Piotr Niżyński

Polski współczesny proces polityczny

Reprezentatywny przykład antyludzkiej politycznej zawisłości całego systemu sądownictwa w Polsce

© Piotr Niżyński, 2024

W „Polskim współczesnym procesie politycznym” autor prezentuje historię wytoczonej mu sprawy karnej i zebrane dowody, pozwalając Czytelnikowi wejść w rolę sędziego i zarazem obnażając z rozdziału na rozdział coraz bardziej rażącą państwową niesprawiedliwość. Przy okazji zapoznawania się z kolejnymi pismami obronnymi na jaw wychodzą sprawy, które branża medialna, motoryzacyjna i Watykan zapewne wolałyby trzymać w ukryciu, prowadzące potencjalnie do bardzo istotnych dla demokracji wniosków.

ISBN 978-83-8369-385-9

Książka powstała w inteligentnym systemie wydawniczym Ridero

Wstęp

Niniejsza książka ma na celu zaprezentować Czytelnikom autentyczny, systemowy problem z sądownictwem w Polsce (przy czym niewykluczone, że podobnie jest też w innych krajach, w tym bardzo szanowanych, jak np. USA, na co wskazują pewne fakty i problemy polityczne), który polega na tym, że sądy są usłużne względem władz politycznych i są gotowe, prawdopodobnie z przyczyn ekonomicznych, wydawać orzeczenia po myśli tych władz — nawet wtedy, gdy oznacza to wyrządzanie rażącej niesprawiedliwości czy przykładanie ręki do naruszania różnych praw człowieka. Z mojego doświadczenia wynika, że sądy polskie wykazują w egzekwowaniu postulowanej tutaj „poprawności politycznej orzekania” żelazną konsekwencję. Jako osoba posiadająca konto w portalu informacyjnym sądów (obecnie pod adresem http://portal.waw.sa.gov.pl), prezentującym dokumenty sądowe oraz czynności w sprawach, mogę łatwo określić liczbę różnych sygnatur spraw, czyli różnych składów sędziowskich, które w swoim życiu zaliczyłem: było ich ponad 175 (jest w Internecie odpowiedni „zrzut ekranu” pokazujący tę sytuację[1]). Przeszedłem przed sądami sporo, nabrałem doświadczenia — często w wyniku różnorakich spraw z powództwa mojego lub moich spółek, ale nie tylko (lipnych i nieraz kompromitujących prawnie lub zdroworozsądkowo spraw karnych organy ścigania wytoczyły mi kilka, z czego wg stanu na luty 2024 r. trzy trafiły do sądów) — a nawet nabrałem, ja, zupełny laik, prawem jedynie zainteresowany, informatyk jedynie po kilku podstawowych przedmiotach prawnych na uczelni, pewnej biegłości w stosowaniu prawa, w tym prawa procesowego, więc mogę się co nieco autorytatywnie wypowiadać, jako naoczny świadek zła, swego rodzaju sygnalista. Antyludzka zmasowana korupcja polityczna sięga moim zdaniem sędziów, prokuratorów, a także innych zawodów prawniczych (w tym, co ważne, bo są oni niezbędni do odwołania się do Sądu Najwyższego, masowo adwokatów i radców prawnych). Niniejsze opracowanie ma za zadanie zaprezentować tego nie budzący wątpliwości reprezentatywny przykład.

Dla osiągnięcia tego celu przyjąłem następującą formułę tej książki: będzie ona, przy jak najmniejszej ilości komentarza oceniającego, po prostu prezentować Czytelnikowi akta autentycznego postępowania karnego, które mi wytoczono i w którym prawomocnie orzeczono bezterminowe umieszczenie mnie w szpitalu psychiatrycznym (potencjalnie nawet na dziesiątki lat[2]). Strona po stronie akta te będą albo reprodukowane w oryginale, albo — w przypadku, gdy byłoby to bezcelowe lub wątpliwe pod względem prawnym — streszczane, przy czym oczywiście gros materiału stanowią w nich przeze mnie napisane pisma obronne. I może to przede wszystkim o nie chodzi (choć oczywiście też o ubóstwo materiału dowodowego organów ścigania). Konkluzja, jaką uczciwy Czytelnik z tej lektury wyniesie — a można zawsze jeszcze ją potwierdzić poprzez przejrzenie filmu z akt w Internecie[3] — jest taka, że sądy mimo tego, że w praktyce zarzut został obalony nie tylko jako wybrakowany dowodowo (a nawet i formalnie, jak podnosiło jedno z pism), ale po prostu jako nieprawdziwy, czyli mimo tego, że udowodniona została moja „niewinność” (brak mojego sprawstwa), w najlepsze zamykały oczy na te argumenty i dowody, prąc w zaślepieniu oskarżycielem do orzeczenia umieszczenia mnie w zakładzie psychiatrycznym, podczas gdy we wcześniejszej przedkasacyjnej fazie postępowania (lata 2018—2019) łamały różne elementarne zasady, takie jak np. zasada bezpośredniości czy prawo człowieka do przesłuchiwania świadków oskarżenia (również prąc do „jedynego słusznego” w ich oczach, czyli w istocie: nielegalnego, rozstrzygnięcia w postaci orzeczenia wówczas jeszcze tylko zakazu prowadzenia pojazdów, a to w trybie posiedzenia, tj. bez rozpraw i bez przeprowadzenia jawnego dla mnie postępowania dowodowego). Ta rażąca niesprawiedliwość i jak najbardziej świadome łamanie zasad — bo sądy, co jak co, ale czytać pisma obronne, które się składa, powinny, a ja to w nich wielokrotnie podnosiłem — będzie dosyć dobrze widoczna, z rozdziału na rozdział to będzie coraz jaskrawsze, by pod koniec osiągnąć pułap bezczelnego sprzeniewierzania się rozumowi par excellence. Przy okazji wyjdą na jaw prawdy o antyludzkim kolaboranctwie politycznym prasy, jak ja to odbieram (chodzi o celowe przemilczanie tematów i współudział w spiskach kryminalnych polityków), choć oczywiście ocenę obiektywnych prezentowanych w aktach i dlatego w tej książce faktów pozostawiam Czytelnikom.

O procesach stalinowskich mawiano m. in., jako streszczenie sytuacji powszechnej deprawacji, że „wszyscy, włącznie z prokuratorem i sędzią, wiedzieli, że oskarżony był niewinny, po czym i tak był skazywany”. W sprawie niniejszej mamy do czynienia z podobną sytuacją. Przy czym o ile być może przy procesach stalinowskich było to coś tylko od czasu do czasu się zdarzającego, w przypadku spraw mi wytaczanych było to standardem, a i ogólnie w postępowaniach także np. cywilnych sędziowie świadomie orzekają niesprawiedliwie i stronniczo.

Nadmieniam, że jeśli chodzi o sędziów czy prokuratorów, to mówiąc o stronniczości i wysługiwaniu się pewnym sprzecznym z moimi interesom nie mówię tu we wstępie o pojedynczych jednostkach, jak by mogło sugerować opisanie w tej książce przebiegu jednej jedynej sprawy karnej, tylko jest to naprawdę coś powszechnie spotykanego. To jest bodajże standard w tym zawodzie. Tylko po prostu niekoniecznie Czytelnik byłby chętny wertować dziesiątki tom akt obejmujące te wszystkie różne sprawy, więc ograniczam się do przykładu jaskrawego, jakiego dostarcza ta książka. Odkryłem nawet — częściowo sam, analizując poszlaki, jakie mi podsunięto, a częściowo odsłonięto to przede mną po prostu określonymi dekonspiratorskimi wypowiedziami osób zaznajomionych z tematem oraz oficjalnymi stanowiskami sądów — prawdopodobną przyczynę tego strukturalnego zła: wydaje się nią być masowe niepłacenie podatku dochodowego we wspomnianych grupach zawodowych (wśród tzw. „prawników” sensu stricto dochodziłby tu zapewne jeszcze VAT), po prostu zagarnianie go jako „łupu” wraz z pensją. Przyznaję, że żelaznego dowodu na to nie mam, ale poszlaki jak najbardziej. Przykładowo, zważywszy na to, że czyn, o który mnie Piotra Niżyńskiego oskarżono, dotyczył zdarzenia w 2012 r. i był nim wypadek drogowy, a zatem temat „motoryzacyjny”, jakże trafne okazuje się to, że właśnie w 2012 r. obok budynku PIMOT-u albo inaczej przy przystanku tramwajowym PIMOT (jak „Pi-mot”, „Piotr-motoryzacja”) gmach tam stojący zaczęto przebudowywać na siedzibę… Urzędu Kontroli Skarbowej[4]. Zapewne kanałami administracyjno-politycznymi informacja o tej specyficznej „pogróżce” do sądów dotarła, czego wyrazem ich bardzo już poważnie sprzeniewierzające się sprawiedliwości, ale w sumie to i tak reprezentatywne dla ich wiecznie stronniczego względem mnie podejścia, stanowisko. Wg poszlak, jakie odnalazłem w orzecznictwie, ta sprawa postulowanego tutaj układu politycznego sędziów z rządem-fiskusem sięga zapewne co najmniej czasów PRL; bardzo możliwe, że nawet i sądownictwa II RP, choć tu już poszlaki były dużo słabsze i w tej chwili nawet ich już nie pamiętam. Wszystko wskazuje na to, że nic nie zmieniono w tej dziedzinie na lepsze. Swego czasu korzystając ze statusu prezesa praktycznie nieuruchomionej (nie zatrudniającej personelu) spółki prasowej prowadzącej portal internetowy pod adresem xp.pl wysyłałem prośby dziennikarskie do różnych sądów prosząc o umożliwienie przejrzenia w systemie internetowym NBP informacji o przelewach wynagrodzeń dla sędziów. Tego mi odmówiono. Informacje o tych odmowach są w artykułach portalu xp.pl z pierwszych miesięcy 2019 r., a także na forum mojego bloga. Myślę, że to symptomatyczne. Oczywiście nie gwarantuję, że to właśnie taka jest przyczyna stale przeze mnie napotykanego w zawodach prawniczych zła, ale swego rodzaju potwierdzenia tych przypuszczeń szły także z adwokatury, gdzie już wyraźnie padały słowa o jakimś zagadkowym „długu” zniechęcającym do współpracy ze mną (i to mówił tak adwokat o najwyraźniej specjalnie dobranym nazwisku, wskazującym jak gdyby na postać dziekana rady adwokackiej), a poza tym przecież łatwiej, wygodniej i mniej obciachowo nielegalnie pozwalać na przestępstwo skarbowe i nie pobierać podatku niż robić jakieś przelewy — tyle mogę powiedzieć, w każdym razie o ile motywacja ekonomiczna jawi się jako jedyne sensowne wyjaśnienie tego bardzo poważnego problemu z demokracją. Obstawiam, że za pieniądze przede wszystkim kryje się temat i nie mówi o nim, nie donosi do mediów, że coś jest źle, natomiast co do orzekania to już sędzia ma prawo się nie podjąć misji np. „uwalenia” mojego pozwu czy wniosku albo nielegalnego rozstrzygnięcia jakiejś sprawy karnej, jeśli jest temu bardzo przeciwny i sumienie mu w danym tym konkretnym przypadku konkretnej sprawy sądowej na to nie pozwala. W takiej sytuacji sprawa zostanie po prostu przydzielona innemu (rzekomo jest jakiś system losowego przydzielania spraw, ale po pierwsze pamiętam czasy, jak sędziów np. do nowej sprawy przydzielano mi pisemną nawet decyzją przewodniczącego wydziału, a po drugie być może dałoby się powtórzyć losowanie, jeśli wynik byłby niesatysfakcjonujący, przemilczając wyniki tego pierwszego losowania i nie umieszczając ich w aktach). Tak czy inaczej chętni, by realizować zło, jakoś się znajdują. Można przypuszczać, że odpowiada za to — w tym za „inicjowanie” sędziów, wtajemniczanie ich w kolaboranctwo polityczne — kierownictwo sądowe, jacyś prezesi, wiceprezesi, a może bardziej jeszcze przewodniczący wydziałów (co do rozliczeń skarbowych oraz nadzoru nad sekretarkami kompetentnym kierownikiem jest natomiast w sądach powszechnych dyrektor, będący urzędnikiem z nadania Ministra Sprawiedliwości). Na tym etapie rzecz jasna, wobec braku zgody politycznej na śledztwo, podejrzenia te nie były w żaden sposób weryfikowane w stosownych postępowaniach karnych lub kontrolnych i pozostają jedynie podejrzeniami, a zatem oczywiście nie stwierdzam tutaj faktu (nie oskarżam o ww. proceder) i proszę mi tego nie zarzucać.

[1] https://www.bandycituska.pl/img/portalinf-screen.png

[2] Noszącego moje nazwisko, jakkolwiek nie będącego moją rodziną, tancerza Wacława Niżyńskiego przetrzymywano w szpitalach psychiatrycznych 30 lat. Moją w mojej ocenie całkowicie zdrową matkę — prawie 6 lat bez przerwy, po czym umieszczono ją praktycznie dożywotnio w domu pomocy społecznej, pełniącym zresztą podobną rolę do szpitala (też są podawane leki).

[3] Część akt zawierająca wszystkie dowody oskarżenia oraz obrony oraz pisma obronne do roku 2018 dostępna jest jako film w Internecie poprzez forum mojego bloga, dysponuję też w razie potrzeby — z możliwością prywatnego pokazania osobie zainteresowanej — filmem akt sięgającym roku 2023.

[4] Ślad po tym pozostał na stronie https://fotopolska.eu/Warszawa/b101344,Urzad_Kontroli_Skarbowej.html, a w razie, gdyby usunięto ją z Internetu, jej kopię można obejrzeć z pomocą zaufanego archiwizatora stron internetowych http://web.archive.org.

Rozdział 1. Początek

Z mojego punktu widzenia sprawa zaczęła się 18.12.2012 r. Jest to dzień szczególny, specjalnie dobrany (bodajże o korzeniach sybillińskich), ponieważ to wtedy (o godz. 1:20 nad ranem czasu polskiego) tzw. czas UNIX-a przyjmuje wartość będącą ciągiem kolejnych liczb nieparzystych (1355790000). Uprzednio, już z góry odpowiednia polska ustawa dostała tę właśnie datę (Ustawa z dnia 18 grudnia 1998 r. o pracownikach sądów i prokuratur), co jest przejawem wpływu bodajże papiestwa na nasze ustawodawstwo i antycypowania tej sprawy wypadku. Już z góry bowiem najwyraźniej kroił się spektakl niesprawiedliwości w organach ochrony prawnej i wymiaru sprawiedliwości, co w oczach każdej wrażliwej osoby domaga się wyjaśnienia, stąd więc pozostawiono drobną wskazówkę — „chodzi o pracowników tych instytucji; problem jest naprawdę rozproszony i strukturalny”[1]. Zauważmy też, że było wówczas o krok od — wprawdzie niespodziewanej wtedy jeszcze dla wszystkich zwykłych ludzi — abdykacji papieża Benedykta XVI, która ostatecznie weszła w życie równo co do dnia rok po pogrzebie („ostatecznym końcu ziemskiego pielgrzymowania”) mej ciotki (najprawdopodobniej zamordowanej medycznie w wieku 53 lat, w łódzkim szpitalu psychiatrycznym[2]) — do którego to zabójstwa notabene zdawały się w jego dniu nawiązywać media m.in. kościelne (KAI), w tym nawet informując właśnie tego dnia o możliwości ogłoszenia nowego konklawe — decyzję co do abdykacji ogłoszono potem mianowicie w Światowy Dzień Chorego w lutym 2013 r., a następnie papieżem uczyniono urodzonego dn. 17.12 „Franciszka”. Data 18.12 nosi zatem dodatkowo znamienną konotację „następstwo z papieża” („stan następny”), „papież jest przyczyną” (na zasadzie skojarzenia sugerującego powiązanie stanów x i x-1). Dlaczego posłużono się datą Franciszka, a nie Benedykta? Cóż, zapewne dlatego, że gros sprawy, tj. jej konsekwencje karnoprawne, przypadało już na czas tego kolejnego papieża, wskazuje to też na fasadowość konklawe, co widocznie uznano za istotne przesłanie, a poza tym wydaje się, że znanym w ezoterycznej (tajnej) numerologii Stolicy Apostolskiej symbolem jest tylko 17 i 17.12, a nie data urodzin Benedykta XVI, co również przemawia za zastosowaniem właśnie tej pierwszej daty.

W ww. dniu 18.12.2012 r. najzupełniej zwyczajnie jechałem rano swym samochodem na Wydział Elektroniki i Technik Informacyjnych Politechniki Warszawskiej, zgodnie z moim rozkładem zajęć jako studenta, w pewnym momencie jednak na ul. Nowowiejskiej za skrzyżowaniem z Waryńskiego a bezpośrednio przed pl. Politechniki hamulec zaczął mi odmawiać posłuszeństwa; po prostu stał się całkowicie bezskuteczny(!). Nie był to bynajmniej pierwszy taki przypadek w moim życiu. W tym samym roku zdarzało się to już wcześniej kilkakrotnie, ze 3—4 razy, najzupełniej różnymi samochodami, w tym wynajętymi w Meksyku i w Polsce; sytuacje te były groźne (w Meksyku doszło nawet do wypadnięcia za ulicę do rowu, przekoziołkowania i dachowania), ale nigdy nikomu nic się nie stało. A zatem do pewnego stopnia nic nowego. Niczym nowym nie było też ogólnie to, że jestem jakoś prześladowany politycznie — w szczególności zgłaszałem w 2011 r., a potem w 2012 r., śledzenie mnie i stalking (przy pomocy zapewne skryminalizowanych podsłuchowo obcych mi mas ludzkich albo przy pomocy dźwięczących nieruchomości realizowany), dręczono mnie m.in. drastycznymi dźwiękami w nieruchomościach, w tym hotelach i mieszkaniach na doby[3], a od grudnia 2012 r. non stop po dziś dzień stałą obecnością dających się usłyszeć szeptów i towarzyszących im (oraz przeplatających się z podprogowym szeptaniem-manipulowaniem myślami) głosów (wołań) ludzkich. Powoduje to blokadę własnego umysłu oraz spore cierpienie. To wszystko na tle podsłuchowym, bo takie możliwości emitowania radia (i dźwięku w dowolnie wybranych miejscach) daje scentralizowany amerykański bodajże system podsłuchowy, oparty na technologii radarowej, nie wymagający (co do samego obserwowania i podsłuchiwania obiektów) instalowania czegokolwiek w terenie; pozostaje to w dyspozycji prześladujących mnie kryminalistów, co do których plotki (oraz ślady sybillińskie) głoszą, że przez tzw. Telewizję są zatrudniani. W każdym razie prześladowania oraz tu i ówdzie szczególne traktowanie (choć głównie jedynie nieoficjalnie i na zasadzie „mrugania okiem”) zdecydowanie i tak już wcześniej dawały mi się we znaki, przekonałem się też już wcześniej o rażącej niesprawiedliwości i nieskuteczności prokuratur i sądów, które zupełnie bezczelnie odmawiały mi śledztwa — nawet na tym tle i w związku z masowym dokuczaniem mi na tle podsłuchowym dwukrotnie w 2012 r. próbowałem popełnić samobójstwo poprzez przecięcie sobie żył (cięcia były głębokie, rzetelne, tyle, że coś spowodowało, że to nie pomogło, krew zakrzepła i nie płynęła tamtędy; wykonane następnie za pierwszym razem, gdy już zrezygnowałem z tego bolesnego cięcia się, zdjęcia niestety straciłem w czasie, gdy siedziałem w 2022 r., wraz z niektórymi innymi mniej istotnymi plikami multimedialnymi z jednego z serwerów internetowych — nie miałem warunków go opłacić będąc w areszcie, a zatem dane przepadły). Czytelnik z biegiem czasu, wczytując się w wyjaśnienia zawarte w pismach obronnych zaprezentowanych w tej książce, zwłaszcza te późniejsze, zacznie to lepiej rozumieć, rozumieć także i przyczyny tego stanu rzeczy, jakże nietypowe i wyjątkowe. Przy czym zawsze „żelaznym” towarzyszem wszelkich wspomnianych problemów, w tym zabijania rodziny, była zdecydowana i bezwzględna odmowa jakiegokolwiek śledztwa, osłaniana również przez miejscowe sądy rejonowe. Teraz natomiast doszła do tego całego gnębienia owa feralna awaria samochodu, tym razem jakże brzemienna w skutki. Rozpoczęła ona etap mojego życia naznaczony dodatkowo prześladowaniem mnie prawem karnym, wprawdzie zrazu jeszcze bardzo słabo odczuwalnym.

Kilkadziesiąt sekund przed awarią, mniej więcej przy skrzyżowaniu Nowowiejskiej z ulicą Waryńskiego, gdy jeszcze problem w ogóle nie istniał, radio akurat grało piosenkę ze słowami „we’ll cross that great divide”, przy czym to prawdopodobnie przekaz podprogowy szeptany zakłócający mi percepcję przerobił je na „[you’ll] cross that man”[4] i w taki sposób to wówczas usłyszałem. Dobieranie kiedy niekiedy odpowiednich do mojej sytuacji piosenek w radiu — zapewne na tle inwigilacyjnym — było praktyką stosowaną względem mnie zwłaszcza w naznaczonym masowym stalkingiem roku 2012.

Gdy niewiele metrów dzieliło mnie od pl. Politechniki i okazało się, że hamulec nagle w ogóle nie działa (nie próbuje działać, ale z oporami, lecz w ogóle nie działa), „dziwnym trafem” napotkałem ludzi tłumnie tłoczących się na przejściu dla pieszych. Powstało ryzyko ich przejechania. W takiej sytuacji decyzją, zapewne przewidywalną, jaka została podjęta, było skierowanie samochodu nieco w lewo, w stronę chodnika i zwłaszcza dużego betonowanego śmietnika ulicznego; po tej stronie ulicy jezdnię od chodnika oddzielały też metalowe słupki (takie z główką). A zatem skręciłem i samochód wjechał w śmietnik uliczny i na nim się zatrzymał, rozwalając sobie przedni reflektor, który zaczął zwisać. W wyniku zderzenia śmietnik wywrócił się i zaczął turlać na niewielkiej przestrzeni. Przejechał obok stóp jednej z będących na chodniku osób, studentki, ta stała dalej niewzruszona. Najwyraźniej nic jej fizycznie nie zmusiło do wywrócenia się, nie było takiego naporu i w konsekwencji upadku. Tym niemniej po upływie aż ok. półtorej sekundy sama z siebie, teatralnym gestem upadła na chodnik i nie podnosiła się. Racjonalna ocena tej sytuacji prowadziła nieodparcie do wniosku, że gdyby nawet (co nie miało miejsca!) betonowany śmietnik częściowo (tj. połowicznie) oparł się na jej stopie, i tak odłożony ciężar byłby zbyt mały, by spowodować realny uszczerbek zdrowotny. Samochód został wycofany i — po incydentach polegających na tym, że ktoś na rondzie walił w szyby jak gdyby czepiając się tego, że samochód odjeżdża — w celu nietamowania ruchu został przeze mnie przetransportowany kilkadziesiąt metrów dalej do wjazdu na teren wydziału, jako że dalej planowałem uczestniczyć w zajęciach, w związku z czym chciałem normalnie zaparkować. Tam jednak straże, które same nie miały jak widzieć wypadku, dziwnym trafem były już świetnie poinformowane[5], że jest jakaś sprawa „kryminalna” („Policja jest już wezwana”) i że nie mogą mnie wpuścić. Dla mnie to była sprawa cywilna, no ale cóż, jak widać opinie po czymś takim mogą być różne. Stałem więc jakiś czas przed bramą wjazdową. Nie chciałem też uciekać. Nie było tam żadnych „ścigających” mnie ludzi, jak np. tych, co wcześniej walili w samochód na rondzie, tylko ja i strażnik. Następnie podjechała… Żandarmeria Wojskowa. I zatrzymała mnie. Wprawdzie zgodnie z prawem Żandarmeria Wojskowa może mieszać się w sprawy cywilne tylko na podstawie specjalnego zarządzenia Prezesa Rady Ministrów opublikowanego w Monitorze Polskim, ale jak widać praworządność nie jest mocną stroną ludzi Donalda Tuska. Żandarm przekazał mnie z kolei policji rejonowej, która przyjechała ok. 10 minut później, ta zaś po pewnym czasie jakimś funkcjonariuszom, którzy twierdzili, że są z Komendy Stołecznej Policji i którzy bodajże przynieśli narkotester (a może to ci z rejonowej? już nie pamiętam…).

W aktach dochodzenia nie ma śladu po fakcie, że najpierw zatrzymała mnie ŻW ani po tym, że najpierw była jedna policja zatrzymująca, a potem przekazano mnie drugiej.

W czasie, gdy byłem już zatrzymany przez jedną ze służb, zauważyłem, że na miejsce wypadku podjechała karetka pogotowia, notabene bardzo możliwe, że przez nikogo nie wzywana. W każdym razie — nikogo z obecnych, natomiast bardzo możliwe, że wezwał ją ktoś współpracujący z centralnym ośrodkiem całodobowo mnie zdalnie obserwującym i podsłuchującym (jak już wspomniałem, zawdzięcza on to technologii radarowej radiolokacyjnej[6]), tj. np. jakiś policjant. Takie przyjechanie „do mnie w odwiedziny” bez wezwania z miejsca zdarzenia byłoby zresztą czymś typowym, jako że już wcześniej (od września 2011 r., masowo do listopada 2011 r., potem po powrocie zza granicy w II poł. 2012 r. np. raz dziennie, w 2013—2014 r. czasami, w późniejszych latach, w tym od 2019 r., nawet też za granicą, po kilka razy dziennie[7]) stosowano nasyłanie na mnie karetek tak, żeby przejeżdżały gdzieś blisko obok.

Na narkotesterze podobno policjantom wyszło, że brałem jakiś narkotyk, w związku z czym zabrano mnie na badania krwi i moczu. W ich wyniku w toku dalszego postępowania przyjęto, że jednak nie byłem pod wpływem narkotyków — już mi tego nie zarzucano.

Trafiłem do celi zatrzymań na ul. Wilczej, gdzie — podobnie jak w samochodach, na świeżym powietrzu i jak w całym budynku Policji — również doskwierały mi te same emitowane w tle dźwięki szeptań przy progu słyszalności i przyciszonych wołań ludzkich. Policja na nie nie reagowała, traktowała to jak coś normalnego czy też zrozumiałego. Odnotowuję to tutaj tylko jako ciekawostkę.

W toku zatrzymania na komendzie przedstawiono mi zarzuty oraz przesłuchano mnie w charakterze podejrzanego. Rezultaty tych czynności — w kolejnym rozdziale.

[1] Na moim blogu opublikowany jest stenogram, a także nagranie, z dekonspiratorskimi wypowiedziami sekretarki prokuratury z 2015 r., która objaśniała (nieco dwuznacznie, ale tylko trochę, bo w kontekście całokształtu wypowiedzi było to bardzo jasne), że sprawę celowo i zgodnie z odgórnym życzeniem przydzieliła do obsługi „prokuratorowi-bandycie”. Dotyczyło to mianowicie sprawy z mojego zawiadomienia z 2011 r. o tym, że poddaje się mnie stalkingowi. Podobno masowo są tam w prokuraturze zamieszani w sprawę podsłuchową przeciwko mnie, w tym sekretarki, „cała prokuratura no niestety jest w sprawie”, oraz oczywiście w „ustawianie” wyników spraw.

[2] Ciotka ta przeżyła równo co do dnia 2800 tygodni albo inaczej to ujmując 19600 dni (dziwnym trafem trafia to w nr artykułu Kodeksu karnego o „obrazie uczuć religijnych”: 196), co zresztą ma w dodatku tę bardzo rzadką właściwość, że ta liczba dni ma całkowity pierwiastek kwadratowy (inaczej mówiąc, jest to 140 do kwadratu). Jej data śmierci 20.02.2012 wygląda jak przedział dat 2002—2012, co można rozczytać jako „od afery w łódzkim pogotowiu do zamordowania A. U.”, jako że ww. znana afera wybuchła właśnie w r. 2002. Szpital miał oczywiście swoją wersję na temat jakichś rzekomo problemów zdrowotnych mej ciotki, w rodzaju guz mózgu. To nie jedyny przypadek najprawdopodobniej zabicia członka mej rodziny w warunkach „opieki” medycznej, bo pozbawiono mnie na podobnej zasadzie (za pozostawieniem jaskrawych poszlak w danych osobowych i prasie) również kilku innych bliskich, ale z uwagi na wiek jest to jeden z najbardziej szokujących. Do zgonów tych dochodziło zwłaszcza za rządów PO, a mniej, ale również, za SLD (2004) i PiS-u (2018), jakkolwiek nie przypisywałbym tego wyższości jednych z tych stronnictw nad innymi, tylko po prostu z góry ukartowanym datom śmierci w każdym z przypadków. Wysługują się na równi zapewne wszystkie te partie, a nawet i jeszcze inne, jest to też bodajże realizacja planu sybillińskiego, a ogólnie jest to część dużo szerszego problemu morderstw politycznych (głównie w służbie zdrowia realizowanych), niestety jak najbardziej realnego w naszym kraju i nie tylko.

[3] Jest to pokłosie tego, że na całym świecie remontowano nieruchomości wprowadzając do nich drągi żelbetowe „z chipami elektronicznymi w środku”, tzn. z rdzeniem elektronicznym, pozostające pod zewnętrznie dostarczanym napięciem (jest to inne napięcie niż podstawowe, oficjalne zasilanie danego obiektu). Umożliwiają emitowanie dźwięków nadawanych radiowo wg kryterium położenia (tj. w określonych współrzędnych geograficznych GPS), tworzy to tzw. „botnet” grający, którym mnie zaczęto dręczyć w sposób najzupełniej ciągły w grudniu 2012 r.

[4] „Przejedziesz tego człowieka”.

[5] Może ktoś im już w jednym z poprzednich dni powiedział o tym, co się szykuje? Uczelnia nieraz sprawiała w aluzjach wrażenie poinformowanej o sprawach związanych z moim życiem prywatnym, podsłuchem, problemami politycznymi. Rzucało mi się to w oczy zwłaszcza przez praktycznie cały rok 2011 (pod koniec tego roku tymczasowo rzuciłem studia i zacząłem szukać ucieczki od problemu podsłuchowo-stalkingowego za granicą, przy okazji upatrując w tym też pewnej korzyści finansowo-podatkowej).

[6] Bodajże rodzaj tzw. radaru szumowego.

[7] Niektóre przypadki przejeżdżania karetki obok mnie w wybranym przedziale czasu odnotowałem na www.bandycituska.pl/policja.txt, gdzie ogólnie jest o przejazdach Policji, ale też niektórych innych oznakowanych samochodów obok mnie (celowe dokuczanie).

Rozdział 2. Dochodzenie — część istotna dowodowo

W tym krótkim fragmencie akt stanowiącym ich początek skupiają się praktycznie wszystkie istotne dowody na podstawie których mi zarzucono to, co zarzucono — czyli przede wszystkim przesłuchanie świadka R. Oraz twierdzenia (niech to będą nawet zeznania) policjanta, które wszakże wyrażają jedynie jego przekonanie i mogłyby być błędne, z czym nie wiązałaby się żadna jego odpowiedzialność karna.

Na podstawie tych dowodów i w zlekceważeniu przeciwdowodów oraz polemik obronnych skazano mnie następnie w I i II (ostatniej) instancji w r. 2018—2019, wbrew moim licznym silnym protestom. Rozstrzygnięcie to następnie udało się w 2021 r. przezwyciężyć kasacją opartą na zarzucie formalnoprawnym, co otwarło drogę do nowej fazy rozwoju sprawy.

W tym momencie odnotujmy tu jedynie w ogólności, bo będzie to badane pod lupą i z przytoczeniem konkretnych podstaw prawnych w podrozdziale na temat postanowienia o przedstawieniu mi zarzutów, że w Polsce karalne i ścigane jako przestępstwa są tylko te wypadki drogowe (choćby nieumyślnie spowodowane), których efektem jest powstanie szkody na zdrowiu jakiegoś człowieka. I to nie dowolnie małej szkody, lecz takiej, która utrzymuje się przez dłużej niż 7 dni.

W świetle tych uwag w aktach dochodzenia rzuca się w oczy zwłaszcza niedopełnienie przez organy ścigania obowiązku zabezpieczenia tzw. dowodów pierwotnych (bezpośrednich) na temat rzekomej szkody na zdrowiu. A zatem dowodów ze szpitala wziętych, np. karty informacyjnej leczenia szpitalnego. To było w ogóle poza obszarem zainteresowań — wystarczy zapewnienie policjanta, wystarczy przekonanie policjanta, to, że on sobie poczynił jakieś tam ustalenia.

2.1. Notatka policyjna 1 na specjalnym formularzu

Akta zaczynają się od spisu treści z numerami kart, częściowo komputerowo wydrukowanego, a w dalszej (przeważającej) części odręcznego. Po nich następuje notatka urzędowa aspiranta Wojciecha K. z 18.12.2012 r. z pieczątką ZATRZYMANY po prawej stronie i różnymi numerami odręcznie wpisanymi — w tym bodajże ustawionym nrem ID-61131/12, podczas gdy 611/12 to nr mojej sprawy w prokuraturze, gdzie zawiadomiłem o obrabowaniu mnie przez patrol policji gwatemalskiej (zmuszono do oddania dolarów Belize i komputera, bronią przystawioną do skroni zmusili do opuszczenia radiowozu po uprzednim wywiezieniu na skraj lasu; następnie okazało się, że wszędzie dookoła aż roiło się tamtej nocy od radiowozów, cała stolica Gwatemali obstawiona) — odmówiono wszczęcia śledztwa uzasadniając to brakiem wiary w moje zawiadomienie — zaś również jak gdyby odzwierciedlone tutaj 631/12 to nr sprawy w sądzie rejonowym o przymusowe hospitalizowanie mnie (na podstawie niekryminalnej) z lipca 2012 r., która to hospitalizacja trwała do początków września 2012 r. O obu tych sprawach oni jednak na tym etapie nie powinni nic wiedzieć ani nie powinni się nimi interesować (nie mają dostępu do takich danych różnych prokuratur, to zresztą byłoby nieautoryzowane zbędne przetwarzanie danych osobowych). „Ustawiona” sygnatura, co następnie stało się rutyną i standardem we wszystkich sądach, pokazuje, że od początku mnie specjalnie traktowano i zostawiono znaki na ten temat, bo przypadek wydaje się bardzo nieprawdopodobny.

Następują pieczątki i podpisy komendanta oraz zastępcy komendanta Warszawa I.

Treść dokumentu zaczyna się pod nagłówkiem „NOTATKA URZĘDOWA” i jest podzielona na sekcje, z których wszystkie oprócz pierwszej mają swój tytuł:

I. W dniu 18/12/2012/ o godz. 09⁴⁰ policjant udał się na miejsce zdarzenia z godz. 08³⁰ na skrzyżowaniu ulic Nowowiejska/Politechniki w KRP I i tam stwierdził, że moja Skoda potrąciła E. P. lat 20 a następnie zderzyła się z pojazdem Volkswagen nr rej. […] kierowanym przez T. S. [Na poziomie punktu I w notatce jest pieczęć wpływu do KRP Warszawa I dn. 19.12.2012 r. z sygnaturą KRP D III-5720/2012].

II. OKOLICZNOŚCI ZDARZENIA

[x] inne dokumenty, depozyty, dowody

III. SKUTKI ZDARZENIA

P. E. c[órka] […], […] zam. […] pobyt […] Pesel […] tel. […]

→ szp[ital] Barska: złamane śródstopie prawe

IV. WARUNKI DROGOWE

Nawierzchnia asfaltowa [nieczytelne], temp. -2ºC, ograniczenie 50km/h, duże natężenie ruchu kołowego i pieszego.

V. UCZESTNICY ZDARZENIA (KIERUJĄCY POJAZDAMI)

1. Pan(-i) PIOTR NIŻYŃSKI s[yn] […], […]

Nr PESEL 860925[…] miejsce urodzenia _____________

zamieszkały 04—314 Warszawa, […]

miejsce pobytu ––, nr telefonu stacjonarnego ––, nr telefonu kom. ––, zatrudniony ––, Prawo Jazdy kat. B nr […] wydane przez 1465078 dnia […] nr druku […] seria i nr Dowodu Osobistego […] stan trzeźwości 0,00 mg/l. Pełna nazwa ubezpieczyciela ALIANZ z siedzibą w –– przy ul. ––, polisa nr […]. Właściciel pojazdu p. PIOTR NIŻYŃSKI

2. Pan(-i) T. S. s[yn] […], […]

Nr PESEL […] miejsce urodzenia ____________

Prawo Jazdy kat. B nr […] wydane przez 1465108 dnia […] nr druku […] seria i nr Dowodu Osobistego […] stan trzeźwości 0,0 mg/l. Pełna nazwa ubezpieczyciela WARTA z siedzibą w –– przy ul. ––, polisa nr […]. Właściciel pojazdu p. T. S.

3. Pan(-i) [itd. jak wyżej — puste]

VI. ŚWIADKOWIE [odręczny dopisek:] Świadkowie wyszczególnieni w załączonej notatce załogi 31—734.

Nazwisko i imię _____ nr telefonu _____ adres zamieszkania ________

[i dalej tak samo jak w powyższym wierszu jeszcze 5 razy]

VII. MIEJSCE ZABEZPIECZENIA POJAZDÓW

[wpisano:] przekazano osobie wskazanej we własnym zakresie

VIII. ZAŁĄCZNIKI

[x] szkic miejsca zdarzenia

[x] protokół oględzin miejsca zdarzenia

[x] protokoły oględzin pojazdów szt. DWA

[x] inne dokumenty, depozyty, dowody rzeczowe,

pokwitowania, itp. MRO-2

[x] protokoły użycia: alkosensora — szt. JEDEN

[ ] fiolki z krwią

[ ] pokwitowanie na zabezpieczony pojazd szt. ––

IX. POSTĘPOWANIE MANDATOWE

[ ] — stosowano postępowanie mandatowe TAK/NIE

[ ] — kierujący samochodem marki –– nr rej. –– Pan(-i) ––

odmówił(-a) przyjęcia mandatu karnego w wysokości ––

[kreski w polach]

X. INNE UWAGI (informacje uzyskane o osobach, pojazdach po akcji ratowniczej, itp.)

W tej części formularza informują, że nie figuruję w Krajowym Systemie Informacyjnym Policji. Zabezpieczyli ślady z wnętrza pojazdu z wykorzystaniem technika KRP I, ponieważ było (przed przyjazdem Policji) oddalanie się z miejsca zdarzenia oraz negowanie kierowania. Wykonano badanie narkotestem, wynik pozytywny TH (marihuana). Jak dalej podają, w pojeździe narkotyków nie znaleziono — w uzgodnieniu z KRP Warszawa I pojazd przekazano osobie wskazanej przez właściciela. Kierujący PIOTR NIŻYŃSKI zabrany przez załogę 31—734 na dalsze badania pod kątem narkotyków oraz do dyspozycji oficera dyżurnego KRP I. Kierującemu zatrzymano prawo jazdy, powód: spowodowanie wypadku / Kierowanie pod wpływem środka działającego podobnie do alkoholu.

[odręczny dopisek:] Zapoznałem się. Brak dokumentacji fotograficznej. [nieczytelne] szkic miejsca wypadku drogowego.

[podpis]

[pieczątka innego z podpisem:] SPECJALISTA Sekcji Obsługi Zdarzeń Drogowych Wydziału Ruchu Drogowego KSP asp. sztab. M.O.

2.2. Notatka policyjna 2

asp. J. G. 18.12.2012 W-wa

WRD KSP [nieczytelne]

[nieczytelne] [numer]

                          Notatka urzędowa

Są w niej następujące rzeczy: data, rejon służby, godzina, polecenie dotarcia na ul. Nowowiejską, ponieważ było tam zdarzenie z osobą pieszą, godzina dotarcia, informacja o „kilku osobach” podających się za świadków zdarzenia z udziałem mojej Skody, w wyniku którego piesza trafiła do szpitala. Jak zanotował sobie policjant wg tych nieprzesłuchanych świadków kierowca jechał ul. Nowowiejską od ul. Waryńskiego i tuż przed pl. Politechniki „wpadł w poślizg” i trafił w słupki i kosz betonowy, przy czym ten ostatni „poleciał na pieszą” powodując u niej uszkodzenie ciała. Piesza przed przyjazdem policjanta „została zabrana przez pogotowie na ul. Barską z urazem prawej nogi (prawdopodobnie złamanie)”.

Dalej następuje lista „świadków”, jacy podobno widzieli zdarzenie oraz (sic — fałszywe) „zatrzymali kierowcę” — przy okazji odnotowano, że kierowca „uciekał z miejsca zdarzenia”, natomiast oni go jakoby zatrzymali przy wjeździe na parking Politechniki Warszawskiej.

1) C. B. s. […] i […] [tu nr PESEL] [nr dowodu osobistego] [adres] [tel.]

2) M. G. s. […] […] [tu nr PESEL] [nr dowodu osobistego] [adres] [tel.]

3) K. L. s. […] […] [PESEL] [nr d.o.] [adres] [tel.]

4) R. [nazwisko prezydenta] s. […] […] [PESEL] [nr d.o.] [adres] [tel.]

5) Ł. M. s. […] […] [PESEL] [nr d.o.] [adres] [tel.]

6) O. P. c. […] […] [PESEL] [nr d.o.] [adres] [tel.]

Jak odnotował policjant, pani O. P. oświadczyła, iż piesza pokrzywdzona w zdarzeniu to E. P. lat 20, podała jej nr tel. Dalej pada informacja o numerze załogi wypadkowej, która przyjechała na miejsce (616).

Sprawca:

Piotr NIŻYŃSKI s. […] […] 860925[…] d.o. […] zam. […] SKODA OCTAVIA [nr rej.] prawo jazdy „B” nr […] 04.10.12 06.08.11 […]

Podano „wyniki” badań: alkomatem 0,00 mg/l, narkotesterem ORATECT „zawartość TH w ślinie”.

Dalej jeszcze pada informacja, że na miejscu zgłosił się również kierowca pojazdu z ronda Pan T. S., który oświadczył, że uderzyłem w jego pojazd, ponadto odzwierciedlony został fakt zabrania mnie na komendę.

2.3. Kilka standardowych dokumentów postępowania karnego

Protokół zatrzymania: standardowy protokół sporządzany w takich przypadkach. Sporządzony przez autora ww. notatki urzędowej asp. J.G. z Wydziału Ruchu Drogowego KSP. Odręcznie wpisany nr m.in. ID-61131/12

Przyczyna(-y) zatrzymania: Ww. podejrzany o spowodowanie wypadku na ul. Nowowiejskiej, nieudzielenie pomocy i ucieczkę będąc pod wpływem środków odurzających bądź psychotropowych. Tryb przyspieszony

Oświadczenia zatrzymanego

Zostałem pouczony o […]

[podpis]

Po pouczeniu zatrzymany(a) oświadczył(a) co następuje: Nie żąda powiadomienia o zatrzymaniu osoby najbliższej, nie żąda kontaktu z adwokatem ani bezpośredniej z nim rozmowy

Oświadczenie osoby w związku z zatrzymaniem nie składa zażalenia na zatrzymanie, przyznaje się do spowodowania zdarzenia drogowego

Oświadczenia zatrzymanego(ej) o stanie zdrowia, z uwzględnieniem opisu i przyczyn ewentualnych obrażeń wg oświadczenia ustnego zdrowy, nie przyznaje się do zażywania środków odurzających bądź psychotropowych

Zatrzymany [x] był badany(a) przez lekarza Szpital ul. Solec 93

Następnie: protokół przeszukania.

Następnie: wniosek o zatwierdzenie przeszukania. Co ciekawe, pole na podpis prokuratora pozostało puste.

Następnie: protokół z badania stanu trzeźwości urządzeniem elektronicznym (wynik 0). „Wszystkowiedzący” policjant zadeklarował tam na odwrocie, że czynności dokonano w związku z tym, że Piotr Niżyński (dn. …, w miejscu …, ok. godz. …) kierował pojazdem (…) i doprowadził do zdarzenia drogowego. Oczywiście jego prawo wyrażać taką opinię.

Następnie: protokół oględzin pojazdu. Uszkodzenia: Zderzak przedni wgnieciony i połamany z prawej strony oraz tablica rejestracyjna zdeformowana. Lampa prawa przednia wyrwana z mocowań. Lusterko lewe przednie zerwane z mocowań. Zdjęcia wykonano: TAK — liczba: komplet Rejestracja wideo: NIE

[…] lampa prawa przednia uszkodzona […] Lusterka wsteczne: Lewe uszkodzone, prawe sprawne […] Układ ABS: JEST, DZIAŁA Układ ASR: NIE MA […] Koła pojazdu […] bez widocznych uszkodzeń […] Jazda próbna […] jazdę próbną przeprowadzono podczas wciągania na hol pomocy drogowej po wciśnięciu na pedał hamulca koła blokują

Następnie: inaczej sformatowany dokument „protokół oględzin”. Warszawa, dnia 18.12.2012 o godz. 10²⁰, st. sierż. P.S. z WRD KSP w Warszawie działając na podstawie art. 54 §1 i 3 KPOW[1] i zgodnie z art. 37 KPOW przy udziale [dane świadka T. S., tego podobno potrąconego na rondzie] dokonał oględzin samochód osobowy VW Passat o nr. rejest. […], w toku których ustalił, co następuje: Pojazd stał zaparkowany na rondzie Pl. Politechniki 1, w wyniku zdarzenia uszkodzeniu uległy następujące elementy: 1. Zderzak tylny zarysowany w części środkowej i z lewej strony. 2. Tablica rejestracyjna ([nieczytelne]) połamana.

[rubryczki, schematyczne rysunki z zaznaczeniem uszkodzeń]

[podpisy]

Następnie: rozkładana duża karta „Szkic miejsca wypadku drogowego”.

Następnie: zlecenie pobrania moczu (dla szpitala klinicznego przy al. Solidarności).

Następnie (k.[2] 16): wynik badania jakościowego moczu w kierunku środków działających podobnie do alkoholu (metoda immunochemiczna). Amfetamina, metamfetamina, MDMA(Ecstasa), Cannabinole (marihuana, haszysz), Opiaty, Kokaina, Benzodiazepiny — wszędzie wynik „UJEMNY”.

Następnie: zlecenie pobrania krwi (dla szpitala klinicznego przy ul. Solec 93).

Następnie: protokół oględzin mojego samochodu. Zawarta w dokumencie notatka jest mało czytelna i niezbyt istotna dla sprawy, dalej następują fotografie.

2.4. Protokół przesłuchania świadka R. (z nazwiskiem prezydenta, a zatem kojarzącego się z „ułaskawieniem”)[3]

Przesłuchano go 18.12.2012 r. o godz. 10:50. Podobno bezrobotny.

Uprzedzony o odpowiedzialności karnej […] zeznaję, co następuje: W dniu 18.12.2012 r. ok. 8:10—8:20 byłem świadkiem zdarzenia drogowego, tj. kolizji samochodu ze słupkiem i betonowym koszem, przy ul. Nowowiejskiej, przed wjazdem na Rondo od strony Metra. Ja w tym czasie przechodziłem przez pasy. Gdzieś na wysokości kiosku Ruchu zauważyłem, że samochód marki Skoda Octavia koloru srebrnego uderza w te słupki oddzielające chodnik od jezdni i ten betonowy kosz. Tam niedaleko są tory tramwajowe. Ja szedłem w tym czasie do metra. W wyniku tego uderzenia w betonowy kosz, on odbił się od tego auta i uderzył w jakąś kobietę. Myślę, że ona próbowała przejść na drugą stronę. Znajdowała się w każdym bądź razie przed przejściem dla pieszych. Ten samochód jechał ul. Nowowiejską od strony ul. Waryńskiego. To zdarzenie miało miejsce przed samym wjazdem na rondo przy Politechnice. Ja doskonale widziałem, że za kierownicą tego auta siedział młody człowiek, w kurtce koloru ciemnego. Widziałem, że jak uderzył w te elementy to założył na głowę kaptur, pamiętam, że był bardzo blady. On w ogóle nie wysiadał z pojazdu, nie wychodził do tej kobiety, nie pytał co się z nią stało. Z tego co pamiętam to zdarzenie widziało sporo osób, myślę, że tam mogło być jakieś pięć osób. Jestem w stu procentach przekonany, że człowiek, który siedział za kierownicą tego pojazdu, to on kierował. Jechał sam. Jestem w stanie go rozpoznać na żywo lub ze zdjęcia. Pamiętam, że ten mężczyzna próbował odjechać z miejsca zdarzenia. Widziałem, jak włączył bieg wsteczny. Parę osób, które tam stały, próbowały go powstrzymać, przeszkodzić mu w tym, on jednak… po paru chwilach udało mu się wydostać i odjechał w nieznanym kierunku. Myślę, że pojechał dalej w stronę ul. Nowowiejskiej. Jak wjechał na to rondo to ja i parę jeszcze innych nieznanych mi osób próbowało go zatrzymać, ale nam się nie udało. Ja spisałem rejestrację tego pojazdu, […]. Nie znam tego mężczyzny, który kierował tą Skodą. Nie wiem, kim był. Nie miał żadnych cech charakterystycznych. Pamiętam jedynie tę kurtkę koloru ciemnego i jego bladą twarz. Na miejscu zdarzenia ja, paru innych nieznanych świadków oczekiwaliśmy na przyjazd policji. Pamiętam, że ktoś ze świadków wezwał Policję i pogotowie. Jak doszło do tego zdarzenia nie było opadów śniegu, pamiętam, że kierowca tej skody nie jechał zbyt szybko. Chyba próbował hamować. Pamiętam, że jak się zbliżał do ronda trzymał się lewej krawędzi jezdni, jechał po torowisku dla tramwajów, wyglądało to tak jakby jechał pod prąd. Chciałem jeszcze dodać, że jak go próbowałem z innymi osobami zatrzymać na tym rondzie to on uderzył jeszcze w inny pojazd marki VW Passat CC, nr rej. nie pamiętam. Wyglądało to tak, jakby chciał go zepchnąć z drogi. My tam chcieliśmy mu przeszkodzić w dalszej jeździe, ale nie ryzykowałem swojego zdrowia i życia, więc odpuściłem. Z relacji innych osób już po jego ucieczce dowiedziałem się, że on gdzieś niedaleko się zatrzymał i chciał na piechotę uciekać. Ponoć jacyś ochroniarze z parkingu mu to uniemożliwili. Ponoć nie pozwolili mu wyjść z samochodu. Później to już przyjechała policja i wykonywała swoje czynności z tym człowiekiem. To wszystko, co mam do zeznania w tej sprawie.

[Za protokołem wstawiono do akt na k. 23 wezwanie z 18.12.2012 r. dla tego świadka, na podstawie którego stawił się na komendzie.]

2.5. Protokół oględzin miejsca wypadku drogowego

Mł. asp. Wojciech K. (ten od notatki nr 1) z KSP Warszawa Wydział Ruchu Drogowego […] Warunki atmosferyczne […] Pora dzienna […] Zachmurzenie całkowite […] Wiatr jest […] Mgła jest […] Warunki drogowe: Jezdnia: szerokość 8,00 [m], liczba pasów ruchu 1 […] teren płaski […] asfalt, stan: mokra, zanieczyszczona — czym: rozjeżdżony śnieg, gładka; Pobocze: szerokość po stronie lewej 3,00 [m] […] prawej 3,00 [m], sygnalizacja świetlna w rejonie wypadku: nie ma.

Opis sytuacji wypadkowej i śladów zdarzenia:

Oględzinom poddano jezdnię ul. Nowowiejskiej w pobliżu pl. Politechniki. Jezdnia ta ma szerokość 8,0 m i wyznaczony jeden kierunek ruchu z kierunku ul. Waryńskiego. Na lewej części jezdni wyznaczone jest torowisko tramwajowe o dwóch kierunkach ruchu. Cała jezdnia pokryta jest cienką warstwą rozjeżdżonego błota pośniegowego. Patrząc w przyjętym kierunku na lewej części jezdni widoczne są ślady jazdy o rozstawie 1,4 m. […]

2.6. Protokół tymczasowego zajęcia mienia ruchomego

Zatrzymano mi 6 banknotów, w sumie 280 zł, i sporządzono z tego protokół, który właśnie w tym miejscu akt się znajduje.

2.7. Protokół przesłuchania świadka — policjanta J. G. (wrabiające mnie w jakieś rzekome „rozmowy kuluarowe” w celu prezentowania jako niewiarygodnego, a także w rzekome niezrównoważenie psychiczne)

Zeznanie z 18.12.2012 godz. 16:14 mające półtorej strony stwierdza następujące rzeczy:

1. Data i godziny pełnienia służby oraz kim był drugi policjant w niej uczestniczący.

2. Wyjazd na ul. Nowowiejską 15/19 (przed Wydział EiTI Politechniki Warszawskiej) o godz. 8:45 z polecenia radiooperatora WRD KSP w związku z otrzymanym zgłoszeniem „zdarzenia drogowego z udziałem pieszej”.

3. Przyjazd o godz. 9:15. „Osiem osób, które były naocznymi świadkami zdarzenia”. Wg nich ok. 8:20—8:30 moje auto jechało lewym pasem od strony ul. Waryńskiego (torami tramwajowymi) i tuż przed pl. Politechniki rzekomo „wpadło w poślizg” i uderzyło przy wejściu dla pieszych w betonowy kosz i słupki odgradzające jezdnię od chodnika. Rzekomo kosz ten uderzył w pieszą (wg tego zeznania ona wtedy była „na przejściu”, chociaż to nieprawda i słusznie świadek R. podaje, że była przed przejściem, czyli na chodniku na lewo od jezdni; oczywiście policjant nie zeznaje tutaj jako bezpośredni świadek zdarzenia, tylko mówi, co zasłyszał).

4. Kierowca by w pojeździe sam, nie zatrzymał się, zamiast udzielić pomocy wycofał się „taranując przy tym osoby, które usiłowały go zatrzymać”, „uciekł” w stronę ul. Nowowiejskiej i al. Niepodległości.

5. Na rondzie było zderzenie z Volkswagenem Passat CC. „Mimo kolizji nie zatrzymywał się, kontynuował ucieczkę”.

6. Zatrzymałem się („kierowca” się zatrzymał) przy ul. Nowowiejskiej 15/19, gdzie chciałem wysiąść, po czym rzekomo (nie przypominam sobie czegoś takiego) dobiegli do mnie świadkowie ww. zdarzeń i „ujęli”. Ciekawe, jak ludzie mogliby „ująć” samochód. Bardzo ciekawe. Wg policjanta kierujący już „nie zdołał opuścić pojazdu”.

7. To ww. osoby przekazały mnie temu policjantowi i jego koledze.

8. Moje dane osobowe uzyskane w wyniku wylegitymowania, a nadto nr prawa jazdy.

9. Że twierdziłem, że w czasie wypadku kierował ktoś inny, ale ja jestem właścicielem auta. Danych personalnych kierującego podać „nie byłem w stanie”, jak to tendencyjnie ujął policjant.

10. Uszkodzenia pojazdu (przedni zderzak, wyrwana lampa przednia prawa oraz przednie lewe lusterko).

11. Rzekomo „w trakcie kolejnych rozmów” — jak z tego wynika, było rzekomo dużo różnych „rozmów” poprzedzających przesłuchanie, w ramach których ja rzekomo miałem tłumaczyć sytuację — przyznałem się do tego, że to ja jechałem samochodem i spowodowałem kolizję, z zastrzeżeniem, że moim zdaniem nie było to zdarzenie na tyle poważne, aby wzywać Policję.

12. Że rzekomo zachowywałem się nerwowo, miałem kłopoty z wysławianiem się, z koncentracją.

13. Wynik badania alkomatem ALCOSENSOR nr 074820 z godz. 9:19: 0,00 mg/l, pozycja badania w książce: 188. Sprawdzenie śliny narkotesterem ORATEC: (rzekome) wykrycie obecności TH — marihuany (nie wiem, nie pamiętam nawet, czy w ogóle oglądałem to urządzenie, nie mówiąc już o umiejętności zinterpretowania jego wyglądu, której zupełnie nie mam, ale nie rzuciły mi się w oczy żadne lampki, podświetlone pola czy coś takiego).

14. Po oględzinach samochód zabrał assistance mojej firmy ubezpieczeniowej.

15. W związku z, jak to łaskawie nazwano, „podejrzeniem” kierowania po użyciu środków odurzających zabrano mnie do Szpitala Praskiego na badanie moczu, wynik negatywny, następnie do szpitala na ul. Solec na badanie krwi.

16. Rzekomo w trakcie przejazdów między szpitalami i komendą w najlepsze kwitły rozmowy z policjantami, bo jak zeznał J. G. w tym czasie „wielokrotnie zmieniałem wersję wydarzeń” — „raz mówił, że to on kierował, po chwili zaprzeczał mówiąc, że to był ktoś inny” (co za niewiarygodny i niepoważny człowiek ze mnie! skreślić w ogóle z góry to osobowe źródło informacji!); rzekomo tak też było w rozmowie telefonicznej z ubezpieczycielem.

17. Zdecydowano się mnie zatrzymać po konsultacji z dyżurnym KRP Warszawa I.

18. Lista świadków z danymi osobowymi (nr dowodu osobistego, nr telefonu, adres) — w nawiasach podaję, co o nich (równie zdawkowo) podano przy wymienianiu: C. B. (rzekomo biegł za mną i mnie skutecznie ujął), M. G. (rzekomo mnie ujął; może to po prostu żołnierz ŻW?… nawet nie przesłuchano go w dalszym postępowaniu…), K. L. (widział jak jadę i „uciekam”), R. z nazwiskiem prezydenta („widział uderzenie” i „ucieczkę”), Ł. M. (widział zdarzenie i podobno próbował mnie ująć), O. P. (widziała moment uderzenia, tylko nie wiadomo czego w co, tj. czy samochodu w kosz, czy kosza rzekomo w tzw. pokrzywdzoną, ponadto policjant ten zeznał, że szła kilka metrów za poszkodowaną), T. S. (kierowca Volkswagena).

19. Poszkodowana: E. P., data urodzenia, rzekomy adres zamieszkania, bo tak to tutaj pełnym słowem nazwano (w rzeczywistości wychodzi na to, że był to jedynie jej adres zameldowania, czyli w skrócie „zam.”, podczas gdy jej właściwy-warszawski adres pobytu podano w notatce z rozdz. 2.1 w części III formularza), nr tel.

„W wyniku uderzenia doznała złamania kości śródstopia nogi prawej” (nie wiadomo, dlaczego tym razem to pada bez adnotacji „prawdopodobnie”, jak w rozdz. 2.2, a więc czy jest to jedynie tym razem skrót myślowy, czy też rzeczywiście coś się wyjaśniło). Podobno w czasie składania zeznania przebywała w (pisownia oryginalna z dodanym cudzysłowem) „Szpitalu” przy ul. Barskiej (akcentuję tu mianowicie dosyć oryginalne uhonorowanie go wielką literą).

20. Na koniec wzmianka, że wraz ze sporządzoną dokumentacją przekazano mnie dyżurnemu KRP Warszawa I, zabezpieczono na poczet przyszłej kary 280 zł oraz z „wynikiem negatywnym” przeszukano mnie oraz mój samochód.

[1] Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia.

[2] Powszechnie używany m.in. przez sądy skrót „k.” oznacza „karta” (nr karty, oznakowane są w prawym górnym rogu, przy czym nie jest to nr strony — na jednej karcie mogą być dwie strony, tj. przód i tył).

[3] Zważywszy na to, że rzeczywiście wygłaszał on pewne tezy mi przychylne, trudno to uznać za przypadek, byłoby to bardzo nieprawdopodobne, a zatem najpewniej ktoś go nasłał w to miejsce w tym właśnie dniu i czasie, żeby spełnił rolę świadka. W rzeczywistości, zważywszy na to, że z zeznania wynika, że to właśnie ten człowiek dobijał się do szyby mojego auta udając, że jakaś istotna krzywda się dziewczynie stała i że „skandalicznie” się zachowałem — co nie miało odzwierciedlenia w rzeczywistości — pełnił przede wszystkim rolę konia trojańskiego podbudowującego swym dowodem fałszywe oskarżenie.

Rozdział 3. Dochodzenie — pozostała część

W tym miejscu w aktach znajduje się telefonogram od KRP Warszawa I do KRP Warszawa VII z prośbą o sprawdzenie, czy zamieszkuję pod podanym policjantom adresem.

3.1. Postanowienie o wszczęciu dochodzenia

St. sierż. M. Ś. dn. 19.12.2012 r. „w sprawie wypadku drogowego zaistniałego w dniu 18/12/2012 r. o godz. 08:30 w Warszawie przy pl. Politechniki / Nowowiejska gdzie pojazd osobowy […] potrącił pieszą E. P. a następnie zderzył się z pojazdem VW Passat […]” postanowił wszcząć dochodzenie o przestępstwo określone w art. 177 §1 k.k.[1]

[parafka]

Zarządzenie: [x] Na zasadzie art. […] odpis postanowienia przesłać [do]: Prokuratura Rejonowa Warszawa Śródmieście, Krucza 38/42, 05—512 Warszawa

[parafka]

3.2. Postanowienie o przedstawieniu zarzutów

St. sierż. M. Ś. dn. 19.12.2012 r. „w sprawie wypadku drogowego zaistniałego w dniu 18/12/2012 r. o godz. 08:30 w Warszawie przy pl. Politechniki / Nowowiejska gdzie pojazd osobowy […] potrącił pieszą E. P. a następnie zderzył się z pojazdem VW Passat […] tj. o czyn z art. 177 §1 k.k. przeciwko podejrzanemu(ym): Piotr Konrad Niżyński”

postanowił

przedstawić zarzuty

Piotr Konrad NIŻYŃSKI s[yn]. (c.) […], […]

Dokładne określenie zarzucanego czynu(ów) i jego (ich) kwalifikacji prawnej

1. … W dniu 18 grudnia 2012 roku w Warszawie przy skrzyżowaniu ulic Nowowiejskiej z ul. Waryńskiego naruszył zasady bezpieczeństwa w ruchu lądowym określone w art. 19 ust. 1, oraz art. 26 ust. 1 ustawy „Prawo o ruchu drogowym” w ten sposób, że kierując samochodem marki Skoda Octavia nr rej. […] na skutek niezachowania szczególnej ostrożności podczas zbliżania się do skrzyżowania z wyznaczonym przejściem dla pieszych oraz niezachowania prędkości zapewniającej panowanie nad kierowanym pojazdem wjechał na przeciwległy pas ruchu na wysokości przejścia dla pieszych, gdzie uderzył pojazdem w słupek metalowy oraz betonowy kosz, który pod wpływem uderzenia pojazdu przemieścił się i uderzył w pieszą E. P. lat 20, przez co spowodował u niej naruszenia czynności narządu ciała lub rozstrój zdrowia trwający dłużej niż 7 dni, w rozumieniu art. 157 §1 kk w postaci złamania obu kończyn dolnych[2], a następnie oddalił się z miejsca zdarzenia nie udzielając pomocy,

tj. o czyn z art. 177 §1 k.k. w zw. z art. 178 §1 kk

[parafka]

Postanowienie

[x] ogłoszono podejrzanemu

[ ] doręczono wraz z tłumaczeniem podejrzanemu(ej)

niewładającemu(ej) w wystarczającym stopniu językiem polskim

pouczając na podstawie […] o prawie żądania […] podania ustnie podstaw zarzutów, a także sporządzenia uzasadnienia postanowienia na piśmie i doręczenia mu (jej) oraz ustanowienia obrońcy w terminie 14 dni.

Podejrzany oświadczył, że

[ ] nie zgłasza żądania

[x] zgłasza żądanie:

przedstawienia akt postępowania. [mój podpis]

To w większości nieprawda! [mój podpis]

[parafka]

Fakt podania ustnie podstaw zarzutu (ów) należy udokumentować w protokole przesłuchania podejrzanego.

[dalej w aktach następuje „POUCZENIE o uprawnieniach i obowiązkach podejrzanego” z dn. 19.12.2012 r. podpisane przeze mnie]

Od siebie dodam tu małe wyjaśnienie prawne:

Opis czynu mi zarzucanego prawie w całości jest kwalifikowany z art. 177 §1 k.k. Jedynie końcowe kilka słów (po ostatnim przecinku) dotyczy kwestii objętej art. 178 §1 k.k.

Art. 177 §1 k.k. brzmi następująco:

Kto, naruszając, chociażby nieumyślnie, zasady bezpieczeństwa w ruchu lądowym, wodnym lub powietrznym, powoduje nieumyślnie wypadek, w którym inna osoba odniosła obrażenia ciała określone w art. 157 §1,

podlega karze pozbawienia wolności do lat 3.

Z kolei art. 157 k.k., którego §1 ma być wyznacznikiem tego, o jakie obrażenia ciała tu chodzi, głosi tak oto:

§1. Kto powoduje naruszenie czynności narządu ciała lub rozstrój zdrowia, inny niż określony w art. 156 §1,

podlega karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5.

§2. Kto powoduje naruszenie czynności narządu ciała lub rozstrój zdrowia trwający nie dłużej niż 7 dni,

podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2.

Wynika z tego, że pod jego §1 podpadają obrażenia ciała trwające dłużej niż 7 dni, gdyż inne są objęte typem kwalifikowanym z §2.

Stąd też wniosek, że w przypadku karalnych jak przestępstwa wypadków komunikacyjnych (o których mowa w art. 177 §1 k.k.) rozstrój zdrowia powinien trwać dłużej niż 7 dni. Jest to też odzwierciedlone w treści zarzutu, ponieważ formalnie rzecz biorąc zarzucono mi w nim, że one faktycznie tyle trwały czy też trwają.

Co do wyjątku w postaci obrażeń z art. 156 §1, wykluczonych z zakresu art. 157 §1 k.k., to dotyczą one najpoważniejszych przypadków, a mianowicie „pozbawienia człowieka wzroku, słuchu, mowy, zdolności płodzenia” albo spowodowania „innego ciężkiego kalectwa, ciężkiej choroby nieuleczalnej lub długotrwałej, choroby realnie zagrażającej życiu, trwałej choroby psychicznej, całkowitej albo znacznej trwałej niezdolności do pracy w zawodzie lub trwałego, istotnego zeszpecenia lub zniekształcenia ciała”. W takich najpoważniejszych przypadkach art. 157 §1 k.k. nie ma zastosowania i odpowiednio też nie ma zastosowania art. 177 §1 k.k. o wypadku karalnym wyrokiem do 3 lat więzienia, tylko stosuje się typ kwalifikowany z art. 177 §2 k.k. (do lat 8).

Wyjaśnijmy tu na koniec, że postanowienie o przedstawieniu zarzutów, nieraz potocznie zwane „postawieniem zarzutu”, nie jest tożsame z tym, że zostaje wniesione oskarżenie do sądu. Rozpoczyna natomiast ono fazę postępowania przygotowawczego (tj. dochodzenia lub śledztwa), w której jest podejrzany, czyli tzw. fazę in personam („przeciwko osobie”), w odróżnieniu od zwykle poprzedzającej ją fazy in rem („w sprawie”). Zgodnie z naukami prawnymi postępowanie przeciwko osobie zaczyna się wtedy, gdy są podstawy podejrzewać nie tylko ogólnie, że przestępstwo zostało popełnione, ale też, że popełniła je dana konkretna osoba. Zazwyczaj przyjmowany pułap dowodowy jest wszakże na tyle wysoki[3], że na tym etapie można już spodziewać się skierowania sprawy prędzej czy później do sądu, chyba że podejrzany zdąży jeszcze skutecznie się wybronić (szansą na to jest m.in. następujące wtedy przesłuchanie go). W ramach postępowania przeciwko osobie organy ścigania muszą też zebrać pewne obowiązkowe dane na jej temat (wywiad środowiskowy).

3.3. Protokół przesłuchania mnie w charakterze podejrzanego

Miało ono miejsce na komendzie Policji, gdzie nadal byłem wtedy jeszcze zatrzymany, dn. 19.12.2012 r. ok. godz., jak podaje protokół, 13:18 (koniec: godz. 14:17). W polu „Stan zdrowia” policjant niemal odruchowo i samowolnie, oczekując jedynie skinięcia głową, wpisał „zdrowy nie leczony psychiatrycznie neurologicznie odwykowo nie uzależniony od alkoholu i narkotyków”. W polu „Stosunek do pokrzywdzonego”: „obcy”. Przy pouczeniu „o prawie żądanie, do czasu zawiadomienia o terminie zaznajomienia z materiałami postępowania przygotowawczego [tj. dochodzenia], podania ustnie podstaw zarzutów, a także sporządzenia uzasadnienia […] oświadczył” wpisane odręcznie i podpisane przeze mnie słowa „Żądam akt postępowania”.

Treść wyjaśnień[4]:

W dniu dzisiejszym przedstawiono mi zarzut, który w całości przeczytałem i zrozumiałem. Nie przyznaję się do zarzucanego mi czynu. Pouczony o prawie odmowy składania wyjaśnień oraz odmowy odpowiedzi na zadawane pytania oświadczam, iż z tego prawa nie skorzystam i chcę składać wyjaśnienia. Ja chcę powiedzieć, że tej kobiecie nie złamała się noga, a jeśli komuś się złamała, to na pewno nie jej. Ja jechałem tym samochodem, ale ja nie uderzyłem żadnego gościa jadącego innym samochodem. Mój samochód uderzył w słupek, co spowodowało przechylenie [właśc.: przeturlanie] się śmietnika w stronę dziewczyny, która się następnie wywróciła. Następnie na rondzie chciałem znaleźć miejsce do parkowania, ponieważ cały czas szli za mną ludzie, którzy dobijali się do mojego samochodu, a ja nie mogłem zaparkować przy rondzie na jego środku. Człowiek, który twierdzi, że go uderzyłem samochodem, bezczelnie kłamie, nie słyszałem dźwięku uderzenia ani nie widziałem żadnego zderzenia, a jego auto wyminąłem nie powodując żadnych szkód. Ludzie mi zagradzali drogę cały czas, aż dotarłem do parkingu przy Politechnice, gdzie zostałem zatrzymany przez ochroniarzy Politechniki i jakichś ludzi. Przyjechała Policja i to wszystko. Ja nie pracuję, utrzymuję się z oszczędności, mam ich 4.200.000 zł, które mam z datków od ludzi; prostuję, nie posiadam takich pieniędzy, posiada je spółka z siedzibą za granicą, dla której wykonuję inwestycje. Ten samochód też jest tej spółki. Mieszkam i przebywam w Warszawie na ul. […], mieszkam tam sam. Nie utrzymuję kontaktu z rodziną. Mój nr telefonu to […]. Wszelką korespondencję będę odbierał pod wskazanym adresem. Na pytanie czy leczyłem się psychiatrycznie/neurologicznie/odwykowo odpowiadam „odmawiam udzielenia odpowiedzi na zadane pytanie, bez podania przyczyny”. Nie jestem uzależniony od narkotyków i alkoholu. Chcę powiedzieć, że te zarzuty to w większości kłamstwo. To wszystko, nie chcę już nic mówić.

Omówienie skreśleń oraz poprawek i uzupełnień poczynionych w protokole: [odręczne wpisy:]

1. Dochód miesięczny netto wraz z dodatkami i premią — BRAK

2. Stan majątkowy — tylko samochód

3. Nie mam 4.200.000 oszczędności, a jedynie kilkanaście tys. zł

4. Samochód na dzień dzisiejszy jest mój

Treść protokołu przeczytałem, naniosłem poprawki i jest zgodny. [podpis]

Zgłoszone przez osoby uczestniczące w czynności zarzuty, co do treści protokołu oraz oświadczenie policjanta [fałszywe]: osoba wielokrotnie zmienia wersje wydarzenia, nadpobudliwa, podnosząca głos przy wyjaśnianiu, twierdząca, że jest niewinna wielokrotnie.

[podpisy policjanta i mój]

3.4. Dwa kolejne dokumenty

Następnie w aktach jest wezwanie z dn. 19.12.2012 r. do stawienia się dn. 8.1.2013 do Centrum Profilaktyki i Terapii Niepublicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej ul. Grójecka 126 celem przeprowadzenia badań psychiatrycznych. Na dole kartki odręczne adnotacje policjanta: „odmówił podpisu oraz stawienia się na wyznaczony termin” oraz „powodem jest brak zainteresowania sprawą”.

Dalej następuje wydrukowana przez Policję i podpisana przeze mnie kartka „Oświadczenie”, głosząca „Oświadczam, iż będę stawiał się na każde wezwanie Sądu, Prokuratora, Policji. Wszelką korespondencję będę odbierał pod adresem: […]” (mój znany im już wcześniej adres zamieszkania). Pod tekstem odręczna moja adnotacja „Oświadczam, że mieszkam pod adresem jw.”, niżej po prawej data, podpis i nazwa miejscowości (Warszawa).

3.5. Protokół przesłuchania mojego ojca

Wg protokołu przesłuchanie miało miejsce 19.12.2012 r. między godz. 13:55 a 14:16 (a zatem w czasie, gdy byłem w tej komendzie w celi zatrzymań). Kolejne tezy zeznania:

1. przedstawiony ojcu przez Policję mój dowód osobisty „jednoznacznie” należy do mnie,

2. nie mieszkam z ojcem i nie utrzymuję z nim kontaktów,

3. ostatnio mieszkałem pod adresem tym, który w poprzednich podrozdziałach wykropkowano, znanym Policji, potwierdzonym jej przeze mnie,

4. mam jakąś firmę w branży informatycznej, ojciec nie zna jej, możliwe, że jest za granicą,

5. ojciec nie wie, jakie mam dochody, utrzymuję się ze swej działalności gospodarczej,

6. hospitalizowany psychiatrycznie byłem w roku 2012 już dwukrotnie,

7. kilkakrotnie wznawiałem i rzucałem studia[5],

8. od września [2012 r.] ojcu wiadomo, że jestem studentem Politechniki Warszawskiej,

9. nie chcę się z ojcem kontaktować,

10. „problemy psychiczne ma od… prostuję”, sprostowano to na jakieś problemy z komunikacją ze mną,

11. rzekomo mam problemy obsesyjne związane z podejrzeniami względem ludzi o to, że jestem szpiegowany, szkalowany, „łącznie z służbami wywiadowczymi wielu państw” (komentarz ode mnie: nigdy tak ojcu nie mówiłem ani nigdzie nie napisałem, no ale cóż, oczywiście w ogólności to prawda, że odnosiłem wrażenie, bo mi to bezczelnie ostentacyjnie demonstrowano, że mnie śledzą w bardzo licznych państwach, pewnie w ogóle to problem globalny, bo stosowana technologia radarowa jest zglobalizowana, ale chodzi tu też o kolaborację władz tych poszczególnych państw w tej sprawie),

12. po obejrzeniu mnie w pok. 463 ojciec potwierdza, że to ja.

[podpisy]

3.6. Inne dokumenty

Dokument podpisany przez Zastępcę Naczelnika Wydziału Prewencji KRP Warszawa VII informujący najpierw, że rzekomo jestem zameldowany pod podanym adresem zamieszkania, „jednak pomimo wizyty w dniu dzisiejszym nie zastano nikogo, a tym samym nie potwierdzono, czy ww. faktycznie przebywa pod wskazanym adresem”, „Z uwagi na fakt, iż jest to posesja — dom jednorodzinny, nie było możliwości rozpytania kogokolwiek”. Ciekawe tylko, skąd mieliby wiedzieć, że w domu nikogo nie było, skoro tam nie ma domofonu, a pukanie do drzwi wejściowych w przypadku domu mającego piętro, różne pomieszczenia z zamkniętymi może drzwiami itd. (w sytuacji, gdy lokator może np. słuchać muzyki w słuchawkach lub mieć po prostu stopery i ochronniki słuchowe blokujące dźwięk, a ówcześnie już zawsze, gdy byłem w domu, realizowała się jedna z tych opcji) łatwo może pozostać niezauważone.

Dalej jest podpisany przez policjanta formularz zapytania o udzielenie informacji o mnie z kartoteki karnej oraz potwierdzenie przefaksowania tego dokumentu do sądu.

Dalej (k. 47) pochodzący z prokuratury odpis poświadczony wniosku prokuratora z 3.1.2013 r. o wyznaczenie mi darmowego obrońcy z urzędu przez miejscowy sąd rejonowy, „albowiem zachodzi uzasadniona wątpliwość co do jego poczytalności”.

Dalej postanowienie prokuratora z 3.1.2013 r. o zasięgnięciu opinii 2 biegłych psychiatrów (zawsze biorą dwóch) ze szpitala psychiatrycznego w Warszawie przy ul. Nowowiejskiej 27 dla stwierdzenia następujących okoliczności:

— czy cierpię na chorobę psychiczną, upośledzenie umysłowe lub inne zakłócenie czynności psychicznych?

— czy w chwili popełnienia zarzucanego mi czynu mogłem rozpoznać jego znaczenie lub pokierować swoim postępowaniem?

— czy zdolność rozpoznania znaczenia czynu lub pokierowania swoim postępowaniem była u mnie zniesiona lub w znacznym stopniu ograniczona i z jakich przyczyn?

— gdyby ustalono, że w chwili popełnienia czynu znajdowałem się w stanie niepoczytalności określonej w art. 31 §1 k.k., to czy moje pozostawanie na wolności groziłoby poważnym niebezpieczeństwem dla porządku prawnego?

— czy mogę brać udział w czynnościach postępowania, a jeżeli nie, to jakie są rokowania na moje wyzdrowienie?

Powyższe to pkt 1 postanowienia, pkt 2 głosi „przekazać do ekspertyzy: akta sprawy”, pkt 3: „zakreślić termin do wydania opinii — jak najkrótszy”. Dalej: pouczenie o karze za fałszywą opinię. W uzasadnieniu: leczyłem się psychiatrycznie, więc istnieją uzasadnione wątpliwości co do stanu mojej poczytalności w momencie „popełnienia” czynu (cudzysłów mój oczywiście).

Kolejny dokument (k. 49) to postanowienie z 21.12.2012 r. o zabezpieczeniu majątkowym, w którym prokurator sankcjonuje odebranie mi 280 zł gotówki (na poczet kary) i nakazuje wpłacić je na konto depozytowe sądu.

Dalej: postanowienie z 3.1.2013 r. o zatrzymaniu mojego prawa jazdy, odebranego 18.12.2012 r., „albowiem istnieje uzasadnione podejrzenie, że kierujący popełnił przestępstwo, za które obligatoryjnie orzekany jest środek karny w postaci zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych”. Chodzi tu prokuratorowi niewątpliwie o art. 42 k.k.; rzecz w tym, że obligatoryjny, czyli konieczny wg prawa, a nie pozostawiony uznaniu sądu, zakaz prowadzenia pojazdów wg tego przepisu orzeka się tylko w sytuacjach, które — jak już tego dnia było wiadomo lub z łatwością można było ustalić — nie zachodziły (w tym m.in. prowadzenie pod wpływem środków odurzających), a zatem prokurator posłużył się fałszywym uzasadnieniem. W istocie w grę wchodził tu jedynie fakultatywny zakaz prowadzenia. Pod koniec tego dokumentu — pouczenie o możliwości zażalenia do sądu w terminie 7 dni. Ja bodajże nawet nie zauważyłem listu czy raczej awizo, bo nie sprawdzałem wtedy skrzynki, więc się nie odwoływałem, zresztą i tak bym pewnie przegrał. Odpis postanowienia dostał podobno Wydział Komunikacji [m. st. Warszawy]. Na kolejnej karcie akt (51) kserokopia obu stron mego prawa jazdy, a właściwie jej odpis poświadczony. Na k. 52 pismo do Urzędu Dzielnicy Warszawa Praga Południe: „Prokuratura Rejonowa Warszawa Śródmieście w Warszawie przesyła w załączeniu prawo jazdy […] wydane […] Piotrowi Konradowi Niżyńskiemu, zatrzymane w dniu 18.12.2012 r. z jednoczesną informacją, iż przeciwko w/w toczy się postępowanie przygotowawcze o przestępstwo z art. 177 §1 k.k. w zw. z art. 178 §1 k.k., w związku z czym zwrot prawa jazdy może nastąpić po uprawomocnieniu się wyroku sądowego bądź upływie czasu, na jaki zostanie wymierzony środek karny — zakaz prowadzenia pojazdów”.

Dalej pismo z Sądu Rejonowego dla Warszawy-Śródmieścia do adwokata K.K. (inicjały jak Kościół Katolicki…), w którym sąd samodzielnie (bez udziału ORA, co bodajże nietypowe) wyznaczył go moim obrońcą z urzędu.

Dalej, nie wiedzieć po co, odpis poświadczony już i tak obecnego w aktach postanowienia z 21.12.2012 r. o zabezpieczeniu majątkowym, które wpłynęło na kancelarię ogólną KRP Warszawa I (widać jej prezentatę z 7.1.2013 r.).

Dalej: moja prośba do prokuratorki z 8.1.2013 r. o umożliwienie mi osobistego wglądu w akta.

Dalej: xero pokwitowania policyjnego z 18.12.2012 r. z moim podpisem kwitującym odbiór, dotyczące odebranego prawa jazdy.

Dalej: 2 egzemplarze postanowienia prokuratora z 14.1.2013 r. o zatrzymaniu i przymusowym doprowadzeniu mnie do Centrum przy ul. Grójeckiej 126 w dn. 29.1.2013 r. celem przebadania.

Dalej: odpowiedź z Wydziału Prewencji KRP Warszawa I z dn. 11.2.2013 r. głosząca, iż doprowadzenia nie zrealizowano, gdyż postanowienie wpłynęło do nich po 29.1.2013 r.

3.7. Pierwsza (nierozstrzygająca) opinia sądowo-psychiatryczna

Data wpływu (z prezentaty prokuratury): 26.2.2013 r., data badania: identyczna.

Kolejne tezy: że zgłosiłem się z wolnej stopy, że mieszkam sam w wynajętym domu, że w dzieciństwie wychowywali mnie rodzice, że nie było chorób psychicznych ani problemów alkoholowych w rodzinie, że rozwijałem się prawidłowo w dzieciństwie, uczyłem się dobrze, zachowanie też było bez zastrzeżeń, jakie szkoły ukończyłem, że miałem biznes internetowy, utrzymuję się sam, nie byłem powołany do wojska z powodu studiów, jestem bezdzietnym kawalerem, nie pozostaję w związku, nie przechodziłem poważnych chorób. Następnie pada informacja, że hospitalizowano mnie psychiatrycznie w Nowej Zelandii, za zgodą sądu; „mówi, że był tam turystycznie i przez miesiąc był hospitalizowany”[6]. Cytują mnie, może niedokładnie, tak: „Było tam jakieś jedzenie, ale czy to były leki”. Dalej: że byłem też hospitalizowany kilka miesięcy temu w szpitalu psychiatrycznym w Drewnicy. Dalej pada teoria, że rzekomo to Policja wtedy wezwała pogotowie. Jest to jakieś nieporozumienie lub kłamstwo w opinii, bo jeśli chodzi o tamtą interwencję przeciwko mnie w centrum handlowym Promenada to niewątpliwie pierwsza przybyła ekipa karetki pogotowia, dopiero potem dołączyła do nich Policja. To jakiś absurd, że jedynie z powodu uderzenia w twarz jakiejś osoby[7] wezwano na mnie właśnie karetkę pogotowia w tym centrum handlowym (zrobiła to ochrona); nie Policję, tylko ochronę zdrowia; co ciekawe, dziewczyna, którą wtedy uderzyłem, jako że mnie irytowała, bo przyszła pod Promenadę i ostentacyjnie szczególnie dużo kaszlała na mnie (tak, jak wtedy mnóstwo ludzi w mojej obecności[8], zapewne zamieszanych w jakiś sposób lub powiązanych z kryminalnym procederem podsłuchowo-inwigilacyjnym albo remontowo-budowlanym dotyczącym grających drągów żelbetowych), już z góry wiedziała, co nastąpi, i wyraziła to słowami „Będziesz siedział!”. Nic więcej wtedy nie zrobiłem, nie awanturowałem się; tylko i wyłącznie o to poszło, że uderzyłem ją w twarz. Incydent ten oraz następujące po nim zabranie mnie do szpitala psychiatrycznego (powtórzę, najpierw przybyła po mnie karetka; dopiero później, ponieważ nie pozwalałem się dotykać i zabierać siłowo w podróż, przyjechała wesprzeć ich Policja) jest więc czymś dziwnym, jakby odstępstwem od normalnych zasad. Data tej hospitalizacji 19.7 jest jak się okazało symbolem sybillińskim mającym swoje charakterystyczne konotacje (bodajże sugeruje on, że rzekoma moje „szaleństwo” jest to [co najwyżej] następstwo [dźwięków] z drągów żelbetowych; jest to też uwiecznione w doborze nazwiska najsłynniejszego polskiego kompozytora muzyki), przejawiającym się też w źródłach historycznych i kulturowych, czego nie ma miejsca tu opisywać[9]. W każdym razie był gotowy plan, że ta główna, czyli polska, hospitalizacja mojej skromnej osoby w szpitalu w miejscowości kojarzącej się z zębami (Ząbki) nastąpi właśnie dn. 19.7. Nie muszę tu teraz tego dowodzić i nie chcę wnikać w te tematy. Jak w każdym razie dalej podają biegłe (relacjonuję ich bardzo kompletnie, nic nie pomijam), według mnie „powód był iluzoryczny”. Pobyt trwał 7 tygodni, były jakieś leki, ale, jak podają, nie wiem, jakie. Odwoływałem się do sądu. Biegłe przytaczają krótko, że moim zdaniem nie było potrzeby hospitalizacji. Nie pamiętam zaleceń przy opuszczaniu szpitala i nie zgłaszałem się do psychiatry z wolnej stopy. Tutaj mój komentarz: to ostatnie jest to nieprawda (chociaż może nawet tak niechcący-nieopatrznie powiedziałem albo po prostu doszło do nieporozumienia, bo pytano mnie tylko o „leczenie się” na wolności, po czym na piśmie wyszło, że to ogólnie o wizytach u psychiatrów). Po wypisaniu ze szpitala szukałem prywatnych praktyk psychiatrycznych, żeby mieć bardziej niezależną od rządu opinię na temat swego zdrowia. Wówczas badało mnie na 2 wizytach 2 lekarzy psychiatrów z NZOZ […], z których pierwszy uważał, że jeszcze za wcześnie na ostateczne konkluzje, natomiast drugi wystawił orzeczenie lekarskie stwierdzające brak objawów choroby psychicznej w czasie badania. Jest to znamienne, bo szpital zarzucał mi takie rzeczy, jak np. „bladość afektywna”, co gdyby było prawdą zostałoby niechybnie wychwycone, bo to jest rzecz dosyć oczywista nawet dla laika, a przy tym jedna z typowych przypadłości przy schizofrenii. Również jeszcze inny psychiatra z prywatną praktyką nie dostrzegł u mnie wtedy objawów choroby, choć nie chciał wystawić zaświadczenia i nie pamiętam już, który to. Ogólnie w dokumentacji z przyjęcia mnie do szpitala w Ząbkach było trochę zafałszowań, na których się to wszystko oparło (niekiedy zresztą było w nich jakieś ziarno prawdy, o które się oparto, ale tak nieprzychylnie przetworzone, że koniec końców zapisana teza była fałszywa).

Dalej jest zdanie o tym, że nie utrzymuję kontaktów z rodziną i nie chcę o tym rozmawiać. Tu mogę wyjaśnić, że z matką raczej się wtedy widywałem, choć mnie wówczas ostatnio czymś zirytowała, z bratem się nie widywałem, bo zaczął bić intelektualne pokłony i hołdy względem lekarzy psychiatrów, dezawuując też moje tezy o napotkanych przejawach śledzenia mnie za granicą (takich, jak jeżdżące za mną niemalże non stop, co chwila się na ulicy pojawiające taksówki) jako „normalne rzeczy” (np. próbował mi wmówić, że on czy raczej bodajże jego koledzy też tak mają, że „taksówka co rusz przejeżdża, np. 5—10 przejazdów obok na minutę, to jest normalne”). Cóż, nie ma obowiązku trzymać ścisłych relacji z bratem, to nie świadczy jeszcze o nienormalności. Co do relacji z ojcem to odkąd w pracy zaczął mi okazywać śledzenie mojego ekranu (bodajże przez internetowe transmisje na żywo), a w każdym razie (przepraszam za posądzenie!) odkąd odniosłem takie wrażenie — nigdy się do tego nie przyznał, ale też nie zaprzeczał, że w zakładach pracy mogą jak to nazwał „monitorować”, czyli podglądać zdalnie ekran specjalnymi odbiornikami — zrobiłem się względem niego niechętny, a już wcześniej miałem co do niego pewne zasadnicze zastrzeżenia. Krótko mówiąc, wszystko tutaj rzecz jasna ma swoją przyczynę. Dalej w opinii padają jeszcze informacje o braku innych problemów zdrowotnych z wyjątkiem niekiedy „duszności”, wzmianka, że dobrze sypiam, nie mam stanów lękowych, obecnie jestem samotnikiem. Na pytanie o to, czy jestem obserwowany, podobno nie chciałem odpowiedzieć, a potem dodałem, że raczej nie. „Nie dzieje się nic dziwnego wokół mnie” (jak widać ukryłem tu przed biegłymi problemy podsłuchu i dokuczania na tym tle oraz problem dźwiękowy; nie miały nawet podstawy mnie o nic podejrzewać). Dalej informacja o spółce w Panamie, o niepiciu alkoholu, niebraniu narkotyków, niekaralności, rzekomym braku prób samobójczych, po czym zaczyna się temat zarzutu o spowodowanie wypadku. „Tego dnia jechał samochodem razem ze znajomym, który prowadził samochód. Samochód uderzył w słupek. Badany prostuje, że on wsiadł do samochodu później. Wiedział, że była kolizja. Od ronda prowadził on a znajomy wysiadł i uciekł”. Dalej informacja, że wg mego domysłu „pokrzywdzona” E. P. złamała nogę już wcześniej, a nie w czasie wypadku i że w mojej ocenie nie mogło dojść do złamania nogi od uderzenia kosza (tak to ujęto w tekście, ja bym to raczej nazwał przeturlaniem się go po ziemi, w tym ewentualnie po stopie jakiegoś człowieka). „Widział tę kobietę chodzącą”. Jeszcze informuje tam, że po zatrzymaniu byłem trzeźwy.

Część „wnioskowa” opinii sprowadza się do powtórzenia różnych danych na mój temat. Następnie padają słowa „W czasie aktualnego badania Piotr Niżyński był” (rzekomo) „w trudnym kontakcie”, dalej — że byłem „nieufny” (ciekawe, skąd taka teoria! taką tezę czy raczej zmierzające do pewnego oczernienia przypuszczenie to można sobie z palca wyssać pisząc coś takiego…) i odmawiałem odpowiedzi na „wiele” pytań. Byłem podobno „dziwaczny” i, uwaga, „niedostosowany”. Można tu nadmienić, że tzw. niedostosowanie, zwykle mówi się tutaj o niedostosowaniu afektu, zawiera się w definicji schizofrenii, do której ta biegła najwyraźniej bardzo chciałaby dojść, tylko póki co niezbyt ona jej wynika; chodzi w tym pojęciu, ściślej rzecz biorąc, od strony genezy w ogóle idei takiej choroby jak schizofrenia (swoiste „rozszczepienie” osobowości) w literaturze psychiatrycznej, o brak koordynacji i porządku (dezorganizację), brak wzajemnego dostosowania, pomiędzy różnymi władzami psychicznymi takimi jak emocje, nastroje, intelekt itd. oraz ich niedostosowanie do sytuacji. „Zubożenie” wypowiedzi czy prezentowanie „dziwacznych” przekonań, które tu mi przypisywano, zaliczają się do typowych „objawów jednostki chorobowej: schizofrenii”, więc to wyjaśnia, skąd takie zaskakujące mnie w sumie informacje na mój temat. Nigdy bym nie powiedział, że okazywałem „zachowanie niedostosowane” lub „dziwaczność”; po prostu to jest wątek zmyślony. Kolejne jeszcze tezy to, że w okresie oczekiwania na badanie emanował ze mnie „niepokój” i że, „o zgrozo”, jakoby wychodziłem z poradni i wracałem. W kolejnym zdaniu przypisano mi, że „jednoznacznie” wypowiedzi o wypadku są dziwaczne, ale nie wiadomo, skąd taka teza we wnioskach, skoro wcześniej przy relacjonowaniu badania nic takiego nie opisano, brakuje (jak widać z powyższego wyliczenia informacji padających w opinii) jakichkolwiek opisów (np. cytatów z moich wypowiedzi), które by na to wskazywały. Jeszcze wówczas w ogóle nie podnosiłem kwestii tego, że ktoś mi ten wypadek wywołał, co — jak Czytelnik się dalej przekona z treści moich pism obronnych i z dostępnych dowodów — niewątpliwie jest prawdą.

Końcowe zdanie konkludowało, że aby wydać ostateczną opinię proszą o udostępnienie dokumentacji medycznej ze szpitala psychiatrycznego Drewnica.

Na k. 65—66 — kopie faktur wystawionych prokuraturze przez biegłych za tę opinię (po 219,44 zł dla każdej z biegłych). Na kolejnej karcie — pismo prokuratora do szpitala Drewnica w Ząbkach o nadesłanie kserokopii historii choroby. (Bodajże nigdy jej nie przysłano, lecz jedynie sporządzoną przy wypisywaniu ze szpitala kartę informacyjną leczenia szpitalnego z diagnozą schizofrenii oraz zdawkowymi informacjami o „urojeniach” prześladowczych.) Na kolejnej karcie — pismo ze szpitala załączające kartę informacyjną wraz z informacją „Pacjent przebywał w naszym szpitalu 1 raz”. Podpisane przez ordynatorkę tego szpitala (będącą uprzednio też biegłą na sprawie sądowej z 2012 r. o autoryzowanie przymusowego trzymania mnie w tym szpitalu).

3.8. Karta informacyjna leczenia szpitalnego

Nr ks[ięgi]. gł[ównej]. 1683/12 (uwaga: dziwnym trafem moje zawiadomienie do prokuratury Warszawa-Ochota o stalkingu z 2011 r. dostało sygnaturę 4 Ds 1638/11, czyli nr sprawy 1638 jest praktycznie taki sam z dokładnością do innej kolejności 2 cyfr; przypadek? bardzo to nieprawdopodobne![10] z tym, że szpital w ogóle nie powinien o tej sprawie wiedzieć, bo nie mówiłem mu nic o niej, nie miałem przy sobie żadnych dokumentów na jej temat, nie informowałem o jej numerze, nie sądzę też, by do normalnych zadań psychiatry należało rozpytywanie prokuratury Warszawa-Ochota czy wręcz wszystkich prokuratur na temat każdego pojedynczego pacjenta).

Imię i nazwisko, data urodzenia 25.09.1986, PESEL, adres: bez stałego meldunku, data przyjęcia: 19.07.2012, wypisania: 05.09.2012, rozpoznanie: Schizofrenia paranoidalna, ICD-10 (kod wg klasyfikacji chorób): F 20.0, Procedury: 94.0 94.1 94.2 94.5

Zwięzłe dane o przebiegu choroby [poniższe 3 akapity zawierają cytat dosłowny]:

25-letni pacjent hospitalizowany w tutejszym szpitalu po raz pierwszy. Brak danych na temat wcześniejszego leczenia. Przywieziony przez KP[11] w asyście policji po tym, jak zachowywał się agresywnie w miejscu publicznym.

Na Izbie Przyjęć poprawnie zorientowany, bez zaburzeń świadomości. Początkowo w skąpym kontakcie, później mutystyczny[12], otamowany[13], sprawiał wrażenie halucynującego słuchowo[14]. Blady afektywnie[15], niedostosowany.

W oddziale początkowo napięty, drażliwy, w trudnym, zbywającym kontakcie. Po uzyskaniu częściowej poprawy ujawnił rozbudowany system urojeń prześladowczych[16] [podkr. moje]. Zachowanie poprzedzające przyjęcie także motywował w sposób urojeniowy [jw.]. W trakcie pobytu wycofany, izolujący się, blady afektywnie. Z wywiadu wynika, że objawy psychotyczne utrzymują się od dawna[17] i przyczyniły się do istotnej deterioracji funkcjonowania.

Dalej następuje informacja o tym, że wypisali mnie, gdy ich zdaniem uzyskałem „częściową poprawę”. W rzeczywistości motywacją była tu raczej data-symbol, bo ta grupa przestępcza, która mnie prześladuje, lubuje się w symbolach i numerologii — mianowicie, w tym przypadku, odwrotność (rosyjskiego) Dnia Zwycięstwa 9.5 (tj. data 5.9; to właśnie 5.9 mnie wypisano; potem, analogicznie, dnia 9.5, czyli „w prawdziwe zwycięstwo”, w r. 2023 sąd na rozprawie mnie uwolnił). Sugestia jest tu jasna: „broń Boże nie wyleczył się jeszcze”, „to nie jest żadna wygrana z chorobą”. W kolejnym zdaniu podano, że tzw. objawy wytwórcze (objawy „pozytywne” w odróżnieniu od negatywnych, czyli braku czegoś, co powinno być) „utrzymują się przewlekle”, jednak już teraz bez tendencji do jakiejś nowej „aktywności urojeniowej”. I, na koniec, że nie uzyskałem tzw. „wglądu chorobowego”, czyli wiary w to, że jestem chory.

Dalej jakieś wyniki badań biologicznych, przepisane leki, zalecenia: „dalsze leczenie w Poradni Zdrowia Psychicznego” (tj. wizyty z wolnej stopy).

[pieczęć i podpis ordynatorki i lekarki prowadzącej]

3.9. Ostateczna opinia biegłych psychiatrów

Za kartą informacyjną wystawioną przy wypisywaniu mnie dn. 5.9.2012 r. — jedynym przysłanym przez szpital dokumentem — znajduje się na k. 71 kolejne „postanowienie o zasięgnięciu opinii — powołaniu biegłego”, o treści praktycznie identycznej jak to pierwotne, z tą jedynie różnicą, że z wpisaną odręcznie datą 11.03.13 oraz dopiskiem „celem wydania opinii ostatecznej” przy tytule pisma, tj. rodzaju postanowienia.

Dalej w aktach jest pocztowa karta Zwrotnego Potwierdzenia Odbioru (ZPO) z 3.1.2013 r. podpisana przeze mnie 5.1.2013 r. dotycząca decyzji bodajże właśnie z 3.1, a następnie (k. 76) kserokopia „postanowienia o zatrzymaniu i przymusowym doprowadzeniu osoby podejrzanej” na badanie dn. 19.11.2013 r. w tym samym Centrum przy ul. Grójeckiej, postanowiono też odpis postanowienia doręczyć poprzez Policję.

Na k. 78 zaczyna się tytułem „OPINIA SĄDOWO-PSYCHIATRYCZNA” z dopiskiem odręcznym „uzupełniająca”, w znacznej większości odręcznie napisana, opinia ostateczna (data wpływu do prokuratury: 12.03.2013, data badania: identyczna). Przepisują w niej w kolejnych zdaniach „dane z karty informacyjnej Szpitala Psychiatrycznego w Drewnicy” (9 zdań, w tym, w ostatnim, podano przepisane leki: Solian i Chlorprothixen).

Bezpośrednio za tym, pod nagłówkiem „Wnioski”, bez żadnego dodatku od siebie, takie oto tezy:

— U Piotra Niżyńskiego rozpoznajemy przewlekłą chorobę psychiczną schizofrenię paranoidalną.

— Biorąc pod uwagę dziwaczność zachowania i wypowiedzi, całkowity brak krytycyzmu chorobowego uważamy, że stan psychiczny badanego w czasie zarzucanego mu czynu znosił jego zdolność rozpoznania znaczenia czynu oraz zdolność pokierowania swoim postępowaniem w rozumieniu art. 31 §1 kk.

— Ponieważ badany obecnie się nie leczy i wykazuje objawy toczącego się procesu chorobowego[18] uważamy, że zachodzi wysokie prawdopodobieństwo popełnienia ponownie podobnego czynu.

— W celu zapobieżenia ponownemu popełnieniu czynu podobnego uważamy, że Piotr Niżyński powinien mieć orzeczony zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych

— Badany może brać udział w czynnościach procesowych przy udziale obrońcy

[parafki i pieczątki obu biegłych]

Dalej w aktach jest kopia faktury VAT jednej z biegłych (data wpływu 12.3.2013 r.): 147,60 zł.

Dalej — postanowienie o przedłużeniu okresu trwania dochodzenia (do 18.3.2013 r.).

Dalej — postanowienie o wszczęciu śledztwa z 15.03.2013 r. (zamiast dochodzenia, teraz ma być śledztwo; jest w tym różnica, dla podejrzanego istotne są głównie inne terminy, tj. śledztwo powinno się ukończyć w 3 miesiące, dochodzenie w 2, choć w sumie i tak to nikogo nie wiąże i organy ścigania mogą je przedłużać; w tym przypadku, jak podaje uzasadnienie, zmiana formy postępowania przygotowawczego organów ścigania wynika z wymogów prawa).

3.10. Postanowienie o powołaniu biegłego psychologa, zawieszenie postępowania

Zgodnie z prawem jeśli osoba jest niepoczytalna, prokurator może umorzyć postępowanie wobec faktu, że osoba taka przestępstwa nie popełniła (a jedynie „czyn zabroniony” — jest to szersze pojęcie). Jednakże jeśli za wskazane uznaje się zastosowanie środka zabezpieczającego, a takim może być też środek karny „zakaz prowadzenia pojazdów”, to prokurator występuje do sądu o umorzenie postępowania za jednoczesnym orzeczeniem zastosowania środków zabezpieczających. Zgodnie z prawem potrzebna jest jednak w takim przypadku oprócz opinii sądowo-psychiatrycznej także opinia sądowo-psychologiczna.

W związku z tym w tym miejscu, na k. 84, prokurator postanowiła:

1. powołać biegłego z zakresu psychologii — z listy Prezesa Sądu Okręgowego w Warszawie — psycholog B. J. — w celu wydania opinii sądowo-psychologicznej na piśmie dotyczącej Piotra Niżyńskiego odnośnie:

— intelektu, osobowości i ewentualnego organicznego uszkodzenia OUN lub objawów psychotycznych

2. Przekazać do przeprowadzenia opinii akta sprawy 2 Ds. 3/13/HL

W postanowieniu jest następnie pouczenie o karze za fałszywą opinię.

Na kolejnej karcie — wezwanie dla mnie do stawiennictwa w dn. 2.04.2013 w budynku Prokuratury Rejonowej Warszawa Śródmieście przy ul. Kruczej.

Na kolejnej karcie — wniosek towarzystwa ubezpieczeń Allianz z 10.05.2013 r. o wgląd w akta sprawy. Adnotacja prokuratora: „Wyrażam zgodę”, 14.05.13, parafka.

Dalej — zarządzenie o zatrzymaniu i przymusowym doprowadzeniu osoby podejrzanej z dn. 13.05.2013 r.:

H. L. — prokurator Prokuratury Rejonowej Warszawa Śródmieście po zapoznaniu się z materiałami postępowania w sprawie wypadku komunikacyjnego [kilka pustych wykropkowanych wierszy] na podstawie art. 247 §1 kpk i art. 100 §2 kpk zarządził

— Zatrzymanie i przymusowe doprowadzenie […] — podano datę czynności w prokuraturze, na której mam być obecny: 24.05.2013 r., moje personalia i adres zamieszkania

— Doręczenie zatrzymanemu odpisu niniejszego zarządzenia.

Kolejna karta: potwierdzenie przesłania tego dokumentu do Policji wygenerowane przez faks.

Dalej: pocztowe ZPO oraz znowu prośby Allianz o wgląd w akta.

Następnie odpowiedź Wydziału Prewencji Komendy Rejonowej Policji Warszawa VII dla śródmiejskiej prokuratury (zdecydowanie będącej już wówczas dysponentem akt): „w trakcie kontroli adresu […] nikogo nie zastano. W związku z powyższym doprowadzenia Piotr Niżyński nie zrealizowano”.

Dalej jakieś ZPO dot. doręczenia jakiegoś pisma adwokatowi K.K.

Następnie w aktach są 2 karty poświęcone na niemalże pustą tabelkę „Zestawienie opłat i innych wydatków poniesionych w postępowaniu przygotowawczym w sprawie 2 Ds 3/13/Sp(c) W okresie od: do: 28.05.2013”. Wypełnione pola to „Należności biegłych lekarzy psychiatrów i koszty obserwacji psychiatrycznej podejrzanego”: 734,08, „Doręczanie wezwań i pism w sprawie — ryczałt”: 20,00, „Razem opłaty i inne wydatki […]”: 754,08. Pieczęć i podpis jakiegoś referenta.

I tak oto dotarliśmy do k. 104, gdzie znajduje się postanowienie prokuratorki o zawieszeniu śledztwa z dn. 28.05.2013 r. Jako uzasadnienie podano „długotrwałą przeszkodę w kontynuowaniu postępowania — nie jest znane miejsce rzeczywistego pobytu Piotra Niżyńskiego, który nie stawia się na wezwania organów ścigania”. Załączono egzemplarz wspomnianej odpowiedzi Policji oraz poprzedzającego je zarządzenia z 13.05.2013 r. (to ostatnie nawet w 2 egzemplarzach, choć zupełnie identycznych i z tą samą datą).

3.11. Faza „poszukiwań”

Jakkolwiek mieszkałem wówczas nadal pod tym samym adresem, uznano za celowe mnie „poszukiwać”. W związku z tym na kolejnej karcie (112) znajduje się wydane przez prokuratorkę dn. 4.6.2013 r. zarządzenie o poszukiwaniu podejrzanego w celu ustalenia miejsca jego pobytu. Zarządzono jego odpis przekazać do KRP Warszawa VII (jest adnotacja o wykonaniu tego).

Tuż za tym pismem na k. 113 znajduje się moje pismo z 15.6.2013 r. mające w nagłówku moje dane osobowe, w tym ten sam, co wcześniej, posiadany od początku przez organy ścigania adres zamieszkania, które to pismo adresowane na Prokuraturę Rejonową Warszawa-Śródmieście a wzmiankujące też KRP Warszawa I i („do wiadomości”) Sąd Rejonowy dla Warszawy-Śródmieścia w Warszawie II Wydział Karny głosiło to oto:

W związku z zawieszeniem śledztwa przeciwko mnie o rzekome spowodowanie wypadku, pod wpływem narkotyków, i jakoby zignorowanie go oraz ucieczkę, a także

w związku z powtarzającym się łamaniem nienaruszalności mego mieszkania przez Policję (z czym nierzadko wiązały się zniszczenia),

informuję, że tak jak podałem przy przesłuchaniu w ww. sprawie zamieszkuję w Warszawie pod adresem podanym w nagłówku i jako praworządny obywatel nie ukrywam się przed wymiarem sprawiedliwości. Jeśli były jakieś prośby od ww. urzędów itp. to proszę o ich ponowienie, ponieważ dostaję dużo korespondencji i mogłem to przeoczyć.

[podpis]

Dalej w aktach zgodnie ze standardowymi zasadami jest koperta, w której był ten list.

Dalej (k. 115) jest pismo KRP Warszawa I „W ślad za aktami sprawy KRP-D-III-5720/12, 2 Ds-3/13/HL w załączeniu przesyłam dokumentację fotograficzną oraz szkic miejsca zdarzenia”. Jest w nim rozkładany szkic miejsca wypadku, który już i tak wcześniej był w aktach, oraz liczne zdjęcia, głównie samochodu, ale też ulicy i wywróconego kosza.

Dalej, na k. 119, jest pismo przewodnie, w którym KRP Warszawa VII przekazuje prokuratorskie zarządzenie do Komendy Powiatowej Policji w Rypinie (nie wyjaśniono tego, ale niewątpliwie przekazano je właśnie tam, ponieważ to w Rypinie miałem ostatni adres stałego zameldowania, jakkolwiek w tym czasie już od kilku ładnych lat byłem bez meldunku).

Dalej koperta KRP, którą przyszedł ww. egzemplarz pisma, do wiadomości prokuratury.

Dalej pismo KRP Warszawa I do prokuratury z 28.06.2013 r.: „W związku z czynnościami wyjaśniającymi prowadzonymi w Referacie Wykroczeń i Postępowań Administracyjnych KRP Warszawa I dot. wykroczenia z art. 121 §2 KW, tj. wyłudzenia przejazdu TAXI w dniu 15.04.2013r. proszę o udostępnienie pełnych danych p. Piotra Niżyńskiego ze sprawy sygn. akt 2 Ds. 3/13/HL” (z podpisem zastępcy naczelnika wydziału prewencji).

Dalej następuje „Telegram nr 613/13” z fałszywymi ustaleniami z Rypina:

Wydział Kryminalny KPP w Rypinie uprzejmie informuje, że w dniu 15.08.2013 r. funkcjonariusze OPP Warszawa[19] podczas legitymowania[20] ustalili miejsce pobytu poszukiwanego na podstawie zarządzenia o poszukiwaniu podejrzanego w celu ustalenia miejsca pobytu, sygn. akt 2Ds-3/13/HL wystawiony przez Prokuraturę Rejonową Warszawa Śródmieście na: Piotra Niżyńskiego s. […], ur. 25.09.1986 r. zam. ost. Rypin ul. […]. W/wym. przebywa u swojej matki E. U. pod adresem: Warszawa ul. […] [adres poprawny, ale tam nie przebywałem z wyjątkiem wizyt od czasu do czasu]. Wystawiono mu wezwanie do stawiennictwa w Prokuraturze […] na dzień 22.08.2013 r. godz. 10:00. Z uwagi na powyższe, poszukiwania zostają zakończone.

Podpisano: Zastępca Naczelnika Wydziału Prewencji KPP w Rypinie.

Następnie jest pismo z Sekretariatu VI Wydziału Karnego Odwoławczego Sądu Okręgowego Warszawa-Praga w Warszawie z dn. 10.02.2014 r. z prośbą o nadesłanie akt sprawy celem wglądu.

Dalej koperty: z ww. sądu do prokuratury oraz, zwrócona, z ww. sądu do mnie na adres w Gorzowie Wielkopolskim, którego używałem na przełomie 2013—2014 r. (kiedy to po raz pierwszy od początku tej sprawy zmieniłem adres). Dalej — ZPO.

Następnie: pismo przewodnie z tego samego VI Wydziału zwracające akta (7.4.2014 r.).

Następnie: pismo o wypożyczenie akt tym razem z Sądu Rejonowego dla Warszawy-Pragi Płd. (15.4.2014) oraz odpowiedź „przesyłam akta główne postępowania 2 Ds. 3/13/HL” (28.4.2014).

Następnie: postanowienie o uchyleniu zabezpieczenia majątkowego (data: 24.06.2015 r.). Prokurator H. L. postanowiła 1) uchylić postanowienie o zabezpieczeniu majątkowym z dn. 21.12.2012 r., 2) kwotę […] 280 zł zwrócić osobie uprawnionej, tj. Piotrowi Niżyńskiemu zam. […]. W uzasadnieniu podano, że wobec podejrzanego zachodzą przesłanki z art. 31 §1 kk (wniosek: nie popełnił przestępstwa, nie będzie więc wyroku ani kary, w tym grzywny).

Dalej jest pismo z Wydziału Dochodzeniowo-Śledczego KRP Warszawa I do Komisariatu Policji Warszawa Bemowo (29.06.2015):

[…] proszę o ustalenie, czy w/w przebywa pod wskazanym adresem [wyżej wymieniono jako mój adres adres mojej matki], a w przypadku potwierdzenia o doręczenie w/w wezwania (w załączeniu) do stawiennictwa w charakterze podejrzanego w Prokuraturze […] w dniu 07.07.2015 r. na godz. 15:00, pokój 620, do sprawy KRP-D-III-5720/12, na badania przez biegłego psychologa.

Podpisane: Naczelnik Wydziału Dochodzeniowo-Śledczego KRP Warszawa I.

Dalej (k. 137) wezwanie dla mnie (27.06.2015) na adres zwany powyżej adresem matki na (jak to błędnie nazwano) „badanie sądowo-psychiatryczne” (powinno być: sądowo-psychologiczne). W dodatku w wezwaniu były dwa adresy obok siebie jako adres prokuratury, gdzie trzeba się stawić w pok. 620, tj. „przy ul. Krucza 38/42 przy ul. Wilczej 21”. Dalej drugi egzemplarz tego samego oraz potwierdzenie nadania faksu.

Dalej zamazane źle przefaksowane pismo z Komisariatu Policji Warszawa Bemowo informujące, że pod ww. adresem zastano kogoś jeszcze innego i że wg wywiadu od „ok. 2 lat” tam nie mieszkam, nie utrzymuję kontaktów, nie ma informacji wskazujących na moje miejsce pobytu.

Dalej ZPO, a także zwrócona koperta bodajże z postanowieniem o uchyleniu zabezpieczenia (doręczenia dla mnie), po czym ZPO dot. doręczenia postanowienia adwokatowi i następnie znowu koperta i ZPO dotyczące doręczenia dla mnie (koniec lipca 2015 r.).

Dalej jest pismo ode mnie z 27.04.2016: zawiadomienie o zmianie adresu korespondencyjnego. Sam z własnej inicjatywy im to wysłałem, podobnie jak sądom — po prostu chciałem wszystkich zawiadomić o aktualnym adresie przy okazji jednej z przeprowadzek. W piśmie była prośba o doręczanie na skrytkę pocztową w urzędzie pocztowym na warszawskim Ursynowie, z jednoczesnym podaniem adresu zamieszkania w Legionowie, „ale nie mam możliwości odbierania tam poczty”.

Dalej jest pismo Naczelnika Wydziału Dochodzeniowo-Śledczego KRP Warszawa I do KPP (Komendy Powiatowej Policji) w Legionowie, w którym poinformowano, że przebywać będę pod wspomnianym wyżej adresem, ale nie mogę odebrać wezwania pocztowego, i poproszono o doręczenie wezwania do stawiennictwa w Prokuraturze Rejonowej Warszawa Śródmieście i o ewentualne ustalenie innego miejsca pobytu / telefonu kontaktowego. Za pismem (w którym jakoś dziwnie, chyba ze wstydu, nie wstawiono dokładnego nru roku 2016, tylko jest data bez cyferki: 201-07-29) znajduje się wydruk z telefaksu z kopią pisma poprzedzoną nagłówkiem potwierdzającym dokonanie transmisji.

Dalej (k. 147) moje pismo: „Oświadczam, że zamieszkuję pod adresem […] [ul. W.]. Zostałem poinformowany o konieczności stawiennictwa w tut. prokuraturze na badania psychologiczne. Stawię się po uzyskaniu wezwania” [i podpis]. Brak daty, ale było to pomiędzy kwietniem a październikiem 2016 r. Na piśmie jest pieczątka prokurator prowadzącej potwierdzająca otrzymanie pisma.

Następnie jest pismo z prokuratury do KRP Warszawa I datowane na 4.8.2017 r. z prośbą „o pilne doręczenie za pośrednictwem Policji wezwania dla podejrzanego […] [mój ww. adres] do stawiennictwa w Prokuraturze […] w dniu 23.08.2017 r. godz. 10.30”. Na kolejnej karcie (149) — odnośne wezwanie.

Dalej z datą 22.08.2017 r. pismo p. prokurator do KRP Warszawa I „z prośbą o ustalenie w drodze wywiadu, czy: Piotr Niżyński […] zam. […] przebywa w miejscu zamieszkania [tj. na ul. W.], bądź o sprawdzenie aktualnego miejsca pobytu w/w”. Na kolejnej karcie — jej pismo do ZUS z 8.9.2017 r. z prośbą o podanie miejsca zamieszkania i pismo z tą samą datą do NFZ (Mazowieckiego Oddziału Wojewódzkiego w Warszawie). Na kolejnej — jej wniosek o udostępnienie danych ze zbioru danych osobowych, kierowany do Centrum Personalizacji Dokumentów MSW. Następnie jest odpowiedź z 30.8.2017 r. z KRP I (Kierownik Rewiru Dzielnicowych) informująca, iż pod podanym adresem mieszkania w bloku (przyznaję, że już wtedy nieaktualnym) „pomimo wielokrotnej kontroli nikogo nie zastano. Na pozostawione w drzwiach kartki z prośbą o kontakt nikt nie nawiązał żadnego kontaktu”. Wraz z tym pismem zwrócono list z prokuratury z 4.8.2017 r. oraz jego załącznik (wezwanie).

Dalej, na k. 158, odpowiedź z Centrum Personalizacji Dokumentów MSWiA informująca o braku adresu zameldowania (data wpływu: 26.10.2017) wraz z kopertą (159). Ponadto na k. 160 odpowiedź z NFZ z 15.09.2017 — podano adres zamieszkania przy ul. W. Na k. 161 odpowiedź z ZUS z 15.09.2017 — adres korespondencyjny to adres podanej prokuraturze już w kwietniu 2016 r. skrytki pocztowej (jak najbardziej odbierałem stamtąd listy), a adres „zameldowania” to ten, o którym mowa wyżej, na ul. W. Kolejne pismo jest z Wydziału Prewencji KRP Warszawa I z 21.9.2017 r.: „w toku przeprowadzonych czynności ustalono, że Piotr Niżyński […] nie zamieszkuje pod adresem […] [na ul. W] od roku […] właściciel […] poinformował, że wynajmował lokal w/w, jednakże obecnie nie ma z nim kontaktu, jak również nie zna jego aktualnego miejsca pobytu […] ustalono, że […] nie posiada zameldowania […]” z podpisem Kierownika Rewiru Dzielnicowych i załączonym zwrotem pisma prokuratury z 22.08.2017.

Dnia 28.12.2017, a zatem już prawie dwa lata od poznania mojego adresu korespondencyjnego (skrytki pocztowej), jest nowe zarządzenie pani prokurator o poszukiwaniu podejrzanego w celu ustalenia miejsca jego pobytu, którego odpis zarządzono przesłać do KRP I. Ta z kolei, jak widać na kolejnej karcie, przekazała je do KPP Rypin. Dalej jest koperta i kserokopia wezwania policyjnego datowanego na 01.02.2018 z terminem 12.02.2018.

W dacie 12.02.2018 byłem w sekretariacie tej prokuratury i złożyłem tam pismo, które trafiło do akt, o następującej treści:

Oświadczam, że w dniu dzisiejszym byłem w prokuraturze. Przebywam pod adresem tymczasowego mieszkania na P. […] /zaraz do zmiany — termin umowny/ w W-wie. Mój adres do korespondencji jest ten sam, co wcześniej i z którego wcześniej pocztę odbierałem:

Piotr Niżyński

skrytka pocztowa […]

02—775 Warszawa

Mój nr tel. […]

[podpis]

Następnie jest (wyjaśniająca ww. zdarzenie) odpowiedź z KPP Rypin, że rzekomo „zostało ustalone” moje miejsce pobytu — na ul. W., podano także nr tel. Zapewne to znowu w wyniku legitymowania, w Warszawie, na tle bezprawnej obserwacji radarowo-podsłuchowej. „Piotr Niżyński otrzymał wezwanie do stawiennictwa w Waszej prokuraturze w dniu 12.02.2018 r. godz. 10.00”, „poszukiwania zostają zakończone”. Rzecz w tym, że w ww. dacie z kolei na miejscu nie było pani prokurator ani nie czekał na mnie żaden biegły.

Dalej (k. 170) jest „notatka urzędowa” z 10.04.2018: prokuratorka skontaktowała się ze mną telefonicznie, podała, że oświadczyłem jej (zgodnie z prawdą), że obecnie mieszkam w hostelach po 3—4 dni i przenoszę się [co rusz z jednego do drugiego] i że adres, pod którym mogę odbierać korespondencję, to — adres przy ul. W. [odbierałem wtedy listy bez awizo poprzez regularne odpytywanie poczty] lub (znany im od 2 lat) adres skrytki pocztowej. Cóż za nowość! Na koniec: „Piotr Niżyński zobowiązał się do stawiennictwa w tut. Prokuraturze w dn. 13.04.2018 r. o godz. 12⁰⁰”. Pieczątka i podpis prokuratorki.

3.12. Pismo „wyjaśnienia podejrzanego” z lutego 2018 r.

Sformułowane w punktach pismo, noszące w nagłówku adres mojej skrytki pocztowej, datowane było na 8.2.2018 r. i miało treść zaprezentowaną poniżej. Bodajże nie byłem wtedy jeszcze zaznajomiony z aktami, z tym, co tutaj pokazano w rozdziale 2; nigdy tego nie czytałem. Wyróżnienia w formatowaniu tekstu — jak w oryginale.

1. Z pomocą pewnych „doradców” sporządziłem niniejsze pismo i przedkładam je do włączenia do akt, w uzupełnieniu moich wyjaśnień.

2. Przede wszystkim w pierwszej kolejności sprzeciwiam się nierespektowaniu art. 74 §1 Kodeksu postępowania karnego[21], a także ewentualnemu zamawianiu psychologów po to, by mnie kompromitowali lub by nakłaniali do przedstawienia, kto kierował pojazdem pod rygorem uznania, że kierowałem nim ja. Domagam się respektowania art. 74 §1 KPK. Przedstawienie tożsamości kierowcy byłoby w istocie przedstawianiem dowodu, który jest dowodem także na moją własną obronę (a do tego nie mogę być zobowiązany, jak głosi ww. przepis).

3. Art. 239 §1 KK o odpowiedzialności za udaremnianie postępowania karnego nie ma zastosowania. Nawet, gdyby dotyczył on przestępstwa popełnianego przez zaniechanie, to i tak zastosowanie ma to, co napisałem powyżej, o tym, że nie istnieje odnośny obowiązek prawny; w związku z tym nie mogłem też go zaniechać, skoro on w ogóle nie istnieje. Ponadto ciężar dowodu spoczywa na oskarżycielu. Jeśli twierdzi on, że zachodzi naruszenie ww. przepisu definiującego przestępstwo, to wykluczona dowodami musiałaby być przy tym okoliczność (dosyć często spotykany kontratyp) z art. 239 §2 KK[22], by można było przypisywać karalne utrudnianie śledztwa. Inaczej działa przecież zasada in dubio pro reo.

4. Informuję, że podtrzymuję moje dotychczasowe wyjaśnienia, te z 2012—2013 r.

5. Informuję, że w niniejszej sprawie kłamcą jest E. P. oraz „jej” szpital, o ile twierdzą, że występował rozstrój zdrowia[23]; ponadto kłamie przesłuchana osoba (czy osoby), która jechała dookoła mnie, bo jest właśnie z tej grupy przestępczej, która wywołała wypadek. Ich udział w zmowie zmierzającej do przestępstwa jest aktywny, a P. ze szpitalem — bierny, pasywny. Celowo też, żeby mnie albo memu kierowcy zaszkodzić, pchała się ta P. w kierunku jezdni, żeby mieć jakiś związek z kolizją, która ma nastąpić. Wyjaśnię to w punktach w końcowej części dokumentu, dokładnie opisując przebieg zdarzenia.

Wygląda to tutaj na szeroko zakrojoną aferę, no ale po prostu w taki sposób się działa, gdy się ma aż takie możliwości, że się jest np. premierem, prymasem czy inną ważną figurą, gdy jest się w towarzystwie, które z państwa zrobiło sobie stolik do brydża, a jako środka komunikacyjnego w tych bandyckich ustaleniach używa Facebooka, zaś metodą wpływu na wszystko są naciski fiskalne i nielegalne układy skarbowe co do niepłacenia podatków.

6. Nie mam zamiaru wkopywać osób z mojego bliskiego środowiska. Nie będę podawał, kto za kierowanie pojazdu w czasie wypadku był odpowiedzialny. Trzeba jednakże mieć na uwadze, że od czasu nabycia przeze mnie samochodu w październiku-listopadzie 2012 r. zazwyczaj nie ja byłem za kółkiem.

7. Zapewniam też i przysięgam: pojazd w chwili zderzenia się ze słupkiem jechał wyjątkowo powoli, tzn. z prędkością rzędu 20—30 km/h.[24] Jest to właściwa prędkość jechania po mieście zimą w warunkach zaludnionych ulic śródmieścia i potencjalnie śliskich jezdni. Nie rozumiem więc, w czym wina choćby w postaci nieumyślnej, w postaci nieostrożności.

8. Z tego, co się zorientowałem, to wypadek był spowodowany poślizgiem. Poślizg ten nie był przypadkowy, tylko był bardzo mocny (nie do okiełznania po wjechaniu) i spowodowany prawie na pewno tym, że ktoś go zorganizował. Nie było możliwości kierowania pojazdem. To się normalnie nie zdarza (natomiast zdarza się jako metoda zabijania w grupie przestępczej, np. tak zabito Agnieszkę P. z jej chłopakiem, urodzoną 1. stycznia1986 r., zmarłą w 2003 r.; tak też wywołano poślizg sędziemu TK Lechowi Morawskiemu, gdy jeszcze nie był sędzią, kiedy to kierowca, z którym się bodajże zderzył, miał inicjały AP; tak zabito polityka Bronisława Geremka; tak zabito posła Wójcikowskiego; siostry zakonne służki na przełomie 2016 i 2017 r., o czym informowały mass media; miał miejsce też taki „niewidzialny” atak w latach 90-tych na moją matkę, a także później w roku 2012 mnie coś takiego organizowano kilka razy, aczkolwiek bez żadnego konkretnego wypadku, gdy jeździłem za granicą, później zaś w Warszawie mojemu kierowcy). Po prostu taka „siła wyższa” ze strony jezdni i poślizgu jest normalnie sprzeczna z prawami fizyki przy takiej ciężkości pojazdu. Wynika to stąd, że jezdnie na ulicach, na których jest tak duży ruch, jak na Nowowiejskiej, nie są praktycznie w ogóle oblodzone. Nawet zaś, gdyby był lód na mało uczęszczanej jezdni, to mógłby być tylko lokalnie, w małym miejscu, a zatem niezbyt wpływając na koła, bez trwałego efektu (bo na koła on może przejść, uczepić się ich tylko jako woda) — po czym zaraz opuszczające takie lokalne miejsce poślizgu koła znowu mogłyby się bez problemu zatrzymać; bo czemu nie, skoro tarcie jezdni już dalej byłoby normalne. Nie ma przecież jezdni całych w lodzie. Jest to argumentacja przekonująca każdego normalnego człowieka, że o ile przyczyną zderzenia był poślizg, to ktoś go najprawdopodobniej wywołał. Zaś trudno o inną zrozumiałą i prawdopodobną przyczynę takiego zderzenia niż poślizg. Jestem osobą, która zdała egzamin na prawo jazdy, jakkolwiek robiono w tej sprawie różne przekręty i zdarzało się niesłuszne traktowanie (powód: nagonka państwowa). Przejechałem też trochę trasy w kraju i za granicą, setki kilometrów między Warszawą a Wrocławiem, kolejne setki czy nawet więcej w Meksyku, łącznie tysiące kilometrów. Jakieś tam dane na te tematy na pewno da się znaleźć.

9. To na oskarżycielu spoczywa ciężar dowodu tego, że doszło choćby do „nieumyślnego spowodowania” wypadku.

Pod pojęciem tym kryje się takie działanie lub zaniechanie, wskutek którego nastąpił wypadek-utrata zdrowia i które wynika z niezachowania ostrożności (zasad bezpieczeństwa) wymaganej w danych okolicznościach wobec faktu, że zarazem możliwość nastąpienia wypadku co najmniej można było przewidzieć.[25]

Powyższe jest po prostu rozwinięciem definicji z podnoszonego paragrafu karnego [tj. art. 177] o definicję winy nieumyślnej.

10. Widać więc, że samo wjechanie w słupek to zbyt ogólnikowy zarzut i brzmi on jak jakaś teoria o działaniu umyślnym (chciał wjechać — wjechał: to proste), do czego w ogóle nie ma podstawy w faktach. Nikt tu umyślnie nie wjechał w słupek. Zaś wjechanie w niego z powodu jakiegoś niewłaściwego zadziałania pojazdu nie dowodzi winy. Brakująca tutaj w dowodzie okoliczność dotyczy tego, na ile zachowanie pojazdu było potencjalnie pod kontrolą kierowcy. Zazwyczaj tak jest, ale można też zorganizować takie okoliczności, np. olej na jezdni (wylewający się z pojazdu z przodu), że tak już nie jest.[26]

Powtórzę, że prawdziwa odpowiedź na pytanie, co się stało w istocie, że wjechano w słupek, to to, że wypadek temu samochodowi spowodowano z zewnątrz pojazdu (zapewne winny jest ktoś z przodu, komu się olej wylewał) — to jest znana metoda nawet zabijania w grupie przestępczej związanej z tzw. telewizją.

Uczciwy prokurator musi wpierw rozliczyć się z możliwości spowodowania wypadku przez kogoś spoza pojazdu, wykluczyć ją dowodami przeciwnymi, a więc na winę kogoś w środku pojazdu, żeby móc temu ostatniemu przypisywać winę choćby za czyn zabroniony, nawet nie przestępstwo. Najprostszy, oczywisty sposób sprostania temu rygorowi to po prostu dowodzenie konkretnych, poszczególnych okoliczności podanych w definicji z punktu 9.

11. [akapit niniejszy jest w ramce narysowanej pomarańczowym flamastrem] W sprawie niniejszej prokurator nie udowodnił żadnego konkretnego czyjegoś zadziałania lub niezadziałania, które by wynikało z niezachowania jakiejś konkretnie wyrażonej zasady ostrożności lub bezpieczeństwa ani też nie udowodnił tego, że zarazem możliwość nastąpienia takiego wypadku można było przewidzieć.

To właśnie jest wymagane przez UCZCIWY sąd (prokurator może liczy na co innego, ciekawe, czemu): wykazanie konkretnego czyjegoś zadziałania lub niezadziałania, które by wynikało z niezachowania jakiejś konkretnie wyrażonej zasady ostrożności, a także tego, że możliwość nastąpienia danej karalnej sytuacji (tutaj: ta poważna utrata zdrowia, za pośrednictwem tego totalnego poślizgu) można było przewidzieć.

Być może bowiem jest tak, że kierowca pojazdu robił wszystko prawidłowo i powinien być „bez zarzutu”. Za to kto inny mu spowodował problem, np. ktoś z przodu przed samochodem. [mniejszym drukiem:] Takie opcje trzeba wyeliminować, jeśli się przypisuje jakąkolwiek winę co do sprawstwa wypadku/utraty zdrowia. Wręcz z przedstawionych tu w punkcie 7 rozważań, opartych na elementarnej wiedzy i doświadczeniu życiowym, wynika, że właśnie raczej nie można było przewidzieć takiego zachowania się pojazdu, bo to nie jest normalne. W dodatku wjechanie w sam słupek, który jest odległy od ludzi, raczej nie nasuwa skojarzeń ze złamaniem nogi i trudno uczciwie mówić, że to się daje przewidzieć, o ile nie wjeżdża się po prostu na samego człowieka.

12. To, że pojazd wjechał w słupek, wynikało jak mi wiadomo z tego, że nie dało się go już zatrzymać ze względu na zupełnie nie dający się kontrolować poślizg[27], a zarazem przez ulicę przechodzili ludzie. Nie wchodziło w grę kontrolowanie pojazdu tak, by przestał jechać, można było go co najwyżej skierować w inną stronę. Skierowanie auta nieco tylko w bok na słupki mocno wmurowane w ziemię, połączone z hamowaniem pulsacyjnym, było jedyną możliwością minimalizacji szkody. Myślę więc, że kierowca postąpił właściwie.

13. Prokurator nie może dowodzić na zasadzie domniemania, które podlega obaleniu. To trochę tak, jak w Ewangelii, bo nie można dwóm bogom służyć: Bogu i mamonie. W postępowaniu karnym jest domniemanie niewinności oskarżonego. Ono więc wyznacza ramy dla tego postępowania. Nie ma więc miejsca na inne domniemania konfliktujące z tym. Błędem rażącym jest więc dowód tzw. prima facie co do sprawcy — dowód nie wykazujący swej okoliczności dowodzonej w sposób pewny, a jedynie taki wstępny dowód, który dopiero podlega obaleniu. Innymi słowy: domniemanie na zasadzie „ten człowiek to popełnił, bo trafiono na niego za kierownicą już po wypadku, gdy wskutek interwencji innych osób, a więc m.in. straży akademickiej Politechniki Warszawskiej, a także ŻW, informowano go o problemie, o zatrzymaniu, o Policji; on na pewno doprowadził do wypadku, bo na końcu to na niego trafiono [albo: bo na niego było to auto] — chyba że udowodni coś przeciwnego”. Przecież między chwilą wypadku (kiedy to ktoś, kto podobno „wypadek” ten widział, kierował przecież wzrok w stronę słupka czy też dziewczyny E. P. i na nich się skupiał) a przyczepianiem się ludzi do pojazdu, w którym był już wtedy tylko Piotr Niżyński, minęło trochę czasu. (Zaledwie sekundy trwa ucieczka poprzedniego kierowcy.) Otóż to jest właśnie ten czas, odnośnie którego konieczny byłby świadek co do faktu zmiany, o której mowa w mych dotychczasowych wyjaśnieniach z prowadzonego u Państwa postępowania[28], albo co do jej braku. Natomiast nie można domniemywać, że tego nie było w sprzeczności z domniemaniem niewinności. Ogólnikowe informacje, jak np. to, na kogo pojazd był zarejestrowany, nie odpowiadają na ww. pytanie.

W skrócie: nie może być tak, że nie ma w sprawie dowodu na sprawstwo konkretnej osoby, ale zastąpi je jakiś psycholog tym, że ufa, iż któraś z osób kłamie. To jest hochsztaplerstwo prawne a nie żadne dowodzenie, wypełnienie luki dowodowej.

Pojazdem typowo kierował kto inny z powodu mojej podobno schizofrenii. W każdym razie było problematycznie. Ja nie przepadam za kierowaniem pojazdami w sytuacji, gdy rozpraszają mnie różne dźwięki itd., a tak jest. To nie jest tak zupełnie bezpieczne, zwłaszcza wobec faktu, że mnie jak widać prześladują, skoro takie dziwaczne rzeczy się zdarzają (kierowca traci kontrolę). Aczkolwiek nie znaczy to, że jeździć nie umiem, że nie nadaję się do kierowania, nie udaje mi się to lub że prawo jazdy jest w ogóle czymś niepotrzebnym. To są pomówienia, tezy naruszające moje dobre imię czy choćby po prostu sprzeczne z prawdą. Obecnie są chyba jakieś dodatkowe uzupełniające kursy czy raczej testy po roku jazdy czy coś takiego, w ten sposób się to załatwia, bo wprowadzono nowe przepisy, pod które ja bym podlegał. Ale nie od razu na zasadzie, że się nie nadaję, to byłoby pomówienie. Po prostu wolałem tego unikać bezpośrednio po wyjściu ze szpitala.

15. Odnośnie ostatnich czynności śledczych podkreślam, że nie ukrywam się przed prokuraturą.

16. Moja nieobecność na badaniu wyznaczonym na dzień 14.08.2016 r. (p. zał. 1) wynikała z tego, że dzień ten przypadał na niedzielę, co jest niezwykłe, mnie natomiast wydawało się, że ten dzień „będzie w poniedziałek”. Gdy w niedzielę po południu zainteresowałem się godziną, o której mam być w prokuraturze nazajutrz, termin już upłynął. Przed nastaniem weekendu dzień wydawał się nieodległy, „tuż tuż”, tylko po prostu nie wpadłem na to, że to nie w poniedziałek, lecz właśnie w weekend, ba, nawet w samą niedzielę. A zatem w piątek dwa dni pomyliły mi się z trzema. Łatwo to przeoczyć, miała miejsce bardzo rzadka sytuacja.

17. Wbrew mylnemu rozumieniu manewru odjechania na plac parkingowy Politechniki Warszawskiej — nigdy nie uciekałem przed żadną odpowiedzialnością karną. Przede wszystkim jej nie podlegałem. Nie tylko z powodu tego, że nie ja kierowałem, ale i z innych znanych nam a także ujawnionych w sprawie przyczyn odpowiedzialność taka byłaby istotnie wątpliwa. Przede wszystkim rozumienie takie, jak wyżej, byłoby złym odczytywaniem intencji. Prawo uczy, że „»zbiec«, »uciec« z miejsca zdarzenia” oznacza oddalić się w zamiarze uniknięcia odpowiedzialności karnej (p. np. bodajże orzecznictwo SN). Gdy się jest w okolicach placu Politechniki, a zwłaszcza tuż przed nim patrząc od strony skrzyżowania z Waryńskiego, to nie ma sensu tam zostawiać pojazdu, ponieważ po lewej stronie są słupki (w które właśnie można wjechać i to był bodajże ten problem, którego się dopatruje prokuratura), a nie ma natomiast żadnego pobocza; jest jeden pas, a zaraz za nim rondo. Byłoby to więc zastawienie pasa i tamowanie ruchu. Uważa się to za nielegalne, kolidujące z kodeksem wykroczeń, szkodzące innym uczestnikom. Lepszym rozwiązaniem jest odjechać na pobliskie miejsce przeznaczone do parkowania pojazdów i stamtąd ewentualnie podlegać jakiejś odpowiedzialności, jeśli ktoś jej sobie życzy i dostrzega podstawy.

Jednak, co ważniejsze, ja pierwsze słyszę, by były wtedy jakieś podstawy do odpowiedzialności. Sprawa wyglądała nieco strasznie, ale tam nie było winy, bo tej dziewczynie nic nie mogło się stać. Pierwszy raz słyszę o możliwości poważnego problemu dziewczyny po tym, co ją spotkało, od Policji i prokuratury. To nie było wcale jasne. Prawie na pewno też sfałszowali to w szpitalu.

18. Byłoby z mej strony możliwe poddanie się badaniu wykrywaczem kłamstw, z tym, że aby to nastąpiło w sposób kodeksowy pomieszczenie, w którym odbywa się badanie, musiałoby cechować się brakiem dźwięków rozbrzmiewających za sprawą zabudowanych zautomatyzowanych telefonów z programem do odtwarzania specyficznego podsłuchowego radia[29]. Tego zaś jakoś nie ma, jest dosyć głośno wszędzie w budynkach. Jak na razie wszędzie w pomieszczeniach prokuratury, szpitali, różnych ośrodków i innych miejsc publicznych jest taki dźwięk szeptania zawsze wtedy, gdy ja jestem w okolicy. To jest jakaś korupcja związana z niepłaceniem podatków uzgodnionym z rządem. Nieruchomości po przebudowie, z dodaną elektroniczną zabudowaną instalacją.

19. Prokuratura powinna raczej ścigać lekarzy, bo doszło do takiej sytuacji, że ta dziewczyna upadła na ziemię teatralnym gestem dopiero 1 sekundę po tym, jak przejechał jej — po jej stopie zaledwie — sam koniec słupka[30]. To jest fakt pewny, który sam nawet zauważyłem. Szpital pewnie sfałszował tę sprawę. Są takie sprawy, że szpitale podobno fałszują dokumentację, np. są sprawy beatyfikacji, jakiś był u nas minister od spraw szpitali (i leków) z dziwnie trafnym do tej funkcji nazwiskiem Religa, znany ateista, który nawet wywiady udzielał, jak to z wiekiem jest ateistą coraz bardziej. Jarosław Kaczyński zaś opowiadał mniej więcej wtedy, jak to „cudów nie ma” (zresztą powtarzał to nieraz), „to tylko Platforma Obywatelska Polskę mami wizją cudu” (gospodarczego chyba). Oczywiście to tylko plotka, zasłyszałem to. Ale wydaje się trochę uprawdopodobnione czy też możliwe. Również podejrzane jest, że tam ŻW przyjechała, co się kojarzy z Tuskiem (np. czasy Euro 2012, gdy wykorzystywano ŻW do spraw cywilnych, czy sprawa smoleńska — Tusk to był nawet oficjalnie pan od wyznaczania zadań i priorytetów ŻW, można było posłuchać teorii na te tematy, czym to oni się zajmować powinni czy np. przeciwnie, czego nie przeciągać). Jakaś informacja o przyjmowaniu narkotyków to też nieprawda, a wychodziło to na urządzeniu z KSP. Uprzejmie proszę więc o ograniczone zaufanie do danych podsyłanych z wewnątrz państwa, skoro jestem prześladowany w ten sposób, że gdzie nie pójdę, to gra bardzo męczący dźwięk szeptań. To jest właśnie rynsztokowy poziom, w jakim znajduje się nasze państwo, wszyscy to wiemy i tyle, nie potrzeba więcej komentowania poziomu polityki oraz rzekomego jej „nadzoru” ze strony mass mediów.

20. Nie życzę sobie pomawiania mnie o jakiekolwiek sprawstwo. To byłoby też ewentualnie naruszenie cywilne ze strony Skarbu Państwa — dla mnie dobre imię jest bardzo poważne, to jest podstawa, jako że planuję działalność polityczną. Tymczasem ustawy bardzo często powołują się na nieskazitelność i niekaralność czy np. brak pewnego rodzaju skazań jako podstawę do pełnienia określonych funkcji (choćby np. prezesa spółki, a jestem takim prezesem, mianowicie xp.pl sp. z o. o.). W temacie sprawstwa patrz wcześniejsze wyjaśnienia, w całości tutaj podtrzymane.

21. Nie życzę sobie wyciągania wniosków sprzecznych z wyjaśnieniami złożonymi w prokuraturze z informacji wyszukiwanych w Internecie, skądinąd także prawdziwych.

22. W niniejszej sprawie na pewno, jeśli mówią o złamaniu nogi, kłamie E. P. i jej szpital. Tak naprawdę nic tej dziewczynie się nie stało, bo stać się nie mogło w takiej sytuacji, w świetle tego, co realnie nastąpiło, tj. ucisku na koniec stopy. Nie wiem, jak to mogłoby coś powodować, np. jakieś odchylenie kolana tak mocne, że aż łamiące nogę, będące gwałtem organizmu na samym sobie. To nie ma żadnego sensu. Jej słupek tylko po krańcu stopy w miarę szybko przejechał, a ta zorientowała się co do tego po sekundzie, a jeszcze później leżała (wskutek gestu omdlenia). Specjalnie też pewnie znalazła się ta osoba na tym miejscu o tej porze, a właściwie to wręcz wyczekiwała mnie i tego samochodu, specjalnie tym się interesując i przechadzając się w okolicy, dopóki nie będę tuż obok. Zarazem media typu RMF Maxx grały wtedy swoje piosenki w rodzaju zwłaszcza „We’ll cross that great divide” (dosłownie 2 minuty przed sprawą), które operator podsłuchu w telewizji przy pomocy szeptów (to pewnie akumulator samochodu je grał, miał coś wbudowane w siebie, powszechna chyba nawet obecnie sprawa) przerobił przekazem podprogowym na „You’ll cross that man” (przejedziesz tego człowieka) itd. To właśnie dlatego ta dziewczyna tam była, traciła czas, bo miała mnie wrobić i to stanowiło wtedy jej główne zainteresowanie, powód, dlaczego się kręciła w okolicy pewnie od 15 minut (swoją drogą może ma jeszcze na to inną, normalniejszą wymówkę). Przyczyną tego wrobienia mnie jest istnienie grupy skarbowej, zajmującej się też polityką a mającej chyba korzenie w papiestwie (ja sam jestem powiązany z rzymską tematyką w ten sposób, że moja data urodzenia to data urodzenia prezydenta Włoch Pertiniego, który swoją drogą ma nazwisko oparte na literach PTN, które też są skrótem od PioTr Niżyński). (Przy moich urodzinach lekarze chyba zrobili przekręt w szpitalu, jestem podobno z cesarskiego cięcia, jak mówiła mama[31].) Grupa skarbowa, znana doskonale w prokuraturze i sądzie, bo te organy też nie płaci podatku PIT od dochodów swych prokuratorów, ma przemożny wpływ na przedsiębiorców, a za ich pośrednictwem także na pracowników (takich, jak np. ta P., pewnie wtedy w jakiejś kafejce zatrudniona, a także np. na jej rodziców… trzeba by może jej konta bankowe sprawdzić, wszystkie, jakie miała i mogła mieć, żeby zobaczyć, że pracowała i gdzie pracowała — pewnie w jakiejś kafejce; ewentualnie może to rodzice ją namówili). Ta grupa to potężna władza w gospodarce. Chodzi w niej o niepłacenie podatków w zamian za układ z państwem; konsekwencją tej grupy jest to, że premier ma na wszystko wpływ, ukrywając się za kontami na Facebooku i wyręczając innymi osobami. Ja mam spółkę xp.pl sp. z o.o. zajmującą się dziennikarstwem i wiem o tym poniekąd zawodowo od strony rozpracowywania skandali. Takie absurdy, jak ten ze szpitala, to właśnie przez zły stan polityki i istnienie grupy skarbowej mogą co najwyżej zyskiwać sobie przychylność państwa. Inaczej bowiem nie sposób wyjaśnić, skąd wiadomo o winie — skąd wiadomo o przebiegu zdarzenia. Że był tak[i], iż mógł skutek w postaci złamania nogi [wcześniej nieistniejący (przyp. oryg.)] (dopiero) wywołać. Jeśli przebieg jest dobrze znany dzięki mym wyjaśnieniom niniejszym, to ja podaję, że sprawa była absurdalna, że dziewczynę koniec słupka tylko musnął, a ona przypomniała sobie o potrzebie wywrócenia się czy też uświadomiła ją sobie zauważalnie późno — tak, że widać było, że to aż wynik pracy świadomości był.

23. Zwracam uwagę na przyjechanie ŻW na miejsce, bardzo dziwaczna sytuacja.

24. [pogrubienia to w oryginale brak pogrubienia, a za to szare tło liter:] Zdarzenie przebiegało tak oto: jedynie kulka na górze słupka mającego kształt ściętego stożka (tzn. zwężającego się) prześlizgnęła się po tym, co musiało być zaledwie końcem stopy tej dziewczyny. Następnie po sekundzie, jak już podałem, nie tyle ona leżała, co dopiero (po tym upływie sekundy) zaczęła upadać, jak gdyby opadała z sił, mdlała. Na chodniku była rzędu 1,5 sekundy później. Tymczasem normalny upadek opiera się na sile pchnięcia i działa natychmiast (a więc np. ćwierć sekundy po przejeździe słupka już by leżała). To widać gołym okiem i wiadomo, kiedy jest realna szkoda (uszkodzenie ciała, złamanie nogi może wchodzić w grę), a kiedy jest teatr. Teoria o tym, że od przejechania ważącej może 10 kg kulki na górze słupka po krańcu stopy można złamać nogę, jest naiwna. Przeczy jej doświadczenie życiowe, inteligencja. Bez względu na konfigurację sytuacji to się nie może zdarzyć.

25. [Na marginesie górnym przed tym punktem odręczny dopisek „Zgłaszam wniosek:”. Następnie poniższy fragment pogrubiony i podkreślony zapisany jest wyraźnie powiększoną czcionką, tak, że widać go nawet ze sporej odległości i na pewno nie umknie niczyjej uwadze:] Istnieje też prosty dowód na to, że wypadek był zorganizowany (mianowicie na zasadzie poślizgu), tzn. ktoś specjalnie w to mój (pożyczony) samochód wrobił. Można mianowicie argumentować tak, dzieląc możliwości na 2 przypadki:

a) jeżeli ja dotarłem samochodem do terenów naprzeciwko parkingu Politechniki Warszawskiej, gdzie ostatecznie zatrzymało mnie ŻW (w ogóle same dziwne postaci w tej sprawie są, jakże tym incydentem zainteresowane), w przeciągu ok. minuty (60 sekund) od zderzenia ze słupkiem (przy Nowowiejskiej 7, tj. przy skrzyżowaniu Nowowiejskiej z Polną), jak twierdzę, to proszę odpowiedzieć: jak to możliwe, że pracownik Straży Akademickiej Politechniki Warszawskiej wiedział już wtedy o wypadku? A wiedział, na mój widok mówił, że na pewno coś się stało, trzeba czekać na Policję itd. Przecież tak błyskawiczny obieg informacji trudno wyjaśnić. To raczej wynikało stąd, że on już z góry wiedział, że gdy przyjadę, będzie już po wypadku — później mu co najwyżej to potwierdzono. Tłumaczył mi się on wtedy, że wie to, bo dostał jakiś telefon od straży, że był wypadek. Bardzo to dziwne, że tak szybko wszystko wiadomo, że jest taki obieg informacji. To chyba niemożliwe. Może już wcześniej po prostu się na to zanosiło.

b) jeżeli natomiast więcej niż minuta minęła od zderzenia do parkowania w okolicach przed bramą Politechniki (tzn. tuż za rondem i placem, które są tuż za wspomnianym skrzyżowaniem Nowowiejskiej z Polną), to przecież już na pewno nie sposób robić ze mnie uciekiniera. Znaczyłoby to bowiem, że całe minuty (np. 3—4 minuty) wcześniej — przed tym podjechaniem na Politechnikę — byłem gdzieś wcześniej, jeszcze w okolicach miejsca wypadku. Nie będąc od niego z dala. Tam zresztą nie ma się gdzie zatrzymać, proszę brać na to poprawkę. A zatem nie byłbym uciekinierem, lecz kimś, kto tam był dalej.

26. Powtórzę, że i tak nie jestem uciekinierem, bo to nie ja kierowałem podczas zdarzenia. Zła jazda pojazdu była w dodatku wywołana działalnością wroga zewnętrznego, a ponadto szkoda dla zdrowia dziewczyny i tak była — jak gołym okiem każdy mógłby zauważyć i przydałoby się to z uczciwości przyznać — zupełnie iluzoryczna.

27. Na koniec bardzo prosiłbym o wzięcie sobie przysłowiowo „do serca” zwłaszcza wyjaśnień z punktów 7—12, w tym przede wszystkim: z punktu 11. Przecież punkt 11 dla każdego uczciwego fachowca od spraw karnych powinien dyskwalifikować tę sprawę — choćby nawet dla niepoznaki zorganizowano ileś spraw podobnych, na podobnie rażąco niepełnym materiale dowodowym, gdzie jedynie zgaduje się, że ktoś coś zrobił nieprawidłowo.

Wjechanie w słupek to nie przestępstwo ani czyn zabroniony (do tego trzeba by to sprowadzić do rzeczy, o których mowa w punkcie 9 — no chyba że o jakichś dwóch różnych systemach prawnych mówimy, zupełnie nie ma zrozumienia). Problemem jest spowodowanie rozstroju zdrowia, aczkolwiek nieumyślnie. Nieumyślność ta, zgodnie z definicją kodeksową, dotyczyć ma oczywiście co najwyżej przepisów ruchu drogowego, a sam czyn sprowadzać się musi do konkretnych zawinionych nielegalnych działań czy być może zaniechań (w których tkwi „powodowanie”).

28. Moja matka też jest prześladowana, też jej kiedyś zrobiono taki poślizg, wyrzucono ją z pracy na uczelni państwowej, teraz się ją niesłusznie trzyma w szpitalu, chociaż zawsze była normalna. To są prześladowania chyba za imię i nazwisko i związane z jakimiś układami polityczno-kościelnymi opartymi na przestępstwie, na sprawie kryminalnej i podsłuchowej, w którą zamieszana jest jak się typowo uważa Telewizja Polska. (Piszę, że „typowo”, bo słyszał o tym praktycznie każdy przedsiębiorca, a w Warszawie wiele i chyba nawet większość rodzin ma jakiegoś przedsiębiorcę, nawet nie wśród krewnych dalekich.)

29. Mam nagrania wideo, jak prześladowano mnie za granicą, widać tam mnie i śledzące, ganiające za mną po całych ulicach taksówki, np. pod moim hotelem. To nie jest „brak problemu” i „bycie zupełnie szarą zwykłą osobą”. Bez względu zaś na to nie można nieuczciwie oceniać dowodów i być z siebie dumnym, ja bym się czuł bardzo pokrzywdzony takim przypisywaniem np. w sądzie, wydawaniem orzeczeń niezgodnych z prawem, jak to się mówi w żargonie prawniczym odnośnie odszkodowań od Skarbu Państwa.

Bardzo byłbym wdzięczny, gdyby już przeciwko mnie nie występowano i nie przychylano się do nonsensów o mojej winie i o tym, co z nią zrobić.

To, że nie ma odpowiedzialności za przestępstwo, jest oczywiste, natomiast bardzo niesprawiedliwe byłoby traktowanie mnie jako sprawcy czynu zabronionego w sytuacji, w której czyn ten popełnia się [tj.: musiałby być popełniony (przyp. tut.)] koniecznie w sposób taki, jak tu opisany w punkcie 9.

[podpis]

[do pisma załączyłem wezwanie na 14.08.2016]

3.13. Opinia sądowo-psychologiczna

sygn. akt PR 2 Ds. 3.2013.HL Warszawa, 1.05.2018 r.

OPINIA SĄDOWO-PSYCHOLOGICZNA

Dokument zawiera wstęp oraz 7 nagłówków zaopatrzonych w tytuły i numerowanych cyframi rzymskimi. Ponieważ nie jest on istotny dla sprawy, a nadto ktoś mógłby jego treść uznać za mającą wartość „twórczą” i dlatego podlegającą pod prawo autorskie (zresztą opinia ma aż 7 stron, k. 177—183), poniżej tylko skrótowe informacje. Nadmieniam, że autor będący biegłym psychologiem ma nazwisko takie, jak pewien najwyraźniej zamordowany kilka lat później w stosunkowo młodym wieku psychiatra, a w dodatku nazwisko to nosi również ulica, na której kilka lat wcześniej wynajmowałem dom, z czego potem wynikły problemy. Najprawdopodobniej ani to przypadek, ani sytuacja braku zainteresowania rządu tą sprawą.

Wstęp informuje o podstawie wydania opinii (postanowienie prokuratora), dacie badania i osobie badanego, autorze opinii. Pod nagłówkiem „I. Dane z postanowienia” znajduje się wymienienie rzeczy przytoczonych w tej książce w podrozdziale 3.10 o postanowieniu o powołaniu biegłego psychologa, tj. zwłaszcza tematu opinii. Pod nagłówkiem „II. Dane z akt sprawy” poinformowano o prowadzeniu sprawy przeciwko mnie i o tym, że policjant nazywa mnie sprawcą, szeroko zacytowane zostało również jego zeznanie. Dalej też wzmianka o zawartych w protokole zatrzymania informacjach: że się „przyznałem” do „spowodowania” wypadku drogowego oraz że (co, jak podano, rzekomo pada również w protokole przesłuchania[32]) jestem zdrowy i nie przyjmuję środków odurzających ani leków. Przytoczono kwotę oszczędności oraz nieprzyznawanie się do popełnienia czynu i negowanie szkody na zdrowiu E. P., „ucieczki” z miejsca zdarzenia oraz kolizji na rondzie. Przytoczono też inne wyjaśnienia podane przeze mnie w tym protokole (jest on oczywiście w tym zakresie wyczerpująco zrelacjonowany w podrozdz. 3.3, więc czytelnik spodziewa się, o co może tu chodzić), zacytowano słowa mego ojca, notatkę urzędową z 10.04.2018 (patrz podrozdz. 3.11) — w efekcie cytat z mego ojca, iż mam podejrzenia, że jestem szpiegowany, śledzony (…), zbiega się z sąsiadującym z nim cytatem o tym, że mieszkam w hostelach po 3—4 dni i przenoszę się — następnie jest też bardzo obszernie cytowane pismo z lutego 2018 r. (vide 3.12). Dalej następuje nagłówek „III. Dane z opiniowania” — same tylko cytaty. Dalej: nagłówek „IV. Dane z wywiadu”. Podobno potwierdziłem, że „wyprowadziłem się z mieszkania wynajętego i od kilku tygodni mieszkam w hostelach, jednorazowo biorę wtedy nocleg na 4 dni — wtedy nie trzeba płacić kaucji”. Odnotowano brak pracy i życie z oszczędności. Pytany wyjaśniłem też, że byłem zarejestrowany jako bezrobotny, ale potem przez zapomnienie nie przyszedłem na spotkanie i karnie mnie wyrejestrowano. Parę informacji ogólnych (wykształcenie, jak szła nauka w szkole, stan cywilny, brak bliskich, kontakty z rodziną — rzadkie, informacja o spółce, zarobki, spore sukcesy biznesowe w latach 2008—2012, proces z powództwa mojej spółki, „myślę, że nie mam chorób przewlekłych”, dopytywany — „może ktoś mógłby to kwestionować — skoro ktoś mi rozpoznał zaburzenia psychotyczne”, aktualnie nie odczuwam potrzeby leczenia, „ukończyłem studia, dobrze funkcjonuje moja spółka, więc myślę, że opieka lekarska nie jest mi potrzebna”).

Cytowano moje słowa o leczeniu w Nowej Zelandii: „tam było to podejrzane — że przecież nie wybiera się jednego pasażera, żeby go sprawdzać, a to mnie wybrał sobie urzędnik imigracyjny, zaczął mnie przesłuchiwać — przekazał mnie w efekcie Policji… i tak ja tam trafiłem do szpitala”, „po szpitalu ja nie miałem żadnych takich rzeczy, żebym przyjmował narkotyki, silne leki”. Dalej o Polsce: „w Polsce — też zamknięto mnie, niezgodnie z prawem… zamknięto mnie za to, że uderzyłem jakąś osobę przy wejściu do centrum handlowego”, „ja uważam, że te decyzje nie były właściwe”.

Zacytowano moją wypowiedź (dotyczącą zjawiska społecznego związanego zapewne zwłaszcza z podatkową „korupcją” podsłuchową u pracodawców): „nie wiem, czy pan nie ma też takich obserwacji, że nachodzi pana tak ze 170 osób ze słuchaweczkami, w przeciągu krótkiego czasu”, „ja mam to nagrane, na nagraniach z 2012 r.”[33]; „poza tym — mnóstwo osób przy mnie kaszle, należy się zastanowić, jak to się stało… to jest taka sprawa, o której można było słyszeć — że ktoś ma możliwości śledzić jakieś obiekty, udawać… ja wtedy miałem takie właśnie aspekty” (tak napisano, ale cytat to niewątpliwie raczej niedokładny i deformujący wypowiedź, w sposób tendencyjny nakierowany na to, by brzmiała nonsensownie; ja tak nieskładnie się nie wypowiadam). Pada tam dalej też cytat dotyczący tego, czy nie odczuwam obecnie potrzeby spotkania z lekarzem — „ja radzę sobie finansowo, nie mam jakichś otamowań — jak to było pomówione”, „pisali o mnie bardzo nieprzychylnie, na przykład, że halucynowałem”, dalej o tym, że byłem na badaniach prywatnie, że ewentualnie dopuszczam możliwość czegoś podobnego do schizofrenii, tj. jakichś „psychotycznych” jak to pada w cytacie zaburzeń, ale koniec końców myślę, że „w tym 2016 r. — pod względem chorób psychicznych i innych — nie mam sobie nic do zarzucenia” (uprzedzam, że dalej w aktach będą 3 orzeczenia prywatne z tamtego roku z 3 kolejnych miesięcy, od zwykłego lekarza, dra n. med. i od profesora, z których żadne nie stwierdziło objawów zaburzeń psychicznych). Padają ponawiane ogólniki, które już były, jak gdyby duplikat wcześniejszych rzeczy. O wypadku: „była taka sytuacja, że trafiłem — będąc w samochodzie — na śliską jezdnię, samochód się ślizgał — i wjechał w słupek. Żandarmeria Wojskowa wtedy mnie kontrolowała… chociaż w samym momencie wypadku ja nie prowadziłem samochodu”, „doszło wtedy do pewnej zmiany” (konsekwentna linia obrony, por. cytat podany w rozdz. 3.7).

Pod nagłówkiem „V. Dane z dołączonej dokumentacji” cytowana jest karta informacyjna z Drewnicy. Pod nagłówkiem „VI. Stan psychiczny badanego” informuje się, że byłem całkowicie poprawnie zorientowany auto- i allopsychicznie (tj. odnośnie siebie samego i sytuacji zewnętrznej). Brak podstaw do stwierdzenia zaburzeń świadomości, kontakt werbalny poprawny, składnia poprawna, ale moje wypowiedzi rzekomo często były „ksobne”[34], „wielkościowe” (odnotowano też, że uważam się za prześladowanego). Podobno brak u mnie w tym krytycyzmu, „nie reagowałem” jakoby na próby kwestionowania moich tez, które jakoby były (nieco dalej nazwano to też „sztywnością poznawczą”). Niezbyt mogę to potwierdzić; myślę też, że mam usposobienie polemiczne i gdyby rzeczywiście protestowano przeciwko moim słowom, to argumentowałbym dalej na ich rzecz. Co do mego stosunku do hospitalizacji w 2012 r. cechuje mnie „zupełny brak krytycyzmu chorobowego”. Afekt mój nazwano tutaj łaskawie nie „bladym”, a jedynie „słabo zmodulowanym”, odnotowano „wyrównany” napęd psychomotoryczny, czyli generalnie jak ja to oceniam było w porządku, wielu wielu ludzi ma takie cechy, gdy rozmawiają. Odstąpiono od „formalnego” poddania mnie badaniu testem psychologicznym.

Pod nagłówkiem „VII. Wnioski” „zarzucono mi”, bo najwyraźniej dla autora to jest zarzut, że interpretuję liczne działania otoczenia jako coś zorganizowanego przeciwko mnie, przy czym przeżywam poczucie krzywdy jednocześnie w istocie „przeceniając” swoje znaczenie (bo to rzekomo trzeba mieć „spore znaczenie”, żeby być prześladowanym; cóż, obiektywnie rzecz biorąc nie jest to konieczne, natomiast poniekąd przecież prześladowca, zwłaszcza polityczny, zawsze w jakiś sposób stawia tym samym swoją ofiarę na piedestale). Taka to refleksja od pana psychologa, jakże „bezstronna” intelektualnie i politycznie.

Podsumowano to jako „głębokie” dysfunkcje związane z zaburzeniami treści myślenia (urojenia prześladowcze, ksobne i wielkościowe). Takie stanowisko.

Pismo z lutego także ma wg tego psychologa potwierdzać przekonania o charakterze prześladowczym i ksobnym, doznania „omamowe”. Psycholog to już z góry wie! Po co dowody?… Lepiej od razu bez dowodu, bez wykluczenia opcji przeciwnej, przypisywać przejawy psychozy. Specjaliści wprawdzie piszą, że powinno się najpierw wykluczyć wszelkie inne opcje, żeby przyjąć diagnozę co do psychotycznych problemów z psychiką, ale tutaj bez tego „od razu wiadomo”, że omamy, a więc przejaw psychozy. Czyli czegoś, co może jest jedynie jednym wielkim fałszerstwem w historii psychiatrii, mającym korzenie sybillińskie, a nawet jeszcze starsze. I w co wiara jest może jedynie rezultatem spisku w polityce.

Opinia kończy się stwierdzeniem u mnie schizofrenii paranoidalnej.

Dalej w aktach jest jakieś oświadczenie o poniesionych przez biegłego przy okazji druku i zwrotu opinii wydatkach w kwocie 30 zł.

3.14. Końcówka śledztwa

Następnie w aktach (k. 185) jest znowu (jak w 3.10) tabelka prezentująca koszty postępowania (do 2018-05-22) — tym razem jest to już 1377,27 zł.

Dalej postanowienie prokuratorki z 18.5.2018 r. o (1) podjęciu zawieszonego śledztwa i (2) zarejestrowaniu sprawy pod nowym nrem.

Dalej: jej postanowienie z 13.4.2018 r. o zmianie postanowienia z 19.3.2013 r. o zasięgnięciu opinii biegłego psychologa — ustalono w nim jako powołanego psychologa tego, który tutaj wydał opinię.

Na k. 189 jest (kolejne) zapytanie do Krajowego Rejestru Karnego — kartoteki karnej na mój temat, jakkolwiek znowu nie widać żadnych wyników (nie ma np. pieczęci „nie figuruje” ani dodatkowej karty z wynikami). Nowa sygnatura sprawy 2 Ds. 3/13 to 2 Ds. 675.2018.HL.

Dalej pismo p. prokurator z 22.5.2018 r. do Straży Granicznej o odwołaniu poszukiwań. Wynika z niego (choć nie widać tego w aktach głównych, a więc tych, które trafiły do sądu), że 22.8.2017 r. wysłano do Straży Granicznej pismo z prośbą o powiadomienie prokuratury w przypadku przekroczenia przeze mnie granicy.

Tę samą datę nosi pismo do KRP Warszawa VII, również jw. zawiadamiające o odwołaniu poszukiwań, przy czym powołano się na zarządzenie o poszukiwaniu podejrzanego z 4.6.2013 r.

Kolejne pismo o odwołaniu poszukiwań jest do KRP Warszawa I z powołaniem się na zarządzenie z 28.12.2017 r.

Dalej: tabelka podsumowująca koszty od (pole puste) do dnia 2018-05-30 (w sumie tym razem tylko 50 zł: informacje z KRK 30 oraz doręczenia 20).

Dalej znajdują się adresowane kolejno na mojego adwokata, „pokrzywdzoną” E. P. i na mnie 3 zawiadomienia o przesłaniu aktu oskarżenia — wniosku do sądu.

Zaraz za nimi są 2 odesłane prokuraturze odpisy zapytania do KRK z pieczęciami „nie figuruje” (18.6.2018, czyli notabene urodziny kojarzonego z „prawem i sprawiedliwością” Kaczyńskiego). Co ciekawe, jest w nich fałszywa informacja, jakobym urodził się w miejscowości… Olecko (w rzeczywistości, zgodnie z twierdzeniami mych rodziców oraz aktem urodzenia, było to w Warszawie).

Dalej jest jakaś niezbyt istotna tabelka, po czym rachunek od psychologa: 623,19 zł.

Tak kończą się akta postępowania przygotowawczego prokuratury.

[1] Tj. Kodeksu karnego.

[2] Pogrubienie i podkreślenie tekstu moje.

[3] Tj. występuje co najmniej „wysokie prawdopodobieństwo” popełnienia przez podejrzanego zarzucanego mu czynu — co już zgodnie z definicjami podręcznikowymi popieranymi też w orzecznictwie pozwala przyjąć oskarżycielskie twierdzenia jako ustalenia faktyczne „udowodnione”. Przyjmuje się mianowicie, że fakt jest udowodniony, gdy w świetle dowodów fakt jemu przeciwny jest niemożliwy lub wysoce nieprawdopodobny (patrz np.: T. Grzegorczyk: Kodeks postępowania karnego oraz ustawa o świadku koronnym, 5. wydanie, LEX, Warszawa 2008, s. 54, pkt 8; M. Klejnowska et al.: Proces karny. Część ogólna, 2. wydanie, LEX, Warszawa 2012, s. 44, pkt 3; postanowienie Sądu Najwyższego z 4.4.2013 r., V KK 13/13, LEX nr 1312594; T. Grzegorczyk: Kodeks postępowania karnego. Komentarz, t. I, Artykuły 1—467, Warszawa 2014, s. 54; D. Świecki: MERITUM Postępowanie karne, Wolters Kluwer, Warszawa 2019, s. 90; C. Kulesza w: K. Dudka (red.) et al.: Kodeks postępowania karnego. Komentarz, wyd. 2, Wolters Kluwer, 2020, s. 29, pkt 20). Skoro zaś „wysoce prawdopodobne” i „wysoce nieprawdopodobne” to dopełniające się przeciwieństwa, to wysokie prawdopodobieństwo — oczywiście, miejmy nadzieję, tylko takie „poważnie” wysokie, bo też przecież jest tradycyjna zasada satius enim esse impunitum relinqui facinus nicentis quam innocentem demnari [lepiej pozostawić bezkarnym występek złoczyńcy, niż skazać niewinnego] — daje już podstawę do uznania danej sytuacji za udowodnioną i żądania od broniącego się przeciwdowodu.

[4] To, co składa jako dowód ze swych słów podejrzany lub oskarżony, nazywa się wyjaśnieniami, a nie zeznaniem.

[5] Gruba przesada. Nie ukończyłem studiów informatycznych na WAT podjętych w roku 2005, przerwanych w roku 2007. Potem studiowałem informatykę na Politechnice od lutego 2009 r., co przerwałem na jesieni 2011 r. (chcąc szukać szczęścia za granicą) w związku z dręczeniem drastycznymi dźwiękami w nieruchomościach (a więc ataki na miejsce zamieszkania, swoisty nóż w plecy studenta, bo atakowanie podstaw jego bytowania) oraz masowym dokuczaniem mi przez ludzi na tle podsłuchowym (prawdopodobną przyczyną tego ostatniego jest kryminalna podsłuchowa strona na Facebooku z transmisjami na żywo, na którą do dziś nikt mnie oczywiście nie raczył zaprosić, oraz kryminalizacja w zakładach pracy). Studia wznowiłem na jesieni 2012 r. A zatem „kilka razy” to tutaj 2 razy.

[6] Urzędnik imigracyjny wyrwał mnie spośród tłumu ludzi wychodzących z lotniska po przylocie i stoczył ze mną długą rozmowę, m.in. dopytując się o cel pobytu, a na końcu stwierdził, że pewnie chcę łamać ich prawo i że jego zdaniem mogę nie być w pełni zdrowy psychicznie. Przekazał mnie Policji, ta zaś nazajutrz oddziałowi psychiatrycznemu „Tiaho Mai” w ramach szpitala Middlemore koło Auckland, bodajże specjalnie z myślą o Polsce zakładanego (oficjalne otwarcie nastąpiło dnia… 3 maja, czyli w wielkie święto narodowe Polski, jest to zresztą data-mem i jeden z ezoterycznych tradycyjnych symboli „dwupartyjnego” układu politycznego w Polsce, podczas gdy drugim jest 5.3 i to w tej dacie zarejestrowano partię Platforma Obywatelska; przypadek? bardzo to nieprawdopodobne! na ponad 99% nie). Samo moje dotarcie do Nowej Zelandii też nie było żadnym przypadkiem, zaliczyłem w tych miesiącach życia generalnie wiele krajów, a NZ dodatkowo ceniłem z uwagi na tradycyjne już niemal lokowanie się tego kraju na szczycie listy krajów z najmniejszą odczuwalnością istnienia problemu korupcji (tzw. Corruption Perception Index). Było to wówczas ważne, bo doskwierały mi różne związane z procederem inwigilowania mnie złe i wręcz szokujące zjawiska społeczne i gospodarcze, jak np. wspomniany kaszel czy nieopuszczanie mnie na ulicach w różnych państwach niemalże nawet na krok przez wszechobecne, sugerujące śledzenie mnie (i kojarzące się z niepłaconym podatkiem z uwagi na ang. słowo tax), taksówki (pojedyncze przykłady tego z odległych krajów mam nawet po dziś dzień nagrane na wideo).

[7] Jak wiadomo na niejednym filmie można obejrzeć takie sceny (jak np. kobieta uderza w twarz mężczyznę, który jej zdaniem zachował się jak drań) i nikt z tego powodu nie wzywa Policji ani tym bardziej ambulansu.

[8] Obecność tę bodajże wyczuwano, ponieważ w tle szły wokół mnie, tj. dobywały się z konstrukcji nieruchomości, niesłyszalne jako bodziec (ale odczuwalne) dźwięki przekazu podprogowego wpływające na myślenie, swoiście „prowadzące” myśli obecnych. Ludzie (oczywiście tylko jakaś część, bo to nie jest tak, że od sierpnia 2011 r. „każdy” przy mnie kaszlał) wyczuwali to, ponieważ widocznie już wcześniej podsłuchiwali mnie (może przez tę stronę na Facebooku — transmisje na żywo?) i nauczyli się rozpoznać taki stan umysłu, w którym myśli są prowadzone przekazem podprogowym. Ewentualnie może jest jakieś inne wytłumaczenie tego kaszlu, może to były osoby każdorazowo nasyłane, ale wątpię.

[9] Czytelnik, zapoznając się z późnymi pismami procesowymi w tej sprawie, będzie miał jeszcze szansę przekonać się o tym, że przeciwko autorowi tej książki był ogólnie rzecz biorąc spisek historyczny.

[10] Jak później Czytelnik zauważy czytając dużo późniejsze pisma obronne, które do tych akt trafiły i które w tej książce są pokazane, owa zamiana kolejności 2 wybranych cyfr spośród 4 jest to transformacja analogiczna do tej zastosowanej w przypadku jednej z poszlak na spisek historyczny w mojej sprawie („kwestia Pertiniego”).

[11] Karetkę pogotowia.

[12] Taka obelga (bo jest to obelga, mutyzm to zaburzenie psychiczne polegające na chorobliwej utracie mowy) pod moim adresem wynikła już z tego tylko, że powiedziałem im, że nie chcę z nimi rozmawiać. Co ciekawe, w opinii sądowo-psychiatrycznej dla sądu z 2012 r. przy okazji sprawy o przymusowe trzymanie mnie w tym szpitalu biegła napisała nie „mutystyczny”, tylko „autystyczny”.

[13] Kolejna obelga. Otamowanie to chorobliwe zatrzymanie funkcji psychicznych (osoba zachowuje się, jakby była martwa). Bo powiedziałem, że nie chcę z nimi rozmawiać.

[14] Policjantka, która przyjechała po karetce pogotowia asystować jej w zabraniu mnie do szpitala, prosiła, bym wyjaśnił, jak doszło do tego, że uderzyłem kobietę w centrum handlowym i żebym wszystko po kolei opowiedział, toteż wyjaśniłem co się po kolei działo, m.in. to, że idąc tego dnia do pizzerii w tym centrum handlowym napotkałem po drodze osobę przechodzącą obok mnie, która rzuciła w powietrze (nie wiadomo, do kogo, jeśli nie do mnie) słowo „restauracja”. Jak gdyby z góry wiedziała, co mam zrobić (to bardzo możliwe, bo na porządku dziennym było podprogowe sterowanie moim umysłem przy pomocy nomen omen podszeptów, aczkolwiek tego już jej bodajże nie wyjaśniłem — tylko przytoczyłem ww. osobliwy fakt). Dalej też wypytywała mnie, czy nie jestem jakimś schizofrenikiem, czemu zaprzeczyłem. Policjantka następnie de facto fałszywie powiedziała lekarzom przy przyjmowaniu mnie (fałszywe informowanie lekarza o objawach choroby psychicznej to przestępstwo karalne z ustawy o ochronie zdrowia psychicznego), że „mówił, że jest schizofrenikiem i słyszy głosy”. To pierwszy szczebel braku bezpośredniości zasłyszanej ode mnie informacji: to, co z niej zrobiła policjantka. Kolejnym szczeblem jest to, co z niego zrobili ci lekarze przy przyjmowaniu mnie na izbie przyjęć, bo w dokumencie pojawiło się już wyraźniej: „relacjonował omamy słuchowe”. Już nie jakieś tam usłyszane głosy, tylko wyraźnie, że były omamy słuchowe, czyli wrażenia nie mające podstaw w rzeczywistości. To drugi szczebel braku bezpośredniości „postępowania dowodowego”, tej bezpośredniości, którą jako rozumowo wymaganą zalecał już słynny filozof David Hume w swej książce o cudach. W dalszej kolejności ordynatorka szpitala sporządzając opinię biegłego chyba pod koniec lipca 2012 r. zapisała w niej (3 ogniwa w łańcuchu oddzielające ją od źródła informacji), że Piotr Niżyński na izbie przyjęć „sprawiał wrażenie halucynującego słuchowo”. To już zupełnie nowy interesujący „fakt”: na izbie przyjęć jakieś omamy (wszem i wobec) były! Gdy następnie przesłuchiwano tę ordynatorkę w 2013 r. na rozprawie apelacyjnej (gdy ja już dawno byłem na wolności) dotyczącej tej dawnej zgody na przymusowe leczenie mnie — bo zaskarżyłem to — zapytana przeze mnie tak oto zeznała, objaśniając już zupełnie oryginalnie i autorsko swoje słowa (to już chyba 4 ogniwa w łańcuchu oddzielające ją od źródła informacji, bo tutaj ewidentnie tylko próbowała się jakoś usprawiedliwić): „no że na przykład chodził po pokojach i nasłuchiwał, jak gdyby szły jakieś dźwięki”. Kompletnie nic takiego nie miało miejsca w tym szpitalu i wówczas jeszcze nawet nie zdawałem sobie sprawy z tego, że emitowano tam w ogóle jakieś dźwięki (w istocie one były, ale były niesłyszalne jako bodźce — jedynie manipulowano mi myślami przekazem podprogowym szeptanym, co niekiedy nawet mi okazywano, przykładowo raz kuszono mnie w myślach opowieściami o jakimś fajnym zasmażanym serze w Amsterdamie, po czym znajdujący się niedaleko mojej sali człowiek głośno rzucił w powietrze słowo „ser”; bodajże bardzo często w tym szpitalu centralny ośrodek mnie śledzący, zwany Telewizją, nadawał mi podprogowo treści udzielające się myślom — tak teraz a posteriori oceniam swoje wrażenia, odczucia umysłowe z tamtych czasów — przy czym co charakterystyczne pewnego razu nawet lekarka spytała mnie wprost, wśród innych pytań, „czy nie mam czasem np. wrażenia, że ktoś mi manipuluje myślami” — wówczas temu zaprzeczyłem).

[15] Chodzi tu o taką osobę, która ma nastrój, jak gdyby ledwie w ogóle była świadoma tego, co się dzieje, jest beznamiętna, słabo zorientowana, „ciamajdowata”; w pojęciu tym o ile dobrze się orientuję przede wszystkim chodzi o takie charakterystyczne wyzucie z emocji i z normalnego afektu i tonusu psychicznego (afekt „blady”).

[16] Lekarka sobie bez dowodu, bez wykluczenia opcji przeciwnej, przyjmuje tutaj objaw psychotyczny, mianowicie przyjmuje za fakt, że moje nieliczne zresztą twierdzenia o jakimś złym nastawieniu ludzi względem mnie (sugerujące szeroki spisek) są „fałszywe”. Po co się tym zajmować (np. w prokuraturze), po co cokolwiek dowodzić? Od razu, tak „na aklamację”, obwołajmy jego wersję jako fałszywą!

[17] Tzn.: ojciec powiedział lekarce (wśród innych rzeczy, gdzie ujawnił, że jego zdaniem to przez Telewizję się czuję obserwowany, choć ja wówczas nigdy mu tego jeszcze nie powiedziałem, bo nawet tego jeszcze nie wiedziałem), że jego zdaniem (bez żadnej formalnej diagnozy na piśmie) „syn choruje od 2—3 lat, a może dłużej”, „zmienił się w zachowaniu już w klasie maturalnej” (bo nie chciało mi się już chodzić na zajęcia i skupiałem się na przyszłości, a ponadto byłem niechętny jego rozwodowi i nowemu związkowi — tego rodzaju drobiazgi, które jak mam nadzieję każdy rozsądny Czytelnik sądzi mogą co najwyżej uzasadniać pomocy psychoanalityka czy psychoterapeuty, ale nie jakieś leczenie, to już jak widać tutaj „objaw choroby psychicznej”, coś poważnego, coś, co już samo w sobie uzasadnia diagnozę schizofrenii „już od dawna”). Żeby nieco tu wziąć w obronę mego ojca trzeba przyznać, że już w 2007 r. jakaś neurolożka (niezbyt to jest zawód od takich diagnoz!) stwierdziła, aczkolwiek nie na piśmie, że pewnie mam schizofrenię (bo jej powiedziałem, skłoniony do tego zapewne przekazem podprogowym, bo wówczas była to nieprawda i był to bezsens, że czasem „jak każdy” rozważam samobójstwo), przy czym zaraz druga stojąca obok niej stwierdziła, że nie, to jest przesada (nieprawda), że jestem tylko „dziki”. Obstawiam, że to przez jakąś korupcję i wpływy polityczne, może za pośrednictwem skarbówki, na placówkę, w której pracowała i którą sobie wówczas cenił mój ojciec (możliwe, że miał tam jakiś darmowy dostęp za sprawą swego zatrudnienia).

[18] Notabene szkoda, że nie podali, w czym konkretnie je dostrzegli, bo z tych 2 opinii niezbyt to wyraźnie wynika.

[19] Oddział Prewencji Policji w Warszawie.

[20] Prawdopodobnie natrafili na mnie w związku z obserwacją radarowo-podsłuchową, tzn. podano im (z góry, pewnie z Komendy Stołecznej Policji), gdzie mnie szukać na mieście. Co to w ogóle za przypadek, że sobie legitymują jakąś jedną z tysięcy osób i akurat okazuje się to ta potrzebna…

[21] Przepis ten głosi: „Oskarżony nie ma obowiązku dowodzenia swej niewinności ani obowiązku dostarczania dowodów na swoją niekorzyść”. W tekście chodzi zwłaszcza o pierwszą część zdania. Odniosłem bowiem wrażenie, że przypisuje mi się kierowanie pojazdem tylko dlatego, „bo nie ma innego pomysłu”, „bo nie podał danych żadnej innej osoby (jakkolwiek twierdził, że był inny kierowca)”. Innymi słowy: obawiałem się, że stosują domniemanie winy do czasu udowodnienia czegoś przeciwnego.

[22] „Nie podlega karze sprawca, który ukrywa osobę najbliższą”.

[23] W sensie: jakiś uszczerbek na ciele.

[24] Przypomnijmy, że wg zarzutu popełnienie naruszenia powodującego wypadek miało polegać na niezachowaniu prędkości zapewniającej panowanie nad pojazdem oraz niezachowaniu szczególnej ostrożności podczas zbliżania się do skrzyżowania z wyznaczonym przejściem dla pieszych. (Przyp. tutejszy.)

[25] Wywód ten wynika z prawa w sposób następujący. Art. 177 §1 k.k., z którego miałem zarzut, mówi o spowodowaniu wypadku (ze szkodą na zdrowiu) „choćby nieumyślnie”. W realiach omawianej tutaj sprawy nie udowodniono mi działania umyślnego, należałoby więc przyjąć winę nieumyślną (in dubio pro reo; brak zamiaru i nieumyślność oznacza bowiem mniejszy ciężar gatunkowy czynu, a ściślej mniejszą szkodliwość społeczną, niż w przypadku istnienia zamiaru). Tymczasem zaś zgodnie z art. 9 §2 k.k. „Czyn zabroniony popełniony jest nieumyślnie, jeżeli sprawca nie mając zamiaru jego popełnienia [co można domniemywać], popełnia go jednak na skutek niezachowania ostrożności wymaganej w danych okolicznościach, mimo że możliwość popełnienia tego czynu przewidywał albo mógł przewidzieć”. A zatem w tekście zacytowałem jedynie ustawę. Dodajmy też, że sam art. 177 §1 k.k., który zacytowałem w podrozdziale o przedstawieniu mi zarzutów, zawiera jako znamię czynu zabronionego „naruszenie zasad bezpieczeństwa w ruchu lądowym” (które oczywiście przestrzegane być muszą; w praktyce chodzi tu o Prawo o ruchu drogowym). (Przyp. tutejszy.)

[26] To może trochę fantastyka, ale w dalszych pismach przedstawię lepsze wytłumaczenie, a poza tym tak czy inaczej jest problem tego, czy takie niereagowanie pojazdu na hamulec można było przewidzieć, co przecież wg elementarnych przepisów prawa jest warunkiem odpowiedzialności karnej. (Przyp. tutejszy.)

[27] Pewnie pojazd z przodu rozlewał olej, to jest efekt, który nieraz w życiu obserwowałem, a doznała go w moim dzieciństwie też moja mama i też miała poślizg. (Przyp. oryg.)

[28] Patrz rozdz. 3.7 (przyp. tut.).

[29] Wówczas miałem jeszcze taką teorię i nie odkryłem jeszcze, że odpowiadają za to drągi żelbetowe (przyp. tut.).

[30] Obecnie raczej skłaniam się ku wersji, że nawet do tego nie doszło i po prostu śmietnik przeturlał się obok niej. Pewne moje zaburzenia pamięci w tym temacie wynikają z poddawania ciągłym manipulacjom podprogowym (dźwiękowym) i sterowaniu umysłem. Wspomniany odstęp czasowy (dowodzący braku „mechanicznego” wymuszenia upadku, a zatem jego sztuczności i dowolności) to ściślej ok. 1,5 sekundy (przyp. tut.).

[31] To drugie to podobno jednak nieprawda (przyp. tut.).

[32] W rzeczywistości nie było tego w treści wyjaśnień, tam nie chciałem odpowiedzieć na pytanie, natomiast bodajże policjant samowolnie wpisał takie oświadczenie do specjalnej rubryczki formularza protokołu.

[33] Patrz np. film „2018-04-13 11:47 stalking — 170 incydentów w 18 min. 20 s.” (https://www.youtube.com/watch?v=_XVY_P1E010, choć obawiam się o jego przyszłość na tej platformie i ogólnie mego kanału). Z wcześniejszych lat też są nagrania, zarówno na YT, jak i na serwerze z prywatnymi plikami MP4, choć nie aż tyle tam incydentów.

[34] Pod pojęciem tym kryje się zaburzenie odbioru rzeczywistości polegające na uznawaniu „niewinnych” sytuacji zewnętrznych za dotyczące ściśle siebie, np. w sposób zawoalowany. Jeden z rodzajów zaburzeń myślenia.

Rozdział 4. Sądy w fazie pierwszej

Niniejszy rozdział poświęcony jest pierwszej fazie rozpatrywania tej sprawy przez sądy, tj. postępowaniu sądu rejonowego, a potem okręgowego, sprzed kasacji. Początkowo łaskawie domagano się i orzekano (sąd nie jest tutaj związany tym, czego domaga się prokurator) jedynie zakaz prowadzenia pojazdów. Mimo to moim zdaniem i, jak już trochę Czytelnik widział, a zaraz będzie to jeszcze uwypuklone, poziom dowodowy tej sprawy oraz podejście odpowiednich organów już na tym etapie były skandaliczne. Konsekwentnie też ignorowano wszelką obronę i jej słuszne argumenty. Zaraz zacznie się to zarysowywać konkretniej, a jeszcze bardziej ewidentne będzie w fazie ponownego rozpatrywania sprawy przez sąd rejonowy, a potem okręgowy, po wygranej z przyczyn formalnoprawnych kasacji.

Jednym z bardzo charakterystycznych, niesłychanie pewnie rzadko jak dotąd spotykanych, problemów na tym etapie — obok uporczywego naruszania tzw. zasady bezpośredniości[1], niskiego standardu dowodowego (przyjmowanie rzeczy spornych i niepewnych za udowodnione na moją niekorzyść bez dowodu), lekceważenia dowodów niewinności — jest naruszanie prawa człowieka do przesłuchiwania świadków oskarżenia (z czego wynika konieczność zorganizowania rozprawy). Art. 6 ust. 3 lit. d Europejskiej Konwencji Praw Człowieka głosi mianowicie:

Każdy oskarżony o popełnienie czynu zagrożonego karą ma co najmniej prawo do:

d) przesłuchania lub spowodowania przesłuchania świadków oskarżenia oraz żądania obecności i przesłuchania świadków obrony na takich samych warunkach jak świadków oskarżenia;

Jak podaje strasburski trybunał w swym orzecznictwie, wynika z tego potrzeba zorganizowania rozprawy, jeśli ustalenia faktyczne są przedmiotem sporu[2]. Bo jak tu inaczej przesłuchiwać; od tego, co się rozumie, jest właśnie rozprawa, przewód sądowy. A tego właśnie w moim przypadku uparcie unikano, jak w realizacji jakiegoś dyktatu politycznego. Chcieli swym orzekaniem jak najszybciej zakrzyczeć prawdę.

4.1. Wstępne dokumenty

Jeszcze na okładce akt dochodzenia-śledztwa jest zarządzenie przewodniczącego II Wydziału Karnego działającego z upoważnienia prezesa sądu z datą 30.05.2018 stwierdzające w punktach mnóstwo rzeczy (a to sygnaturę, a to kwalifikację prawną, nakaz doręczenia aktu oskarżenia z wyszczególnieniem osób, którym się doręcza, a to jakieś „zabezpieczenia majątkowe”, a to „dowód rzeczowy”, jakieś skierowania na posiedzenie w przedmiocie wniosku w trybie art. 335/336 kpk, skierowanie na posiedzenie w trybie art. 334 kpk… które to punkty nie miały tutaj zastosowania), przy czym najwyraźniej jest to jakiś szablon i jedynie te punkty, które pogrubiono, miały zastosowanie. Spośród nich istotny jest punkt 3 „Sędzia referent”: w pogrubionym podpunkcie a) „wobec konieczności wydania zarządzenia o zwrocie aktu oskarżenia nie losować sędziego referenta”. Pogrubiono ponadto „termin przedawnienia”: 18.12.27 i „tryb zwyczajny”. A zatem sprawę chcą zwrócić prokuraturze ze względu na brak formalnoprawny (wybrakowany akt oskarżenia).

Dalej jest (k. 202) pismo przewodnie prokuratury informujące o przekazaniu do sądu w załączeniu akt, wraz ze wspomnianym wnioskiem umorzeniowo-zabezpieczającym.

Dalej jest ten właśnie wniosek z 18.05.2018 r. Określa mnie on jako podejrzanego o to, że

w dniu 18 grudnia 2012 r. w Warszawie przy skrzyżowaniu ulic Nowowiejskiej z ul. Waryńskiego naruszył zasady bezpieczeństwa w ruchu lądowym określone w art. 19 ust. 1 oraz art. 26 ust. 1 ustawy „Prawo o ruchu drogowym” w ten sposób, że kierując samochodem marki Skoda Octavia nr rej. […] na skutek niezachowania szczególnej ostrożności podczas zbliżania się do skrzyżowania z wyznaczonym przejściem dla pieszych oraz niezachowania prędkości zapewniającej panowanie nad kierowanym pojazdem wjechał na przeciwległy pas ruchu[3] na wysokości przejścia dla pieszych, gdzie uderzył pojazdem w słupek metalowy oraz betonowy kosz, który pod wpływem uderzenia pojazdu przemieścił się i uderzył w pieszą E. P. lat 20, przez co spowodował u niej naruszenia czynności narządu ciała lub rozstrój zdrowia trwający[4] dłużej niż 7 dni, w rozumieniu art. 157 §1 k.k., w postaci złamania obu kończyn dolnych[5], a następnie oddalił się z miejsca zdarzenia nie udzielając pomocy,

tj. o przestępstwo z art. 177 §1 k.k. w zw. z art. 178 §1 k.k.

i wnosi o umorzenie postępowania wobec niepopełnienia przeze mnie przestępstwa ze względu na stan niepoczytalności w chwili czynu z powodu choroby psychicznej, tj. na podstawie art. 17 §1 pkt 2 kpk w zw. z art. 31 §1 kk. Po drugie, wnosi o zastosowanie środków zabezpieczających w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych. W uzasadnieniu podano, że prokuratura „nadzorowała” (rzekomo nie prowadziła) to postępowanie przygotowawcze i ustaliła następujący stan faktyczny. Skrótowo w 1 zdaniu (mniej szczegółowo niż w ww. cytacie) opisano, o jaki czyn chodzi, wplatając w to także kolizję na rondzie z samochodem Volkswagen. Nie wyszczególniono (wbrew obowiązkowi prawnemu z art. 332 §2 k.p.k.), w sposób wyliczający je z osobna, żadnych dowodów. W kolejnym akapicie zrelacjonowano, jakie złożyłem wyjaśnienia na przesłuchaniu („jadąc autem uderzył w słupek, co spowodowało przechylenie się kosza w stronę poszkodowanej, która następnie się wywróciła, ale nie doszło do złamania jej nogi”) i że się nie przyznałem, zaprzeczyłem też zderzeniu z Volkswagenem, który wg mnie został wyminięty bez żadnych szkód. Wiadomość o problemie psychiatrycznym pochodzi od ojca. Powołano biegłych psychiatrów. Zrelacjonowano, co stwierdzili oni oraz psycholog, zaakcentowano „wysokie prawdopodobieństwo” ponownego popełnienia podobnego czynu. Następnie w specjalnym akapicie pada informacja o tym, że „Zebrany w sprawie materiał dowodowy w postaci zeznań świadków, załączonej dokumentacji oraz opinii sądowo-psychiatrycznej i sądowo-psychologicznej jednoznacznie wskazuje, iż Piotr Niżyński dopuścił się popełnienia zarzucanego mi czynu” (czyli że rzekomo spowodowałem złamanie 2 nóg), „jednakże” z powodów psychiatrycznych to nie było przestępstwo (czyn zabroniony tak, ale przestępstwo już nie[6]) i co za tym idzie sprawę należy umorzyć (jak nakazuje art. 17 k.p.k.[7]). W kolejnym akapicie czyn mi przypisany uznano za czyn o „znacznej społecznej szkodliwości” (bodajże inaczej to później oceni w uzasadnieniu rozstrzygnięcia sąd I instancji, bo uzna explicite, że „adekwatny do niej jest środek zabezpieczający o charakterze wolnościowym”, a przecież gdy ta jest znaczna i jest ryzyko ponownego popełnienia czynu o takiej szkodliwości, to wg art. 93g §1 k.k. niewątpliwie stosuje się zamknięcie w psychiatryku) i z obawy o jego powtórzenie się uznano za właściwy środek zakaz prowadzenia.

Dalej (k. 207) pod sygnaturą II K […]/18 jest zarządzenie prezesa Sądu Rejonowego dla Warszawy-Śródmieście zastępowanego przez przewodniczącą wydziału określoną tutaj jedynie jako sędzia tego sądu rejonowego, z datą 8.6.2018, gdzie na podstawie art. 337 §1 k.p.k. zarządza się zwrócić prokuraturze wniosek o umorzenie postępowania i zastosowanie środka zabezpieczającego w celu usunięcia jego braków formalnych w terminie 7 dni poprzez 1) dołączenie informacji na mój temat z centralnej ewidencji kierowców oraz z ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego, „albowiem taki obowiązek wynika z treści art. 213 §1b k.p.k., a postępowanie karne dotyczy przestępstwa w ruchu lądowym określonego w rozdziale XXI kodeksu karnego” oraz 2) załączenie oryginału lub kopii informacji z KRK (widocznie wówczas jeszcze tego nie było). Na k. 208 jest wydruk bodajże z intranetu, z Krajowego Systemu Informacji Policji („Wyniki Sprawdzenia”): nie znaleziono żadnych danych. Dalej jest wydruk z tejże bazy KSIP — „zapytanie o osobę (CEK)”: podstawowe informacje o mnie, w tym adres z 2013 r., o prawie jazdy i jego zatrzymaniu. Na k. 210 „Sprawdzenie — Status osoby w ruchu drogowym”: podstawowe dane, zameldowanie, „Nie objęty systemem punktowym”, „Liczba czynów: 0”, „Liczba Naruszonych Przepisów: 0”, „Liczba Pkt. Aktywnych (Ostatecznych): 0”. Dalej znowu ten sam wydruk „zapytania o osobę (CEK)”, potem na k. 212 pismo z KRP Warszawa I do KPP w Rypinie o odwołaniu poszukiwań, po czym następują nowe, datowane na 28.6.2018, zawiadomienia o przesłaniu aktu oskarżenia-wniosku (k. 214—219). K. 220: zestawienie dotychczasowych wydatków z 28.6 (w sumie 1407,27). Dalej: dwie zwrócone zaadresowane na zamiejski adres zameldowania (a nie warszawski adres pobytu podany w punkcie III dokumentu z rozdz. 2.1) koperty z listem zawiadamiającym pokrzywdzoną o wniesieniu „aktu oskarżenia”. Dalej (k. 224) jest w aktach egzemplarz pisma sądu do prokuratury z 11.6.2018 zawiadamiającego ją o zwrocie wniosku do uzupełnienia w terminie 7 dni, tj. o zarządzeniu z 8.6. Następnie: pokwitowanie odbioru tego pisma. Dalej jest zarządzenie przewodniczącej wydziału z 28.6, stwierdza ono takie oto rzeczy: 1) data doręczenia zarządzenia z 8.6 to 12.6; 2) oskarżyciel nie uzupełnił braków formalnych w terminie (upłynął dn. 19.6); 3) sprawę zakreśla się jako zakończoną; 4) podstawa prawna zakreślenia: §371 ust. 1 zarządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 12.12.2003 r. w sprawie organizacji i zakresu działania sekretariatów sądowych.

Zaczyna się II tom akt, zarządzenie przewodniczącej na początku akt (podaję punkty pogrubione): sygnatura sprawy II K […]/18, kwalifikacja prawna […], sędzia referent — do losowania, doręczyć akt oskarżenia a) oskarżonemu z pouczeniami oraz b) obrońcy, termin przedawnienia 18.12.27, termin rozprawy/posiedzenia […] (potem i tak sędzia ustalił inny), tryb zwyczajny. Dalej, notabene na karcie ze specjalnie spiskowo dobranym znaczącym numerem, „raport z losowania — przydział w sprawie”, czyli niepodpisany przez nikogo rzekomy „dowód” zastosowania „panaceum na wszystkie problemy” (jak to niektórzy mogą odbierać na podstawie jednej z publicznych wypowiedzi prof. Ryszarda Piotrowskiego, choć nie sądzę, by chciał on to tak prezentować[8]); w prawym górnym nagłówku strony widnieje „System Losowego Przydziału Spraw”. Wylosowała się sędzina z nazwiskiem podobnym do obecnej jako znajoma (taka trochę w cudzysłowie) na moim Facebooku (obecnie już nie) dziennikarki TVP, bodajże nawet z powiązanego podobno (taką wersję słyszałem) ze śledzeniem mnie warszawskiego ośrodka regionalnego. Jest niemal identyczne, zgadza się też inicjał imienia. W mojej ocenie sugeruje to, że sędzina to jak agent obsługujący nielegalny podsłuch, bo to takie miałem podejrzenia co do wspomnianej dziennikarki i dlatego (z powodzeniem) spróbowałem ją dodać jako znajomą na Facebooku, choć w istocie nigdy się z nią nie zapoznawałem. Taka hipotetyczna sytuacja w sądzie notabene nawiązuje też do ujawnionego na mym blogu nagrania i stenogramu z Prokuratury Rejonowej Warszawa-Ochota, gdzie sekretarka przyznawała się, że „cała” (po innych wypowiedziach można sądzić, że może nie cała) prokuratura jest zamieszana w podsłuch na mnie (wielokrotnie z imienia i nazwiska mnie tam wymieniano) i że celowo przydzieliła „prokuratora-bandytę”, jest w tej kwestii dyspozycyjna (jak rozumiem, względem szefów) i będzie tak robić dalej, a powód [takiego potoczenia się] spraw jest „ekonomiczny”. Sama ta sekretarka podobno też jest zamieszana w podsłuchiwanie mnie, bodajże na żywo, choć dostęp do danych z ewentualnie jakiegoś legalnego podsłuchu powinni mieć tylko funkcjonariusze obsługujący sprawę (policjant, prokurator, sędzia), ewidentnie więc chodzi tu o coś nielegalnego. Tłumaczyła też ona, że „nie wybroni problemu w tej sprawie”, bo jak nie teraz, to grozi jej, że na emeryturze będą ją z tego rozliczać, co pewnie miało wyjaśniać taką szczerość (oraz że „mogę sobie artykuł z tego napisać”). Nagraniem tym oczywiście żadni politycy — w tym szefostwo prokuratury, kancelaria premiera, posłowie (próbowałem kontaktować się z wszystkimi) — w najmniejszym stopniu się nie zainteresowali, podobnie też media. Toteż tutaj tylko przypominam czy raczej informuję, że coś takiego było, w związku z czym wybór sędziego można rozumieć jako aluzję do tej sytuacji i odgórne instytucjonalne zamanifestowanie jedności i solidarności, czy też potrzeby solidarności, z prokuraturą.

Nie przeceniałbym jednak kwestii tego, że hipotetycznie sędziowie są zamieszani kryminalnie, może niezbyt poważnie, w jakąś sprawę nielegalnego podsłuchu i inwigilacji przeciwko mnie (w tym co do zdalnego podglądania i transmitowania ekranu komputera metodą dekodowania jego emisji elektromagnetycznych), bo to jest drobiazg, który niekoniecznie uzasadnia same najgorsze posunięcia w dziedzinie orzekania (i sędziowie pewnie by nie chcieli, by tak to automatycznie postrzegać: „tutaj naruszenie prawa, to już pod względem orzekania też na pewno kompletną niesprawiedliwość ma na sumieniu”), tylko jak już wspominałem we wstępie książki pewnie obok tego jest jeszcze dużo większą zresztą tradycję pewnie mający problem podatkowy. Ale to już spekulacje, przypuszczenia. Tym niemniej przecież chyba nie jest tak, że jak co nieco jestem winna, to już człowieka chętnie i bez skrupułów na dożywocie poślę do w praktyce więzienia, czyli do psychiatryka, bo takie to może mieć konsekwencje. A i takie coś zobaczymy. I nie ma też potrzeby np. zawsze, w każdej nawet nie tak ważnej sprawie, forsować mojej przegranej, choćby oznaczało to popełnienie (przecież) kolejnego, nowego przestępstwa, tym razem w postaci przekroczenia uprawnień przy orzekaniu (art. 231 k.k.), bo sędzia rażąco niesprawiedliwy powinien się z tym liczyć. A oni przyjęli taki tryb, że to zawsze forsują (choćby nic to im nie dawało, choćby nie chodziło o przysłowiowe „złote kalesony”), co jest z ich punktu widzenia w ostatecznym rozrachunku niekorzystne (bo w złym świetle ich pokazuje) i dlatego nieracjonalne. Moim zdaniem tu jest po prostu realizowana zawisłość polityczna, wysługiwanie się woli polityków w moim temacie — przy czym to samo może spotkać każdą inną osobę, jeśli tylko dajmy na to np. premier tak zechce. Oni bardzo chcą, żebyśmy wierzyli, że nie ma problemu podatkowego i jest tylko sytuacja dotycząca pojedynczej osoby (dla całej reszty narodu najlepiej w ogóle nieważna) — albo że np. jedno ściśle się łączy z drugim i tylko z tym (jak bodajże w różnych innych zakładach pracy!) — ale obawiam się, że to po prostu nieprawda. Sądy, nawet nie tylko sądy, są szczególne. Wspomnę tu tylko, że zdarzyło mi się mieć kiedyś — w drobnej sprawie o ochronę dóbr osobistych, w której sprawiedliwe rozstrzygnięcie nic by sędziom nie zaszkodziło, w dodatku w sądzie, który praktycznie nie kompromitował się jak dotąd w moich sprawach, choć miałem ich już dużo — jako sędzinę prowadzącą sprawę osobę o jakże wymownym nazwisku Kukiełka. Przypadek? Bardzo mało to prawdopodobne! Jest tyle innych sędziów, już nie mówiąc o tym, że mogłaby ona przecież trafić wprawdzie nawet do tego samego sądu, ale do innego wydziału, takiego, z którym ja nigdy nie miałbym nic wspólnego. Nie wiem też, w jaki konkretnie sposób sędziom przeszkadzałoby prowadzenie spraw dotyczących zabicia przez szpitale członków mojej rodziny. Wprawdzie można to uznać za kompromitujące dla polityków, za ewentualny problem wizerunkowy dla nich, ale dla sędziów?… Dla sędziów większa kompromitacja to zlekceważenie rozumu, dowodów i argumentów, jakie każdego rozumnego człowieka by przekonały.

Wróćmy wszakże do akt.

Za pismem o „rezultacie losowania sędziego” (może było kilka takich losowań, do skutku?) jest pismo przewodnie o przesłaniu akt wraz z wnioskiem przez prokuraturę do sądu, z dn. 28.6. Nosi pieczęć zastępcy prokuratora rejonowego, tj. wiceszefa prokuratury Warszawa-Śródmieście. Dalej jest nowy wniosek, identyczny z pierwotnym z wyjątkiem daty: 26.6.2018. Dalej następuje, w wykonaniu wspomnianego zarządzenia przewodniczącej wydziału, pismo przewodnie, w którym Sąd Rejonowy dla Warszawy-Śródmieścia doręcza mi prokuratorski akt oskarżenia-wniosek, przy czym „wzywa do zgłoszenia ewentualnych wniosków dowodowych w terminie 7 dni. W tym samym terminie oskarżony ma prawo do wniesienia pisemnej odpowiedzi na wniosek”. Rzeczywiście art. 338 §2 k.p.k. przewiduje, że wzywa się do złożenia wniosków dowodowych w terminie 7 dni od daty doręczenia „aktu oskarżenia” (przy czym w art. 324 §1a k.p.k., który reguluje z kolei kwestię wniosków o umorzenie postępowania i zastosowanie środka zabezpieczającego, bo to nie jest ściśle rzecz biorąc w języku ustawowym akt oskarżenia, nie jest ów art. 338 wymieniony wśród przepisów, które stosuje się analogicznie w przypadku takiego wniosku, mimo że są o aktach oskarżenia), tym niemniej rzecz jasna żaden uczciwy prawnik nie powie, że w takim razie po upływie 7 dni od tego doręczenia „to już w ogóle żadnych wniosków dowodowych składać nie można”. Nie ma podstawy prawnej takiego zakazu czy też ograniczenia, żaden przepis o wnioskach dowodowych nie mówi, że to tylko w pewnej fazie postępowania czy w pewnym krótkim czasie wolno zrobić[9]. W związku z tym termin z art. 338 k.p.k. uznaje się w nauce za termin tzw. instrukcyjny (mający zdyscyplinować stronę i poprawić tym samym sprawność postępowania), a nie zawity (taki, że czynność podjęta z jego przekroczeniem jest nieskuteczna). Co się tyczy z kolei odpowiedzi na wniosek (i określonego w art. 338 §2 k.p.k. terminu 7-dniowego na to, którego również nie nazywałbym pochopnie zawitym) to wyjaśnię tu tylko, że może takiej odpowiedzi w ogóle nie być, co nijak nie zdejmuje z sądu obowiązku rzetelnego rozpatrzenia sprawy, przy czym tak czy inaczej zgodnie z art. 6 k.p.k., czyli prawem do obrony w każdej fazie postępowania (umocowanym też konstytucyjnie[10]), pisma obronne zawsze można składać, a sąd ma obowiązek je co najmniej przeczytać. Na odwrocie pisma doręczającego zaczynają się niemal 3 strony pouczeń o zasadach Kodeksu postępowania karnego. Następnie jest podobne pismo przewodnie doręczające i pouczające skierowane do mego adwokata K. K.

Następnie, na k. 236, jest moje pismo „Zapytanie” (z sygnaturą sprawy, przypomnę, II K […]/18), gdzie pytam o to, w jaki sposób doręczono prokuraturze zarządzenie wzywające do uzupełnienia jej wniosku, a jeśli pocztą, to jaki był nr listu poleconego, a także o to, jaki jest nr listu poleconego czy raczej paczki pocztowej, którą prokuratura przysłała z powrotem akta wraz z (nowym) wnioskiem, w wyniku czego zarejestrowano jej nową sygnaturę w sądzie (ww. II K […]/18) i dalej prowadzono sprawę. Miałem bowiem podejrzenia (jak się okazało — słuszne), że się spóźniono. Później stanie na tym, że to nie ma znaczenia.

Dalej (k. 237) jest mój „wniosek z działu VIII k.p.a.”[11] o skierowanie na posiedzenie sprawy II K […]/18, w której nie uzupełniono w terminie prokuratorskiego wniosku z art. 324 k.p.k. (taki jest nr przepisu wniosków o umorzenie postępowania i zastosowanie środka zabezpieczającego). Domagałem się uznania wniosku za bezskuteczny i umorzenia postępowania w oparciu o podstawę „brak skargi uprawnionego oskarżyciela” (art. 17 §1 pkt 9 k.p.k.). Pismo ma 2 strony, część jest dopisana odręcznie.

Dalej jest odręcznie napisane zarządzenie sędziny z 5.7.2018 r. dotyczące uzgodnienia z biegłymi psychiatrami i psychologiem terminu posiedzenia (potem się on zdezaktualizował), podkreślam, posiedzenia nie rozprawy[12], co pokazuje już od pierwszych dni istniejącą determinację tego sędziego w doprowadzeniu do „szybkościowego” skazania mnie, bez rozpraw, bez postępowania dowodowego, w sposób tworzący pozory, że w oczywisty sposób jestem „winny”[13] i że nawet mucha nie siada na decyzjach prokuratury. Mianowicie art. 354 pkt 2 k.p.k. stwierdza:

W przypadku wniosku prokuratora o umorzenie postępowania z powodu niepoczytalności sprawcy i o zastosowanie środków zabezpieczających stosuje się odpowiednio przepisy niniejszego rozdziału[14] z następującymi zmianami: […]

2) wniosek kieruje się na rozprawę, chyba że w świetle materiałów postępowania przygotowawczego popełnienie czynu zabronionego przez podejrzanego i jego niepoczytalność w chwili czynu nie budzą wątpliwości, a prezes sądu uzna za celowe rozpoznanie sprawy na posiedzeniu z udziałem prokuratora, obrońcy i podejrzanego; podejrzany nie bierze udziału w posiedzeniu [tylko], jeżeli z opinii biegłych wynika, że byłoby to niewskazane, chyba że sąd uzna jego udział za konieczny; pokrzywdzony ma prawo wziąć udział w posiedzeniu.

Dalej jest pismo od wiceprezesa sądu przekazujące mój „wniosek z działu VIII k.p.a.”, pierwotnie w aktach sprawy administracyjnej Adm-430-181/18, do akt sprawy karnej, adresowany na przewodniczącą II Wydziału Karnego.

Dalej jest moje pismo z 13.7.2018 r. (k. 240), w którym kolejny raz argumentowałem za umorzeniem sprawy z braku skargi uprawnionego oskarżyciela. Pismo ma 4 strony, przyznałem tam też, że nie jestem prawnikiem, załączyłem odpis notarialny dyplomu z Politechniki.

4.2. Pismo „Dowód na to, że przeprowadzono przeciwko mnie zaplanowaną ukartowaną operację drogową”

Pismo nosi datę 9.6.2018 r., z niezrozumiałych przyczyn nie ma natomiast stempla (prezentaty) biura podawczego, z którego wynikałaby data wpływu. Zaczyna się na k. 244, co zapewne nie jest przypadkowe (widocznie sąd to tak zorganizował, wspólnie pewnie jeszcze ze sterującym mną i inwigilującym mnie ośrodkiem, żeby wyszedł ten numer karty[15]), gdyż jest to nr artykułu Kodeksu postępowania cywilnego o dokumentach urzędowych. Do pisma zaś załączony jest protokół notarialny (z przeglądu Internetu), czyli tego rodzaju dokument. Celem pisma było udowodnienie, że prasa najwyraźniej z góry wiedziała o tym, że zaraz będzie mój wypadek (przypomnę jego datę: 18.12.2012), w tym nawet o jego szczegółach, czyli że był spisek przeciwko mnie. W nawiązaniu do tego planu manipulowano głównymi cechami artykułów (np. tytuł i jego kluczowe słowa, miejsce), tak, by kojarzyły się z głównymi cechami nadchodzącego przestępstwa — swoista gra na skojarzeniach (tak to odczytuję; nie narzucam, że każdy musi twierdzić tak samo!). Bardzo dużo też ogólnie pisano o tym, co na drodze, o alternatywnych środkach transportu itp. Wszystko to jest pokazane w załączonym protokole notarialnym, w którym wyczerpująco udokumentowane, w tym wydrukami, są dokładne oględziny archiwów prasy internetowej (zalicza się tu też oprócz Gazeta.pl strona Radia Watykańskiego, „Fakt”, Katolicka Agencja Informacyjna), a także strony internetowej www.dns.pl, gdzie poprzez zakładkę WHOIS można sprawdzić (i to jest oficjalne sprawdzenie, u źródła), na jaki podmiot zarejestrowana jest konkretna (występująca w przeglądanych adresach) domena internetowa (zostało to wykazane). Pismo ma 4 części numerowane cyframi rzymskimi i spis treści, w sumie 48 stron. Poniżej jego tekst zaczynający się za spisem treści. Uwaga, nie wszystkie artykuły obu analizowanych wydań Gazety Wyborczej są w ogóle wymienione; prezentowana jest jakaś ich część. Nadmieniam, że w tamtym czasie Gazeta Wyborcza za pośrednictwem serwisu gazeta.pl udostępniała publicznie każdemu w Internecie swoje dawne artykuły, często oznaczone jako np. „GW konkretne-miasto”, poprzez serwis archiwum.gazeta.pl; kilka lat temu wprowadzili tu pewne ograniczenia, zaczęli żądać opłaty za usługę dostępu do archiwum, tym niemniej w piśmie cytowane są zupełnie szczątkowe tylko informacje, głównie tytuły, a jeśli podawana jest „treść”, to zwykle chodzi o pierwsze 2—3 wersy (ewentualnie może się zdarzyć kilka więcej).

Oto moje pismo (przypisy jak w oryginale z wyjątkiem tych oznaczonych jako tutejsze):

[ten akapit pisano pomniejszoną czcionką — 9 pt.:] Miało miejsce kilka ogólnie niezwykłych wydarzeń, wskazujących na możliwość spisku. Gdyby przesłuchano świadków, znanym powinien stać się fakt, że (i) zatrzymywała mnie Żandarmeria Wojskowa, która to dopiero przekazała mnie Policji (w porównaniu z nią człowiek stojący obok, jakoś zainteresowany zatrzymaniem — podobno świadek, który już zeznawał — nie był w tym zbyt istotny), a ponadto (ii) przyjechała następnie po niej najpierw Komenda Stołeczna Policji ze specyficznym alkomatem, który wykrył u mnie niesłusznie narkotyk. Informację o tym drugim fakcie widać w aktach, podobnie jak to, że później jednak już nic mi nie zarzucano. Ponadto (iii) poprzedniej wtedy niedzieli było czytanie kojarzące się z triumfem — i osłanianiem — przestępczości o motywach finansowych (a więc związanej z chciwością i gromadzeniem majątków[16]), jak gdyby zachęta do zeznań i fałszerstw: „Wyśpiewuj, Córo Syjońska! Podnieś radosny okrzyk, Izraelu! Ciesz się i wesel z całego serca, Córo Jeruzalem[17]! Oddalił Pan wyroki na ciebie, usunął twego nieprzyjaciela[18]: król Izraela, Pan, jest pośród ciebie, nie będziesz już bała się złego. Owego dnia powiedzą Jerozolimie: Nie bój się, Syjonie! Niech nie słabną twe ręce! Pan, twój Bóg jest pośród ciebie, Mocarz — On zbawi, uniesie się weselem nad tobą, odnowi swą miłość, wzniesie okrzyk radości (jak w dniu uroczystego święta)” (So 3,14—18a)[19] — por. art. 119 na liście artykułów z sekcji I tego pisma. Wreszcie też (iv) oskarżenie (czy raczej wniosek o przypisanie sprawstwa i zastosowanie na tej podstawie środka zabezpieczającego) wpłynęło do sądu 30.05.2018 r., a więc dokładnie tego samego dnia, którego pomówili mnie[20] policjanci o całą wiązankę wyzwisk pod ich adresem (sprawę zaprezentuję w kolejnym piśmie wraz z innymi dowodami ogólnego prześladowania mnie mającego wsparcie państwowe) — szykuje się kolejne fałszywe oskarżenie (w moim przypadku już trzecie równoległe). Te skrajnie rzadkie znamienne okoliczności towarzyszyły zatrzymaniu mnie i postępowaniu karnemu. To oczywiście jeszcze drobiazg.

Natomiast przegląd prasy daje już w zasadzie pewność, że już z góry organizowano coś przeciwko mnie. Prasa, jak dopiero zaprezentuję w osobnym piśmie prezentującym moją kompletną linię obrony, często pisze w aluzjach, gdy ma stać się coś złego z kimś z mojej rodziny (a, jak pokazują fakty, nie dzieje się to losowo i przypadkowo, tylko po prostu jest szeroka zmowa kryminalna o korzeniach zapewne politycznych). Wydaje się, że w takich sytuacjach ci dziennikarze już to wtedy z góry wiedzą, jak gdyby byli skomunikowani ze śledzącym mnie centralnym ośrodkiem kryminalnym[21]. We wspomnianym osobnym kolejnym piśmie omówię też postać Grzegorza S. [policjanta — przyp. tut.], który najpierw za legalne wejście do domu lokatora, któremu skradł klucz właściciel, próbował mnie oskarżyć o kradzież z włamaniem w formie usiłowania, po czym dopiero po ponad 3 latach odkrył „brak znamion czynu zabronionego” w czynie zarzucanym, a następnie jeszcze oskarżył mnie o zniszczenia mienia z użyciem wybrakowanego aktu oskarżenia[22]. Wytknę też liczne inne problemy w działalności organów ścigania.

I. Przegląd prasy — wydania z dnia i przedednia wypadku: czy zapowiadały zorganizowany atak na mnie?

Poniżej za „trafne” w sensie wskazujące konkretnie na mój przypadek należy uznać wszystkie artykuły mające tekst na kolorowym tle.

Natomiast ogólnie na poniższej liście są również takie, które tylko „nadają temat” wydaniu (wpływają na jego profil tematyczny): można je uznać za potencjalną aluzję lub w ogóle odmówić takiej choćby najmniejszej możliwości, natomiast istotne jest to, że te artykuły nie wskazują dokładnie na mój i tylko mój przypadek, pozwalając go tym samym zidentyfikować jako wyjątkowo w tym kontekście rzadki i specjalnie brany pod uwagę. I to takie (niewyróżnione tu tekstem z tłem) artykuły stanowią większość. Przy tym: czerwonym drukiem oznaczam tematy „drogowe”, niebieskim — te nasuwające myśli o jakimś spisku politycznym:

1. Fakt, 18.12.2012 r.[23]: „P i e s z y dostał 5 lat[24], bo spowodował śmiertelny wypadek” (tekst: „Sąd Rejonowy w Złotoryi skazał na 5 lat więzienia 44-letniego Józefa K., który spowodował śmiertelny wypadek. Szedł pijany środkiem drogi i przez niego zginęli dwaj mężczyźni[25]. Ten tragiczny wypadek miał miejsce na drodze krajowej nr 94 Okmiany-Krzywa — informuje gazeta pl. Pijany 44-latek wracał późnym wieczorem do domu pieszo. Mężczyzna szedł środkiem lewego pasa ruchu i miał — jak wynika z aktu oskarżenia — nie mniej niż 2 mg alkoholu w wydychanym powietrzu. Wtedy nadjechał samochód osobowy, którym podróżowało dwóch mężczyzn. Gdy kierowca, wyprzedzający inny samochód, zauważył Józefa K. idącego środkiem pasa, nagle skręcił, żeby go nie potrącić. Udało mu się ominąć pieszego, ale — na skutek gwałtownego manewru — stracił panowanie nad kierownicą i auto uderzyło w przydrożną skarpę i w drzewo. W wyniku wypadku zginął 50-letni kierowca i 32-letni pasażer. Obaj mężczyźni byli trzeźwi”)

— ten manewr skręcający rozpoczynający wypadek pasuje też do zdarzenia, które jest przedmiotem tego postępowania

— por. też z nrem 90 na tej liście — tam trafiono nawet prawie idealnie w lokalizację „mojego” wypadku, co do nazwy ulicy,

2. Gazeta Wyborcza[26], 17.12.2012 r., s. 1 archiwum: „Zagłada czarnych podludzi” (artykuł kojarzy się z Murzynami[27]),

3. GW, 17.12.2012 r., s. 2 archiwum: „Mamy swojego biskupa” (treść: „Kościół na Podlasiu wzbogacił się w sobotę o nowego biskupa pomocniczego. W bazylice katedralnej w Białymstoku konsekrowany został ksiądz Henryk Ciereszko. Papież Benedykt XVI mianował biskupa 17 lis”)

— tutaj mamy temat „ZMIANA LICZBY BISKUPÓW”,

— uwaga teraz na temat zamordowanego czarnoskórego biskupa (zresztą to nie jedyny przypadek politycznego bodajże zabójstwa księdza w Afryce),

4. GW, 17.12.2012 r., s. 2 archiwum: „Studiować na Bali” (treść: „Studenci politologii jeżdżą na Tajwan, studenci ekonomii do Meksyku, a przyszli inżynierowie wkrótce będą mogli studiować w Kurdystanie. Zagraniczne stypendia […]”),

— tutaj idealnie trafia w powyższy kontekst to, że biskup Bala z Kamerunu[28] został zamordowany[29], jak pozwala domniemywać informacja prasowa Biuletynu Radia Watykańskiego[30]: http://pl.radiovaticana.va/news/2017/06/14/biskupi_kameru%C5%84scy_bp_bala_zosta%C5%82_zamordowany/1319014; ponadto należałoby wskazać na to, jakie tematy wytyka ten tytuł i początek artykułu (dalszej części w bezpłatnym archiwum nie widać):

— zamordowana osoba,

— studia — wypadek nastąpił właśnie po drodze na mą uczelnię na Pl. Politechniki (skrzyżowanie o ruchu okrężnym, o którym mowa we wniosku prokuratura, jest na Pl. Politechniki), dokąd właśnie miałem dojechać,

— przyszli inżynierowie — byłem wówczas na przedostatnim semestrze studiów inżynierskich na Politechnice Warszawskiej i przygotowywałem się do pracy inżynierskiej, która była jedynym tematem semestru luty-czerwiec 2013 (obroniona, dyplom z 17.09.2013 r.),

— politologia, czyli nauka o polityce (tymczasem moja linia obrony, jak widać słuszna, jest taka, że wypadek zorganizowano z przyczyn politycznych), dalej jest też „Tajwan” kojarzący się z krainą tajemnic, rzeczy tajnych i utajnionych, a więc takich, o których się głośno nie mówi,

— ekonomia kojarzy się z pieniędzmi, a potencjalnie też — finansowymi motywami nieprawości ludzkiej;

a bezpośrednio po nim jako kolejny:

5. GW, 17.12.2012 r., s. 2 archiwum: „Stanie w korku można zaplanować” (tematyka ruchu ulicznego na jezdni, a także związanych z tym zatamowań),

bezpośrednio po nim jest artykuł zwłaszcza dla jeżdżących tramwajami („Tajemnica tunelu” — zalecam przeczytanie treści),

a potem jeszcze na tej samej stronie 2 — kolejny artykuł o środkach lokomocji dla osób nie poruszających się samochodem („Nowe trasy autobusów gorsze?”),

NA SZCZEGÓLNE ODNOTOWANIE ZASŁUGUJE FAKT, ŻE TEN OZNACZONY NA CZERWONO TEMAT PASUJE NA ALUZJE I „SUGEROWANIE MIĘDZY WIERSZAMI” — W ODNIESIENIU DO TEMATU WYPADKÓW (a zatem jest to może coś nieobcego warsztatowi dziennikarskiemu; tematu wypadków zaraz będzie tu pełno),

6. GW, 17.12.2012 r., s. 2 archiwum: „Ponad 60 godzin w kabinie tira” (tematyka ruchu ulicznego na jezdni, a także związanych z tym zatamowań)

— w kontekście mojej sytuacji idealnie trafia to w temat zatrzymania przez służbę mundurową[31] —

a bezpośrednio po nim jako kolejny:

7. GW, 17.12.2012 r., s. 2 archiwum: „Więcej poradni rehabilitacyjnych” (tematyka tego, co po zatrzymaniu?)

— pasuje do „rehabilitacja” rzekomo pokrzywdzonej P.[32],

następnie był artykuł o jakichś „podwyżkach za nadprogramowe godziny dziecka” w przedszkolu[33],

a bezpośrednio po nim jako kolejny:

8. GW, 17.12.2012 r., s. 2 archiwum: „Za dużo pacjentów, zbyt mało łóżek” (tematyka przesadnego obciążania szpitali pracą)

— idealnie pasuje do mojej wersji, że P. w ogóle nie wymagała hospitalizacji,

a bezpośrednio po nim jako kolejny:

9. GW, 17.12.2012 r., s. 2 archiwum: „Kto zawłaszcza pomnik ‘S’? Andrzej Wajda czy Andrzej Gwiazda?” (o pomniku bohaterów walk o wolną Polskę)

— pamiętajmy, że to tytułowa „S” (Solidarność) wykreowała „Gazetę Wyborczą” (powstała ona zgodnie z uzgodnieniami Okrągłego Stołu), w związku z czym tytułowe pytanie można odczytać jako „kto zawłaszcza sobie Gazetę Wyborczą?” [jej tematykę może?],

a bezpośrednio po nim jako kolejny:

10. GW, 17.12.2012 r., s. 2 archiwum: „Mamy swojego biskupa” (już o tym artykule pisałem, ale tutaj istotny jest powyższy kontekst)

— GW przecież nie każdym się tak zajmuje między wierszami i w aluzjach, moja hipoteza jest taka, że zajmuje się w ten sposób mną (i moją rodziną), jako postacią mogącą doprowadzić kraj do wyzwolenia z sideł nieuczciwych mass mediów[34].

Jeśli by tak było istotnie, to te 2 artykuły idealnie trafiają w ten temat (tyle tylko, że „biskup” to oczywiście nie mój zawód, jednakże inne artykuły, jakie przedstawiam w załącznikach na temat prześladowania mnie i mojej rodziny, pochodzące z dni zgonów członków mej rodziny, wielokrotnie aluzyjnie sugerują temat religijny jako przyczynę prześladowań),

11. GW, 17.12.2012 r., s. 2 archiwum: „Ogrzeje nasze serca”,

12. GW, 17.12.2012 r., s. 3 archiwum: „Bezpieczna jazda zimą. Pokonaj gołoledź, śnieżyce i lód” (treść: „Za nami [już stosunkowo dawno] pierwszy śnieg, a co za tym idzie pierwsze kolizje i wypadki związane z trudnymi warunkami drogowymi. Jak radzić sobie na ulicach przez najbliższe miesiące? Przygotowaliśmy mały poradnik, dzięki któremu jazdą zimą nie będzie aż tak groźna”; autor artykułu: Piotr)

— artykuł idealnie trafia w mój problem, który miałem mieć nazajutrz, a jak się okaże GW często tak trafia w tematy mego życia (mając jak gdyby całe wydanie z jakiegoś dnia sprofilowane pod konkretny efekt, jaki rzekomo „losowo” w mym życiu się następnie zdarza, „jak najbardziej naturalnie i bez spisku” — a przecież w rzeczywistości nie sposób wiarygodnie inaczej niż spiskiem wytłumaczyć zgonów mej rodziny w dokładnie dobranych, jak dowodzę w załącznikach, datach — wszyscy 4 dziadkowie oraz ciocia w takich warunkach zmarli, przy „akompaniamencie” prasy już z góry dzień wcześniej[35]),

a bezpośrednio po nim jako kolejny:

13. GW, 17.12.2012 r., s. 3 archiwum: „Zimowe moto ciekawostki” (treść: „Zdradzimy kilka sekretów, jak bezpiecznie jeździć. Udowodnimy, że naszych […] nic nigdy nie zaskakuje. I zaprosimy do miejsca, gdzie temperatury spadają do minus 175 st. C, a jeździć [czymś] i tak trzeba”),

14. GW, 17.12.2012 r., s. 3 archiwum: „401 km nowych dróg w 2013 r. U nas ani metra”,

a bezpośrednio po nim jako kolejny:

15. GW, 17.12.2012 r., s. 3 archiwum: „ZAPOWIEDZI” (treść: „[…] Dziś melodramat ‘Kokoko’ [brzmi podobnie jak ‘ho-ho-ho’[36]] w reż. Awdotji Smirnowej. Dwie bohaterki, dwa oblicza Rosji[37][38]. Liza je […]”),

a bezpośrednio po nim jako kolejny:

16. GW, 17.12.2012 r., s. 3 archiwum: „Autobus nr 59 uratowany” (treść: „[…] nie zostanie zlikwidowana — zapewnia ratusz. I zapowiada mniejsze utrudnienia dla pasażerów komunikacji miejskiej, niż wcześniej zaproponowali drogowcy. Ci z kolei zostali zmuszeni do zaciśnięcia pasa”),

— 59 oczywiście kojarzy się z liczbą przed 00 na wyświetlaczu minut lub sekund, a więc: z chwilą przed zmianą godziny, przed zaplanowanym czasem[39]; w kontekście mojej sytuacji pasuje to na aluzję —

a bezpośrednio po nim jako kolejny:

17. GW, 17.12.2012 r., s. 3 archiwum: „Tramwaj ma poślizg”

— no właśnie niezbyt ma poślizg[40]; ironicznie więc znowu o zaletach alternatywy,

18. GW, 17.12.2012 r., s. 3 archiwum: „Rowery bardziej bezpieczne”

— przecież dwa powyższe ZNOWU PASUJĄ NA ALUZJE DZIENNIKARSKIE,

19. GW, 17.12.2012 r., s. 4 archiwum: „Jak wygrać z Biedronką” (rozmowa nawiązująca bodajże do znanej sprawy pozwu zbiorowego[41]),

20. GW, 17.12.2012 r., s. 4 archiwum: „Zimowe moto ciekawostki” (znowu to samo, „jak bezpiecznie jeździć”)

— skojarzenie? pasuje do tego ciągłego wątku „oj, zaraz coś złego się stanie”,

21. jakieś bzdurne artykuły o śmierci (artykuł „W SKRÓCIE” — o festiwalu „Serca Bicie”; artykuł „Ewa Baum”: „Ktoś powiedział, że ‘śmierć jest łaskawa dla swych wybrańców, ale tym, którzy pozostają, wbija bolesny kolec i zostawia w całkowitym poczuciu bezradności’. Każda śmierć jest trudna, nawet gdy człowie”),

22. GW, 17.12.2012 r., s. 4 archiwum: „Głęboki oddech” (treść: „Wreszcie wszystko działa tak, jak powinno od początku sezonu [wspomniany „sezon” pasuje do procederu stalkingu wobec mnie, który, jak pokazują załączniki niniejszego pisma, zgłosiłem już w 2011 r. i który zaczął się na przełomie 2010—2011 r.; przecież śledzenie, może podsłuchiwanie człowieka to powinna być co najwyżej „kontrola operacyjna” lub procesowa stosowana wobec podejrzanego…] — mówi trener Łukasz Kruczek[42] po dwóch konkursach w Szwajcarii”),

a bezpośrednio po nim jako kolejny:

23. GW, 17.12.2012 r., s. 4 archiwum: „Plan wykonany[43]” (o sporcie, pierwsze słowo artykułu to „Justyna” — oczywiście kojarzy się ono, z łaciny, ze sprawiedliwością, wymiarem sprawiedliwości, a więc w szczególności: z sędzią),

24. GW, 17.12.2012 r., s. 1 archiwum (pierwszy w ogóle news): „Nauczyć zespół współpracy”

— pasuje to oczywiście do ewentualnego tematu spójnych ze sobą nawzajem dowodów, pochodzących z konkretnych źródeł osobowych: ktoś to w przypadku wrobienia w wypadek musi zorganizować —

a bezpośrednio po nim jako kolejny:

25. GW, 17.12.2012 r., s. 1 archiwum: „Być pupilkiem szefa”,

26. GW, 17.12.2012 r., s. 4 archiwum: „NIE KACZYŃSKI JEST PROBLEMEM” (tematyka więc jest teraz o problemie w polityce),

27. GW, 17.12.2012 r., s. 5 archiwum: „Politycy bez wizji”[44] (treść: „Nasi politycy cenią sobie dobre samochody. A jakie mają pomysły, by rozwijać przemysł samochodowy, który od 2008 r. kurczy się w coraz szybszym tempie?”)

— tytułowa „wizja” kojarzy się też z… fundamentalnym błędem, polegającym na przypisywaniu popełnienia czynu zabronionego niebędącego przestępstwem w warunkach, w których nie ma dowodu winy nieumyślnej, ponieważ nie wiadomo dokładnie, co robił a czego zaniechał kierowca (jakie miał ruchy mięśni itd.) — nikt tego nie miał okazji oglądać,

a przecież wina nieumyślna wymaga udowodnienia nie tyle skutku[45], co konkretnych działań lub zaniechań sprawcy (muszą one być udowodnione[46], a nie domniemane[47]),

28. GW, 17.12.2012 r., s. 5 archiwum: „Zniszczyliśmy antresolę” (treść: „W południe przy dworcu PKP kilkadziesiąt osób wzięło udział w akcji symbolicznego wyburzania antresoli. […]”)

— z moją sytuacją ma to tyle wspólnego, że samochód trafił w słupek uliczny i go wywrócił,

29. GW, 17.12.2012 r., s. 6 archiwum: „Most i korek gigant” (tematyka ruchu ulicznego na jezdni, a także związanych z tym zatamowań[48]),

a bezpośrednio po nim jako kolejny:

30. GW, 17.12.2012 r., s. 6 archiwum: „Dom znowu błyszczy” (autor: [imię i] Kurs, treść: „Zakończył się remont domu przedpogrzebowego […]”)

— zbieżność z moją aktualną wtedy sytuacją (tym, co się stało dzień później) tkwi nie tylko w (1) tej „przedpogrzebowości” („kogoś zaraz przejedzie”) oraz w (2) nazwisku Kurs, kojarzącym się z jeżdżeniem; (3) „dom” można skojarzyć np. z państwem i polityką, które chce się „bronić” przed aferą kryminalną (podsłuchowo-prześladowczą) dotyczącą zwłaszcza Piotra Niżyńskiego — w takim przypadku, a ma on miejsce, jak dowodzą załączniki (jest najwyraźniej podsłuch, na śledztwo nikt nie chce się zgodzić…), niemal ewidentna musi się wydawać wola polityków lub innych przedstawicieli państwa, by skompromitować świadka w osobie Piotra Niżyńskiego (np. poprzez zrobienie z niego przestępcy), a ponadto zakwalifikowanie go do jakiejś grupy osób potencjalnie o gorszych prawach może przecież też przysłużyć się w walce ustawodawczej przeciwko potencjalnym inicjatywom biznesowym Piotra Niżyńskiego na rynku mass mediów. Można przecież nawet walczyć o zamknięcie go w szpitalu.

Państwo nie ma przecież innych metod walki z biznesem niż metody prawne.

31. następnie jakiś artykuł o „śpiewaniu” („wyśpiewaniu”? ) dla kogoś z nazwiska podanego,

a bezpośrednio po nim jako kolejny:

32. GW, 17.12.2012 r., s. 6 archiwum: „Z dyskoteki za kraty” (treść: „– To ma być także przestroga dla innych młodych kierowców — uczulił sąd i posłał na 4 lata do więzienia 21-letniego Bartosza P., który wracając po pijanemu z dyskoteki, rozbił wóz i zabił pasażera”)

— wspominałem już w swych wyjaśnieniach, że podczas jazdy — bezpośrednio przed tym, jak samochód wjechał na Nowowiejską przed rondem na pl. Politechniki — w radiu bodajże RMF Maxx lub Eska włączyła się piosenka, której słowa bodajże przekaz podprogowy rozlegający się wtedy, niezależnie od radia, w aucie przekręcił tak, że wyszło z nich „przejedziesz tego człowieka”),

33. zaledwie o 2 pozycje dalej były też artykuły „o piciu i pieniądzach” (patrz powyższy — temat rozbitego po pijanemu samochodu) oraz, bezpośrednio po nim, „ZAPOWIEDZI” (o nowej „grupie” o nazwie „Teatr Jednorazowy”)

— otóż może w moim przypadku sąd

(wobec moich wyraźnych żądań, by udowodnić, że do wypadku doszło z powodu moich ruchów lub zaniechań w tej dziedzinie, a nie z powodu innego, tj. w tym przypadku zwłaszcza z powodu warunków zewnętrznych)

przyjmie za oficjalny punkt wyjścia w swym rozumowaniu jakiś nonsens o tym, że jezdnia, gdyby była punktowo nadzwyczajnie śliska[49] bezpośrednio przed wypadkiem, to na pewno musiałoby być więcej kierowców-ofiar[50],

a bezpośrednio po nim jako kolejny:

34. artykuł z dwoma Piotrami w tytule[51],

a bezpośrednio po nim jako kolejny:

35. GW, 17.12.2012 r., s. 7 archiwum: „Było ślisko, wiele wypadków na drogach” (zdarza się zawsze, co to znaczy „wiele”? procentowo o ile więcej? — a i tak jest to tylko zupełnie marginalny odsetek wszystkich kierowców, ułamki procenta),

a bezpośrednio po nim jako kolejny:

36. GW, 17.12.2012 r., s. 7 archiwum: „Premiera: Bogowie ulicy” (treść: „Film sensacyjny[52], a raczej ‘policyjny’, gdyż […]”)

— zwracam uwagę na pierwsze słowo, kojarzące się z najważniejszą postacią polityki: premierem[53] (podobna sprawa, mianowicie artykuł pod krótkim tytułem „Premiera!”, był w GW 4.04.2011 r., czyli w dniu śmierci mej babci — p. strona oznaczona jako 59 z 78 w załączonym piśmie — wówczas było też wiele innych poszlak potwierdzających, że doszło do planowanego zabójstwa, a koronna poszlaka tkwiła w samych datach narodzin i zgonu tej babci, na aż 2 sposoby szczególnie dobranych i trafnych[54])

— ponadto chciałbym zauważyć, że istnienie „bogów ulicy” rozumianych jako ci, którzy są w stanie spowodować wypadek innej osoby na jej szkodę, a w niektórych przypadkach nawet śmiertelną szkodę, jest jak najbardziej prawdopodobne. Jest prawie że pewne. Pokazuje to przykład znanego polityka Bronisława Geremka. Zmarł na drodze w niespodziewanym niby wypadku. Jednak dzień wcześniej prasa katolicka podawała do wiadomości informację o tym, że pewien ksiądz Bronisław G. (inne nazwisko na G) miał wypadek (jechał na rowerze, potrącił go samochód, nie udzielono mu pomocy) i w związku z tym był czy będzie jego pogrzeb. Mowa tu o ks. Bronisławie Grulkowskim, ale istotne jest to, że to Bronisław G. — tak, jak i ten polityk Bronisław Geremek — oraz to, że pogrzeb jego ogłoszono 12.07.2008 r. (https://info.wiara.pl/doc/177107.Polski-ksiadz-zginal-na-Syberii — o tutaj, na przykład), podczas gdy polityk B.G. zmarł 13.07.2008 r., jak podaje notka biograficzna z encyklopedii PWN (http://encyklopedia.pwn.pl); szerzej o tym, że zmarł na drodze, wraz z żałosnymi (i znamiennymi) w tym kontekście ustaleniami prokuratury, jest na prasowej stronie internetowej w ramach znaku towarowego „wp.pl”: https://wiadomosci.wp.pl/geremek-sam-spowodowal-wypadek-w-ktorym-zginal-6037242611086465a. Inny przykład (ja mam ogólnie mnóstwo takich przykładów na zabójstwa na zasadzie wypadku, które się wzajemnie wiążą, tylko chodzi o to, by znaleźć takie, co do których możliwe jest zaufanie bez opierania się na moich własnych informacjach czy np. skomplikowanych wzajemnych powiązaniach różnych zbrodni i intryg wokół mnie jak się zdaje organizowanych w jakiś szerszy system): dwie zakonnice z zakonu służek zmarły w wypadku ich samochodu (https://ekai.pl/w-poniedzialek-pogrzeb-zakonnic-ktore-zginely-w-wypadku-samochodowym/). Dzień wcześniej jednak w Radiu Watykańskim (http://www.radiovaticana.va/proxy/pol_RG/2017/Febbraio/17_02_18.html) było o spotkaniu papieża z generałem marianów (nazwa budzi skojarzenia z płcią żeńską), a także o pogrzebie jakiejś zamordowanej misjonarki z Boliwii o inicjałach H-K (co kojarzy się z hakingiem), tj. Heleny Kmieć. Włamanie falowe do elektroniki samochodu?…

Podobnie np. w miejscowości, gdzie zmarła moja babcia, w Raciborowicach, był jakiś idiotyczny wypadek polegający na wjechaniu samochodu w rozpędzony pociąg. http://stargard.naszemiasto.pl/tag/wypadek-raciborowice.html Więcej takich opisów i bardziej szczegółowych jest na http://bandycituska.com/ofiary.html [obecnie w domenie. pl, nie. com — przyp. tut.], np. o Lechu Morawskim. Piosenkarka Justyna Steczkowska (kojarząca się z teczkami, wg brzmienia nazwiska), jak i wnuk Lecha Wałęsy, też mieli dziwne wypadki, sprawiające wrażenie ustawionych, nie mówiąc już w ogóle np. o Rafale Wójcikowskim [pośle — przyp. tut.], bo za dużo musiałbym tu wyjaśniać.

37. GW, 17.12.2012 r., s. 7 archiwum: „Będzie r e w o l u c j a[55] na kolizyjnej krzyżówce” (artykuł o „Rondzie Ofiar […]”, treść już w drugim zdaniu jest następująca: „Założenie jest takie, żeby ograniczyć do minimum liczbę […] może dochodzić do zderzeń”)

— oczywiście pasuje to do minimalizacji liczby ofiar; to przecież dlatego auto skręciło z prostego kierunku jezdni i wjechało w słupek,

a bezpośrednio po nim jako kolejny:

38. GW, 17.12.2012 r., s. 7 archiwum: artykuł zawierający w tytule: „[…] Ale w konflikcie musiał wziąć udział minister”[56]

— jeśli chodzi o wątek katastrofy związanej z osobą Piotra Niżyńskiego, to przypominam tu tylko, że tytuły artykułów zaczynające się od „…ale” występowały w różnych nawiązujących do siebie (w ten sposób i w jeszcze inne sposoby) wydaniach Gazety Wyborczej przypadających na dni bezpośrednio poprzedzające zgony w mej rodzinie,

39. GW, 17.12.2012 r., s. 7 archiwum: „WYPADKI”,

a zaledwie 2 pozycje dalej:

40. GW, 17.12.2012 r., s. 7 archiwum: „Uwaga ślisko! Więcej złamań, skręceń nóg i potłuczeń w Toruniu” (pierwsze słowo kojarzy się politycznie: „odwilż”[57])

— otóż w punkcie 10 [chodzi o 11 — przyp. tut.] wskazałem coś w tym wydaniu GW, co nawiązuje do tej odwilży, a co dziwnym trafem jest ułożone w kontekście dotyczącym jakiejś, mówiąc oględnie, „postaci darzonej szczególnym uznaniem”[58],

a bezpośrednio po nim jako kolejny:

41. GW, 17.12.2012 r., s. 7 archiwum: „[…] Sprawca uciekł”

— to mi się również przypisuje i zarzuca, mimo że nie wykluczono dowodowo możliwości istnienia zewnętrznego względem samochodu nr […] sprawcy rzekomego „poślizgu” i wypadku,

a więc sprawstwo moje (a nawet sprawstwo prawdziwego kierowcy) jawi się przez to jako nieudowodnione

— ponadto artykuł w początkowym fragmencie wspomina o tym, że przyłożono komuś (czy „niemal” przyłożono) broń do głowy — mnie coś takiego zdarzyło się ze strony policji gwatemalskiej, która mnie nocą do lasu wywiozła i żądała wyjścia bez oporów z oddaniem im komputera i pieniędzy, ale mniejsza z tym, bo w końcu: nie tylko mnie sytuacja, że jakiś napastnik przyłożył broń do skroni, się zdarzyła,

a bezpośrednio po nim jako kolejny:

42. GW, 17.12.2012 r., s. 7 archiwum: „SLD do Kawickiego: — Miej honor i odejdź!” (artykuł niewątpliwie o tym, że jakiegoś mało znanego polityka skompromitowało jego prowadzenie auta, treść: „Policja złapała zielonogórskiego radnego PO Kamila Kawickiego, gdy prowadził auto,”),

a bezpośrednio po nim jako kolejny:

43. GW, 17.12.2012 r., s. 7 archiwum: „Poszkodowani w zderzeniu” (tematyka ruchu ulicznego na jezdni, a także związanych z tym zatamowań; treść, zdanie drugie: „Pięć osób wylądowało w szpitalu, a droga była zablokowana przez dwie godziny.” — por. z pkt. 4, 5, 28 [powinno być: 5, 6, 29 — przyp. tut.]),

a bezpośrednio po nim jako kolejny:

44. GW, 17.12.2012 r., s. 8 archiwum: „O wybaczaniu przy barszczu i pierogach”

— otóż Barszcz to nazwisko funkcjonariusza, który (jak zresztą potwierdza się w mniejszym lub większym stopniu w zeznaniach wszystkich 3 niezależnych, bo hotelowych, świadków tego incydentu ze sprawy) bił mnie w czasie Światowych Dni Młodzieży dokładnie wtedy, gdy rozpoczynała się wizyta papieża w Polsce, a potem jeszcze fałszywie oskarżył — w załącznikach jest moje zeznanie, iż jego kolega policjant, który razem z nim mnie zatrzymywał, mówił później, że to zatrzymanie było z polecenia Komendanta Głównego Policji (wspominał o tym też Barszcz, a jeszcze bardziej — ogólnie o jakimś „kierownictwie”), moje zeznanie na ten temat jest w załącznikach i jest wymienione w liście załączników w mym piśmie ze sprawy IV C 790/17 na temat prześladowań politycznych przeciwko mnie, które to pismo tutaj załączam.

Ta trafność wskazuje, obok innych argumentów pochodzących z innych wydań GW, że może tu chodzić o mnie[59] i że jest nawet istotne prawdopodobieństwo, że o mój wypadek tu chodzi,

45. GW, 17.12.2012 r., s. 8 archiwum: „Zimy na razie nie będzie” (treść: „W tym tygodniu nie ulepimy bałwana, nie poślizgamy się na lodowisku i nie będziemy musieli skrobać szyb samochodów”)

— tytuł pasuje na drwinę ze spodziewanej logiki sędziego, że jakoby w zimie istnieje obowiązek nakładania innego rodzaju opon (ten tytuł to wtedy jakaś moja obrona — ale przecież wygrywa strona oskarżająca, bo przecież wypadek można powodować nieumyślnie…),

a zaledwie 2 pozycje dalej:

46. GW, 17.12.2012 r., s. 8 archiwum: „Czapki z głów przed Kawęckim!”

— ze względu na prawie identyczne brzmienie słów Kawęcki i Kawicki artykuł budzi oczywiste skojarzenia z pkt. 41 [błąd, chodzi o 42 — przyp. tut.], który dotyczy polityki,

a bezpośrednio po nim jako kolejny:

47. GW, 17.12.2012 r., s. 8 archiwum: „Wielkomiejskie warunki jazdy Podmiejską”

— brzmi to jak aluzja do tego, że oblodzenie właściwie to powinno się zdarzać tylko na trasie nieuczęszczanej; w rzeczywistości oblodzenie nigdzie praktycznie nie jest stuprocentowe, lecz dotyczy małych kawałków jezdni, niektórych jej fragmentów (i to tylko na mało uczęszczanych trasach, np. wiejskich); takie lokalne oblodzenia bynajmniej nie uniemożliwiają zaparkowania pojazdu, lecz jedynie wydłużają jego drogę hamowania,

problemem natomiast może być rozlanie oleju na jezdni[60], bo on przykleja się do gumowych kół i samochód się ślizga na długim odcinku, pozbawiając kierowcę możliwości sterowania nim, w czym zupełnie nie ma żadnej winy takiego kierowcy,

a bezpośrednio po nim jako kolejny:

48. GW, 17.12.2012 r., s. 8 archiwum: „‘S’ zabiera rocznicę” (treść artykułu można odebrać jako mającą też płaszczyznę aluzyjną: patrz pkt 25 [błąd, chodzi o 26 — przyp. tut.]; treść: „Marsz pod magistrat[61] i Urząd Wojewódzki organizuje ‘Solidarność’ w 42. rocznicę Grudnia ‘70. ‘Solidarność’ nie życzy sobie pod stocznią prezydenta i wojewody”[62])

— to, co łatwo uznać za aluzję dziennikarską, wytykałem już w pkt. 4 i 17,

49. GW, 17.12.2012 r., s. 8 archiwum: „Oj, było bardzo ślisko”,

50. GW, 17.12.2012 r., s. 9 archiwum: „W OrlenLidze ganiają za trenerem z alkomatem” (treść: „Nikt w Atomie Treflu Sopot nie mówi tego wprost, ale odsunięty od zespołu mistrzyń Polski Jerzy Matlak miał mieć problemy z alkoholem […] nasłano na niego patrol policji z alkomatem.”)

— w moim przypadku wyszło, że rzekomo jestem narkomanem, jednak gdyby tak było naprawdę, policjanci mieliby obowiązek przeszukać moje mieszkanie,

— „OrlenLiga” kojarzy się zresztą z zawodnikiem spod znaku Orła (Orła Białego może? w takim przypadku mowa tu o graczu państwowym, czyli o stronie oskarżycielskiej),

— widać więc, że artykuł podwójnie trafia w mój temat, nasuwa trudne do odparcia skojarzenia,

51. na s. 11 jest artykuł, w którego skrócie na 1,5 linijki jest, że „konkurenci […] unikną odpowiedzialności za naruszanie praw”

— tytuł: „PATENT PEŁEN EMOCJI”

— w kontekście wypadków i związanych z nimi spraw kryminalnych skojarzenie jest oczywiste: inny sprawca,

52. na s. 12 jest — jedyny w tym numerze obok jeszcze s. 14 — artykuł jakiegoś Piotra Skwirowskiego, co brzmi jak: PIOTR ŚWIRowski i kojarzy się z chorobą psychiczną (ja, dla porównania, mam obecnie adres[63] na Wareckiej, która to ulica kojarzy się z wariactwem: Warecka ≈ Wariacka; jest to krótka uliczka w Warszawie i doprawdy ktoś chyba musiał specjalnie nad tym czuwać, że akurat mnie na niej trafiło się mieszkanie i je legalnie wynająłem, jak pokazuje zał. tego pisma),

53. GW, 17.12.2012 r., s. 12 archiwum: „Najtańsze auta w Polsce” (artykuł zwłaszcza dla tych, którym potrzebny jest nowy samochód),

54. GW, 17.12.2012 r., s. 13 archiwum: „W SKRÓCIE” (treść: „Wyciekło tysiące litrów oleju w kotłowni Około 10 tys. litrów oleju opałowego wyciekło wczoraj rano z kotłowni hipermarketu Real przy ulicy Radomskiej w Kielcach. Na miejsce pojechało kilka jednostek”)

— w moim przypadku, pamiętajmy, przyjechała najpierw… Żandarmeria Wojskowa.

Artykuł jest do pary z równie dekonspirującymi artykułami GW:

— „KRÓTKO” z dnia śmierci mego dziadka Henryka U., 6.11.2004 r. (o śmierci w gospodarstwie rolnym — zupełnie jak miejsce śmierci mego dziadka, czyli ul. […], 87—500 Rypin z przyległym szerokim terenem 3,7 ha obejmującym też sad oraz budynek przy ul. […]), strona pisma: 46 z 78;

— „KRÓTKO” z dnia śmierci mego dziadka Henryka U., 6.11.2004 r. (o patronce, osobie o personaliach H-n Poświat…, co pasuje do „HeNryk już-po tym świecie” [odszedł już z tego świata]),

— „KRÓTKO” z dnia śmierci mego dziadka Henryka U., 6.11.2004 r. (o „budynku przy ul. Rataja”, natomiast w przypadku mego dziadka chodzić by musiało o folwark z prywatnym robotnikiem usługującym dziadkowi, panem Z. czy C. — otóż budzi to skojarzenia ze słowem „rataj”), strona pisma: 44 z 78;

— „KRÓTKO” z dnia śmierci mego dziadka Henryka U., 6.11.2004 r. (treść: „Trwa rozbiórka budynku po sklepie spożywczym” — otóż ta przypadająca trafnie, bo w 65-tą rocznicę niemieckiego ataku przeciwko polskim pracownikom naukowym, a mój dziadek Henryk U. był doktorem na uczelni w Łodzi ze specjalizacją włókiennictwo, a ponadto w dzień taki, jak data urodzin mej drugiej babci: Z. Niżyńskiej, tylko bez dwójki na początku, tj. w dzień 6. listopada, śmierć nastąpić by musiała — jeśli ma być zabójstwem — najpewniej w wyniku zatrucia się produktem spożywczym), strona pisma: 45 z 78, na kolejnej stronie było o Nicińskim;

— „W SKRÓCIE” z dnia śmierci mej cioci A. U., 20.02.2012 r. (o mieszkańcach Rybnika, które to miasto z brzmienia kojarzy się z Rypinem — siedliskiem rodzinnym dziadków od strony mamy), strona pisma: 68 z 78, przypis 168;

— „W SKRÓCIE” z dnia śmierci mej cioci A. U., 20.02.2012 r. (treść: „Kobieta nie żyje. […]”), strona pisma: 68 z 78;

— „W SKRÓCIE” z dnia śmierci mej cioci A. U., 20.02.2012 r. (treść: „Mielczanki […]” — otóż słowo „Mielczanki” z brzmienia dotyczy nazwiska rodowego matki tej zmarłej osoby, czyli mojej babci: Mliczewska, która to babcia również była już wtedy osobą zmarłą, a mianowicie w roku poprzednim: 2011), strona pisma: 69 z 78;

Zbiorowa trafność, w moim przypadku, tych wszystkich artykułów — mających taki właśnie podsumowawczy tytuł — wskazuje, że zachodzi istotne prawdopodobieństwo, iż w ważnej mnie dotyczącej sprawie, która ewentualnie mogłaby mieć miejsce za sprawą złej woli osób trzecich, należy oceniać wydanie Gazety Wyborczej po ogólnym wydźwięku jego różnych artykułów razem wziętych, analizowanych z punktu widzenia prostych skojarzeń dla odczytania ewentualnej płaszczyzny aluzyjnej.

Odnośnie wyżej wymienionych okoliczności, na które się powołuję, wskazuję, iż są one dowodzone (co do danych osobowych rodziny) przez załączniki pisma, zaś adres „[…], 87—500 Rypin” mam wpisany w ewidencji ludności jako ostatni adres stałego zameldowania — wprowadziłem się tam właśnie po śmierci dziadka i można z łatwością sprawdzić w starostwie powiatowym, poprzez zapytanie sądowe, że mieści się on na terenie sporej posiadłości (zlokalizowanej w centrum miasta), bodajże ok. 3,7 ha,

55. GW, 17.12.2012 r., s. 13 archiwum: „Moda ze słusznie minionej epoki”

— artykuł ten poprzez swój tytuł wskazuje też ogólnie (w ramach najprostszych skojarzeń) na powtarzanie się w tym wydaniu GW artykułów na temat „Solidarności” (związku zawodowego), która dawniej, w czasach walki z komunizmem, była w centrum uwagi społeczeństwa (p. pkt 8, 47 [powinno być: 9, 48 — przyp. tut.]),

56. GW, 17.12.2012 r., s. 14 archiwum: „‘Solidarność’ przeciwna komercjalizacji Józefowa” (o losie szpitala; komercjalizacja kojarzy się m.in. z pogonią za pieniądzem, może to dotyczyć zarówno firm jako całości, jak i pojedynczych osób, np. artystów; treść: „‘Solidarność’ negatywnie zaopiniowała projekt uchwały Sejmiku Województwa Mazowieckiego w sprawie przekształcenia szpitala na Józefowie w spółkę. Nie powstrzyma to jednak komercjalizacji placówki”)

— szpital, wg mego twierdzenia jako strony broniącej się, dokumentację medyczną E. P. sfałszował, choć na to w tej chwili nie ma dowodu i oczywiście nie można tak przyjmować — ale stosowna w tym całym kontekście ALUZYJNA interpretacja artykułu pokazuje spójność tej linii obrony z, prawdopodobnie, rzeczywistością (prawdą o zorganizowaniu na mnie zasadzki);

57. GW, 17.12.2012 r., s. 14 archiwum: „CZYTELNICY DO ‘GAZETY’” (wyeksponowano taki list, że artykuł zaczyna się od słowa „Ronda” i w początkowym fragmencie o objętości 1,5 linijki ma także w cudzysłowie słowo „rondo”)

— do pary z pkt. 36 [błąd, chodzi o 37 — przyp. tut.], gdzie artykuł (poprzez zastosowanie słowa „rewolucja”, p. przypis) wskazuje też na to, jak dojdzie do wypadku: mianowicie poprzez skręcenie pojazdem z linii prostej będącej kierunkiem ulicy (por. też pkt 27 [chodzi zapewne o 28 — przyp. tut.]) — ten zaś tytuł może być komentarzem do tego, skąd dziennikarze mogliby wiedzieć o tym konkretnym wypadku,

58. GW, 17.12.2012 r., s. 14 archiwum: „Koniec roku, początek zakupów” (treść: „Wszystko w życiu się zmienia, ale jedna rzecz pozostaje bez zmian — koniec roku to najlepszy moment na zakup samochodu. Naprawdę. Przedstawiamy […], w które aż trudno uwierzyć”)

— artykuł jest do pary z pkt. 15 i 52 [bodajże chodzi w rzeczywistości o 16 i 53 — przyp. tut.], co wskazuje na jakąś istotność tych tematów[64] — i na to, że zapewne dobrze rozumiem pkt 15 [chodzi o 16 — przyp. tut.] jako mający na płaszczyźnie aluzyjnej wymowę „uwaga na coś tuż przed czymś” (o 1 jednostkę czasu przed zaplanowanym momentem i „pełną godziną”)

— otóż w moim przypadku samochód był istotnie nowy, kupiony pod koniec października 2012 r., a więc w ostatnim (IV) kwartale roku,

59. GW, 17.12.2012 r., s. 14 archiwum: artykuł o walce o wpływy i władzę w Platformie Obywatelskiej (tytuł: „Marszałek na razie zostaje”),

60. GW, 17.12.2012 r., s. 15 archiwum, artykuł pasujący do mojej matki i do problemu nękających mnie (i ją także w sytuacjach, gdy przebywam u niej w mieszkaniu) dźwięków (tortury szeptane, zmiksowane ze sobą ścieżki dźwiękowe z szeptaniem, na które nałożone są różne na żywo transmitowane wołania; tytuł: „Rozwód to za mało”), moja mama istotnie jest rozwódką[65] —

a bezpośrednio po nim jako kolejny:

61. GW, 17.12.2012 r., s. 15 archiwum, artykuł z wyjątkowo antyrządowym tytułem i kojarzący się też z tematem poprzedniego — matką, ponieważ pada w tytule „mat…” (pokazuje to, że dziennikarze zwracają uwagę na następstwo jednego artykułu po drugim, więc tym bardziej nie można mi zarzucać, że robię z tego w wielu przypadkach istotną sprawę):

„‘Donald, matole, twój rząd obalą kibole’. Marsz narodowców i ‘Solidarności’”

— otóż, jak pokazałem w pkt. 8—9 [powinno być: 9—10 — przyp. tut.], jest łatwo dostrzegalne, że GW być może uznaje się za „pomnik Solidarności”, a przecież faktycznie gazeta ta powstała jako organ prasowy ruchu związkowo-politycznego „Solidarność” na podstawie ustaleń historycznych rozmów Okrągłego Stołu.

W związku z tym w powyższym tytule „Solidarność” (występująca też w tytułach 8, 47, 55 [właśc.: 9, 48, 56]) może być traktowana jako symbol Gazety Wyborczej;

Na podkreślenie zasługuje też to, że właśnie 18.12.2012 r. rząd (z premierem Donaldem Tuskiem na czele) podpisał, jak podaje prasa, „Konwencję Rady Europy w sprawie zapobiegania i zwalczania przemocy wobec kobiet i przemocy domowej” (pasuje do sprawy E. P.[66], przecież nie ma codziennie wielu takich potrąconych dziewczyn — jest codziennie trochę wypadków, ale nie aż z takim skutkiem — można zresztą to zweryfikować zwracając się do Prokuratury Krajowej z zapytaniem o statystykę przestępczości),

62. GW, 17.12.2012 r., s. 15 archiwum: „Egzaminy na prawo jazdy przez cały tydzień” (treść: „Rzeszowski WORD zwiększa od dzisiaj liczbę egzaminów teoretycznych”),

63. GW, 17.12.2012 r., s. 15 archiwum o przegranej z „Effectorem” (tytuł: „AZS ma czwarty punkt”)

— słowo „Effector” (z którym się przegrywa) budzi 2 skojarzenia: po pierwsze, „efekt” to skutek, a w kontekście sprawy kryminalnej kojarzy się oczywiście z tym [tj. takim człowiekiem — przyp. tut.], co to jedynie skutek dostrzega i na jego podstawie przypisuje popełnienie czynu zabronionego konkretnemu sprawcy (choć mogłoby być tak — nie jest to nierealne — że to ktoś inny, na zewnątrz jego samochodu, spowodował rzekomy „poślizg” i wypadek); w tym znaczeniu więc „efektor” pasuje na symbol prokuratora;

po drugie „efektor” to w neurologii „mięsień”, a końcówka „-or” dotyczy osoby, która coś wykonuje lub doprowadza do jakiegoś stanu (np. „edukator”, „cenzor” itp.), więc mogłoby to być o „osobie, która wszystko sprowadza do ruchów mięśni” (jak to się czyni w licznych najpopularniejszych definicjach czynu w prawie karnym),

64. bezpośrednio po nim jako kolejny jest również artykuł o „Effectorze”[67],

a bezpośrednio po nim jako kolejny:

65. artykuł o kontuzjowanej zawodniczce o nazwisku pasującym do wzorca P…k (tytuł: „SPORT W SKRÓCIE”, s. 15), imię zaś pasuje do wzorca Pa… l…

— pasuje to do nazwiska P. [chodzi o „pokrzywdzoną”; nawet dwa różne wzory tu do niej pasują — przyp. tut.],

— temat pasuje też do wspomnianego w punkcie 60 [nie, 61 — przyp. tut.] rządowego wydarzenia, p. też pkt. 2, 51, 53, 57 [powinno być zapewne: 3, 52, 54, 58],

— na liście autorów [przecieku? — przyp. oryg.] jest też „KAJ” [jak Katolicka Agencja Informacyjna, tj. KAI — przyp. tut.],

zaledwie 4 pozycje dalej:

66. GW, 17.12.2012 r., s. 16 archiwum: „Szczęśliwy dreszczowiec” — artykuł o PlusLidze (wielkie litery w tej nazwie własnej to: PL, co pasuje jako kolejny wzorzec ww. nazwiska pokrzywdzonej), podobny jest na s. 17 archiwum („Wymarzony debiut 18-latka z PGE Skry[68]” — też o PlusLidze [poza tym wiek prawie się zgadza — przyp. tut.], po czym na s. 18 „Piotr Gruszka wygryziony przez 18-latka”),

zaledwie 3 pozycje dalej:

67. GW, 17.12.2012 r., s. 16 archiwum: „Opolanin zadba o piłkarskie nadzieje” [znowu koreluje to z nazwiskiem pokrzywdzonej — przyp. tut.],

68. GW, 17.12.2012 r., s. 16 archiwum o zbiórce pieniędzy na leczenie i rehabilitację Vanessy i Piotrka („Oblickiego”: to może w związku z obliczaniem prawdopodobieństw; niewątpliwie taka przypadłość, jak obliczanie prawdopodobieństw, musiała się bardziej imać Piotrka niż tej Vanessy[69]),

69. GW, 17.12.2012 r., s. 17 archiwum: „Córka dyrektora, mąż zastępczyni” (wśród autorów jest PIECHOL — źródłosłów: piechota, słowo kojarzy się z „pieszym” na analogicznej zasadzie, jak np. „psychol”; treść jest o leczeniu i rehabilitacji: „Dyrektor Śląskiego Centrum Rehabilitacyjno-Uzdrowiskowego w Rabce […]”),

a bezpośrednio po nim jako kolejny:

70. GW, 17.12.2012 r., s. 17 archiwum: „Fundusz przeprasza lekarzy” (treść: „Śląski NFZ najpierw zażądał od lekarzy, by tłumaczyli mu się z nielegalnego wypisywania recept, a teraz rozsyła do części z nich przeprosiny. Lekarze i tak pozostają nieufni, a tracą dalej pacjenci”)

— oczywiście, zgodnie z istotą aluzji, która musi tylko naprowadzać na temat, ale nie być mówieniem o nim wprost, nie mogło to być dokładnie tak, jak w moim przypadku (czyli: najpierw zaufanie do lekarzy, a potem mniejsze), natomiast pozostaje to do niego podobne, ponieważ jest jego przeciwieństwem. W moim przypadku najpierw jest zaufanie do lekarzy, a później (z pewnością nadejdzie taki dzień, choćby trzeba się było odwołać do narodu) zaufanie to staje się mniejsze. Natomiast tutaj jest odwrotnie: najpierw posądzenia, a następnie wycofanie się z nich.

— mimo wszystko więc jest to sytuacja podobna,

71. GW, 17.12.2012 r., s. 17 archiwum — znowu artykuł o komercjalizacji szpitala (tytuł: „Chcą się pozbyć szpitala”), por. pkt 55 [powinno być: 56 — przyp. tut.],

72. GW, 17.12.2012 r., s. 18 archiwum: „Porażka Ślepska” (pasuje do wątku niesprawiedliwego sądownictwa[70], aczkolwiek tylko przez skojarzenie — ktoś tutaj pewnie będzie ślepy…),

73. GW, 17.12.2012 r., s. 18 archiwum: „Piotr Gruszka wygryziony przez 18-latka”,

a bezpośrednio po nim jako kolejny:

74. GW, 17.12.2012 r., s. 18 archiwum: „Teraz czas na kadrę” (treść: „Od badań lekarskich w Centralnym Ośrodku Medycyny Sportowej w Warszawie polscy piłkarze rozpoczynają dziś […]”), [znowu chodzi mi tu o to nazwisko pokrzywdzonej, chociaż też oczywiście o te jej urazy — przyp. tut.]

75. GW, 17.12.2012 r., s. 18 archiwum: artykuł z Piotrem PAL[…] w roli głównej (nazwisko, stojąc obok imienia Piotr, w zrozumiały sposób kojarzy się z Pal…, czyli nazwiskiem pokrzywdzonej; tytuł: „Nowa Stal mówi o czwórce”),

76. GW, 17.12.2012 r., s. 19 archiwum: „Śledczy nie doczytał, więc podatnicy zapłacą za odszkodowanie dla lekarza” (treść: „Znany gastrolog dostanie ponad 85 tys. zł za cztery miesiące, które niesłusznie spędził w areszcie. Katowicka prokuratura zarzuciła mu, że […] wziął łapówkę za wydanie fikcyjnych dokumentów o stanie zdrowia udającego przestępcę agenta CBA”),

a zaledwie 5 pozycji dalej:

77. GW, 17.12.2012 r., s. 19 archiwum: „Patryk może żądać odszkodowania” (imię niewątpliwie brzmi podobnie do „Piotrek” — Piotrek, a przy tym jest też przecież postać z Ministerstwa Sprawiedliwości: Patryk Jaki, na tej zasadzie nadająca się do skojarzenia ze stawianiem Piotra Niżyńskiego przed sądem: „Piotrek jaki? dobry czy zły?”; treść artykułu: „Od kilku miesięcy opisujemy problemy [… — młodego człowieka], który w dorosłe życie mógł wejść bajecznie bogaty, a ma gigantyczne długi. […] Urzędnicy Ministerstwa Sprawiedliwości przeprowadzili kontrolę i okazało się, że sąd popełnił wiele błędów w sprawie chłopca”),

78. GW, 18.12.2012 r., s. 4 archiwum: „Kto zapłaci odszkodowanie za śmierć drwala?” (tekst: „Drwal z drzazgą w sercu zmarł przez błąd lekarzy — uznał sąd, więc […]”),

79. GW, 17.12.2012 r., s. 20 archiwum: „CZYTELNICY DO ‘GAZETY’” (do pary z pkt. 56; treść: „Kierowcy, nam jest zimno! Podaliście wiadomość o […]. Kiedy wreszcie w ślad za tym pójdą normalne warunki jazdy?”),

80. GW, 18.12.2012 r., s. 1 archiwum: artykuł pierwszy w ogóle na liście jest autorstwa P…L… [imię; znów chodzi mi tu o podobieństwo do nazwiska „pokrzywdzonej” (przyp. tut.)] Krajewskiej

— Krajewski to „wierzyciel”, który zorganizował przeciwko mnie nakaz zapłaty wysłany na zły adres i mimo usilnych starań, w tym skargi o wznowienie w II instancjach, nie udało mi się uzyskać aprobaty sądu dla twierdzenia, że naruszono me prawo do sądu; sprawa cywilna XXV Nc 262/14 w Sądzie Okręgowym w Warszawie, a sygnatura skargi o wznowienie w tej sprawie to XXV C 1879/15; zupełnie nie pomogło mi to, że w czasie rzekomego doręczania mi nakazu zapłaty byłem zameldowany od miesięcy gdzie indziej — i tak sprawa poszła do egzekucji, a potem odrzucono mą skargę o wznowienie, do czego przychyliły się obie instancje),

pasuje to na przewidywania co do losu sprawy niniejszej.

Na tejże samej stronie: tematy ruchu ulicznego na jezdni, a także komercjalizacja szpitali. Na s. 2 jest jakieś bardzo nietypowe „DZIEJE SIĘ DZISIAJK” — z błędem w tytule (dodaną na końcu „K”[71]).

UWAGA: oczywiście wydanie z 18.12.2012 r. dostępne było w kioskach już rano (transport do kiosków też trochę trwa), a więc przygotowano je dzień wcześniej. Czyli też jeszcze przed wypadkiem.

81. GW, 18.12.2012 r., s. 3 archiwum: „POmysły na komunikację” (treść: „Platforma Obywatelska chce atrakcyjnych biletów dla uczniów, studentów i bezrobotnych, zapowiada też walkę o przyśpieszenie komunikacji miejskiej. Dziś spotkanie w tej sprawie […]dzień po tym, jak […]”),

a bezpośrednio po nim jako kolejny:

82. GW, 18.12.2012 r., s. 3 archiwum: „Lekarze w czwartek będą rozdawać nagrody” (treść o uniwersytecie, pierwsze słowo przypomina słowo „studentka” — jest to mianowicie „statuetka”; tematyka medyczna),

83. GW, 18.12.2012 r., s. 3 archiwum: „KULTURA W SKRÓCIE” (treść: „Dyskretny urok burżuazji Dyskretny urok burżuazji W Teatrze Nowym można zobaczyć dziś spektakl ‘Dyskretny urok burżuazji’. Reżyser […] czyta na nowo słynny film […], dodając nieco”)

— po pierwsze: „burżuazja” kojarzy się m.in. właśnie z właścicielami Gazety Wyborczej (a ściślej: właścicielami spółki Agora S.A.), więc „dyskretny urok” tych ludzi bardzo trafia w temat pełnego aluzji poprzedniego numeru.

Po drugie: „ktoś to odkrywa na nowo”, „czyta na nowo”, prezentując w nieco innym ujęciu. [Pasuje to do powtarzania od nowa sprawy domniemanych aluzji prasowych z poprzedniego dnia (przyp. tut.)]

Po trzecie: dwa razy powtórzona na samym początku istotna uwaga (może z powodu jakiegoś rzadkiego układu nagłówków) pojawia się też przy okazji niesłusznego oskarżenia mnie przez policjantów o znieważenie ich dn. 30.05.2018 r. Przedstawiam to w załączonym tutaj piśmie (tekst „Blondyn ma hit na weekend Blondyn ma hit na weekend” na początku jednego z pierwszych artykułów na mojej skróconej liście dot. wydania z 29.05.2018 r.).

A zaledwie 3 pozycje dalej:

84. GW, 18.12.2012 r., s. 3 archiwum: „Dramat w szpitalu na Zaspie”,

a bezpośrednio po nim jako kolejny:

85. GW, 18.12.2012 r., s. 3 archiwum: „Dziś w nocy zmiany na rondzie” (treść: „Dzisiejszej nocy zmieni się organizacja ruchu na Rondzie […]. Tymczasem rondo zostanie przesunięte w kierunku północnym, w pobliże wlotu ul. Okrzei”)

— wlot może też budzić skojarzenie z narządem płciowym tej jakoby pokrzywdzonej przeze mnie postaci P. [jeszcze bardziej pasuje tu nazwa ulicy, bo kojarzy się z krzemem, Krzemową Doliną itp., czyli także z elektroniką pojazdu; ponadto zastosowanie pojęcia wlotu jest (z uwagi na ang. entry point — punkt wejścia do programu) czytelną aluzją informatyczną do jej inicjałów (przyp. tut.)],

zaś co do przesunięć ulicznych to przecież kosz na śmieci przy Nowowiejskiej przed rondem na pl. Politechniki został trafiony przez samochód i to on przejechał po stopie E. P.

Do artykułu pasuje ze s. 4 artykuł „Politechnika wchodzi w transfer […]”; przesunięcie, transfer — co za różnica!

a bezpośrednio po nim jako kolejny:

86. GW, 18.12.2012 r., s. 3 archiwum: „Zadbajmy o ptactwo” („ptaszek” to stosunkowo rzadkie, ale znane, określenie na penis mężczyzny; treść: „Zima to trudny czas dla flory i fauny, a szczególnie sikorek”)

— dwa często łączone ze sobą słowa „flora”, „fauna” budzą skojarzenia z innymi przeciwstawnymi parami słów, do najpopularniejszych takich par należy oczywiście „męskie / żeńskie” (czy, analogicznie, „mężczyzna / kobieta”) [niewątpliwie też słowo „sikorki”, przez skojarzenie z sikaniem, wzmaga takie konotacje znaczeniowe słowa „ptaszek” — przyp. tut.][72],

a bezpośrednio po nim jako kolejny:

87. GW, 18.12.2012 r., s. 3 archiwum, artykuł z tekstem „Odważ się być dobrym”[73],

a bezpośrednio po nim jako kolejny:

88. GW, 18.12.2012 r., s. 3 archiwum: „KRONIKA POLICYJNA” o ataku na kobietę ze słabej broni[74],

89. GW, 18.12.2012 r., s. 4 archiwum — o komunikacji miejskiej (artykuł „18 st. C — zimno czy gorąco[75]? Pasażerowie są podzieleni”, tekst jest o „pesach” i kończy się „Często zdarza się to podczas tego samego kursu” — to by pasowało do dodatkowej rzekomej ucieczki z miejsca zdarzenia, oczywiście „kurs” trzeba by potraktować przenośnie, symbolicznie, jako symbol samego tylko tematu — sens: „często”, gdy jest [sprawa o] wypadek, idzie on w parze z ucieczką z miejsca zdarzenia),

90. GW, 18.12.2012 r., s. 4 archiwum: „KRONIKA POLICYJNA” (treść: „Zginął na pasach 87-letni mężczyzna zginął wczoraj w południe na przejściu dla pieszych przy ul. Waryńskiego w […]. — Potrącił go 25-letni sandomierzanin kierujący oplem astrą[76] — i”)

— otóż miejsce zarzucanego mi wypadku to ul. Nowowiejska blisko (1) skrzyżowania z ul. Waryńskiego, ale jeszcze bliżej: (2) ronda na pl. Politechniki (lokalizacja samochodu w chwili zderzenia była pomiędzy tymi 2 skrzyżowaniami)[77],

a bezpośrednio po nim jako kolejny:

91. GW, 18.12.2012 r., s. 4 archiwum: „Choinka pięknieje” (treść: „Tacy darczyńcy to prawdziwy skarb! […]” — skojarzenia z prezentami [od dziennikarzy — przyp. tut.]…),

zaledwie 4 pozycje dalej:

92. GW, 18.12.2012 r., s. 4 archiwum: „Gazety pisały”,

a bezpośrednio po nim jako kolejny:

93. GW, 18.12.2012 r., s. 4 archiwum: „Święty Mikołaj w Klubie Dobrego Filmu” (o jakiejś „Obywatelskiej” — nazwie własnej, której drugie słowo to „Obywatelska”),

94. GW, 18.12.2012 r., s. 5 archiwum: „Zniszczyli nam życie” (tekst: „Kolejna rodzina oskarża lekarzy z ginekologii szpitala na al. […] o zaniedbania, do których miało dojść przy porodzie[78]. Dyrektor placówki nie ma sobie ani położnikom nic do zarzucenia. Sprawę bada prokuratura”)

— wyraźnie pasuje na aluzję do postawy prokuratury, która, choć nie ma dowodu na okoliczność tego, że Piotr Niżyński czegoś rzekomo „nie zrobił a powinien”, i tak oskarża. Dowody, którymi dysponuje prokuratura, stwierdzają tylko, jaki był ruch pojazdu, nie zaś, jakie były czyny oskarżonego/podejrzanego.

Ponadto temat medyczny, jakże trafny.

a bezpośrednio po nim jako kolejny:

95. GW, 18.12.2012 r., s. 5 archiwum: „Trotyl na Euro?” (sprawa trotylu podobno być może obecnego w prezydenckim samolocie TU-154, który miał słynny wypadek w Smoleńsku w 2010 r., w którym to wypadku zmarł prezydent RP Lech Kaczyński, zalicza się do takich hipotez, które śledczy badający ten słynny wypadek powinni uwzględniać)

— bardzo ważne: w związku z igrzyskami „Euro 2012” (mistrzostwa Europy w piłce nożnej) premier Polski Tusk zlecił, jak mówił, by Żandarmeria Wojskowa asystowała przy sprawach cywilnych w związku z ochroną „Euro 2012” (jest to nadużycie w świetle art. 26 ust. 1 Konstytucji RP)

— dowód: Zarządzenie nr 41 Prezesa Rady Ministrów z dnia 14 maja 2012 r. w sprawie użycia żołnierzy Żandarmerii Wojskowej do udzielenia pomocy Policji (M.P. 2012, poz. 294)

— mamy tu zatem 2 skojarzenia: 1) spisek kryminalny, 2) Żandarmeria Wojskowa i polityczna inspiracja [przypominam, że moim twierdzeniem jest, że najpierw zatrzymała mnie ŻW (przyp. tut.)],

96. GW, 18.12.2012 r., s. 5 archiwum: „Lodowisko na stadionowym parkingu” (dwa istotne tematy: „lodowisko”, co kojarzy się z POŚLIZG, oraz „PARKING” — parkowanie samochodu, co kojarzy się z zachowaniem strażnika wjazdu do Politechniki Warszawskiej na mój widok),

a bezpośrednio po nim jako kolejny:

97. GW, 18.12.2012 r., s. 5 archiwum: „Noga z gazu, bez gadania!”

— pasuje to na komentarz do „szybkościowego” podejścia prokuratorki, która sobie pewnie wyobraża jeszcze jakieś nogi na gazie a nie rozpaczliwe szukanie rozwiązania najmniej szkodzącego ludziom (trafienie w słupek, a nie przejechanie przechodzących przez ulicę przechodniów). Ona już rzekomo „wie”, że nie było punktowo i chwilowo problemu z nawierzchnią (czy raczej z kołami pojazdu, bo to na nie oleista ciecz by się w takiej sytuacji przeniosła, zwłaszcza, jeśli pojazd z naprzeciwka rozlewał ją w okolicy swych własnych kół).

a bezpośrednio po nim jako kolejny:

98. GW, 18.12.2012 r., s. 5 archiwum: „Szkoła muzyczna jak z nut”

— uczyłem się przez pierwsze 6 lat edukacji szkolnej w Państwowej Szkole Muzycznej im. Karola Szymanowskiego przy ul. Krasińskiego 1 w Warszawie. Jest to łatwe do sprawdzenia dla sądu i prokuratury. Organy procesowe zaniedbując sprawdzenie tego nie powinny uznawać powyższej tezy za nieudowodnioną lub fałszywą (p. art. 4 k.p.k.).

99. GW, 18.12.2012 r., s. 6 archiwum: „Policja na nowym” (treść: „Wybudowaną od podstaw za 12 mln zł nową komendę policji otwarto w poniedziałek w Lipnie [miejscowość ta oczywiście z brzmienia kojarzy się z „lipą”, tj. czymś fałszywym, pozornym tylko, kiepskim (przyp. oryg.)].”)

— DO PARY Z INNYM ARTYKUŁEM: otóż akt otwarcia nowej komendy Policji, i to w obecności Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji Joachima BRUDZIŃSKIEGO (nazwisko kojarzy się z „brudzeniem”, „plamieniem” kogoś [i jego honoru? — przyp. oryg.]), miał też miejsce w przededniu nowego ataku na mnie ze strony Policji, jaki miał miejsce 30.05.2018 r.[79] i jaki polegał na zatrzymaniu mnie i pomówieniu o całą serię (wiązankę) wulgaryzmów i obelg skierowanych rzekomo do policjanta (nic takiego nie miało miejsce) — ta sprawa jest opisana w odpowiednim załączniku mego kolejnego pisma — o otwarciu nowej komendy pisała GW w przededniu tego zdarzenia (ataku) [artykuł tamten miał zresztą bardzo upolityczniony tytuł: „Zasługa Tuska, chwała PiS” — przyp. tut.],

100. GW, 18.12.2012 r., s. 7 archiwum: „ZAWINIŁ CZŁOWIEK, TYLKO KTÓRY?” (treść: „Nie było żadnego błędu funkcjonowania systemu, przyczyną nieracjonalnej decyzji był człowiek — tak Krakowskie Pogotowie Ratunkowe wyjaśnia, dlaczego […]”)

— schodzi się to w czasie z bardzo podobnym problemem ustaleń faktycznych występujących w sprawie II K […]/18 [tj. niniejszej (przyp. tut.)] przeciwko mnie; w mojej sprawie:

— takie ustalenie faktyczne to nie tylko nieprawda, ale i naruszenie prawa procesowego, mówiąc krótko,

101. GW, 18.12.2012 r., s. 7 archiwum: „TELEFONICZNA OPINIA PUBLICZNA” (treść jest zupełnie jak gdyby o Straży Akademickiej Politechniki Warszawskiej, która tamtego dnia z góry sama zgłaszała się po mym podjechaniu pod Politechnikę, blokując wjazd na teren wydziału ‘z powodu spowodowania wypadku przez tę osobę’: „W poniedziałek przekonałam się, że na parkingu galerii Echo można bezkarnie obrażać, i to jeszcze za nic. Rano zaparkowałam na starym parkingu, były trzy wolne miejsca, wjechałam w środkowe. Idealnie […]”),

a bezpośrednio po nim jako kolejny:

102. znowu artykuł o PlusLidze (wielkie litery: PL, trochę kojarzy się to z nazwiskiem PaL… [moja „ofiara” (przyp. tut.)], zwłaszcza, że to padało wcześniej w wyraźniejszym kontekście; p. pkt. 64—65 [powinno być: 65—66 (przyp. tut.)]),

103. GW, 18.12.2012 r., 3 artykuły o pomocy medycznej na s. 8 archiwum,

104. GW, 18.12.2012 r., s. 12 archiwum: „Przegrywamy ze śniegiem” (treść: „Utrudnienia na podlaskich drogach i niewiarygodna kolejka tirów na granicy. Do tego gimbusy przegrywające ze śniegiem[80] […]”)

— oczywiście samochód, zważywszy na jego ciężar, z powodu śniegu (ani nawet jakiejś zlodowaconej kałuży) nie wpadnie w żaden istotny poślizg, ciągnący się przez wiele metrów,

105. GW, 18.12.2012 r., s. 12 archiwum: „Bunt w Kochanówce” (artykuł o buncie w szpitalu psychiatrycznym przy Aleksandrowskiej 159 w Łodzi, w którym zmarła 10 miesięcy wcześniej moja ciocia, została zapewne zamordowana np. zatrutym lekiem — miejsce i czas tego zdarzenia pasują do siebie dobrze trafiając w sytuację mej rodziny), do pary z artykułem „Awantura o szpitale-spółki na sejmiku” ze s. 15, gdzie pada o „Drewnicy” (tak nazywa się szpital psychiatryczny, w którym byłem),

106. GW, 18.12.2012 r., s. 13 archiwum: „Sprawa domu w Zabierzowie — bez wyroku”

— nazwa miejscowości kojarzy się z „zabieraniem”, kradzieżą [np. kradzieżą informacji z komputera — przyp. tut.], a z uwagi na personalia „Rafał K.” pasuje to do omówionej w piśmie ze sprawy IV C 790/17 zaprezentowanym tu w załączniku „tematyki ‘rozmów przez program typu komunikator internetowy’” (ciągle powracającej w kontekście zabijania mej rodziny, na które wskazują, przypomnę, przede wszystkim bardzo trafnie dobrane daty zgonów) — w rzeczywistości chodzić tu może o […] (obsługiwany przez m.in. ludzi od podglądania ekranów poprzez odbieranie i analizowanie ich promieniowania, jak również różnych ważnych kierowników, jeśli są skontaktowani z mafią) jako środek komunikacji,

107. GW, 18.12.2012 r., s. 14 archiwum: „Unia (nie) da nam popalić” (autor: Piotr Skwirowski, co brzmi jak: Piotr ŚWIRowski, p. pkt 51 [powinno być 52 — przyp. tut.]; choć tytuł brzmi przenośnie, treść jest o palaczach papierosów)

— jeden i ten sam artykuł trafia zarówno we mnie (jako „świra”, „wariata”, czyli osobę jakoby chorą psychicznie), jak i w potrąconą w wypadku osobę nazwiskiem PAL…;

pamiętajmy, że te artykuły powstawały dzień wcześniej, a w każdym razie na pewno przed wypadkiem (kioski są otwarte już od 8:00 i już tak wcześnie musi być dowieziona gazeta),

108. GW, 18.12.2012 r., s. 17 archiwum: „KARCIARZE BLOKUJĄ METRO” (tematyka ruchu ulicznego na jezdni, a także związanych z tym zatamowań; treść: „GAZETA WYBORCZA Rzesze studentów, a od niedawna również zwykłych posiadaczy […] nie mogą się tak łatwo dostać […]. Bramka nie wpuszcza. Spieszysz się do metra, podchodzisz do bramki”)

— w oczywisty sposób w kontekście aktualnych wydarzeń z mego życia artykuł budzi skojarzenia z blokowaniem wjazdu, do którego doszło w Straży Akademickiej Wydziału Elektroniki i Technik Informacyjnych Politechniki Warszawskiej przy ul. Nowowiejskiej 15/19,

zaledwie 2 artykuły dalej:

109. GW, 18.12.2012 r., s. 17 archiwum: „Trudne przejście przez 0 na torach” (to 0 w tytule kojarzy się z rondem — przejście [dla pieszych] przed rondem na pl. Politechniki to miejsce tuż obok wypadku; treść: „Znowu awarie paraliżowały ruch na torach[81]. Pękały szyny, psuły się pociągi i [uwaga, bo znamienne — przyp. tut] urządzenia sterowania ruchem”),

a bezpośrednio po nim jako kolejny:

110. GW, 18.12.2012 r., s. 17 archiwum: „Ślisko na chodnikach, jutro mróz” (treść jest o ratownictwie medycznym),

111. GW, 18.12.2012 r., s. 17 archiwum: „Parkowanie pod domem to luksus” (treść: „Burmistrz Ochoty chce negocjować z miejskim inżynierem […], by zachować choć część miejsc parkingowych na wąskich i ślepych uliczkach”)

— znowu artykuł pasuje do tematu strażnika, który poinformował mnie, że nie mogę wjechać do PW, w okolicach bramy wjazdowej Wydziału Elektroniki i Technik Informacyjnych Politechniki Warszawskiej przy ul. Nowowiejskiej 15/19. W Warszawie (artykuł jest o m. st. Warszawa). Skąd straż w tak krótkim czasie zaledwie ok. 1 minuty od zdarzenia[82] mogła wiedzieć, że ono miało miejsce i że ma takiego konkretnego samochodu nie wpuszczać? Przecież to ledwie wystarcza, by powtórzyć głosem informację, ale przecież nie natychmiast w chwili wypadku ktoś już zaczął ją strażnikowi przekazywać. Moim zdaniem to dowodzi jego już uprzedniej wiedzy o tym, że do wypadku ma dojść, co wynikało z istnienia zmowy (analogiczna sytuacja, jak zapewne z GW). „Miejski inżynier” w tym kontekście to „warszawski inżynier” (mój jedyny na razie tytuł, a wtedy nawet jeszcze nie wywalczony).

112. GW, 18.12.2012 r., s. 17 archiwum, artykuł ze słowem Wilcz w tytule (jak ulica Wilcza, gdzie mieści się komenda Policji, która mnie wtedy zatrzymała),

a zaledwie 2 pozycje dalej:

113. GW, 18.12.2012 r., s. 17 archiwum: „Atak Polonii się posypie”

— w kontekście mego indywidualnego przypadku i sprawy kolizji drogowej „Polonia” kojarzy się nie tylko z nazwiskiem Pal…, co tutaj pokazuję kolorowym tłem, ale i z Polską, a więc też państwem polskim, które reprezentuje m.in. Policja — zauważmy na oczywiste dla warszawiaka skojarzenie z ul. Wilczą powyżej.

— Oczywiście atak na mnie dowodowo „posypałby się” (upadłby) zwłaszcza wtedy, gdyby rzeczywiście zabrali się za przesłuchiwanie tej Straży Akademickiej.

Może też to aluzja do nieudanego wszczęcia mojej sprawy sądowej skargą[83].

_____________________________________________________________

114. Katolicka Agencja Informacyjna[84], 16.12.2018 r.: „Zachód nie powinien finansować ucieczki chrześcijan”,

a zaledwie o 2 pozycje dalej:

115. KAI, 17.12.2012 r.: „Prymas z życzeniami […] Polaków na emigracji” (gdyby zamienić literę „o” na „a” pasowałoby to idealnie do tematu ucieczki, mianowicie tej PAL[…]K — gdyż w prasie widać ślady, że sytuacja była zaplanowana)

— por. z artykułem 1 (wyjazd czy raczej ucieczka za granicę kojarzy się ze staraniami o uniknięcie własnej odpowiedzialności karnej, które kogoś mogą czekać: [E.] P. i jej przyszłego męża?…) oraz 51,

— pani pokrzywdzona jakoś nie odebrała listu, czyżby była na emigracji? przepadła nie wiadomo, gdzie?…

116. KAI, 18.12.2012 r.: „W rocznicę śmierci Vaclava Havla” (artykuł, że w Czechach jest rondo Havla, był też w KAI wtedy, gdy umierała — z bardzo okrągłą długością życia![85] — moja ciocia, wśród innych bardzo niezwykłych artykułów; zaprezentuję to w kolejnym piśmie),

117. KAI, 17.12.2012 r.: „We wtorek spotkanie ws. Funduszu Kościelnego”

— znowu temat potrzeby opodatkowania Kościoła i jakichś reform w tej sprawie, jak już wcześniej przy śmierci (najprawdopodobniej zamordowaniu) mej cioci, a także przy śmierci (też najwyraźniej zamordowaniu) mej babci Zofii Niżyńskiej (w przeddzień — 7.03.2013 r., a także już wcześniej: 5.03.2013 r.); o tym w kolejnym piśmie;

a bezpośrednio po nim jako kolejny:

118. KAI, 17.12.2012 r.: „Newtown, nie jesteś samo” (mieszkałem w latach 1996—2004 z dziadkami Niżyńskimi w domu przy ul. Newtona […] Warszawa; świadek: […] Niżyński, ul. […]),

a bezpośrednio po nim jako kolejny:

119. KAI, 17.12.2012 r.: „Prezydent […] Pal[…] u papieża”, w tekście jest o „sprawiedliwym” rzekomo rozwiązaniu konfliktu między Izraelem[86] a nie-Izraelem[87]

— tytułowa Pal… (Palestyna) pasuje do nazwiska PAL…, czyli do „pokrzywdzonej” zdaniem państwowego szpitala w tej sprawie (zdania organów ochrony prawnej nie ma tu co nawet uwzględniać, bo one sprowadzają się tylko do roli notariuszy tego, co już i tak napisał szpital),

120. KAI, 17.12.2012 r.: „Historia dwunastu lat” (dalej o tym opodatkowaniu Kościoła),

a bezpośrednio po nim jako kolejny:

121. KAI, 17.12.2012 r.: artykuł o cyt. „globalizacji powierzchowności” (kojarzy się z tematem… powierzchni, nawierzchni)[88],

a bezpośrednio po nim jako kolejny:

122. KAI, 18.12.2012 r.: dalej o tych podatkach Kościoła („Przegląd spraw spornych”),

123. KAI, 18.12.2012 r.: „Polska podpisała Konwencję ws. przemocy wobec kobiet” (treść: „Pełnomocnik Rządu do spraw Równego Traktowania, Agnieszka Kozłowska-Rajewicz podpisała 18 grudnia Konwencję o zapobieganiu i zwalczaniu przemocy wobec kobiet oraz przemocy domowej.”),

124. KAI, 18.12.2012 r.: „Trwa dochodzenie w sprawie vatileaks” (tzn.: w sprawie przecieków z Watykanu),

a bezpośrednio po nim jako kolejny:

125. KAI, 18.12.2012 r.: znowu, po raz 4-ty, o opodatkowaniu Kościoła,

126. KAI, 19.12.2018 r.: „Najczęściej naruszane prawo człowieka” (otóż w Europejskim Trybunale Praw Człowieka w Strasburgu jest to… prawo do rzetelnego postępowania sądowego[89])[90].

II. Uzasadnienie, że to wystarcza, by uprawdopodobnić spisek w sposób graniczący z udowodnieniem i wprowadzeniem pewności

Wydanie GW z przedednia zawiera mnóstwo artykułów o wypadkach i niebezpieczeństwie na drodze (w przeciwieństwie do wydania z dnia następnego), o środkach lokomocji i ogólnie ruchu drogowym, jest sprawa polityczna z wypadkiem (radny PO i słowa posła SLD do niego), jest artykuł „Oj, było bardzo ślisko” itd., jest mnóstwo artykułów trafiających wręcz po nazwisku lub po bardzo rzadkiej cesze (stwierdzone przez lekarzy zaburzenia psychiczne) we mnie i w postać E. P., a także w temat „ruchu drogowego pod Rondem”, „ruchu drogowego i parkowania pod Politechniką”. Również KAI i dziennik „Fakt” zawierają artykuły nasuwające bezpośrednie skojarzenia z tym wypadkiem — w przypadku KAI były aż 3 artykuły pod rząd ściśle trafiające w mój przypadek („We wtorek spotkanie ws. Funduszu Kościelnego” — co najmniej dwukrotnie w czasie, gdy zapewne zabici zostawali, jak pokażę, członkowie mej rodziny, miało miejsce coś takiego; „Newtown, nie jesteś samo” — mieszkałem przez wiele lat na ul. Newtona […] w Warszawie; „Prezydent […] Pal[…] u papieża” — trafia w nazwisko Pal…).

A czy ww. fakt uznać należy za coś potencjalnie zamierzonego?

1. Najpierw chciałbym tu omówić kwestię, czy w ogóle możliwe, dopuszczalne i legalne jest dowodzenie i argumentowanie na rzecz obniżonej wiarygodności materiału dowodowego oskarżenia poprzez wskazywanie artykułów prasowych[91].

2. Jakkolwiek dawano mi we znaki, że być może ustawione już są różne sądy, w tym Sąd Okręgowy w Warszawie, tak, iż kompletnie nie dopuszczą i nie włączą w krąg swego zainteresowania przy rozpatrywaniu sprawy przedkładanych przeze mnie dowodów prasowych[92], to takie zachowanie sędziego byłoby po prostu niezgodnym z prawem lekceważeniem pewnych fundamentalnych zasad, w tym art. 4 i 7 k.p.k. Ostatecznie chodzi w tych dowodach przecież nie o zupełne przekreślenie, lecz o podważenie i zakwestionowanie, czyli postawienie pod znakiem zapytania, dowodów przedkładanych przez stronę oskarżycielską — jako potencjalnie dotkniętych taką to wadą, że po prostu mogły zostać sfałszowane, a istotna prawda mogła zostać pominięta, przemilczana.

3. Nie stanowi dostatecznej przeszkody uzasadniającej zupełny brak zainteresowania składanymi protokołami to, że wskazuję na artykuły prasowe wprawdzie poprzedzające incydent, w sprawie którego się bronię, ale opowiadające o czym innym. Nie jest bowiem nierealne to, że prasa mogłaby pisać o niektórych problemach albo np. o tym, że niektóre osoby są prześladowane, tylko na zasadzie aluzji, poprzez ocieranie się o temat bez wytknięcia go wprost, bez podania nazwiska ofiary czy dokładnego opisu tego konkretnego incydentu, który mnie dotyczył. Przeciwnie, takie posługiwanie się aluzjami i skojarzeniami było nawet być może już nieraz wobec mnie stosowane, np.:

— Jak pokażę w kolejnym (dosyć grubym) piśmie, moja ciocia A. U. (zm. 20.02.2012) żyła 2800 tygodni (i ani dnia mniej lub więcej; innymi słowy: 19600 dni). Już samo w sobie jest to dziwne, podejrzane — zwłaszcza, że 19600 to nie tylko liczba bardzo „okrągła” (aż dwie ostatnie cyfry są zerowe), a więc psychologicznie rzecz biorąc trafna, ale i mająca całkowity pierwiastek kwadratowy, co się bardzo rzadko zdarza (ok. raz na 9 miesięcy): 140 (tj. 140² = 19600). Dodatkowe poszlaki, że to było zabójstwo, omówię w kolejnym piśmie.

Tymczasem: gdy umierała moja babcia Z. Niżyńska — żona dziadka (Z.), który był pasjonatem lotnictwa i tym się zajmował zawodowo bodajże na uczelni — pierwszy w ogóle artykuł Gazety Wyborczej w archiwum ze strony http://archiwum.gazeta.pl z przedednia tej śmierci (tj. wydanie z 7.03.2013 r.) to „28 tysięcy pasażerów lotniska”.

— Mój dziadek Henryk U. zmarł 6.11.2004 r.[93] (dowody w piśmie kolejnym), przy czym oczywiście wydanie GW z tego dnia zostało przygotowane poprzedniego dnia (tak, iż można je było wydrukować i dowieźć do kiosków już rano 6.11.2004).

Tymczasem: 6.11.2004 r. w GW był taki oto artykuł: „Dwie godziny bez sentymentów, Grzegorz Niciński” (nazwisko brzmiące przecież bardzo podobnie do mego Niżyński), a oprócz tego bardzo wiele innych trafiających w potencjalny temat artykułów, o których mowa w kolejnym piśmie, w tym np. „Hayn ma dość […]” (wykropkowane jest tylko 1 słowo: „speckomisji”) czy artykuł z nazwiskiem HaliNa Poświatowska (H-N „po świecie” [już jest, już na tamtym], „H-N Poświat”), zaś w Katolickiej Agencji Informacyjnej z przedednia tej śmierci był artykuł o modlitwie w intencji rychłej beatyfikacji osoby nazywającej się H…n… (Hlond, dawny prymas).

— Ilekroć umierał ktoś z mej rodziny od strony matki, choćby kompletnie niespodziewanie i nie w żadnym szpitalu, i w pełni sił i zdrowia, dzień wcześniej lub nawet w wydaniu z dnia śmierci (jakiejś czołowej prasy) były 3 tematy prasowe: (1) „jedności Kościoła”[94], (2) „beatyfikacji” oraz (3) prymasa lub Gniezna (siedziba biskupia prymasów). Wszystkie te 3 tematy występowały jednocześnie przy każdej ze śmierci od strony matki (3 osoby: dziadek Henio, babcia L., ciocia A.), a nawet jeszcze co nieco przy śmierciach od strony ojca (2 osoby: dziadkowie).

Tymczasem: jak pokazuje doświadczenie życiowe lub choćby przegląd protokołów, które składam i będę składać, artykuły na te tematy wcale nie pojawiają się we wspomnianej czołowej prasie codziennie czy nawet raz na 2, 3 czy 4 dni, tylko raz na jakiś (dłuższy) czas — jak by wychodziło, niemal na pewno ponadtygodniowy[95]. Widać już więc, że prawdopodobieństwo trafienia z nimi w zgon mej rodziny jest zdecydowanie mniejszościowe (ułamek 1:n), zaś prawdopodobieństwo, że aż trzy takie tematy niezależnie zdarzą się naraz, to[96] iloczyn prawdopodobieństw jednostkowych co do poszczególnych tematów, czyli 1:n₁n₂n₃, co jest już w ogóle znikomym ułamkiem. Tymczasem zdarzenie mające takie prawdopodobieństwo zdarzyło się nie tylko przy śmierci dziadka Henia, ale i babci L. i cioci A., co jest już skrajnie nieprawdopodobne (powyższe nieprawdopodobieństwo, rzędu 1:100, podnieść do sześcianu) i zwykłym trafem niewytłumaczalne. Bo bardzo niesatysfakcjonujące intelektualnie jest wytłumaczenie, że zdarzyło się coś mającego prawdopodobieństwo np. 1 na milion[97] zupełnie losowo — w sytuacji, gdy bardzo łatwo to wytłumaczyć jakimś spiskiem, by zrobić chociaż efekt psychologiczny, działający na zainteresowanego i dociekliwego czytelnika, który to bada. Należy po prostu wziąć pod uwagę prawdopodobieństwo losowego trafienia (np. jedna milionowa, czyli 0,000001) i prawdopodobieństwo istnienia spisku politycznego z prasą[98] (np., załóżmy, 1%, czyli ufa się „systemowi” mass mediów na 99%), po czym stwierdzić, że to drugie jest np. 10.000 razy (jak w tym przykładzie) bardziej prawdopodobne, a więc sytuację rozpisaną można by zapisać tak oto: x+10000x = 1 (gdzie x to prawdopodobieństwo, że artykuły w prasie zdarzyły się losowo, skoro już się zdarzyły, a 10000x — że wskutek spisku), z którego to równania wynika, że na 99,99% padłem ofiarą spisku polityczno-medialnego w tamtych sprawach zgonów mej rodziny.

— Z kolei teraz w artykułach „Faktu” z dnia akcji policyjnej polegającej na pomówieniu mnie o strasznie ostre sformułowania wobec policjantów w postaci całej wiązanki i długich zdań złożonych z wulgaryzmów i wyzwisk (30.05.2018 r.) pada nazwisko „Nizińska”. Znowuż można to tłumaczyć przypadkiem, ale doświadczenie lub wnikliwa analiza pokazują, że tam temat osoby o tak do mego podobnym nazwisku zdarza się bardzo rzadko, więc jak najbardziej uwagi godna dla racjonalnie myślącej osoby jest hipoteza spisku polityczno-medialnego.

4. Bardzo proszę o dokładne przeanalizowanie sobie powyższych uwag, w tym przypisów, gdyż wynika z nich, że istnieje naprawdę bardzo wysokie prawdopodobieństwo zmowy kryminalnej także w branży środków masowego przekazu (a w każdym razie zmowy w jakichś sposób ich sięgającej).

5. Oczywiście zrozumiałe jest, że prasa, jeśli by tylko — jak można mieć wątpliwości czy podejrzenia — była sama zaangażowana kryminalnie, nie będzie pisać wprost o niektórych tematach, o których wie. Może to wynikać np. z uzyskania informacji za pośrednictwem zakazanego kanału komunikacji (np. poprzez kontakt z grupą przestępczą przez […] i program komputerowy wykorzystywany do przestępczości w rodzaju hacking — do wykradania wyglądu ekranu komputera[99], tj. […]), jak również zwłaszcza z nacisku administracji rządowej (np. w związku z uprzednią zmową z rządem i widmem zastosowania Kodeksu karnego skarbowego).

6. Nie ma również przeszkody prawnej, by istniało coś takiego, jak podejrzenie zmowy kryminalnej. Ogólne prawo do podejrzeń należy wywieść z art. 31 ust. 1 Konstytucji RP (por. wyrok TK z 10 lipca 2007 r., sygn. akt SK 50/06[100]); przy tym pewne jego aspekty są sformułowane wprost w art. 54 ust. 1 Konstytucji RP oraz w art. 53 ust. 1 (wolność sumienia — obejmuje to poglądy co do tego, co się powinno, a czego się nie powinno robić lub nie robić, a więc też: komu się powinno ufać, a komu nie). Prawo to przysługuje też oczywiście sędziom; zresztą praca sędziego karnego w dużej mierze opiera się właśnie na wartościowaniu podejrzeń. Nie dotyczy to tylko sądowych sekcji postępowania przygotowawczego, gdyż również cała dziedzina wartościowania dowodów co do ich wiarygodności opiera się na tym, że sędzia wprawdzie nie będąc samemu świadkiem wydarzenia i dlatego nie mając tej ostatecznej pewności, jaka z takiego bezpośredniego świadkowania płynie, dyskwalifikuje jedne dowody a inne dopuszcza i to zazwyczaj bez informowania prokuratury o fałszerstwie, gdyż wiedzy pełnej o tym sędzia nie ma (że doszło do fałszywego zeznania lub np. sfabrykowania dokumentu; jedynie jest po prostu niższe zaufanie, a więc niepewność co do prawdziwości dowodu w aspekcie dowodzonej okoliczności).

7. Zauważmy też (wracając tu do tematu „czy to w ogóle realne? czy można racjonalnie coś takiego przyjmować, jak ‘płaszczyzna aluzyjna artykułu’, lub choćby snuć takie hipotezy?…”), iż występowanie uderzająco podobnych tematów w prasie jako rezultat zamiaru przestępczego co do zdarzenia, jakie dopiero ma nastąpić, jak najbardziej może się zdarzać, mimo że te artykuły, które o tych tematach opowiadają, dotyczą najpewniej rzeczywistych innych (odrębnych) zdarzeń, mających też swoje przyczyny i w normalny sposób zasługujących, być może, na jakąś uwagę dziennikarzy. To, że wszystkie takie artykuły mają swoje normalne przyczyny i swoje normalne tematy (na płaszczyźnie dosłownej), wcale nie wyklucza istnienia płaszczyzny aluzyjnej (tego, do czego jeszcze się w artykułach nawiązuje, sygnalizując tym samym swą wiedzę o zmowie kryminalnej i szykującym się zdarzeniu).

Gdyż — będąc dziennikarzem — pożądany temat, wydarzenie można:

a) wyszukać spośród natłoku innych i nagłośnić,

b) spowodować (zorganizować) albo

c) (w ostateczności) zmyślić[101].

8. W związku z powyższym, skoro już wiadomo, że być może jest podstawa, by podejrzewać, oraz że wolno podejrzewać — zachowując oczywiście przy tym domniemanie niewinności, lecz także swoje prawo do wątpliwości — pozostaje pytanie: kiedy podejrzewać? Jak stwierdzić, czy istnieje istotne prawdopodobieństwo, że dane konkretne zdarzenie było rezultatem działania grupy kryminalnej (jakiejś organizacji sięgającej też prasy)? Istotnie, da się to stwierdzić. Zanim zaproponuję swoją metodologię przedstawiam najpierw proponowaną klasyfikację.

9. Występujące w artykułach zbieżności można podzielić na 2 rodzaje:

a) zbieżność ogólna (tematyczna) — jest to zbieżność dosyć powierzchowna, polega na tym, że artykuł ma temat, który zbiega się z czymś, co jest aktualne w związku ze sprawą badaną (mogącą być ewentualnie rezultatem zmowy i działalności grupy kryminalnej sięgającej środków masowego komunikowania); tego typu zbieżności są czasem jedynym oparciem w przypadku redakcji, które wydają codziennie niewiele tylko artykułów, np. redakcja Katolickiej Agencji Informacyjnej (typowo najwyżej kilka, poniżej 10, artykułów dziennie, a nieraz np. tylko 2).

b) zbieżność szczególna („w szczegółach”) — rozumiem pod tym sformułowaniem zbieżność tkwiącą w szczegółach opisywanego zdarzenia czy sytuacji (konkretne liczby, dane osobowe, nazwy miejscowości albo też zupełne detale opisywanego zdarzenia wykraczające poza ogólnikowe określenie tematyki itd.). Jest to dużo silniejsza[102] zbieżność niż powyższa (dużo mniejsza jest szansa, że coś takiego się w danej pojedynczej dacie zdarzy). Potrafi ona szeroko występować np. w Gazecie Wyborczej, która codziennie publikuje np. ok. 600 artykułów[103] (wraz ze swymi rozlicznymi dodatkami, w tym: dodatkami regionalnymi z różnych części kraju). Często nie ma przy tym już nawet znaczenia, jaki ogólnie jest temat artykułu (jeśli trafny, to tym lepiej, ale często owo „lepiej” jest już czysto psychologiczne i z punktu widzenia końcowego podsumowawczego wrażenia — nawet nie wnikajmy w to) — gdyż samo trafianie szczegółów artykułu w jakiś konkretny badany problem (mój) jest tak silną poszlaką, że w istocie nic więcej z punktu widzenia takich analiz nie ma już znaczenia w takim artykule — „nic więcej nie potrzeba”. Czy tak jest, zależy od tego, ile jest możliwości. Przykładowo, w przypadku nazwisk polskich możliwości są co najmniej setki tysięcy (na samej tzw. liście Wildsteina będącej zbiorem danych osobowych bodajże rejestrowanych przez Służbę Bezpieczeństwa PRL jest podobno ponad 162 tys. nazwisk). W takiej sytuacji jeśli w mój temat, wyrażony np. w postaci kilku zdań o najważniejszych rzeczach życiowych i dotyczących konkretnego zdarzenia, trafia choćby nawet 100 słów polskich i odpowiednio np. 500 opartych na nich nazwisk, to prawdopodobieństwo, że konkretne nazwisko losowo (wskutek splotu okoliczności) zdarzy się trafne, wynosi np. 500:500.000[104], czyli 1:1000, czyli 0,1%. (Przykład: „Poświatowska” — skojarzenie ze sformułowaniem „tamten świat” oraz jeszcze imię Halina pasujące do Henryk.) A więc np. przy personaliach to są tego typu prawdopodobieństwa; również przy liczbach często mała jest szansa trafienia w odpowiednią, np. 1 do 100 czy nawet 1 do 25 w przypadku liczb dwucyfrowych oznacza 1—4%. W takiej sytuacji oczywiście nie ma już znaczenia, jaki jest temat takiego artykułu. Natomiast są przypadki, gdy ogólna tematyka również jest ważna. Np. artykułów o wypadkach drogowych, bezpieczeństwie drogowym i środkach lokomocji może być w GW z danego dnia np. 12—15 (typowo jest co najwyżej 1—2). Jeśli jeden z nich opisuje zdarzenie praktycznie identyczne z moim, tzn. takie, że jakiś samochód w związku z osobą pieszego zakręcił w ostatniej chwili, co spowodowało katastrofę, czy też np., że wypadek lub sytuacja ma miejsce na jakimś Rondzie, to oczywiście w praktyce dotyczy to może 2% problemów. Zważywszy jednak na to, że artykułów w gazecie ogólnie jest wiele, np. 600, to mogłyby się takie zdarzać, nabiera więc znaczenia także ogólna zbieżność tematyczna (ruch drogowy, nie tylko sama „okrężność”), która, powiedzmy, niech idzie w parze z tematem rond i tego, co okrężne. A zatem przyjmując prawdopodobieństwo 98% (100% minus powyższe 2%) jako prawdopodobieństwo tego, że artykuł o ruchu drogowym nie będzie o czymś takim, to prawdopodobieństwo, że w ogóle nie będzie w całym wydaniu, choćby bardzo na drogach się skupiającym, takiego artykułu wynosi 0,98¹² (albowiem trzeba utworzyć wyrażenie 0,98 × 0,98 × 0,98 … z 12 identycznymi czynnikami odpowiadającymi prawdopodobieństwom zdarzeń niezależnych — tego, że dany pojedynczy artykuł będzie o czym innym) ≈ 78,5%, co oznacza, że zaledwie na 21,5% jakikolwiek artykuł o rondzie trafiłby się w takim numerze[105]. To przykład słabej zbieżności szczególnej, ale również podlegającej uwzględnieniu w wyliczeniach.

10. Jedynie pomocniczo przypomnę tutaj pewne podstawowe reguły, jakie należy mieć (w ramach potrzeby prawidłowego rozumowania) na uwadze przy ocenianiu prawdopodobieństw (ostateczną proponowaną „receptę” na określanie, czy są podstawy podejrzewać, że ewentualnie doszło do zmowy kryminalnej, przedstawię w kolejnym punkcie) — poniżej same podstawy:

a) w sytuacji, gdy jest N możliwości i nie ma szczegółowych informacji o różnicach między nimi (np. strony kostki czy nawet nazwiska), prawdopodobieństwo trafienia jednej konkretnej możliwości w toku pojedynczej próby losowej (taką „próbą” mógłby być np. artykuł prasowy, w którym zdarza się jakiś parametr) wynosi 1 podzielone przez N; prawdopodobieństwo trafienia którejkolwiek z 2 wybranych możliwości wśród N ogólnie możliwych w toku takiej próby to 2 podzielone przez N; prawdopodobieństwo trafienia w cokolwiek z podzbioru o liczności X w przypadku, gdy możliwości przy losowaniu jest N, wynosi X podzielone przez N itd.; zalicza się to do podstaw rachunku prawdopodobieństwa — gdy nic nie wiadomo o poszczególnych możliwościach, trafienie jednej z nich ma prawdopodobieństwo 1 podzielone przez liczba możliwości i tego typu wyniki można sumować, by opisywać prawdopodobieństwo bardziej złożonych zdarzeń (P(to-lub-tamto) = P(to) + P(tamto), jeśli to i tamto nie mają części wspólnej, a więc np. są odrębnymi zdarzeniami elementarnymi, na tej więc zasadzie z 1 w liczniku robi się 2 lub ogólnie X);

b) jak wiadomo ze szkoły średniej, prawdopodobieństwo współzajścia (tzn. zajścia wszystkich) pewnych zdarzeń losowych, które są od siebie niezależne, jest iloczynem prawdopodobieństw przypisanych poszczególnym zdarzeniom; wynika stąd, że jeśli ma zajść n przypadków, z których każdy ma prawdopodobieństwo p, prawdopodobieństwo czegoś takiego wyraża się potęgą liczby p i jest to pn;

c) zawsze można obliczyć prawdopodobieństwo zdarzenia przeciwnego do X, jeśli możliwe jest tylko X lub coś przeciwnego, na zasadzie 1-X (gdyż prawdopodobieństwo rzeczy pewnej to 1, a niemożliwej to 0); idąc więc śladem powyższego przykładu, prawdopodobieństwo, że nie zajdzie n jakichś przypadków, to 1-pn;

d) w przypadku, gdy istnieją 2 tylko hipotezy, którymi można wyjaśnić zaistniałe już zdarzenie, a są one sobie przeciwstawne i całkowicie się wzajemnie wykluczają — w przypadku takich rozważań na użytek sądowy są to hipoteza zmowy (spisku) oraz hipoteza zupełnie losowego zdarzenia się jakiegoś incydentu — można, nazywając prawdopodobieństwa tych hipotez odpowiednio x i y — ocenić prawdopodobieństwo, że zdarzenie nastąpiło wskutek którejś z nich poprzez porównanie x i y na zasadzie np. x = 1000y („prawdopodobieństwo spisku jest 1000 razy większe od prawdopodobieństwa zupełnie losowego zdarzenia się takiego przypadku”). W tym celu należy najpierw określić oba te prawdopodobieństwa w warunkach normalnych, tj. wtedy, gdy jeszcze nic nie zaszło i ocenia się je a priori. Typowo jedno z nich będzie określane szacunkowo na zasadzie poziomu zaufania (przykład: „na 99% nie ma żadnego spisku w mass mediach” — tak może powiedzieć osoba, która ma do nich bardzo duże zaufanie; w takim przypadku prawdopodobieństwo spisku określone zostaje tak oto: x = 0,01, czyli jedna setna, 1%), drugie zaś ściśle wyliczone metodami wyżej zaprezentowanymi (można jeszcze wykorzystać gałąź matematyki zwaną kombinatoryką). Porównując je ze sobą otrzymuje się jakiś wynik, np. x = 87,349y, a jest to wynik uniwersalnie słuszny. Zawsze przecież, skoro z takich założeń się wychodzi, i zupełnie bez względu na sytuację: ogólne prawdopodobieństwo spisku polityczno-medialnego jest np. 87,349 [razy większe (przyp. tut.)] od wyliczonego prawdopodobieństwa jakiegoś skrajnie rzadkiego zdarzenia, jeśli istotnie takie ono wychodzi i taki (racjonalny, uzasadniony, przekonujący) poziom zaufania się przyjmuje[106]. Następnie można zapisać równanie wyrażające to, że na pewno zdarzyła się jedna z rozważanych 2 całkowicie wykluczających się i przeciwstawnych[107] możliwości: x+y=1, które zaraz też nadaje się do przepisania jako tutaj np. 87,349y+y=1. Rozwiązanie tego równania nie powinno nastręczać trudności (88,349y=1, a zatem y=1:88,349=…[108]) i uzyskuje się w ten sposób prawdopodobieństwo, że np. dany fakt, skoro się zdarzył, jest następstwem przypadku, losowego zbiegu okoliczności, a nie spisku.

11. Przedstawię teraz konkretną proponowaną metodologię nadającą się do stosowania w odniesieniu do dużych zbiorów artykułów, np. do archiwalnych artykułów „Gazety Wyborczej” z danego dnia włączając w to wszystkie jej dodatki. (W odniesieniu do mniejszych zbiorów artykułów, jak np. KAI czy Fakt, satysfakcjonujące jest dostrzeżenie zbieżności ogólnych i, ewentualnie, pojedynczej(-ych) szczególnej(-ych), by zauważyć możliwość problemu. W KAI np. jest mało artykułów, więc to, że akurat te, które są, trafiają w temat przecież wcale nie jakiś typowy, jest nacechowane bardzo małym prawdopodobieństwem i dlatego nadaje się na dowód tego, że plan istniał już z góry jako pewna informacja.)

12. Wstępnie proponuję sprawdzić, czy dane wydanie w ogóle ma zbliżony profil tematyczny, choćby w małym odsetku (np. 2—3%), tj. czy zawiera artykuły dające się dopasować do tematu, sformułowanego jako kilka podstawowych zdań, na zasadzie zbieżności ogólnej. Przykładowo przechodzi ten etap wydanie z dnia badanego wypadku, jeśli jest w nim dużo o ruchu drogowym, wypadkach, bezpieczeństwie, środkach lokomocji (a nawet o problemach polityków z wypadkami) itd., a w odniesieniu do politycznie inspirowanych zarzutów — wydanie, w którym jest dużo o polityce i są w nim tematy kojarzące się z komendą policji i zarazem politykami, z jakimiś naruszeniami nietykalności cielesnej, jak to było w moim przypadku, z galerią handlową[109] … i tak dalej. Dzięki temu są w ogóle podstawy do postulowania jakichś podejrzeń.

13. Następnie należy rozważyć występujące w numerze zbieżności szczególne — są to te, które pozwalają zawęzić temat ściśle do mojego przypadku. Przewrotnie przy tym przy ich ocenie nie będę opierał się na tym, że takie zbiegi okoliczności badane z osobna są prawdopodobne np. na 1% czy ułamki procenta, jak to by należało zrobić, tylko zastosuję podejście zupełnie błędne, tzn. podejście niedowierzającego sędziego, które daje bardzo zaniżony wynik oceny prawdopodobieństwa zmowy. Pozwoli to jednak wytworzyć jakieś oszacowanie od dołu. Nie będzie więc, przy ocenie pojedynczych potencjalnie podejrzanych „zbiegów okoliczności”, ocen na poziomie „to ma prawdopodobieństwo losowego trafienia 0,06%, na 99,94% to jest zmowa”, bo to by było zbyt proste, tylko będzie ocena na innej zasadzie. Rezultatem zaś, do którego się tu zmierza, jest ocena, czy istnieją podstawy do podejrzeń, że zorganizowana mi sprawa karna jest rezultatem zmowy i dlatego nie opiera się na losowym zdarzeniu, jakie mi się zarzuca, tylko na fabrykacji takiego incydentu.

14. Przyjąć trzeba jakiś poziom zaufania do mass mediów — niech to będzie np., wg zasady „niedowierzającego nierzetelnego sędziego”, 90%, 95% czy np. 99%. Na 1% lub odpowiednio 5%, 10% możliwy jest w takim razie spisek pomiędzy państwem (np. urzędami skarbowymi[110]) i światem polityki a mass mediami. Jednakże zarazem słusznie jest uznać, że z każdym artykułem prezentującym zbieżność szczególną to zaufanie jest podkopywane. Nie może być tak, że ono zawsze wynosi 99% i nic tego nie zmienia, w takim przypadku oczywiście jakiekolwiek badanie mijałoby się z celem — tylko, że to byłoby podejście nierzetelne, bo nie uwzględnia (jak nakazuje art. 4 k.p.k.[111]) tego, że naprawdę w artykułach mogą być aluzje do mojej sytuacji — tylko trzeba uwzględnić to, że zaufanie, iż nie było zmowy, spada z każdym kolejnym artykułem prezentującym zbieżność szczególną. Należy zatem przyjąć, że przykładowe prawdopodobieństwo spisku, takie, jakie jest ono w ogólności, przypisane być powinno do artykułu prezentującego zbieżność szczególną z moją sytuacją. Nie jest ono duże. Np. 1% szansy, że to spisek, nikogo nie bulwersuje[112]; takich artykułów przecież w ogólności powinno nie być, jeśli wszystko jest w porządku; moją sytuację opisuje tak mało treści, tj. zaledwie kilka zdań, że trudno byłoby zrozumieć, dlaczego kolejne artykuły jeden po drugim (w ramach jednego i tego samego wydania) miałyby ciągle w to wszystko jakoś trafiać. Wręcz przeciwnie! W przypadku rzetelnej gazety, która o wszystkim informuje wprost, tak być nie powinno.

15. Powtórzę tu jeszcze raz: zauważmy, że ów zaledwie 1% szansy na spisek, a więc 99% szans na losowe zdarzenie się takiego zbiegu okoliczności, stanowi gigantyczne przeszacowanie hipotezy losowego zbiegu okoliczności (w przypadku danego konkretnego artykułu). Prawdopodobieństwo takiego zbiegu okoliczności określa się matematycznie (ewentualnie, w trudniejszych przypadkach, z wykorzystaniem kombinatoryki) i osiąga się wyniki skrajnie małe, np. 0,05% szansy, że trafi się dana liczba z np. 2000 możliwych (jeśli są warunki, by wprowadzić racjonalnie taki zakres możliwości pojawienia się liczby w artykule). Jeśli artykuł np. mówi o rekordowej liczbie dzieci, to przyjmijmy, że ich można mieć od 5 do 25, czyli możliwości jest 20, czyli prawdopodobieństwo losowego trafienia konkretnej jednej z nich to 5%. Przy powyższej zaś metodzie, gdy każdy artykuł jest spiskiem (ale takim konkretnym, bo robionym z myślą o Piotrze Niżyńskim) zaledwie na 1%, to przyjąć by trzeba chyba, że prawdopodobieństwo losowego trafienia danej liczby to 99%, co jest gigantycznym zawyżeniem danych płynących z wiedzy matematycznej i matematycznego rozważenia sytuacji. A zatem jeszcze raz powtarzam: wynik, który ta metoda daje, jeśli i tak wychodzi istotne prawdopodobieństwo, powinien przekonać najbardziej oporne osoby i tylko zupełnie bezmyślni ludzie mogliby mu się sprzeciwiać bez popadania w sprzeczność z własnym sumieniem. Obliczam tu zdecydowanie zaledwie oszacowanie od dołu (nie-mniejsze-niż) prawdopodobieństwa hipotezy spisku.

16. Skoro prawdopodobieństwo, że dany pojedynczy artykuł stanowiący zbieżność szczególną stanowi spisek wynosi x, a że nim nie jest — y (=1-x — jest to po prostu przyjęty poziom zaufania do mass mediów), to zauważmy, że nie ma podstaw do twierdzenia o spisku tylko w przypadku, gdy każdy nim nie jest. Jeśli więc artykułów ze zbieżnością szczególną jest n, to trzeba policzyć yn i to jest prawdopodobieństwo, że w numerze „nie maczali palców” informatorzy mający wiedzę, że właśnie teraz właśnie taką rzecz zorganizuje się Piotrowi Niżyńskiemu, albowiem jest taka zmowa kryminalna.

17. Poniżej przedstawiam zestawienie wyników w formie tabelki (kolumna po lewej stronie zlicza artykuły mające zbieżność szczególną, tzn. trafiające ściśle we mnie, a nie tylko w jakiś temat ogólny) — WPISANE WYNIKI TO[113] PRAWDOPODOBIEŃSTWA SPISKU, CZYLI ZDARZENIA PRZECIWNEGO DO TAKIEGO, ŻE WSZYSTKO ZDARZA SIĘ LOSOWO (TJ., ŻE NIE MA NIGDZIE ŻADNEGO RZECZYWIŚCIE SCHOWANEGO W ARTYKULE ŚLADU PO SPISKU):

[1] O której SN powiedział, że bez jej zachowania nie ma rzetelnego procesu.

[2] Ale to oczywiście nie oznacza, że ten sąd w praktyce byłby mi pomocny. On jest tylko o tyle pomocny, że ma sporo rzetelnego orzecznictwa. Natomiast gdy chodzi o konkretną pomoc dla mnie, zawsze moja skarga odpada w przedbiegach. Czysta dyskryminacja. Często jest to dla niego bardzo kompromitujące, oznacza lekceważenie własnych standardów i publicznie głoszonych rzeczy, a i tak to robią. Jeden z takich szczególnie kompromitujących przypadków (dotyczących prawa do sądu), gdzie zdecydowanie powinienem wygrać, a skarga odpadła w przedbiegach rzekomo jako „spóźniona”, pokazuje mój blog. Mogę to tylko skwitować tym, że jako prezesa wzięli sobie Włocha Guido Raimondiego, co kojarzy się z powiedzeniem „przewodnikiem jest pewien ateista” (chodzić tu może o papieża; konotacje dotyczące niewiary wynikają mianowicie ze słowa Raimondi, które — z uwagi na łac. „mundo” oznaczające „świat” — kojarzy się z „raj w świecie”, tj. teorią „niebo to po prostu to, co widać, np. chmury, ptaki, a o to chodziło w Biblii; niebo to stratosfera, a »nauki Kościoła bujają w stratosferze«” [źródłem tego ostatniego cytatu jest wywiad S. Lema]). Oni po prostu są kierowani politycznie. Być może nielegalnie nie płacą podatków, na pewno mają wyremontowany budynek (z grającymi drągami żelbetowymi), byłoby typowe, gdyby przy tym jeszcze uprawiali nielegalny podsłuch. I chylą czoła przed łaskawymi politykami. Krótko mówiąc, w praktyce mam dostępne tylko sądownictwo krajowe.

[3] Przypomnijmy, że jak podała Policja w rozdz. 2.5 tam jest tylko 1 pas.

[4] Oczywiście powinno tu być „trwające”, bo bez względu na to, czy chodzi o „naruszenie czynności narządu”, czy „rozstrój zdrowia”, warunkiem jest utrzymywanie się tego ponad 7 dni.

[5] Przypomnijmy, że w aktach nigdzie nie ma mowy o tym, że zostały złamane obie nogi, z wyjątkiem dokumentów prawnych o charakterze „podsumowawczym”, które powinny wynikać z akt, tj. tutaj postanowienia o przedstawieniu zarzutów i tego właśnie wniosku. To jest teza kompletnie na tym etapie nieudowodniona, z palca wyssana, bo nie oparta na aktach, co narusza określony przepis. Wprawdzie zgodnie z orzecznictwem SN nie uniemożliwia to poczynienia przez sąd odmiennego ustalenia i mimo to uwzględnienia wniosku, bo chodzi o detale tego samego czynu, ale pokazuje, jak w nosie organy ochrony prawnej mają przepisy i praworządność, i to, żeby ich dokumenty nie stwierdzały nieprawdy.

[6] Przestępstwem jest czyn zabroniony (tj. zakazany w ustawie pod groźbą kary z Kodeksu karnego) o nieznikomej szkodliwości społecznej, popełniony w odpowiedniej formie winy (kwestie zamiaru lub nieumyślności) i w braku zachodzenia kontratypów (okoliczności wykluczających przestępstwo).

[7] Skrót ten oznacza Kodeks postępowania karnego.

[8] Nawet z tego, co pamiętam, przyznał na wywiadzie, że to, czy sądy orzekają uczciwie w sposób nieupolityczniony, bez przekrętów i dogadywania się z sędziami, jego zdaniem zależy od tego, co to za sprawa. A zatem myślę, że powinniśmy sądzić, że tylko w zwykłych, niepolitycznych sprawach ww. System zapewnia jako-takie zabezpieczenie przed przekrętami. Przy czym, rzecz jasna, przecież można mieć kolegę nie w postaci jakiegoś przypadkowego sędziego sądu, tylko w postaci jego prezesa albo przewodniczącego wydziału. To dużo rzadsze, ale w takim przypadku możliwość manipulowania sprawami niewątpliwie istnieje. Jak pokazuje mój przykład, sędziowie najwyraźniej są do tego przyzwyczajeni; nie dotyczy to przecież tylko tej jednej pokazywanej tutaj sprawy, tylko praktycznie każdej mojej.

[9] Nieraz wnioski podnosi się dopiero na rozprawie (w tym przypadku posiedzeniu) i tak też zrobił mój adwokat.

[10] Konstytucja RP, art. 42 ust. 2, zdanie pierwsze.

[11] Ustawa Kodeks postępowania administracyjnego ma dział VIII dotyczący skarg i wniosków, zgodnie z tą ustawą można je składać do wszystkich organów państwowych, nie tylko organów administracji publicznej.

[12] Wprawdzie rozprawy ogólnie to może i zalicza się do posiedzeń, jest to jakiś rodzaj posiedzenia sądu, ale w sprawach karnych to jest istotna różnica. Jak wiadomo, postępowanie dowodowe prowadzi się generalnie na rozprawach, to na rozprawach można np. przesłuchiwać świadków, posiedzenia są typowo od takich rzeczy, jak np. ogłoszenie decyzji sądu odnośnie wszczęcia lub niewszczęcia śledztwa albo np. umorzenia sprawy.

[13] Oczywiście formalnoprawnie „wina” to nie jest właściwe określenie odnośnie osoby niepoczytalnej, której zarzucano przestępstwo, tym niemniej używam tu słownictwa potocznego.

[14] Rozdział 41 „Przygotowanie do rozprawy głównej”, obejmujący art. 348—354a k.p.k.

[15] Jeszcze w kilku innych sprawach zdarzały się takie najwyraźniej celowe dobory, ale nie pamiętam, w których i jakie. Wygląda to na okazywanie: „w porządku, ale sąd też spiskuje — lub może raczej należałoby przyjąć, że to przypadek?”, „na pewno to tylko przypadkowe”.

[16] To stereotyp o Żydach sięgający czasów średniowiecza.

[17] Jak o tej „pokrzywdzonej” P. i jej m.in. demonstracyjnym wywróceniu się (przyp. tut.).

[18] Być może ta osoba lub jej rodzina jest związana z politycznie zorganizowanym w bardzo wielu zakładach pracy nielegalnym podsłuchiwaniem mnie i śledzeniem mego ekranu [dalej pada hipotetyczna nazwa oprogramowania, które na to pozwala].

[19] To dane o czytaniach mszalnych uzyskane od Parafii Rzymskokatolickiej pw. Matki Bożej Bolesnej, ul. Miodowa 36 a, 71—497 Szczecin, tel. 883 065 355, e-mail: biuro@bolesna.szczecin.pl, http://bolesna.szczecin.pl/czytania-na-iii-niedziele-adwentu-16-12-2012-r/.

[20] Jak pokazuje prasa i jak powinny wykazać też inne dowody. M. in. ustawiono mi sygnaturę sprawy. Sprawa jest w prokuraturze Warszawa-Śródmieście Północ i ma sygnaturę PR 2 Ds 976.2018.

[21] Istnieje podejrzenie, że owa komunikacja (z centralnym ośrodkiem kryminalnym, który jest podobno w telewizji publicznej) odbywa się przez program [nazwa] obsługiwany przez ludzi zamieszanych też w układ co do obsługiwania programu „[nazwa — wycięte w związku z fałszywością hipotezy]” ([…] [skojarzenia z nazwą]), który jest używany do przestępstw typu hacking (zdalne odtwarzanie wyglądu ekranu komputera czy np. telefonu komórkowego poprzez odbieranie i interpretowanie fal elektromagnetycznych, emisji pochodzących z monitorów związanych ze zmianami pola elektrycznego w kablu, które to zmiany da się rozpisać na fale na poszczególnych częstotliwościach ze względu na tzw. szereg Fouriera; problem ujawniających wygląd ekranu emisji elektromagnetycznych monitorów komputerowych jest dobrze znany w branży — van Eck 1985, Kuhn 2003—2004).

[22] Zupełnie nie określa sposobu popełnienia zarzucanego czynu, jest on w ogóle niesprecyzowany, na co zresztą ciągle próbuję zwrócić uwagę sądowi (por. np. wyrok SN IV KK 186/17 o uznawaniu takich aktów oskarżenia za bezskuteczne). W tej sprawie szykuje się pozew przeciwko prokuraturze.

[23] Oczywiście wydanie dostępne tego dnia w kioskach przygotowano już poprzedniego dnia, czyli jeszcze przed wypadkiem.

[24] Jest to zarazem najwyższa możliwa kara za udział w grupie przestępczej. Artykuł budzi więc osobom obeznanym z Kodeksem karnym skojarzenia ze zorganizowanymi grupami.

[25] Co kojarzy się z tym, że twierdziłem, iż ktoś jeszcze jechał ze mną samochodem i nie ja kierowałem w czasie wypadku. Oczywiście ja tego wyjaśnienia jeszcze wtedy nikomu nie opowiedziałem, bo skąd miałbym wiedzieć w ogóle o wypadku, ale już widocznie planowano, jak mną pokieruje sugestia podprogowa szeptana. (Przyp. tut.)

[26] W dalszej części tekstu stosowany jest skrót „GW”.

[27] Wg filologa klasycznego Nietzschego (Z genealogii moralności, rozdz. 1) w łacinie słowo „zły” mogło się wziąć od słowa „czarny”. Powstaje tu więc taka oto ironiczna wizja nagłówka: „Zagłada złych podludzi”. Nie będę tu już wyjaśniać związków między tą postacią (Fryderykiem Nietzsche) a dobraniem mnie po nazwisku do prześladowań, w każdym razie — artykuł (i wspomniana wizja) jest do pary z pkt. 119. Bandyckie, pozbawione dokładnej analizy rzeczy, skazanie mnie z rażącym naruszeniem art. 4 i 7 k.p.k. na utratę prawa jazdy jako środek karny ma być rzekomo sposobem wsparcia dla bandyckiej ludności atakującej mnie na ulicach (jak pokażą załączniki kolejnego pisma) i zamieszanej zapewne w obsługę programu […] przeciwko mnie. W każdym razie w takiej interpretacji te nagłówki i artykuły mają nawet jakieś dodatkowe drugie dno.

[28] Państwo w Afryce, ludność to oczywiście Murzyni.

[29] Dopiero kilka lat później, ale może już był taki plan.

[30] Ciekawostką jest fakt, że umarł okrągłe 1625 dni po wypadku z 18.12.2012 r. (Jean-Marie Bonoît Bala, zm. 31.5.2017), co w przeliczeniu na godziny daje bardzo okrągły wynik 39000. Oczywiście tylko bardzo rzadko się taki przytrafia, raczej to nie jest przypadek. (Przyp. tut.)

[31] Najpierw Żandarmerię Wojskową, a następnie Policję.

[32] Pewnie tak, jak z powodu z góry powziętego złego zamiaru kłamała, że coś jej się stało, tak może jeszcze będzie wymieniać jakichś świadków (kolegów, rodzinę czy lekarzy), że rzekomo coś jej się stało wskutek przejechania po jej stopach słupka i że jej problemy pojawiły się nie wcześniej, lecz dopiero za sprawą tego przejechania słupka po stopie. W rzeczywistości jednak incydent był zainscenizowany. Prawdziwi winni są zaś pewni bezkarności z powodu politycznego osłaniania śledztw w sprawach, w których jestem pokrzywdzony, jak np. w sprawie prześladowań i dokuczania mi na zasadzie stalkingu (w tym rozlegania się dręczących dźwięków szeptania, a także wołań ludzkich, w budynkach publicznych, gdy jestem tam obecny) czy w, powiązanej z tym zapewne, sprawie śledzenia i podsłuchiwania mnie.

[33] Tym „przedszkolem” można by zapewne ironicznie nazwać miejsce pracy 20-letniej E. P. (gdyby udało się je odkryć w sposób niebudzący wątpliwości — samo przesłuchanie świadka czy nawet jego rodziny lub kolegi może prowadzić do uzyskania kłamliwej informacji, a więc nieprzyznawania się do żadnej pracy) lub jej któregoś rodzica albo ewentualnie miejsce pracy innych osób zamieszanych w zainscenizowanie tej sytuacji (tu wlicza się szpital oraz Policja a może też miejsce pracy sąsiedniego kierowcy, który spowodował zalanie jezdni śliską substancją), a to ze względu na podejrzenie kryminalnych i związanych ze śledzeniem osoby układów (np. podatkowych), w jakie mógłby być zamieszany dany przedsiębiorca lub kierownik. Układ podatkowy z rządem ma tę przewagę w porównaniu z łapówkami, że informacja o tym, kto ile płaci, jest dostępna w praktyce przede wszystkim władzy wykonawczej. Nie sprawdzi się tego natomiast łatwo np. poprzez zapytanie do banku o przysłanie danych (dokumentu w postaci elektronicznej lub papierowej). „Dziecko” to symbol istoty niewinnej, „przedszkole” to miejsce dla dzieci — istot niewinnych. W tym kontekście „nadgodziny w przedszkolu” to oczywiście mogą być nadgodziny w postaci nietypowej dodatkowej pracy zleconej przez jakiegoś kryminalistę.

[34] Oczywiste jest też, że może chodzić o wpływy Kościoła, a przenośnie także redaktora naczelnego. (Przyp. tut.)

[35] Dotyczy to także mego dziadka Henryka U., który w ogóle nie chorował i był wzorem zdrowia i siły na starość, i który zmarł za dnia na terenie swojej samotnie zamieszkiwanej posiadłości.

[36] Skojarzenie więc takie jest jak najbardziej w kręgu najbliższych skojarzeń w tej sytuacji: „ho-ho-ho, to jest sprawa polityczna”.

[37] O Rosji szedł kiedyś w telewizji serial „Kryminalnaja Rassija”, który nawet swego czasu oglądałem. Czy tu nie aby prokuratorka i sędzia na myśl autorowi przychodzili?…

[38] Obecnie odczytuję to też wraz jeszcze z trafnym nazwiskiem jako bardzo bardzo czytelną aluzję do mego miejsca zamieszkania w 2023—2024 r. (także przy pisaniu tej książki), widocznie już planowanego, notabene nie chodzi tu o Rosję. (Przyp. tut.)

[39] Jako, że ludzie najczęściej umawiają się na spotkania o konkretnej godzinie bez minut, np. o 14:00.

[40] A właśnie poprawię się teraz: bardzo możliwe, że także i tramwajom można wywoływać takie wypadki, choć myślę, że niezbyt jest to celowe politycznie. (Przyp. tut.)

[41] Przeciwko sieci sklepów „Biedronka”.

[42] Są kruczki prawne, a tutaj to się kojarzy z kompletnie nieznanym „kruczkiem technicznym” dotyczącym samochodów i bodajże nawet innych pojazdów. (Przyp. tut.)

[43] Piotr Niżyński skazany? „Sprawstwo czynu zabronionego” (nie będącego przestępstwem).

[44] Mimo tego „braku wizji” był wprawdzie na tej samej stronie artykuł o Obozie Narodowo-Radykalnym wspieranym przez siły Młodzieży Wszechpolskiej. Trzeba być przecież radykalnym w popieraniu tez „narodu”, „młodzieży” z narodu wziętej, czyli tych świadków, np. kilkusekundowych tylko.

[45] Miałem tu na myśli to, że podlega dowodzeniu nie to, że samochód jakoś jechał, co jest już jakimś skutkiem czegoś, tylko to, że niewłaściwie zachowywał się kierowca. (Przyp. tut.)

[46] Przykładowo, jeśli w grę wchodzi niewłaściwe zachowanie się pojazdu skutkujące czyjąś utratą zdrowia, to dowodami wykluczone musi być to, że stało się tak wskutek punktowego i chwilowego zalania jezdni cieczą radykalnie zmniejszającą współczynnik tarcia w sposób uniemożliwiający zatrzymanie pojazdu. Albowiem udowodnienie sprawstwa oznacza zarazem, że konkretne dowody wykluczyły taką powyższą hipotezę przeciwną, która oznaczałaby brak sprawstwa.

[47] Jedynym domniemaniem funkcjonującym w prawie karnym jest domniemane niewinności.

[48] Poprzednie incydenty dokładnie takiej tematyki: p. pkty 3—5. W ogólniejszym zaś zakresie temat drogowy jest przez cały ten numer Gazety Wyborczej.

[49] Tzn. mająca współczynnik tarcia tak niski, że zatrzymanie pojazdu przy zbliżaniu się do ronda było niemożliwe.

[50] Czy tak trudno wyobrazić sobie sytuację, gdy w samochodzie z przodu np. ktoś siedzi w bagażniku (albo są urządzenia) i przez otwory w podłożu w okolicach kół wylewa olej wtedy, kiedy ja jestem blisko? Tylko wtedy, tylko jednorazowo, trochę. To się następnie przede wszystkim przytwierdza do moich kół (skoro wylewa się w tych okolicach w pojeździe z przodu), podczas gdy na jezdni wkrótce niewiele po tym zostaje.

[51] Pasuje na ironię na temat „dwóch osób w samochodzie” (przyp. tut.).

[52] Najpierw co innego niż Policja — zaś najpierw w moim przypadku była Żandarmeria Wojskowa.

[53] Można to traktować jako wskazanie na potencjalnych prawdziwych sprawców wypadku. Fakt, że można w ogóle spekulować o takich potencjalnych prawdziwych sprawcach, dowodzi ponad wszelką wątpliwość, że nie udowodniono winy mnie osobiście. Potencjalny sprawca — to ten, który spowodował tak wielką śliskość jezdni (punktowo i chwilowo), że aż niemożliwe było normalne zatrzymanie się przed rondem. Przykładowa metoda: rozlanie oleju. Nie udowodniono, że nie istnieje taki zewnętrzny (względem samochodu [nr rej.]) sprawca, w związku z tym nie udowodniono mi winy. Sędzia nie potrafi też w najmniejszym stopniu wskazać jakiegokolwiek błędu w powyższym rozumowaniu. A i tak mnie skaże. Zresztą pewnie tego, o czym piszę powyżej, nie zrobił człowiek będący z zawodu policjantem, tylko ten, który jechał z przodu; „bogowie ulicy” to niekoniecznie policjanci.

[54] Przypomnę: ciąg cyfr od 1 do 6 (11234456) oraz śmierć w 1375-tą rocznicę śmierci św. Izydora z Sewilli, w roku +13+75 względem narodzin tej babci (czyli w roku +88).

[55] Podobne słowo, ang. revolve, oznacza „obracać”.

[56] Pasuje to na drwinę z logiki jakiegoś niezbyt rozgarniętego sędziego, iż jakoby „musi być udowodnione ponad wszelką wątpliwość (konieczność, on ‘musiał’ brać w tym udział), że sprawa jest polityczna, by można było oddalić wniosek o zastosowanie środka zapobiegawczego wobec niesłuszności zarzutów przeciwko podejrzanemu”. W istocie jednak spodziewam się, że śmiechu czy pożałowania godne rozumowanie, z jakim mógłbym się spotkać, byłoby raczej takie, że „brak tu dostatecznie uzasadnionego podejrzenia zmowy”. Tymczasem podejrzenie takie jest, wystarczy się wczytać we wszystkie załączniki i w szczególności poczytać i pooglądać na wideo, jak lekceważone są prześladowania i podsłuch przeciwko mnie — jak bardzo te dokumenty są pozostawiane bez reakcji, bez wszczęcia postępowania przygotowawczego przez indywidualnych prokuratorów i sędziów, co świadczy o ich deprawacji.

[57] Tzn. pierwsze słowo tekstu artykułu, którym jest „odwilż”. (Przyp. tut.)

[58] „Nasz biskup”.

[59] Atak policjanta: [imię] Barszcza był później, bo latem 2016 r., ale to nie ma znaczenia, gdyż może już to planowano.

[60] Akurat pewnie niezbyt by to szkodziło, ale taką mi wówczas podsuwano teorię, tak wtedy myślałem. (Przyp. tut.)

[61] Za czasów tzw. dominatu w Cesarstwie Rzymskim spory sądowe były przejęte przez magistraty. („Dominat” to faza cesarstwa, w której zerwało ono już z pozorami ustroju republikańskiego.)

[62] Można to tak oto objaśnić: powinny być protesty związków zawodowych przeciwko upolitycznieniu sądownictwa (mieszaniu się do spraw indywidualnych np. premiera, ministra sprawiedliwości, prezydenta). „Stocznia” symbolizuje tutaj to, co „związkowe”, tzn. do mas należące, a kojarzy się też z czymś oddolnym. (Przyp. tut.)

[63] Czyli też jakieś dane osobowe, podobnie jak nazwisko (przyp. tut.).

[64] Jeśli miałbym dziś podsumować, o co tym dziennikarzom mogło chodzić tak „na płaszczyźnie aluzyjnej” w ramach tych 2 artykułów (16 i 53), to zapewne o to, że mój samochód nazywa się nomen omen „Skoda”, jak słowo „szkoda”. Jak do tego doszło, jak to wywołano? To stanowiło, być może, pytanie inspirujące pracę dziennikarzy w tych 2 przypadkach. Jedną z możliwości, w dosyć oczywisty sposób się nasuwającą jako częste kryterium, jest niska cena (i tego tematu faktycznie dotykają punkty 16 i 53: w 16 jest „zaciskanie pasa”, w 53 „najtańsze samochody”), z tym, że tu akurat nie było takiej sytuacji, a w każdym razie nieprzesadnie ona była — ja wtedy miałem pieniądze w takiej ilości, że nie miałem noża na gardle, by kupować jak najtaniej, choć oczywiście też się starałem brać spośród tych tańszych ofert i w efekcie tylko trochę ceną się kierowałem. Bodajże po prostu wybrałem samochód w Polsce jeden z najpopularniejszych. Odpowiednia reklama, wypracowanie sobie pozycji rynkowej przez Skodę utorowały drogę do takiej koniec końców mojej decyzji. Pewnie miało tu też znaczenie umysłowe pozostawanie pod kontrolą operatorów podsłuchowych (ludzi obsługujących podsłuch i transmisje przekazu podprogowego przeciwko mnie, jak głoszę, stosowane).

[65] Kolejne pasujące do tego tematu szczegóły były w 2 pierwszych wierszach artykułu zacytowanych na stronie archiwum. Mianowicie chodzi tam o matkę „dwóch niepełnosprawnych dziewczynek”. Nawet zgadza się liczba dzieci, płeć już nie. „Ona i córki są ofiarami przemocy w rodzinie. Potrzebują mieszkania. Czy miastu uda się je dla nich znaleźć?” (Przyp. tut.)

[66] Moja rzekoma ofiara (przyp. tut.).

[67] No po prostu ewidentnie wadą formalną zarzutu prokuratury jest to, że nie przypisuje mi konkretnego zachowania rozumianego jako określone ruchy fizyczne części mojego ciała lub ich brak, tylko opisując czyn podaje jedynie jego okoliczności, tj. jak przemieszczał się mój samochód czy też jaką miał prędkość, oraz kwestie dotyczące świadomości („czy w zachowaniu kierował się ostrożnością, czy też jej nie zachował”). Jest to niezgodne z doktryną prawa karnego. (Przyp. tut.)

[68] Konotacje związane z PGE: elektryczność, elektronika. Zbliżamy się tutaj do fazy, gdy to tym będę tłumaczyć wypadek, bo to o oleju było, trzeba przyznać, naiwne i nierealistyczne. (Przyp. tut.)

[69] Kolejnym wytłumaczeniem trafności nazwiska akurat Oblicki jest to, że pasuje do moich rzekomych narodzin w miejscowości Olecko, wpisanych przez prokuratorkę we wniosku o udostępnienie danych z KRK na mój temat (patrz końcówka rozdz. 3.14). Zapewne po to taką wpisała, żeby pasowało do Oblickiego, o którym był z datą przedednia wypadku artykuł Gazety Wyborczej — albo sama wiedziała, że taka jest sytuacja w gazecie, albo jakieś kierownictwo (np. prokurator rejonowy) nią tak pokierowało wiedząc o tym, a i tak wydając polecenia kompatybilne z niesłusznym posądzeniem mnie (przyp. tut.).

[70] Nazwa wzięta z pisma ze sprawy IV C 790/17, którego istotna tutaj część jest w załączniku.

[71] Może tu chodzić, znowu, o nawiązanie do nazwiska „ofiary”, które kończy się na tę literę (przyp. tut.).

[72] Pewnie dlatego, jak mniemam, piją tutaj do takich dosyć rynsztokowych skojarzeń, jak gdyby sprowadzając ludzi tylko zwłaszcza do narządów płciowych, że chcą przez to wskazać na przestępstwa w rodzaju gwałt, co w kontekście wrabiania w coś nasuwa na myśl to, co było przedmiotem procesu niesłusznie, celowo i na odgórne zamówienie wytoczonego polskiemu więźniowi politycznemu Komendzie. Poza tym temat nawiązuje tutaj, jak wynika z moich analiz, bardzo wyraźnie do rodziny E. P., co tutaj pomińmy (przyp. tut.)

[73] Owo nawiązanie do łacińskiej sentencji sapere aude („odważ się być mądrym”) to chyba po to, by za pośrednictwem języka Kościoła wskazać na ogólnie kościelno-rzymskie konotacje sprawy.

[74] Pasuje na kontynuację tematu porównania mojej sprawy ze sprawą Komendy, który jak wyjaśnia poprzedni przypis przyświecał poprzednim bodajże aluzjom prasowym. „Lekki zarzut”. Może i lekki, ale można w praktyce trafić na dowolnie długo do szpitala psychiatrycznego — nie określa się z góry tego, jak długo, zaś jeśli nie ma w rzeczywistości dobrych ku temu wskazań medycznych, a pewnie często nie ma, to może się potem okazać, że w nieskończoność lekarze rekomendują sądowi dalszy pobyt wrobionej osoby w szpitalu (bo „stan zdrowia pozostaje bez zmian”). Wacław Niżyński, który notabene z mojej rodziny nie jest, ale zapewne z powodu upatrzonego nazwiska też był przez rząd(y) prześladowany, podobno spędził w szpitalach psychiatrycznych 30 lat. W moim przypadku dochodzi do tego tortura dźwiękowa czy w ostateczności, jeśli komuś nie odpowiada to określenie, nieludzkie traktowanie związane z emitującymi non stop szepty drągami żelbetowymi (przyp. tut.).

[75] Pasuje do tematu zamarznięcia ofiary rzekomo Komendy jako przyczyny zgonu (przyp. tut.).

[76] Zauważmy, też może wywołano mu wypadek — żeby posłużył za materiał do aluzji prasowej, niekoniecznie bowiem coś takiego by się w ogóle akurat tego dnia wydarzyło (prawdopodobnie nie wydarzyłoby się). Zajmując się po dziennikarsku sprawami politycznymi nieraz już trafiałem na tego rodzaju brak skrupułów u polityków: powodowanie dodatkowego zdarzenia, by można było je wpleść w normalne wiadomości i zastosować jako aluzję (przyp. tut.).

[77] Oczywiście to wydanie zamknięto jeszcze przed wypadkiem, skoro od rana dn. 18.12 było w kioskach. Zwracam też uwagę na kończące cytowany początek artykułu słowo „i” (tak to się wyświetlało w oryginale, w archiwum), pasujące do tego, że coś jeszcze innego można by tu mieć na myśli (przyp. tut.).

[78] Pasuje to też do pewnych teorii czy też faktów na mój temat, które może tutaj pomińmy, bo będzie o nich mowa dalej (przyp. tut.).

[79] Przypomnijmy, jest to też data skierowania w niniejszej sprawie wniosku do sądu, więc jest powód do skojarzeń i porównań (przyp. tut.).

[80] Moim zdaniem to nawiązanie do postaci pokrzywdzonej z powodu jej niemalże szkolnego wieku. Padają kiedy niekiedy jakieś nawiązania do jej nazwiska, ale z powodu wyjątkowego „mrozu”, tj. obojętności, milczenia o temacie, to może średnio przekonuje — „przegrywa ta wersja, że to o niej” (przyp. tut.).

[81] Nawet pasuje to, że to przecież przy torach tramwajowych było (zob. np. rozdz. 2.5), a nawet twierdzono, że jechałem torami (rozdz. 2.7). Można to też skojarzyć z faktem dobijania się ludzi takich, jak R., do mego samochodu i czepiania się go tuż po wypadku, w tym także na rondzie, co stanowiło jakiś kłopot (przyp. tut.).

[82] Bo jeśli to był długi czas, to jak wyjaśnić mój ruch? Nie był on w takim razie uciekaniem, tj. oddalaniem się, jak już wytknąłem w niedawnym piśmie z wyjaśnieniami.

[83] „Skarga” to w prawie pismo wszczynające postępowanie; w tym przypadku chodzi więc o wniosek o umorzenie postępowania i zastosowanie środka zabezpieczającego. Niewątpliwie piłem tutaj do możliwości orzeczenia „braku skargi uprawnionego oskarżyciela” przez sąd (przyp. tut.).

[84] W dalszej części tekstu stosowany jest skrót „KAI”.

[85] 2800 tygodni i ani dnia więcej lub mniej. Innymi słowy 19600 dni, tj. 140² dni. Nie tylko długość życia liczona w setkach (prawdopodobieństwo: 1%), ale i wyrażający się liczbą całkowitą pierwiastek kwadratowy z liczby dni życia (taki przypada w takim wieku raz na ok. 9 miesięcy) to wielka rzadkość. Ponadto w jeszcze inny sposób ta data była dobrana, bo przypomina przedział lat 2002—2012 (tylko z separatorem daty po dwóch pierwszych cyfrach), a tymczasem w roku 2002 wybuchła tzw. afera w łódzkim pogotowiu. Ciocia natomiast zmarła również pod opieką łódzkiej służby zdrowia.

[86] Żydów kojarzono zwykle z gromadzeniem majątków, nawet chciwością, a więc pasuje to do osób skorumpowanych.

[87] Nie wiem wprawdzie, jak ma się odebranie mi prawa jazdy do „sprawiedliwości” czy choćby do „rozwiązania” jakiegoś konfliktu.

[88] Pewnie chodzi tu z jednej strony o moje pobieżne podejście do artykułów, czyli nie skupianie się na tym, o czym one są „naprawdę”, wg całej ich treści, oficjalnie, a jedynie na tytułach i ewentualnie pierwszych słowach, a po wtóre o mój pobyt za granicą. Czyli jak gdyby emanuje z tego nagłówka niechęć do mnie i moich metod, a przy tym nazywanie mnie uciekinierem. Pewnie najchętniej by widzieli jakiś sąd za tę przedstawiającą tylko prawdę o treści akt (i szokującej niesprawiedliwości sądów) książkę. (Przyp tut.)

[89] Od razu pokazuje to, jakiego to sędziego mi się przygotowuje. I czy to jest sądownictwo niezawisłe, czy raczej sterowane, jak zresztą też sygnatury sądowe pokazują.

[90] Nie będę już tu wdawał się w dyskusje o kolejnych ich artykułach, np. „Moralna bomba zegarowa” z 19.12.2018 r., pasuje to poniekąd do opisanej przeze mnie wiernie w mych niedawnych pisemnych wyjaśnieniach sytuacji P., która upadła jak w jakimś teatralnym geście dopiero ponad sekundę po przejechaniu po jej stopie kulki ze szczytu słupka ulicznego.

[91] Co do tego, że te strony internetowe, z których oględzin sporządziłem protokół, stanowią strony internetowe prasy, dowody prezentowane będą w kolejnym piśmie, w tym w szczególności w jego załącznikach stanowiących w istocie egzemplarz (fragmentu) mego pisma ze sprawy cywilnej IV C 790/17 Sądu Okręgowego w Warszawie.

[92] Chciałbym tu pozwolić sobie na drobną polemikę co do tego, jak interpretować dowód z informacji, która jest podobna lub identyczna z inną. Otóż moim zdaniem w każdym takim przypadku można to uznać jak najbardziej za dowód na okoliczność istnienia pewnej zmowy, jednakże dowody tego typu różnią się swoją mocą dowodową. Przykładowo, gdy ktoś napisał całą np. pracę magisterską (np. kilkadziesiąt stron) identycznie, jak inna osoba, to praktycznie nie da się tego inaczej wytłumaczyć jak pewnym związkiem, pewną nicią wiążącą te osoby ze sobą (co najmniej korzystały z tego samego źródła, a może po prostu jedna ukradła od drugiej). W ten sposób więc oczywiście treść pracy wcześniejszej jest dowodem na okoliczność kradzieży naukowej przy opracowywaniu pracy późniejszej (jej zaś np. kopia jest dowodem po prostu na okoliczność tego, jak ona wyglądała, jaką miała treść). Jednakże nie tylko przy 100%-owej i niczym niezmąconej identyczności dowód z informacji wcześniejszej może dowodzić okoliczności, że późniejsza powstała poprzez jakieś związki przyczynowo-skutkowe wiążące ją z tamtą. A zatem podobieństwo 2 prac może być też np. 95%-owe czy 90%-owe, a nawet np. 80%-owe, by pracę starszą uznać za dowód na okoliczność plagiatu. Należy teraz zauważyć, że wszelkie różnice w podobieństwie wyrażonym jakimś współczynnikiem, liczbą czy stopniem są w istocie różnicami ilościowymi, które nie wprowadzają jakościowego zróżnicowania charakteru dowodów. Dlatego też proponuję, by zawsze w takich przypadkach, gdy przedstawia się informację wcześniejszą, by pokazać, że to, co późniejsze jest z nią jakoś powiązane, uznawać tę informację wcześniejszą za dowód na okoliczność powielania czy też wdrażania, stosowania lub przetwarzania informacji już wcześniej istniejącej — bez względu na stopień podobieństwa między pierwowzorem przejawiającym się np. w gazecie, w plotkach itp., a końcowym efektem. Stopień ten decyduje tylko o mocy konkretnego dowodu, natomiast nie o tym, na jaką okoliczność należy go podnosić.

[93] Zupełnie niespodziewanie, bo nie uskarżał się na zdrowie i miał dobrą kondycję (nawet mógł biegać) oraz zachowywał aktywność życiową, tj. na swój sposób ciągle pracował. Mogę to jeszcze uzupełnić o fakt, że 6.11 to ezoterycznie rzecz biorąc, z punktu widzenia tajemnic Kościoła, bardzo ważna data, jedna z nielicznych takich (przyp. tut).

[94] Mogę tu dodać, że „jedność Kościoła” wzięła się zapewne stąd, że zawsze raziły mnie na mszach teksty w rodzaju „módlmy się, aby wszyscy nasi bliscy zmarli (…)”, co właśnie zawsze kojarzyło mi się z modlitwą o ich śmierć, podczas gdy niewątpliwie „oficjalnie” chodzi tu tylko o wspomnienie o zmarłych. Może to tak mi podprogowo podpowiadano w myślach. W każdym razie ową „śmierć wszystkich bliskich” przywodzi na myśl właśnie ta znamienna tutaj „jedność” („zaprowadzenie jedności”) Kościoła (przyp. tut.).

[95] W rzeczywistości nawet dużo dużo rzadziej (przyp. tut.).

[96] Zgodnie z zasadami matematyki.

[97] Znaczne to chyba przeszacowanie. Prawdopodobieństwo tych 3 tematów naraz w jednym czasie (na przestrzeni danego 1—2 dni), będące iloczynem trzech prawdopodobieństw, to moim zdaniem zdecydowanie mniej niż jedna setna. Zastanówmy się bowiem nad prawdopodobieństwem jednostkowym, tj. trafienia w konkretny dzień z artykułem, który zdarza się raz na ileś (N) dni. Pamiętajmy, że (jak wiadomo już od czasów Laplace’a, ojca rachunku prawdopodobieństwa) w najprostszym przypadku, gdy każda możliwość jest równie prawdopodobna, prawdopodobieństwa określa się poprzez wskazanie w liczniku ułamka liczby zdarzeń elementarnych, które są realizacją danego zdarzenia losowego (wypełniają jego tezę), a w mianowniku liczby wszystkich możliwych zdarzeń elementarnych. A zatem jeśli coś zdarza się średnio raz na N dni, to dni z możliwością zdarzenia się takiego czegoś w przyszłości typowo jest N (dzień jutrzejszy, pojutrze itd., aż do dnia +N) — jest to tzw. wartość oczekiwana odpowiedniego rozkładu (wykładniczego) — z czego tylko w jeden chce się trafić i prawdopodobieństwo tego się oblicza. W takim zaś razie (w tym upraszczającym przypadku, w którym nie dopuszcza się możliwości, że artykuł nastąpi jeszcze później niż po N dniach): w liczniku umieszcza się 1, natomiast w mianowniku umieszcza się wspomniane N jako ogólną liczbę zdarzeń elementarnych. W tym modelu zdarzeniem elementarnym jest wystąpienie danego artykułu danego dnia (np. dziś+1, dziś+2 itd.). Model ten daje w rzeczywistości zawyżony wynik prawdopodobieństwa (ze względu na nieuwzględnianie wspomnianego „ogona”, tj. możliwości zdarzenia się artykułu np. w dniu N+3, mimo że średnio rzecz biorąc one zdarzają się raz na N dni). Jest to wyjaśnienie uproszczone (i w nim wynik, tzn. prawdopodobieństwo trafienia w konkretny dzień, to 1:N, gdzie N to liczba taka, że średnio co N dni zdarza się dany artykuł), natomiast w wyjaśnieniu ścisłym matematycznie trzeba by zastosować rozkład wykładniczy z parametrem λ=1:N i obliczyć F(x+1) -F(x), gdzie x to dzień, w który miałoby się trafić (licząc od poprzedniego wystąpienia takiego artykułu: np. x=1, gdy kolejny jest nazajutrz), zaś F to tzw. funkcja dystrybuanty. Obliczony w ten — w pełni poprawny już matematycznie — sposób wynik to prawdopodobieństwo jeszcze mniejsze niż wspomniane wyżej i w uproszczony (na modelowym uśrednionym przypadku) sposób obliczone 1:N. W razie potrzeby pozostawiam przekonanie o tym sądu biegłym, natomiast chyba każda racjonalnie myśląca osoba widzi już, jakiego rzędu to są prawdopodobieństwa zgodnie z matematyką. No i pamiętajmy: tak, modelowanie pojawiania się artykułów prasowych zdarzeniami losowymi i procesami stochastycznymi jest jak najbardziej uzasadnione, gdyż ich pojawienie się wynika z tego, co praktycznie losowe, czyli najróżniejszych zdarzeń w świecie.

[98] W takim przypadku oczywiście sąd ma jak najbardziej szansę trafić w końcu na takiego pokrzywdzonego, którym akurat — tak się składa — jestem ja.

[99] Poprzez analizowanie jego emisji elektromagnetycznych. Program udostępnia też przez Internet tak wykradziony obraz ekranu.

[100] „Zasada wolności, wyrażona w art. 31 ust. 1 Konstytucji, ma zatem charakter subsydiarny. Jeżeli więc jakaś dziedzina stosunków nie została objęta szczegółowymi unormowaniami odnoszącymi się do konkretnej „wolności”, to gwarancję swobody działania jednostki można wyprowadzić bezpośrednio z art. 31 ust. 1 i 2 Konstytucji (por. L. Garlicki, Komentarz do art. 31 [w:] Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej. Komentarz red. L. Garlicki, t. III, Warszawa 2003, s. 7).”

[101] W warunkach panowania w samej firmie prasowej jakiejś kryminalizacji istnieje bardzo wysokie prawdopodobieństwo, że coś takiego mogłoby ujść dziennikarzowi na sucho, zwłaszcza gdy stosowane bardzo rzadko i w jakichś artykułach na odległych stronach. Nie byłoby żadnej skutecznej interwencji żadnej Rady Etyki Mediów itp.

[102] Pod względem mocy dowodowej.

[103] Oczywiście nieraz tylko 1xx-2xx, gdzie x — jakaś cyfra. Być może 600 to liczba zawyżona. Dla daty 17.12.2012 wg protokołu archiwum znajdowało ich 395 (przyp. tut.).

[104] Na zasadzie sumy 500 zderzeń elementarnych o prawdop. 1:500.000. Jest to pewne uproszczenie (należałoby to liczyć trochę inaczej, bo zbiory reprezentujące zdarzenia mają część wspólną), ale błąd z niego wynikający jest tylko skrajnie mały (przyp. tut.).

[105] Takich tematów jest następnie kilka, przez co już i tak mały (wyrażający niskie prawdopodobieństwo) ułamek 0,215 trzeba pomnożyć przez kolejne ułamki właściwe, co daje już zupełnie znikome prawdopodobieństwo losowego trafienia się tak znamiennego zestawu poszlak prasowych (przyp. tut.).

[106] Oczywiście pewne przejaskrawienia, w rodzaju „ja to ufam mediom na 99,99999%!”, mogłyby być co najwyżej dowodem jakichś nadużyć, jakiejś może kryminalizacji sędziego itp., ale nie przekonają żadnego rozsądnego człowieka, gdyż w istocie zawsze trzeba rezerwować pewną szansę na to, że jest coś, o czym się nie wie. Historia pokazuje, że taka rzecz, jak nierzetelność środków masowego przekazu, ciągnęła się nawet przez większość historii tych „środków masowego przekazu” w XX w. Ostatecznej pewności, czy z jakichś powodów (np. z powodu zaangażowania liderów religijnych) czegoś się nie ukrywa, nie ma, a możliwość krycia należy ocenić rozsądnie, w tym także zachowując pewną zdrową relację do ogólnych poglądów w społeczeństwie, jak nakazuje wymóg demokratyczności naszego państwa. Coś takiego zawsze może mieć miejsce, choćby nawet oceniało się to na „mało istotny procent na skali prawdopodobieństwa”.

[107] Bo tak skonstruowanych.

[108] Przecinek oznacza oczywiście ułamek dziesiętny.

[109] Chodziło tu o wspomniany na początku tego pisma zarzut z innej sprawy z dn. 30.5.2018 r. o rzekome znieważenie przeze mnie policjanta, co poprzedził incydent z niespodziewanym dla mnie dyskryminowaniem mnie przez ochroniarzy galerii handlowej przy wejściu i naruszaniem mej nietykalności cielesnej na tym tle (przyp. tut.).

[110] Zaprezentuję pewną poszlakę na ten temat w kolejnym piśmie, mianowicie w jego załączniku stanowiącym drugie pismo do sprawy IV C 790/17.

[111] Art. 4 Kodeksu postępowania karnego głosi: „Organy prowadzące postępowanie karne są obowiązane badać oraz uwzględniać okoliczności przemawiające zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść oskarżonego” (przyp. tut.).

[112] Przypomnijmy, że przykładowo powyżej trafienie się artykułu np. o rondzie oszacowano na możliwe losowo z prawdopodobieństwem rzędu np. 21,5%. Niewątpliwie jeśli coś takiego się zdarza, choć na 78,5% nie powinno, to przyjęcie, że na (co najmniej — robimy tu oszacowanie od dołu) 1% to spisek, nie może być uznane za jakoś istotnie błędne, niewłaściwe, nieuzasadnione. (Przyp. tut.)

[113] Metodycznie policzone.

[114] To oczywiście akurat przykład z listy zaakceptowanych zbieżności, ale mnóstwo wystąpień liter kojarzących się z ofiarą tutaj zignorowałem (przyp. tut.).

[115] Na pewno raz na wiele dni. Wchodzimy tu już na temat rachunku prawdopodobieństwa oraz elementarnych i oczywistych założeń z dziedziny ogólnego doświadczenia życiowego (np.: papież nie spotyka się codziennie z prezydentem Autonomii Palestyńskiej).

[116] Oczywiście chodzi tu tylko o oszacowanie tzw. rzędu wielkości liczby. Nikt przecież nie oblicza dokładnych wyników, ponieważ same dane wejściowe — prawdopodobieństwa przypisywane do poszczególnych artykułów — mogą być tylko szacunkowe.

[117] Jeśli chodzi o to 1—2, to typowo zastosowanie ma liczba 2, ale jeśli jest tak, że b. ważna jest kolejność, bo np. drugi art. w swoistym dialogu z pierwszym daje mu odpowiedź (jako jego konsekwencja, następstwo, skutek, to, co musi być późniejsze), przez co trafia się w mój aktualny problem, to zastosować by trzeba liczbę 1, bo nie ma sytuacji, że trafne jest zarówno „przed”, jak i „po” upatrzonej sąsiedniej pozycji.

[118] Przykładowo, istnienie przekazu podprogowego dźwiękowego (podszeptów wymykających się świadomemu postrzeganiu, za to potencjalnie wywołujących podświadome efekty, skojarzenia, myśli itd.) niewątpliwie wykluczyć mogłoby odpowiedzialność karną ze względu na brak kierowania swoim postępowaniem. Skoro kierował nim ktoś inny, to nie sprawca. Jest to jednak ustawowy kontratyp, mianowicie z art. 31 1 k.k. W związku z tym moim zdaniem nie istnieje obowiązek udowodnienia przez oskarżyciela, że taki kontratyp nie zachodził. W większości przypadków udowodnienie tego jest niemożliwe; przekaz podprogowy mógłby zwracać się do konkretnej osoby, a także w sposób jej właściwy, do którego już przywykła, mniej zaś zrozumiały dla innych. Bardzo trudne jest wykluczenie dowodowe takiego zjawiska w bardzo wielu przypadkach, np. przy przestępstwach na dworze czy w miejscach publicznych typu sądy, uczelnie itp.

[119] „Oskarżonego uważa się za niewinnego, dopóki wina jego nie zostanie udowodniona i stwierdzona prawomocnym wyrokiem” (przyp. tut.).

[120] „Jeżeli kodeks niniejszy używa w znaczeniu ogólnym określenia »oskarżony«, odpowiednie przepisy mają zastosowanie także do podejrzanego” (przyp. tut.).

[121] „Przepisy dotyczące oskarżonego stosuje się odpowiednio do osoby, której prokurator zarzuca popełnienie czynu zabronionego w stanie niepoczytalności i wnosi o umorzenie postępowania oraz o zastosowanie wobec niej środków zabezpieczających” (przyp. tut.).

[122] „Podstawę orzeczenia może stanowić tylko całokształt okoliczności ujawnionych w postępowaniu, mających znaczenie dla rozstrzygnięcia” (przyp. tut.).

[123] Sąd nie może działać dowolnie (arbitralnie) — p. wyrok TK z 25.7.2013 r., sygn. akt SK 17/12 (OTK-A 2013, nr 6, poz. 83): „Minimalne wymogi w zakresie rzetelnej procedury wyznacza z jednej strony nakaz podmiotowego, a nie przedmiotowego traktowania uczestników postępowania, z drugiej zaś — zakaz arbitralnego działania sądu”.

[124] „Organy postępowania kształtują swe przekonanie na podstawie wszystkich przeprowadzonych dowodów, ocenianych swobodnie z uwzględnieniem zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego” (przyp. tut.).

[125] Jak później ustaliłem badając orzecznictwo SN jest to nieprawda. Czyn musi być tożsamy, natomiast ustalone szczegóły mogą się różnić (przyp. tut.).

[126] Zgodnie z wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dn. 28.8.1996 r. (II AKa 202/96, Prokuratura i Prawo 1997, nr 1, poz. 22) „Jeśli nie dające się usunąć wątpliwości dotyczą samej istoty oskarżenia, a zwłaszcza tego, czy określony czyn przestępny miał w ogóle miejsce, jaki był jego przebieg [tu jeszcze inne tematy potencjalnych niejasności]”, należy się wyrok uniewinniający (przyp. tut.).

[127] W. Wolter: Nauka o przestępstwie, Warszawa 1973, s. 50; p. też: O czynie jako działaniu lub zaniechaniu przestępnym, Państwo i Prawo 1956, nr 5—6.

[128] K. Buchała: Prawo karne materialne, Warszawa 1989, s. 169.

[129] M. Cieślak: Polskie prawo karne — zarys systemowego ujęcia, Warszawa 1994, s. 34.

[130] Czy: może być przedstawiony jako.

[131] Pkt 3: „wskazanie, że czyn został popełniony w warunkach wymienionych w art. 64 lub art. 65 Kodeksu karnego albo art. 37 §1 Kodeksu karnego skarbowego”; pkt 4: „wskazanie przepisów ustawy karnej, pod które zarzucany czyn podpada” (tzw. kwalifikacja prawna) — przyp. tut.

[132] Powinno być zapewne raczej „nie próbował obniżyć” (przyp. tut.).

[133] Niewątpliwie implikacja, która nie zawsze jest prawdziwa, nie nadaje się do wykorzystania jako zasada prawidłowego rozumowania, ponieważ — zgodnie z ogólną zasadą z art. 5 §1 k.p.k. — wymagałoby dowodu, że nadaje się ona do stosowania w konkretnym przypadku. Jeśli takiego dowodu nie ma, to może ona być albo słuszna, albo niesłuszna, przy czym niewiele na ten temat wiadomo. Jednakże z założenia dowodu takiego w danym postępowaniu nie ma, bo gdyby był, to nie można by podnosić zarzutu, że stosowana jest akurat taka implikacja, która pozbawiona jest cechy uniwersalnej prawdziwości (słuszności). Ja tutaj podjąłem się wykazania, że implikacja (tj. wnioskowanie) pozbawiona cechy uniwersalnej słuszności nie nadaje się do stosowania, co oznacza, że przyjąłem już w założeniu próbę jej wykorzystania — że to właśnie taką się posłużono. Ostrzegam tutaj przed próbami bronienia takiego rozumowania na zasadzie „wnioskowanie jest prawie zawsze słuszne” — czy nawet, jak to niektóre zuchwałe osoby może powiedzą, „w jakimś konkretnym procencie przypadków (99,9%) słuszne”. Tego nie wiadomo. Fakt, że jakaś możliwość zdaje się bardzo nieprawdopodobna, nie może być zarzutem przeciwko jej zaistnieniu, ponieważ organy ścigania z samej zasady zajmują się sprawami bardzo nieprawdopodobnymi. Na co dzień typowemu człowiekowi nie zdarzają się przestępstwa. Jest to wielka rzadkość, a zdarzenie się przestępstwa jest — wedle codziennej, „życiowej” miary — bardzo nieprawdopodobne. W związku z tym tym trudniej ocenić, czy — skoro już organy ścigania, sąd zajmują się jakąś sprawą, a więc zaszedł przypadek wyjątkowo rzadki — tym rzadkim przypadkiem jest sytuacja uznana przy wnioskowaniu za „wykluczoną, bo bardzo nieprawdopodobną”, czy też nie. Jeżeli ofiar wypadków śmiertelnych byłoby rocznie kilkaset, to być może kilka z nich jest wywołanych przez włamania do elektroniki pojazdu. Skoro tak, to w 1 przypadku na 100 implikacja zawodzi. Wydaje się to zbyt dużo, by mogło to być zupełnie pomijane w sytuacji, gdy są pewne podstawy, by przypuszczać jakiś kryminalny spisek przeciwko posądzanej osobie. Wykazywaniem tego spisku zajmę się w kolejnym mym piśmie, tutaj w tekście w sekcjach I — II zarysowałem kształt zaledwie jakiejś części argumentacji, mianowicie części opartej na prasie. Niewątpliwie też, jeśli by wbudowano w pojazdy możliwość włamywania się do nich falami i przejmowania w ten sposób kontroli nad nimi, zrobiono to z myślą o wykorzystywaniu tej funkcji. Są zatem wszelkie podstawy, by przypuszczać, że w takim przypadku (którego nie sposób wykluczyć) zdarzałyby się ofiary nawet ginące od takich cech pojazdów. Wymiar sprawiedliwości musi uwzględniać, że może mieć do czynienia z taką ofiarą. Obowiązuje przecież zasada Satius enim esse impunitum relinqui facinus nicentis quam innocentem damnari, wyryta nawet na gmachu Sądu Najwyższego w Warszawie („lepiej pozostawić bezkarnym występek złoczyńcy niż skazać niewinnego”). W większości zresztą przypadków autentycznego problemu, problemu istotnego zagrożenia dla życia ludzkiego, zarzuty co do wypadków da się pomyślnie udowodnić często w oparciu o zgoła inne dowody, np. świadków, jazdę po alkoholu, bardzo wysoką prędkość (nielegalną i przy tym taką, którą sprawca niewątpliwie przez dłuższy czas musiał rozwijać). Doprawdy więc skazywanie w tych szczególnych przypadkach, w których uwzględnienie specyfiki konstrukcji i działania pojazdu jest kluczowe, skazywanie za jakieś uderzenia w warunkach miejskich przy jeździe z wcale nie jakąś wielką prędkością w słupek i kosz na śmieci, nie wydają się pierwszoplanowym interesem sprawiedliwego państwa.

[134] W implikacji są 2 zdania; jeśli ze zdania A wynika B, to mówi się, że A jest poprzednikiem implikacji, a B jej następnikiem.

[135] Może to (że pojazd jechał źle) natomiast dowodzić tezy o tym, że kierowca nie dostosował (nie dostosował skutecznie) prędkości jazdy, nie jest to jednak jeszcze automatycznie zarzut przeciwko samemu kierowcy, jak wyjaśniam w tekście. Jest to więc, powtórzę, błąd, jeśli uważać to za kluczowy element opisu faktycznego czynu. Przypomina to zarzuty Grzegorza S. przeciwko mnie o „spowodowanie uszkodzenia wnętrza czyjegoś domu”, w których nie ma ani śladu po wskazaniu sposobu. Sam tylko skutek — po czym wola, by był przypisany do konkretnej osoby jako winnego. I, znowu, jak i w tym przypadku, jest to pragnienie nietrafne, niesłuszne.

[136] Fakt ten jest bardziej znany za pośrednictwem innych znanych danych o powiązaniu elektroniki pokładowej z działaniem hamulców, takich, jak np. systemy reakcji na zderzenie, tempomat itp., które ze względu na swą dobrze znaną funkcję muszą być z działaniem hamulców powiązanie.

[137] Np. 2 metry na sekundę to 0,002 km/s, czyli 0,002 × 3600 km/h = 7,2 km/h. Odpowiednio: 4 metry na sekundę to 14,4 km/h itd.

[138] „Podstawę wszystkich rozstrzygnięć powinny stanowić prawdziwe ustalenia faktyczne” (przyp. tut.).

[139] Uczciwa osoba powie nawet, że większym niż 50% i 90%.

[140] Nie wystarcza tu jakieś zapytanie ogólne do kierownictwa Straży Akademickiej. Postępowanie dowodowe prokuratury powinno być zgodne z zasadą bezpośredniości, to sama prokuratura sprawdza, jaka jest wiedza osobowych źródeł informacji.

[141] Wyrok na samych dokumentach z organów ścigania wydawany, bez rozpraw, stosowany, gdy sprawa jest niewątpliwa pod względem dowodowym, nadaje się niewątpliwie do skazania, a kara to tylko grzywna lub ograniczenie wolności (przyp. tut.).

[142] Powinno być „zabezpieczające” (chodzi o te środki przeciwko niepoczytalnemu) — zapobiegawcze to np. areszt — aczkolwiek nawet sędziom zdarza się ten błąd (przyp. tut.).

[143] Przykład: koła mogłyby już się nie kręcić, lecz pozostając prawie bez ruchu obrotowego ślizgać zaledwie po powierzchni ze względu na to, że ich powierzchnia pokryła się oleistą cieczą. Tak też było w zarzucanym mi zdarzeniu.

[144] Bo oczywiście organy ochrony prawnej muszą być zawsze otwarte na ujawnienie się ewentualności co do ustaleń faktycznych, która nie jest nierealna; i w sytuacji, gdyby taki dowód był, prokuratura musiałaby to uwzględnić i zmienić swą koncepcję sprawcy.

[145] Na zasadzie „nie mówię, że tak; nie mówię, że nie”.

[146] Patrz np. wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z 28. sierpnia 1996 r., sygn. akt II AKa 202/96, Prok. i Pr. 1997, nr 1, poz. 22.

[147] „Czynem człowieka jest społecznie doniosła jednostka jego zewnętrznego zachowania, psychicznie sterowana i ukierunkowana na określony cel, w postaci kompleksu ruchów (operacji) lub też powstrzymywania się od ruchów (operacji) mimo możliwości ich wykonania” (K. Buchała: Prawo karne materialne, Warszawa 1989, s. 169). Podobnie u Woltera jest to „psychicznie kierowana aktywność woli człowieka w postaci albo kompleksu ruchów fizycznych, albo w postaci zahamowanych ruchów zewnętrznych” (W. Wolter: Nauka o przestępstwie, Warszawa 1973, s. 50; szerzej w: O czynie jako działaniu lub zaniechaniu przestępnym, Państwo i Prawo 1956, nr 5—6). Także w pozycji S. Śliwiński: Prawo karne materialne, Warszawa 1946, s. 84 i n. czyn definiuje się jako zachowanie sprawcy (działanie lub zaniechanie), które wyraża się w pewnych ruchach fizycznych przez niego podjętych. Brak zatem oznaczenia tych ruchów — wykonanych lub właśnie niewykonanych, które jednak należało wykonać — oznacza brak „dokładnego określenia czynu ze wskazaniem sposobu jego popełnienia”, o którym mowa w art. 332 §1 pkt 2 k.p.k. w zw. z art. 324 §1a k.p.k. Tymczasem oczywiście nie jest sprawiedliwe skazanie za sprawstwo na środek karny, jeśli w sprawie nie ma legalnego aktu oskarżenia / wniosku o przypisanie sprawstwa i umorzenie sprawy z powodu niepoczytalności sprawcy i w związku z tym sprawiedliwe byłoby inne zakończenie sprawy.

[148] Vide T. Demendecki (w:) Kodeks postępowania cywilnego…, red. A. Jakubecki, kom. do art. 231. Tak samo w: D. Nartowski, P. Fik, P. Staszczyk: Postępowanie cywilne. Repetytorium, Wolters Kluwer, Warszawa 2013, s. 118: „Jest to przepis wprowadzający domniemanie faktyczne, które pozwala na uznanie faktów za ustalone, bez prowadzenia postępowania dowodowego. Wnioskowanie to opiera się na ustalonych już faktach i musi być zgodne z zasadami logiki i doświadczenia. (…) Domniemanie faktyczne może zostać obalone, jeśli wykazane zostanie, że rozumowanie będące podstawą tego domniemania było nieprawidłowe, co będzie miało miejsce na przykład w sytuacji, gdy wnioskowanie naruszało zasady logiki”. https://books.google.pl/books?id=wLhSAwAAQBAJ&pg=PA118&lpg=PA118f=false Tak samo również w wyroku SN nr I CK 653/04 (s. 3 ostatni akapit, http://www.sn.pl/sites/orzecznictwo/Orzeczenia2/I%20CK%20653-04-1.pdf): „Wobec tego, że domniemanie faktyczne oparte jest na swobodnym wnioskowaniu, powinno odpowiadać zasadom logicznego rozumowania oraz doświadczenia życiowego. (…) Domniemany fakt zostanie obalony, jeśli strona wykaże, że wnioskowanie sądu sprzeczne jest z zasadami logicznego rozumowania lub doświadczenia życiowego”.

[149] „Dowody przeprowadza się na wniosek stron albo z urzędu” (przyp. tut.).

[150] „Wniosek dowodowy może zmierzać do wykrycia lub oceny właściwego dowodu” (przyp. tut.).

[151] W każdym przypadku ich zgon jawi się jako najprawdopodobniej zabójstwo (z przyczyn zupełnie obiektywnych), przy czym w dodatku jeszcze asystować przy nich zdawała się prasa poprzez odpowiedni dobór artykułów jeszcze przed nastąpieniem zgonu. Nie to jest jednak głównym źródłem podejrzenia graniczącego z pewnością, że doszło do morderstw (podobnie też w zał. 1). Zachęcam więc do przeczytania tych danych.

[152] Ponadto w aktach XIV K 43/18 Sądu Rejonowego dla Warszawy-Mokotowa w Warszawie z oskarżonym Piotrem Niżyńskim widać moją odpowiedź na akt oskarżenia, która zawiera m.in. stenogramy nagrań i 2 nagrania zatrzymania — słychać, że przebiegało ono bardzo brutalnie (półgodzinne leżenie na zimnym betonie). Ponadto później w sprawie 1 Ds 3/15 Prokuratury Rejonowej Warszawa-Śródmieście Północ zgłosiłem liczne problemy przy tym zatrzymaniu, w tym kradzieże (nawet kradzież pieniędzy podczas tego leżenia zatrzymanych na betonie), co wszystko razem zlekceważono odmową wszczęcia postępowania przygotowawczego.

[153] W formie zbindowanej książki A4 z elastyczną oprawą (przyp. tut.).

[154] Został tylko pęk kluczy m.in. do części garażowej. Policja podczas zatrzymywania mnie i pomocników zajęła się na chwilę tymi kluczami, tylko że kazała wtedy wyłączyć nagrywanie. Posiadam nagrania wideo z tego brutalnego zatrzymania oraz (amatorskie) stenogramy do nich — widać na nich dodatkowo ten fakt, a także ogólną nierzetelność funkcjonariuszy.

[155] Siłowe wejście (nocą) do domu w trakcie przysługującego ustawowo okresu wypowiedzenia, w warunkach, że właściciel zabrał klucz, to rzekomo „usiłowanie kradzieży z włamaniem” — jak słuszna, bo nie jestem złodziejem, rzecz jasna nigdy nie zaprezentowano nawet poszlaki na zamiar kradzieży (przyp. tut.).

[156] Treść ksiąg można od ręki przeglądać na https://ekw.ms.gov.pl (przyp. tut.).

[157] Gdyby Czytelnik miał możliwość z nimi się zapoznać, okazałoby się, że to jest praktycznie zdanie po zdaniu to samo — w ogóle nie zeznawali, tylko z komputera były te zeznania gotowe i tylko zostały podpisane. Różnice są delikatne, np. w jednym czasem zamienią jakieś słowo na inne w porównaniu z drugim, ale zdanie po zdaniu wszystko idzie co do zasady tak samo i jest prawie identycznie (przyp. tut.).

[158] Tak to formułuję, ale tekst jest mój (przyp. tut.).

[159] Jakkolwiek nie jest wprost podawane nazwisko Niżyński w zestawieniu z danymi o wypadku, tym niemniej pewne bardzo szczególne trafienia, takie, jak np. tragedia w Newtown (słowo prawie jak „Newton”) czy spotkanie premiera Polski z przywódcą innego bardzo wpływowego państwa (mianowicie z papieżem, który też wtedy zajmował się Palestyną) — zupełnie jak w przypadku zabójstwa Papały, które niewątpliwie może się ze mną kojarzyć (z racji daty będącej datą mych urodzin 25.09.86 z szóstką przesuniętą o dwie cyfry w lewo) — wskazują na to, że sprawa może być o mnie. Wypadków nie ma aż tak dużo w ciągu dnia, a osób z chorobą psychotyczną jest w społeczeństwie mniej niż setna część ogółu ludności.

[160] Takie uproszczone przedstawianie, że artykuły pochodzą ze „zjawisk losowych”, jest dopuszczalne, ponieważ istotne dla mass mediów zdarzenia — takie, jak np. śmierci znanych ludzi, wydarzenia katastroficzne, ogłaszanie nowych inicjatyw rządowych i politycznych — można, jak uczy matematyka, modelować przy pomocy określonych rozkładów. Przykładowo, zasadne jest stosowanie rozkładu normalnego do opisu długości życia. Na podobnej zasadzie ma sens modelowanie tym rozkładem długości prac nad określonym projektem rządowym, od rozpoczęcia analiz aż po ogłoszenie jakiegoś rezultatu, a następnie jeszcze — uchwalenie ustawy; „długość życia projektu” (w jego różnych fazach) też daje się modelować rozkładem normalnym. Natomiast „narodziny” projektów politycznych czy rządowych (a takie niewątpliwie interesują mass media) podlegają bodajże rozkładowi wykładniczemu, jako rozkładowi statystycznemu właściwemu ze względu na cechę tzw. braku pamięci (w każdej chwili prawdopodobieństwo, że nowe zdarzenie kreujące wolę rozpoczęcia projektu rządowego czy politycznego zdarzy się nie później niż po określonym czasie, jest takie samo; źródłem narodzin tych projektów są bowiem wydarzenia tak bardzo losowego pochodzenia, że nie można tu w ogólnym zarysie mówić o żadnym „postępie”, „przybliżaniu się” daty narodzin kolejnego projektu). Koncerty znanych muzyków i inne imprezy urządzane dla ludności również podlegają modelowaniu losowemu. Jak w każdym przypadku, co najwyżej parametry takiego rozkładu — odzwierciedlające np. intensywność prac danego muzyka (jedni koncertują częściej, inni rzadziej) — podlegają zmianom w czasie. Tym niemniej całościowy ogólny obraz wyłaniający się z powyższych przesłanek jest taki, że artykuły w normalnym przypadku można modelować jako zdarzające się w następstwie procesów losowych. Zarazem trzeba tu podnieść, że zupełna rezygnacja z modelowania losowego byłaby po prostu błędem, jako że doświadczenie życiowe pokazuje, że można nawet wskazać konkretne częstotliwości, z jakimi określone artykuły lub tematy pojawiają się w prasie, a także odchylenia standardowe związanych z tym rozkładów. Po prostu jest taka cecha, jak np. „w gazecie co kilka dni informują o tym, że ktoś znany umarł” itp., a dowodzi tego (w tym akapicie) doświadczenie życiowe. Parametry — takie, jak częstotliwość zdarzenia losowego w postaci pojawienia się artykułu, odchylenie standardowe itd. — mogą ulegać powolnej ewolucji, tak, jak w ogóle profil dziennika, ale co do zasady takie zjawisko, jak podleganie pojawiania się artykułów pewnym prawidłowościom (innym niż dokładnie zbadana przyczynowość w świecie rzeczywistym w przypadku każdego poszczególnego artykułu), niewątpliwie istnieje i rzetelna nauka nie powinna tego pomijać.

[161] I które odzwierciedlają też to, że trzeba przyznać jakieś śladowe prawdopodobieństwo możliwości, że prasa jest skorumpowana i nie mówi o wszystkim, lecz ukrywa tematy dotyczące prześladowań konkretnej osoby.

[162] Złamanie obu nawet jakoby kończyn jakiejś „ofiary” w wyniku jechania przez kierowcę z umiarkowaną prędkością, po czym niemożności zatrzymania pojazdu i uderzenia zaledwie w słupek i kosz na śmieci — z, powtórzmy, bardzo umiarkowanym pędem — jest doprawdy kuriozalną sytuacją.

[163] W co wliczyć też trzeba wszystkie ewentualne przypadki „pisania artykułu na zasadzie aluzji, ale z myślą o innej osobie”. Takie istnienie dodatkowych „osób szczególnego zainteresowania” prasy jest po pierwsze zawsze mało prawdopodobne, a po drugie — przede wszystkim — skrajnie rzadkie byłoby trafienie w choćby nawet podobną historię i to mającą się zdarzyć tego samego dnia. Przyjąć bowiem można, że ze względu na psychologiczny efekt ewentualna aluzja prasowa wywierać może swój wpływ wtedy, gdy kojarzy się ze zdarzeniem późniejszym, a tak jest przede wszystkim w przypadku następstwa na zasadzie wydanie-bezpośrednio-przed-dniem-zdarzenia. Toteż, podsumowując, wszystkie innego rodzaju zmowy, spiski, aluzje, trafienia, ale w co innego, zaliczyć trzeba po prostu do przypadków losowych i objąć zwykłym modelowaniem losowym. Nieuwzględnienie tak skomplikowanych okoliczności najpewniej wywiera zresztą tylko marginalny wpływ na obliczane prawdopodobieństwa zdarzenia się artykułów danego rodzaju. (Powtórzę: wyjątkowo nieprawdopodobna jest zbieżność zarazem tematu, obejmującego też szczegóły, i daty.)

[164] To ostatnie zaś oczywiście nie może być liczone zupełnie naiwnie, jak niektórzy próbują. Gdy np. w artykule pada jakieś trafne nazwisko, mogące mieć podtekst, lub jakiś detal pasujący do opisu zdarzenia — należy po pierwsze uwzględnić całą klasę podobnych np. nazwisk czy detali (też pasujących). Inne bowiem, gdyby się zdarzyły, też tak samo wpływałyby na potencjalnie zainteresowanego czytelnika, bez różnicy, prawdopodobieństwo więc liczy się dla pewnego zbioru zdarzeń elementarnych o ww. przykładowych rodzajach. Po drugie, co jeszcze ważniejsze, takie prawdopodobieństwo nie może być nigdy liczone z perspektywy pojedynczego artykułu, bo ma to być prawdopodobieństwo tego, że „losowo zdarzy się taki artykuł” (następnie, po przekształceniu na zasadzie prawdopodobieństwa warunkowego, skoro już wiadomo, że w wydaniu taki był, staje się ono prawdopodobieństwem tego, że „losowo zdarzył się taki artykuł”). Bierze ono zatem pod uwagę istnienie całego wydania np. Gazety Wyborczej, w tym zaś jest np. 500—700 artykułów. Można w uproszczeniu oszacować „rząd wielkości” prawdopodobieństwa tego typu poprzez wyliczenie tzw. wartości oczekiwanej dla rozkładu dwumianowego rozpatrującego zdarzenia polegające na trafieniu w istnienie artykułu z takimi detalami, przy liczbie prób równej liczbie artykułów; jest to więc (ta tzw. wartość oczekiwana) np. 500—700 pomnożone przez prawdopodobieństwo jednostkowe. Przykładowo, gdy artykuł zawiera nazwisko ze zbioru rzadkiego, mającego prawdopodobieństwo 1 do 10 tys. (czyli 100 do miliona, inaczej mówiąc — jest to ten sam ułamek), to w wydaniu mającym 500 artykułów zdarzy się średnio „jedna dwudziesta” takiego artykułu, czyli on sam zdarzy się raz na 20 wydań, a więc w pojedynczym jego zdarzenie się ma prawdopodobieństwo około 1:20. Natomiast przy trafieniu w detal prawdopodobny na 1:500 w wydaniu GW zdarzy się średnio aż 1 taki. Czyli prawdopodobieństwo można szacować jako będące w okolicach 100%; chodzi tu tylko o rząd wielkości („rzędu sto procent” obejmuje także np. dwie trzecie i inne podobnie wielkie ułamki), aby dokładnie policzyć prawdopodobieństwo trzeba by się uciec do nieco bardziej skomplikowanego obliczenia statystycznego (bo mimo wszystko taki 1 artykuł mógłby się nie zdarzyć w danym wydaniu, a zdarzyć np. w kolejnym), tym niemniej do podstawowego użytku polegającego na oszacowaniu rzędu wielkości jest to zadowalające „obliczenie”. Jednakże prawda jest taka, że zbieżność detali występujących w artykułach oznaczonych przeze mnie kolorowym tłem, jako zbieżność szczególna, jest tak nieprawdopodobna, iż nawet przy uwzględnieniu kontekstu w postaci odwołania się do całego wydania — i tak prawdopodobieństwo natrafienia na coś takiego w danym wydaniu jest małe, np. 10% albo jeszcze mniej, każdorazowo przy każdym takim artykule. I, co teraz ważne: nawet przy dużo większych prawdopodobieństwach, typu 30% (inaczej: 0,3) zamiast ww. 10% — zestawienie ich z ufnością wobec mediów (co do braku ich kryminalizacji) zaledwie na poziomie 90% czy nawet 99%, prowadzi do prawdopodobieństwa warunkowego, że trafiono normalnie (losowo, wskutek uwarunkowań nie mających nic wspólnego z Piotrem Niżyńskim) w dany artykuł, rzędu odpowiednio zaledwie 75% (bo 0,3:[0,3+0,1]) lub ok. 96,77% (bo 0,3:[0,3+0,01]). Ja w swych wyliczeniach przyjmuję przecież przezornie jeszcze większe: proponuję np. 98% i 99%. To daje pewność, bez konieczności specjalistycznego wnikania w konkretne zbiegi okoliczności, że wyliczenia moje i moja konkluzja — że jest istotne prawdopodobieństwo spisku — są słuszne. Oczywiście pewność ta ma swoje słabe strony, bo nie zajmuje się wyliczaniem w każdym konkretnym pojedynczym przypadku, jakie byłoby prawdopodobieństwo losowego ułożenia się konkretnej cechy, np. nazwiska, w dany rezultat. Ja jedynie z góry szacuję, że ujęta porównawczo (na zas. tzw. prawdopodobieństwa warunkowego) opcja „zdarzenie się losowe a nie wskutek kryminalizacji mediów przeciwko Piotrowi Niżyńskiemu” jest prawdopodobna na 99%. Natomiast można by poświęcić chwilę i zająć się udowodnieniem, że te oszacowania od góry (bo: „najwyżej 99%”; „przyjmijmy najgorszą dla podejrzanego opcję”) są słuszne. To już zadanie dla biegłego.

[165] Por.: prof. S. Kalinowski, Polski proces karny, Warszawa 1971, s. 92, gdzie też jest mowa o „3 dyrektywach”.

[166] Tutaj przytoczyłem 2 źródła z doktryny, natomiast jest ich jeszcze więcej i wszystkie są w tym przedmiocie ze sobą zgodne, np.: prof. A. Murzynowski, Istota i zasady procesu karnego, Warszawa 1994, s. 311. Tak samo też w: prof. Z. Świda, dr Ryszard Ponikowski (SSA we Wrocławiu), dr Posnow: Postępowanie karne. Część ogólna, Oficyna (a Wolters Kluwer business), Warszawa 2008, s. 50. Tak samo w: prof. R. Kmiecik, prof. E. Skrętowicz: Proces karny. Część ogólna, Oficyna (a Wolters Kluwer business), Warszawa 2009, s. 94, pkt 2 na górze strony. Tak samo w: prof. Z. Gostyński: Postępowania przed organami państwa, PWN 1982, s. 425. Tak samo w: prof. M. Cieślak: Polska procedura karna: Podstawowe założenia teoretyczne, PWN 1984, s. 330. Tak samo w: prof. M. Lipczyńska: Stanowisko oskarżonego w procesie karnym Polski Ludowej, Wydawn. Prawnicze 1956, s. 145. Również Sąd Najwyższy nie wychyla się z tego szeregu idąc w przeciwnym kierunku i uznaje dochowanie wierności zasadzie bezpośredniości za warunek konieczny rzetelnego procesu karnego: http://www.hfhrpol.waw.pl/niewinnosc/aktualnosci/sn-bez-zachowania-zasady-bezposredniosci-nie-ma-rzetelnego-procesu-2.html, także na http://www.lex.pl/czytaj/-/artykul/sn-bez-zachowania-zasady-bezposredniosci-nie-ma-rzetelnego-procesu.

[167] „Ze słyszenia”. Świadek, który składa zeznanie na okoliczność, o której zaledwie słyszał (informacja o charakterze pogłoski, jaka dotarła do świadka). O ile więc przyznanie się oskarżonego przed sądem do określonych działań stanowi dowód pierwotny z wyjaśnień oskarżonego na okoliczność zajścia tych działań (oskarżony w ich trakcie był przecież ich świadkiem), o tyle przykładowo takie samo przyznanie się przed inną osobą, która następnie zeznaje jako świadek w sądzie (tj. zaledwie świadek ex auditu), jest już tylko dowodem pochodnym w porównaniu z wyjaśnieniami na ten temat składanymi przez tegoż oskarżonego w sądzie.

[168] W implikacji są 2 zdania; jeśli ze zdania A wynika B, to mówi się, że A jest poprzednikiem implikacji, a B jej następnikiem.

[169] Oczywiście nie jest bowiem dopuszczalne wprowadzanie ustaleń faktycznych „z głowy” przez samego sędziego. Jest to wykluczone przez art. 92 k.p.k. A zatem nie może być tak, że sędzia sam niejako „łata” dziury (luki) w materiale dowodowym tak, by można było z niego coś rzekomo „wywnioskować”, z głowy wziętymi założeniami (ktoś mógłby próbować to nazwać ładniej „z doświadczenia życiowego”, ale zupełnie nie zmienia to obrazu rzeczy, iż jest to patologia i naruszenie prawa). W stosunku do każdego faktu będącego warunkiem koniecznym ustalenia winy (i skazania) — a mówiąc ściślej: w stosunku do każdego faktu będącego przesłanką wniosku prawnego o winie — obowiązuje wymóg udowodnienia go, jak stwierdza art. 5 §1 k.p.k. Wyjątek od obowiązku dowodu w postępowaniu karnym (art. 5 §1 k.p.k.) dotyczy, jak wiadomo, faktów powszechnie znanych, ale np. nie jest przecież faktem powszechnie znanym to, jak jest skonstruowana wewnętrznie elektronika samochodu, czyli to, czy ona nie zawiera (w środku czipów robiących tak poza tym co innego) odpowiednich obwodów, które wychwytują zafalowania występujące na metalowych elementach doprowadzonych do kości elektronicznej (obudowy układu, „chipa”) — a przecież każdy element metalowy, ścieżka metalowa na płytce, drut itp. działa w pewnym stopniu jak antena. Przecież fale wchodzące do samochodu za pośrednictwem anteny następnie się wypromieniowują i znowu są łapane przez wszelkie elementy metalowe w środku. Odkładają się na nich minimalne zafalowania, które elektronika mogłaby dekodować i uwzględniać w swej pracy, pozwalając zdalnym włamywaczom kontrolować samochód (co jest oczywiście skrajnie rzadkim przypadkiem, ale jeśli coś takiego wbudowano w elektronikę, to zapewne były już ofiary, a może co rusz się jakieś trafiają).

[170] Przykładowo: wiadomo, że sytuacja, którą da się zorganizować, jest możliwa. Ponieważ człowiek nie jest żadną idealnie obliczalną maszyną, to w przypadkach, które można określić słowami „dla chcącego nic trudnego” (czy: „dla chcących” — jeśli potrzebna jest jakaś koordynacja różnych ośrodków: firm, instytucji państwowych), nie występuje sytuacja, że dana rzecz jest niemożliwa, z góry wykluczona.

[171] Co by w oczywisty sposób wykluczało winę kryminalną związaną z ruchem samochodu, jako że wystąpiłby brak związku przyczynowo-skutkowego ze stanem zdrowia E. P. Oczywiście ciężar dowodu winy za przestępstwo spoczywa w sprawie karnej na oskarżycielu, to w każdym razie to on powinien ją udowodnić i ma taki obowiązek, inne osoby takiego obowiązku nie mają. A zatem ww. okoliczność, zawierająca się jako warunek konieczny w tezie o winie, także musiałaby być udowodniona, by przypisanie winy nie naruszało prawa (art. 5 §1 k.p.k., jak również fundamentalne przepisy konstytucyjne i z dziedziny praw człowieka, w tym także ochrona godności z art. 30 Konstytucji RP).

[172] Uderzanie w ciało przez przedmioty poruszające się kilkadziesiąt cm na sekundę, ważące kilkadziesiąt kg, nie powoduje złamań, jak pokazuje doświadczenie życiowe.

[173] Z całą pewnością układ hamulcowy był połączony z elektroniką, bo np. tylko dzięki temu przecież mógłby działać tzw. tempomat, czyli urządzenie stabilizujące prędkość jazdy w taki sposób, że kierowca nie musi posługiwać się pedałami gazu i hamulca, ponieważ sama elektronika dba o trwałe stosowanie konkretnej prędkości (aż do czasu skorzystania z hamulca). Taki tempomat jest zapewne zrealizowany jako układ sprzężenia zwrotnego, podobny nieco do serwomechanizmu, który — aby takie sprzężenie zwrotne było możliwe — wymaga podłączenia do przyspieszających i spowalniających samochód układów elektronicznych. Ponadto zapewne elektroniczna jest też kontrola wtrysku paliwa. Inaczej trudno byłoby wyjaśnić, jak to się dzieje, że ten poziom wtrysku paliwa mieści się w określonych granicach, poza które on nie wychodzi, mimo że zależy od ilości, głębokości i długości wciśnięć określonych pedałów samochodu. Najprawdopodobniej więc po prostu cały układ hamulcowy związany z pedałami w ogóle nie wszczyna swej funkcji, dopóki nie „zatwierdzi” tego, tzn. nie przekaże mu, elektronika pokładowa bezpośrednio je obsługująca. W tym modelu samochodu.

[174] W piśmie „DOWÓD NA TO, ŻE ZORGANIZOWANO PRZECIWKO MNIE UKARTOWANĄ OPERACJĘ DROGOWĄ” wskazałem matematyczny sposób wyliczenia prawdopodobieństwa konkretnego splotu okoliczności, prezentując jako drugą alternatywę to, że ktoś ten splot okoliczności zaplanował. Istotnie, nie sposób zajmując się kryminalistyką nie dostrzegać, że mógłby istnieć psychopatyczny sprawca przestępstw (m.in. mordowania rodziny oskarżonego-podejrzanego ze sprawy niniejszej), który rozmyślnie pozostawia po sobie ślady. W tym przypadku są to ślady w prasie. Dowód matematyczny idzie zatem w tym kierunku — i jest zrozumiałe, że właśnie w tym — iż zdarzenie „doszło do zaplanowanego przestępstwa ‘wrobienia’ kogoś w wypadek”, z którym w ogólności wiąże się pewne nikłe może prawdopodobieństwo [natomiast nie jest udowodnione, że takie wrobienie jest nierealne], składa się z licznych zdarzeń elementarnych, które się na nie składają jako różne warianty wydarzeń, różne rodzaje spisku. Podobnie jest też w przypadku zabójstw (np. można by rozpisać zdarzenia i ich prawdopodobieństwa na sumy różnych przypadków: P(zabójstwo) = P(zabójstwo przez sprawcę działającego z chciwości) + P(zabójstwo przez psychopatycznego sprawcę rozmyślnie pozostawiającego po sobie ślady) + P(zabójstwo w afekcie przez normalnego sprawcę) + …; wchodząc jeszcze głębiej w szczegóły, opcję „zabójstwo przez psychopatycznego sprawcę rozmyślnie pozostawiającego po sobie ślady” można dalej rozpisać na różne opcje w zależności od tego, jakie ślady pozostawiono, np. ślady w prasie — jest to jakaś szczególnie rzadka i szczególnie mało prawdopodobna z opcji w ramach tego ogólnego wariantu — a także, jeszcze głębiej i dalej to rozpisując, na różne rodzaje takich śladów w prasie, aż wreszcie dojdzie się do rozpisywania na konkretne możliwe przypadki, w tym także przypadek, który się istotnie zdarzył, np. przy zamordowaniu dziadka, babci czy cioci Piotra Niżyńskiego). Należy teraz zauważyć, że o ile skrajnie małe jest prawdopodobieństwo zdarzenia się przypadkowego konkretnych kojarzących się z nadchodzącym przestępstwem artykułów w prasie już w wydaniu poprzedzającym o 1 dzień nastąpienie tego przestępstwa, a więc przygotowanym 2 dni wcześniej (tak np. właśnie w kwestii zabijania mej rodziny w pewnym zażaleniu wykazałem, że prawdopodobieństwo takie wynosi w tych sprawach poniżej jednej trylionowej, tzn. ułamka z jedynką i 18 zerami w mianowniku — dotyczyło to zdarzenia się zarazem (1) odpowiednio „okrągłych” długości życia, a jednocześnie też (2) zdarzenia się powracających — zawsze przy zabijaniu członków mej rodziny od strony matki, tj. przy 3 zgonach z tej strony rodziny — tematów artykułów w prasie, mianowicie występowania zawsze wtedy jednocześnie 3 bardzo trafnych tematów, jak również (3) pewnych innych dodatkowych jeszcze zbieżności i trafień; wszystko to razem było prawdopodobne w stopniu zaledwie jeden do tryliona) — o ile więc losowe trafienie się artykułów z kojarzącymi się ze mną cechami jest skrajnie mało prawdopodobne, o tyle, dla porównania, pod warunkiem takiego zdarzenia się w gigantycznym stopniu rośnie prawdopodobieństwo (tzw. prawdopodobieństwo warunkowe) hipotezy spowodowania przestępstwa przez pewne nieprzyjazne wobec pokrzywdzonego (w tym przypadku wobec mnie) ośrodki. Dlaczego to prawdopodobieństwo, wedle zasad matematyki i rachunku prawdopodobieństwa, tak gigantycznie wtedy rośnie? Bo prawdopodobieństwo warunkowe jest ilorazem prawdopodobieństwa podstawowego zdarzenia, o które tu chodzi (w tej jego części, która dotyczy danego warunku, tzn. w tej części zbioru zdarzeń, która z nim ma część wspólną) — tutaj więc: ilorazem zdarzenia „wrobienie w wypadek przez sprawcę rozmyślnie pozostawiającego po sobie ślady w prasie, [w tym przypadku] polegające na [stosowaniu takich-a-takich nagłówków artykułów itd., itp., zgodnie z tym, co miało miejsce]” — przez prawdopodobieństwo warunku, którym tutaj jest to skrajnie nieprawdopodobne (w ogólności) trafienie się artykułów mających cechy „zbieżności szczególnej”, a więc bardzo trafiające w podstawowe cechy sytuacji Piotra Niżyńskiego. Jeśli więc, już bez maskowania się i zasłaniania przesadnymi oszacowaniami, w rodzaju „na 99% coś takiego się zdarzy” — gdy więc spojrzy się prawdzie w oczy i powie, że takie przypadki nie miały prawa się zdarzyć, bo same w sobie są skrajnie nieprawdopodobne, jak jeden do milionów, miliardów czy bilionów, łącznie tutaj rzecz biorąc — to podzielenie przez ułamek rzędu jeden do miliarda itp. oczywiście gigantycznie zwiększa prawdopodobieństwo. Następuje prawdziwy skok prawdopodobieństwa w górę, w okolice 99% a nawet 100%, gdy wiadomo, że zachodzi dana szczególna sytuacja. Poniżej jeszcze prostsze wytłumaczenie, pokazujące, że na pewno słuszne jest dopatrywanie się winy u kogoś innego niż u mnie. Załóżmy przykładowo, że jest jakiś zabójca, który pozostawia zawsze po sobie pewien (dla uproszczenia tego rozumowania) identyczny znak (np. „Z” jak Zorro). Zarazem zdarzenie się takiego znaku z innego powodu jest, załóżmy, tak skrajnie nieprawdopodobne, że pomijalne w rachunku. Wtedy, pod warunkiem istnienia znaku, prawdopodobieństwo, że to tamten zabił, staje się 100%. Natomiast bez znaku szansa, że to przez tego zabójcę ktoś zmarł, jest znikoma. Powyższe pokazuje, dlaczego analiza statystyczna artykułów prasowych w ogóle ma sens. Na zdarzenie losowe np. „śmierć w wyniku morderstwa” czy „wywołanie czyjegoś wypadku przez zewnętrznych sprawców”, jakkolwiek mało one by prawdopodobne były, zawsze składa się też — z jakimś jeszcze niższym prawdopodobieństwem — zdarzenie, że to ktoś zorganizował, kto lubi po sobie zostawiać ślady, nawet z przyczyn irracjonalnych (bo po prostu taki jest i to mu sprawia przyjemność; bo np. jest psychopatą). I niezależnie od tego, jak znikome jest prawdopodobieństwo takiej opcji, zyskuje ona na wartości, uprawdopodabnia się, a nawet staje się opcją najważniejszą i kluczową, gdy zaistnieją odpowiednie warunki, jakie z nią się wiążą a jakie tak poza tym z bardzo małym tylko prawdopodobieństwem mogą się zdarzyć (bo po prostu tak trafnie normalnie się okoliczności nie układają). Ta opcja spisku, zewnętrznego przestępcy, może skrajnie nietypowego, istnieje w uśpieniu, a zaistnienie określonych okoliczności faktycznych — pozornie z czym innym związanych, np. z prasą („co to w ogóle ma normalnie do rzeczy!”) — ją gigantycznie uprawdopodabnia. I to dlatego broniąc się wskazuję na prasę i wskazuję na to, jakie ona miała artykuły i że tutaj są dwie konkurujące ze sobą opcje: albo to się zdarzyło losowo, co jest mało prawdopodobne (a nawet, gdyby liczyć ściśle, to zapewne skrajnie nieprawdopodobne), albo to było zewnętrznie zorganizowane przestępstwo. Ta druga opcja wygrywa tym bardziej, im bardziej pierwsza jest nieprawdopodobna, a są to jedyne możliwe wytłumaczenia. Dlatego też proszę o uwzględnienie statystyki, statystycznej analizy artykułów prasowych. To ona jest kluczem i daje odpowiedź maksymalnie obiektywną, ścisłą matematycznie — a nie jakieś np. sędziowskie wyobrażenia o prawdopodobieństwie teorii jakiegoś spisku czy jakiegoś bardzo osobliwego sprawcy, który o sobie donosi do mediów, co może jeszcze rzekomo „jest w żadnych warunkach nierealne”. Sędzia przy tym błądzi, jeśli nie ogląda załączników nowego pisma, które są trzymane w brązowych kopertach, a i tak nie zgadza się na podejrzewanie prasy o spisek kryminalny. Przecież właśnie temu te załączniki służyły, by dowieść, że prasa do mnie często tak podchodzi! Jak gdyby była z kimś w zmowie kryminalnej, z kimś, kto jest z jednej strony potężny, bo np. usługują mu różne szpitale, a z drugiej — wie, co się ze mną dzieje i kogo może w jaki sposób prześladować (poszczególni członkowie rodziny). Ta przecież istotna informacja o tym, że prasa w ogólności prezentuje wobec mnie określoną linię (przemilczania i, jak się zdaje, możliwej współpracy kryminalnej) nie zasługuje na takie pominięcie, by być tylko w kopertach i poza obszarem zainteresowania sądu. Powyżej dowiodłem w oparciu o wiedzę naukową (związaną z moim tytułem inżyniera), dlaczego statystyczna analiza artykułów prasowych jest czymś ważnym — w związku z tym szersze zainteresowanie się sądu tym problemem byłoby jak najbardziej wskazane.

[175] Jak widać, wyjaśnia się tutaj jeszcze jedna konotacja artykułu pod nrem 94 w rozdz. 4.2, wspierająca postrzeganie go jako potencjalnej aluzji prasowej do sprawy (przyp. tut.).

[176] Jak wiadomo, sędziowie praw człowieka to eksperci wyspecjalizowani w tej dziedzinie, dlatego ich opinia powinna być ważna.

[177] Fakty bowiem, w opinii Trybunału, dowodzi się na rozprawach (takie samo stanowisko prezentuje on w sprawach cywilnych). Nie jest to już tam dokładnie wytłumaczone, aczkolwiek można przypuszczać, że ma to na celu m.in. zapobiegnięcie skazywaniu w sytuacji spornej tylko na podstawie sfabrykowanych na etapie postępowania przygotowawczego akt, oderwanych od rzeczywistości. Dopiero dzięki rozprawie możliwe jest autentyczne skonfrontowanie oskarżonego z dowodami: poprzez pokazanie mu konkretnych świadków (że nie są to osobniki „wirtualne” — dane osobowe wylosowane z bazy obywateli, ze sfałszowanym podpisem), którzy go obciążają, jak również tych dowodów, których przeprowadzenia się domaga a które oskarżyciel ewentualnie pominął, takich jak np. przesłuchanie lekarzy i możliwość zadawania im pytań. Autentyczną możliwą zakwestionowania dowodów i rozstrzygnięcia, jaka jest prawda, daje dopiero rozprawa — mówiona komunikacja „na żywo”. Nie powinno natomiast być tak, że dopiero na etapie apelacji czy zażalenia się podnosi, że jest możliwość, iż źle zrozumiano np. lekarza mówiącego jakieś słowa o „pacjentce”. Po czym, wskutek udanego zażalenia, on znowu coś dodaje do swego zeznania, ale tylko parę słów, i znowu to wystarcza (i może znowu konieczne jest zażalenie czy apelacja), mimo że nie dano oskarżonemu warunków, by z takim lekarzem porozmawiać na żywo, tj. po prostu: by go przesłuchać. Powyższe sytuacje wskazują kolejny powód, dlaczego rzetelne postępowanie sądowe w sytuacji sporu co do kwestii faktycznych wymaga przeprowadzenia rozprawy, tj. przewodu sądowego z postępowaniem dowodowym przeprowadzanym ustnie wobec obecnych, z możliwością ich wpływu na nie — ograniczenie się do posiedzenia nie załatwia tej sprawy i nie jest wypełnieniem konstytucyjnej gwarancji, tylko wręcz przeciwnie, jest podeptaniem jej.

[178] „Dowodu z wyjaśnień oskarżonego lub z zeznań świadka nie wolno zastępować treścią pism, zapisków lub notatek urzędowych” (przyp. tut.).

[179] Gdyż ta jest uregulowana co do jej przebiegu i wiadomo, do czego sąd ma prawo procedując po kolei prawem przewidziane czynności, natomiast w przypadku posiedzeń wiadomo tylko tyle, że na posiedzeniu następuje rozstrzygnięcie sprawy i ogłoszenie orzeczenia. A zatem zgodnie z zasadą, że organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa sąd dowody z przesłuchania powinien przeprowadzić na rozprawie, w trybie prawem przepisanym.

[180] „Oddalenie wniosku dowodowego następuje w formie postanowienia” (przyp. tut.).

[181] Przypomnijmy, głosi on „Organy prowadzące postępowanie karne są obowiązane badać oraz uwzględniać okoliczności przemawiające zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść oskarżonego” (przyp. tut.).

[182] Takie rozumienie słów „zbiegł z miejsca zdarzenia” wynika z orzecznictwa Sądu Najwyższego.

[183] „Jeżeli w toku rozprawy okaże się, że nie wychodząc poza granice oskarżenia można czyn zakwalifikować według innego przepisu prawnego, sąd uprzedza o tym obecne na rozprawie strony”. Następnie §2: „Na wniosek oskarżonego można przerwać rozprawę w celu umożliwienia mu przygotowania się do obrony” (przyp. tut.).

[184] Przypomnijmy, że sprawę taką, jak ta omawiana tutaj, można rozpoznać na rozprawie lub na jedynie innego rodzaju posiedzeniu (rozpoznanie „na posiedzeniu”), jest w związku z tym dychotomia i rozróżnienie „rozprawa” / „posiedzenie” (przyp. tut.).

[185] Niewątpliwie tak jest, gdy nie ma przepisów szczególnych (w podręcznikach temat jest omawiany pod hasłem „funkcja programowa skargi”, czyli pisma wszczynającego postępowanie w sądzie) — ogólną zasadą jest „zaprogramowanie” dalszego postępowania ramami wyznaczonymi przez pismo wszczynające postępowanie, w tym więc co do tego, o który czyn chodzi i z jakich przepisów są zarzuty (przyp. tut.).

[186] Tj. np., w moim przypadku, (1) względnie niska prędkość, umiarkowana, (2) brak świadków ze środka auta — co do stanu kierowcy i jego uważności lub nieuwagi — oraz (3) twierdzenia, że „samochód nagle przestał reagować na hamowanie, jakby ślizgał się” — a jest coś takiego wśród danych zaświadczanych przez Policję. W moim przypadku dochodzi tu jeszcze postawa prasy (mass mediów) w przeddzień zdarzenia i w jego dniu, konsekwentnie przeze mnie wskazywana.

[187] Którym nie chciało się nawet napisać wniosku o przywrócenie terminu, choć przekroczono 7-dniowy termin wyznaczony przez Sąd dla uzupełnienia braku pisma procesowego.

[188] Kwestii szerokiego spisku licznych kluczowych sił w państwie, które okazują się wrogie prawom człowieka zwłaszcza w przypadku Piotra Niżyńskiego i jego rodziny. A widzą przy tym, że jest traktowany niesprawiedliwie i że pada ofiarą przestępstw.

[189] […]

[190] Schizofrenia zawiera w sobie nie tylko ogólne zaburzenia intelektu, w tym np. postrzegania czy myślenia, ale i zaburzenia emocjonalne polegające na ogólnym niedostosowaniu afektu. Dlatego powinna być widoczna dla każdego lekarza. Najpowszechniejsze przypadłości, obejmujące 99% przypadków, takie, jak bladość afektu, rozkojarzenie, zaburzenia formy myślenia, zaburzenia afektu czy nawet otamowania, są niewątpliwie dostrzegalne przy pierwszym kontakcie. Nie bez powodu więc lekarze wykluczyli w moim przypadku schizofrenię czy raczej stwierdzili, że w trakcie wizyty po jej istnieniu śladu nie było.

[191] Przypomnę treść: „Organy prowadzące postępowanie karne są obowiązane badać oraz uwzględniać okoliczności przemawiające zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść oskarżonego” (przyp. tut.).

[192] Tj. „w związku z” — sformułowanie prawnicze głoszące potrzebę łącznego stosowania więcej niż jednego przepisu (przyp. tut.).

[193] „Organy postępowania kształtują swe przekonanie na podstawie wszystkich przeprowadzonych dowodów, ocenianych swobodnie z uwzględnieniem zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego” (przyp. tut.).

[194] Błędnie jestem z nią utożsamiany.

[195] P. np. wyrok z 15. marca 2001 r., III KKN 492/99 — LexPolonica nr 351466, OSNKW 2001, nr 7—8 — stała linia orzecznicza.

[196] Tutaj trzeba też wspomnieć to, że nie udowodniono konkretnego naruszenia zasad bezpieczeństwa w ruchu drogowym, a to, że kierowca jechał szybko, jest wręcz zaprzeczone przez świadka R. Nie udowodniono, że człowiek czegoś nie zrobił, co powinien.

[197] Nie sposób też twierdzić, że są to fakty powszechnie znane, ponieważ typowy człowiek nie ma możliwości w ogóle wiedzieć, czy tak jest. W związku z tym nie ma u niego wiedzy — nie można też dlatego powiedzieć, że jej przedmiot jest „znany” mu. Sposób konstrukcji układów elektronicznych, ich bezpieczeństwo, to, czy nie są częścią botnetu falowego, pozostaje owiany tajemnicą — nie podjęto żadnych prób dowodowego ustalenia tego.
Prawdopodobnie to satelity GPS nadają [tego typu „włamaniowe” (przyp. tut.)] fale dla elektroniki samochodowej, komputerowej, elektroniki w telefonach komórkowych i dla wszelkich innych procesorów (np. w rejestratorach monitoringu) — tak słyszałem od osób poinformowanych i zamieszanych w podsłuchy państwowe, aczkolwiek jest to tylko plotka.
Oczywiste jest, że jeśli elementy elektroniczne samochodu tworzą tzw. „botnet” sterowany z zewnątrz, to po pierwsze jego wykorzystywanie najprawdopodobniej miewałoby czasem miejsce — a zatem zdarzałyby się przypadki, że to przez ten botnet ktoś miałby spowodowany wypadek — a po drugie: byłyby to przypadki wyjątkowo rzadkie, na tle ogólnej liczby przejazdów samochodami danej marki.
Wprowadza to jednak możliwość, że sąd ma do czynienia właśnie z takim przypadkiem, ponieważ o ile one się zdarzają (a wypadek w ogóle jest rzadkością i zawsze w takich sprawach chodzi o przypadki bardzo rzadkie), to najpewniej trafiają właśnie do sądu. Powinien on umieć je właściwie osądzić.
Nie ma zaś w postepowaniu karnym miejsca na coś takiego, jak „bezpośrednie przenoszenie ustaleń faktycznych z głowy sędziego do ustalonego stanu faktycznego sprawy”.

[198] Jest to bowiem klucz do wyjaśnienia, jakim cudem tak błędne przypisywanie sprawstwa w ogóle może mieć miejsce. Przecież w normalnych warunkach, gdy akty oskarżenia (czy zarzuty) pisze się prawidłowo, nie ma w ogóle możliwości pomijania jakichś dowodów. Tutaj natomiast doszło do błędu, o którym mowa w drugim punkcie listy i próbuje się to zamiatać pod dywan.

[199] Sposób jest częścią opisu faktycznego czynu określającą sam czyn. (W odróżnieniu od np. skutków czy okoliczności — te dotyczą rzeczy wobec niego zewnętrznych.) Sposób powinien choćby w zarysie dawać odpowiedź na to, jakie to ruchy były wykonane lub niewykonane przez sprawcę, co — we wskazanych (z wymaganą do tego dokładnością) okolicznościach i przy wskazanych skutkach — konstytuuje konkretny czyn zabroniony.

[200] Patrz wcześniejsze pismo „DOWÓD NA TO, ŻE PRZEPROWADZONO PRZECIWKO MNIE…”, gdzie powoływałem się na konkretne cytaty z doktryny prawa.

[201] Nie przypisuje tu się mu np., że nie wciskał pedału hamulca. Dochodzi zatem do sytuacji, że nawet i osoba niewinna (której zdarzyła się kolizja wskutek nieprawidłowej pracy elektroniki) powinna się pod czymś takim podpisać. A przecież prawidłowy zarzut nie może być tak skonstruowany, jak już wyjaśniono w ww. (w przyp. […]) piśmie.

[202] „Podstawę orzeczenia może stanowić tylko całokształt okoliczności ujawnionych w postępowaniu, mających znaczenie dla rozstrzygnięcia”.

[203] Oraz innymi dowodami (np. opinia biegłego co do danych na temat tzw. domen internetowych pochodzących z rejestru www.dns.pl — a więc co do tego, czy są one w Internecie uznawane za autorytatywne wg centralnych instytucji koordynujących zarządzanie Internetem — czy wyciągi z rejestru prasy i rejestru znaków towarowych).

[204] Ma to swoje uzasadnienie, które dobrze rozumiem i jestem w stanie przedstawić dowodowo. Sporo dowodów, w tym co do stanu prokuratury, padło już zresztą w zał. I pisma „UZUPEŁNIENIE DOWODÓW” z czerwca 2018 r. — zostały ukryte w kopertach.

[205] Np. równo 2800 tygodni życia i ani dnia dłużej lub krócej. Tak w przypadku mej cioci: A. U., siostry mej matki. W dodatku oznacza to 19600 dni, która to liczba nie tylko wyraża się w równych setkach, ale ma też pierwiastek kwadratowy będący liczbą całkowitą, co jest wyjątkowe i zdarza się (któregoś dnia) raz na kilka miesięcy.
Podobnie też daty urodzin i śmierci mej babci L. U. tworzyły ciąg cyfr od 1 do 6 (rok śmierci 11 rok narodzin 23 dzień-miesiąc śmierci 4.4 dzień-miesiąc narodzin 5.6, czyli kolejno 11234456).
Podobnie też dziadek Z. Niżyński zmarł w okrągłym dniu, tzn. równo w setkach numer kolejny tego dnia w życiu tego dziadka się wyrażał, zaś jego żona żyła równo 3 tygodnie dłużej.
Podobnie też dziadek Henryk U. zmarł w 65-tą rocznicę akcji nazistowskich Niemców przeciwko pracownikom uczelni, gdy tymczasem był to najbardziej wykształcony z moich dziadków i miał stopień naukowy dr.

[206] Np.: art. 391—393a a contrario (co do tego, kiedy można odstąpić od zasady bezpośredniości); art. 45 ust. 1 Konstytucji RP i art. 6 ust. 1 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności (zasada sprawiedliwego procesu, p. stanowisko SN z ustnego uzasadnienia wyroku poświadczone przez wydawnictwo LEX i Helsińską Fundację Praw Człowieka); art. 7 k.p.k. w zw. z art. 4 k.p.k. w zakresie, w jakim sąd wyciąga wniosek o powstaniu urazu trwającego dłużej niż 7 dni na podstawie danych w niewyjaśniony sposób uzyskanych przez policjanta (być może przez telefon) i mogących zupełnie dowolnie być kłamstwem ze względu na brak sankcji karnej za kłamstwo. (Jest to wówczas wnioskowanie z brakującej przesłanki „informator mówił prawdę”. Jak wiadomo, najlepiej jest wtedy, gdy w ogóle sąd nie musi wnioskować, ponieważ same dowody stwierdzają określoną okoliczność. Ewentualnie zaś możliwe jest wnioskowanie o faktach ze stanu faktycznego nakreślonego przez same dowody. Tutaj natomiast jednak policjant jedynie poświadcza zasłyszaną informację, której ufa, ale której nie ma udowodnionej; sam dowód z takiej notatki czy zeznania nie świadczy o tym, co ona stwierdza, bo sam autor nie jest przecież w stanie autorytatywnie się o tym wypowiadać, a tylko świadczy taka notatka czy zeznanie o tym, że ustalono [autor ustalił] takie-a-takie informacje. Sąd zaś nie może uzupełnić braku jakiejkolwiek przesłanki, w tym takiej oto: „informator mówił prawdę”, wtykając je „z głowy” do ustalonego stanu faktycznego. Bez obarczania kogokolwiek odpowiedzialnością za ewentualne kłamstwo. Jest to bowiem naruszenie art. 5 §1 k.p.k. — obowiązku dowodu — i przede wszystkim art. 7 k.p.k., jako bezzasadne wnioskowanie, „błąd nieprawidłowej implikacji”. Plotka, pogłoska, zasłyszana informacja nie musi być prawdziwa. Nie powinien to zatem być fundamentalny dowód w sprawie.)

[207] Dotyczy to też, co ciekawe (wyjaśnia to np. mój blog, tutaj nie ma na to trochę miejsca), sygnatury sprawy o autoryzowanie przez sąd przymusowego leczenia mnie w Polsce w 2012 r. (przyp. tut.).

[208] Można argumentować, że tak jest rzeczywiście, ponieważ przytoczone przez prokuratora jako materiał dowodowy (oprócz kwestii sądowo-psychiatrycznych) „zeznania świadków i załączona dokumentacja” (zob. rozdz. 4.1) to w każdej sprawie jest materiał dowodowy, tak zawsze można napisać, przy czym wydaje się, że nie o to chodzi w ustawie, by powielać ogólną śpiewkę w każdej poszczególnej sprawie (przyp. tut.).

[209] Chodziło tu o to, że napisała mi w piśmie, że prokurator nie uzupełnił w terminie 7-dniowym swego wniosku z art. 324 k.p.k. (wniosku o umorzenie sprawy i zastosowanie środka zabezpieczającego), a zatem napisała coś, z czego mogę wnioskować, że ten wniosek stał się bezskuteczny (a więc np. teoretycznie prokuratura mogłaby nie wnosić nowego albo wnieść potem jakiś inaczej zredagowany, podczas gdy tamten poprzedni nie będzie mieć już znaczenia) — przyp. tut.

[210] Chodzi o art. 354a §1 k.p.k. (przyp. tut.).

[211] Wspominałem, że przesiadłem się do tego auta już po wypadku. Przypisywanie mi przyznawania się do kierowania pojazdem jest fałszywe. Ja wtedy często jeździłem taksówkami, a nie korzystałem ze swego samochodu. Wersja, że kierowałem, nie jest bynajmniej godna zaufania na tej to podstawie, że ja się do tego przyznaję. Wręcz przeciwnie i nigdy też się do tego nie przyznawałem. Wnoszę o uszanowanie zasady bezpośredniości a nie opieranie się na nieprecyzyjnie wyrażanych teoriach rzekomego świadka ex auditu w postaci policjanta.

[212] Chodzi oczywiście o przewodniczącego składu sędziowskiego, tu jednoosobowego, nie przewodniczącego wydziału.

[213] Jeśli chodzi o wyniki prowadzonych przesłuchań, jest to informacja publiczna i co za tym idzie jak wynika z Konstytucji RP (art.61) może być swobodnie powielana, por. przez analogię wyrok NSA: https://legalis.pl/protokol-zeznan-swiadka-w-postepowaniu-karnym-to-informacja-publiczna/ (ewentualnie kopia zarchiwizowana tej strony www na http://web.archive.org).

[214] Treść stanowi informację publiczną, co za tym idzie nie podlega możliwości ochrony przed nieodpłatnym powielaniem wynikającej z prawa autorskiego.

[215] Przypomnijmy, wg protokołu policyjnego (rozdz. 2.5), co jest zgodne z prawdą, jest tam (czy był wtedy) tylko 1 pas ruchu.

[216] Przestępstwo z art. 271 k.k.

[217] Rzekomo nie ma sporu o to, że popełniłem zarzucany mi czyn. Dodatkowo rzekomo nie ma sporu o niepoczytalność (gdy tymczasem jak Czytelnik widział podnosiłem, że może jestem zdrowy) — przyp. tut.

[218] Już rzekomo udowodnione, że to nieprawdziwe, sam tylko zmyślony fałsz.

[219] Jakaś bzdurna teoria, że rzekomo kwestia istnienia (niecofnięcia, prawnej skuteczności) „skargi uprawnionego oskarżyciela” i umorzenia sprawy z powodu jej braku dotyczy tylko spraw rozpoznawanych na rozprawie i w oparciu o akt oskarżenia.

[220] W przypadku czynów o znacznej społecznej szkodliwości, które mogą się powtarzać, właściwy jest środek „o charakterze izolacyjnym”, np. umieszczenie w psychiatryku — tak. art. 93g §1 k.k. Skoro więc do stopnia szkodliwości czynu adekwatny jest środek o charakterze wolnościowym, to można uznać, że sąd stwierdził, że jest ona przeciętna.

[221] Sędzia Sądu Rejonowego.

[222] Tzn. mogła się do niego przychylić bez przekazywania do SO, zawsze jest taka możliwość, z czego nie skorzystała.

[223] Tzn. nie odrzucać jako formalnoprawnie niedopuszczalnego.

[224] Było jeszcze coś takiego, że byłem wtedy w czytelni akt i prosiłem o dopytanie się, czy aby nie ma jakiegoś załącznika do akt, którego mi nie pokazali, w którym byłaby dokumentacja medyczna „pokrzywdzonej” E. P. Specjalnie naciskałem, żeby ustalili to w sekretariacie, i ustalili, że nic takiego nie ma, wszystko mi dali oprócz załącznika adresowego, który jest jednakże tylko załącznikiem adresowym (rzędu 1 kartka) i nie ma tam dokumentacji medycznej. Te interwencje w czytelni, bo chyba nawet kilka razy jednego dnia to powtarzałem, mam nagrane audiowizualnie wraz z dodatkowym przeglądaniem akt na filmach YouTube (może mi go usuną, ale jakby co mam to jeszcze jako plik z filmem) — jest o nich mowa w kolejnym piśmie.

[225] To akurat nieprawda, jak już wcześniej wspomniałem w przypisach Sąd Najwyższy dopuszcza różne „niezasadnicze” zmiany w zakresie opisu czynu na etapie postępowania sądowego (przyp. tut.).

[226] Nie ma tu miejsca na jakieś odmienne zapatrywanie, np. nie jest dopuszczalne dopatrywanie się (zupełnie bez podstaw w doktrynie i orzecznictwie, niejako z głowy i z chęci „dołożenia Piotrowi Niżyńskiemu”), że akurat w przypadku spraw z tej namiastki aktu oskarżenia, jaką jest wniosek o umorzenie sprawy i zastosowanie środka zabezpieczającego, konkretny czyn przypisany nie zawiera się w programie skargi. Jest to nieprawda i przeczy temu treść Kodeksu postępowania karnego, ponieważ właśnie funkcja programowa skargi tłumaczy obowiązek zawarcia w ww. wniosku dokładnego określenia przypisywanego osobie oskarżanej czynu. A zatem wykładnia funkcjonalna tych przepisów wyjaśni, że nie można skazać na środek zabezpieczający w drodze przypisania czynu innego niż ten z wniosku. Wymagane jest nadto zachowanie zasady równego traktowania (zawiera się w tym zakaz państwowej dyskryminacji) w porównaniu z osobami, którym również grozi odpowiedzialność o charakterze represyjnym (uderzająca w wolność i/lub prawa jednostki, w następstwie prawnie nagannego czynu), jednakże w oparciu o akt oskarżenia. Zasada ta jest zapisana w ustawie Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej, art. 32 ust. 1. Powyższa uwaga prezentuje tzw. dyrektywę wykładni w zgodzie z Konstytucją RP (p. wyrok SN nr II CSK 517/14, LEX nr 1940564, Legalis). Choćby więc sądowi wydawało się, że np. wykładnia językowa przepisów pozwala na skazanie Piotra Niżyńskiego na środek zabezpieczający w niniejszej sprawy, to z uwagi na sprzeczność tego z wykładnią funkcjonalną rozstrzygająca powinna być taka wykładnia, która jest zgodna z Konstytucją RP, czyli ta, która stwierdza, że sąd musi oprzeć się na ustaleniu popełnienia czynu takiego, jak we wniosku.

[227] Jak wiadomo, obowiązuje ona nie tylko w sprawach rozpoznawanych na rozprawie, jest bowiem nadrzędna i nie jest pozostawione do woli sędziemu, czy chce jej przestrzegać, czy nie, stosownie do tego, czy wybiera rozstrzygnięcie w drodze rozprawy, czy też nie. Jest, jak przyjmuje się powszechnie, stosowalna nie tylko we wszystkich postępowaniach karnych w fazie sądowej, bez względu na tryb rozpoznania sprawy (na rozprawie czy bez niej), ale i w cywilnych oraz wszelkich innych postępowaniach sądowych, osadzona jest ona w zasadzie prawdy materialnej, patrz art. 2 §2 k.p.k. (oczywiste bowiem jest, że trzeba dociekać prawdy u źródeł, a nie poprzestawać na plotkach i to w dodatku niejasnego pochodzenia, gdyż to drugie — jak głosi się w historii refleksji filozoficznej i prawnej od czasów Davida Hume’a — zwiększałoby ryzyko fałszywości ustaleń, do unikania tego zaś sąd jest zobowiązany na mocy art. 2 §2 k.p.k.) oraz w zupełnie jednolitych i niezmiennych zapatrywaniach polskiej profesury (por. granice swobody oceny dowodów wytyczone w art. 7 k.p.k.) sięgających co najmniej lat 50-tych (p. bibliografia na k. 416 [rozdz. 4.5, pkt I i tamtejszy przypis za cytatem — przyp. tut.]), a prawdopodobnie w ogóle przedwojennych, przy czym nigdzie nie można znaleźć poglądów, że w ogóle traci ona moc, o ile sąd ma (czy: chce) rozstrzygnąć sprawę na posiedzeniu. Dyskusja na temat stosowalności zasady bezpośredniości jest jednak zbędna, skoro jeszcze bardziej pierwotne wobec pytania o jej źródło jest tu pytanie o to, czy sąd w ogóle mógł w niniejszej sprawie orzec na posiedzeniu z pominięciem rozprawy. Nie jest to przecież decyzja mogąca cechować się arbitralnością; jak twierdzi organ kompetentny w dziedzinie wykładni Konstytucji RP (wyrok TK z 25.7.2013, SK 17/12) w działaniach sądów w ogóle nie powinno być żadnej arbitralności, słusznie więc przy każdym niedoprecyzowanym prawnie temacie rozpatruje się aż nawet szczegółowiej niż w ustawie, w jakich warunkach słuszna jest jaka decyzja. Tutaj zaś w grę wchodzi zbieg równolegle nałożonych na sąd praw i obowiązków, jako że oprócz prawa do rozstrzygnięcia sprawy na posiedzeniu, gdy stan faktyczny w sprawie nie budzi wątpliwości, istnieje także obowiązek z art. 6 ust. 3 pkt d Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności (ratyfikowanej za uprzednią zgodą wyrażoną w ustawie i będącej dla sądów polskich bezpośrednio stosowanym prawem, p. wyrok SN nr I CSK 304/16), by osobie oskarżanej o popełnienie czynu zagrożonego „karą” (przy czym konieczne jest szerokie i autonomicznie względem ustaw krajowych pojmowanie tego pojęcia, p. przypis 20 i sekcja VII nin. pisma) umożliwić przesłuchiwanie świadków oskarżenia. Tymczasem Piotr Niżyński wyraził takie życzenie na k. 417-odwrót i 418 [chodzi o pkt II z pisma z 1.8.2018, rozdz. 4.5 (przyp. tut.)] — poparł je orzecznictwem ETPCz na k. 419 — jak również (ściślej w temacie samodzielnego przesłuchiwania przez niego) wyraził je na odwrocie pisma z listopada 2018 r. [pismo z 7.11, prezentata 30.11; w aktach jest dopiero za tymi polemikami (przyp. tut.)]. Otóż jednolite stanowisko zarówno doktryny, jak i orzecznictwa, jest takie, że w sprawie takiej jak niniejsza sąd nie mógł orzec na posiedzeniu, przy czym w doktrynie (naukach prawnych) wywodzi się to właśnie po pierwsze z zasady bezpośredniości (za wcześnie na przypisanie sprawstwa), która w ogóle powinna przyświecać ocenom sądu w dziedzinie ustaleń faktycznych, natomiast dodatkowo w aprobowanym w doktrynie orzecznictwie zarówno Sądu Najwyższego (p. przyp. 22 i 61 [IV KK 149/08, co do doktryny to chodzi o przypis cytujący książkę Klejnowska et al. (przyp. tut.)]), jak i sądów niższego szczebla, w tym tutejszego Sądu Okręgowego w Warszawie (p. przyp. 24 [przytaczający IX Kz 1761/14 (przyp. tut.)]), ugruntowane jest stanowisko, że w przypadku istnienia kontrowersji co do faktów (sporu między stronami) sąd powinien ją rozstrzygać na rozprawach, a nie arbitralnie rozstrzygać je np. wedle ocen co do prawdopodobieństwa, pomijając własne postępowanie dowodowe, gdyż to byłoby niewywiązaniem się z obowiązku sądu, by dokonać własnych ustaleń faktycznych i przeprowadzić własne postępowanie dowodowe; sąd nie jest od tego, by jedynie przejmować cudze ustalenia, by więc jedynie np. zgadzać się zawsze z Policją, bez żadnej weryfikacji, np. tutaj co do kwestii szkody na zdrowiu. Konkretne cytaty i przykłady orzeczeń zaprezentowane są w przedostatniej sekcji niniejszego pisma (p. spis treści na wstępie). Nie ma tu zupełnie żadnej różnicy między sprawami toczącymi się z aktu oskarżenia a sprawami toczącymi się z jego namiastki, np. wniosku prokuratora o umorzenie i środek zabezpieczający. Tak czy inaczej w każdego typu sprawie mogłoby dojść do wydania rozstrzygnięcia na posiedzeniu, tylko że właśnie uznaje się to za wprawdzie nieuregulowane przez prawo na zasadzie wyrażonego wprost zakazu, ale mimo to za niedopuszczalne z uwagi na konkretne standardy co do obowiązków sądu. Tak samo więc np. w sprawie toczącej się z aktu oskarżenia sąd teoretycznie mógłby ją umorzyć na posiedzeniu z uwagi na rzekomą niepoczytalność sprawcy (gdy środków zabezpieczających stosować nie trzeba), jednakże jeśli istnieje kontrowersja i są 2 wersje co do tego, czy sprawca był niepoczytalny, gdyż z jednej strony sąd ma dowody z jednego źródła, np. od lekarzy oskarżonego, a z drugiej z innego, np. od biegłych prokuratury (może np. dużo starsze), niedopuszczalne jest umorzenie z braku znamion czynu zabronionego w oparciu o przyjęcie jednej z wersji zdarzeń, a więc ocenę dowodów w aspekcie wiarygodności i wybór jednych a zlekceważenie drugich jako niewiarygodnych. Tego właśnie się nie stosuje, a źródło tego — znanego również w Sądzie Okręgowym w Warszawie, w tym w sprawach Piotra Niżyńskiego — orzecznictwa jest w samym Sądzie Najwyższym. Patrz ww. przypisy. I choć z płytko interpretowanych przepisów Kodeksu postępowania karnego (rozumianych wąsko i bez odwołania się do systemu prawa uwzględniającego też poglądy doktryny i orzecznictwa oraz zasady sprawiedliwego postępowania wytyczane przez Konwencję oraz Trybunał w Strasburgu) nie wyczyta się nic ponad to, że gdy w fazie sądowej sprawy sąd nie ma wątpliwości, że postępowanie można umorzyć z braku znamion czynu zabronionego, to może pominąć rozprawy i zrobić to na posiedzeniu, w ramach wstępnej kontroli aktu oskarżenia — jest to też expressis verbis zapisane w przepisach o wnioskach prokuratora o umorzenie i środek zabezpieczający, też sąd ma prawo umorzyć sprawę bez procesu — to jednak przyjmuje się powszechnie, że jest to niedopuszczalne, jeśli występuje kontrowersja (spór między stronami) co do faktów pozwalających na taki krok, np. co do istnienia choroby psychicznej. Nie ma więc powodu, by w bardzo analogicznej sytuacji, jaką jest wniosek prokuratora o umorzenie postępowania i zastosowanie środka zabezpieczającego, interpretować prawo i art. 7 k.p.k. inaczej i uznawać, że rozprawę można pominąć, a sprawę rozstrzygnąć na posiedzeniu. Do tego więc prowadzi sformułowanie ustawowe z art. 354 pkt 2 k.p.k. „popełnienie … nie budzi wątpliwości” — tak je trzeba interpretować, by być w zgodności z art. 7 k.p.k.: chodzi tu w tym przypadku po pierwsze o brak kontrowersji, sporu między stronami, co do faktów pozwalających na taki krok. Zauważyć zaś trzeba, że Piotr Niżyński podważa także teorie o jego chorobie, a to dokumentami — wynikami badań prywatnie a nie państwowo zleconych, które są na k. 422—429; wniósł też wiele sensownych pism procesowych świadczących o sprawności jego umysłu (mogą one być jej dowodem w przeciwieństwie do przekonań Piotra Niżyńskiego, które są bez znaczenia w sytuacji, gdy nie udowodniono ich fałszywości). W zaistniałych warunkach kontrowersji co do licznych faktów nielegalne więc było pominięcie rozprawy, a co za tym idzie dyskusja o podstawach prawnych stosowania zasady bezpośredniości przy ocenie dowodów jest bezprzedmiotowa.

[228] Zarzut ich naruszenia sprowadza się, jak to bywa (choć b. rzadko) w sądach, do tego, że stronniczo pominięto przy rozumowaniu inne możliwości — których zdarzenia się nie sposób uznać za nierealne, bo każdy wie, że może do takiej sytuacji doprowadzić — co zrobiono w sposób konkurencyjny względem domniemania niewinności, na zasadzie tezy padającej niejawnie (założonej) we wnioskowaniu (że nie było jakoś inaczej): bez przesłanki, która na nią pozwala. Czyli nie jest zapewniona niezawodność rozumowania (sąd zgaduje, domyśla się, domniemywa), a ustalenia faktyczne przyjmowane są jedynie jako „z dużym prawdopodobieństwem prawdziwe”, zaś sędzia godzi się na to, że (z powodu obranej przez niego taktyki) ustalenia te mogą być fałszywe. I zdarzać się będzie, że będą nietrafne. To zaś oczywiście narusza art. 2 §2 k.p.k. (obowiązek co do prawdy materialnej) i jest nielegalne, a rozumowanie takie — nieprawidłowe. Zająknięcie się, sytuacja, że usta mówią co innego niż chciałaby głowa (co innego niż wedle wyższej myśli) wskutek nieuwagi lub rozkojarzenia, ironia, kłamstwo policjanta, korzystanie z wolności mówienia (ta zaś oznacza, że państwo nie czyni przeszkód, nie będzie odstręczać, odstraszać, karać)… Różnych podstaw, na jakich może dojść do takiej sytuacji, zwłaszcza u psychotyka, czyli osoby, która może mieć zaburzenia w formie myślenia, przyczyn tego, co zdarza się mimo wszystko już po zarzucanym wypadku, można zaproponować wiele, w związku z tym sąd nie ma prawa arbitralnie przekreślać dobrego imienia i dobrego prowadzenia się jednej osoby tylko dlatego, że druga stwierdziła, iż taka wypowiedź padła. Jedno bowiem nie przekłada się na drugie (na popełnienie czynu) w sposób pewny (tak, iż nierealna jest inna możliwość). Obie te osoby są przecież objęte domniemaniem niepopełnienia czynu zabronionego (art. 5 §1 k.p.k., w tym także w zw. z art. 380 k.p.k.) — również więc Piotr Niżyński, który zeznał na Policji w ramach swego zawiadomienia o przestępstwie z listopada 2018 r., że policjant J. G. kłamał. Nie można przekreślać którejkolwiek z nich, nie można Piotra Niżyńskiego traktować jako osoby, która na Policji zeznała fałszywie i „tego też tylko dowodem może być załączony protokół”.

[229] Chodzi tu o pismo z 9.6.2018, rozdz. 4.2 (przyp. tut.).

[230] Początek wyjaśnień z rozdz. 3.3 (przyp. tut.).

[231] Nieprecyzyjne uzasadnienie. Chodzi tu o wnioski z 28.9.2018 r. i 9.10.2018 r., zob. rozdz. 4.7 (przyp. tut.).

[232] Brak dokładnego określenia czynu (m.in. powodujący, że osoba niewinna także może podpisać się pod danym zarzutem) podnoszony w punkcie III.11 pisma z 9.6.2018, rozdz. 4.2 (przyp. tut.).

[233] Spóźnione usunięcie braku przez wezwaną do tego prokuraturę, zob. końcówka rozdz. 4.1 (przyp. tut.).

[234] Pismo z 8.9.2018 r., rozdz. 4.6 (przyp. tut.).

[235] Zauważmy też, że ewentualna wykładnia art. 17 §3 k.p.k. przewidująca, że to nie sprawca może być poddany środkom zabezpieczającym (represjom) wskutek wniosku prokuratora z art. 324 k.p.k. o umorzenie i środek zapobiegawczy orzekany wobec osoby niepoczytalnej — a jedynie osoba, która „prawdopodobnie” jest sprawcą, ale to na razie nie jest pewne — niewątpliwie naruszałaby samą istotę rozwiązania prawnego wprowadzonego w art. 324 k.p.k. Prawidłowa wykładnia polega tu na dostrzeżeniu, że sprawca jest niewinny, ponieważ nie popełnił przestępstwa, lecz dzięki temu przepisowi mimo to może być pociągnięty do odpowiedzialności w trybie środków zabezpieczających (atoli w tym przypadku musi być to sprawca niepoczytalny, a więc osoba, której udowodniono popełnienie czynu zabronionego bez popełnienia przestępstwa, bo przekreśla je art. 31 k.k.; tylko taką możliwość, a więc możliwość ścigania tylko sprawcy, stwarza art. 324 k.p.k.; natomiast środków zabezpieczających NIE orzeka się w oparciu o ten przepis art. 324 k.p.k. „dla bezpieczeństwa także przeciwko osobie takiej, która nawet niekoniecznie dopuściła się zarzucanego jej czynu, ale wydaje się to prawdopodobne”). W tym kontekście można wskazać na uregulowanie ustawowe z art. 1 §3 k.k., które głosi, iż wina jest konieczna dla popełnienia przestępstwa, ale nie jest konieczna dla popełnienia czynu zabronionego, jak również na tradycję tzw. psychologicznej (a nawet normatywnej, opartej o koncepcję „przestępstwa”) teorii winy — w przypadku osób poważnie chorych psychicznie jest bowiem wręcz standardem, że nie przypisuje się im żadnej tzw. winy, a tylko popełnienie czynu zabronionego w stanie niepoczytalności (w związku z tym to już sam fakt niepoczytalności wyklucza winę i dlatego to nie w związku z tym o niedowodliwość bycia sprawcą czynu w takim razie, w przypadkach psychiatrycznych, chodzi w art. 17 §3 k.k.; nie o to, że nie trzeba tego sprawstwa dokładnie udowodnić, by skazać niepoczytalnego na środek zabezpieczający, albowiem przepis art. 17 §3 k.k. jest tylko o relacji możliwości przypisania winy do stosowania środków zabezpieczających: że drugie istnieje bez pierwszego). Zasługuje również na przywołanie tu orzecznictwo Trybunału Konstytucyjnego, iż wina jest wprawdzie nieraz czymś nie do końca obecnym, ale przypisanie prawnej naganności danego postępowania, o którą w odpowiednim przepisie chodzi, nie może nastąpić, w państwie prawnym, bez uprzedniego spełnienia warunku koniecznego w postaci uprzedniego wykazania sprawstwa (cyt. dosł.: „odpowiedniego dla danej regulacji surogatu winy”) — p. np. wyrok TK nr SK 59/13, uzasadnienie, 104 i 107, https://ipo.trybunal.gov.pl/ipo/view/sprawa.xhtml?&pokaz=dokumenty&sygnatura=SK%2059/13). Ma więc konstytucyjne umocowanie taka interpretacja art. 380 kpk w zw. z art. 5 §1 k.p.k., iż według niej wprowadza on konieczność udowodnienia czynu — z zachowaniem wszelkich normalnych standardów, bez dyskryminacji, czyli zupełnie analogicznie jak w każdej innej sprawie — przed jego przypisaniem przy obsłudze wniosku prokuratora z art. 324 k.p.k. Ma to mianowicie umocowanie konstytucyjne w art. 42 ust. 1 Konstytucji RP. Ewentualnie poczyniona przez sąd I instancji wykładnia art. 17 §3 k.p.k., iż „tutaj nie potrzeba dowodu ostatecznego, wystarczą obarczone ryzykiem zafałszowań domysły lub poszlaki”, jest po prostu wykładnią sprzeczną z Konstytucją RP.

[236] Kuriozalne przy tym jest to, że w sprawach cywilnych nadal zażalenia są rozpoznawane przez 3 sędziów. Wyjaśnia to może trafnie osobna (II) sekcja tego dokumentu, która wskazuje na wysokie prawdopodobieństwo nielegalnych politycznych knowań co do tej sprawy.

[237] W tym przypadku dotyczyło to aktów oskarżenia, ale w przypadku spraw z wniosku prokuratora o umorzenie i zastosowanie środka zabezpieczającego sytuacja jest jeszcze korzystniejsza dla strony broniącej się. Sąd bowiem nie tyle może, co wręcz musi zastosować takie umorzenie, jeśli oskarżyciel nie uzupełni braku w terminie, a to dlatego, że stosuje się przepis art. 120 k.p.k., a nie przepisy szczególne o aktach oskarżenia, ten zaś wprowadza tzw. termin zawity, czyli taki, którego przekroczenie powoduje bezskuteczność pisma. Patrz np. prof. D. Świecki (SSN), Postępowanie przed sądem pierwszej instancji oraz postępowania szczególne, KSSiP, Kraków 2015, s. 13, https://www.kssip.gov.pl/sites/default/files/postepowanie_przed_sadem_kor. pdf. Podobnie twierdzono już wcześniej, p. np. uchwała SN z 31.8.1994 r., I KZP 19/94, OSNKW 1994/9—10/56. Zwrócić tu jednak trzeba uwagę, że zupełny brak jakiegoś prawem wymaganego elementu, np. uzasadnienia z wyszczególnieniem dowodów, na jakich opiera się oskarżenie, nigdy nie może być zlekceważony tak, że sprawa trafia do rozpoznania merytorycznego, lecz zarówno przy aktach oskarżenia (p. wyrok SN nr III KK 158/13), jak i — zupełnie analogicznie — przy wnioskach o umorzenie i środek zapobiegawczy musi zakończyć się albo uzupełnieniem skargi przez prokuratora na czas, albo umorzeniem postępowania z braku skargi uprawnionego oskarżyciela.

[238] Art. 120 k.p.k. ujmuje braki formalne pisma (mogącego zawierać oprócz pisma przewodniego także załączniki) w najogólniejszym możliwym sensie, bez ograniczania ich dziedziny (np. nie ma ograniczenia ich tylko do dziedziny „warunków formalnych zdefiniowanych w przepisach o aktach oskarżenia”; brak może być jakiegokolwiek rodzaju, pod warunkiem, że jest na tyle istotny, iż bez jego spełnienia zamknięta jest droga załatwienia w sądzie określonej sprawy, tzn. np. pod względem prawnym odpowiednie „domaganie się” czegoś jest nielegalne). Innymi słowy, co do zasady, nie licząc tu przesłanki istotności rozumianej jak wyżej (która rzeczywiście wprowadza pewne ważne ograniczenie), art. 120 k.p.k. wytycza najszerszy możliwy zakres braków i posługuje się najogólniejszym możliwym pojęciem „pisma”. Z pewnością więc mieściłaby się w tej dziedzinie stosowalności przepisu (gdyby nie to, że istnieją na ten temat przepisy szczególne, wypierające stosowanie art. 120 k.p.k.) także sfera tzw. braków formalnych aktu oskarżenia sensu largo, czyli dotyczących dołączenia i konstrukcji jego załączników (p. poglądy doktryny: np. prof. D. Świecki [sędzia SN] w Postępowanie przed sądem pierwszej instancji…, s. 11, KSSiP, Kraków 2015 oraz dr T. Razowski [dawniej sędzia] w Formalna i merytoryczna kontrola oskarżenia…, s. 72, Kraków 2005 wprowadzają w kontekście aktów oskarżenia pojęcie „warunków formalnych sensu largo”), a potencjalnie także — ze względu na to, że przepis nie ogranicza się tylko do badania skargi prokuratora, ale ogólnie całego pisma, mogącego przecież zawierać załączniki (w tym także akta) — kwestia niewypełnienia jakichkolwiek warunków ustawowych co do, stanowiących załącznik wniosku, akt postępowania przygotowawczego, tj. warunków podanych w którymkolwiek miejscu ustawy, jako że nic w art. 120 nie wyklucza żadnych warunków ustawowych gdziekolwiek ustanowionych z zakresu jego stosowalności, lecz wręcz przeciwnie: jest on sformułowany bardzo ogólnie.

[239] […]

[240] Jakkolwiek pojęcie „wiedza” ma kilka możliwych interpretacji — przykładowo w czyichś wyobrażeniach mogłoby to oznaczać tylko własną wiedzę ogólną, jaką ma sędzia — to przyjmuje się powszechnie, że jest ono w art. 7 k.p.k., który nakazuje stosowanie wskazań wiedzy, pojmowane szeroko, obejmując zarówno wiedzę ogólną, jak i wiedzę szczególną, którą sędzia nie dysponuje. Zawiera się w tym więc całokształt dorobku rzetelnej nauki. Tak w: prof. M. Klejnowska, prof. C. Kłak [sędzia TS], prof. Z. Sobolewski, prof. P. Sowiński: Proces karny. Część ogólna, s. 52, LEX, Warszawa 2012.

[241] Oczywiście jeden wyjątek od tego to twierdzenia jednocześnie i wykazane w sposób wiarygodny, i powszechnie znane.

[242] Oczywiście owo prawo człowieka trzeba wykładać tak, by nie było dyskryminacji osób chorych psychicznie, niepoczytalnych (dyskryminacja bowiem też jest zakazana, mianowicie prawami człowieka i oczywiście też Konstytucją polską), a zatem z wykorzystaniem autonomicznego rozumienia pojęcia „kary” (czyn zagrożony karą), tj. niezależnego od ustaw w danym kraju, przy czym musi ono być pojmowane szeroko. Trybunał w Strasburgu zresztą celuje w szerokim rozumieniu różnych pojęć, np. w odniesieniu do prawa do prywatności i poszanowania swego domu pojmuje „dom” także jako biuro, siedzibę firmy itp., a więc nie jako zaledwie np. „miejsce zamieszkania” w rozumieniu jedynego takiego miejsca, noclegowni, miejsca przechowywania rzeczy osobistych itp. Rozróżnienie „kary” i „środka zapobiegawczego”, którym może być nawet pobyt w zakładzie psychiatrycznym czy różne formy de facto ograniczenia wolności, jest specyfiką prawa krajowego: ustaw polskich (podobnie jak zawężające rozumienie pojęcia „przestępstwo”), natomiast w prawie konstytucyjnym i podobnie też w prawie międzynarodowym nie ma podstaw i nie stosuje się tego rozróżnienia, lecz mówi się ogólnie, sensu largo, o odpowiedzialności o charakterze represyjnym (p. sekcja VII nin. pisma), zaś (zależnie od konkretnego aktu prawnego) właśnie do tej negatywnej dla sprawcy reakcji państwa na dany czyn odnosić się może słowo „kara” (np. kara administracyjna). Nie ma powodu, by się nie odnosiło, p. definicje słownikowe.

[243] Zawartych na k. 174-odwrót, 268, 406 (wraz z wnioskami na „s. 27—29 z 78” zał. I tamtego pisma), 406-odwrót., 417—419 [tj. rozdz. 3.12, 4.2, 4.4, 4.5 pkt II (przyp. tut.)].

[244] Zob. np. postanowienie SN z dnia 9 lipca 2008 r., IV KK 149/08, OSNwSK 2008, poz. 1419.

[245] P. np. M. Klejnowska, C. Kłak, M. Rogalski, Z. Sobolewski, P. K. Sowiński: Proces karny, część ogólna, wyd. 2, Wolters Kluwer Polska, Warszawa 2012, s. 51: „Zgodnie z utrwalonym stanowiskiem Sądu Najwyższego, przekonanie sądu o wiarygodności jednych dowodów i niewiarygodności innych pozostaje pod ochroną przepisu art. 7 k.p.k., jeśli tylko: 1) jest poprzedzone ujawnieniem W TOKU ROZPRAWY GŁÓWNEJ całokształtu okoliczności sprawy; 2) […]”.

[246] Podobne zapatrywania co do umarzania spraw na posiedzeniu z braku znamion czynu zabronionego, bez przeprowadzania rozprawy, wyraża też (wedle oświadczenia) rutynowo Sąd Okręgowy w Warszawie, w tym m.in. w orzeczeniu IX Kz 1761/14 w sprawie Piotra Niżyńskiego. Umorzenie na posiedzeniu nie może mieć miejsca, jeśli jedna strona prezentuje wersję faktów, stosownie do której zachodziłby brak znamion czynu zabronionego, a druga wersję faktów, stosownie do której by nie zachodził.

[247] Z zasady tej wynika, iż „Organy procesowe są zobowiązane do podjęcia maksymalnych starań i wyczerpania wszystkich środków — z wyłączeniem tylko takich, które byłyby sprzeczne z zasadą humanitaryzmu i gwarancjami procesowymi — w celu dotarcia do tej prawdy. Działania te powinny być podejmowane niezależnie od zachowania i stanowiska stron” (Klejnowska et al., op. cit., s. 43). Tamże podano, jako przykład przeciwieństwa prawdy materialnej, tzw. prawdę formalną; „Przykładem zastosowania tej teorii w praktyce [legalnej teorii dowodowej, specyfikującej w istocie, zdaniem polskiej profesury, tylko tzw. prawdę formalną] było uznawanie w czasach procesu inkwizycyjnego za dowód » koronny« decydujący o fakcie przestępstwa, przyznania się oskarżonego do winy (confessio est regina probationum, confessio est optima probatio) [w przyp.: T. Grzegorczyk, J. Tylman, Polskie postępowanie karne, Warszawa 2005, s. 84—85; R. Kmiecik, E. Skrętowicz, Proces karny. Część ogólna, Kraków 2004, s. 92]”. W niniejszej sprawie nie było wprawdzie w rzeczywistości przyznania się do winy, a policjant powinien przegrać pozew w tej sprawie, tym niemniej i tak metodologia sędziego jest błędna.

[248] Odpowiednio: rozdz. 3.12 pkt 25 (przesłuchanie Straży Akademickiej), złożony protokół notarialny z rozdz. 4.2, wnioski z pisma „Uzupełnienie dowodów” (rozdz. 4.4), wnioski z pkt. II pisma z 1.8.2018 (rozdz. 4.5) (przyp. tut).

[249] Zob. np. art. 170 §2 k.p.k.: „Nie można oddalić wniosku dowodowego na tej podstawie, że dotychczasowe dowody wykazały przeciwieństwo tego, co wnioskodawca zamierza udowodnić” (przyp. tut.).

[250] Tu: 3 przypisy wcześniej (przyp. tut.).

[251] Chodzi tu o domniemanie niewinności, jednak ponieważ w sprawach przeciwko niepoczytalnym przestępstwa jak się przyjmuje nie ma i nie ma też winy, można tu i ówdzie spotkać się z innymi pojęciami, jak właśnie np. zarzucalność czynu — z którym to pojęciem spotkałem się bodajże w orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego. W każdym razie tym, co mam na myśli, niewątpliwie jest brak sprawstwa po mojej stronie, co wynika też z przytoczonych przepisów. Art. 5 §1 k.p.k. głosi „Oskarżonego uważa się za niewinnego, dopóki wina jego nie zostanie udowodniona i stwierdzona prawomocnym wyrokiem”, a art. 380 k.p.k. — że tego typu przepisy stosuje się odpowiednio do podsądnych w sprawach przeciwko niepoczytalnym (przyp. tut.).

[252] Najpierw nie przyznawał się do popełnienia czynu, następnie rzekomo mówił [choć nie ma dowodu, że nie był to jedynie jego sposób ironii], że to jednak on kierował w czasie kolizji, po czym jakoby znowuż nie przyznawał się itd. (mnóstwo jakoby było dyskutowania), zaś na przesłuchaniu też nie przyznał się do tego ani nie oświadczył, że kierował pojazdem w czasie wypadku.

[253] Wolność mówienia, co się chce, wynika z wolności osobistej zagwarantowanej w art. 31 ust. 1 Konstytucji RP. Z wyjątkiem przypadków, gdy słowa naruszają czyjeś prawa lub jakieś słuszne przepisy prawa publicznego, następstwem wypowiedzenia jakichś słów nie mogą być represje ze strony państwa, ograniczanie wolności, np. wolności kierowania pojazdami. Wolność polega bowiem generalnie na braku przeszkód w działaniu. Wszelkie odstręczanie ze strony państwa, wszelkie zakazy, przeszkody, zwalczanie jakichś działań itd. są zaprzeczeniem wolności w danym zakresie. Wobec tego sąd I instancji, stosując interpretację niezgodną z wolnością mówienia, bo uzależniającą represyjną postawę państwa od czyjejś decyzji co do powiedzenia czegoś — które to mówienie nie było przecież samo w sobie dowodem procesowym z wyjaśnień oskarżonego czy podejrzanego (taki dowód bowiem powstaje na przesłuchaniu) — naruszył zasady prawidłowego prawniczo rozumowania w zakresie oceny dowodów. Nic też, powtórzmy, nie można wywnioskować z takiego wypowiedzenia czegoś, które następnie nie było podtrzymywane: człowiek nie jest prymitywnym deterministycznym automatem, w którym takie zjawisko może mieć tylko jedną przyczynę; przeciwnie, zawsze nawet osoba niewinna już po tym, jak czynu nie popełniła, wciąż może (i ma możliwość) rzucić np. takie oto słowa: „o tak, jasne. Niech będzie, że ja to zrobiłem” — można to powiedzieć np. na zasadzie ironii lub przejęzyczenia się, którego się nie spostrzega z powodu rozkojarzenia. W orzecznictwie TK ugruntowane jest stanowisko, że jeśli „jakaś dziedzina stosunków nie została objęta szczegółowymi unormowaniami odnoszącymi się do konkretnej »wolności«, to gwarancję swobody działania jednostki można wyprowadzić bezpośrednio z art. 31 ust. 1 i 2 Konstytucji” (wyrok z 6.10.2009 r., SK 46/07; co do wpływu na wykładnię zwykłych ustaw — w tym więc także art. 7 k.p.k. — por. wyrok SN nr II CSK 517/14, LEX nr 1940564, Legalis). Należy też zauważyć, że żadne prawne ograniczenia wolności, choćby nawet wprowadzane w ustawach wymierzonych w daną wolność wprost, np. bezpośrednio w wolność mówienia w kontaktach z policjantami, i tak nie mogłyby naruszać istoty prawa do takiej wolności. Nie jest to legalne, Konstytucja w art. 31 ust. 3 zawiera wprost wyrażony zakaz wszelkich, jakichkolwiek ograniczeń, jeśli miałyby one uderzać w samą istotę danego prawa konstytucyjnie zagwarantowanego, tzn. w jego właściwe rozumienie pozbawione różnych niepewnych „otoczek”, które wokół tego jądra można by próbować dodawać (p. np. prawo do prywatności: w licznych kodyfkacjach, np. w europejskiej Konwencji, jest ono definiowane tak, że już w samej definicji zawiera się obszar jego ograniczeń, w związku z tym już choćby na tej podstawie można sobie w zarysie wyobrażać, co jest nienaruszalnym i pewnym jądrem tego prawa, a co jedynie otoczką, której przynależność do prawa nie jest oczywista). Stwierdzić trzeba, że ustawa nijak nie ogranicza swobody mówienia w kontaktach z policjantem, nie licząc przypadków znieważenia oraz czynności procesowych [podkreślam to tutaj, bo czynność procesowa oczywiście już ma walor dowodowy — przyp. tut.], a także (p. Kodeks wykroczeń) wprowadzania w błąd co do swego adresu oraz hałaśliwych wybryków zakłócających porządek publiczny. Tymczasem zaś swoboda sędziowska nie jest nieograniczona, lecz należy ją tak interpretować, by odnośny przepis art. 7 k.p.k. był zgodny z Konstytucją, w granicach możliwych interpretacji (p. np. stanowisko SN co do wykładni ustaw wyrażone w ww. orzeczeniu), stąd też zasadne jest powyższe powołanie się na obowiązywanie wolności osobistej, której nie można naruszać wydawaniem orzeczeń w oparciu o takie schematy rozumowania, z których wynika jej naruszenie i ograniczenie, gdyż powiedzenie jakiejś rzeczy — mimo że legalne i możliwe do wytłumaczenia czym innym, mogące też się zdarzyć z różnych przyczyn i podlegające wolnemu wyborowi już po zajściu badanego zdarzenia — uznaje się za skutkujące skazaniem. Stwierdzić też trzeba, dla wyjaśnienia laikom ewentualnie też czytającym te akta, że postępowanie karne nie opiera się „przede wszystkim” na kwestii jakiejś tam wiarygodności (czy „zaufania”) i swobodnego wyboru między jakimiś tam 2 wersjami wydarzeń, wersją oskarżonego i wersją prokuratora, lecz opiera się przede wszystkim i po pierwsze na konieczności udowodnienia sprawstwa, jeśli ma dojść do skazania. Bez tego oskarżony może nawet nie prezentować żadnej wersji, a nawet podśmiewać się pod nosem „ja to zrobiłem!” (jednakże pod warunkiem nieskładania takich wyjaśnień do protokołu), a i tak jest niewinny. To zaś, co może stanowić dowód, nie zależy od sędziego, lecz rodzaje dopuszczalnych dowodów i sposobów ich przeprowadzenia są wymieniane w Kodeksie postępowania karnego; nie ma to nic wspólnego z jakimiś domysłami „na chłopski rozum” na temat „wiarygodności” i „budzenia zaufania” przez jakąś wersję. Jeśli jakiś laik podnosi tezy, że sędzia sobie ze wszystkiego swobodnie wywodzić może tezy, jakie chce, to pomija on po pierwsze (1) obowiązek oparcia się na materiale dowodowym (art. 92 k.p.k.), po drugie (2) obowiązek stosowania zasad prawidłowego rozumowania i wskazań ze strony wiedzy (art. 7 k.p.k.), wreszcie po trzecie (3): że — w związku z dwoma powyższymi zasadami — sprawcą się dla państwa nie jest do czasu udowodnienia tego (p. art. 5 §1 k.p.k.), udowodnienie oznacza wykazanie dowodami, zaś dopuszczalne dowody są w wyczerpujący sposób wymieniane w Kodeksie postępowania karnego. Przy tym błąd brakującej przesłanki w rozumowaniu nie może być sanowany jedynie z wykorzystaniem jakiegoś ogólnego „zaufania”, „wiarygodności”, emocjonalnej „pewności siebie” i swej wersji itd., gdyż wnioskowanie z niepełnego zbioru przesłanek, prowadzące do wniosków nie mających cechy uniwersalnej słuszności, jest zawsze istotnym błędem w rozumowaniu i sprawa, w której wywód winy lub sprawstwa czynu opiera się tylko o taki argument, czyli o argument domyślania się, nie może skończyć się skazaniem. Z powyższego wynika niezbicie, że nie ma miejsca na żadne sensowne zarzuty pod adresem słuszności powszechnego stosowania zasady bezpośredniości i tego, że stosowanie różnych potencjalnie niedoskonałych kopii („odbitek”) zamiast samego pierwotnego źródła osobowego (dowodowego) w sytuacji, gdy to źródło osobowe też jest dostępne, jest niedopuszczalne. Zaś w takich sytuacjach, jak rozmowa z policjantem, istnieje jedynie kwestia tego, na ile się wzajemnie zrozumiano, natomiast w ogóle nie ma prawa, by opierano się na „chwytaniu za słowo” w trakcie takich rozmów. Istnieje jeden możliwy do wyobrażenia przypadek, gdy owo chwytanie za słowo istotnie może służyć za rzeczywisty dowód winy czy też zarzucalności czynu, ale przypadek ten nie zachodzi w niniejszej sprawie. Chodzi tu o sytuacje w rodzaju znajomości z góry czegoś w rodzaju np. hasła komputerowego, idei-pomysłu, planu, szczegółowych faktów, szczegółowej treści jakiegoś dokumentu, zwłaszcza gdy występuje zbieżność co do słowa (np. treść pracy naukowej) itd.; wówczas oczywiście nie sposób tego wytłumaczyć przypadkiem, skoro jego prawdopodobieństwo jest niższe niż np. 1 do tryliona. Nie byłoby to satysfakcjonujące intelektualnie. Jednakże w tym przypadku taka sytuacja nie zachodzi, a w każdym razie nie udowodniono tego, zaś sędzia po prostu domyśla się i zgaduje na zasadzie „przyjmować w założeniu to, co wydaje się bardziej (czy najbardziej) prawdopodobne”. Jest to wykluczone (sędzia zapewne postąpił tak z przyczyn politycznych, np. z powodu niepłacenia podatków przez jego sąd) i w tym przypadku dochodzi do łamania wolności mówienia, a nie do żadnego wnioskowania z faktu istnienia wiedzy mówiącego, która jest okazywana a której co do zasady być nie powinno. W tym konkretnym przypadku nie ma więc usprawiedliwienia. Doszło do przekroczenia granic swobodnej oceny dowodów. […]

[254] Zgodnie z poglądami polskiej profesury „czyn” w rozumieniu prawa karnego musi być czymś, co zależy od woli osoby mającej być jego sprawcą (mówi się też, że jest to kompleks ruchów fizycznych lub zahamowanych ruchów, mianowicie sprawcy, czyli jego ciała, ruchów rozumianych jako fragment jego zachowania się w świecie zewnętrznym; w takim razie potrzebne byłoby dokładne określenie tego, jakie czynności powinny być podjęte przez sprawcę a nie zostały lub jakie podjął, a nie powinien) — a zatem ww. warunek co do samej w ogóle możliwości kontrolowania pojazdu należy uznać za implicite (niejawnie, bez wymieniania go wprost) zawarty w zarzucie co do czynu, to oznacza jednak konieczność udowodnienia go. Tymczasem prokurator tego nie udowodnił. Mogłoby przecież być tak, że pojazd generalnie kontrolowalny nagle staje się niesterowny a to za sprawą osób trzecich, w ogóle w nim ani blisko niego się nie znajdujących, mianowicie jakichś operatorów wysyłających fale (włamywaczy, hackerów), o ile tylko elektronika skonstruowana jest w sposób złowrogi. Jeśli natomiast uważać, że opis faktyczny czynu nie zawiera w sobie tego warunku, iż ruch pojazdu podczas zbliżania się do ronda był zdeterminowany wolą kierowcy, to wówczas sam zarzut jest niekompletny, bo nie zawiera (w rozumieniu prawa karnego) „dokładnego określenia czynu ze wskazaniem sposobu jego popełnienia” — mianowicie omawianie samego tylko ruchu pojazdu jest jedynie omawianiem okoliczności czynu, a nie samego czynu oraz sposobu jego popełnienia. „Niedostosowanie” prędkości jest to również mówienie o tym, że pojazd jechał prędkością niedostosowaną, czyli o okoliczności czynu. Nie ma w tym zarzucie wtedy sposobu, czyli podania czynności (podjętych lub właśnie niepodjętych) składających się na popełnienie czynu przez sprawcę. Właśnie dlatego ustawa wymaga sposobu, że przepisy czasem formułuje się skutkowo, tak, że podane jest w nich jedynie zajście jakiegoś stanu rzeczy jako znamię przestępstwa, a tymczasem organy procesowe muszą też wiedzieć, jak do tego doszło od strony sprawcy.

[255] Grulkowskiego. P. przypis 66.

[256] Znów jest to nr karty stanowiący symbol — „misja Piotra Niżyńskiego” („następstwo” z 25.9, czyli mojej daty urodzin) albo jak kto woli nr dnia roku, w którym się urodziłem. Ktoś liczył nry kart w aktach, przy czym nie byłem to ja (przyp. tut.).

[257] Przypomnijmy, że ściśle rzecz biorąc był jeden pas, można mówić co najwyżej o jego połówkach (przyp. tut.).

[258] Prof. M. Siewierski, prof. J. Tylman, prof. M. Olszewski: Postępowanie karne w zarysie, s. 37, PWN, Warszawa 1974; prof. S. Stachowiak: Funkcje zasady skargowości w polskim procesie karnym, s. 21, Zakł. Graficzny UAM, Poznań 1975; prof. Z. Gostyński: Postępowania przed organami państwa, s. 42, PWN, Warszawa 1982; prof. K. Marszał: Prawo karne procesowe, s. 69, PWN, Warszawa 1988; prof. Z. Świda, dr R. Ponikowski [SSR], prof. W. Posnow: Postępowanie karne. Część ogólna, s. 47, Oficyna, Warszawa 2008; dr A. Tęcza-Paciorek [sędzia SR]: Zasada domniemania niewinności w polskim procesie karnym, s. 35, LEX, Warszawa 2012; Klejnowska et al., Proces karny. Część ogólna, s. 43, LEX, Warszawa 2012.

[259] Klejnowska et al., op. cit., s. 44.

[260] Jest to zresztą jeden z najpowszechniejszych zarzutów stawianych sądom przez społeczeństwo — orzekanie na wybrakowanym materiale dowodowym (przyp. tut.).

[261] K. 173-odwrót (linijka 11), k. 244 (pkt I) i k. 418-odwrót (pkt 4).

[262] Należycie pojęta wolność oznacza bowiem brak przeszkód — w tym przypadku, tj. na gruncie prawa konstytucyjnego, chodzi o przeszkody ze strony państwa, takie, jak odstręczanie, odstraszanie, karanie w razie zrobienia czegoś itd. Tego typu działania stanowią ingerencję kształtującą określoną dziedzinę życia społecznego, np. wolny rynek, i dlatego wytyczają granice wolności i ją na odpowiednim polu przekreślają. Sąd, uznając, że prawidłowym prawniczo (musi ono bowiem być prawidłowe na każdym punkcie) rozumowaniem jest takie rozumowanie, które przekreśla wolność mówienia, dopuszcza się błędnej, niezgodnej z Konstytucją RP wykładni art. 31 ust. 1 Konstytucji RP. W tym temacie p. przypis 27 [ten o wolności mówienia (przyp. tut.)] i 3. Oczywiście nie można się z tego zarzutu naruszenia przez sąd wolności nijak wykręcić, np. twierdząc, że skoro sąd jakoś orzeka, to tak jest — ponieważ oczywiste jest, że stosując te same zasady rozumowania w zupełnie analogicznej sytuacji, w której coś powiedziałaby osoba niewinna, też zmieniłby zapatrywania i orzekł na jej niekorzyść (skoro jest to od owych rzekomo mówionych słów uzależnione). Przy tym wiadomo, że sąd jakieś zasady rozumowania stosuje, nie może bowiem orzekać w sposób arbitralny; w działalności sądu nie powinno być dowolności, czyli działań nijak nieuzasadnionych prawnie lub rozumowo (p. wyrok TK z 25.7.2013, sygn. akt SK 17/12; podobnie w prof. R. Kmiecik, prof. E. Skrętowicz: Proces karny. Część ogólna, s. 89, Oficyna, Warszawa 2009: „Na ocenę dowodów składa się zespół operacji logicznych” itd.). Istnieją sytuacje, gdy słowa mają znaczenie, są one omówione w przywołanym przypisie 3, ale niniejsza się do nich nie zalicza, jak tam wyjaśniono i jak już widać z zestawienia tej sytuacji z konstytucyjną wolnością.

[263] Rozdz. 2.7 (przyp. tut.).

[264] No to to raczej bardzo mało prawdopodobne, że jest przypadek (przyp. tut.).

[265] Jak początek nazwiska „ofiary” (przyp. tut.).

[266] https://wiadomosci.wp.pl/papiez-franciszek-kosciol-przezywa-trudny-moment-musimy-go-bronic-6310577144174209a, a także https://www.vaticannews.va/pl/papiez/news/2018-10/synod-mlodzi-2018-franciszek-ostatnia-sesja-franciszek.html (szerszy kontekst tamże, pogrubiony: „Z powodu naszych grzechów korzysta Wielki Oskarżyciel, który krąży szukając kogo może oskarżyć. W tym momencie oskarża nas mocno. Te oskarżenia stają się dziś prześladowaniem. (…) To czas, by bronić naszą Matkę (…) Wielki Oskarżyciel atakuje Matkę, a Matki nie wolno ruszać”. Może to o roli Piotra Niżyńskiego jako prezesa xp.pl sp. z o. o., czyli nowo tworzonej spółki z branży prasy elektronicznej. Matka tamże w cytacie ma podobno symbolizować Kościół [przypis oryginalny; dodałbym oczywistą konotację: „popełnia błędy, ale to się wybacza” (przyp. tut.)].

[267] Szersze można też znaleźć np. w prof. R. Kmiecik, prof. E. Skrętowicz: Proces karny. Część ogólna, s. 89—90, Oficyna, Warszawa 2009.

[268] Tj. przypis o 2 wcześniejszy (przyp. tut.).

[269] „Nikt nie może być dyskryminowany w życiu politycznym, społecznym lub gospodarczym z jakiejkolwiek przyczyny”, natomiast miałem tu raczej na myśli art. 32 ust. 1: „Wszyscy są wobec prawa równi. Wszyscy mają prawo do równego traktowania przez władze publiczne” (przyp. tut.).

[270] Przepis definiuje, kiedy konstytucyjne prawa i wolności człowieka i obywatela mogą być ograniczone. Na pewno (zdanie 2) „Ograniczenia te nie mogą naruszać istoty wolności i praw” (przyp. tut.).

[271] […]

[272] O ile w każdym razie samo tylko przekonanie organu ścigania, którego najlepszym wyrazem jest wniesienie oskarżenia, nie może być uznane za dowód. Przykładowo, zeznania policjanta co do roli podobno 5 [nieprzesłuchanych (przyp. tut.)] świadków i tego, co oni robili (np. że gonili samochód Skoda […]), też oczywiście są zaledwie jego przekonaniami, a nie faktami popartymi dowodem. Najogólniej bowiem rzecz biorąc, w warunkach braku przestępstwa fałszywych zeznań, zeznanie wyraża tylko przekonanie świadka. Sąd karny nie jest od tego, żeby akceptowano bez sprawdzania przekonania organu ścigania.

[273] Rozdz. 4.6 (przyp. tut.).

[274] Rozdz. 4.5 (przyp. tut.).

[275] Nie może tu oczywiście być zarzutem, że chodzi tu często o pisma nieformalne, ponieważ — dla porównania — na tym tle zupełnie pozbawione formalnego statusu dowodu kodeksowego są słowa rzucane do policjanta (p. też przyp. 27, 3, 33). Należy jednak stwierdzić, że dokument jest pewnym dowodem wg Kodeksu postępowania karnego („nie można jednak poprzez owe dokumenty … zastępować treści zeznań lub wyjaśnień” — [tzn. pomijać te ostatnie, jeśli są możliwe do uzyskania, albo przyznawać dokumentom wyższą od nich wartość] — tak w: T. Grzegorczyk: Kodeks postępowania karnego oraz Ustawa o świadku koronnym. Komentarz, LEX, Warszawa 2008, s. 838, https://books.google.pl/books?id=X1pSAwAAQBAJ&pg=PA838#v=onepage&f=false; tamże: „Powszechnie przyjmuje się, że na gruncie procedury karnej, w tym również w obecnym art. 393, występuje dokument w znaczeniu procesowym, obejmujący nie tylko dokumenty wyliczone w ustawowym określeniu tego pojęcia dla celów materialnoprawnych w k.k. (art. 115 §14 k.k.), lecz także »inne dowody pisemne, jeżeli ich treść może mieć znaczenie w sprawie« (zob. np. w SN z 29 listopada 1972 r., III KR 217/72, OSNPG 6/1973, poz. 82)”). Przy tym w warunkach rozstrzygania sprawy na posiedzeniu tak czy inaczej dokument lub pisemne wyjaśnienia stanowią najbardziej bezpośredni dowód, jaki można mieć, z danego źródła.

[276] Tj. o 23 wcześniejszy niż niniejszy (przyp. tut.).

[277] Należycie rozumiany, czyli bez dyskryminowania osób niepoczytalnych, pozwala on każdej osobie, przeciwko której toczy się postępowanie karne przed sądem, przesłuchiwać świadków oskarżenia. Tymczasem Piotr Niżyński zgłosił takie żądanie w piśmie z 1.08.2018 r. (żądanie przesłuchania wszystkich 6 świadków), k. 418 [chodzi o pkt II z pisma z 1.8.2018, rozdz. 4.5 (przyp. tut.)], a także pada ono w jego piśmie na 1 kartkę z listopada br. (na odwrocie) Odnośnie rozumienia „czynu zagrożonego karą”, o którym mowa w tym przepisie, w sposób kompatybilny z odpowiedzialnością osób niepoczytalnych p. też przypis 20 oraz sekcja VII nin. pisma.

[278] […]

[279] Tamże w przypisie: „38 Zob. postanowienie SN z dnia 9 lipca 2008 r., IV KK 149/08, OSNwSK 2008, poz. 1419”.

[280] M. Klejnowska, C. Kłak, M. Rogalski, Z. Sobolewski, P. K. Sowiński: Proces karny, część ogólna, wyd. 2, Wolters Kluwer Polska, Warszawa 2012, s. 51, gdzie również teza ta ma poparcie.

[281] P. przypis 24 co do orzecznictwa Sądu Okręgowego w Warszawie w tym temacie.

[282] Tamże w przypisie: „Zob. wyrok SA w Lublinie z dnia 23 grudnia 2009 r., II AKa 152/09, KZS 2010, z. 4, poz. 45”.

[283] https://www.echr.coe.int/Documents/Guide_Art_6_POL.pdf, pkt 222. Tłumaczenie na język polski pochodzi od polskiego Ministerstwa Sprawiedliwości, jest tu trochę inna numeracja niż w angielskim https://www.echr.coe.int/Documents/Guide_Art_6_ENG.pdf.

[284] Bronisław Grulkowski, p. np. https://info.wiara.pl/doc/177107.Polski-ksiadz-zginal-na-Syberii, cóż za data publikacji, sama śmierć była wprawdzie kilka dni wcześniej (jak widać na nagrobku z https://rotmanka.diecezja.gda.pl/ksieza/Grulkowski_wspomnienie.htm po ustawieniu skali ponad 100% w przeglądarce data śmierci to: 8-07-2008). Natomiast publikacja prasowa była, stosownie pewnie do daty pogrzebu, dnia 12-07-2008. Bronisław Geremek zaś zmarł 13-07-2008.

[285] P. np. definicja z prof. Z. Świda: Postępowanie karne…, cyt. w: G. Artymiak, M. Rogalski: Proces karny. Część szczególna, Wolters Kluwer, Warszawa 2012, s. 47: „Określenie czynu przypisanego jest dokładne, jeżeli nie pozostawia wątpliwości co do tożsamości zdarzenia”.

[286] Np. powodując rozkojarzenie czy inne tego typu zaburzenia formy myślenia.

[287] Czyli o mocy tzw. -100 dBm (decybeli miliwatowych). Informacja z powszechnie znanych w środowiskach informatyków wskaźników mocy sygnału WiFi (typowy zakres od 0 do 100, czemu odpowiada od 0 dBm do -100 dBm). Kiepska antena natomiast pogarsza jakość w stosunku do zwykłej tzw. dookólnej zaledwie o maksymalnie ok. kilkanaście dB (decybeli, jakichkolwiek). Z pewnością więc nie zachodzi tu wyjście poza zakres możliwości technicznych odbioru, tym bardziej, że można dostosować moc nadawania do wymogów związanych z brakiem wystającej z chipów elektronicznych dużej anteny (i z oparciem się zamiast tego o ścieżki metalowe w elektronice, długie kable zasilające chwytające fale itd.).

[288] Tutaj: o 4 wcześniejszy od niniejszego (przyp. tut.).

[289] Tj. rozdz. 3.12 pkt 25, 4.2 załącznik, 4.5 pkt II, 4.4 (przyp. tut.).

[290] Tj. rozdz. 3.12 pkt 22 (przyp. tut.).

[291] Numeracja, jak w przypadku niektórych innych przepisów ustaw, humorystycznie jest chyba dobrana pod spodziewany przyszły los ofiary reżimu politycznego.

[292] To termin na uzupełnienie wszelkich najogólniejszych braków pisma (wraz z załącznikami), czyli chodzi tu o braki sensu largo, w rozumieniu najszerszym możliwym. Art. 120 k.p.k. nie ogranicza bowiem nijak dziedziny tych braków, nie wprowadza np. ograniczenia, że muszą to być braki w samej treści „aktu oskarżenia-wniosku”. Jest on też, jak wiadomo, surowszy dla oskarżyciela, ustanawia bowiem w przeciwieństwie do art. 337 k.p.k. o aktach oskarżenia termin zawity, czyli obowiązkowe jest stosowanie umorzenia z braku skargi uprawnionego oskarżyciela w przypadku jego przekroczenia i nieuzyskania przywrócenia terminu lub niewnioskowania o nie.

[293] Przypomnijmy, chodzi o pismo wszczynające postępowanie w sądzie (przyp. tut.).

[294] Tzn. nierealnym fizycznie albo „niemożliwym” w ramach takiego poszerzonego sensu, że oznacza to tak niskie prawdopodobieństwo, iż wiadomo, że coś się niewątpliwie i tak nie zdarzy w żadnej sytuacji, jaką przyjdzie sądom oceniać. To znikome, niemożliwe do realizacji w życiu prawdopodobieństwo musi samo jednak być wykazane np. doświadczeniem lub wiedzą tak, by było oczywiste, jeśli ma być argumentem przeciwko oskarżonemu lub osobie stawianej w analogicznej pozycji (zasada in dubio pro reo). Najlepsza więc na rzecz „udowodnienia przez uprawdopodobnienie” jest sytuacja, gdy z samej matematyki-statystyki wynika, jak nikłe są szanse zdarzenia się opcji przeciwnej.

[295] […]

[296] Przypomnijmy: mimo to rzekomo sprawstwo czynu i niepoczytalność było rzeczą „poza sporem”. Stąd decyzja o złożeniu takiej listy pokazującej, że ktoś najwyraźniej orzekał bez czytania akt mijając się aż tak bardzo z prawdą. Dodane po prawej stronie namiary na dany cytat są oczywiście tutejszym dodatkiem redakcyjnym (przyp. tut.).

[297] […]

[298] Powinno tu być raczej: szła — gdyż chodzi, jak się okazuje, o R.

[299] Przeciwko Piotrowi Niżyńskiemu.

[300] Błąd w numerze karty. Chodzi o pismo z rozdz. 4.4 (przyp. tut.).

[301] „Czyn zabroniony popełniony jest nieumyślnie, jeżeli sprawca nie mając zamiaru jego popełnienia, popełnia go jednak na skutek niezachowania ostrożności wymaganej w danych okolicznościach, mimo że możliwość popełnienia tego czynu przewidywał albo mógł przewidzieć” (przyp. tut.).

[302] Przypomnijmy, o nazwisku prezydenta, kojarzącym się z ułaskawieniem (przyp. tut.).

[303] Uprzedniego spisku przeciwko Piotrowi Niżyńskiemu ze strony zewnętrznych sił, w tym różnych instytucji prasowych, co do wywołania mu wypadku.

[304] Chodzi o przypis, do którego odwołuje się akapit w punkcie II za tekstem „Chciałbym, by zrealizowano moje wnioski dowodowe podniesione w pismach, tj. w szczególności” (przyp. tut.).

[305] Przepis o braku przestępstwa w przypadku niepoczytalności (przyp. tut.).

[306] Przepis w postaci zdania współrzędnie złożonego z 2 zdaniami składowymi, przy czym chodziło o pierwsze z nich: „Sąd karny rozstrzyga samodzielnie zagadnienia faktyczne i prawne oraz nie jest związany rozstrzygnięciem innego sądu lub organu” (przyp. tut.).

[307] Dodajmy tu dla porządku — jako że m.in. wystawiłem w Internecie zbiórkę charytatywną na moją rzecz, więc to wymaga drobnego komentarza — że później większość straciłem m.in. zwłaszcza na giełdzie, ale nie tylko, bo i m.in. przez sądy — wg stanu na luty 2024 r. z fortuny zostało nieco ponad 300 tysięcy. Na przełomie 2018 i 2019 byłem ubogi, nie miałem zapasu gotówki, przez co nawet zwolniono mnie z opłaty od kasacji (przyp. tut.).

[308] Może to przesada. Ta zasada to jedno, a wspomniane prawo człowieka do przesłuchiwania świadków oskarżenia to drugie; jakoś dziwnie tu napisałem (przyp. tut.).

[309] Chodzi o pisma z rozdz. 3.12 (pkty 13, 19, 23, 25; tekst skupia się na 19, linijka podana jest nieco niedokładnie, bo nie napisane, że liczona od początku pktu 19), 4.2 „Dowód na to, że zorganizowano przeciwko mnie…” (wstęp, pkt I.54 i IV.4) oraz 4.5 (pkt II) (przyp. tut.).

[310] Niestety jest obawa braku przychylnych świadków co do tego. Może ochroniarze PW by się przyznali, że pamiętają to.

[311] Mowa tu nie o wypełnianiu rubryczek protokołu, a też jak Czytelnik widział jest taka rubryczka, tylko osobno o przesłuchiwaniu (przyp. tut.).

[312] Sąd miał jeszcze do wyboru możliwość uchylić postanowienie (a nie je zmienić), co stosuje się, „jeżeli jest konieczne przeprowadzenie na nowo przewodu w całości” (art. 437 §2 k.p.k.). Biorąc pod uwagę, że w sądzie I instancji przewodu sądowego (rozpraw, postępowania dowodowego) nie było, była to bardzo godna rozważenia opcja, jeśli sąd nie chciał od razu uwalniać mnie od odpowiedzialności.

[1] Zob. rozdz. 4.1.

[2] A zatem symbol jubileuszu Kościoła jako pozostawiona poszlaka.

[3] Temat ten był opisywany w portalu internetowym xp.pl.

[4] No, chyba że sprawa jest ewidentnie tylko o ocenie konkretnych dowodów, jak w przypadku tego protestu wyborczego, zresztą wyłączyłbym w ogóle ten temat z dziedziny tematów, w których SN jest zdolny do orzekania merytorycznego.

[5] Dodajmy tu, że sprawa takiego ostentacyjnego okazywania upolitycznienia ma długą brodę i już bodajże w czasach Republiki Weimarskiej jakieś przykłady dobierania symbolicznych sygnatur czy też dat się zdarzały, a sam proceder kojarzy się z… Najwyższym Trybunałem Sygnatury Apostolskiej. Rzym przemówił (co rzuca się w oczy już na pierwszy rzut oka, np. po numerze sprawy) — i nie ma dyskusji! Nie pomoże żadna apelacja/zażalenie! Tak to się w świetle moich doświadczeń niestety kojarzy.

[6] Problem jest zdecydowanie międzynarodowy, a podsłuchowe radio przeznaczone dla ofiary (takich ofiar może być wiele naraz) jest nadawane satelitarnie (gra to nawet w samolocie nad oceanem). Jest to obecnie największy, najważniejszy spisek w polityce, na skalę całego świata. Zgodnie z mymi doświadczeniami przekaz podprogowy szeptany umożliwia m.in. manipulowanie myślami, w tym ich „dyktowanie”, imputowanie fałszywych wrażeń cielesnych, a także prowokowanie do różnych działań upatrzonych przez operatora takiego wyposażonego w opcję emitowania dźwięku podsłuchu.

[7] Oprócz tego przewidziane są przypadki, gdy sprawa jest intrygująca pod względem prawnym, prezentuje jakiś problem prawny, który domaga się wyjaśnienia.

[8] Jeszcze jednym tego wyrazem jest to, że nawet przyjmując, że występuje „oczywista słuszność skargi kasacyjnej”, co by może łaskawie zatwierdzono w przypadku niesprawiedliwych skazań na bardzo duże kwoty w sprawach o dobra osobiste, istnieje też w sprawach cywilnych w zakresie, w jakim dotyczą one pieniędzy, próg kasacyjny dotyczący minimalnej wartości przedmiotu sporu: 50 tys. zł. W przypadku niższych zasądzeń można ewentualnie próbować szczęścia innym środkiem prawnym, tj. skargą o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, która wszakże też ma analogiczne ograniczenia polegające na związaniu stanem faktycznym ustalonym przez sądy niższe, a ponadto nawet po jej wygraniu i tak jeszcze koniecznej jest wytoczenie, o tę samą kwotę, procesu cywilnego przeciwko sądowi. Proces ten zupełnie analogicznie można by teoretycznie, mimo wygranej skargi, przegrać, co wprawdzie byłoby skandaliczne, ale jest proceduralnie możliwe i wówczas jest się w punkcie wyjścia, czyli bez rzeczywistej pomocy procesowej Sądu Najwyższego. Tak naprawdę więc jest ona gwarantowana dopiero w razie przegrania kwoty minimum 50.000 zł.

[9] Można sobie wyobrazić zniszczenie spółki prasowej masowymi pozwami (np. dziesięć-kilkanaście) na kwoty nieco poniżej 50 tys. zł, od czego nie ma odwołania do SN. Już i bez tego na rynku jest ciężko, z różnych powodów, zarówno rynku internetowym, jak i prasy tradycyjnej, a tu jeszcze takie ciernie. W mej skromnej opinii to bardzo fundamentalny problem dla demokracji.

[10] Jest to sprawa podejrzana. Konstytucja głosi, że ograniczenia praw, takich jak równość traktowania ludzi (przed sądami), mogą być narzucane ustawą tylko wtedy, gdy jest to konieczne prawnie (art. 31 ust. 3 w zw. z art. 32 ust. 1). Trybunał próbował prezentował wspomniany przymus jako rzecz konieczną, bodajże z tego powodu, że „wnoszono dużo kiepskich mających bardzo niski poziom kasacji”. No to odpowiedź, jaka się nasuwa, jest taka, że można sobie z tym radzić inaczej, np. przez zwiększenie liczby sędziów czy wprowadzenie obowiązku konsultacji sprawy z prawnikiem, która jednak może też kończyć się pisemną odmową wniesienia kasacji, po czym mimo wszystko możliwość wniesienia kasacji, jeśli przedstawi się przekonujące dowody, że występuje masowa niesłuszna dyskryminacja. Są to różne możliwości alternatywne względem totalnego zakazu samodzielnego występowania przed sądem samych skazanych. Ich istnienie pokazuje, że jednak nie ma konieczności prawnej, by tylko prawnik zawodowy mógł wnieść np. kasację. Jeszcze jednym dowodem tego, że da się inaczej, jest Europejski Trybunał Praw Człowieka, gdzie skargę na naruszenie praw człowieka może samodzielnie wnieść każdy. Rzecz w tym, że niezbyt w ogóle można tę sprawę przed Trybunałem podnosić bez prawnika, więc jeśli jest się dyskryminowanym, to takie tematy nie padają przed tym organem, są zamiatane pod dywan, zresztą za rządów PiS 2015—2019 uznał on w całości ustawę jego dotyczącą, wprowadzającą przymus adwokacko-radcowski, za zgodną z Konstytucją, co raz jeszcze przypieczętowało wspomniany szkodliwy kierunek orzecznictwa.

[11] Bodajże z inicjatywy rządu kryminalnie ostentacyjnie eksponowano mi jeszcze, że są one znane rządowi, czyli to pewnie żadna „oddolnie wytworzona” łaska względem mnie.

[12] Próbowałem też swego czasu znaleźć profesora lub dra hab. nauk prawnych skłonnego mi pomagać (bo to jest alternatywa dla adwokata lub radcy prawnego), w związku z czym wysłałem maile do setek takich osób, z których chyba odpisała jedna, ale nikt z nich nie był chętny mi pomagać choćby za pieniądze. Z pewnych względów mam też podejrzenia, że podobnie korumpowano innych prawników-przedsiębiorców, a mianowicie notariuszy, którzy również mają uprawnienia kasacyjne.

[13] Potencjalnie jakiś krewny ówczesnego wicepremiera, choć równie dobrze wystarczy sama zbieżność nazwisk, by dostrzec niezwykłość tej sytuacji. Zauważmy, że ów wicepremier z racji funkcji Ministra Aktywów Państwowych kojarzy się ogólnie z nadzorowaniem „spółek państwowych” — pasuje na aluzję do tej kancelarii, choć ściśle rzecz biorąc nie byłaby to oczywiście prawda.

[14] Polemikę z tą decyzją jako wątpliwej sprawiedliwości opublikował portal xp.pl.

[15] Rozstrzygnięcie to było prezentowane w dziale Państwo bezprawia portalu xp.pl.

[16] Wniosek o przywrócenie terminu to środek prawny do „darowania” przez organ, głównie sąd, przekroczenia przez stronę terminu ustawowego z przyczyn, za które strony winić nie można.

[17] Albowiem zasadą prawa karnego procesowego, wbrew tradycyjnej zasadzie „nieznajomość prawa szkodzi”, zapisaną w art. 16 k.p.k. jest to, że trzeba pouczyć o prawach i obowiązkach procesowych, a w razie braku tego pouczenia strona musi być chroniona przed negatywnymi konsekwencjami, jakie z tego dla niej wynikają.

[18] W prawie przyjmuje się, że ono jest jednością obejmującą zarówno fazę śledztwa czy dochodzenia, jeśli taka jest, prowadzoną w organach ścigania, jak i postępowania sądów.

[19] Co charakterystyczne, bo dyskryminuje to osoby ścigane takimi wnioskami a nie normalnymi aktami oskarżenia, sprawa generalnie to może jedynie wrócić do prokuratury, jeśli jest wygrana przez oskarżonego (po czym ona może go próbować znowu ścigać, czego formalnie Kodeks nie wyklucza, choć ktoś mógłby tu widzieć naruszenie zasad konstytucyjnych, tj. tzw. zasady ne bis in idem). W praktyce sądowej nie stosuje się umorzenia sprawy bez orzekania środków zabezpieczających (ewentualnie mógłby to zrobić Sąd Najwyższy, któremu przepisy explicite przyznają zawsze takie prawo umorzenia sprawy w następstwie kasacji): przepis art. 324 §2 k.p.k. bezczelnie przewiduje zwrot sprawy „do dalszego prowadzenia” w razie nieprzychylenia się sądu do wniosku prokuratury. Rzecznik Praw Obywatelskich nie widział swego czasu w takiej konstrukcji przepisów o postępowaniu przeciwko niepoczytalnym żadnego problemu.

[20] Ja tutaj miałem jeszcze pragnienia, by w związku z tym orzekł, że prokurator jest functus officio i tak w ogóle jego rola się już kończy, bo postępowanie umorzono, a sprawa robi wrażenie podejrzanej i politycznie zmanipulowanej, przy czym „przypadkowe potknięcie” fachowców w postaci przekroczenia terminu, w dodatku bez złożenia wniosku o przywrócenie terminu, jawi się jako mało prawdopodobne.

[21] Np. tutaj rozumowanie tzw. a contrario co do przepisów wyliczających normy prawne, które choć są o aktach oskarżenia, mają zastosowanie także do wniosków z art. 324 k.p.k.

[22] Uczy się na studiach, wśród innych paremii, także tradycyjnej zasady wyrytej też zresztą na gmachu SN „gdy w słowach nie ma żadnej dwuznaczności, nie należy podnosić kwestii woli” (tj. w tym przypadku: czego chciał albo inaczej jaki miał cel ustawodawca). Przytacza się to jako przykład trwającego od czasów rzymskich, a pewnie to w ogóle rodzajowi ludzkiemu właściwego, preferowania wykładni dosłownych, ściśle odzwierciedlających to, co napisane, i tylko to, co napisane.

[23] Jest to notabene symbol jakiegoś drobnego przełomu (15.6 / 16.6), swoistego punktu osiowego w kalendarzu, mianowicie nr dnia jest prawie identyczny z datą zapisaną bez kropki (15.6 jak 166, analogicznie 16.6 to prawie jak odpowiadający tej dacie nr dnia roku: 167; dalej to już się wyraźnie rozjeżdża i traci skorelowanie). Można tu dodać, że 15.6 „plus trzy”, czyli plus 3 dalsze przegrane instancje, to data urodzin znanego prawicowego lidera politycznego, data jego święta. 166 (zastosowany przez SN nr dnia roku) jest generalnie symbolem m.in. tej właśnie sprawy karnej — symbolizuje „przypadek +6, -6”, co dotyczy doboru rzekomej ofiary. W innym ujęciu może to też dotyczyć ogólnie obecnej fazy mego życia, stosownie do odpowiedniego sybillińskiego memu 3-częściowego, jednego z kilku takich. Przypomnijmy, wcześniej też nr 166 miały wyjaśnienia trybunału w Strasburgu w ramach jego internetowego przewodniczka po orzecznictwie dotyczące pomijania rozprawy.

[24] To naprawdę nie jest też tak, że tylko wtedy, gdy „jest jakaś dokładnie zaplanowana sprawa, w ramach której chciałoby się uczynić zadość tradycji”, sądy źle i bardzo niesprawiedliwie orzekają. W moim przypadku nie waham się tego nazwać standardem.

[1] Jak to ujęto, został „zwolniony ze służby w Policji” (k. 948). Dla pewności jeszcze sprawdziłem jego wiek podany na rozprawie i nie jest to wiek uprawniający do policyjnej wcześniejszej emerytury.

[2] Z początkiem 2019 r. Oczywiście nijak nie wpłynęło to na dokuczanie mi przez Policję i karetki pogotowia swoistym stalkingiem polegającym na przejeżdżaniu tuż obok mnie wielokrotnie w ciągu dnia (np. 5—15 razy), o czym już wspominałem w jednym z pierwszych przypisów ze wskazaniem na stronę internetową z „zaprotokołowaniem” takich przypadków (zresztą nie wszystkich, bo czasem nie notowałem) za pewien okres.

[3] Jest to zdecydowanie nieprawda — i to zarówno od strony konstytucyjnej (stanowisko TK jest przytoczone w piśmie z rozdz. 4.10, część VII), jak i w samym Kodeksie (art. 324 k.p.k. i co do sądu art. 93b §1 k.k.), a już zwłaszcza stanowczo wypowiada się o tym kodeks w przypadku orzekania umieszczenia w zakładzie psychiatrycznym (art. 93g §1 k.k. bardzo wyraźnie daje do zrozumienia, że koniecznym warunkiem jest popełnienie czynu raz i niebezpieczeństwo popełnienia innego podobnie szkodliwego po raz kolejny). Nie udało mi się jednak na rozmowie przekonać jej do swojej wersji, a nawet uważała, że nie powinienem się wymądrzać. Następnie zaś ku jej widocznie zaskoczeniu rozstrzygnął to sam sąd badając na rozprawach sprawę popełnienia czynu, choć — w swej niesprawiedliwości — bardzo powierzchownie.

[4] Wyjaśniam, że po prostu nie obudziłbym się odpowiednio wcześnie, tj. na pewno przed ósmą, nie miałem wtedy żadnych pieniędzy, w tym na jakieś budziki, a budziłem się typowo nie wcześniej niż o 10:00.

[5] Wlicza się tu też to, że owe podmiejskie autobusy spod Legionowa jeżdżą 2 razy na godzinę. Są też lepsze autobusy, częściej jeżdżące, ale z tamtej ścieżki przestałem korzystać od czasu, gdy zaczął mnie tam napadać pewien człowiek grożący mi, że mnie zabije, za przyzwoleniem Policji i sądu (temat był relacjonowany na xp.pl).

[6] „Środki zapobiegawcze można stosować w celu zabezpieczenia prawidłowego toku postępowania, a wyjątkowo także w celu zapobiegnięcia popełnieniu przez oskarżonego nowego, ciężkiego przestępstwa; można je stosować tylko wtedy, gdy zebrane dowody wskazują na duże prawdopodobieństwo, że oskarżony popełnił przestępstwo”.

[7] „Tymczasowe aresztowanie i pozostałe środki zapobiegawcze można stosować, jeżeli zachodzi: 1) uzasadniona obawa ucieczki lub ukrycia się oskarżonego, zwłaszcza wtedy, gdy nie można ustalić jego tożsamości albo nie ma on w kraju stałego miejsca pobytu”.

[8] „W postępowaniu przygotowawczym sąd, stosując tymczasowe aresztowanie, oznacza jego termin na okres nie dłuższy niż 3 miesiące”.

[9] „Jeżeli oskarżony, w stosunku do którego wydano postanowienie o tymczasowym aresztowaniu, ukrywa się, sąd lub prokurator może wydać postanowienie o poszukiwaniu go listem gończym”.

[10] Kłamstwo propagandowe: chodzi tu oczywiście o skrytkę 601, której jako adresu do doręczeń nawet nie wypróbowano.

[11] Przypomnijmy, ten ostatni przepis jest o tym, że nie popełnia przestępstwa, kto jest niepoczytalny w czasie czynu (przyp. tut.).

[12] Tymczasowego aresztowania (przyp. tut.).

[13] Ten końcowy argument z tego punktu nie jest słuszny. Jak już wspomniałem parę razy, okazało się później, gdy przeanalizowałem sprawę, że SN pozwala na liczne odstępstwa w zakresie opisu faktycznego czynu (względem wersji oskarżyciela, np. z zarzutu prokuratury). To samo nie dotyczy jednak opisu prawnego (kwalifikacji prawnej), czyli wyszczególnienia przepisów, pod które dany czyn podpada. To może nastąpić co najwyżej w trybie ustawowo zdefiniowanym, poprzez odpowiednią zaprotokołowaną decyzję sądu na rozprawie. Oznacza to, że ponieważ dostałem kwalifikację prawną także z art. 178 k.k., a nie tylko 177 (wypadek), to co najmniej musiałoby być uznane za najprawdopodobniejszą wersję, że uciekłem z miejsca zdarzenia w takim rozumieniu, jakie się przyjmuje, czyli oddaliłem się w zamiarze uniknięcia odpowiedzialności (przyp. tut.).

[14] Kopia jest tu w aktach.

[15] Wartościowy to dowód z wyznania jakiejś informacji może być wtedy, gdy jest to informacja, której co do zasady dana osoba mieć nie powinna, chyba że jest zamieszana w daną sprawę kryminalną. Przykładowo, znajomość tajnych haseł komputerowych czy kodów do zamka elektronicznego w drzwiach może mieć wartość dowodową przy ustalaniu popełnienia przestępstwa. Natomiast samo zrelacjonowane ex auditu rzekome moje przyznanie się „do wszystkiego” (bliżej niesprecyzowanego „wszystkiego”) nie może w świetle zasady bezpośredniości wkraczać jako dowód w miejsce moich własnych wyjaśnień składanych pisemnie przed prokuraturą i sądem, które idą w przeciwnym kierunku niż zarzut.

[16] Przypomnę, przepis ten (a właściwie jego §1) głosi „Sąd karny rozstrzyga samodzielnie zagadnienia faktyczne i prawne oraz nie jest związany rozstrzygnięciem innego sądu lub organu”, z czego tutaj istotna jest część pierwsza słowa „oraz” (bo oczywiście aż o „związaniu” nikt tu nie mówi).

[17] Jest to powielenie błędu prokuratury dotyczącego konstrukcji uzasadnienia jej wniosku przeciwko mnie. Bardzo mało prawdopodobne, że to się tak „przypadkowo” trafiło. Po prostu demonstracja solidarności z prokuraturą i pogardy dla dowodów, pogardy po prostu dla kwestii prawdy i nieprawdy (przyp. tut.).

[18] Jest tam zapisana zasada in dubio pro reo (przyp. tut.).

[19] „Uzasadnienie postanowienia o zastosowaniu środka zapobiegawczego powinno zawierać przedstawienie dowodów świadczących o popełnieniu przez oskarżonego przestępstwa, wykazanie okoliczności wskazujących na istnienie zagrożeń dla prawidłowego toku postępowania lub możliwości popełnienia przez oskarżonego nowego, ciężkiego przestępstwa w razie niezastosowania środka zapobiegawczego oraz określonej podstawy jego zastosowania i potrzeby zastosowania danego środka. W wypadku tymczasowego aresztowania należy ponadto wyjaśnić, dlaczego nie uznano za wystarczające zastosowanie innego środka zapobiegawczego”.

[20] Jeśli chodzi ściśle o tekst ustawy to w nim jest przewidziana możliwość tymczasowego aresztowania w sprawie z wniosku przeciwko niepoczytalnemu, ale to „w wypadku prawomocnego orzeczenia środka zabezpieczającego polegającego na umieszczeniu sprawcy w zakładzie zamkniętym” i „do czasu rozpoczęcia wykonywania środka”, przy czym „nie dłużej niż na okres 3 miesięcy, z możliwością jednorazowego przedłużenia w szczególnie uzasadnionym wypadku na kolejny miesiąc” (art. 264 §3 k.p.k.). Ponadto na zasadach ogólnych jest możliwe tymczasowe aresztowanie w przypadku nieprawomocnego umorzenia sprawy i skazania na umieszczenie w zakładzie zamkniętym (tamże, §2a k.p.k.). Ponadto na zasadzie art. 380 k.p.k. w oparciu o zasady ogólne można wywnioskować, że na pewno wolno aresztować osobę oskarżaną wnioskiem z art. 324 k.p.k. w przypadku, gdy sąd wbrew prokuratorowi uważa, że popełniła ona przestępstwo. Przepisy przewidują też możliwość, że osoby, które skończyły jw., tj. skazano ich co najmniej w pierwszej instancji na zakład zamknięty i umorzono postępowanie, zostały już uprzednio tymczasowo aresztowane (tamże, §2), z tym, że takie sytuacje mogą się zdarzać bez naruszenia zasady, że areszt wymaga, by było wysokie prawdopodobieństwo przestępstwa — przykładowo, jeśli aresztowanie nastąpiło w czasie, gdy nie było jeszcze opinii sądowo-psychiatrycznej, a bezpośrednio po jej otrzymaniu akta wraz z wnioskiem przeciwko niepoczytalnemu skierowano jak najszybciej do sądu, nie uchylając aresztowania. Inny jeszcze potencjalny scenariusz tego typu to sytuacja, gdy osoba aresztowana miała normalny proces sądowy, z aktu oskarżenia, przy okazji którego sąd zdecydował, np. na podstawie nowo ujawnionych w jego postępowaniu dowodowym danych, że oskarżony jest niepoczytalny, w wyniku czego umorzył postępowanie i orzekł umieszczenie go w zakładzie zamkniętym. (Nie ma podstaw uważać, że sąd by nigdy czegoś takiego na procesie nie zrobił, skoro w szczególności art. 93g §1 k.k. pozwala wtedy stosować taki środek zabezpieczający i skoro pewnie przyjęto by stanowisko, że „lepsze to niż sprawcę np. brutalnego gwałtu i zabójstwa wypuścić wolno”. ) Na koniec w ramach komentarza do tej kwestii wyjaśniam, że jeszcze nigdy w żadnej mojej sprawie — choć nieraz wyłaniały się kwestie prawne mogące budzić wątpliwości albo wręcz takie, że miałem Sąd Najwyższy bardzo jednoznacznie ściśle co do takich spraw po swojej stronie, czego nieraz nie chciano respektować i co bezczelnie ignorowano — nie skierowano żadnego pytania prawnego do Sądu Najwyższego, mimo mych nieraz próśb o to. Po prostu ma być przegrana Niżyńskiego za wszelką cenę i tyle, oby jak najszybciej. W związku z tym przyznaję, że jedynie z przyczyn propagandowych — po to, by potem pokazać stronniczość sądu i brak obiektywnego wnikliwego podejścia — o to tu wnosiłem, natomiast nie miałem większych nadziei, że to nastąpi (przyp. tut.).

[21] Przepis głosi, że w razie (m. in.) umorzenia postępowania o przestępstwo zarządza się niezwłoczne zwolnienie tymczasowo aresztowanego (przyp. tut.).

[22] Zapewne wyraźniejszym i bardziej przekonującym tego pokazaniem byłoby wskazanie na, będące najwyraźniej argumentem dla profesorów w tym temacie, istnienie art. 259 §2 k.p.k., który wyraźnie przewiduje, że wobec osoby, która ma być tymczasowo aresztowana, prawdopodobne jest skazanie na jakąś karę (a nie jedynie środek zabezpieczający): „Tymczasowego aresztowania nie stosuje się, gdy na podstawie okoliczności sprawy można przewidywać, że sąd orzeknie w stosunku do oskarżonego karę pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania lub karę łagodniejszą albo że okres tymczasowego aresztowania przekroczy przewidywany wymiar kary pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia”.

[23] „Jeżeli stan zdrowia oskarżonego tego wymaga, tymczasowe aresztowanie może być wykonywane tylko w postaci umieszczenia w odpowiednim zakładzie leczniczym, w tym w zakładzie psychiatrycznym”. Jak w tekście wyjaśniam, nadal mimo tego przepisu jest przecież możliwe, że ktoś nie był niepoczytalny w czasie czynu i sąd biorąc to za podstawę aresztował go, po czym jego stan się znacznie pogorszył (przyp. tut.).

[24] R. Kmiecik, E. Skrętowicz: Proces karny: Część ogólna, 7. wydanie pod red. J. Cybulskiej (seria akademicka), wydawnictwo Oficyna — Wolters Kluwer, Warszawa 2009, s. 264, dostępna w Internecie na https://books.google.pl/books?id=RFFSAwAAQBAJ&pg=PA264&lpg=PA264#v=onepage.

[25] Przypomnijmy, „wina” występuje przy przestępstwie. Sprawca czynu nie będącego przestępstwem, choćby uznawanego za czyn zabroniony (np. sprawca jakiegoś zabójstwa broniący się w ramach obrony koniecznej), uznawany jest za niewinnego. Z cytatu więc wynika, że ma być nie tylko czyn zabroniony, lecz po prostu przestępstwo (przyp. tut.).

[26] „Z uwzględnieniem [odpowiednich] zmian”, „odpowiednio”, „analogicznie” (przyp. tut.).

[27] W sprawie o umorzenie postępowania z powodu braku przestępstwa i zastosowanie przeciwko niepoczytalnemu środka zabezpieczającego (przyp. tut.).

[28] Podstawowe zasady postępowania karnego: odpowiednio oparcie się na dowodach ujawnionych w postępowaniu (tu: tym, co w aktach), zasada prawdy materialnej, zasada in dubio pro reo (przyp. tut.).

[29] Tzn. okoliczność specjalna-wyjątkowa, czy też zespół takich okoliczności, wykluczająca przestępstwo (przyp. tut.).

[30] Że jeśli osoba w czasie czynu nie była niepoczytalna, lecz miała ograniczoną poczytalność, sąd może zastosować nadzwyczajne złagodzenie kary (przyp. tut.).

[31] Którą, jak głosi nauka o rachunku prawdopodobieństwa już od czasów założyciela tej dziedziny matematyki: Laplace’a, należy obstawiać — generalnie też w przypadku N różnych opcji — gdy nie wiadomo nic o żadnych okolicznościach różnicujących prawdopodobieństwa tych opcji, tj.: w przypadku minimalnej wiedzy należy przyjmować równe prawdopodobieństwa.

[32] [odręcznie:] „Uchylenie przez Sąd Apelacyjny wyroku … i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania nie jest równoważne z podważeniem wartości zebranego materiału dowodowego” — post. SN z 26.2.2019 r. o sygn. II KK 178/18, opubl. na www.sn.pl.

[33] Por. sprawa Witek przeciwko Polsce.

[34] „Przepisy niniejszego kodeksu mają na celu takie ukształtowanie postępowania karnego, aby: 1) sprawca przestępstwa został wykryty i pociągnięty do odpowiedzialności karnej, a osoba niewinna nie poniosła tej odpowiedzialności” (przyp. tut.).

[35] Zgodnie z prawem (art. 143 k.p.k.) czynności organów postępowania karnego, w tym Policji, mogące mieć znaczenie dowodowe muszą być dokumentowane protokołem albo co najmniej notatką urzędową (przyp. tut.).

[36] Przypomnę: „Podstawę orzeczenia może stanowić tylko całokształt okoliczności ujawnionych w postępowaniu, mających znaczenie dla rozstrzygnięcia” (przyp. tut.).

[37] […]

[38] Patrz np. moje dawne sprawy o stalkingu przeciwko mnie: 4 Ds 1634/11, 4 Ds 1838/11 w Prokuraturze Rejonowej Warszawa-Ochota i wcześniej 4 Ds 1782/11 w Warszawa-Wola oraz następnie 1 Ds 1899/12 w Warszawa-Praga Południe ściśle na temat inwigilacji, jak również orzeczenia sądów w tych sprawach (m.in. III Kp 191/13 w SR dla Warszawy-Pragi Południe i III Kp 40/12 w SR dla m. st. Warszawy). Akta tych obnażających tę stronniczą postawę sądów spraw są na http://forum.bandycituska.com w dziale „Prokuratury i sądy o dochodzeniach i śledztwach”. Tu faktycznie bardzo dużo opierać by się musiało na zaufaniu do mych słów, ale cóż, w większości przecież przypadków tak jest, że przychodzi najpierw do organów ścigania pojedyncza tylko osoba. Zlekceważono też dużo rozsądnie uzasadnionych zawiadomień na temat zabijania mojej rodziny — też jest to pokazane na ww. stronie internetowej.

[39] Sygnatura PR 3 Ds 267.2017 w Prokuraturze Rejonowej Warszawa-Ochota (267, jak nr art. k.k. o nielegalnym podsłuchu — specjalnie dla mnie zarezerwowano, jak gdyby dla pokazania, jak ważna i jedyna w swoim rodzaju to sprawa, o czym organ prokuratorski wie), po czym III Kp 476/17 w Sądzie Rejonowym dla m. st. Warszawy, gdzie również podtrzymano tę teorię o „obowiązku” nieprowadzenia śledztwa. Ww. sprawa miała dużo zgłoszonych-wymienionych dowodów, natomiast można tu wskazać na przykład sprawy na samym tylko krótkim zgłoszeniu i ewentualnie zeznaniu opartej, na ten sam temat: PR 4 Ds. 227.2017 w Prokuraturze Rejonowej Warszawa-Mokotów (uprzednio odmówili wszczęcia też na komendzie). Chodzi tu o sprawy z mojego zawiadomienia, w sprawie śledzenia mnie i dręczenia.

[40] [przypis gwiazdkowy odręczny jak w oryginale:] Samo tylko (rzekome) wygłaszanie sprzecznych, niespójnych oświadczeń przez chorego psychicznie (wobec 1 świadka — i to tutaj potencjalnie zawisłego politycznie) NIE MOŻE BYĆ ŹRÓDŁEM ŻADNYCH USTALEŃ CO DO SPRAWSTWA (nawet odnośnie prawdopodobieństwa); nie ma podstaw do przyjęcia wersji niekorzystnej dla mówiącego, chyba że poddano by to dokładniejszemu badaniu — vide art. 5 §2 k.p.k. Sąd nie jest psychologiem ani nie ma tej sytuacji nagranej — ja mówię, że jej nie było.

[41] Powtórzmy: z nazwiskiem prezydenta, kojarzącym się więc z „ułaskawieniem” politycznym (przyp. tut.).

[42] Przy pomocy wartości oczekiwanej liczby zliczeń zdarzenia losowego w rozkładzie dwumianowym. Przykładowo, przy 16 (jak tutaj) losowaniach każdorazowo może się zdarzać pewne zdarzenie o prawdopodobieństwie 0,5 (tj. 50%), to oszacowanie wynosi 8. Jeśli jednak owo prawdopodobieństwo jest nie 0,5, tylko 1:160, to oszacowanie wynosi w takim układzie 10% (prawdopodobieństwo, że w ogóle chociaż raz zdarzy się to zdarzenie) — co wyraża fakt, że prób powinno być 10 razy więcej niż owo przyjęte 16 prób, żeby najprawdopodobniej doszło do pojedynczego trafienia. Nie jest to dokładnie, zgodnie z zasadami kombinatoryki policzone prawdopodobieństwo — czego wyrazem jest też fakt, że można osiągnąć wyniki większe niż 1, co przy poprawnej teorii jest niemożliwe — tym niemniej przy tego rzędu maleńkich liczbach najzupełniej wystarcza i jest wygodne.

[43] [przyp. tut.:] Potem zauważyłem, że jest to błąd. Po pierwsze tu nie ma 16 losowań, tylko jedno, bo jest jedna ofiara, czyli jeden mający ułożyć się „przypadkowo” wynik; można to podzielić na losowanie miesiąca i losowanie dnia, ale w każdym razie nie ma tego 16. Dodatkowo, nie byłoby słusznym twierdzenie, że jest 16 zdarzeń elementarnych sprzyjających takiemu wynikowi, tj. 8 po stronie minus (wcześniejsze lata urodzenia), 8 po stronie plus. Ja tu bowiem w ramach zdarzeń elementarnych nie rozróżniam lat, lecz „losowaniu” podlega jedynie dzień miesiąca oraz odstęp w liczbie miesięcy, od 0 do 11 (który ma się zbiegać z jakąś występującą liczbą lat różnicy). Gdybym chciał jako część potencjalnie „losowego” zbiegu okoliczności uwzględnić też liczbę lat różnicy i jako sprzyjający wynik, którego prawdopodobieństwo badam, przyjąć 16 opcji, to każda z tych opcji powinna być oszacowana nie na 1:360 (iloczyn 1:30 od trafienia w liczbę dni i 1:12 od trafienia w liczbę miesięcy), lecz na 1:360 × jakieś prawdopodobieństwo co do konkretnej liczby lat różnicy w dacie urodzenia, np. właśnie 1:16 (jeśli przyjąć w uproszczeniu, że za duże różnice w tym miejscu o tej porze, czyli rano przy Politechnice, są niemożliwe i że jest w ogóle tylko 16 możliwych odległości w latach), czyli te prawdopodobieństwa byłyby odpowiednio mniejsze, po czym wprawdzie takich zdarzeń elementarnych zsumowano by 16, czyli prawdopodobieństwo z kolei mnoży się przez 16, ale w wyniku byłoby to koniec końców znowu właśnie 1:360 czy nawet mniej. Obecnie więc stoję na stanowisku, że należało tu prawdopodobieństwo ustalić po prostu na 1:360, czyli ułamek procenta, a nie 4,5%, a w tekście jest błąd. W późniejszych pismach został on poprawiony.

[44] Jest taka o tej kapłance legenda, przekazana przez historyków rzymskich, że prosiła Apollo o wieczne życie, ten dał jej 1000 lat życia; biorąc to teraz przenośnie jako życie jej planów w polityce i idąc wstecz od roku końca imperium rzymskiego: 476 n.e., czyli roku 1228 od założenia miasta, mamy rok sprzedania jej papirusa królowi jako rok 228 albo inaczej 525 p.n.e. — czasy, istotnie, co trafne, króla „Serwiusz Tullus”: jak o chrześcijańskiej idei polityki jako służby…

[45] [przyp. tut.:] Jakkolwiek bodajże to liczba 228 jest „kanonicznym”, występującym w źródle numerem roku (+228), bo oni raczej takie liczby i liczenia preferowali, to podkreślmy tu, że dla odmiany sami Rzymianie w ramach swego liczenia lat ab urbe condita nazwaliby ten rok (rok +228) po prostu rokiem 229 AUC, ponieważ rok 1 AUC to rok założenia miasta. Czyli już nawet nie jakieś „następstwa”, tylko ścisły patronat ksiąg sybillińskich. Notabene dla uniknięcia niemądrych nieporozumień muszę tu wyraźnie nadmienić, że nie sądzę, by owa kapłanka Apollo, która miała sprzedać ów papirus czy ewentualnie 3 papirusy królowi Rzymu, była jego autorką. Wydaje się to bardzo nieprawdopodobne biorąc pod uwagę szczególnie wysoki poziom intelektualny tamtejszych memów, np. ich krańcową wręcz optymalizację w dziedzinie doboru liczb, będącą niewątpliwie rezultatem długich prac, oraz przejawianie się ich na przestrzeni tysiącleci. Oczywiście ja nie mogę być tak do końca autorytetem w tej dziedzinie, skoro się z tą księgą (swoją drogą ponoć nie tylko papieżowi znaną) nie zapoznawałem wprost, ale swoje badania w tych tematach przeprowadziłem (jestem należycie powściągliwy w postulowaniu takiego źródła, ale wielokrotnie było to uzasadnione i zebrałem pokaźny zasób potwierdzeń). Nie wydaje się też możliwe, by obmyślenie wszystkiego, co tam jest zawarte, było dziełem 1 czy 2 osób. Natomiast zapewne księgi głoszą pomysły wywodzące się zwłaszcza od Sumerów (sic) i z Babilonu, z naciskiem na tamtejszych królów. Bodajże zresztą samo pojęcie „mem” jest w nich ukute. Wybór kobiety jako misjonarki i sprzedawczyni był pewnie podyktowany m.in. względami bezpieczeństwa.

[46] W rzeczywistości jak wynika z późniejszego dokładnego przeglądu akt strona po stronie, z ujawnieniem zawartości kopert, nigdy tych dodatkowych protokołów (obok tego głównego z k. 268, rozdz. 4.2) czy raczej jednego dodatkowego protokołu nie złożyłem, a jedynie zaznaczyłem, że go [prawdopodobnie] złożę później — dotyczył on dat związanych ze zgonami członków rodziny oraz ze skoordynowanym atakiem na mnie ze strony 2 jednostek Policji polegającym na fałszywym oskarżaniu o znieważenie funkcjonariusza dn. 30.5.2018 r. (tj. są to przede wszystkim artykuły z przededni tych zdarzeń) — natomiast był on wymieniony jako załącznik pisma z zał. I „Uzupełnienia dowodów” z rozdz. 4.4 (złożyłem tam mianowicie wyciąg z pisma w sprawie cywilnej wraz z licznymi jego załącznikami, ale już bez tego grubego protokołu, którego odpis by wiele kosztował), co do którego było wiadomo, w aktach której sprawy cywilnej się znajduje, więc sąd bez problemu mógł zwrócić się o pożyczenie akt i się z tym protokołem zapoznać, w razie potrzeby sporządzając też jego kserokopię lub odpis poświadczony do pozostawienia w aktach sprawy karnej. Złożyłem za to wtedy wraz z pismem 4.4 liczne inne załączniki dowodowe, tj. pozostałą wymienioną w rozdz. 4.4 i tamtejszym piśmie dokumentację (przyp. tut.).

[47] W protokole, o którym tu mowa (nie złożonym, ale dostępnym w aktach dobrze wskazanej sprawy cywilnej), był przegląd różnych stron prasowych, nie jednej (przyp. tut.).

[48] https://pl.wikipedia.org/wiki/Volkssturm

[49] https://eclipse.gsfc.nasa.gov/LEcat5/LEcatalog.html

[50] Tu jedynie liznąłem sprawę hipotetycznego spisku sybillińskiego w dziedzinie religii, bo temat jest sporo obszerniejszy; miała być o tym osobna bardzo obszerna książka (minimum 2-tomowa), ogólnie o spiskach religijno-politycznych, która by praktycznie wszystko jak mniemam odsłaniała, ale skandaliczny sposób traktowania mnie, w tym także co do kwestii finansowych, skłonił mnie do porzucenia tego planu. Zresztą w takich warunkach, jak ja mam, po prostu myśleć się nie da (widocznie dla kogoś ważniejszym ode mnie ośrodkiem, na który trzeba stawiać i który ma mieć swobodę ekspresji, są głupie telewizyjne bodajże gaduły-dręczyciele; zresztą zrelacjonowany tu pojedynczy temat cząstkowy średnio za ich sprawą został przeze mnie odkryty). Niewykluczone wszakże, że ktoś inny to Państwu opisze (zauważy taki czy inny temat składowy), choć pewnie nie w tak kompleksowy sposób, do jakiego ja jestem przygotowany (przyp. tut.).

[51] Zmarł 13.7.2008 r., vide encyklopedia internetowa: https://pl.wikipedia.org/wiki/Bronis%C5%82aw_Geremek#%C5%9Amier%C4%87_i_pogrzeb Symbolika liczb w tej dacie śmierci: „pech z Rzymu” — stąd też podejrzewałbym tutaj, że zamieszana była głowa państwa odpowiedzialna za kontakty oficjalne kurtuazyjne z Watykanem, czyli w tym przypadku Lech Kaczyński.

[52] https://info.wiara.pl/doc/177107.Polski-ksiadz-zginal-na-Syberii (portal wiara.pl należy do wydawcy „Gościa Niedzielnego”)

[53] https://www.newsweek.pl/polska/polityka/lech-morawski-spowodowal-wypadek-ekspertyzy-sa-jednoznaczne/qr7szbe

[54] https://staramilosna.grobonet.com/grobonet/start.php?id=detale&idg=2090&inni=0&cinki=1 — zauważmy, że data śmierci przypada 3 dni po późniejszej dacie śmierci Geremka.

[55] https://www.polsatnews.pl/wiadomosc/2022-04-20/wypadek-na-s8-prokuratura-prowadzi-sledztwo-malgorzata-gersdorf-przesluchana-w-charkaterze-swiadka/

[56] On nawet tego samego dnia zapadł (przyp. tut.).

[57] https://tvn24.pl/polska/sprawa-slawomira-nowaka-wyrok-dla-dariusza-z-bylego-szefa-grom-5674783

[58] https://wydarzenia.interia.pl/kraj/news-sprawa-piotra-najsztuba-sad-najwyzszy-zdecydowal-to-koniec-t,nId,5591585

[59] https://warszawa.naszemiasto.pl/gdansk-tusk-odebral-medal-badkowskiego-i-odpowiadal-na/ar/c1-50651

[60] Artykuł „Tusk: Będzie kontrola ws. podsłuchów dziennikarzy” — https://www.money.pl/archiwum/wiadomosci_agencyjne/pap/artykul/tusk;bedzie;kontrola;ws;podsluchow;dziennikarzy,100,0,547940.html

[61] To oczywiście tylko inicjał imienia (przyp. tut.).

[62] Zupełnie, jak gdyby fałszywe zeznawanie nie było czynem karalnym! (Skoro się nie ściga, to i nie kara.) Sygnatura PR 1 Ds. 1329.2018 w Prokuraturze Rejonowej Warszawa Śródmieście oraz II Kp 1046/19 w Sądzie Rejonowym dla Warszawy Śródmieścia.

[63] Przypomnę, że jest to też teza z wyroku SN o sygn. II KRN 178/95 przytoczonego w przedost. akapicie części I pisma quasi-zażaleniowego z rozdz. 4.10 (przyp. tut.).

[64] „Nikt nie może być poddany torturom ani okrutnemu, nieludzkiemu lub poniżającemu traktowaniu i karaniu. Zakazuje się stosowania kar cielesnych” (przyp. tut.).

[65] „Jeżeli szczególne względy nie stoją temu na przeszkodzie, należy odstąpić od tymczasowego aresztowania, zwłaszcza gdy pozbawienie oskarżonego wolności: 1) [pierwsza opcja]; 2) pociągałoby wyjątkowo ciężkie skutki dla oskarżonego lub jego najbliższej rodziny” (przyp. tut.).

[66] Np. 4 Ds. 1782/11 w PR Warszawa-Wola, 4 Ds. 1634/11 w PR Warszawa-Ochota (sygn. sądowa III Kp 40/12 w SR dla m. st. W-wy — sędzia ten [Ładoś] potem awansował na kierownika Sekcji Postępowania Przygotowawczego, a następnie na prezesa sądu) i tamże 4 Ds. 1838/11 (sygn. sądowa III Kp 1728/11 w SR dla m. st. W-wy), a także 1 Ds 1899/12 w PR Warszawa-Praga Południe (sygn. sądowa III Kp 191/13 w SR dla W-wy-Pragi Południe, sygn. PO w Warszawie — PO V Dsn (w) 48.2017) — wszystko sprawy zakończone odmową wszczęcia śledztwa.

[67] Np. PR 3 Ds. 267.2017 w PR Warszawa-Ochota (sygn. sądowa III Kp 476/17) i 4 Ds 227.2017 w PR Warszawa-Mokotów (sygn. sądowa [?]) — jw. Początki problemu były sygnalizowane już w sprawach jw., w tym zwłaszcza rozkręcające się nękanie dźwiękowe drastycznymi dźwiękami (trzaskami) w domach, hotelach i mieszkaniach wynajmowanych na doby było zgłaszane w skargach do Prokuratora Generalnego (w aktach 4 Ds 1838/11).

[68] […]

[69] [odręcznie:] „Niżny Nowogród” — ślad po tym skandalu z przebudowywaniem miast. Stolicą guberni został „dziwnym trafem” (tj. w myśl zasady „poszlak sybillińskich”) w roku kojarzącym się z symbolem zła i szatana 666, bo w r. 1777.

[70] Co do tego drugiego to już chyba przesłyszałem się przy analizie nagrania (przyp. tut.).

[71] No, z tym „wątpliwym” to jak mniemam spora przesada. Tego trudno nie dostrzec jako odczuwalnego zjawiska, zresztą jest to rodzaj tortury (przyp. tut.).

[72] Po powtórnej analizie twierdzę, że się przesłyszałem, że aż do instalacji się przyznawali, ale mówili tam bodajże, że tak może być w każdym pokoju. Lepsze pod tym względem potwierdzania faktu dźwięków są kolejne wymienione dowody (przyp. tut.).

[73] Takie miałem nadzieje, co do nieruchomości, którą wtedy dysponowałem, ale nie udało się; rezultaty badań są omówione na portalu internetowym xp.pl (przyp. tut.).

[74] „Ograniczenia przewidziane w §2 i 3 nie mają zastosowania, gdy oskarżony ukrywa się, uporczywie nie stawia się na wezwania lub w inny bezprawny sposób utrudnia postępowanie albo nie można ustalić jego tożsamości. Ograniczenie przewidziane w §2 nie ma również zastosowania, gdy zachodzi wysokie prawdopodobieństwo orzeczenia środka zabezpieczającego polegającego na umieszczeniu sprawcy w zakładzie zamkniętym”. Ww. paragrafy 2 i 3, z których pierwszy bodajże przemawia na moją korzyść, głoszą: „Tymczasowego aresztowania nie stosuje się, gdy na podstawie okoliczności sprawy można przewidywać, że sąd orzeknie w stosunku do oskarżonego karę pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania lub karę łagodniejszą albo że okres tymczasowego aresztowania przekroczy przewidywany wymiar kary pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia” (§2) i „Tymczasowe aresztowanie nie może być stosowane, jeżeli przestępstwo zagrożone jest karą pozbawienia wolności nieprzekraczającą roku” (§3). Zauważmy, że nr tego artykułu to moja data urodzin 25.9 zapisana bez kropki. Przypominam też, że to w tej dacie swego czasu aresztowano Wyszyńskiego (przyp. tut.).

[75] Był już cytowany co do pktu 2, przypomnijmy początek: „Jeżeli szczególne względy nie stoją temu na przeszkodzie, należy odstąpić od tymczasowego aresztowania, zwłaszcza gdy pozbawienie oskarżonego wolności: 1) […]” (przyp. tut.).

[76] Zostało to osiągnięte poprzez sprawdzenie daty odpowiadającej czasowi UNIX-a 1660000000 jako opartego na cyfrach odpowiednich z punktu widzenia „przypadku +6 -6” (jedynka może sugerować coś odosobnionego, „jakiś jeden taki”). Zresztą przyznam, choć nie lubię ujawniać tych spraw, że liczba 166 to znany mem, dotyczący obecnej fazy mojego życia, np. taki był znany mi już wówczas nr paragrafu prawa hetyckiego, który przewidywał torturę (rozerwanie wołami) jako rodzaj kary śmierci za zasianie („zapisanie”? ) już zasianego („zapisanego?”) pola — nie zdziwiłbym się, gdyby to nie był przypadek, i zresztą to to skierowało moją uwagę w tym kierunku (przyp. tut.).

[77] Numer sprawy kojarzy się z fazą „dwie trzecie z 666”, tj. z „fazą 66”.

[78] Nazwisko kojarzące się z papieżem, ang. pope. Ktoś tu jak widać ma przednią uciechę z cudzych problemów politycznych, przy czym widać najprawdopodobniej maczanie w sprawie palców przez administrację sądową, kierowników.

[79] Nie wiedzieć czemu sąd wyliczył tylko punkty drukiem napisane, czyli 1—6, tych odręcznie dodanych 7—8 już nie.

[80] Raz jeszcze przytoczmy ten przepis: „Uzasadnienie postanowienia o zastosowaniu środka zapobiegawczego powinno zawierać przedstawienie dowodów świadczących o popełnieniu przez oskarżonego przestępstwa, […]”.

[81] Nic nie przytoczono na poparcie tej tezy, podczas gdy ja przytoczyłem źródła w doktrynie i orzecznictwie na rzecz swojej.

[82] „Nazwa kodowa” tej konkretnej sprawy karnej.

[83] Ponieważ trójce odpowiada ocena „dostateczny”.

[84] Byli najwyraźniej podkupieni i dlatego specjalnie mnie traktowali, rzecz jasna nieprzychylnie.

[85] M. in. bardzo opóźniano obsługę mego pisma z wnioskiem do sądu o zgodę na takie kontakty.

[86] Po moich wnioskach o wsparcie wprawdzie każdorazowo naklejali mi znaczek na list, ale taki za 3,30 zł, czyli niewystarczający, jako że ceną listu zwykłego było wtedy 3,90 zł, po czym list był zwracany z pieczęcią „przesyłka niedostatecznie opłacona”. I nic nie można było na to poradzić. Nadmieniam, że zupełnym standardem i codziennością jest to, że areszt nie odpisuje na listy aresztantów. Typowo mają być one adresowane na dyrektora. Dyrektor jednak nie odpisuje. Jeśli coś postanowi, wykona jakąś czynność materialno-techniczną, np. dostarczy odzież skarbową albo (o to to już do wychowawcy się pisze) kopertę, to aresztant to oczywiście dostrzeże, ale arogancja polegająca na braku odpowiedzi pisemnej na list pozostaje standardem. Można oczywiście próbować się dopytywać, jakoś poprzez wychowawcę, podobno są nawet jakieś możliwości spotkania z dyrektorem, ale w praktyce rzeczywistość nie wygląda tak różowo. Może koniec końców człowiek się dowie, co w sprawie jego listu zrobiono. Ja np. zauważyłem, że co do moich skarg w sprawie tortury dźwiękowej, choć Służba Więzienna generalnie temu problemowi nie przeczyła, raczej wręcz go potwierdzała — np. potwierdzając, że nic „z tym” nie można zrobić — zorganizowano mi psychologa do zajmowania się mną jako chorym psychicznie, który w rozmowach udawał, że nie ma żadnych dźwięków, przy czym współpracował z nim też w tej sprawie psychiatra więzienny, który zajmując się mną miał lekami likwidować dźwięki, co było oczywiście bezskutecznie. W ramach wyjątku dyrektor odpisał mi na list, który trafił do niego nie z wewnątrz aresztu, tylko został nadesłany przez RPO. Ustosunkowano się głównie do innego problemu, który także podnosiłem, tj. podali mi adres adwokata z wyboru w różnych sprawach, tego, którego znalazłem w r. 2021. Natomiast najważniejszy dla mnie problem dźwięków gnębiących umysł i uniemożliwiających myślenie zbyto stwierdzeniem, że w związku ze stwierdzonymi zaburzeniami psychicznymi jestem objęty szczególnym oddziaływaniem i opieką psychologiczną; można więc było się domyślać, że popierają przedstawianie tego jako problemu medycznego. Takie stanowisko dyrekcji. Bo też cóż mogliby innego zrobić — przyznać się? I płacić (bo jak tu przyznać się, a nie płacić)? Wolą inną śpiewkę na temat moich problemów.

[87] Art. 216 §1 Kodeksu karnego wykonawczego.

[88] Temat ten był relacjonowany w portalu xp.pl.

[89] Nie ma takich biegłych, natomiast w sumie mógłby też tym się zająć informatyk albo ewentualnie specjalista od wypadków drogowych, choć ci obawiam się, że byliby stronniczy (przyp. tut.).

[90] Aż muszę tu przeprosić za trwanie w ten naiwnej bajce, że olej mógłby coś takiego spowodować — tylko pozostawanie pod wpływem sugestii podprogowych może tłumaczyć tę ułomność intelektualną prezentowanych wywodów (przyp. tut.).

[91] Z 2018 r. „Dowód na to, że zorganizowano przeciwko mnie zaplanowaną operację drogową”, a także zażalenie na t.a.

[92] Pani Gersdorf broni się twierdząc, że nie miała z tym nic wspólnego, a jedynie przejeżdżała obok (przyp. tut.).

[93] Przypomnijmy: „Przepisy niniejszego kodeksu mają na celu takie ukształtowanie postępowania karnego, aby: 1) sprawca przestępstwa został wykryty i pociągnięty do odpowiedzialności karnej, a osoba niewinna nie poniosła tej odpowiedzialności”. Traktuję to tutaj jako dodatkową dyrektywę wykładni co do art. 303 k.p.k., który głosi, że jeśli zachodzi „uzasadnione podejrzenie” popełnienia przestępstwa, wydaje się z urzędu lub na skutek zawiadomienia o przestępstwie postanowienie o wszczęciu śledztwa (przyp. tut.).

[94] Oczywiście sąd miał w nosie to, o czym tutaj piszę, i nawet nie wysłał do prokuratury zapytania o to, jak zakończyła się sprawa z mojego zawiadomienia i czy rzeczywiście odmówiono wszczęcia śledztwa. Bo to nie jest szokujące. Dla sądu nonsensowna prawnie, polityczna odmowa wszczęcia śledztwa to jak chleb powszedni — wiemy, że to się zdarza, i tolerujemy to, wzruszamy ramionami (przyp. tut.).

[95] Ściślej, św. Brata Alberta i św. Andrzeja Apostoła (przyp. tut.).

[96] Nazwano go Kościół Środowisk Twórczych”, a tymczasem mój brat był wtedy kompozytorem muzyki poważnej. Ja i matka też jesteśmy związani z muzyką, ojciec to meloman.

[97] Sąd rzecz jasna mógłby zwrócić się do Policji (na podst. art. 15 k.p.k.) o sprawdzenie sprawy, zrobienie fotografii, ale oczywiście ma to w nosie i woli wersję, że „same przypadki” (przyp. tut.).

[98] Są drogowskazy przy wyjściu z metra (przyp. tut.).

[99] W tym: specjalnie dobrane daty urodzin matki, cioci i babci od strony matki.

[100] Tzw. zdarzeń losowych niezależnych.

[101] Sąd wskazał np. na przepis, który bezwarunkowo (czyli nie jest to zdane na dobrą wolę sądu) przyznaje osobom najbliższym prawo do widzenia bodajże raz w miesiącu.

[102] Chyba wniosek dowodowy z br.

[103] która była o św. Piotrze Kanizym, jak moje personalia, jej tytuł zaś był „Kościół wojujący” (Militantis ecclesiae).

[104] Może być ona świadoma lub nieświadoma (nieświadoma to na zasadzie wywoływania u nich różnych myśli, wrażeń i zachowań za pomocą przekazu podprogowego szeptanego — wywołanie narodzin odpowiedniego dnia poprzez imputowanie wrażeń skurczów porodowych, wywołanie odpowiedniego wyboru imienia poprzez nasłanie myśli popierających imię Piotr itd.). [Dopisek „ze strony rodziców” i tut. przypis występują w drukowanym (a nie odręcznym) egzemplarzu tego pisma załączonym do późniejszego zażalenia, jakkolwiek pierwotne pismo i tak było bardzo czytelne (przyp. tut.).]

[105] Pogrubienie rzecz jasna występuje tylko w późniejszym egzemplarzu drukowanym (przyp. tut.).

[106] Nie, ale był bardzo niedaleko przy Nowowiejskiej (przyp. w wersji drukowanej).

[107] Ma to wpływ na górną granicę karalności za przestępstwo stalkingu.

[108] Zresztą bodajże operatorzy podsłuchu wszystko widzieli (na to, że mogą czytać z kartek, miałem w sumie ogromną ilość potwierdzeń) i pewnie myśleli za mnie, bo samemu po cichu myśleć się w takich warunkach dźwiękowych nie da.

[109] Absurdalne jakieś próby na siłę wmawiania mi niechęci do leczenia w sytuacji, gdy z własnej inicjatywy je podjąłem, akceptowałem i wdrażałem. Tylko dlatego, że nie dostrzegam „oczywistej” widocznie dla każdego błędności i niedopuszczalności moich przekonań. A przecież nawet abstrahując od mej racji, pacjent nie musi wszystkiego od razu rozumieć, co nie oznacza jeszcze, że ma złe stanowisko w sprawie leczenia i się wypiera choroby (co dla sądów jest okolicznością bardzo kompromitującą i mogącą skutkować w przypadku co szkodliwszych czynów uwięzieniem w psychiatryku).

[110] Moim zdaniem jeden z najbardziej skryminalizowanych w Polsce zawodów. Bardzo możliwe, że w grę wchodziły tu jakieś naciski i korumpowanie związane z polityką urzędów skarbowych w zakresie ścigania niepłacenia podatków. Typowo to tak właśnie przedsiębiorcy stają się usłużnymi wykonawcami nielegalnej polityki; przypadki jakichś przelewów, zostawiających brzydkie ślady, a przy tym mniej kompromitujących dla osób korumpowanych (bo zawsze z przelewu można się jakoś wytłumaczyć, natomiast niepłacenie podatku potencjalnie będące nawet przestępstwem skarbowym to wielki obciach), to pewnie jedynie margines całej sprawy i coś stosunkowo rzadko stosowanego.

[111] Uspokajam tu, że choćby nawet zgodzono się kiedyś i ludzkość doszła do tej jakże „genialnej” myśli, że może psychozy (zalicza się tu też schizofrenia) — zwłaszcza w zakresie wiary w halucynacje i „patologiczne”, stricte chorobowe (a nie będące czymś psychologicznie całkiem normalnie wytłumaczalnym i zasługującym na analizę czy, ewentualnie, wyperswadowanie) rzekome „urojenia” — to bujda i oszukiwanie, i spisek sybilliński, choćby osiągnięto ten postęp wiedzy, i tak psychiatria jako gałąź nauki ma przed sobą perspektywy i nie oznaczałoby to jej końca.

[112] Nazwisko kojarzące się z papieżem. Pracuje w niepublicznym ZOZ.

[113] Pracuje jako kierownik ośrodka w ramach jednostki badawczo-rozwojowej Ministerstwa Zdrowia (mającej przy tym niewątpliwie własną nieruchomość i, co za tym idzie, zapewne też uczestniczącej w nielegalnym kryminalnym układzie podatkowym, przestępczości remontowo-budowlanej — którą popełnia się też przez zaniechanie — oraz, jak się domyślam, kryminalizacji części personelu dotyczącej pomagania w inwigilowaniu mnie, bo to bodajże w dzisiejszych czasach powszechne w budynkach komercyjnych i innych tego typu publicznych). Potem tylko ona na rozprawie, jak zresztą wynika z protokołu, złożyła „kluczowe” dla sądów obciążające mnie zeznania czy też opinię uzupełniającą ustną (bo w samej pisemnej opinii zarówno psychologicznej, jak i psychiatrycznej nie jest przecież tak źle i nie odbiega ona istotnie od tego, co było w r.2013), choć w trybie wideokonferencji stawiły się na rozprawę obie.

[114] Powiedziała mi wtedy, co nie jest odzwierciedlone w protokole, że przecież ja w wyjaśnieniach w 2012 r. powiedziałem na przesłuchaniu „Ja jechałem tym samochodem, ale ja nie uderzyłem żadnego gościa jadącego innym samochodem”. Zapytała udając zdziwienie, jak gdyby jakąś wielce dziwaczną sytuację: „tzn. co, jechał pan, ale jakoś na siedzeniu pasażera — nie kierował pan?”. Jej zdziwienie w tym temacie, podobnie jak następujące nieco dalej „zaskoczenie” w kolejnym, sugeruje, że nie chciało się jej nawet przeczytać akt w zakresie moich pism obronnych.

[115] No faktycznie, przyznałem wtedy w PZP, że czasem ich nie brałem, żeby mieć porównanie, a przez inną część dni między wizytą majową a czerwcową brałem.

[116] Tzn. ponoć „wykryto”, że nie dostrzegam, jak mój umysł „błądzi”. Cóż, nie zawsze pacjent wszystko od początku dostrzega.

[117] A zatem powinna być stosowana zasada in dubio pro reo. Przypomnijmy, że zgodnie z prawem umieszczenie w zakładzie zamkniętym w trybie kodeksu postępowania karnego (bezterminowe i weryfikowane bodajże co pół roku czy co rok, ale w praktyce to się może ciągnąć wiele lat, bo lekarze mogą w kółko twierdzić „stan podobny do tego, jaki był na początku”, „dalej chory”) orzeka się wtedy, gdy istnieje wysokie prawdopodobieństwo tego, że sprawca ponownie popełni czyn zabroniony o znacznej społecznej szkodliwości w związku z chorobą psychiczną lub upośledzeniem umysłowym (art. 93g §1 k.k.).

[118] A co z ochroną danych osobowych? Dane o zdrowiu to nawet szczególne dane osobowe, uznawane za wrażliwe. Przez telefon każdy się może przedstawić jako policjant, w tym nieupoważnieni do uzyskiwania danych rodzina i koledzy poszkodowanej, wiedzący, że miała w danym miejscu wypadek.

[119] Jeśli chodzi o te fałszujące w czyjejś ocenie rzeczywistość stany umysłu to zgodnie z uznanymi definicjami urojenia to raczej jakieś abstrakcyjne przekonania i wyobraźnia, podczas gdy kwestia wrażeń jest objęta pojęciem halucynacji.

[120] Na halucynację też się to nie nadaje, ponieważ co najwyżej jestem fałszerzem. Na prezentowanych w Internecie filmach da się wskazać te szepty.

[121] Z punktu widzenia ich kryteriów, czyli wymaganego leżenia plackiem przed teorią o chorobie (stawianą pogardliwie i bez przeprowadzenia wyczerpującego postępowania dowodowego co do konkretnych przypadków np. „urojeń”).

[122] Ktoś mógłby bowiem podnosić, że sam protokół nie wystarczy, gdyż w procesie karnym liczą się przesłuchania, a nie dokumenty (zob. art. 174 k.p.k.).

[123] Za jednym z przypisów w pkcie III pisma z rozdz. 4.2 (dot. wyroku II AKa 202/96).

[124] Chodzi tu o mój rok urodzenia w numerze przepisu.

[125] Podobno zostało w całości odczytane.

[126] Ten drugi nr to nr karty w ramach protokołu zawierającej już ściśle artykuł Radia Watykańskiego (przyp. tut.).

[127] [przyp. tut.:] Odnośnie Benedykta XVI, którego dotyczy czynnik 1:3000, 3000 jest to mniej więcej długość jego pontyfikatu w dniach. Jak później odkryłem na etapie kasacji, jest tu drobny błąd, bo spotkań Benedykta XVI z przywódcą Palestyńczyków było nie jedno, tylko 6 (3.12.2005, 24.4.2007, 13.5.2009 w Betlejem, 8.10.2009, 3.6.2011, 17.12.2012), a więc na zdarzenie losowe polegające na trafieniu w dzień 17.12.2012 składają się jako zdarzenia elementarne składowe (różne możliwości sprzyjającego trafienia) wszystkie te poszczególne wizyty, co do trafienia w ten dzień, czyli w uproszczeniu prawdopodobieństwo jest sumą 6 identycznych prawdopodobieństw 1:3000. Ten drobny błąd nie zmienia jednak rzędu wielkości wyniku. Co się tyczy Franciszka, jego pontyfikat jest jak dotąd już nawet dłuższy niż 3000 dni, ale się do tych 3000 ograniczam.

[128] [przyp. tut.:] Dotyczącym w tym przypadku Franciszka i możliwości „losowego” ułożenia się daty beatyfikacji Wyszyńskiego.

[129] „Jeżeli następstwem wypadku jest śmierć innej osoby albo ciężki uszczerbek na jej zdrowiu, sprawca podlega karze pozbawienia wolności od 6 miesięcy do lat 8” (przyp. tut.).

[130] „Sąd orzeka pobyt w odpowiednim zakładzie psychiatrycznym wobec sprawcy określonego w art. 93c pkt 1 [tj.: co do którego umorzono postępowanie o czyn zabroniony popełniony w stanie niepoczytalności], jeżeli istnieje wysokie prawdopodobieństwo, że popełni on ponownie czyn zabroniony o znacznej społecznej szkodliwości w związku z chorobą psychiczną lub upośledzeniem umysłowym”.

[131] Autentycznie w tym miejscu tak napisano, czyli z pominięciem drugiego zarzutu prawnego: „niezachowanie szczególnej ostrożności”. Już sama tylko nadmierna prędkość — i tylko patrzcie i bijcie pokłony przed tą wersją.

[132] Kolejno: pierwsza (3.7), uzupełniająca (3.9), skanów opinii (6.9) nadesłanych e-mailem, opiniowania na rozprawie (6.10), oryginału opinii (6.9).

[133] Karta informacyjna leczenia w Drewnicy 19.7.2012 — 5.9.2012 (3.7), a także zamknięte w kopertach i nie sfilmowane przeze mnie (raczej trochę grube) dokumentacje z ww. pobytu w Drewnicy i z przychodni pozyskane na przełomie 2022—2023 r. (6.9).

[134] Kolejno: opinia z 2018 r. (3.13), opiniowanie na posiedzeniu w 2018 (4.8), opinia z 2023 (6.9), opiniowanie na rozprawie (6.11).

[135] Wzmiankowane w rozdz. 6.1. Jak widać sąd zadowolił się danymi sprzed półtora roku. Chyba nie jest w ogóle zbytnio zainteresowany tym, jak rzeczywiście żyję i czy naruszam prawo — pewnie jedynie dla formalności to tutaj dodano (bo w podręcznikach podają, że to jeden z istotnych czynników), acz na ostatnim miejscu.

[136] Oparto się o pogłoski; sam świadek R. zeznał „Ponoć jacyś ochroniarze z parkingu mu to uniemożliwili. Ponoć nie pozwolili mu wyjść z samochodu” (rozdz. 2.4). A zatem „ponoć” jestem sprawcą! Bezkarne pogłoski nie poparte przesłuchaniem zrelacjonował też w zeznaniu J. G.

[137] To pokazuje wiarygodność pogłosek uwiecznionych w zeznaniu J. G., jako że wg tego zeznania (rozdz. 2.7) piesza była wtedy na przejściu, czego rzecz jasna J. G. naocznym świadkiem nie był. Sąd jednak jak widać dalej ma w gruncie rzeczy to w nosie zasadę bezpośredniości i jedynie dla porządku przeprowadził jakieś dowody (no bo skoro rozprawa jest, to na interesujące tematy wypada jakieś dowody przygotować, jakieś przesłuchania przeprowadzić).

[138] A to bardzo ciekawe, ponieważ jak widzieliśmy nie wypowiedziano się na ten temat, nie było takiego stwierdzenia, natomiast jako najprawdopodobniejsze pochodzenie domniemanego urazu wskazano co innego. W żadnym razie w opinii sądowo-lekarskiej nie ma stwierdzenia, że obrażenia „mogły” powstać na skutek „uderzenia” betonowym koszem (tj. w rzeczywistości jedynie jego przetoczenia się, bo takie kosze nie mają powodu, żeby wystrzeliwać w powietrze i w kogoś „godzić”; jak tu zapewne wyobraźnia Czytelnikowi podpowiada i jak ja potwierdzam, trafiony kosz jedynie wywrócił się na bok i potoczył się trochę po chodniku). Sąd jednakże jak widać bardzo chciał mi dołożyć, więc w braku oparcia w materiale dowodowym po prostu zmyślił sobie takie twierdzenie biegłego. Analogiczna sytuacja wystąpi też, jak zobaczymy, w II instancji, co do istotnej sprawy tym razem na mój temat.

[139] W rzeczywistości taka teoria nie pada. Pada stwierdzenie, że moje pozostawanie na wolności jest ryzykowne („wysokie ryzyko”, jak zeznawali biegli na rozprawie, patrz 6.10), ale to niekoniecznie jest to samo, co że „wiadomo, z wysokim prawdopodobieństwem, że on popełni kolejny czyn zabroniony o znacznej społecznej szkodliwości” — „najprawdopodobniej popełni”. Wręcz przeciwnie, biegła opiniując na rozprawie dn. 3.2 szła w dokładnie przeciwnym kierunku twierdząc, że występuje nieprzewidywalność zachowania, w tym także co do perspektyw leczenia się. To kolejny przykład dorabiania sobie przez sąd I instancji wygodnych, acz w istocie nie występujących w materiale dowodowym, stwierdzeń, żeby mieć upragniony i przewidziany przez prawo efekt. Przypomnijmy tu, że w nauce stopień ryzyka wyraża się iloczynem prawdopodobieństwa danego zdarzenia oraz wagi jego (negatywnych) skutków. Co za tym idzie nawet ustalenie stopnia ryzyka jako „dużego”, nie wiadomo zresztą wg jakich kryteriów, nie implikuje, że najprawdopodobniej sprawca coś uczyni, a to o to chodzi w ustawie (patrz argumenty z zażalenia z przytoczeniem uznanych źródeł).

[140] Kłamliwa jest taka konkluzja (i niezgodna z zasadą bezpośredniości, jako że koniec końców i tak to ode mnie taka informacja musiałaby pochodzić, a złożyłem na rozprawie z 27.3 przeciwne wyjaśnienia — rozdz. 6.11). Nawet zresztą na rozprawie przyznawała i komentowała to, że jest leczenie.

[141] Chodzi zapewne o sytuację z 2012 r. poprzedzającą moją hospitalizację w Drewnicy, bo nie ma żadnych nowszych danych na taki temat.

[142] Jest to drobne kłamstewko. W opiniach pisemnych bowiem — ani tej psychologicznej, ani psychiatrycznej — ani słowem nie ma o „konieczności mojej przymusowej hospitalizacji”. Temat stanął dopiero na rozprawach, fałszywe jest więc twierdzenie, że to jest opinia jedynie wówczas „podtrzymana”.

[143] Tj. w przychodni.

[144] Mnie biegnie osobno termin i adwokatowi osobno, i oboje możemy wnieść zażalenia, które następnie sąd łącznie rozpoznaje.

[145] Zasada państwa prawa, z której wywodzi się też zasadę zaufania do państwa (przyp. tut.).

[146] Zasada prawa do obrony, z której wywodzi się też zakaz zmiany sytuacji na gorsze w wyniku rozpoznania środka odwoławczego (tu: kasacji) jedynie na korzyść danej strony postępowania, tu: oskarżonego (przyp. tut.).

[147] „Przy ocenie stopnia społecznej szkodliwości czynu sąd bierze pod uwagę rodzaj i charakter naruszonego lub zagrożonego dobra, rozmiary wyrządzonej lub grożącej szkody, sposób i okoliczności popełnienia czynu, wagę naruszonych przez sprawcę obowiązków, jak również postać zamiaru, motywację sprawcy, rodzaj naruszonych reguł ostrożności i stopień ich naruszenia” (przyp. tut.).

[148] Chodzi o opinię sądowo-psychiatryczną z rozdz. 6.9, fragment z cytatem „Być może po tym leku mniej przeżywam te dźwięki” (przyp. tut.).

[149] „Sąd może orzec środek zabezpieczający, gdy jest to konieczne, aby zapobiec ponownemu popełnieniu przez sprawcę czynu zabronionego, a inne środki prawne określone w tym kodeksie lub orzeczone na podstawie innych ustaw nie są wystarczające. Środek zabezpieczający, o którym mowa w art. 93a §1 pkt 4 [zamknięcie w psychiatryku], można orzec jedynie, aby zapobiec ponownemu popełnieniu przez sprawcę czynu zabronionego o znacznej społecznej szkodliwości” (przyp. tut.).

[150] „Ograniczenia w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw mogą być ustanawiane tylko w ustawie i tylko wtedy, gdy są konieczne w demokratycznym państwie dla jego bezpieczeństwa lub porządku publicznego, bądź dla ochrony środowiska, zdrowia i moralności publicznej, albo wolności i praw innych osób. Ograniczenia te nie mogą naruszać istoty wolności i praw” — tzw. zasada proporcjonalności, a więc narzucająca współmierność ograniczeń do konieczności (przyp. tut.).

[151] Przypomnijmy, jest tam zapisana zasada in dubio pro reo (przyp. tut.).

[152] W oryginale „somatyczne”, ale oznacza to tyle, co „cielesne”. Zob. 6.10 (przyp. tut.).

[153] Nie było czegoś takiego, jak to, co sugeruje sąd I instancji w pierwszym akapicie uzasadnienia: że ktoś mi uniemożliwił odjechanie pojazdem dalej niż o kilkadziesiąt metrów i że to przez to zostałem zatrzymany. Nie ma w materiale dowodowym podstawy do twierdzenia, że coś takiego było. Ja się dobrowolnie zatrzymałem nieopodal miejsca wypadku. Wprawdzie świadkowie twierdzą, że próbowali mnie zatrzymać, ale wg zeznań było to nieskuteczne.

[154] Chodzi tu oczywiście o liczbę lat odległości jej daty urodzin od mojej, przyjmowaną tu jako dana w założeniu i nie podlegająca losowaniu z oceną prawdopodobieństwa pod kątem przytrafienia się odpowiedniego rezultatu. Przyjęto, że zakres wchodzącej w grę odległości w latach to od 0 do 11, co odpowiada temu, że w tamtej okolicy o tej porze przechodzą przede wszystkim osoby młode (przyp. tut.).

[155] Powtórzę, za przypisem w piśmie „Słowo końcowe oskarżonego”, że zamiast 1:3000 powinno tu być 6:3000 (czyli 1:500) — ponieważ spotkań z prezydentem Autonomii Palestyńskiej papież miał 6 i sprzyjającym zdarzeniem jest odpowiednie ułożenie się daty któregokolwiek z nich (w uproszczonym „inżynierskim przybliżeniu”, które jest możliwe, ponieważ ułamki są bardzo małe i zbiory zdarzeniowe dotyczące zdarzenia się dat prawie nie mają części wspólnej, można więc zsumować te prawdopodobieństwa, czyli 6 ułamków 1:3000) — ale owo zastąpienie liczby 1:3000 liczbą 1:500 nie zmieniłoby bardzo poważnie wyniku ani związanych z nim końcowych konkluzji. Jest to dla wyniku prawie że nieodczuwalne (przyp. tut.).

[156] M. in., bo to nie wszystko, sprawa 4 Ds 1782/11 w Prokuraturze Rejonowej Warszawa-Wola, sprawy 4 Ds 1634/11, 4 Ds 1838/11 i PR 3 Ds 267.2017 w Prokuraturze Rejonowej Warszawa-Ochota, sprawy PR 2 Ds 950.2017 i PR 2 Ds 1025.2018 w Prokuraturze Rejonowej w Piotrkowie Trybunalskim — wszystkie ze mną jako pokrzywdzonym. Dokumentacja części tych spraw jest w kopercie oznaczonej przez sąd „załącznik nr 2 do pisma z 26.7.2018 r.” w tomie 3 niniejszych akt, podobnie jak dokumentacja sprawy agresywnego i groźnego naruszania mej nietykalności cielesnej przez policjantów w czasie Światowych Dni Młodzieży, kiedy to powiedziano mi, że to przez Komendanta Głównego Policji.

[157] Np. moja babcia Lucyna Uzdowska miała daty narodzin i śmierci tworzące ciąg cyfr niemalejących rosnących najwyżej o 1 od 1 do 6 (11 23 44 56, tzn. urodziła się 5.6.1923, a zmarła 4.4.2011), przy czym zmarła w roku +13 +85 względem roku narodzin, w 1385-tą rocznicę śmierci Izydora z Sewilli (te same cyfry 1385 występują w powyższym dwukrotnie, tak to zostało sprytnie ustawione). Z kolei moja ciocia Anna Uzdowska przeżyła równo 19600 dni (art. 196 k.k. jest o obrazie uczuć religijnych), czyli inaczej równo co do dnia 2800 tygodni, ma datę zgonu 20.02.2012 (jak przedział dat 2002—2012, „od afery w łódzkim pogotowiu do zamordowania Anny Uzdowskiej”, jako że zmarła w Łodzi, a afera w łódzkim pogotowiu wybuchła w r. 2002). Dziadek od strony ojca przeżył 32400 dni (skojarzenie: wniosek z art. 324 k.p.k., co kojarzy się z rzekomą chorobą psychiczną tancerza Wacława Niżyńskiego), babcia od strony ojca żyła od niego równo co do dnia 30 tygodni dłużej (32610 dni). Wszyscy oni zmarli będąc w rękach służby zdrowia. Akty zgonu są w kopertach oznaczonych bodajże jako „załącznik nr 1 pisma z 26.7.2018 r.” i „załącznik nr 5 pisma z 26.7.2018 r.” znajdujących się w tomie 4 niniejszych akt. Ustawione daty występują także np. w przypadku mojego ś.p. wuja Zygmunta Niżyńskiego. Można z powyższego wnioskować, że systematycznie atakowano i zabijano moją rodzinę, bo takie nagromadzenie przypadków jest skrajnie mało prawdopodobne i w całym narodzie nie powinna się znaleźć ani jedna osoba z taką konfiguracją dat zgonów osób bliskich.

[158] Albowiem trzeba jako założenie przyjąć, że albo przypadkowo zdarzyły się 3 wskazane okoliczności (ich prawdopodobieństwa trzeba przez siebie w takim razie przemnożyć, bo są to rzeczy niezależne od siebie nawzajem, i to jest prawdopodobieństwo tej opcji), albo był spisek. Ewentualnie można tu dodać trzecią opcję — ktoś może ma zdolności jasnowidzenia — tym niemniej spisek tak czy inaczej pozostaje wśród głównej konkurencji dla opcji przypadku. Można bez dużej różnicy w rzędach wielkości stosować uproszczenie polegające na lekceważeniu „możliwości” jasnowidzenia jako trzeciej opcji, dzielącej prawdopodobieństwo ze spiskiem. Założeniem w prawdopodobieństwie warunkowym jest więc zdarzenie będące sumą zdarzeń „jest spisek w branży motoryzacyjnej” i „3 okoliczności przypadkowo ułożyły się w opisany sposób”. Tę sumę zdarzeń, szacowanych na 1% i 0,0000003%, reprezentuje w przybliżeniu, z dokładnością do bardzo małej części wspólnej (na taką minimalną niedokładność można sobie pozwolić), prawdopodobieństwo 1%+0,0000003% = 1,0000003%. I zgodnie z zasadą prawdopodobieństwa warunkowego ono trafia do mianownika, podczas gdy w liczniku jest interesujące nas „zwykłe” (niewarunkowe) prawdopodobieństwo danego badanego zdarzenia, czyli jednego z tych dwóch podanych wyżej w cudzysłowie.

[159] Można wyliczyć to prawdopodobieństwo (tzw. prawdopodobieństwo warunkowe), patrz poprzedni przypis (do licznika ułamka trafia w tym przypadku 0,0000003%). Wychodzi już ściśle na gruncie tej konkretnej sprawy 0,00003% jako prawdopodobieństwo niecelowego, losowego przytrafienia się wskazanych okoliczności poszlakowych, kontra 99,99997% na rzecz hipotezy przeciwnej, implikującej z góry istniejący plan w sprawie wypadku i osoby pokrzywdzonej, plan najprawdopodobniej polityczny.

[160] Patrz w piśmie punkty 1, 12, 32, 35, 39, 41, 43, 90.

[161] Pkt. 1, 32, 90.

[162] Pkt. 12, 17, 35, 40, 45, 49, 54, 96, 110. Przy czym przecież (abstrahując od możliwości spisku) nie ma powodu, żeby akurat 17.12.2012 r. był dniem rozwodzenia się nad kwestią różnego rodzaju poślizgów i śliskości. Równie dobrze można byłoby o tym pisać innego dnia, a ponadto w mniejszej ilości. Trafiono zatem idealnie w temat tego, co mogłoby się jawić jako jakaś przyczyna wypadku (bo w każdym razie pojazd przestał dawać sobą sterować, więc nasuwa się opcja, że to przez jakieś ślizganie się).

[163] Pkt 37, por. też pkt. 57, 85 i 109. Dla porównania pkt 90 wspomina o wypadku z udziałem pieszego przy ul. Waryńskiego — podobna sprawa, przy czym w przypadku, którego dotyczy ta sprawa sądowa, Waryńskiego była 100—150 metrów od miejsca wypadku.

[164] Pkt 4.

[165] Pkt. 5, 6, 29, 97, 109, por. też 108 i 111.

[166] Pkt. 12, 13, 18, 20, 97.

[167] Pkt. 5 (dwa artykuły), 16, 17, 18, 81, 89 — w sumie aż 7 artykułów na temat alternatywnych środków transportu tego (przede)dnia. Na co dzień często nie ma ani jednego.

[168] Pkt 27.

[169] Punkt 36.

[170] Pkt 1, 52, 65—67 (trzy artykuły niemalże jeden po drugim pasujące do tematu nazwiska P.), 74—75, 77, 102, 107, 113.

[171] Pkt. 7—8, 56, 68, 70—71, 76, 82, 94.

[172] Oczywiście powinno być: na posiedzeniu (przyp. tut.).

[173] Pewnie to jest w ogóle nasłany świadek, sądząc też po jego nazwisku, i zeznawał wg z góry przygotowanej śpiewki, niezbyt do tego potrzebując jakiegoś dowodu i rzetelnego bycia świadkiem. To pewnie dlatego tej rzeczy nie pamięta (przyp. tut.).

[174] Wyrok Sądu Najwyższego z dn. 15.3.2001 r., III KKN 492/99.

[175] Patrz np. https://sjp.pwn.pl/slowniki/zbiec.html i https://sjp.pwn.pl/szukaj/uciec.html, jako że definicja „zbiec” sprowadza się do słowa „uciec”.

[176] Nie ja ją dobrałem. Nawet jej nie znałem. Pokrzywdzona zeznała, że nie znaliśmy się przed wypadkiem. Tymczasem zaś rzut oka na wspomniane 3—4 okoliczności poszlakowe pokazuje, że ktoś najprawdopodobniej planował właśnie osobę z nazwiskiem opartym o człon Pal-.

[177] [przyp. tut.:] Nie jest to też jakieś wystąpienie przez SN przeciwko prawu czy też jego „falandyzowanie” / nieuprawnione modyfikowanie. Zauważmy, że przestępstwo popełnia się albo umyślnie, albo nieumyślnie. W jednym i drugim jednak wypadku (patrz definicja czynu nieumyślnie popełnionego z art. 9 §2 k.k.) wymagane jest to, by popełnienie czynu było albo przewidziane, albo przewidywalne, czyli nie dotyczy to jakichś absurdalnych, niespodziewanych skutków.

[178] Mowa tu o takich rzeczach, jak dokumentacja z PZP, z której i sam biegły też korzystał, czy moje własne wyjaśnienia procesowe co do przyjmowania leków, przy czym wiadomo, że wiedza biegłych o tym koniec końców i tak z mojej skromnej osoby musiałaby się wywodzić (przyp. tut.).

[179] Piszę „tzw.”, ponieważ volenti non fit iniuria, a ona się specjalnie ustawiła i przyszła na miejsce z zamiarem uczestniczenia w tym wypadku (czemu notabene zaprzeczyła w swym zeznaniu dn. 27.3.2023 r. — zaprzeczyła, że ktoś jej polecił tego dnia być w tym miejscu o tej porze — ale sąd tego już nie zaprotokołował). Jak już pokazałem w piśmie „OBRONA” był spisek co do jej osoby i, najwyraźniej, naszego wypadku samochodowego przy niej się zdarzającego. Ona sama chciała być „pokrzywdzoną”; upadła teatralnym gestem po to, żeby mnie wrobić, a jej upadek nastąpił ze sporym opóźnieniem (ok. 1,5 s) względem przejechania obok jej stopy przez śmietnik — co pokazuje, że upadek ten był świadomie (czyli sztucznie) napędzany, a nie automatyczny, jak u prawdziwych pokrzywdzonych.

[180] Powtórzę, że to, jaka jest górna granica karalności, jest moim zdaniem pewną wytyczną co do przyjętej przez prawo szkodliwości społecznej, ponieważ zgodnie z art. 53 §1 k.k. kara musi być dostosowana do szkodliwości społecznej. A zatem ustawodawca przewidując niską górną granicę karalności niejako sugeruje odpowiednio niską szkodliwość społeczną, jest to więc jakieś brane pod uwagę „kryterium normatywne”. Tak też Sąd Najwyższy w orzeczeniach V KK 61/18 z 6.3.2019 r., II KK 210/04 z 8.12.2004 r., Prok. i Pr. — wkł. 2005, nr 10, poz. 2, oraz V KK 383/10 z 17.12.2010 r., Prok. i Pr. — wkł. 2011, nr 4, poz. 4, wraz z glosą M. Kolendowskiej-Matejczuk, OSP 2011, nr 12, s. 914—916.

[181] W prawie karnym określenie „dowolna” ocena dowodów czy „dowolne” ustalenie faktyczne ma wyraźnie pejoratywny wydźwięk i oznacza coś nieuzasadnionego, na zasadzie kaprysu wprowadzonego, a nie z uwzględnieniem całokształtu sprawy, wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego oraz zasad prawidłowego rozumowania (przyp. tut.).

[182] Tj. umieszczenia w zakładzie zamkniętym (przyp. tut.).

[183] Art. 167 k.p.k.: „Dowody przeprowadza się na wniosek stron albo z urzędu” (przyp. tut.).

[184] Gdy chciałem sprawdzić rzekomą pokrzywdzoną, czy rzeczywiście chodziła o kulach przez wiele miesięcy, a to poprzez skontaktowanie sądu z jej współlokator(k)ami, sąd przerwał mi przesłuchiwanie pokrzywdzonej i uchylił pytanie (pytanie o to, z kim mieszkała i czy sama, czy z kimś), i obstawał przy tym, by na nie nie odpowiadano. Nie pomogło tłumaczenie sądowi, że przecież chodzi tu o potencjalnie dodatkowego świadka, by zweryfikować słowa pokrzywdzonej. Postępowanie dowodowe jak widać musi być płytkie i niemalże tylko dla pozoru robione.

[185] „Wolność człowieka podlega ochronie prawnej” (przyp. tut.).

[186] „Obowiązkiem sądu jest przeprowadzenie analizy i oceny takiego dowodu (…) oraz sprawdzenie (…) poprawności zastosowanych metod badawczych i przyjętych sposobów wnioskowania (por. wyroki Sądu Najwyższego: z dnia 28 maja 2001 r., IV KKN 89/01, LEX nr 51839; z dnia 6 listopada 2000 r., IV KKN 477/99, Prok. i Pr. 2001, Nr 4, poz. 9)” (post. SN z 10.8.2021 r., III KK 219/21, s. 13, opubl. na www.sn.pl). W sprawie niniejszej tego nie zrobiono, gdyż sąd jedynie przejmuje od biegłej podane bez sensownego, przekonującego uzasadnienia twierdzenie o tym, że jest duże ryzyko, iż będę popełniać m.in. czyny o znacznej społecznej szkodliwości.

[187] Numer sprawy był oparty na liczbie 166, ogólnie symbolizującej tę sprawę karną, z dodatkowo wetkniętą jeszcze jedną cyfrą (przyp. tut.).

[188] Zakaz zmiany rozstrzygnięcia na gorsze dla danej strony po wniesieniu środka zaskarżenia jedynie na korzyść tej strony. Zakaz ten jest zapisany w art. 443 k.p.k. i jako jeden z wyjątków podaje się orzekanie o środkach zabezpieczających dla niepoczytalnych. W przypadku drugiego wyjątku ustawowego ustawa explicite nakazuje pouczyć o nim. Art. 16 k.p.k. przewiduje, że w braku takiego pouczenia jego brak nie może powodować dla strony negatywnych konsekwencji, co w orzecznictwie SN (II KK 5/12, s. 3) rozwinięto do konkluzji, że w przypadku takiego pominięcia pouczenia — wskutek jakiejś nieprawidłowości w działaniu sądu — należy się mimo ustawowego wyjątku trzymać zakazu reformationis in peius i nie orzekać surowiej niż dotychczasowo. Jednakże art. 16 k.p.k. stwierdza też, że stosownie do potrzeb należy pouczać również wtedy, gdy ustawa tego explicite nie narzuca, zaś brak takiego pouczenia o prawach i obowiązkach, gdy okazuje się ono nieodzowne, ma skutki analogiczne jak w przypadku pouczeń obowiązkowych (przyp. tut.).

[189] „Czy jest przebadane i udowodnione, że jest fizycznie niemożliwe, by pojazd Skoda Octavia w reakcji na jakieś rozkazy falami elektromagnetycznymi przychodzące tracił sterowność, tj., by jego układy elektroniczne związane z wspomaganiem kierownicy i wspomaganiem hamowania odmawiały z tego powodu posłuszeństwa kierowcy, częściowo lub całkowicie?”

[190] „Organy prowadzące postępowanie karne są obowiązane badać oraz uwzględniać okoliczności przemawiające zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść oskarżonego” — tzw. zasada obiektywizmu. Dotyczy ona nie tylko sądu, ale także już organów ścigania (przyp. tut.).

[191] „Złego zamiaru nie domniemywa się” (przyp. tut.).

[192] Art. 47a §1 Prawa o ustroju sądów powszechnych głosi: „Sprawy są przydzielane sędziom i asesorom sądowym losowo, w ramach poszczególnych kategorii spraw, chyba że sprawa podlega przydziałowi sędziemu pełniącemu dyżur” (chodzi o szczególną kategorię spraw, które trzeba w określonym bardzo szybkim czasie rozpatrzeć; normalne, takie jak ta, tu się nie zaliczają). Zgodnie z art. 41 §1 szczegółowe zasady losowania (przy czym ustawa przewiduje tutaj „wykorzystanie rozwiązań informatycznych do losowego przydziału spraw”) określa regulamin urzędowania sądów powszechnych będący rozporządzeniem Ministra Sprawiedliwości. Ten zaś stwierdza, że stosuje się generalnie SLPS, ale przydziału przez SLPS (System Losowego Przydziału Spraw) nie stosuje się, jeżeli tylko jeden sędzia uczestniczy w przydziale spraw danego rodzaju (§43). Być może ominięto wymóg ustawowy w ten sposób, że wyodrębniono klasę spraw „sprawy przeciwko niepoczytalnym” i w X wydziale jako jedynego sędziego wyznaczono do niej M. I. Jest to zresztą kwestia bardzo nietransparentna (nie widać tych „kategorii spraw w ramach SLPS” na stronach internetowych sądów) i jest pole do tego, by dochodziło tu do różnych machlojek i niemal dowolnych zmian polityki.

[193] Znów ta sama postać kojarząca się z papieżem (ang. pope), co i przy rozpoznaniu zażalenia na tymczasowe aresztowanie, jak gdyby w całym wydziale zatrudniającym przecież dla porównania N sędziów był jeden i tylko jeden protokolant.

[194] Tj. pominął sobie obronę. Racjonalna linia obrony — do zignorowania.

[195] W tym jakieś jedynie pogłoski o tym, że byłem jakoby cały czas na oku jakichś ludzi i stąd wiadomo, że nie doszło do zmiany za kierownicą.

[196] Jest to kłamstwo (zmyślenie na etapie II instancji — takiego ustalenia faktycznego nie poczyniono w I instancji), ponieważ żaden biegły nie stwierdził, że „wykluczone jest przypuszczenie, że sam podejmę leczenie” ani nic podobnego. Przypomnijmy, że na rozprawie z 3.2.2023 biegła psychiatra pytana o perspektywy mojego leczenia w trybie wolnościowym odpowiedziała, że trudno powiedzieć (czy on by przyjmował te leki).

[197] Tzn. sądu, przed którym było prowadzone postępowanie dowodowe.

[198] Jak widać dla Sądu Okręgowego wystarczająca jest „uzasadniona obawa”, że podejrzany popełni w przyszłości jakiś czyn o znacznej społecznej szkodliwości — to już przesłanka skierowania do zakładu zamkniętego. A nie wysokie, czyli graniczące z pewnością, prawdopodobieństwo, że go popełni (por. wyjaśnienia w zażaleniu). Przypomnijmy, że wg art. 93g §1 k.k. „Sąd orzeka pobyt w odpowiednim zakładzie psychiatrycznym wobec sprawcy określonego w art. 93c pkt 1, jeżeli istnieje wysokie prawdopodobieństwo, że popełni on ponownie czyn zabroniony o znacznej społecznej szkodliwości w związku z chorobą psychiczną lub upośledzeniem umysłowym”.

[199] Żadna z biegłych takiego wysokiego prawdopodobieństwa, czyli także wysokiej przewidywalności, popełnienia przeze mnie w przyszłości takiego czynu nie stwierdziła. Twierdzono, że sytuacja jest nie do przewidzenia. Ponadto mówiono o ryzykowności mego pozostawania na wolności — jak wiadomo „ryzyko” i „prawdopodobieństwo” to nie są pojęcia tożsame i inaczej się je też mierzy, co innego wyrażają. Poprzestawanie na „ryzyku” czy wręcz jedynie istnieniu jakiejś „uzasadnionej obawy” to oczywiste wypaczenie ww. przepisu (w stosunku do standardów z podręczników i orzecznictwa).

[1] Było to „niespełna 0,0000003%” (po przecinku 6 zer i trójka).

[2] Nie przypadkiem też pewnie jedna z końcowych książek poprzedzających ten zgon, wprawdzie o wiele lat (w czasie których Nietzsche był m.in. hospitalizowany psychiatrycznie — zaczęło się to krótko po tym, jak w listach do przyjaciół zaczął dziwnie spoufalać się z papieżem), nosiła tytuł „Antychryst”, które to pojęcie wg memów to właśnie ze mną miałoby być kojarzone. Nadmieniam, że są twarde poszlaki na to, że ówczesny papież Leon XIII eufemistycznie rzecz biorąc „był dobrze poinformowany” o tej nadchodzącej dacie śmierci, w okrągłym roku zresztą przypadającej. Oczywiście samobójstwo teoretycznie też jest „możliwe”, ale o ile dobrze się orientuję filozof ten był bardzo krytyczny wobec wszechobecnej „dekadencji” polegającej na godzeniu w siebie, odcinał się od niej, nadto wg oficjalnych informacji pod koniec życia był niemową, a poza tym reklama zrobiona Weimarowi pewnie nie znikąd się wzięła. Wiek XX i XXI przyniosły zresztą mnóstwo już dużo wyraźniejszych i mniej budzących wątpliwości zbrodni z tego samego politycznego źródła i za takim samym przyzwoleniem, w tym także jak mniemam, jak wskazuje rachunek prawdopodobieństwa, przeciwko mojej rodzinie.

[3] Mógłbym tu podać, ale się powstrzymam, jeszcze i inny przykład umieszczania na czołowych państwowych sztandarach niemal wprost nazwanej „sprawy środków masowego przekazu”, czyli bodajże ich korumpowania.

Koniec darmowego fragmentu książki.

Zachęcamy do zakupu pełnej wersji.