Elisabeth Coleger

Odkrywanie Paradoksu Kano: Analiza Modeli Klasyfikacji Wymagań

Książka stworzona przy pomocy AI.

Projektant okładki Pixabay https://pixabay.com/pl/illustrations/stronie-internetowej-ocena-treść-5244265/

© Elisabeth Coleger, 2024

© Pixabay https://pixabay.com/pl/illustrations/stronie-internetowej-ocena-treść-5244265/, projekt okładki, 2024

Książka analizuje narodziny i ewolucję paradoksu Kano w kontekście zarządzania jakością. Omawia definicję oraz założenia tej koncepcji, która odnosi się do relacji pomiędzy oczekiwaniami klienta, a jakością produktu czy usługi. Książka prezentuje również różnorodne modele klasyfikacji wymagań jakościowych, które pomagają lepiej zrozumieć i zarządzać jakością w działalności biznesowej. Książka stanowi pomoc dla specjalistów zajmujących się zarządzaniem jakością.

Książka stworzona przy pomocy AI.

ISBN 978-83-8369-599-0

Książka powstała w inteligentnym systemie wydawniczym Ridero

Spis treści

Odkrywanie Paradoksu Kano: Analiza Modeli Klasyfikacji Wymagań

Geneza paradoksu Kano

Podstawowe (mocne) cechy

Atrakcyjne (wzmacniające) cechy

Neutralne (równoważne) cechy

Definicja i założenia paradoksu Kano

Poziom podstawowy (basic quality)

Atrybuty satysfakcjonujące (performance quality)

Atrybuty zaskakujące (excitement quality)

Modele klasyfikacji wymagań jakościowych

Modele Kano

Cechy podstawowe

Cechy przyjemnościowe

Cechy neutralne

Modele dwóch wymiarów

Wymiar atrakcyjności

Wymiar wykonalności

Model MoSCoW

Musi być (Must have)

Powinno być (Should have)

Może być(Could have)

Byłoby dobrze, gdyby było( Would like to have)

Model FURPS

Functionality (funkcjonalność)

Usability (użyteczność)

Reliability (niezawodność)

Performance (wydajność)

Supportability (wsparcie)

Model Agile INVEST

Independent (niezależność)

Negotiable (negocjowalność)

Valuable (wartościowe)

Estimable (oszacowalne)

Small (małe)

Testable (testowalne)

Model ISO/IEC 25010

Funkcjonalność

Niezawodność

Użyteczność

Wydajność

Zgodność

Bezpieczeństwo

Przenośność

Inne atrybuty jakościowe

Bibliografia

Geneza paradoksu Kano

Paradoks Kano to zjawisko, które zostało po raz pierwszy zauważone przez Noriakiego Kano, japońskiego badacza zarządzania jakością, w kontekście satysfakcji klienta. Kano zauważył, że nie wszystkie cechy produktu mają takie samo znaczenie dla klientów, a ich wpływ na satysfakcję może być różny. Geneza paradoksu Kano wynika z trzech głównych rodzajów cech produktu:

Podstawowe (mocne) cechy

Są to podstawowe funkcje lub właściwości produktu, które klienci oczekują i które są oczywiste. Ich brak prowadzi do niezadowolenia klienta, ale ich obecność nie powoduje specjalnego zadowolenia. Przykładem może być wydajność silnika w samochodzie — klienci oczekują, że samochód będzie miał wystarczającą moc, ale zwykle nie będą specjalnie zadowoleni, jeśli silnik jest tylko „w porządku”.

Podstawowe cechy produktu to te, które są fundamentalne dla jego funkcjonowania lub użytkowania. Są to takie funkcje lub właściwości, których brak prowadzi do niezadowolenia klienta, ale ich obecność niekoniecznie wywołuje specjalne zadowolenie. Innymi słowy, klienci oczekują, że produkt będzie spełniał te podstawowe wymagania, ale nie są one czynnikiem decydującym o ich wyborze czy satysfakcji z produktu. Przykładem takiej podstawowej cechy może być właśnie wydajność silnika w samochodzie. Klienci zakładają, że samochód będzie miał wystarczającą moc do normalnego użytkowania. Jednakże, gdy silnik jest jedynie „w porządku” i nie wyróżnia się szczególnie wysoką mocą lub osiągami, klienci mogą po prostu założyć, że spełnia podstawowe wymagania, nie czując jednak ekscytacji ani specjalnego zadowolenia z tej cechy. Paradoks Kano polega na tym, że mimo że podstawowe cechy nie przynoszą wyraźnego zadowolenia klienta, ich brak może prowadzić do znacznego niezadowolenia. Innymi słowy, spełnienie tych podstawowych oczekiwań jest konieczne dla utrzymania lojalności klienta i minimalizacji ryzyka straty klienta. Dlatego producenci muszą zadbać o zapewnienie tych podstawowych cech, aby utrzymać się na rynku, ale nie są one wystarczające do zapewnienia konkurencyjnej przewagi czy wyjątkowego zadowolenia klienta. W praktyce, aby zaspokoić podstawowe oczekiwania klientów, producenci muszą zapewnić odpowiednią jakość, niezbędną funkcjonalność i wydajność produktu. Jednak aby osiągnąć przewagę konkurencyjną i zapewnić wyjątkowe doświadczenie klienta, muszą oni również skupić się na innych rodzajach cech produktu, takich jak atrakcyjny design, innowacyjność czy dodatkowe funkcje, które przynoszą dodatkową wartość i mogą wywołać większe zadowolenie klienta.

Atrakcyjne (wzmacniające) cechy

Są to cechy, które przynoszą klientom dodatkową wartość i mogą znacząco zwiększyć ich satysfakcję, gdy są obecne. Jednak ich brak nie powoduje znacznego niezadowolenia. Przykładem może być zaawansowany system audio w samochodzie — klienci mogą być bardzo zadowoleni, gdy jest on obecny, ale nie będą specjalnie niezadowoleni, gdy go nie ma, ponieważ nie jest to podstawowa funkcja samochodu.

Atrakcyjne cechy, zwane również cechami wzmacniającymi, to te, które dodają produktowi wartość i mogą znacznie zwiększyć zadowolenie klienta, gdy są obecne. Jednak brak tych cech nie jest zwykle powodem głębokiego niezadowolenia. Przykładem takiej cechy może być zaawansowany system audio w samochodzie. Klienci mogą być bardzo zadowoleni, gdy taki system jest obecny, ponieważ podnosi on komfort podróżowania i dodaje pewien prestiż. Jednakże, gdyby taki system nie był dostępny w samochodzie, klienci nie byliby zazwyczaj specjalnie niezadowoleni, ponieważ nie jest to podstawowa funkcja samochodu, a ich główne oczekiwania mogą być związane np. z bezpieczeństwem, komfortem jazdy czy oszczędnością paliwa.

W kontekście dzisiejszego rynku, cechy wzmacniające mogą obejmować różnorodne aspekty produktu, takie jak nowoczesny design, dodatkowe funkcje czy wysoka jakość wykonania. Na przykład, w przypadku smartfonów, obecność zaawansowanego aparatu fotograficznego lub ekranu o wysokiej rozdzielczości może być cechą wzmacniającą, która przyciąga klientów, ale brak tych funkcji nie musi nieodzownie prowadzić do ich rozczarowania, zwłaszcza jeśli podstawowe funkcje telefonu, takie jak połączenia czy dostęp do internetu, są zadowalające.

W praktyce, zrozumienie paradoksu Kano jest istotne dla firm, ponieważ pozwala im lepiej zarządzać oczekiwaniami klientów i efektywniej alokować zasoby. Identyfikacja i dostarczanie cech produktów, które działają jako katalizatory satysfakcji klientów, może przynieść korzyści konkurencyjne poprzez budowanie lojalności klientów i pozytywnego wizerunku marki. Jednocześnie, unikanie inwestowania w cechy, które nie są kluczowe dla satysfakcji klientów, może pomóc firmom oszczędzać koszty i koncentrować się na rozwoju tych cech, które naprawdę mają znaczenie dla rynku.

Neutralne (równoważne) cechy

Są to cechy, które nie mają znacznego wpływu na satysfakcję klienta, niezależnie od ich obecności lub braku. Klienci nie czują się ani specjalnie zadowoleni, ani specjalnie niezadowoleni, gdy te cechy są obecne lub nieobecne. Przykładem może być kolor bagażnika samochodu — większość klientów nie ma silnych preferencji co do koloru bagażnika, więc nie ma to znaczącego wpływu na ich satysfakcję.

Neutralne cechy, jak sama nazwa wskazuje, nie wywołują znacznego uczucia ani zadowolenia, ani niezadowolenia u klienta. Stanowią one rodzaj „stabilizatora” w doświadczeniu użytkownika, gdzie ich obecność lub brak nie wywiera znaczącego wpływu na poziom satysfakcji. Przyjrzyjmy się bliżej temu zjawisku na przykładzie koloru bagażnika samochodu.

Kolor bagażnika, choć może być istotny dla niektórych klientów, zazwyczaj nie jest istotnym czynnikiem decydującym o ich satysfakcji. Większość klientów może mieć preferencje co do koloru nadwozia czy wnętrza samochodu, ale w przypadku koloru bagażnika te preferencje są zazwyczaj mniej istotne. Może to wynikać z tego, że bagażnik jest częścią samochodu, która nie jest często eksploatowana bezpośrednio przez użytkownika, a jego kolor rzadko wpływa na ogólny wygląd pojazdu w sposób znaczący.

W praktyce firmy często przywiązują wagę do neutralnych cech, ponieważ mogą one zapewnić stabilność i spójność produktu, a także pomóc w utrzymaniu konkurencyjności na rynku. Dla klienta obecność neutralnych cech może być po prostu oczekiwana, ale ich brak nie jest powodem do rozczarowania czy frustracji. Innymi słowy, neutralne cechy działają jako swoisty „tło” dla doświadczenia użytkownika, które może być traktowane jako coś naturalnego, co nie wyróżnia produktu ani nie przekłada się na głębsze emocje.

Jednakże, mimo że neutralne cechy same w sobie nie przynoszą wyraźnej korzyści dla klienta, ich odpowiednie zarządzanie i uwzględnienie w procesie projektowania produktu może wpłynąć na ogólną ocenę tego produktu. Dzięki zrozumieniu, które cechy są neutralne dla klientów, a które są ważne, firmy mogą lepiej skoncentrować się na rozwijaniu tych aspektów produktu, które rzeczywiście wpływają na satysfakcję klientów i mogą być źródłem przewagi konkurencyjnej.

Podsumowując, neutralne cechy stanowią istotny element w analizie satysfakcji klienta i projektowaniu produktów. Choć nie wywołują one ekstremalnych emocji, ich obecność lub brak może wpłynąć na ogólny odbiór produktu przez klientów. Zrozumienie roli neutralnych cech jest zatem kluczowe dla budowania lepszych produktów i utrzymania konkurencyjności na rynku.

Paradoks Kano polega na tym, że pewne cechy produktu mogą początkowo zwiększyć satysfakcję klienta, ale wraz z czasem stają się one oczekiwane przez klientów i przestają przynosić dodatkową wartość. Może to prowadzić do sytuacji, w której firma inwestuje w rozwój tych cech, aż w końcu tracą one swoje znaczenie dla klientów. Dlatego ważne jest, aby producenci stale monitorowali oczekiwania i preferencje klientów, aby skutecznie zarządzać cechami produktu i utrzymać ich konkurencyjność na rynku.

Definicja i założenia paradoksu Kano

Paradoks Kano to pojęcie związane z zarządzaniem jakością, które odnosi się do zjawiska, w którym rosnąca satysfakcja klienta z danego produktu lub usługi nie idzie w parze z równie szybkim wzrostem poziomu oczekiwań klienta. Nazwa pochodzi od japońskiego naukowca, Noriakiego Kano, który po raz pierwszy opisał ten fenomen w latach 80. XX wieku. Podstawowe założenia paradoksu Kano to:

Poziom podstawowy (basic quality)

Są to funkcje, które są oczekiwane przez klienta, ale ich obecność nie wzbudza specjalnej satysfakcji. Jeśli te funkcje nie są spełnione, klient jest rozczarowany, ale ich obecność nie zaskakuje ani nie cieszy.

Poziom podstawowy, czyli tzw. „basic quality”, odnosi się do funkcji produktu, które są oczekiwane przez klientów, ale ich obecność nie wzbudza szczególnej satysfakcji. Innymi słowy, są to funkcje, które klient po prostu zakłada, że będą dostępne w produkcie, ale ich brak nie jest akceptowany i może prowadzić do rozczarowania. Przykładem funkcji na poziomie podstawowym mogą być podstawowe funkcje telefonu komórkowego, takie jak możliwość wykonywania połączeń i wysyłania wiadomości tekstowych. Klienci oczekują, że telefon będzie w stanie spełnić te funkcje, ale ich obecność sama w sobie nie sprawia, że produkt wyróżnia się na tle konkurencji ani nie przynosi dodatkowej radości klientowi. W kontekście rozwoju produktu, zrozumienie poziomu podstawowego jest istotne dla zapewnienia minimalnego zestawu funkcji, które spełniają oczekiwania klientów. Niedotrzymanie tych podstawowych funkcji może skutkować negatywnym odbiorem produktu przez klientów, podczas gdy ich spełnienie po prostu utrzymuje produkt na poziomie konkurencyjnym, ale nie przynosi przewagi. W praktyce, firma opracowująca produkt powinna zadbać o to, aby zidentyfikować te podstawowe cechy i zagwarantować ich obecność w swoim produkcie. Jednakże, aby osiągnąć przewagę konkurencyjną i zapewnić wyższy poziom satysfakcji klienta, konieczne jest także uwzględnienie cech na wyższych poziomach, takich jak wymagane i atrakcyjne, które mogą zaskoczyć i cieszyć klientów. Wnioski płynące z Paradoksu Kano mogą być wykorzystywane w procesie projektowania produktów oraz zarządzania jakością, aby lepiej zrozumieć oczekiwania klientów i dostarczyć produkty, które nie tylko spełniają ich podstawowe wymagania, ale także zapewniają wyższy poziom satysfakcji i przewagi konkurencyjnej.

Atrybuty satysfakcjonujące (performance quality)

Są to cechy produktu lub usługi, które wraz ze wzrostem ich jakości prowadzą do wzrostu satysfakcji klienta. Innymi słowy, im lepsza jakość tych atrybutów, tym bardziej zadowolony jest klient.

Atrybuty satysfakcjonujące są kluczowe dla oceny wartości produktu lub usługi przez klientów. Stanowią one fundament, na którym budowana jest ogólna pozytywna percepcja produktu. Przykłady takich atrybutów mogą obejmować wydajność, niezawodność, łatwość obsługi, czy też estetykę. W miarę jak te atrybuty są doskonalone i oferują wyższą jakość, wzrasta również zadowolenie klienta.

Jednakże istnieje pewna subtelność w działaniu atrybutów satysfakcjonujących, którą paradoks Kano stara się wyjaśnić. Otóż z czasem, nawet najlepsza jakość tych atrybutów może stać się standardem, przestając zaskakiwać i nie wzbudzając już takiego stopnia zadowolenia u klientów. Dlatego też, w dłuższej perspektywie, utrzymanie konkurencyjnej przewagi opartej wyłącznie na doskonaleniu atrybutów satysfakcjonujących może być trudne.

Dlatego też paradoks Kano wskazuje na potrzebę uzupełnienia strategii produktowej o inne rodzaje atrybutów, takie jak atrybuty neutralne i atrybuty zadziwiające. Atrybuty neutralne są to cechy, które nie wpływają znacząco na zadowolenie klienta, gdy są obecne lub gdy ich jakość się poprawia. Są one postrzegane jako standard lub podstawowe oczekiwania klienta. Z kolei atrybuty zadziwiające są to takie cechy, których obecność w produkcie nie jest konieczna, ale gdy są dostarczane na wyjątkowo wysokim poziomie, mogą znacząco zwiększyć zadowolenie klienta i wyróżnić produkt na tle konkurencji.

W praktyce, zrozumienie i odpowiednie zarządzanie różnymi typami atrybutów jest istotne dla tworzenia produktów, które nie tylko spełniają oczekiwania klientów, ale także potrafią ich zaskoczyć i przekroczyć ich oczekiwania. Paradoks Kano stanowi cenny model dla menedżerów produktu i projektantów, pomagając im lepiej zrozumieć dynamikę satysfakcji klienta i skuteczniej kierować rozwojem produktów.

Atrybuty zaskakujące (excitement quality)

Są to cechy produktu lub usługi, których obecność przynosi klientowi niespodziewane zadowolenie. Mogą to być innowacyjne rozwiązania, dodatkowe funkcje lub nowatorskie podejścia, które klient nie spodziewa się, ale cieszą go w momencie ich odkrycia.

Atrybuty zaskakujące są to elementy produktu lub usługi, których obecność niespodziewanie przynosi klientowi dodatkowe zadowolenie. Mogą to być innowacyjne rozwiązania, nowatorskie funkcje, czy też nietypowe podejścia, które sprawiają, że klient czuje się pozytywnie zaskoczony i usatysfakcjonowany. Przykładowo, dodanie funkcji, której klienci nie spodziewają się, ale która sprawia, że korzystanie z produktu staje się bardziej wygodne lub interesujące. Ważne jest zrozumienie, że atrybuty zaskakujące mogą różnić się w zależności od oczekiwań klienta oraz dynamiki rynku. To, co dzisiaj może być postrzegane jako innowacyjne i ekscytujące, jutro może stać się standardem. Dlatego też, ciągłe badanie i monitorowanie oczekiwań klientów oraz reakcji na wprowadzane zmiany jest kluczowe dla utrzymania konkurencyjności na rynku. Analiza atrybutów zaskakujących w ramach Paradoksu Kano może być przydatna zarówno dla firm, które chcą wprowadzić nowe produkty na rynek, jak i dla tych, które chcą ulepszyć istniejące już produkty. Pozwala to na identyfikację kluczowych elementów, które mogą wywołać pozytywne emocje u klientów i przyczynić się do budowy lojalności wobec marki. Podsumowując, atrybuty zaskakujące stanowią istotny element analizy preferencji klientów i mogą być kluczem do sukcesu na konkurencyjnym rynku. Ich identyfikacja i skuteczne wykorzystanie może przyczynić się do budowy silnej relacji z klientami oraz wzrostu satysfakcji i lojalności wobec marki.

W kontekście paradoksu Kano, kluczowe jest zrozumienie, że zaspokojenie oczekiwań klienta (zarówno tych podstawowych, jak i satysfakcjonujących) staje się standardem, a nie wyjątkiem. Dlatego też firmy muszą stale inwestować w innowacje i rozwijanie nowych funkcji, aby utrzymać lub zwiększyć poziom satysfakcji klienta. Definicja paradoksu Kano można więc streścić jako paradoksalną sytuację, w której dążenie do spełnienia oczekiwań klienta może prowadzić do wzrostu oczekiwań ponad poziom możliwy do osiągnięcia, co z kolei może skutkować spadkiem satysfakcji klienta, mimo poprawy jakości produktu lub usługi.

Modele klasyfikacji wymagań jakościowych

Modele klasyfikacji wymagań są używane do analizy i zrozumienia preferencji klientów oraz ich wpływu na produkt lub usługę. Dwa popularne modele klasyfikacji wymagań to modele Kano i modele dwóch wymiarów. Oto ich krótkie omówienie:

Modele Kano

Modele Kano zostały opracowane przez japońskiego profesora Noriakiego Kano w latach 80. XX wieku. Te modele pozwalają zrozumieć, jak różne cechy produktu lub usługi wpływają na zadowolenie klienta. Modele Kano wyróżniają trzy główne typy cech:

Cechy podstawowe

Są to cechy, których brak prowadzi do niezadowolenia klienta, ale ich obecność niekoniecznie powoduje entuzjazm. Na przykład, w przypadku telefonu komórkowego, podstawową cechą może być możliwość wykonywania połączeń.

Cechy podstawowe są kluczowymi elementami produktu lub usługi, które są absolutnie niezbędne do zaspokojenia podstawowych potrzeb klienta. Ich brak może prowadzić do poważnego niezadowolenia klienta, jednak ich obecność sama w sobie nie wywołuje entuzjazmu ani nie wyróżnia produktu spośród konkurencji. Przyjrzyjmy się bliżej temu konceptowi na przykładzie telefonu komórkowego.

W przypadku telefonu komórkowego podstawową cechą jest możliwość wykonywania połączeń. To jest absolutna podstawa funkcjonalności telefonu — jego pierwotna funkcja. Gdyby telefon nie mógł wykonywać połączeń, nie spełniałby podstawowego celu istnienia. Dlatego obecność tej cechy jest kluczowa dla zadowolenia klienta. Jednakże sama możliwość wykonywania połączeń nie jest wystarczająca, aby sprawić, że klient będzie zachwycony produktem.

Poza możliwością wykonywania połączeń, inne cechy podstawowe telefonu komórkowego mogą obejmować możliwość odbierania połączeń, wysyłania wiadomości tekstowych, dostęp do internetu, aparat fotograficzny czy odtwarzacz multimedialny. Te cechy są również niezbędne dla większości użytkowników telefonów komórkowych, aby móc spełnić ich podstawowe potrzeby komunikacyjne i rozrywkowe.

Jednakże, podstawowe cechy nie zawsze wyróżniają produkt spośród konkurencji. Na rynku telefonów komórkowych większość modeli oferuje podstawowe funkcje, takie jak możliwość wykonywania połączeń czy dostęp do internetu. Dlatego firmy starają się dodawać również cechy dodatkowe, które mogą wzbudzić entuzjazm klientów i zaoferować im dodatkową wartość.

Te cechy dodatkowe mogą obejmować innowacyjny design, lepszą jakość aparatu fotograficznego, dłuższy czas pracy baterii, czy też nowoczesne funkcje takie jak rozpoznawanie twarzy czy czytnik linii papilarnych. To właśnie te cechy dodatkowe mogą przyciągać klientów i sprawić, że produkt będzie bardziej atrakcyjny na rynku.

W skrócie, cechy podstawowe są niezbędne dla zaspokojenia podstawowych potrzeb klienta, ale nie wystarczają same w sobie, aby wyróżnić produkt spośród konkurencji. Dlatego firmy muszą również dbać o dodawanie cech dodatkowych, które mogą zaoferować klientom dodatkową wartość i sprawić, że produkt będzie bardziej atrakcyjny i konkurencyjny na rynku.

Cechy przyjemnościowe

Są to cechy, które dodają wartość produktowi, gdy są obecne, ale ich brak nie prowadzi do niezadowolenia klienta. Na przykład, w przypadku telefonu komórkowego, funkcje dodatkowe, takie jak czytnik linii papilarnych, mogą być cechą przyjemnościową.

Cechy przyjemnościowe odgrywają istotną rolę w projektowaniu produktów oraz w doświadczeniu użytkownika. Są to elementy, które dodają wartości produktowi, sprawiając, że korzystanie z niego staje się bardziej przyjemne i satysfakcjonujące. Jednakże ich brak nie prowadzi do znacznego obniżenia jakości produktu ani do niezadowolenia klienta. Dla wielu osób mogą być one dodatkowym atutem, który sprawia, że produkt wyróżnia się spośród innych na rynku. Przyjrzyjmy się temu na przykładzie telefonu komórkowego. Standardowe funkcje takie jak możliwość wykonywania połączeń, wysyłania wiadomości tekstowych czy korzystanie z internetu są niezbędne dla większości użytkowników i ich brak byłby powodem do rozczarowania. Jednak cechy przyjemnościowe, takie jak czytnik linii papilarnych, dodają dodatkową wygodę i funkcjonalność, ale ich brak nie sprawi, że użytkownik będzie niezadowolony z telefonu. Innymi przykładowymi cechami przyjemnościowymi mogą być estetyczny design obudowy, dodatkowe efekty dźwiękowe czy też specjalne tryby aparatu fotograficznego. W przypadku produktów technologicznych, takich jak smartfony czy tablety, cechy przyjemnościowe często stanowią element konkurencyjności na rynku. Producent może wykorzystać je do wyróżnienia swojego produktu spośród innych podobnych, co przyczynia się do budowania pozytywnego wizerunku marki oraz lojalności klientów. Jednakże, warto pamiętać, że cechy przyjemnościowe nie zawsze są kluczowe dla sukcesu produktu. W niektórych przypadkach mogą one nawet odwracać uwagę od istotniejszych funkcji lub zwiększać koszt produkcji, co może wpłynąć na cenę końcową produktu. Dlatego producenci muszą dokładnie ocenić, które cechy przyjemnościowe będą najbardziej atrakcyjne dla swojej grupy docelowej i czy ich dodanie jest opłacalne. Podsumowując, cechy przyjemnościowe mają istotne znaczenie dla doświadczenia użytkownika oraz dla pozycjonowania produktu na rynku. Choć ich obecność może sprawić, że produkt stanie się bardziej atrakcyjny dla klientów, ich brak nie zawsze oznacza utratę klientów. Kluczowym jest znalezienie równowagi pomiędzy funkcjonalnością, jakością a dodatkowymi cechami, które przyniosą użytkownikom dodatkową satysfakcję.

Cechy neutralne

Koniec darmowego fragmentu książki.

Zachęcamy do zakupu pełnej wersji.