Patrycja Wolska

Słowa, których nie wypowiedziałam

Zagubiona między wersami

© Patrycja Wolska, 2025

Ten tomik wierszy to podróż przez emocje i codzienność, uchwycona w słowach pełnych wrażliwości i refleksji. Porusza różnorodne tematy — od miłości i jej ulotnej natury, przez zmienność ludzkich relacji, aż po zagubienie we współczesnym świecie. Wiersze dotykają zarówno temat radości, jak i smutku, chwil pełnych nadziei oraz momentów zwątpienia. Wiersze łączą osobiste doświadczenia z uniwersalnymi prawdami, skłaniając do refleksji nad sensem życia, przemijaniem i poszukiwaniem własnej drogi.

ISBN 978-83-8414-144-1

Książka powstała w inteligentnym systemie wydawniczym Ridero

Spis treści

Słowa, których nie wypowiedziałam

Dryfując wśród pozorów

Przystanek,, czas’’

Tyle, ile było was

Wczorajsza kawa, dzisiejszy ból

Taniec z demonem

Smutek wśród opadłych liści

Pogrzeb nie dla mnie

Jeszcze raz

Cierpienie bez śladów

Cisza krzyczy najgłośniej

Ostatni cios

Gdyby dało się zapomnieć

Zagubione wersy

Ślad po Tobie

Jak Mickiewicz, tak ja

Mickiewiczowska tęsknota

Udawany świat

RE: Kochanowski

Więzienie bez krat

Nie pasuję do tych czasów

Dryfując wśród pozorów

Często pytają, co u mnie.

A ja czuję się,

Jakbym dryfowała po morzu.

Horyzonty są szerokie,

Lecz nie potrafię dostrzec

Mojego celu.

Nie zatrzymuję się,

Wciąż płynę —

Choć nie mam dokąd.

Fale niosą mnie

Mimowolnie.

Czasem mam ochotę

Rzucić się za burtę,

Lecz brak mi odwagi.

A mimo to,

Uśmiecham się i mówię:

„Jest dobrze.”

Przystanek,, czas’’

Czas ucieka nam przez palce.

Zamiast go wykorzystać,

Wolimy oglądać się za siebie —

Wciąż wracać do przeszłości

Lub wybiegać myślami

W głąb przyszłości.

Wydaje nam się,

Że teraźniejszość się zatrzyma,

Jak autobus na przystanku,

I będzie cierpliwie na nas czekać.

Lecz ona woli odjechać

I znaleźć się tam,

Gdzie będzie doceniana.

A my zostaniemy sami,

Na przystanku,

W deszczu,

Bez dachu,

Bez parasola —

Z przeszłością i przyszłością,

Które przed niczym nas nie uchronią.

Poczujemy, jak chłodne

Krople deszczu spadają na nas,

Jedna po drugiej.

Przemokniemy.

Zachorujemy.

Położymy się w łóżku…

A nikt nie da nam pewności,

Czy kiedykolwiek z niego wstaniemy.

Tyle, ile było was

Na ciemnym marmurze

Postawcie mi znicze —

Takie nieduże,

W ilości niewielkiej,

Tyle, ilu było ludzi,

Gdy tego potrzebowałam.

Tyle kwiatów,

Ilu ludzi kochałam.

Nie piszcie żadnych sentencji —

One niczego nie zmieniają,

Nie sprawiają,

Że zmarli z grobu powstają.

Wczorajsza kawa, dzisiejszy ból

Siedzę w pustym pokoju,

Dopijam kawę — jeszcze wczorajszą.

Wieje tu smutkiem.

Choć nikogo nie ma,

Ja słyszę głosy.

Zamykam oczy i widzę.

Widzę i słyszę Ciebie,

Jakbyś tu była ze mną.

Otwieram oczy i okazuje się,

Że to tylko bezlitosna tęsknota.

To ona każe mi myśleć o Tobie,

Koniec darmowego fragmentu książki.

Zachęcamy do zakupu pełnej wersji.