Radosław Kubik

Darko de Cades

© Radosław Kubik, 2021

Tomik, który trzymasz w ręku, to zbiór wierszy autora, który być może siebie wymyślił i pewnej nocy nazwał Darko de Cades. Czy są to wiersze o nim? Czy są to wiersze o świecie, w którym żyje czy o świecie, który wymyślił? Świecie mrocznym, zimnym, depresyjnym, świecie, dla którego jedynym lekarstwem jest miłość. A może to Twój świat?

ISBN 978-83-8245-939-5

Książka powstała w inteligentnym systemie wydawniczym Ridero

Spis treści

Darko de Cades

Autoportret

Bezsenność

Malarz portretu

Uśmiechnięte fotografie

Emigrant

Surdut

Chciałbym zatańczyć

Wiersz o miłości

Książka

Ślepnę słońcem

Rozgwieździłem ramiona

69

Adagio g-moll czyli Albinoni w Dreźnie

Kosmologia

Zatracenie astronauty

Conocnie śnię

Zimną szybą

Miłość

Akt

Aniele

Ariel

Po wódce z Salvadore

Kamienny dom

Syzyf

Prawo Mendla

Na Wieży Babel

Nikodem

Beret

Mój brat

Elektryczne krzesło matki

Giacomo C

Pchli targ

Stary fotel, ten zbędny człowiek

Koleinami toczony

Słońce spadnie

Spalonym zwierzęciem

Triangulum za ścianami

Marzyciel

1518r — pierwsza rewolucja lub zbiorowa choroba psychogeniczna

Ziemia

Kapo

Życie K

Obcy

Wolności racz nam dać panie albo ze wspomnień jazzmana

Na wystawie

Stowarzyszenie Autorów Poezji Fantasmagorycznej

Mojej Żonie

„Gdybyś”

Gdybyś nie niosła światła

cienistą doliną

gdybyś …

stałbym się

zagubionym brakiem

wszystkiego

Autoportret

Autoportret

każdy

bez wyjątku

rodzę w nocy

krwawiącym rozwarciem

bezdechem ustawicznego oiomu

wredny

przyjazny

znudzony

obłąkany

reprodukuję siebie w milionach

by nad ranem obkleić ściany pustobezmiaru

Bezsenność

Jeszcze zasypiam

jeszcze mogę

drugą tabletką

popycham bezsenność

znowu maluje ścianę

po raz enty

wbijam ten sam gwóźdź

przewieszam impresjonistów

próbując uciec w pejzaże

potykam się o KRZYK ekspresji

wstaję

kaftan myśli

boa z piór

oplata chłodem posadzki

fontanna Duchampa

da-da się śmieje

nie znaczę nic

w lustrze

jawę

odgrywam

surrealistycznie

Malarz portretu

Nazywam się

portretu właściciel

pod pachą

w papierze buro-pakownym

pogniecionym poplamionym

wyciągniętym z gardła psów Pawłowa

sznurkiem strzępiącym słowa związany

od wystawy do galerii

od sklepu cynamonowego do kosza na śmieci

noszę siebie

Uśmiechnięte fotografie

uśmiechnięte fotografie

niezliczone

kolorowe

na skórze

języku

w spojrzeniu oczu

co żyć się nawet wydają

tacy przystrojeni

tak piękni

dlaczego

moja

niczym nieuzasadniona rozpacz

milcząco nosi starą sukienkę

zszytą

z rentgenowskich zdjęć

Emigrant

Wiesz że nie mówię po francusku

kiedyś przez tydzień mieszkałem w Paryżu

marche aux puces jedzenie u Algierczyka

przed Olimpią spotkałem Brela

przecież to Belg no tak

kochałem się w Jane paliłem gitanes z Gainsbourgiem

wielkie nieba

masz racje

nigdy nie byłem Francuzem

jestem tylko emigrantem z innej galaktyki

nie moje wspomnienia moje marzenia

z czarno-białych filmów

Surdut

Mój czarny surdut

nieprzystosowany

dziurawy jak kosmos

wytarty jak słowa poety

przeżarty bluźniącymi molami

wysłannikami pijanego Krawca

nie stałem się znamienitym inżynierem

ani bankierem w granatowym garniturze

mój czarny surdut

obnoszę w pustych korytarzach

dusznych piwnicach

milczących spojrzeniach

czasami wzbijamy się na najwyższą krokwie na poddaszu

łudząc się niebem i srebrzystą nitką halucynacji

Chciałbym zatańczyć

Chciałbym zatańczyć

w samo południe

cienistej doliny

gdzie ziemia nieubita

ścieżkami poorana

i wiatr przesuwa kamienie

w podartym garniturze

rozpiętej koszuli

krawacie jak powróz

co na ubój ciągnie

odrzuciłbym siebie precz

zatańczył

bez wątpliwości cienia

w samo południe

w palącym słońcu

cienistej doliny

Wiersz o miłości

Złym

doborem słów

językiem czarnym i zimnym

popiołem drzewa na głowie

jestem

przyszłość

każdym oddechem

tańczy na linie

wczorajszo — dzisiejszo — jutrzejsza

Ty

wpleciona warkoczami

z sercem na dłoni

jesteś

bym napisał wiersz o miłości

Koniec darmowego fragmentu książki.

Zachęcamy do zakupu pełnej wersji.