Dominik Purol

Offline

„Nikt nie jest bezpieczny w sieci”

© Dominik Purol, 2026

„W świecie, w którym każdy Twój ruch jest logowany, a Twoje dane są walutą, wiedza staje się jedyną tarczą. Poradnik OFFLINE to nie tylko instrukcja budowy potężnej jednostki centralnej. to mapa drogowa po cyfrowym podziemiu. Od wyboru procesora, który udźwignie najbardziej skomplikowane obliczenia, po techniki testowania zabezpieczeń, które uświadomią Ci, jak krucha jest Twoja prywatność. Nie daj się złapać w sieć. Naucz się, jak ją kontrolować.”

ISBN 978-83-8440-837-7

Książka powstała w inteligentnym systemie wydawniczym Ridero

Akt I — „Wprowadzenie Do Cieni”

Rozdział I „Cienie”

Dominik siedział przy biurku w swoim pokoju. Był późny wieczór, prawie noc. W mieszkaniu panowała cisza, tylko komputer cicho szumiał. Na biurku stał kubek z zimną już herbatą, a ekran monitora świecił w półmroku pokoju.

Za oknem było ciemno. Lampy uliczne oświetlały mokry asfalt. Od czasu do czasu przejeżdżał samochód, ale poza tym osiedle było prawie puste.

Dominik przeglądał internet bez większego celu. Kilka filmów, jakieś fora, artykuły. Nic szczególnego.

W pewnym momencie trafił na dziwny komentarz pod jednym z postów.

Był krótki.

„Jeśli chcesz zobaczyć rzeczy, których nie powinieneś widzieć — wpisz Obscura.”

Dominik skrzywił się lekko.

Brzmiało jak typowy internetowy żart albo clickbait. Takich rzeczy w sieci było mnóstwo.

Mimo to skopiował nazwę i wkleił ją w wyszukiwarkę.

Enter.

Nic.

Żadnych wyników.

Dominik zmarszczył brwi. Spróbował jeszcze raz.

Obscura.

Tym razem pojawił się jeden wynik. Bez opisu. Bez zdjęcia.

Tylko czarny link.

Adres wyglądał dziwnie. Nie przypominał normalnej strony internetowej.

Przez chwilę się wahał.

Potem kliknął.

Strona ładowała się kilka sekund. Ekran zrobił się całkowicie czarny.

Dominik pomyślał już, że to jakiś błąd albo martwa strona.

Nagle na środku pojawił się biały napis.

WELCOME.

Litery były proste, bez żadnych ozdób.

Pod nimi pojawiło się pytanie.

„Czy na pewno chcesz wejść?”

Były dwa przyciski.

YES

NO

Dominik prychnął cicho.

— Co za głupota — mruknął do siebie.

Kliknął YES.

Strona zmieniła się natychmiast.

Tło nadal było czarne, ale pojawił się dziwny interfejs. Kilka okien, dziwne symbole, lista użytkowników.

Po lewej stronie była kolumna z nazwami.

Niektóre wyglądały jak zwykłe nicki.

Ale inne były dziwne.

Na przykład:

Watcher_03 VoidUser Null Raven

Dominik przesunął myszką po ekranie.

Po prawej stronie znajdowało się coś w rodzaju czatu. Ludzie pisali krótkie wiadomości.

Niektóre były normalne.

Inne… nie.

Jedna z wiadomości brzmiała:

„Gra zacznie się o północy.”

Inna:

„Nowy użytkownik jest online.”

Dominik poczuł lekkie ukłucie niepokoju.

Spojrzał na zegar w komputerze.

23:41.

Przesunął wzrok z powrotem na czat.

Nagle pojawiła się nowa wiadomość.

Raven: „Widzę cię.”

Dominik zamarł.

Rozejrzał się po pokoju odruchowo.

To oczywiście nie miało sensu. To był tylko internetowy czat.

Ktoś pewnie pisał do wszystkich nowych użytkowników.

Mimo to coś w jego brzuchu ścisnęło się nieprzyjemnie.

Na ekranie pojawiła się kolejna wiadomość.

Raven: „Dominik.”

Serce Dominika zabiło mocniej.

Nie wpisywał nigdzie swojego imienia.

Na stronie nie było żadnej rejestracji.

Nie było też logowania.

A jednak ktoś właśnie napisał jego imię.

Dominik wpatrywał się w ekran kilka sekund.

Potem powoli napisał na czacie:

„Skąd znasz moje imię?”

Minęła chwila ciszy.

Nowa wiadomość.

Raven: „To dopiero początek.”

W tym momencie światło w pokoju na sekundę zamigotało.

Komputer zawiesił się.

Ekran zrobił się czarny.

A potem pojawiło się jedno zdanie.

„Gra się rozpoczęła.”

Dominik poczuł, że coś właśnie się zaczęło.

Coś, czego nie będzie w stanie już zatrzymać.

Rozdział II „Wiadomość”

Dominik jeszcze przez kilka sekund patrzył na ekran komputera.

Napis „Gra się rozpoczęła” nadal znajdował się na środku monitora. Białe litery na czarnym tle wyglądały dziwnie spokojnie, jakby to była najzwyklejsza informacja.

Dominik przełknął ślinę.

— Dobra… wystarczy tego — mruknął pod nosem.

Kliknął kilka razy myszką. Strona jednak nie reagowała. Przez chwilę ekran tylko lekko migał.

Po kilku sekundach interfejs strony Obscura pojawił się ponownie.

Czat znów był aktywny.

Nowe wiadomości pojawiały się jedna po drugiej.

VoidUser: „Nowy gracz.”

Watcher_03: „Zaczyna się.”

Null: „Zobaczmy, jak długo wytrzyma.”

Dominik zmarszczył brwi.

Nie podobało mu się to. W ogóle.

To wszystko wyglądało jak jakaś dziwna gra albo forum dla ludzi, którzy lubią robić głupie żarty.

Chciał zamknąć kartę przeglądarki.

Wtedy pojawiła się kolejna wiadomość.

Raven: „Nie wychodź jeszcze.”

Dominik zatrzymał rękę nad myszką.

Serce zabiło mu trochę szybciej.

Napisał na czacie:

Dominik: „Skąd znasz moje imię?”

Kilka sekund ciszy.

Potem odpowiedź.

Raven: „To nie jest trudne.”

Dominik poczuł, że coś jest nie tak.

Na tej stronie nie było żadnego logowania. Nie wpisywał żadnych danych.

A mimo to ktoś znał jego imię.

Pomyślał chwilę.

Może to jakiś bot.

Albo ktoś po prostu zgaduje.

Napisał kolejną wiadomość.

Dominik: „Jeśli to jakiś żart, to słaby.”

Tym razem odpowiedź przyszła szybciej.

Raven: „To nie żart.”

Sekundę później pojawiła się kolejna wiadomość.

Raven: „Mieszkasz na trzecim piętrze.”

Dominik zamarł.

Przez moment patrzył na ekran, nie mrugając.

Potem odruchowo spojrzał w stronę okna.

Zasłony były częściowo odsunięte. Widać było fragment osiedla i latarnię stojącą przy chodniku.

Na ulicy nikogo nie było.

Dominik wrócił wzrokiem do monitora.

Nowa wiadomość.

Raven: „Pokój z biurkiem przy oknie.”

Dominik poczuł, jak zimny dreszcz przechodzi mu po plecach.

Serce zaczęło bić szybciej.

Napisał szybko:

Dominik: „Co to ma być?”

Kilka sekund ciszy.

Potem odpowiedź.

Raven: „Pierwszy poziom gry.”

Dominik wpatrywał się w ekran.

Coraz mniej mu się to podobało.

Napisał:

Dominik: „Jakiej gry?”

Tym razem odpowiedź pojawiła się od razu.

Raven: „Psychologicznej.”

Na czacie pojawiła się kolejna wiadomość od innego użytkownika.

Watcher_03: „Raven zaczyna.”

VoidUser: „Zawsze zaczyna od obserwacji.”

Dominik poczuł narastające napięcie.

Kliknął w listę użytkowników po lewej stronie.

Było ich kilkanaście.

Ale jedna rzecz była dziwna.

Przy niektórych nickach pojawiały się czerwone kropki.

Przy innych nie.

Kliknął jeden z nich.

Pojawiło się małe okno z informacją:

STATUS: OFFLINE

Kliknął kolejny.

STATUS: DISCONNECTED

Dominik nie wiedział, co to dokładnie znaczy.

Wtedy Raven napisał znowu.

Raven: „Chcesz zobaczyć coś ciekawego?”

Dominik zawahał się.

Powinien po prostu zamknąć stronę.

Naprawdę powinien.

Ale ciekawość była silniejsza.

Napisał:

Dominik: „Co?”

Kilka sekund ciszy.

Potem na stronie pojawiło się nowe okno.

Ładowało się powoli.

Najpierw czarny ekran.

Potem obraz.

Dominik zmrużył oczy.

To była kamera.

Obraz pokazywał nocną ulicę.

Chodnik.

Latarnie.

Samochody zaparkowane przy krawężniku.

Dominik patrzył kilka sekund… aż nagle zrozumiał.

To była jego ulica.

Dokładnie ta, którą widział z okna.

Serce uderzyło mu mocno w klatce piersiowej.

Na czacie pojawiła się wiadomość.

Raven: „Spójrz w dół.”

Dominik powoli podszedł do okna.

Spojrzał na ulicę.

Pod latarnią stała jakaś postać.

Nie ruszała się.

Tylko patrzyła w górę.

Dokładnie w stronę jego okna.

Dominik gwałtownie odsunął się od szyby.

Ręce zaczęły mu drżeć.

Wrócił do komputera.

Na ekranie pojawiła się kolejna wiadomość.

Raven: „Teraz rozumiesz.”

Dominik patrzył na ekran z rosnącym niepokojem.

Gra dopiero się zaczęła.

A on już wiedział, że coś jest bardzo nie tak.

Rozdział III „Pułapka”

Dominik siedział przy komputerze jak sparaliżowany. Ekran strony Obscura wciąż pulsował delikatnym, czerwonym światłem. Każdy element interfejsu wydawał się żyć własnym życiem — okna przesuwały się minimalnie, wiadomości pojawiały się i znikały, jakby strona obserwowała jego reakcje.

Na górze pojawił się nowy napis:

„WYZWANIE #1”

Pod spodem w oknie czatu:

Raven: „To test. Chcesz wyjść, czy zagramy dalej?”

Dominik zadrżał. Oddech mu przyspieszył. Jego palce powoli przesunęły się na klawiaturę.

Dominik: „Chcę wyjść.”

Wtedy ekran zamigotał. Strona zmieniła kolor na głęboką czerń. Pojawiła się grafika — pokój, który znał tylko z własnego mieszkania. Każdy szczegół był identyczny: biurko, krzesło, zasłony, lampka nocna.

Raven: „Nie możesz wyjść. Nie teraz.”

Dominik próbował zamknąć kartę, ale przeglądarka się zawiesiła. Następnie jego komputer wydał cichy, niepokojący dźwięk — jakby ktoś stukał w klawiaturę od środka.

Na ekranie pojawiło się okno z pytaniem:

„Co zobaczyłeś ostatnio na ulicy?”

Dominik zamarł. Przypomniał sobie postać pod latarnią, która wciąż tkwiła w jego pamięci. Nie mógł tego po prostu zignorować.

Napisał:

Dominik: „Kogoś pod latarnią.”

Ekran zadrżał, a okno zmieniło się w… jego własny pokój. Na biurku leżała mała figurka — dokładnie taka sama, jak ta, którą miał u siebie w mieszkaniu. Dominik wstrzymał oddech.

Raven: „Pierwsza zasada gry: zawsze obserwuj.”

Nagle ekran pokazał kolejną wiadomość:

„Kliknij figurkę, jeśli chcesz przeżyć.”

Dominik zawahał się. Jego ręce drżały. Serce waliło jak młot. Wtedy pojawił się inny element strony Obscura — delikatne pulsujące czerwone kółko, dokładnie nad figurką na ekranie.

Dominik kliknął.

Ekran zadrżał. Komputer zaiskrzył na chwilę.

Potem cisza.

A w oknie czatu pojawiła się nowa wiadomość:

Raven: „Dobrze. Teraz jesteś obserwowany.”

Dominik cofnął się na krześle. Nie wiedział, czy to była gra, czy ktoś naprawdę siedział gdzieś obok jego mieszkania.

Rozdział IV „Magda”

Magdalena siedziała przy oknie swojego mieszkania, a krople deszczu uderzały o szybę, tworząc nierówną, hipnotyzującą siatkę odbić światła latarni ulicznych. Każda kropla wydawała się ważyć więcej niż poprzednia, a odgłos uderzania w szybę był głośniejszy niż zwykle, choć w rzeczywistości wszystko wydawało się dziwnie wyciszone. Cisza w bloku była nienaturalna, jakby każdy dźwięk został wchłonięty przez powietrze i zamieniony w napięcie, które ściskało klatkę piersiową.

Madzia obracała w dłoniach telefon, jej palce ślizgały się po ekranie w nerwowym rytmie. Dominik nie odpisywał już od niemal pół godziny. A każda minuta bez wiadomości sprawiała, że serce biło szybciej, a myśli mieszały się w chaotyczny warkocz lęku i przewidywania. Instynkt podpowiadał jej, że coś jest nie tak — ta cisza była zbyt głęboka, zbyt pełna obecności, której nie mogła zobaczyć.

Poznała Dominika dwa lata temu, w małej kawiarni niedaleko uczelni. Był cichy, skupiony, zawsze zerkający gdzieś w bok, jakby nie chciał, by jego obecność była w pełni zauważona. Madzia pamiętała, jak szybko zdobył jej zaufanie, nie przez słowa, ale przez obecność i subtelne gesty. Dlatego teraz ufała mu bez wahania, choć każdy włos na jej ciele stawał dęba, a każdy dźwięk wydawał się zwiastować zagrożenie.

Nagle telefon zawibrował. Ekran zapalił się krótkim powiadomieniem — nie od Dominika. Nieznany numer. Madzia poczuła, jak zimny pot spływa jej po plecach. Otworzyła wiadomość. Na ekranie pojawiło się zdjęcie — jej blok, zrobione kilka minut temu, z dokładnością, która mogła świadczyć tylko o tym, że ktoś obserwuje każdy ruch.

Pod zdjęciem wiadomość:

„On nie zdąży.”

Serce Madzi zamarło. Chłód przeszył jej ciało. Oderwała wzrok od telefonu i spojrzała przez okno. Ulice Fordonu tonęły w deszczu, kałuże odbijały światła latarni, a każdy cień wyglądał teraz jak możliwy obserwator. Ludzie przechodzący ulicą, pozornie niegroźni, wydawali się figurami wyciętymi z cienia, które mogły się poruszać w każdej chwili.

Madzia powoli podeszła do drzwi mieszkania. Każdy krok był ostrożny, jakby stąpała po cienkiej warstwie lodu, która mogła pęknąć przy najmniejszym nacisku. Serce waliło jej tak mocno, że słyszała własny puls. Każda myśl uderzała o nią jak młot: „Czy Raven jest tuż obok? Czy to tylko ostrzeżenie? Czy Dominik zdąży dotrzeć na czas?”

Wtedy usłyszała kroki na klatce schodowej. Powolne, ciężkie, dokładne. Każdy dźwięk rezonował w pustym bloku jak wyrok. Ktoś wchodził po schodach. Magda zdała sobie sprawę, że nie ma dokąd uciec — każdy zakręt korytarza był obserwowany, każdy ruch mógł być odczytany.

Kroki zatrzymały się na jej piętrze. Cisza. Sekunda. Dwie. Trzy.

Cień przesunął się pod drzwiami mieszkania. Klamka drgnęła lekko, jakby ktoś sprawdzał, czy drzwi są zamknięte. Madzia cofnęła się powoli, serce bijąc w rytmie adrenaliny, każdy mięsień gotowy do działania, ale uwięziony przez strach.

Telefon zawibrował ponownie. Tym razem wiadomość od Dominika:

„Nie otwieraj nikomu. Raven może być blisko.”

Serce biło jeszcze mocniej. Oddech stał się szybki, płytki. Każdy ruch wydawał się zdradzać jej obecność. Wiedziała jedno: nie chodzi już tylko o nią. To była pułapka. Ktoś testował jej reakcje, każdą sekundę, każdą decyzję.

Światło w korytarzu mrugało co kilka sekund, rzucając długie, nierówne cienie. Każdy cień wyglądał inaczej — czasem jak ręka, czasem jak postać, czasem jak czarna plama powoli przesuwająca się w stronę drzwi. Madzia słyszała każdy szelest kroków, każdy cichy trzask deski pod butem potencjalnego intruza.

Z okna zauważyła migoczące światła ulicy, odbicia w kałużach i sylwetki przechodniów. Żaden z nich nie był Dominikiem. Każda z tych sylwetek mogła jednak ukrywać Ravena. Nie była w stanie tego ocenić.

Cisza była przerywana tylko przez szum deszczu. Każdy oddech wydawał się głośniejszy niż normalnie, każdy ruch powietrza — zwiastunem niebezpieczeństwa. Madzia próbowała uspokoić myśli, ale chaos w jej głowie rósł. Każdy scenariusz, każda ewentualność była możliwa.

W tym samym czasie, w ciemnym pomieszczeniu gdzieś w sieci, Sentinel śledził każdy ruch. Jego palce przesuwały się po klawiaturze, manipulując kamerami, tworząc fałszywe ścieżki dla Ravena, dając Dominikowi szansę. Każdy krok Madzi był teraz zarówno realnym ruchem, jak i elementem wirtualnej gry, której reguły znał tylko psychopata i jego tajemniczy obserwator.

Czas wydawał się rozciągać w nieskończoność. Kroki zbliżały się i oddalały w tym samym czasie. Każdy szelest stawał się pułapką, każdy oddech — wyzwaniem dla przetrwania. Madzia nie mogła się poruszyć, nie mogła odwrócić wzroku od drzwi, nie mogła oddychać głośno. Każda jej decyzja była testowana.

Nagle kroki zniknęły. Cisza wróciła, ale napięcie w mieszkaniu pozostało gęste jak mgła, przytłaczające i niemal fizyczne. Madzia spojrzała przez okno. Wiedziała jedno: teraz wszystko zależy od Dominika. On będzie musiał przebić się przez labirynt cieni, deszczu i obserwatorów. Ona była tylko częścią tej gry, przynętą i motywacją jednocześnie.

Madzia usiadła przy oknie, obejmując kolana rękami. Jej wzrok utkwił w deszczu, w kałużach, w cieniach, które teraz wyglądały jak żywe istoty. Nie mogła się ruszyć. Nie mogła oddychać. Była świadkiem, uczestniczką i więźniem tej samej gry, która pochłonęła Dominika.

Na ekranie telefonu pojawiła się nowa wiadomość — tym razem od nieznanego numeru:

„Czas działa na moją korzyść.”

Madzia poczuła dreszcz przechodzący po plecach. To nie była groźba. To było oświadczenie. Raven miał przewagę. Był cierpliwy. Był wszędzie. I teraz czekał.

Każda sekunda ciągnęła się jak wieczność. Każdy ruch powietrza, każdy cichy dźwięk w mieszkaniu, każdy szelest na klatce schodowej był w tej chwili testem. Madzia wiedziała, że Dominik musi działać. Ona musi przetrwać. I w tym labiryncie strachu, kałuż i deszczu, Fordon stał się areną gry, której reguły znał tylko Raven… i Sentinel.

Rozdział V „Labirynt Cieni”

Dominik biegł ulicami Fordonu, deszcz zmieniał się w mżawkę, ale kałuże odbijały światła latarni jak nieprzeniknione lustra. Każdy krok rozbijał powierzchnię wody, a echo uderzeń butów odbijało się od mokrych ścian kamienic. Serce biło mu w piersi jak młot, a myśli gnały szybciej niż nogi. Magda była sama, a wiadomość od Ravena wciąż pulsowała w jego głowie jak ostrzeżenie: „Czas działa na moją korzyść.”

Raven był wszędzie — i jednocześnie nigdzie. Dominik wiedział, że każdy cień może kryć jego obecność. Każda latarnia uliczna rzucała długie, skręcone cienie, które wyglądały jak żywe ręce wyciągnięte w jego stronę. Dominik skręcił w boczną uliczkę, ocierając wodę z twarzy i przyspieszając kroku. Nie mógł pozwolić, by Magda stała się kolejnym elementem w grze psychopaty.

Zza rogu dobiegł go nagły ruch — postać w ciemnym płaszczu przemykała w kałużach. Dominik zahamował, serce niemal wyskoczyło mu z piersi. Na moment wydawało się, że to Raven. Ale sylwetka zniknęła równie szybko, jak się pojawiła, stapiając się z nocą. Fordon wyglądał teraz jak labirynt, gdzie każdy zaułek i każdy cień mogły skrywać niebezpieczeństwo.

W międzyczasie Magda wciąż siedziała przy oknie. Każdy szmer w mieszkaniu wywoływał u niej drżenie rąk. Wiedziała, że Dominik jest blisko, ale nie wiedziała, czy zdążył, zanim Raven uderzy. Telefon w jej dłoniach wibrował co chwilę — nieznany numer, nowe wiadomości.

„Nie ruszaj się. Obserwuję każdy twój ruch.”

Słowa wypalone w jej głowie pozostawiały gorzki posmak strachu. Każdy oddech był teraz walką z paniką, każdy ruch — potencjalnym błędem. Deszcz na szybie zmieniał się w smugi, odbijając światła latarni i tworząc złudzenie, że ktoś stoi tuż obok. Madzia poczuła, jak jej umysł zaczyna rozdzielać rzeczywistość od iluzji.

Dominik skręcił w kolejną uliczkę, z której prowadziły schody w dół do kanału burzowego. Wiedział, że to skrót, ale też ryzyko. Każdy krok tam mógł być pułapką. Cienie nad nim zdawały się przesuwać, jakby labirynt sam chciał go pochłonąć. W tym samym czasie w głowie słyszał echa wiadomości Ravena, które powtarzały się w rytmie jego kroków: „Czas działa na moją korzyść. Czas działa na moją korzyść.”

Gdy znalazł się przy wejściu do kanału, poczuł chłód bijący od wilgotnych ścian. Kałuże w środku były głębsze, a ciemność niemal fizycznie przyciskała do ciała. Dominik wyjął telefon, by sprawdzić lokalizację Magdy. Migający punkt pokazywał jej mieszkanie, a czerwone oznaczenie wskazywało, że ktoś się zbliżał. Ktoś — i nie był to Dominik.

Magda spojrzała przez okno w stronę ulicy. Cień przemykał po mokrym bruku, przesuwając się z każdą latarnią. Jej wzrok utkwił w postaci, która wydawała się płynąć między kałużami i ciemnością. Serce zamarło jej w piersi. W tym momencie usłyszała własny oddech — nie swój. Ktoś był w mieszkaniu.

Dominik wszedł do kanału, ostrożnie stawiając kroki w wodzie. Każdy dźwięk mógł zdradzić jego pozycję, a echo korytarzy tylko potęgowało wrażenie, że ktoś go obserwuje. W oddali zobaczył światło latarni odbijające się w kałużach. To była droga powrotna na powierzchnię. Ale zanim tam dotrze, musi przejść przez labirynt ciemności, który sam Raven przygotował jako pułapkę psychologiczną.

Madzia cicho przesunęła się do drzwi. Serce biło jak szalone. Każdy krok mogłaby zdradzić jej pozycję. Telefon wibrował po raz kolejny. Tym razem wiadomość była krótka, ale jasna:

„Nie możesz się ukryć. Jestem bliżej, niż myślisz.”

Dominik skręcił w kolejny korytarz kanału i poczuł obecność. Cisza była złudna. Cienie na ścianach zdawały się poruszać w rytmie jego serca, a woda w kałużach odbijała jego własne odbicie w zdeformowany sposób — jakby ktoś obserwował go z drugiej strony lustra.

Madzia wzięła głęboki oddech. Wiedziała, że Raven wkrótce spróbuje wejść do mieszkania. Ale wiedziała też, że Dominik przyjdzie. Czuła to w kościach. Każdy szelest, każdy cień, każdy dźwięk stał się teraz częścią rytmu przetrwania.

Na ulicach Fordonu Dominik wybiegł z kanału. Deszcz powoli ustawał, a miasto spowijała mgła. Każda latarnia rzucała nierównomierne światło, a kałuże odbijały sylwetki przechodniów jak lustra — czasem deformowane, czasem prawdziwe. W oddali zobaczył blok Magdy. Wiedział, że musi tam dotrzeć, zanim Raven zrobi kolejny ruch.

W mieszkaniu Madzia czuła, że czas się kurczy. Cień przesunął się po podłodze w kierunku drzwi. Jej oddech stał się szybki, płytki. Serce biło jak oszalałe. Telefon w dłoniach nagle zaczął wibrować. Dominik.

„Jestem tu. Trzymaj się.”

Magda poczuła falę ulgi, ale wiedziała, że to jeszcze nie koniec. Raven nie działał w pośpiechu. On czekał, obserwował, planował każdy ruch. Każda sekunda była częścią jego gry, a oni byli w niej pionkami.

Dominik wbiegł do budynku, kałuże pod jego butami chlapały w rytmie jego kroków. Każda kondygnacja była testem, każdy cień — potencjalnym zagrożeniem. Ale w końcu dotarł do drzwi Magdy. Zamek był zamknięty. Ręka Dominika wcisnęła się w klamkę i powoli przekręciła.

Drzwi otworzyły się cicho. Magda spojrzała na niego, a jej oczy wypełniły się mieszaniną strachu i ulgi. Dominik wszedł do środka, zamykając drzwi za sobą. Ich oddechy mieszały się w ciszy pokoju, podczas gdy na zewnątrz deszcz powoli przestawał uderzać o szyby.

Ale w korytarzu coś się poruszyło. Cień przesunął się w ciemność. Raven obserwował, czekał, uśmiechał się w cieniu. Gra jeszcze się nie skończyła.

Rozdział VI „Ślady”

W mieszkaniu Magdy powietrze wydawało się gęstsze, niż Dominik zapamiętał z poprzednich wizyt. Pachniało deszczem przyniesionym na jego kurtce, ale pod tą świeżością kryła się inna nuta — metaliczny, suchy zapach rozgrzanych podzespołów komputera i ozonu. Dominik stał w przedpokoju, opierając dłonie o kolana. Każdy jego oddech był ciężki, świszczący, wyrzucany z płuc z trudem, jakby atmosfera w pomieszczeniu stawiała fizyczny opór. Woda z jego ubrań skapywała na panele w rytmicznym, drażniącym tempie: kap, kap, kap.

Magda nie ruszyła się ani o centymetr. Stała pod oknem, a jej sylwetka, odcięta od mroku nocy jedynie bladą, błękitną łuną laptopa, wydawała się nienaturalnie krucha. Jej dłonie, zaciśnięte na telefonie tak mocno, że kostki zbielały, drżały w ledwo zauważalny sposób. W jej oczach odbijał się chaos — nie tylko strach przed tym, co na zewnątrz, ale paraliżujące niedowierzanie.

— Magda… — wychrypiał Dominik, robiąc krok w jej stronę.

Zamiast odpowiedzi, dziewczyna powoli uniosła rękę i wskazała na stół. Dominik podszedł bliżej, a jego wzrok spoczął na ekranie laptopa. Żołądek wywrócił mu się na drugą stronę, a po karku spłynęła strużka lodowatego potu. Na monitorze nie było otwartych materiałów na studia ani mediów społecznościowych. Widniał tam ten sam, mroczny interfejs strony Obscura, który Dominik zostawił w swoim pokoju. Czarne tło, białe litery i to samo, pulsujące czerwone światło w rogu, które wyglądało jak cyfrowe oko obserwujące ich ruchy.

— To samo się otworzyło, Dominik — szepnęła, a jej głos był tak cichy, że niemal utonął w szumie deszczu za oknem. — Zaraz po tym, jak dostałam to zdjęcie… komputer sam się wybudził. Te litery… one się pojawiały, jakby ktoś pisał je na moich oczach.

Dominik spojrzał na czat. Wiadomości płynęły tam z przerażającą prędkością, ale jedna z nich, wyróżniona pogrubioną czcionką, sprawiła, że krew w jego żyłach zamarzła.

Watcher_03: „Są razem. Przynęta zadziałała.” Sentinel: „Dominik, spójrz za siebie. Gra nie lubi statycznych graczy.”

Dominik gwałtownie odwrócił głowę. Przedpokój był pusty, ale drzwi do sypialni, które Magda zawsze trzymała zamknięte, teraz były uchylone na szerokość dłoni. W szczelinie panowała absolutna, nieprzenikniona czerń. Dominik czuł, jak jego zmysły wyostrzają się do granic możliwości. Słyszał tykanie zegara w kuchni, szum lodówki i własne, zbyt szybkie tętno pulsujące w skroniach.

— Zostań tutaj. Nie zbliżaj się do drzwi — rzucił szeptem, choć sam czuł, że jego nogi są jak z waty.

Powoli, centymetr po centymetrze, ruszył w stronę sypialni. Wyjął telefon i zapalił latarkę. Snop światła przeciął mrok przedpokoju, wyrywając z ciemności kurz wirujący w powietrzu. Kiedy pchnął drzwi sypialni, te wydały długi, żałosny skrzyp, który poniósł się echem po całym mieszkaniu.

Wnętrze wyglądało normalnie, a jednak coś było nie tak. Światło latarki omiotło łóżko z nierówno naciągniętą narzutą, szafę i wreszcie biurko pod oknem. Na środku blatu, dokładnie tam, gdzie Magda zwykle trzymała lampkę, stał przedmiot, który nie powinien się tam znajdować. Mała, czerwona figurka przedstawiająca postać bez twarzy. Była identyczna jak ta, którą Dominik widział na ekranie swojego komputera. Obok niej leżała kartka wyrwana z zeszytu.

Dominik podszedł bliżej, czując, jak dreszcz przebiega mu po kręgosłupie. Na kartce, czarnym, gęstym tuszem, nabazgrano tylko jedno zdanie: „PRAWDA JEST GŁĘBIEJ NIŻ KOD. SPÓJRZ POD LUSTRO.”

W tym samym momencie z salonu dobiegł go dziwny, mechaniczny dźwięk. To laptop Magdy. Głośniki zatrzeszczały, emitując wysoki, zniekształcony pisk, który przeszedł w rytmiczne odliczanie. Bip. Bip. Bip.

Dominik wypadł z sypialni, niemal przewracając się o własne nogi. — Magda, musimy wychodzić! Teraz!

Dziewczyna patrzyła na niego z przerażeniem, ale zanim zdążyła zrobić choćby krok, stało się coś, co ostatecznie zburzyło ich poczucie rzeczywistości. Drzwi wejściowe do mieszkania, które Dominik osobiście zamknął na klucz i sprawdził klamkę, powoli, z niemal nabożną ciszą, zaczęły się otwierać.

Zamek nie zazgrzytał. Klucz nie przekręcił się w bębenku. Drzwi po prostu ustąpiły, jakby zapraszały kogoś do środka lub kazały im odejść. Za nimi rozciągała się ciemność klatki schodowej. Ktoś musiał wykręcić żarówki na całym piętrze, bo jedyne światło pochodziło z wnętrza mieszkania, rzucając długi, prostokątny cień na brudną wykładzinę korytarza.

Telefon Dominika wibrował w kieszeni bez przerwy, jakby dostał ataku konwulsji. Wyciągnął go drżącą ręką.

Raven: „Uciekajcie. Macie 60 sekund, zanim system się zresetuje. Klatka schodowa jest waszym jedynym wyjściem, ale nie jedynym zagrożeniem.”

— Dominik, ja się boję… — Głos Magdy załamał się. — Nie patrz tam, patrz na mnie — złapał ją za rękę. Jej dłoń była lodowata. — Biegniemy. Nie zatrzymuj się, cokolwiek usłyszysz.

Wypadli na korytarz. Odliczanie w laptopie stało się głośniejsze, szybsze, wypełniając całe mieszkanie kakofonią dźwięków. Gdy tylko przekroczyli próg, drzwi za nimi zatrzasnęły się z hukiem tak potężnym, że aż zadźwięczało im w uszach.

Byli w pułapce ciemności. Jedynym punktem odniesienia był blady snop latarki z telefonu Dominika, który tańczył po ścianach, odkrywając łuszczącą się farbę i napisy wyryte na murach bloku. Z dołu, z parteru, dobiegł ich dźwięk ciężkich kroków. Ktoś wchodził na górę. Powoli. Rytmicznie. Każde uderzenie buta o beton niosło się echem w pustym szybie klatki schodowej, brzmiąc jak wyrok.

— On tu jest — szepnęła Magda, cofając się w stronę barierek. — Dominik, on tu jest.

Dominik skierował światło w dół, w głąb spiralnych schodów. Przez ułamek sekundy, w prześwicie między piętrami, dostrzegł fragment ciemnego płaszcza i dłoń w czarnej rękawiczce zaciskającą się na poręczy. Postać nie spieszyła się. Wiedziała, że nie mają dokąd uciec.

— Na górę! — krzyknął Dominik, ciągnąc Magdę za sobą. — Na dach!

Biegli, a ich oddechy rwały się w zimnym powietrzu klatki schodowej. Każdy stopień był walką, każda sekunda wydawała się wiecznością. A za nimi, niezmiennie i spokojnie, niosło się echo kroków Ravena. Tup. Tup. Tup. Gra rzeczywiście się rozpoczęła, ale teraz to już nie były piksele na ekranie. To był beton, pot i strach, który można było poczuć na języku.

Rozdział VII „Sentinel”

Szczebel po szczeblu, Dominik piął się w górę metalowej drabiny prowadzącej na właz techniczny. Metal był lodowaty i śliski od wilgoci, która osiadała na wszystkim jak niewidzialna pleśń. Czuł, jak każda blizna na jego dłoniach piecze w kontakcie z zimną stalą. Tuż pod nim Magda, której oddech był szybki i przerywany, desperacko chwytała się kolejnych stopni. Jej drobne ciało drżało tak mocno, że Dominik bał się, iż w każdej chwili może stracić równowagę i runąć w ciemną otchłań klatki schodowej.

Z dołu, z głębi betonowego szybu, wciąż dobiegało to samo, miarowe uderzanie butów. Klap. Klap. Klap. Raven nie biegł. On nie musiał. Poruszał się z pewnością kogoś, kto dokładnie wiedział, gdzie kończą się schody i że nie ma stamtąd innej drogi ucieczki.

— Jeszcze tylko trochę… — wyszeptał Dominik, choć jego własny głos brzmiał mu w uszach jak kłamstwo.

Uderzył barkiem w ciężki, metalowy właz. Ten początkowo ani drgnął, zablokowany rdzą lub celowym mechanizmem. Dominik zaklął pod nosem, napinając wszystkie mięśnie. Poczuł, jak pot spływa mu po skroni, mimo przenikliwego chłodu. Za drugim razem właz puścił z głośnym, metalicznym zgrzytem, który przeciął ciszę nocy niczym wystrzał z pistoletu.

Wypadli na płaski dach bloku.

Uderzył w nich gwałtowny podmuch wiatru, niosący ze sobą zapach mokrego betonu i dymu z kominów Fordonu. Przed nimi rozpościerało się morze świateł — pomarańczowe punkty latarni przy ulicy Akademickiej, błękitne neony odległych sklepów i tysiące żółtych okien w innych blokach, za którymi ludzie spali, nieświadomi, że kilkanaście metrów nad ziemią rozgrywa się czyjś koszmar.

Dominik natychmiast zatrzasnął właz i stanął na nim obiema nogami, jakby ciężar jego ciała mógł powstrzymać to, co nadchodziło z dołu.

— Pomóż mi! — krzyknął do Magdy, wskazując na ciężką, betonową płytę leżącą obok komina.

Z najwyższym trudem przesunęli ją na metalową klapę. Przez chwilę panowała cisza, przerywana tylko świstem wiatru w antenach telewizyjnych. Magda osunęła się na kolana, chowając twarz w dłoniach. Dominik natomiast stał na środku dachu, wpatrując się w mrok. Jego latarka powoli traciła moc, rzucając coraz słabsze, żółtawe światło.

Nagle jego telefon, który wciąż trzymał w dłoni, zaświecił się jasnym, białym blaskiem. Nie było wibracji. Nie było dźwięku. Tylko obraz.

Ekran pokazywał widok z góry. Widok na nich.

Dominik gwałtownie uniósł głowę, mrużąc oczy przeciwko deszczowi. Nad nimi, na tle zachmurzonego nieba, wisiał dron. Mały, czarny kształt z jedną, pulsującą czerwoną diodą, która wyglądała jak oko cyklopa. Urządzenie unosiło się niemal bezgłośnie, korygując swoją pozycję przy każdym podmuchu wiatru.

W tym samym momencie na ekranie telefonu pojawiło się nowe okno czatu Obscura.

Raven: „Dach to piękny punkt widokowy. Widać stąd wszystkie błędy, które popełniliście.” Sentinel: „Dominik, nie patrz na drona. Patrz na komin za swoimi plecami.”

Dominik odwrócił się gwałtownie. Przy jednym z murowanych kominów, częściowo ukryty w cieniu, stał stary, zardzewiały głośnik osiedlowy, pamiętający jeszcze czasy poprzedniej epoki. Z głośnika wydobył się suchy trzask, a potem głos — zniekształcony, przepuszczony przez syntezator, pozbawiony jakichkolwiek ludzkich emocji.

— Gra wchodzi w fazę fizyczną — powiedział głos. — Magda, czy zastanawiałaś się kiedyś, jak to jest być częścią kodu? Dominik, twój czas na obserwację się skończył. Teraz musisz zadziałać.

Pod głośnikiem, w małej wnęce, Dominik dostrzegł kolejną rzecz. Tym razem nie była to figurka. To był stary tablet, podłączony kablem do instalacji budynku. Jego ekran rozjarzył się, ukazując mapę Fordonu. Na mapie pulsowały dwa punkty — jeden zielony, oznaczający ich pozycję, i jeden fioletowy, który poruszał się z dużą prędkością w stronę ich bloku.

— Co to jest? — Magda podeszła bliżej, trzymając się za ramię Dominika. — To nie Raven — szepnął Dominik, analizując dane na ekranie. — To Sentinel. On próbuje nas wyprowadzić, ale Raven o tym wie.

Na tablecie pojawiła się wiadomość: Sentinel: „Jeśli fioletowy punkt dotrze tu przed wami, nie będzie już czego ratować. Skaczcie na dach niższego pionu. Jest tam przejście techniczne. Klucz jest pod trzecią płytą od brzegu.”

Dominik spojrzał w dół. Między ich sekcją bloku a sąsiednią była przerwa — około półtora metra szerokości. Półtora metra dzielące ich od względnego bezpieczeństwa i siedmiopiętrowej przepaści kończącej się na twardym betonie chodnika.

— Nie skoczę… Dominik, ja nie dam rady! — Magda cofnęła się, kręcąc głową.

W tym momencie betonowa płyta, którą przykryli właz, drgnęła. Ktoś od spodu uderzał w nią z nieludzką siłą. Bum. Bum. Bum. Metalowa klapa wyginała się pod naciskiem, a śruby mocujące zawiasy zaczynały trzeszczeć.

Dominik spojrzał na Magdę, potem na nadlatującego drona, a na końcu na drżący właz. Zrozumiał, że Obscura to nie tylko strona internetowa. To system, który właśnie zamykał wokół nich swoje szczęki.

— Musisz skoczyć — powiedział twardo, łapiąc ją za ramiona. — Bo to coś, co bije w ten właz, nie chce z nami rozmawiać.

Z głośnika na kominie wydobył się cichy, mrożący krew w żyłach śmiech Ravena.

— Trzy… dwa… jeden… — odliczał syntezator.

Właz odskoczył z hukiem, odrzucając betonową płytę na bok jak kawałek styropianu. Z czarnej dziury wyłoniła się dłoń w czarnej rękawiczce, a po niej postać, która zdawała się nie mieć twarzy — jedynie gładką, lustrzaną maskę odbijającą światła miasta.

Rozdział VIII „Lustrzane Odbicie”

Postać w lustrzanej masce nie rzuciła się na nich. Nie wyciągnęła broni, nie krzyczała. Stała przy otwartym włazie, całkowicie nieruchoma, jak posąg odlany z nocy i deszczu. Najbardziej przerażające było to, że Dominik nie widział jej oczu — w gładkiej, chromowanej powierzchni maski odbijał się tylko on sam, zniekształcony, mokry i pełen czystego, zwierzęcego przerażenia. W świetle drona, który zawisł teraz tuż nad ich głowami, postać wydawała się niemal nierealna, jak błąd w rzeczywistości.

Magda wydała z siebie zduszony dźwięk, coś pomiędzy szlochem a krzykiem, i cofnęła się aż do samej krawędzi dachu. Za jej plecami była już tylko siedmiopiętrowa przepaść i mokry beton Fordonu.

— Kim jesteś?! — wrzasnął Dominik, osłaniając ją własnym ciałem. Jego głos załamał się pod wpływem adrenaliny. — Czego od nas chcesz?!

Zamiast odpowiedzi, z głośnika na kominie znów wydobył się trzask. Ale tym razem nie był to zniekształcony głos syntezatora. To było nagranie.

Dominik poczuł, jak krew odpływa mu z twarzy. Z głośnika dobiegł dźwięk płaczu — cichego, stłumionego łkania, a potem głos małego dziecka: „Mamo, ja nie chciałem, ja tylko…”. Nagranie urwało się gwałtownie, zastąpione przez szum statyczny.

— Skąd to masz… — wykrztusił Dominik. Nogi ugięły się pod nim. To było nagranie sprzed dziesięciu lat. Coś, co przechowywał na starym, zaszyfrowanym dysku, o którym nikt, absolutnie nikt nie miał prawa wiedzieć.

Postać w masce powoli uniosła rękę. Wskazała palcem prosto na Dominika, a potem przesunęła dłoń w bok, w stronę krawędzi dachu, tam, gdzie ziała przerwa między budynkami.

— To nie jest gra o przetrwanie, Dominiku — odezwał się głośnik, ale tym razem głos był czysty, niemal znajomy. — To gra o prawdę. Twoja prawda jest ciężka. Cięższa niż to ciało, które tak bardzo chcesz uratować. Jeśli chcesz, żeby Magda żyła, musisz mi podać hasło do drugiego poziomu. Hasło, którym jest data, o której próbowałeś zapomnieć.

W tym samym momencie postać zrobiła pierwszy krok. Bardzo powolny, ciężki krok w ich stronę. Magda chwyciła Dominika za kurtkę, niemal ściągając go w tył.

— Dominik, o czym on mówi? Jaka data? Skaczmy, proszę, skaczmy! — krzyczała przez łzy.

Dominik spojrzał na dół, w ciemną szczelinę między blokami. Półtora metra. W normalnych warunkach to byłby żart. Ale tutaj, na mokrym, śliskim dachu, przy wietrze, który szarpał ubraniami, ta odległość wydawała się kilometrem. Spojrzał na tablet przy kominie — fioletowy punkt Sentinela był już niemal na miejscu.

— Teraz! — rzucił Dominik, chwytając Magdę za dłoń. — Nie patrz w dół, patrz na tamtą płytę!

Postać w masce nagle przyspieszyła. To nie był już powolny spacer. Rzuciła się do przodu z nienaturalną, mechaniczną prędkością. Dominik nie miał czasu na myślenie. Szarpnął Magdę i odbił się od krawędzi dachu.

Przez ułamek sekundy czuł stan nieważkości. Zimne powietrze uderzyło go w twarz, a czas zwolnił do granic możliwości. Widział każdą kroplę deszczu zawieszoną w powietrzu, widział błysk maski goniącego ich napastnika i widział przerażenie w szeroko otwartych oczach Magdy.

Uderzyli o dach niższego pionu z siłą, która wyrzuciła powietrze z ich płuc. Dominik poczuł ostry ból w barku, gdy przetoczyli się po szorstkiej papie. Magda uderzyła głową o betonową osłonę, ale jęknęła tylko cicho, co oznaczało, że żyje.

Dominik natychmiast zerwał się na nogi, ignorując pulsujący ból. Rozejrzał się gorączkowo. Trzecia płyta od brzegu. Podbiegł do niej, wkładając palce w szczelinę i podważając ciężki beton. Jego paznokcie pękały, krew mieszała się z deszczówką, ale nie przestawał. Pod płytą leżał niewielki, metalowy przedmiot — stary, solidny klucz z doczepionym brelokiem w kształcie kruka. Kruka. Raven.

Koniec darmowego fragmentu książki.

Zachęcamy do zakupu pełnej wersji.