MARIUSZ BYLIŃSKI

INTERNET CAFE

wiersze z lat 2007 — 2017

© MARIUSZ BYLIŃSKI, 2018

„Internet Cafe”

jest trzecim po „Podróżach lokalnych” i „Parku i piasku”, wyborem wierszy Autora. Zawiera dwa cykle poetyckie: „Jednostajny szum” i „Dywan tracki i inne wiersze egzotyczne”, powstałe w latach 2007 — 2017.

Inne książki Mariusza Bylińskiego:

„Historia Nie-skończona” /2010, 2018/,

„Czerwona Woda — opowieść wakacyjna” /2011/,

„Pseudohellenika czyli siedem esejów na siedem dni podróży po Grecji” /2015/.

ISBN 978-83-8126-629-1

Książka powstała w inteligentnym systemie wydawniczym Ridero

Spis treści

INTERNET CAFE

JEDNOSTAJNY SZUM

Roleta

Z Cumbrii

Fotografia trzyminutowa

Fiona, Fiona, Fiona

Wizyta

To dry up

Malarstwo z dobrym widokiem na rzekę

Grzech, jabłoń, śmiech

Opowiastka świąteczna

Jeszcze raz o wiewiórkach

DYWAN TRACKI I INNE WIERSZE EGZOTYCZNE

Dywan tracki

Napis na chmurze /napis/

Notatka Krystiana /notatka/

Pejzaż bez ramy /kasyda rowerowa/

Esin wita Krystiana /anty — gazal/

Esin o śmierci /rubajat/

Esin o młodości /rubajat/

Esin i dym /rubajat/

Esin na polu /rubajat/

Nietoperz i motyl /maksyma/

Krystian o Bazylei /wiersz/

Krystian o małych miasteczkach /improwizacja/

Gatunek helianthus /wykład apokryficzny/

Notatka Krystiana /notatka/

Napis na asfalcie /napis/

Napis na kamieniu /napis/

Trzy płatki

Üsküdar

Lotniskowy blues

JEDNOSTAJNY SZUM

Roleta

takiego poranka nie sposób ominąć

od brzasku dowodzi, że skutek z przyczyną

nie zawsze się spikną jak chłopak z dziewczyną,

a także, że sznurek związany z tkaniną

nie stworzą rolety, chyba że ktoś z miną

zdziwioną i senną za sznurek pociągnie

i ujrzy kształt w ruchu wyrwany tkaninie

to ptaszek przysiada nie tam gdzie powinien

z wiedzą swą ułomną o każdej przyczynie

swego przysiadania nie jest przecież winien,

że pośrednik w trawnik wbił planszę z napisem —

posesja na sprzedaż i poszedł jak przyszedł

nie zatęsknią za nim stokrotki zdeptane

nie wspomną go bluszcze pnące się na ścianę

tego, co istnieje — bo będzie sprzedane

nie spojrzy mu w oczy magnolia kwitnąca

i juka w doniczce, którą butem trącał

zapomni go szybko na zawsze mu obca

nie pozna go nigdy wąż do nawadniania

choć rzecz, lecz ruchoma i nie do sprzedania

w granicach umowy o spłacie kredytu

zraszacz i sekator nie wydadzą zgrzytu

szpadel, grabki, wiadra utracą swój tytuł

do bycia widocznym — zejdą do niebytu

z którego przez okno wyłania się postać

stoi sztywno, patrzy w rozświetloną przestrzeń

potem płoszy ptaka pozdrowienia gestem

coś mówi, zapewne — to dobrze, że jesteś

początkiem, stworzeniem, pretekstem, protestem,

czymś więcej niż porą na full english breakfast

Attleborough, kwiecień 2009

Z Cumbrii

1.

Troszkę tu biedniej, kochana, smród farby olejnej,

a świata kierunki — jak twój mistrz zwykł mawiać?

Wyznaczają lamperie?

Jestem, tak, tak jestem. W pubie krzesła trzeszczą,

nad kominkiem, jak zwykle, uśmiechy z przeszłości.

Smak piwa? Oczywiście, gorzki.

W oknie deszczyk nieszczery kreśli kadr nieostry.

Spojrzenie na kościół, na sklepik i resztę.

Nigdzie iść się nie chce.

Pewnie, że nie warto, bo ciebie tam nie ma.

Twej postaci kruchej nawet mgła nie znajdzie.

Banalnie? Pewnie, że banalnie.

Ta mgła? Mgła to obowiązek. Owce w niej się kąpią.

Tylko one wychodzą z jej objęć bez szwanku.

Zwykle o poranku.

Zostaję? Nie. Wyjeżdżam. Mgiełkę znajdę wszędzie.

Z piosenką na ustach pokażę jej plecki. Co mówisz?

Ciebie tam nie będzie?

2.

W tej krainie wełnistej,

w której figle z pieskiem za całą są czułość.

A rzeka i szosa mają ten sam kolor.

I są tak samo puste.

W tej krainie wiecznych sąsiadów,

gdzie nie ma rozkładów jazdy.

W tej krainie:

przebywanie w niej — mycie zębów, śniadanie, sen

są tak samo nieważne jak przebywanie jej w tobie.

To mogłoby znaczyć,

że powiew smutku zastąpił tu trwogę,

albo, że nie ma już żadnych powiewów

i nawet oddechy straciły znaczenie.

W tej krainie:

ale właśnie — pyzata i szerokobiodra dziewczyna

zwalnia ręczny hamulec i poprawia lusterko.

Odjeżdżamy.

Shap, luty 2009

Fotografia trzyminutowa

kim byłem wówczas — afiszem

farbą drukarską czy klejem

murem — zaprawą — cegłą

Poranne metro — kiepska metafora

nadjeżdża i nie zdarza się nic

kim byłem wtedy — tamże

nie tak daleko od końca

miasta i świata i życia

Poranne metro — kiepska metafora

nadjeżdża i nie zdarza się nic

kim zatem byłem — świtem

który przepycha podziemia

chłodem — porannym — lękiem

Poranne metro — kiepska metafora

nadjeżdża i nie zdarza się nic

tym oto byłem — kiedyś

istotą wciąż obcą sobie

odliczającą wagony

Clapham Junction, sierpień 2007

Fiona, Fiona, Fiona

Monochromatyczny portret wisi w salonie.

Są na nim jej oczy i tło. Ją samą

sadzamy tyłem do obrazu i bokiem do okna,

tak, aby nie oślepiało jej słońce:

ogrodnik zgrabia liście z trawnika,

dostawcy mrożonek taszczą kartony,

inspektor pije kawę na ławce — my wszyscy —

specjaliści od stawiania diagnoz i ułaskawiania strachu

przegrywamy z bezruchem.

Trwa tylko ona — Fiona, Fiona, Fiona.

I niech mi nikt nie mówi,

że fiołkowe oczy Fiony

to naturalistyczny chwyt.

Nie widział oczu Fiony,

ani fiołków za oknem, tych,

które i nam

zdążyły spowszednieć.

Copthorne, listopad 2008

Wizyta

odwiedził mnie sąsiad — spawacz

z przetrąconym kręgosłupem — marzyciel

dotoczył się na wózku

nikt nie chciał słuchać moich jęków — powiada

Koniec darmowego fragmentu książki.

Zachęcamy do zakupu pełnej wersji.