Monika Orman

Między ziemią, a niebem

Podziękowania:

Anna Maciejewska

© Monika Orman, 2024

Drugi tomik poezji pt. “Między ziemią, a niebem” jest projektem, który autorka współtworzy z Anną Maciejewską — malarką, która swoimi pięknymi akwarelami ilustruje wybrane wiersze, a także okładkę książki. Dla autorki, Moniki Orman, życie jest podróżą naznaczoną uczuciami, przywołującymi różnorodne emocje, a te z kolei znajdują swoje odbicie w poezji. Prowadzą one po meandrach radości, szczęścia, zadumy, miłości czy przemijania.

ISBN 978-83-8369-415-3

Książka powstała w inteligentnym systemie wydawniczym Ridero

MIĘDZY ZIEMIĄ, A NIEBEM

Między ziemią, a niebem

Gdzieś między ziemią, a niebem

mieszkają marzenia —

utkane z myśli i pragnień

głośno wypowiedziane

i cicho skrywane —

cierpliwie czekając spełnienia

Gdzieś między niebem, a ziemią

mieszka nadzieja wszelka

co ogień w sercach rozpala i nie daje mu zgasnąć

ta, która ostatnia umiera

nie pozwalając marzeniom zasnąć…

akwarela autorstwa — Anna Maciejewska

Życiowe sprawy

Otwórz drzwi

Nie śpiesz się

zwolnij zatrzymaj

nasyć błękitem nieba zielenią młodej trawy

zobacz jak piękny jest wokół świat

i duszy nie trzeba lepszej strawy!

Nie musisz wciąż pędzić

niczego udowadniać

ani od innych lepszym być

skoncentruj się na tym czego tobie potrzeba

bo nie masz przecież kilku żyć!

Otwórz drzwi szczęściu

realizuj plany zamiast

jedynie marzyć o tym skrycie

zanim odjedzie twój pociąg ostatni

ze stacji o nazwie „życie”!

Nie żałuj

Nie żałuj w życiu zbyt wielu spraw

one musiały się tobie przydarzyć

żałować można faktycznie słów, tych

które lepiej mogłeś wyważyć

Żałować należy złych znajomości —

ludzi z którymi zetknął nas los

których by przecież przy nas nie było

gdyby nie zawiódł nos!

Pseudo przyjaciół obgadywaczy

wilków w mięciutkiej owczej skórze

tych którzy podle wykorzystali

po czym uciekli jak tchórze

I podłych zdrajców

którzy tajemnic dochować nie potrafili

i tych pod nami dołki kopiących

byśmy w tych dołkach zgnili

Zwykłych pijawek co potrafiły

wypić energię pieniędzy pozbawić

tych którym nigdy nikt nie dogodzi

a którzy morały wciąż będą prawić

Faryzeuszy co w oczy patrząc

w plecy wbijają nóż

tych którzy tylko na to czekają

byś przestał oddychać już

Tych którzy nie wierzą że to co posiadasz

zdobyłeś ciężką pracą

bo pewnie ty komuś za to płacisz

lub inni tobie płacą

Wszystkich dla których niestety znaczysz

mniej niż na drodze pył —

wyrzuć z pamięci z wątroby z serca

byś w końcu szczęśliwie żył!

Żyć

Wykreślić ze słownika wrogie słowo „potem”,

by nie odkładać już życia na „później”,

bo wczoraj już było, a gwarancji nie ma,

że dzień nas z pewnością powita jutrem.

Później mogą nie wrócić okazje stracone

czekające w kolejce wciąż na lepsze czasy,

zostawiając za sobą jedynie niedosyt

i przeżycia bez szansy, by istnieć na zawsze.

Jeśli nie teraz, to kiedy?! — oto jest pytanie,

nawet gdy goryczą smakuje to „dzisiaj” —

maleńka cząsteczka życiowej składanki,

bez której słodycz chwili nie byłaby odkryta.

Żyć tak, jakby jutra wcale miało nie być,

w ciągłej gotowości na jego spotkanie,

wierząc w łut szczęścia — cudownych 13 gramów,

doceniając dzień, który właśnie gaśnie…

list do…

Nie było cię przy mnie

gdy mi ciężko było

kiedy się po nocach snułam

bezradnie jak cień ani

gdy jak Feniks na nowo rodziłam

znów silna i twarda jak dębowy pień

Zaglądasz w moje życie

przez dziurkę od klucza

historii na mój temat wymyśliłaś moc

robiąc mi tym krzywdę

że sama się dziwię

jak możesz spokojnie przespać

kłamstwa noc

Z reguły nie idę

z tłumem ramię w ramię

to drzazgą w twym oku (i to jest mój „błąd”)

nie muszę w tym marszu z nikim

równać kroku

nie ma ideałów

nie ucieknę stąd

Mną sobie więcej

głowy nie zawracaj nie oceniaj

nie obserwuj tak jak jakiś szpieg

nie musisz na ulicy już

wzroku odwracać

może zacznij w końcu

własnym życiem żyć!

Toksyczni

Często na drodze stawia nam życie ludzi

co zwykle chcą tylko brać

podstępnie żywiąc się naszą empatią

nie pragnąc w zamian nic dać

Toksyczność a często zwyczajny egoizm —

to cechy którym wiernie hołdują

nie myśląc o innych o ich potrzebach

o tym czy dobrze się czują

Oddam za darmo niekoniecznie w dobre ręce —

wszystkich o których w tym wierszu mowa

tęsknić nie będę krąg znajomych zawężę

ważne że będę zdrowa!

Nie narzekaj

Nie narzekaj doceniaj…

staraj się odwdzięczyć życiu za wszystko co masz —

za zdrowie i pracę za swoją rodzinę

pomyśl co od siebie światu możesz dać

Są tacy którzy marzą o dachu nad głową

o misce strawy i szklance zwykłej wody

są ci którym wojna odebrała wszystko

którzy tęsknią za światem pełnym ludzkiej zgody

Bądź iskrą dla serc którym nadzieja gaśnie

pomagaj jak potrafisz wspólne jutro zmieniaj

dobrem się podziel tak jak kromką chleba

i nie narzekaj, doceniaj!

Życie w dwóch światach

Żyjemy obecnie w ciekawych czasach,

które naznaczył nauki postęp,

jednak dla przeciętnego mieszkańca planety,

najważniejszym stał się do Internetu dostęp.

Poszukując drogi na wyższe poziomy,

szukając wpływu na losu bieg zdarzeń —

przenosi się ludzkość w światy równoległe —

w wirtualne życie, pełne wirtualnych marzeń.

Czasu coraz mniej na życie rodzinne,

skradają go w mediach zaciekłe dysputy,

proza życia szara i nieatrakcyjna

i często ciśnie jak przyciasne buty.

Łatwiej zgrywać bohatera przed szklanym ekranem,

rozwiązywać sprawy najwyższej wagi,

być anonimowym, nie bać konsekwencji,

nie trzeba mieć przy tym ani krzty odwagi.

Mieszają się dwa światy jak newsy i fejki,

prorocy obwieszczą, co wkrótce nastanie,

dzień nowy się budzi, trzeba wstać do pracy…

Dokąd zmierzacie, Ziemianie?!

Gdyby

Gdyby ludzkość kochała, tak jak nienawidzi,

byłoby więcej szczęścia na ziemi,

choć sama złego tak wiele doznała,

natury ludzkiej nie potrafi zmienić.

Nienawiść niszczy, a miłość łączy,

serca otwiera, w niej życia sedno,

żyjemy w pędzie jak nieśmiertelni,

jakby to życie nie było jedno.

Można by stworzyć świat bez cierpienia —

wiary w to nie stracić,

z marzeń przestać szydzić —

gdyby ludzkość kochać potrafiła, tak jak nienawidzi!

akwarela autorstwa — Anna Maciejewska

Cierpienie

niech mi ktoś da balsam na mą chorą duszę

niechaj da lekarstwo na serce złamane

albo trochę kleju by okruchy życia

można było skleić w jako taką całość

nie znalazłam nikogo kto by mógł mi pomóc

nie ma na to lekarza znachora szamana

ni żadnej apteki z tajemną miksturą

poradzić nie mogli ci co z kart nam wróżą.

tylko ty jedynie możesz cuda zdziałać

i sprawić by noce mogły być przespane

by czarne krucze myśli mózgu nie dziobały

a chora wyobraźnia pracować przestała

tyle razy nadaremno o tę łaskę prosiłam

dziś nie mam już odwagi by otworzyć usta

nie po to drzwi miłości zatrzaśnięto z hukiem

by zechcieć teraz szukać zgubionego klucza

nic nie warte były lata tych wszystkich poświęceń

życia serwowanie wprost na srebrnej tacy

wokół głucha pustka śmiech już nie rozdzwania

czuję jakbym dla ciebie za życia umarła

niech mi ktoś da balsam na mą chorą duszę

ile lat tak można wciąż działać wbrew sobie?!

pakuję w walizki całe moje życie

w końcu smak wolności w końcu nic nie muszę!

Układanka

ubrałeś mnie w obietnice bez pokrycia

stroiłeś w kłamstwa

błyszczałam w półprawdach

w blasku fleszy nadziei złudnych

otoczona niedomówieniami

rozbiłeś mi nie raz serce na kawałki

choć już niekompletne było

i tym razem przeżyłam

sklejanie serca zajmuje wiele czasu

i zawsze gubi się jakaś jego część

czemu ty mi to robisz, życie?!

Czas nam ucieka

Nic już nie jest takim jak było,

każdy dzień inny i noc też nie taka sama,

tyle się w życiu naszym zmieniło,

są rzeczy, które bolą jak otwarta rana…

Są rzeczy, które jak miód słodkie

o szczęściu naszym przypominają

i są wspomnienia chciane — niechciane,

które w pamięci na zawsze zostają…

Są ludzie piękni, którzy jak kwiaty

w sercach naszych miłością zakwitli

i życie pełne przyzwyczajeń,

do którychśmy może zbyt szybko nawykli…

Składanka pełna powitań — pożegnań

ze wszystkim, co się po drodze życia zdarzyło,

co uzmysławia, że czas nam ucieka

i nic już nie będzie takim jak było…

Podziękuj

Podziękuj za każdy dzień życia,

o świcie i gdy noc nastaje już,

za każdy dar losu, za znój i problemy,

słowa dziękczynne jak modlitwę złóż.

Dziękuj za każdego poznanego człowieka,

nieważne, czy radość, czy przekleństwo przyniósł,

bo trzeba doświadczyć dobrego i złego,

byś wiedział, ileś z życiowej nauki wyniósł.

Za każdą nadzieję, wzruszenie, dobroć,

łzę szczęścia oraz marzeń spełnienie,

za zdrowie i siłę, nawet za te drogi,

na których pod nogi rzucano kamienie.

Dziękuj codziennie za co tylko chcesz,

wszystko o co prosisz - niech się spełni,

doceniaj drobne chwile i ludzką życzliwość,

niech radość twoje serce przepełni!

Zwiewne momenty

Ptak

czasami chciałabym zniknąć

ale nie tak żeby odejść na zawsze…

Koniec darmowego fragmentu książki.

Zachęcamy do zakupu pełnej wersji.