Tomasz Wojciechowski

Polski Ład

© Tomasz Wojciechowski, 2022

Latem 1986 roku w Polskim Ładzie dochodzi do tragedii, w wyniku której zrozpaczony nastolatek po śmierci bliskich, rozpoczyna krwawą zemstę. Wkrótce seria brutalnych morderstw doprowadza do śmierci wszystkich mieszkańców wioski.

Trzydzieści lat później do opuszczonego miejsca przybywa grupa satanistów, która ma zamiar przywrócić do życia okrutnego zabójcę. Niestety rytuał nie przebiega zgodnie z planem..

Okrutny Jarosław powraca i tym razem nikogo nie oszczędzi.

ISBN 978-83-8324-233-0

Książka powstała w inteligentnym systemie wydawniczym Ridero

15 lipca 1986

1

Aldona Dąbrowska siedziała na łóżku w swojej sypialni. Spoglądała na własne odbicie w lustrze, umieszczonym na toaletce, jednej z pozostałości po zmarłej teściowej. Wyglądała koszmarnie. Jej czarne, długie kręcone włosy, sterczały na wszystkie strony, a podkrążone oczy były oznaką przemęczenia. Gdyby miała zapytać kogoś, na ile lat wygląda, na pewno nie usłyszałaby, że ma trzydzieści sześć lat. Życie na wsi jej nie służyło. Boże, jakże nienawidziła tego miejsca. Żałowała, że zgodziła się zamieszkać w rodzinnym domu Adriana, gdy tylko dowiedziała się o ciąży. Mogłaby zamieszkać w Cichym Wzgórzu, gdzie wszystko miałaby pod ręką: rodziców, sklepy, lekarzy, szkołę dla bliźniaków, których się spodziewała. Zamiast tego zgodziła się zamieszkać w Polskim Ładzie, wiosce oddalonej od miasta o dziesięć kilometrów, liczącej sobie zaledwie stu mieszkańców. Wszystko przez wzgląd na umierającą matkę jej męża. Adrian nie zamierzał sprzedawać rodzinnego domu, od dawna planował zamieszkać w nim wraz z nią i dzieciakami. Aldona miała nadzieję, że uda jej się przekonać męża do zmiany miejsca zamieszkania. Niestety, po narodzinach Jarosława i Mateusza coś zaczęło się psuć między młodymi małżonkami. Adrian zaczął więcej czasu spędzać poza domem. Spotykał się z kumplami, często przychodził pijany do domu. Przez alkohol stracił pracę, a w kolejnych długo nie zagrzał miejsca. Szczerze nienawidziła swojego męża nieroba i życzyła mu śmierci. Miała ochotę pozbyć się pasożyta, który tylko chlał w wiosce z kumplami, podczas gdy ona musiała zajmować się domem i dziećmi. Nie znosiła tego życia, męża i zasranego Polskiego Ładu. Taki ład jak jego mieszkańcy: wpieprzają się z brudnymi buciorami do czyjegoś życia, a co niedzielę udawali grzecznych i pobożnych w kościele. Boże, szczerze nienawidziła tego miejsca. Nie posiadała auta, bo Adrian rozbił ostatnie, gdy wracał z popijawy. Jedynym sposobem na oderwanie się od tego miejsca, był autobus który jeździł do Cichego Wzgórza dwa razy dziennie. Tak bardzo pragnęła się stąd wyrwać.Na szczęście jej życzenie spełniło się dwa lata temu: Adrian zginął w wypadku samochodowym. Przypomniała sobie dzień, w którym zginął jej mąż.To był kolejny wieczór, gdy pijany wracał do domu z kolejnego spotkania ze swoim towarzystwem wzajemnej adoracji. Swoją drogą śmieszyło ją, że faceci uciekali z domów przed żonami, by spotkać się, ponarzekać i przy okazji pochlać, bo niby co innego im pozostało, skoro ciągle szukali wymówki by nie przebywać w domu ze swoimi kobietami. Najchętniej kopnęłaby w dupę swojego męża i wyrzuciłaby go z domu, ale nigdy tego nie zrobiła. Czekała na stosowny moment, gdy karma sama go dopadnie. W końcu nadszedł ten upragniony dzień. Pamięta, że było już po dwudziestej trzeciej. Czytała książkę, gdy usłyszała dzwonek do drzwi. Była zaskoczona, widząc przed wejściem sołtysa. Bogdan Warchol, który był dobrym znajomym jej męża (również należał do tego cudnego towarzystwa wzajemnej adoracji) miał dla niej niezbyt dobre wieści. Aldona nienawidziła Bogdana. Był strasznie zadufany w sobie i ciągle wychwalał się swoim domem, majątkiem i posadą sołtysa. On i jego nastoletni syn Wojtek, byli siebie warci. Strasznie rozpuścił swojego jedynaka. Nic dziwnego, że żona od niego odeszła. Żadna szanująca się kobieta nie wytrzymałaby z nim długi czas. Chyba, że robiłaby to dla pieniędzy. Teraz stał przed jej drzwiami i miał do powiedzenia coś ważnego. Nie spodziewała się, że doszło do wypadku z udziałem jej żałosnego męża. Adrian został potrącony, jego stan był ciężki. Podobno wybiegł niespodziewanie na drogę i kierujący autem, nie zdążył go wyminąć. Mężczyzna nie przeżył. Kobieta nie okazywała swojej radości przed znajomym. W głębi duszy była bardzo szczęśliwa, że po latach tej udręki, jej życzenie się spełniło. Spojrzała na smutnego mężczyznę stojącego przed nią. Chyba nawet płakał. Żałosne, oboje byli siebie warci. Nie słuchała Bogdana, zaczęła myśleć o tym, że jej życie zmieni się na lepsze. Udała, że źle się poczuła, zamknęła mu drzwi przed nosem pod pretestem, że musi zająć się synami.

Odetchnęła z ulgą.

Jej koszmar się zakończył.

Po dwóch latach udało się w końcu coś zdziałać. Wspólnie z synami postanowiła, że sprzedadzą dom i przeprowadzą się do Cichego Wzgórza. Odliczała dni do ucieczki z tej przeklętej wioski.

Spojrzała znowu na swoje odbicie w lustrze.

Głośno wzdychając, wstała z łóżka.

Zapowiadał się dzisiaj kolejny, gorący dzień.

Podeszła do okna i spojrzała w kierunku swoich nastoletnich synów, zmierzających w kierunku ogromnego stawu, mieszczącego się tuż koło domu.

Zerknęła na budzik stojący na szafce.

Dochodziło południe. Musiała się zmobilizować i zacząć robić obiad.

Już niedługo, myślała. Uwolni się od Polskiego Ładu.

Nie przypuszczała jednak, że te zmiany nie będą takie, o jakich marzyła.

*

Jarek i Mateusz siedzieli pod drzewem, spoglądając na ogromny staw.

— Myślisz, że jest ich tam pełno? — spytał Jarek, wskazując na wodę.

— Czego?

— No pijawek. Pamiętasz, jak kilka lat temu wyszedłeś z wody i byłeś nimi oblepiony? Nawet jedna w gacie ci wlazła. — odpowiedział Jarek, wybuchając śmiechem.

Mateusz wzdrygnął się. Na samą myśl zrobiło mu się niedobrze.

— W życiu już tam nie wejdę.

— Ani ja.

— Hej!

Chłopcy spojrzeli w stronę blondynki, która szła w ich stronę.

Paulina uśmiechnęła się do bliźniaków.

— Widzę, że macie nowe, takie same fryzury. — powiedziała na widok krótko ostrzyżonych, ciemnowłosych braci. — Teraz ciężko będzie was rozpoznać.

— Ty raczej się nie pomylisz. — odpowiedział Jarek, wstając.

— Ile macie wzrostu? Dwa metry? Wasz ojciec też był wysoki.

— Tak, to jedyne co nas łączyło. — westchnął Mateusz.

— Macie jakieś plany na weekend? — zapytała, poprawiając okulary przeciwsłoneczne.

— Raczej nie, chociaż powoli trzeba będzie zacząć się pakować. — odpowiedział Jarek — A ty?

— Zabieram się z moją mamą do Cichego Wzgórza. Zostanie w pracy do wieczora, a ja odwiedzę bibliotekę. Muszę wypożyczyć parę książek.

— Przywieziesz mi jakiś horror? — spytał z nadzieją w głosie Jarek.

— Jasne, postaram się coś dla ciebie znaleźć.

— Mój brat uwielbia horrory. Widziałaś jego maskę hokejową? Przypomina mi tego zabójcę, co mordował obozowiczów.

— Jason Voorhees! — powiedział, niemal krzycząc Jarek — Ileż razy mam ci to powtarzać! Uwielbiam ten film! Poza tym moja maska jest zupełnie inna, daleko jej do oryginału. Chociaż srebrny kolor nie jest taki zły. Sam ją zrobiłem i pomalowałem. Paulina chcesz zobaczyć?

— Chętnie, jak wrócę z miasta, pokażesz mi ją.- odpowiedziała dziewczyna.

— Ja wolę poćwiczyć na siłowni. — opowiedział Mateusz prężąc muskuły — Oboje jesteśmy mięśniakami brat, powinieneś więcej ćwiczyć, by nie wypaść z formy.

— Daj mi spokój. Mam lepsze zajęcia, niż podziwianie się w lustrze.

— Dobrze, że macie rozum. Nie każdy mięśniak go posiada. Na przykład Wojtek i jego Diabełki.

— Tak, syn sołtysa jest tego dobrym przykładem. — skwitował Jarek.

Po chwili usłyszeli dźwięk klaksonu. Przed domem braci zatrzymał się biały Polonez. Za kierownicą siedziała mama Pauliny.

— Pamiętaj o książce. — przypomniał jej Jarek.

— A dla ciebie? — spytała dziewczyna, spoglądając na drugiego z braci.

— Sam nie wiem. — odpowiedział, drapiąc się po głowie.

— Coś wymyślę. Wrócę wieczorem, więc widzimy się jutro okej?

— Ok. — odpowiedzieli równocześnie.

Stali w miejscu, obserwując wsiadającą do auta dziewczynę.

— O nie. — jęknął Jarek niezadowolony.

— Co się stało?

Mateusz również skrzywił się na widok trzech chłopaków na rowerach, jadących w ich kierunku.

Nie zwiastowało to nic dobrego.

2

Wojtek zsiadł z roweru i podszedł do niezadowolonych jego widokiem braci.

— Idziecie? — zapytał, zsiadających z rowerów rudych chłopaków.

Maciej i Michał skinęli potakująco głową i poszli za swoim przywódcą.

Wojtek był z siebie zadowolony. Miał z góry ugruntowaną pozycję, jako syn sołtysa mógł pozwalać sobie na więcej, a jego ojciec zazwyczaj przymykał oko na jego wygłupy. Nie przejmował się tym, co mówią o nim dzieciaki w szkole. Ważne, że się go bali. Jego i Diabełków, rudych braci, na których zawsze mógł liczyć. W sumie tylko oni byli warci zaufania. Reszta na to nie zasługiwała.

Dzisiaj miał zamiar dać nauczkę temu idiocie Jarkowi. Nienawidził tych grzecznych blond bliźniaków, a zwłaszcza Jarka. Przez ten jego długi język, nie dostałby szlaban od matki. Przez cały weekend przebywając u niej, musiał siedzieć grzecznie w jej domu i wykonywać różne domowe obowiązki. Wszystko przez to, że jego matka dowiedziała się od matki bliźniaków o imprezie, jaką urządził w domu podczas nieobecności ojca. I co z tego? Są wakacje, powinien się rozerwać, po to też potrzebny był alkohol. Po tej śmiesznej aferze ojciec wysłał go na weekend do matki, a ta postanowiła go ukarać. Wtedy też dowiedział się, że to stara od bliźniaków, z którą miała dobry kontakt, nakablowała na niego. Pieprzona szmata. Cała ta rodzinka zasługuje na to, by zdechnąć. Dzisiaj przynajmniej wyładuje swój gniew na Jarku, bo wie, że to jego sprawka.

— Ty! — powiedział wściekły, wskazując na swojego wroga — Masz przejebane!

Wojtek wyciągnął z kieszeni spodni sprężynowy nóż, który dostał rok temu na urodziny od ojca.

Jarek stanął jak wryty.

— Czego od nas chcesz?! — zapytał Mateusz, stając w obronie brata.

— On już wie, czego chcę. Przez niego miałem spierdolony weekend. Odetnę ci ten długi jęzor gnoju. — powiedział Wojtek, wymachując nożem.

— Nie pozwolę, byś skrzywdził mojego brata.

— Ty nie masz nic do gadania. Chłopaki wiecie, co macie robić.

Maciej i Michał spojrzeli na wymachującego nożem kolegę.

— To dobry pomysł? — zapytał Michał, niepewnie idąc w stronę Mateusza.

— Chcesz też oberwać?

Diabełki spojrzały na siebie. Wiedzieli, że z Wojtkiem nie ma co dyskutować. Był nieobliczalny, nie wszystkiego można by się po nim spodziewać. Nie woleli ryzykować. Bracia rzucili się na zaskoczonego Mateusza i powalili go na ziemię.

— Teraz kolej na ciebie. — powiedział Wojtek, ruszając powoli w stronę swojej ofiary.

Jarek spojrzał na brata, który leżał na ziemi i przyjmował kopniaki od Macieja i Michała.

— Zostawcie go! Ratunku! Mamo!

Wojtek podbiegł do wołającego o pomoc chłopaka. Próbując go uciszyć, wbił mu ostrze w brzuch.

Jarek upadł na ziemię.

— Wykończę cię pedale. — powiedział oprawca, schylając się nad rannym chłopakiem.

*

Aldona wyciągała mięso z lodówki, gdy nagle usłyszała rozpaczliwe wołanie syna o pomoc.

— Co się tam dzieje? — spytała samą siebie, odkładając mięso na kuchenny blat.

Podeszła do okna. Zobaczyła chłopców upadających na ziemię.

Wściekła ruszyła biegiem w stronę drzwi.

— Hej! Zostawcie ich! Pieprzone gówniarze! — krzyczała biegnąc w stronę trójki agresorów.

Michał i Wojtek odskoczyli jak oparzeni od swojej ofiary.

— Co robimy? — spytali przerażeni na widok biegnącej w ich stronę matki bliźniaków.

Kobieta spojrzała na wijącego się z bólu Mateusza, po czym przeniosła swój wzrok na nieprzytomnego Jarka. Na widok zakrwawionego syna zbladła.

— Co wyście zrobili?! — wściekła, uklękła przed rannym synem. — Co wyście kurwa zrobili?!

Miała ochotę rozszarpać tych gnoi na strzępy.

— Zabiję was! — powiedziała, wstając.

Spojrzała na zakrwawiony nóż, który Wojtek trzymał w dłoni.

Bez ostrzeżenia rzuciła się na syna sołtysa. Chłopak, próbując się obronić, podniósł uzbrojoną rękę w górę i wbił jej nóż w szyję.

Wystraszony spojrzał na kobietę, wyciągając ostrze z jej szyi. Aldona, próbując rękoma powstrzymać wypływającą krew wiedziała, że to na nic. Upadła na ziemię.

Ostatni raz spojrzała na leżących obok niej synów. Nie tak miało się to zakończyć. Cała trójka miała wyjechać z tej przeklętej wioski i rozpocząć zupełnie nowy etap w Cichym Wzgórzu. Niestety los postanowił z niej zakpić. Kolejny raz.

Trójka oprawców spojrzeli na umierającą kobietę.

— Kurwa, Wojtek! Nie mieliśmy nikogo zabijać! Co teraz zrobimy? — zapytał Michał, wpadając w panikę.

— Weź się w garść! Leć szybko po mojego ojca. On na pewno coś zaradzi. Maciej pomóż mi schować ciała.

— Dlaczego ja?

— Bo sam nie dam rady.

Michał podbiegł do swojego roweru.

— Powiedz mu, co się stało. Niech przyjedzie tutaj! — rozkazał Wojtek.

— Jasne. — odpowiedział rudzielec i wsiadł na rower.

— Przenieśmy ciało w tamte krzaki. — powiedział chłopak, podchodząc do ciała Aldony.

Razem z Maciejem podnieśli zwłoki kobiety.

— Ciężka jest. — powiedział rudzielec. — Co zrobimy, gdy przyjedzie twój ojciec?

— Nie wiem, na pewno coś wymyśli. Już nie pierwszy raz pozbywa się ciała.

— Jak to? Nie pierwszy raz?

Wojtek nie odpowiedział.

— Co to znaczy nie pierwszy raz? Twój ojciec zabił kogoś?

— Nieważne, zapomnij o tym. Im mniej wiesz, tym dłużej żyjesz.

— Ok.

— Tutaj będzie dobrze. — powiedział nastoletni zabójca, dając znak, żeby położyć ciało.- Teraz weźmiemy się za Jarka.

Maciej spojrzał na leżącego bez ruchu chłopaka.

— A gdzie ten drugi? — spytał, rozglądając się w poszukiwaniu Mateusza.

— Tam jest! — zawołał Wojtek, wskazując na wchodzącego do domu chłopaka.- Łapmy go!

— A co z Jarkiem?

— Dobra, wrzuć go do stawu. Ja zajmę się tym drugim. — rzucił wściekły przywódca.

Maciej podszedł do leżącego chłopaka. Chwycił go za ręce i zaczął ciągnąć ciało.

— Kurwa, a na filmach bez problemu przenoszą zwłoki.

Po chwili usłyszał ciche pojękiwanie. Zatrzymał się i spojrzał na chłopaka, który zaczął odzyskiwać przytomność.

Rudzielec wystraszył się.

„Kurwa, on jeszcze żyje. Co powie Wojtek, gdy się o tym dowie?” — myślał przerażony.

Przeciągnął ofiarę do brzegu stawu. Puścił ręce chłopaka i zaczął gorączkowo rozglądać się za czymś, czym mógłby przyłożyć Jarkowi. Podniósł kamień z ziemi i zaczął okładać nim po głowie, odzyskującego przytomność chłopaka.

— Zdechłeś już? — zapytał, spoglądając na nieruchome ciało chłopaka.

Nie czekał na odpowiedź. Wrzucił do stawu zakrwawiony kamień i odepchnął nogami zwłoki do wody.

Spojrzał na znikające w wodzie ciało chłopaka. Odetchnął z ulgą.

Wstał z ziemi i poszedł w kierunku domu bliźniaków.

Zobaczył wychodzącego ze środka swojego lidera.

Ręce i twarz miał umazane krwią. Podobnie jak jego biała koszulka.

— Załatwione. — powiedział, chowając nóż do kieszeni spodni.

— Czy on? — spytał niepewnie Maciej.

— Na sto procent. A co z tym drugim?

— Wrzuciłem ciało do stawu.

— Dobrze. Poczekajmy na mojego ojca.

Syn sołtysa usiadł na jednym z krzeseł stojących na werandzie

— Piękna dzisiaj pogoda. — powiedział, patrząc na świecące słońce.

*

— Co żeście najlepszego zrobili? — spytał wściekły Bogdan.

Mężczyzna stał przed domem zamordowanej rodziny w towarzystwie czterech znajomych z wioski.

— Tato to nie było celowe. Jakoś tak wyszło.

— Jakoś tak wyszło? — wściekły ojciec uderzył syna w twarz.

Wojtek czuł napływające do oczu łzy.

— Tylko mi tu nie becz smarkaczu! Wracaj do domu z kolegami i zostańcie tam, póki nie wrócę. — mówiąc to wskazał na wysokiego, brodatego mężczyznę. — Stefan was odwiezie. Za bardzo rzucacie się w oczy, jesteście cali we krwi. Rozpal w kominku i spalcie swoje rzeczy. Pamiętaj, że macie siedzieć w domu do mojego powrotu.

— Tak jest. — odpowiedział półszeptem Wojtek.

— Gdzie są ciała? — spytał w stronę odchodzących chłopców.

— Jedno w domu, drugie w tamtych krzakach. — odpowiedział Maciej, wskazując miejsce, w którym ukryli ciało Aldony. — Trzecie jest w stawie.

— Dobrze. Jedźcie już. I z nikim nie rozmawiajcie.

Chłopcy skinęli głowami i odeszli.

Bogdan poczekał, aż cała trójka wsiądzie do auta. Gdy już odjechali, spojrzał na trzech znajomych, którzy z nim pozostali.

— Dobrze panowie. Czas posprzątać bajzel, jaki zostawił mój syn. — powiedział, kierując się w stronę domu.

*

Jarek ledwo żywy, ukrył się za rosnącymi trzcinami i obserwował, jak Wojtek i Diabełki odjeżdżają. Potem skierował swój wzrok na sołtysa, który w towarzystwie trzech innych mężczyzn, weszli do ich domu.

Nie wiedział jakim cudem przeżył, ale również nie miał zamiaru umierać. Odczekał aż wszyscy znikną w środku i powoli wyszedł ze swojej kryjówki. Musiał coś zrobić. Nie może pozwolić, by uszło im to na sucho. Trzymając się za brzuch, powoli skierował się w stronę szopy stojącej za domem. Przypomniał sobie, że w jednej z szuflad była schowana apteczka. Spojrzał w stronę domu. Miał nadzieję, że nikt go nie zobaczył. Uchylił lekko drzwi szopy i wszedł do środka, zamykając je za sobą. Podszedł do stołu z narzędziami i otworzył środkową szufladę.

Wysypał całą zawartość na stół.

Ściągnął powoli koszulkę. Rana na brzuchu strasznie go bolała. Podobnie jak głowa. Otworzył butelkę ze spirytusem, włożył kawałek zwiniętej koszulki do ust by stłumić krzyk. Wiedział, że będzie piekielnie bolało. Wziął głęboki wdech i wylał zawartość butleczki na ranę. Upadł na podłogę, wyjąc jednocześnie z bólu. Zrobiło mu się słabo. Leżąc na podłodze, sięgnął lewą ręką po apteczkę. Wyciągnął z niej gazę i bandaże. Opatrując ranę, zaczął obmyślać plan działania.

Wiedział, że nie zakończy się to dobrze, zwłaszcza dla jego oprawców.

Pomyślał o zamordowanych członkach rodziny. Był wściekły. Spojrzał na sierp wiszący nad stołem.

Na początek powinien wystarczyć.

*

— Kurwa, niezła rzeźnia. — odezwał się Bogdan podążając za krwawą smugą ciągnącą się od wejścia.

Razem ze znajomymi weszli do salonu, gdzie pod kanapą leżało martwe ciało Mateusza.

Jeden z mężczyzn nie dał rady. Na widok poharatanego ciała, leżącego w kałuży krwi, zwymiotował.

— Marek, poważnie? — Bogdan nie ukrywał rozczarowania — Nie wymiękaj mi teraz. Dobra, musimy pozbyć się ciała. Pomożesz mi wynieść zwłoki, a wy dwaj ogarnijcie ten syf. Musimy pozbyć się tej krwi.

Dwójka znajomych spojrzała na siebie i każdy poszedł w innym kierunku.

— Stary, chyba nie dam rady.- powiedział Marek, próbując wymigać się od zadania — To za dużo jak dla mnie.

— Za dużo? Co ty pierdolisz. Chwyć chłopaka za nogi.

— Nie mogę, sorry. — odpowiedział mężczyzna podchodząc do ciała.

Znowu zrobiło mu się niedobrze i zwymiotował.

— Kurwa, jesteś beznadziejny. Wiesz co? Sam się tym zajmę, wypierdalaj stąd.

Marek spuścił wzrok i skierował się do wyjścia.

Był zły na siebie, że tak wymiękł.

Podszedł do stojącego auta. Miał ochotę zapalić. Wsiadł do środka i wyciągnął ze schowka paczkę papierosów. Wyjął jednego i włożył do ust.

Sięgnął do kieszeni spodni.

— Od razu lepiej. — powiedział, zapalając fajkę.

Niespodziewanie ktoś przycisnął mu głowę do fotela.

Mężczyzna próbował się uwolnić z uścisku.

Poczuł, jak coś ostrego przebija jego gardło. Wypuścił papierosa z ust.

Jarek wbił głębiej ostrze, obserwując wypływającą z rany krew.

Puścił głowę mężczyzny i wysiadł z samochodu.

Spojrzał na dom, do którego wszedł wcześniej sołtys i jego koledzy.

Trzymając w prawej dłoni zakrwawiony sierp, wszedł do środka.

*

Bogdan był wściekły na Marka. Przez tego imbecyla musiał teraz sam uporać się z tym przeklętym ciałem.

— Niech cię szlag bachorze. — powiedział na głos, myśląc o swoim synu.

Nie spodziewał się, że jego dzieciak będzie zdolny do czegoś takiego. Co prawda miał wiele na sumieniu, ale zabójstwo było zupełnie czymś nowym. Ma to chyba po ojcu, w końcu sam też ma mroczne sekrety. Pozbywanie się ciał powinno być dla niego dodatkową pracą.

— Kurwa mać! — krzyknął, co chwilę ślizgając się na mokrej podłodze.

Upadł w kałużę krwi, na której leżało ciało.

Leżąc na podłodze, spojrzał na brudne ciuchy.

— Kurwa!

Wtem usłyszał nad sobą czyjeś kroki. Spojrzał w górę i dostrzegł syna Aldony.

Był przerażony. Wojtek mówił, że nikt nie przeżył.

Bogdan przełknął ślinę. Musiał na szybko coś wymyślić.

Chłopak schylił się nad leżącym mężczyzną i bez ostrzeżenia wbił mu sierp w policzek.

Zaskoczona ofiara, leżała na podłodze krztusząc się własną krwią.

Jarek przeciągnął ostrze wzdłuż policzka mężczyzny, rozrywając przy tym skórę swojej ofierze.

Wyciągnął ostrze z jego twarzy i wbił je w szyję.

— Wszystko w porządku szefie?! — usłyszał wołanie z góry.

Syn zamordowanej kobiety, przyłożył palec do ust dając znać Bogdanowi by był cicho.

Odszedł od konającego mężczyzny i skierował się do kuchni.

Podszedł do jednej z szuflad. Wyciągnął ze środka największy nóż, jaki znalazł. Spojrzał na swoje odbicie w ostrzu noża.

Powoli skierował się w stronę schodów, prowadzących na górę.

*

— Szefie, wszystko w porządku? — spytał ponownie mężczyzna, wychodząc z sypialni Aldony.

— Co się stało? — zapytał drugi w czapeczce bejsbolowej, trzymając w ręce skarbonkę, którą wyniósł z pokoju bliźniaków.

— Pewnie znowu wyzywa Marka. Wracajmy do pracy. Znalazłeś coś ciekawego?

— Same drobniaki. — odpowiedział mężczyzna, potrząsając metalową puszką. — Nie mieliśmy czasem sprzątnąć bałaganu na dole?

— To nie nasz problem. Zasrany smarkacz Bogdana powinien to robić. Zbierzmy najpierw fanty, a potem popracujemy.

— Ok, wracam do poszukiwań.

Jarek odczekał, aż mężczyźni wejdą z powrotem do pomieszczeń.

Powoli przeszedł korytarz i zajrzał do sypialni matki.

Facet we flanelowej koszuli stał przy toaletce, przeglądając szuflady.

Chłopak wiedział, że nie da rady zakraść się do ofiary. Postanowił przejść do swojego pokoju.

Ostrożnie zajrzał do środka.

Mężczyzna z bejsbolówką na głowie siedział na łóżku, odwrócony tyłem do wejścia.

Chłopak tylko na to czekał. Zakradł się do środka, zamykając za sobą drzwi pokoju.

Wskoczył na łożko i zadał swojej ofierze pierwszy cios.

Zaskoczona ofiara upadła na podłogę, upuszczając przy tym otwartą skarbonkę.

Jarek podbiegł do leżącego mężczyzny i przycisnął go do podłogi. Raz za razem zaczął zadawać kolejne ciosy w plecy.

— Hej! Co się tam dzieje?

Zaskoczony Jarek spojrzał na skąpane we krwi ciało mężczyzny.

Bez chwili wahania schował się pod łóżko.

Drzwi do pokoju otworzyły się i do środka wszedł facet, który przeszukiwał sypialnię jego matki.

— Filip? Jesteś tu?

Jarek odczekał aż mężczyzna wejdzie do środka.

Wyszedł z ukrycia i niepostrzeżenie udał się do wyjścia.

Nie czekał zbyt długo na rekację swojej ofiary.

Gdy tylko złodziej wybiegł z pokoju, chłopak wbił nóż mu nóż w brzuch.

Zaskoczony mężczyzna chwycił się w miejsce, z którego wypływała krew. Z przerażeniem spojrzał na uzbrojonego chłopaka.

Jarek nie czekał na reakcję zaskoczonego faceta.

Rzucił się na niego zadając kolejne ciosy.

*

Dochodziła już dwudziesta.

Jarek ubrany w roboczy kombinezon ojca, leżał w łóżku myśląc o tym co się wydarzyło. Rozpacz po stracie ukochanych przerodziła się w chęć zemsty, nie miał zamiaru nikomu odpuścić. Był wściekły na to, że nikt z mieszkańców nie przybył z pomocą. Bez problemu rozpoznał mężczyzn, którzy razem z sołtysem próbowali pomóc jego synowi. Kiedyś byli dobrymi kolegami jego ojca, teraz widać było, za kogo oddaliby życie.

— Przeklęci mieszkańcy Polskiego Ładu — powiedział, podnosząc do ręki srebrną maskę hokejową, która leżała obok niego.

Wiedział, że to nie koniec. Skoro przeżył, musiał dokonać zemsty na osobach, które zabiły jego matkę i brata.

Koniec darmowego fragmentu książki.

Zachęcamy do zakupu pełnej wersji.