Agnieszka Kuchnia-Wołosiewicz

Pasażer własnych myśli…

Projektant okładki Agnieszka Kuchnia-Wołosiewicz

Autorzy obrazów Halka Palenica, Roma Trzecka, Marcin Jach, Krzysztof Karewicz, Jacek Rozmiarek

Skład Agnieszka Kuchnia-Wołosiewicz

© Agnieszka Kuchnia-Wołosiewicz, 2025

© Agnieszka Kuchnia-Wołosiewicz, projekt okładki, 2025

***

Za cienką linią horyzontu

podobno inne życie jest.

Domy schowane gdzieś za Słońcem —

dobiega stamtąd dziwny szept.

Mówią, że w dali, za Księżycem,

girlanda krętych dróg się pnie.

Za mostem posplatanych spojrzeń

ktoś wzdycha, tocząc ze mną grę.

Czasami mam niespójne myśli —

pytam, dlaczego wybrał mnie.

Może pożyczył moją głowę,

układa w niej kolejny wiersz…

ISBN 978-83-8440-114-9

Książka powstała w inteligentnym systemie wydawniczym Ridero

Spis treści

Pasażer własnych myśli…

Przedmowa

Za cienką linią

Gdybym mogła ją zawrócić

Jezioro Białe

Ocean myśli

Droga do Arizony

Nad równiną…

Czasem zapytasz

„Groszki…”

Cisza przed burzą

Ptaki

Większa improwizacja

Dłonie skrzypka

Wspomnienie

Wiosna

Smak zepsutych wiśni

Ty jesteś…

Dobranocka

Okno przy ogrodzie

Szmaragdowa piosenka

Są takie słowa…

Zabierz mnie tam

A kiedy poznasz smak

Żyjmy…

Pezjaż z upadkiem

Twoje rymy płyną rzeką

Kiedy ptak…

Pochowałam Cię

Dziewczyna w tle

Nota biograficzna

Przedmowa

Drogi Czytelniku,

oddaję w Twoje ręce drugi tom moich wierszy — wybór, choć mocno okrojony, utworów powstałych między kwietniem 2024 a grudniem 2025 roku. To zapis myśli — ulotnych i jednocześnie uporczywych, w których słowo próbowało nadążyć za emocją, obrazem, światłem i cieniem.

Niektóre z tych tekstów zrodziły się z dialogu, jaki prowadziłam z malarstwem. Część utworów stanowi zatem próbę poetyckiego przetłumaczenia wizji zapisanych pędzlem — może to echo, może nawiązanie, może rodzaj przekładu intersemiotycznego.

Dlatego w tym miejscu pragnę wyrazić swoją wdzięczność tym, których dzieła były dla mnie źródłem inspiracji. Dziękuję Halce Palenicy, Małgorzacie Asman, Romie Trzeckiej, Jackowi Rozmiarkowi i Marcinowi Jachowi — za obrazy, które poruszyły moją wyobraźnię, zatrzymały spojrzenie, uruchomiły słowa.

Szczególne podziękowania kieruję do Pana Krzysztofa Karewicza — artysty, którego twórczość jest mi szczególnie bliska i jego prace najczęściej powracają w mojej myśli poetyckiej.

Tomik ten jest nie tylko zbiorem słów. To liryczna opowieść rozpięta na przestrzeni czasu, pełna kluczy do drzwi ukrytych, zapomnianych, ważnych… a czasem wcale niepotrzebnych.

Z pozdrowieniami

Agnieszka Kuchnia-Wołosiewicz

Za cienką linią

Za cienką linią horyzontu

podobno inne życie jest.

Domy schowane gdzieś za Słońcem —

dobiega stamtąd dziwny szept.

Mówią, że w dali, za Księżycem,

girlanda krętych dróg się pnie.

Za mostem posplatanych spojrzeń

ktoś wzdycha, tocząc ze mną grę.

Czasami mam niespójne myśli —

 pytam, dlaczego wybrał mnie.

Może pożyczył moją głowę,

układa w niej kolejny wiersz…

Gdybym mogła ją zawrócić

Bywa, że zbyt szybko mówię: “Żegnaj”,

jak ta rwąca rzeka burzę most;

chociaż tęskny stumyk we mnie płynie,

wiem… nie cofnę wody — mówiąc wprost.

Gdybym jednak mogła ją zawrócić,

w ptasi śpiew zamienić tamten gniew;

ukołysać fale rozognione

i wygładzić liście szumnych drzew…

Może kiedyś w lustrze cichej toni

kręgiem się rozejdą moje łzy.

Będą w nich widzieli zakochani

coś, co czasem w sercach im się tli…

Jezioro Białe[1]

Gdy nad Jeziorem Białym tańczą

wieczorne myśli w szarej mgle,

odpływam lekko cichą łodzią

do świata, który wzywa mnie.

W tucholskie lasy i jeziora —

srebrzystą wodą lśni ich brzeg;

do miejsc, gdzie serce zostawiłam

i usta, dłonie, i czyjś szept.

Tam, gdzie wiatr wieje od północy,

w którą wypełnia niebem gwiazd

najdalsze zakamarki wspomnień —

choć już minęło tyle lat…

autor: Roma Trzecka, akwarela

[1] Wiersz inspirowany obrazem autorstwa Romy Trzeckiej.

Ocean myśli[1]

Oceanie moich myśli —

zachodzących i wschodzących;

mleczna drogo pełna życia,

chmur bezwiednie wędrujących.

Niemal dnia każdego — prawie —

gładzę twe wzburzone fale,

byś mógł zasnąć choć na chwilę,

cicho przysiąść gdzieś przy skale.

Lecz wiatr burzy taflę wody —

nawet najdelikatniejszy.

Każdy powiew kradnie oddech —

jakby znowu… po raz pierwszy.

autor: Małgorzata Asman,  Wybrzeże Selsey, 150 × 100 cm
olej na płótnie

[1] Wiersz inspirowany obrazem Małgorzaty Asman.

Koniec darmowego fragmentu książki.

Zachęcamy do zakupu pełnej wersji.