Magdalena Góralska

Kolory ciszy

Duszą Pisane

Podziękowania:

Marcin Góralski

© Magdalena Góralska, 2021

Tomik” Duszą Pisane: Kolory ciszy” to pełne melancholii rozważania o postrzeganiu świata i...ciszy. Cisza ma bowiem wiele odcieni. Potrafi mienić się diamentami lub szarością malować dzień. Potrafi złotem słońca wzbić duszę w niebiosa lub czernią nocy sypnąć nicością w oczy.

ISBN 978-83-8245-987-6

Książka powstała w inteligentnym systemie wydawniczym Ridero

Spis treści

Kolory ciszy

Wstęp

Rozterki serca

Wspomnienia

Spadam

Upadli

Janko Muzykant

Utracona

Pustka

Irlandia

Krzyk kamieni*

Złe miejsce*

Kruk

Maki

Park

Obrączki

Bezczas

Sen nocy zimowej

Feniks

Jej portret

Ktoś*

Jutro

Wiatr*

Sens życia

Poranek

Maj

Wiosenny sad

Dom

Syreną być

Majowy sen

Niebo

Cisza

Czas

Kiedy poczujesz…

Majowy blues

Włóczykij

Wiosna

Rodan (ekfraza)

Zagryzam wargi nocy

„rozpisuję na kartkach…”

„zapach świeżej kawy…”

Siła

Nieobecność

Udręczeni

Pogoda na wieczność

Strach

Oddech

Dzieci niczyje

Po drugiej stronie tęczy

Lustro

Co masz z tej wieczności

Chciałam

Wolność

Letarg

Szklana pułapka

Szepty

Huśtawka

Pokolenie Ikarów*

Podziękowania

kiedy poczujesz

że łyk porannej

kawy krztusi

rozczarowaniem

a z popielniczki

wysypuje się

pustka

to znak

że czas uciekać

pod horyzont

zmarnowanych

szans

Magdalena Góralska 08.05.21

Wstęp

Cisza me wiele kolorów. Potrafi mienić się tęczą i przytłoczyć szarością. Rozszarpać mrokiem niczym szpony kruka. Cisza potrafi śpiewać szczęściem i milczeć rozpaczą. Kładzie na duszę aksamitne płatki krwistych maków, pachnie bzem i konwalią, smakuje kawą i spełnieniem...By po chwili sypnąć nicością w oczy.

Jest krucha niczym trzepot skrzydeł motyla, delikatna jak rosa o poranku. Lecz niekiedy ostre niczym brzytwa sekundy przecinają ją na wskroś, budząc demony w sercu.

Dzieląc się z Tobą moją ciszą, drogi czytelniku, dzielę się kolorami mojego życia i krzykiem moich demonów. Może i Ty odnajdziesz tu swoje odbicie…

*

Waterford, Irlandia
Fot. Marcin Góralski

Rozterki serca

mierzę się z bólem

wylanym z kubka

po kawie

smaruję chleb

wczorajszym wzruszeniem

doprawiam solą łez

myśli snują się

po korytarzu

cisza odbija

od ścian

przepraszam cię serce

nie tak miało być

nie warto było

w pustkę iść

na zatracenie

Fot. Magdalena Góralska

17.04.21

Wspomnienia

siedzą w pamięci

schowane chwile

co się sztyletem

dźgają do kości

czarne obrazy

bezbarwne motyle

trujący jad sączy się

z przeszłości

tak trudna droga

przebyta łzami

jątrzą się rany

nigdy nie zagojone

plecak już pełny

świat ciągle zaspany

wciąż udźwignąć wspomnień

nie mogę

być może kiedyś

słońce mi zaśpiewa

być może cisza

rozbłyśnie tęczą

a ja w ramiona

szczęścia się schowam

i wolna pobiegnę

przez drogę mleczną

17.04.21

*

Fot. Marcin Góralski

Spadam

spadam spalając się słowami

samotność spopieliła słońce

strugą snu

straciłam schronienie

spojrzeniem spychając

smutek

skruszyłam skrzepy serca

siedmiolistną strzechą słów

spowiadam się

spowitej snem skale

sarnim skowytem skamląc

spływam straconą sekundą

strachem słuchając syrenich sonetów

słodycz spełnienia

spowalnia samounicestwienie

15.04.21

Upadli

zraniłeś mi duszę pustką

uśmierciłeś słońce

nasze upadłe królestwo

gnije w bagnie krwi

ostatnie do widzenia

spojrzenie w dal

ukłon w stronę wieczności

rozerwałeś świat

na strzępy

połamałeś mi skrzydła

milczeniem zabiłeś

marzenia

12.04.21

*

Tramore, Irlandia
Fot. Marcin Góralski

Janko Muzykant

ukochał muzykę

ponad błękit nieba

w marzenie ubrał

skrzypiec anielski dźwięk

czego muzyka

nie wybrzmiała

poezja opowie

połamane skrzypce

i pęknięte istnienie

wypalone piętnem

chciwości na sercu

gdzieś tam po polach

muzyka wciąż gra

odbija się pustką

w gałęziach drzew

maki krwią skąpane

cicho krzyczą żalem

wyblakłe ściany milczą

dziecięcym martwym

snem

12.04.21

Utracona

w spojrzeniu nocy utraconej

zatapiam kolejny dzień

w jej oczach przepaść

i ruiny marzeń

odbicie tych światów

co się dawno rozpadły

dom z piasku i mgły

w nim wyblakłe ściany

i pustka wylana z gwiazd

w spojrzeniu nocy utraconej

schowałam duszę i rozbiłam

głowę o ostre od krzyku

powietrze

w moich oczach strach

i kilka zapomnianych chwil

które się echem tulą

do powiek

w moich oczach odbija się

utracona westchnieniem noc

i popioły jutra

Copper Coast, Co. Waterford, Irlandia
Fot. Magdalena Góralska

Pustka

Ciemność- chwilami tylko jaśnieje od słońca,

Szulak przecina powietrze nocy sztyletem;

Jakże zacnie jest istnieć jakoby bez końca,

Gdy pustka niezmącona ni krzykiem ni śmiechem.

Nie słyszę ptasich treli, ni pieśni, ni dzwońca;

Pustka mi widnieje samotności szkieletem.

Bezgłos- wybawiciel snu, duszy mej obrońca,

Ciemność mą ostoją, wolności amuletem.

Bo w otchłani wszakże człek niebiosa otwiera,

Odnajduje w popiele istnienia odmęty,

Karmi wzruszeniami swe serce, ciało, duszę-

Gdy boleść życia, gdy frasunek doskwiera,

W przystani spokoju bezpieczne są okręty,

W pustce, ciszy, ciemności- lód niemocy skruszę.

inspiracja utworem C.K.Norwida „Samotność”

14.04.21

Irlandia

Irlandio! Magiczna kraino.

Ostojo spokoju, szmaragdowej zieleni dziecino.

Tu góry dumnie do nieba się wznoszą,

skaliste brzegi ocean pieści z rozkoszą.

Seledynowy wiatr kołysze jedwabne maki,

lazur nieba przeszywają kruczoczarne ptaki.

Kraino mojej szczęśliwości!

Nikt inny nie może dać mi tyle miłości.

Te lasy pachnące życiem,

miliardy gwiazd pod nocy przykryciem…

Wolność w obłokach, co się tęczą mieni.

Utonęłam w oczu twoich zieleni.

Zrodzona jesteś z wiatru i mgły,

deszczem skąpana upiękniasz myśli i sny.

Moje miejsce na ziemi, dla duszy nektar i natchnienie.

Baśń z tysiąca i jednej nocy, marzeń i snów spełnienie.

22.04.21

Koniec darmowego fragmentu książki.

Zachęcamy do zakupu pełnej wersji.