Andrzej Konstanty Kuncewicz

dotyk

© Andrzej Konstanty Kuncewicz, 2018

Zbiór wierszy autorskich powstałych w latach 2012 — 2018 i publikowanych między innymi na Portalu-Pisarskim.pl. Wiersze bardzo osobiste, oddające klimat trudnych relacji dwojga ludzi.

ISBN 978-83-8126-798-4

Książka powstała w inteligentnym systemie wydawniczym Ridero

Spis treści

dotyk

Zapach róży

W bezkresie tkwi perspektywa

Sezon żab

Paskudny wiersz

Fatamorgana

Sztuka kaligrafii

Dla kogo

Taniec z duchem

Falowanie czasu

Rozpisane od nowa

Gra o wszystko

życie to chwast

Kolejny film już nie powstanie

I ty nią jesteś

Wiedźmowo

Życie to ucieczka

Skradzione

Tsunami

Czterdzieści sekund

Koncert wydumany

Pasja 2

Pamięć to wszystko, co mamy

W nieskończoność

Bliskość nie oznacza akceptacji

Sen nie sen

Płoną w ciszy

Wytrych do nieba

Zapomniana ulica

Dwa światy

Autoportret temperą

Kroplówka

Dzień piąty

Nie nauczysz mnie latać

Pokolenie bez twarzy

Ucieczka w próżnię

Nie odlecą ze swoich gniazd

Banalnie nieodwracalne

Pasja

Maska

Ćwiczenia z niczego

Przed nami wszystko

Koniunkcja

Pęknięcie

Aberracja widma

Korzenie nie potrzebują światła

Poziomowanie

Nocne fusy

Stygnący czas

Nie zaprosimy nikogo

Karnawał

Wielki wybuch to bajka

Sztuka wybaczania

Umieranie nie może trwać wiecznie

Krab

Odlecieć w ciszę

Dotyk

Jakby nic się nie zmieniło

Takie cuda

Tyle kropli, ile pragnień

Reminiscencja

Czy było warto

Zatamować przeciekający czas

Zapach róży

Jest cisza i blask,

sen o wolności, niewypowiedziana tęsknota za

wczoraj, a serce wciąż bije.

Dotykam ud, wyczuwam drżenie, niepewność.

Rozchylam płatki róży, wilgotnieją w słońcu.

Palce nabierają odwagi, nie wiem, czy odpłyniemy.

Cisza ocieka lepkością.

Leniwe odwracanie czasu, senne prześcieradła,

rozsypane włosy kryją twarz, wiem, jak potrafi

czekać naga niecierpliwość. Chwila bez słów,

odurzenie.

Nie bój się słabości, ochronię cię przed wstydem,

ukryję w ramionach, wejdziemy na szczyt jeszcze

nieodkryty, policzymy spadające gwiazdy, wypowiesz

moje imię, a ja odgadnę marzenia.

Jest cisza i blask.

W bezkresie tkwi perspektywa

Zawsze jest ktoś, a jeżeli nawet nie, to go wymyślamy.

Wyobrażam sobie, jak mnie kształtuje, lepi w szponiastych

palcach, łypie ślicznym okiem i wyrzuca na śmietnik.

Uśmiechnięta, zadziwiona mocą, której nigdy nie zaznała.

Co z tego, że obcy pytają o zdjęcia, wywiady bez końca,

telefony, których nie odbiera. Jak wznieść się ponad horyzont

i to zobaczyć.

Uwielbiam burzę, a ona ciszę. W sypialni, pod nieobecność

Boga, robię rzeczy niewyobrażalne. Wierz mi. Gra w szachy

nie podnieca, zbyt długa wyzwala agresję. Po co wplatać

w bezkres oceanu morskie trawy, ich ostrość wyrywa trzewia.

Sezon żab

Oszukano już tylu z nas, że kolejne przysięgi nie robią

wrażenia. Słodkie usta można mieć za grosze, potaniała

zabawa, wysypano plastik, na parkiecie tłok.

Zdrowie dam.

Zaproszenie do tańca przegrywa z myślą wszystko już

było. Wakacje we dwoje, plaża, wyznanie wiary i kac.

Banalne słowa zagłusza poranna bryza, w tle szum fal

i zapach wodorostów.

Zebrane w kieliszku zachodzące słońce to zaledwie płomyk;

zdmuchnięty niczego już nie przypomina. Wyrzut sumienia

nie posiada twarzy. Spalanie powinno mieć sens, a zaczyna

brakować tlenu.

Obrazki z naszych plaż, utrwalone w słońcu ramiona i twarze,

spuszczone ze smyczy pieniądze. Za parawanem perfumy

Angel i wyczekiwanie na burzę.

Paskudny wiersz

W deszczowe dni wolałem znikać. Rozchylanie przyzwoitości

przychodziło samo, zbyt łatwo ulegałem pokusie. Zasłona z nic

niewartych słów. Brudna pościel. Lepkość znacząca upadek.

Błędne ognie, smak niespełnienia. Nie zawsze to była ona,

czasem myliłem imię. Rzucałem się w przepaść. Rzygałem.

Przeklinam chwilę, gdy wspinaczka zaczęła być przyjemna,

a pomocna poezja wywierciła dziurę, wyrwała z niepamięci.

To takie łatwe odchylić się od pionu, by skończyć w poziomie.

Spadanie bezwiednie uczy pokory. Próba naprawy, zacerowania

grzechów przodków, lot na księżyc. Rzygałem.

Zmieszanie wody z ogniem, kobiety z diabłem, nauka pływania

w nieczystościach bogów. To wszystko mam już za sobą. Teraz

nawet rozdeptane niedopałki na trzecim peronie, nadmuchana

żaba, ognisko na polu trzcinowym nie robią wrażenia

prawdziwych. Zanurzona w morzu dłoń wciąż czeka. Dziś

jeszcze nie rzygałem.

Fatamorgana

Spacer po plaży, samotność z wyboru, krzyk mew i zapach

wczorajszej przygody. Poczuj świeżość poranka i pozwól

słońcu rozpalić oczy. Jesteś tylko złudzeniem, fatamorganą,

uwiązanym na nitce kolorowym latawcem. Słowami, które

nigdy nie padły. Marnym poetą.

Rybackie łodzie, gwar zdyszanych postaci, armada duchów

ruszająca na podbój świata. Ktoś przeklina, kobieca dłoń

podaje kanapkę, słychać płacz dziecka. Wczepione w spódnicę

nic nie rozumie. Ze świtem odpływa cząstka rodzinnego domu,

ręce, których nie zastąpi delikatność pachnąca mlekiem.

Oceanu nie namaluje mgliste wspomnienie, w którym wiatr

rozwiewa włosy, a panna młoda, samotna, wciąż czeka. I ta

chata na klifie. Puste obrazy odstawione do kąta. W ciszy jest

coś wymiernego. Zapętlenia. Rachunek wektorowy. Czas nie

gra roli, tylko światło wciąż ucieka.

Sztuka kaligrafii

Przyklejone słowa, urwane konteksty. Zapach, czy

dotykowe zabawy bogów. Nienawidzę ukradkowych

spotkań. Odzierają z godności. Plują. Złamany obcas

to wróżba.

Zapamiętałem wyraz twarzy, obce spojrzenie. Urwane

wczoraj tonie. Kolorowe targowiska; handel wiarą,

podrabiane dżinsy, ostry smak rozczepiony jak drzazga.

Obrazy z zimnej kamery, utopiony w gipsie statyw.

Pozujesz. Nie widać, ale wyrosłaś z roli. Uwielbiam

polne maki, dzikie róże.

Policz kroki. Lata świetlne to magia. Powiedz, gdzie

uciec, by wrócić na czas.

Dla kogo

po całym dniu wpadam do siebie by zmienić skórę

wyznanie w obcym języku odprysk lustra ze śladami

szminki

nie mam czasu

poranione kolana to droga na skróty w ciemności po

nieznanych schodach

idę się ogolić

wyższe poziomy mają wymagania których nie można

spełnić czołganiem

zapytałaś czego oczekuję

przebudzenia w ramionach kochanki niemodnej czułości

w splecionych dłoniach spoconych ciał zaplątanych

w siebie

nie wiem jak pachniesz

zamykam nieprzeczytaną książkę wyrywam ostatnie strony

by nie znać zakończenia

podobno tak lepiej

Taniec z duchem

przychodziłaś kołysząc biodrami

i śnieg nabierał intensywności

jak piękna Masajka skacząca w rytm

mojego oddechu rozsypane korale

zaścielały parkiet wtulałaś głowę a ja

bałem się wsłuchać

światło przeszyło twoje ramiona

przybijając do podłogi niżej poziomu

z uśmiechem przymierzając sukienkę

pozwoliłaś rozebrać się z chłopięcych

fantazji

siedzę

ściskam czarne koronki

pozostałość zapachu

Falowanie czasu

Wtulona w siebie, wyglądasz tak młodo. Obieramy

pomarańcze i gra toczy się dalej. Przyklejony do okien

ciekawski wzrok, drżącymi palcami rozgarniamy ciemność,

przekleństwo nocy, jego imię.

Na końcu noża kropla uśmiechu, a w korze drzew osmalone

kosmyki włosów, płomienne zapewnienia, że nikt się nie

dowie. Przecież sama chciałaś. Wymazać wczoraj. Prośba

o pośpiech. Przedłużeniem agonii la petite mort.

Zbiegowie zawsze wracają. Knajpa, obłędny taniec. Na

grobach zwiędłe liście, dżdżownice. Wiesz, oddychasz

inaczej, wyjątkowo. Uwielbiam zlizywać z ciebie sok,

upaćkany nie potrafię ukryć podniecenia. Błyszczące

oczy śledzą emocje,

w zwolnionym rytmie unosisz głowę i rząd drapieżności

wybucha w przestrzeń. Po ścianach pełzają cienie.

Nieśmiałe świece.

Rozpisane od nowa

Z każdym dniem nas ubywa. Wzrasta zapotrzebowanie na tlen.

Sobowtóry toną w kałużach. Strugi deszczu omywają nogi

grzeszników. Staruszek z drugiego piętra podgląda sąsiadkę,

a ruda z parteru pisze miłosny list. Gasi papierosa na dłoni

kochanka.

Zapowiadają wichry i burze, pająk sprawdza sieć. Zamglone

szyby malują świat od nowa. Dwoistość natury każe zamknąć

oczy, poczuć. jak zmysły oblepiają przestrzeń. Brudna pościel,

w której pozostał twój zapach. Odcisk pośladków.

Czytam wspomnienie lata, na pomiętej serwetce numer

telefonu, imię, którego nie chcę pamiętać. Pokazałaś, jak łatwo

zbudować fosy, wypalić pastwiska. Denerwował cię zapach

świecy, irytowały zabawy, gdy traciłaś kontrolę, a ból

wzbudzał ekstazę.

Zwierzęcość zmieszana z czułością pozwala wierzyć, że żyję.

Wiesz, jak trudno oddzielić światy, gdzie naderwana

rzeczywistość jest wyznacznikiem szaleństwa, a sen nigdy

nie przychodzi. Każde spalanie kiedyś się kończy.

Gra o wszystko

Za oknem znikają pola, czernią pęcznieją lasy, srebrny palec

księżyca rozchyla noc. Ukołysany w czułych ramionach

pędzącego widma, planuję jutro. Zasypianie w pociągu, gdy

poranek jeszcze nie zaparzył herbaty, trąci staromodnym

romansem. Pewność, że nasze linie się przetną w dokładnie

wyznaczonym punkcie, graniczy z czarną magią.

Zaskoczenie, niewyleczalny stan błogiej świadomości,

w szczerym polu zamiera gra o przyszłość. To nie ricochet,

gdzie kontuzjowany z winy przeciwnika zawsze wygrywa.

Emocje opanowuje silniejszy. Kto dziś odpowie, po co

stworzono miłość, co tak naprawdę w sobie kryje?

Zagadki z fizyki kwantowej na poziomie pojedynczej

pomarańczy, prawo wielkich liczb i paradoks hazardzisty

w związku dwojga ludzi, moneta nie pamięta poprzednich

rzutów, my pamiętamy. Dlatego tak trudno uwierzyć w

kolejną szansę. Czy można znowu zaufać, raz jeszcze

pokochać?

Zapach przypalonego mleka odrywa mnie od poduszki, świt

jakiś blady, mglisty. Brakuje smutku, który znika z poranną

filiżanką. W teorii gier zagęszczony cukier pobudza

wyobraźnię, pozwala zapomnieć o horyzoncie czasowym

i powalczyć o nieskończoność. Ważne, żeby mieć ruch,

i wykonać go razem.

życie to chwast

dzień zaczynam od krzyku mew

z dala od brzegu morze ma kolor twoich oczu

nie wiem z kim sypiasz czy wciąż boisz się latać

i jak beze mnie smakuje poranna kawa

zbyt łatwo to przekreśliłaś

przemilczę ciszę

spowiedź błazna nie musi śmieszyć

kawalkada słów bez znaczenia miłość

ukruszony rąbek tajemnicy Boga

hurtowy śmieć

wysypany z wiatrem nie pachnie

żeglarze ocierają łzy to mniej boli

na stanicy czasu obłęd nieskończona pustka

gdy wzejdzie słońce urodzimy dzieci

nasz sen trwa nadal

Kolejny film już nie powstanie

Do stołu zaproszono godnych i niegodnych. Przybyli

tłumnie, jak kolejne nawroty pamięci. Moja twarz

w kalejdoskopie, podzielona na cztery, każda w innym

odcieniu brązu.

Staram się złączyć odbicie w jedno, na powiekach palce

wciskające w ziemię. Zaczyna się czytanie. Zaciera

granica między widzialnym a niewidzialnym. Słyszę

słowa, nie mogąc nic zobaczyć.

Dotykiem rozpoznaję siedzących obok. Zapach ogarnia

przestrzeń. Nie dostąpię zaszczytu zrozumienia, napisany

scenariusz wyląduje w koszu. Wysiadam na pustkowiu.

Słońce i kwiaty. Zaczynam wędrówkę.

Spadają bandaże, otwierają oczy. Budzą się zmysły.

Na szyi zawieszony strach. Czuję gęstniejący elektrolit,

nagromadzony ładunek. Gdy zgaśnie słońce, wyruszę

na poszukiwanie zapisanych na celuloidowej taśmie cieni.

Zaczynam wierzyć, że nic się nie kończy.

Wino smakuje jak krew.

I ty nią jesteś

Grasz dla mnie. Powiedz wreszcie, że bariery nie istnieją.

Byłem w domu, podziwiałem dłonie, które wycisnęły ze mnie

wszystko, oczy bez cienia skazy, usta zanurzone w słowach

bez podtekstów. Życie. Bez granic. Bez wstydu. Bez ciebie.

Jestem cieniem, którego nigdy nie polubię.

Muzyka i słowo. Sztuka, której nie przestałem kochać.

Namaluj mi obraz. Kto tak potrafi uchwycić ruch, niechęć

w gestach, czułość w niedopowiedzeniach. Pamiętasz

nasz pierwszy raz? Dzikość rzucona na kolana. Oczy,

o mało nie umarłem. Strojenie fortepianu. To magia.

Wiedźmowo

Obyś nigdy nie dał zapomnieć, wymazać nagrobka, zatrzeć,

podeptać. Uczyłeś mnie, ojcze, milczenia, przy stole dłonie

czyste od grzechu, chleb. Słowa zamierają wraz z nami,

odbierają godność. Miałeś zaszczepić zwątpienie,

przeprowadzić przez rzekę i tylko nas kochać.

Skuleni w ramionach strachu patrzymy sobie w oczy,

milczysz, a ja nie potrafię. Zakurzone odpryski pamięci,

smutna mysz wczepiona w firankę i wiatr w kominku,

szaleje moc, dzisiaj nie zasnę.

Rodzisz się od nowa, cała ty. Nienazwana, nieodnaleziona

wilczyca. Matka mojego strachu.

Przez dzikie ścierniska, ścieżką wzdłuż ruczaju, umyka

ostatni świadek, dziecinna wiara w jutro, w zatopione

skarby, w lepszy rodzinny dom. Nie chcę już baśni, gdzie

Koniec darmowego fragmentu książki.

Zachęcamy do zakupu pełnej wersji.