Anna Chmura

Mozaika

© Anna Chmura, 2020

Tomik „Mozaika uczuć” zawiera wiersze, które powstały w ciągu ostatnich 20 lat.

Być może właśnie teraz jest dobry czas, aby wydobyć je z ukrycia i zaprezentować szerszej publiczności?

Wzloty i upadki, uczucia i zdarzenia, czasy i miejsca — to wszystko stało się inspiracją do połączenia słów, które możecie dziś przeczytać.

ISBN 978-83-8189-999-4

Książka powstała w inteligentnym systemie wydawniczym Ridero

Spis treści

Mozaika

Witajcie :)

„Gdy jesteś przy mnie — nic…”

Czy jesteś?…

Samotna

Bezsenność

Kamień

„czerń…”

„wiatr szarpie niedomkniętym oknem…”

Noc

Wędrowiec

„coś odeszło…”

proza życia

cel

moja droga

„koniec czy początek…”

towarzysz drogi

Wiosna

„rozmruczany…”

„W moim futrze kryją się…”

pytanie

„Nokaut…”

zapomnieć

Niepokój

Czas

Kryzys

Planeta Ja

Gwiazda?

Bo Bóg był z nim

„a kiedy skończy się morze błękitu…”

Mozaika

JPII

Była

Zapomniałeś

Perła

Witajcie :)

Wiersze, które tu znajdziecie, powstawały od 2000 r. Zwykle ich „wyzwalaczem” były mniej lub bardziej intensywne emocje, zdarzenia, z którymi nie mogłam sobie poradzić „klasycznie” lub… ot, nagła wena, spadająca niespodziewanie o najdziwniejszych porach dnia i nocy.

Dlaczego zdecydowałam się na ich publikację akurat teraz? Cóż… moment dobry, jak każdy inny. A i czasy takie, że nie wiadomo, co będzie jutro.

Zapraszam do mojego świata. Nie zawsze jest tu różowo, raczej wręcz przeciwnie. Najważniejsza jednak jest… prawda.

***

Gdy jesteś przy mnie — nic

więcej nie ma

Gaśnie słońce, milknie wiatr

i czas zastyga

w szklanym witrażu

niemego zachwytu

26.02.2000

Czy jesteś?…

żyjesz gdzieś tam nad tęczą

ja tutaj w cichej szarości

Ty jesteś wielki, niezmierny

ja silna w mojej słabości

Ty jesteś podobno wszystkim

ja niczym… tak mówią prorocy

lecz kocham mą nicość

i żywot pod tęczą

choć trwa on tak krótko

jak mgnienie Twych oczu

i tylko wciąż mam pytania

co gnębią mą duszę i serce

czy patrzysz na mnie choć czasem?

czy moje życie coś Cię obchodzi?

czy jesteś?…

27.02.2000

Samotna

za oknem ciemno

noc rozkłada czarne skrzydła…

choć teraz rozświetla je jeszcze

ostatni poblask słońca,

skrzydła osłaniają i moje oczy

roztapiam się w ołowiu mroku

i nie ratuje lampa nad łóżkiem

jest jak parasol zamiast spadochronu

w bezkształtnej formie

bez oczu i serca

bez duszy, co wsiąkła w nicość

spróbuję dotrwać do jutra

może słońce odda mi kształt

i pozwoli wrócić…

14.03.2000

Bezsenność

czekam na Ciebie,

bracie śmierci

przyjdź wreszcie

i posyp mnie

ołowianym puchem,

pod którym opadną powieki

otwierając się na czerń

i sny…

27.03.2000

Kamień

dzień odchodzi

jest tym, co już było

przeszłość…

stoję w miejscu

jak kamień,

który opływa niespokojna rzeka

kiedyś i on się poruszy,

choć myśli, że jest wieczny

porwie go prąd

nagle, gwałtownie

by wreszcie ukazać mu

ocean nicości

18.12.2000

***

czerń…

samotna w otchłani Kosmosu

co dzień przez długie tysiąclecia

czeka na Błysk, co

nada sens jej istnieniu

i stworzy Nowe.

8.01.2001

***

wiatr szarpie niedomkniętym oknem

na dworze słychać tylko bezsilny szum drzew…

świat — stare zamczysko

Koniec darmowego fragmentu książki.

Zachęcamy do zakupu pełnej wersji.