Dawid Henryk Rogalski

chodzenie po linie

© Dawid Henryk Rogalski, 2021

Tematyka utworów nawiązuje do tytułu wydawnictwa. — To chodzenie po linie, balansowanie na krawędzi pomiędzy światem doczesnym a wiecznością, rozmyślania nad sensem życia, wiary i miłości — streszcza Rogalski.

ISBN 978-83-8273-364-8

Książka powstała w inteligentnym systemie wydawniczym Ridero

Spis treści

chodzenie po linie

trwać

wyznanie

Ty i ja

Cisza

Bezkres

Dialog potrzebny

Sen

nierządnica

Erotyk

Poranek

Poeci

Na teraz

Do św. Pawła z Tarsu

Rzeczywistość

Dans Macabre

na dyskotece

ponury wiersz

Papierosowy song

Prawdziwa twarz poety

Trudna miłość

Magiczny czas

rozrzucone myśli

Uwięziony

Wnioski

Ucieczka i powrót

Chodzenie po linie

…z nikąd

Listopadowa pewność

Różnica

iskierka nadziei

„patrzę…”

„w oddali nic…”

„być poetą!..”

sentyment

„Przeszłości nikt nie zatrze…”

„niczym malowidło…”

„jak cięta róża…”

nie spostrzegli

trwać

teraźniejszość zawróciła marzenia

nadzieja pogrążona w płomieniach

bezlitosnego ognia potępienia

Nie znając przyszłości

Żyję przeszłością

w której próbuję uchwycić

istotne chwile

Jeden tylko sens

trwać

wyznanie

przyszła chwila niepokoju

uciekłem przed nią

w ciemność-

ciszy wciąż odnaleźć nie mogę

myślę o Tobie-

chciałbym cofnąć czas

by zacząć od nowa

to co się rodziło

w nas-

Ty i ja

Magia słów

bogactwo spojrzeń

pragnień ponad miarę

Ludzka wiara

nadzieja

i miłość

Cisza

Powoli

mozolnie

przybliżam się do ciszy

delikatnej

niosącej ukojenie

Po rozstaniu z nią

wrzask świata

aż boli

Bezkres

Jego początek

przy moich stopach

fale w których dostrzegam

nicość

bo rozmywają ślady

na piasku

podobnie jak rzeczywistość

rozmywa

moje marzenia

Ziemia i woda

dwa żywioły

a między nimi

ja

żywioł osobny

zamknięty

w ciele

Dialog potrzebny

Filozoficzne rozważania

matematyczne równania

poetyckie wdzięki

duma pychą przepasana

Dialog z samym sobą

czyli przydzieloną

na stałe osobą

Sen

We śnie spaceruję sobie

po niebie

wącham stokrotki

na zielonej trawie

z tymi co już tam są

w berka tak po prostu się bawię

miłości nie szukam

bo tu jest sama miłość

nie nudzę się

bo wokół samo piękno

napawam się nim

Szkoda tylko

że kolejka taka długa

do Pana Boga

którego każdy chce

o coś zapytać

nierządnica

— ona nie chciała taką być

w głębi serca

dziewczynka z zapałkami

przestraszona

osamotniona

co boi się miłości

czasem siądzie w kącie

swego pokoju

upewni się, że jest sama

zapłacze

posłucha

…jak o parapet

cichutko deszcz stuka

zastanawia się co będzie

gdy przeminie uroda…

ona gdzieś w głębi wie

że miłość jest

wie

co znaczy kochać

tylko świat

zbyt okrutny dzisiaj

nie pozwala jej

zdjąć maski

Erotyk

Na lepszy sen

otul mnie rąk jedwabiem

ukołysz oddechem

i stąd zabierz

…

drżeniem warg serce rozkołysz

spojrzeniem uspokój duszę

bym nucił niczym bard

…

pieśń… o cudzie

Poranek

Zbudził mnie śpiew skowronka

dotknął słoneczny promień

wiatr co wpłynął przez okno

przywitał radością dnia

to nie był zwyczajny

poranek

obudziła mnie

Miłość

co stworzyła

świat

Poeci

— Ks. Januszowi Adamowi Kobierskiemu-

Szargani przez zło

szukając prawdy

przez życie idą

z wiarą

niezmierzoną siłą-

w rzeczach najbłahszych

odnajdują radość

w mroku

widzą płomień

co rozpalił świat

wciąż udowadniają

że życie

ma sens

Koniec darmowego fragmentu książki.

Zachęcamy do zakupu pełnej wersji.