więcej, niż w stanie był znieść —

Setki planów zniszczonych przez śmierć.

Wciąż spogląda swoimi smutnymi oczami,

Zbolałymi od natłoku marzeń niespełnionych.

Obserwuje i czyta pomiędzy wersami:

Szczęście największe — być zdrowym.

Marzenia

Widzę siebie tańczącego w płomieniach

Na cienkiej linie nad marzeń szczytem.

Robię, co kocham, bo życie mam jedno.

Determinacja i upór stanowią o sile.

Uzbrojony w uśmiech, miłość i wiarę

Wychodzę naprzeciw życiowej rutynie.

Szczęście to często owoc ciężkiej pracy.

Wiara w marzenia nigdy we mnie nie zginie.

Zanim miastem zaczęła płynąć rzeka,

Narodziło się źródło w dolinie.

Wyspa

Istnieje takie jedno miejsce,

Do którego ciężko jest dotrzeć.

Wyspa ukryta przed światem

Na morzu ludzkich potrzeb.

Panuje tam ład i porządek,

Każdy chce tam dopłynąć.

Ten magiczny, piękny zakątek

To nic innego jak miłość.

Milczenie

Powiadają wielce uczeni:

„Złotem dzisiaj jest milczeć”.

Stać bezczynnie i słuchać rozkazów,

Choć rozum powtarza, by krzyczeć.

Chcą nam usta zamknąć na kłódkę,

Zabronić ruszać się z miejsca.

Tylko czekać, aż władcy narodu

Postanowią zamknąć nam serca.

Droga

Choćby życie chciało inaczej

I rzucało kłody pod nogi,

Nie zbaczaj ze swojej drogi.

Choćby rozum głośno krzyczał:

„Natychmiast wracaj na miejsce!”,

Biegnij tam, gdzie prowadzi cię serce.

Choćby inni tego nie widzieli,

W twarz się śmiali i drwili,

Chwytaj marzenia i oddaj się chwili.

Tego dnia

Tego dnia wszystko było piękne —

Spojrzenia, uśmiechy i gesty.

Brakowało jedynie odwagi,

By umieć odezwać się pierwszym.

Zmieniło to kilka kieliszków,

Wypitych za nasze zdrowie.

Po tamtej letniej przygodzie

Zostało tylko wspomnienie

O tobie.

Sumienie

Wszyscy żyjemy zgodnie z sumieniem,

Dopiero gdy samo zacznie w nas wołać;

Zawróć z tej drogi, nim serce poblednie,

Nie zdołasz przed prawdą się schować.

O prawdę dusza pierwsza się upomni,

Z pogardą patrząc na okrutne czyny.

Wykaż się odwagą, nim będzie za późno,

Przed samym sobą się przyznając do winy.

Kwiat

Jestem jak kwiat umyślnie nadepnięty,

Przez życie zniszczony, pogardą dotknięty.

Niczym róża błogo rosnąca w ogrodzie,

Ciesząca pięknem, oszpecona przez kolce.

Serce z kamienia

Marzę o tym, by w przyszłości spotkać kogoś,

Kto mnie chwyci za rękę i poniesie wysoko

Nad nieboskłon pragnień, ponad góry zwątpienia.

Kogoś, kto pokocha twarde serce z kamienia.

Album

Chowam w nim wspomnienia —

Cząstkę siebie utraconą przed laty.

Dziesiątki szczerych uśmiechów,

Wydarzenia podzielone na daty.

To więcej niż zwykła pamiątka.

Opowieść o ludziach z młodości,

Którzy zapisali się w moim sercu,

Nim odeszli do krainy wieczności.

Chociaż słońce już nad nimi nie świeci,

Na zawsze pozostaną w mojej pamięci.

Pomoc

Gdzie jej szukać w dzisiejszym świecie

Pozbawionym empatii i zrozumienia?

Biblia mówi: „Szukajcie, a znajdziecie”.

Szukam przez lata i nigdzie jej nie ma.

Gardę trzymam zawsze uniesioną wysoko,

Walczę, choć na duszy tworzą się blizny.

Koniec darmowego fragmentu książki.

Zachęcamy do zakupu pełnej wersji.