Mariusz Parlicki

Absztyfikant Gryzeldy z Brunszwiku

Limeryki

Projektant okładki Mariusz Parlicki

© Mariusz Parlicki, 2019

© Mariusz Parlicki, projekt okładki, 2019

„Absztyfikant Gryzeldy z Brunszwiku. Limeryki” Mariusza Parlickiego to książka dla tych wszystkich, którzy cenią sobie absurdalny humor ubrany w formę klasycznego limeryku. Przy zastosowaniu znanego podziału limeryków na takie, które można czytać przy cnotliwych pannach, przy księżach i wreszcie na prawdziwe limeryki, trzeba otwarcie powiedzieć, że utworki zamieszczone w niniejszej książeczce należą w przeważającej mierze do tej trzeciej kategorii.

ISBN 978-83-8126-396-2

Książka powstała w inteligentnym systemie wydawniczym Ridero

Spis treści

Absztyfikant Gryzeldy z Brunszwiku

Dlaczego te limeryki

A to Polska właśnie

Absurdalny limeryk trójmiejski

Brzykorzystewko

Cedynia

Ciąża

Donos

Gęg w Łęgu

Gorąca prośba

Grajewo

Grotołaz z Poronina

Imprezowicz

Jak z mosiądza

Kobieta z Niska

Laik

Nad Drwęcę

Nad Noteć

Nawrócony do pewnego stopnia

Niecodzienny przybysz

Morskie Oko

Myśliwy z Sieradza

Obłuże

Orki w Czarnej Konekiej

Podkuty

Pornomaniak

Premier

Radzyń

Reklama społeczna

Requiem w Cerekwi

Swornegacie

Szlachcic herbu Odrowąż

Udziec z guźca

Wakacyjny news z Lanckorony

W Cieszątkach

We Wdzydzach

Wędkarskie szkolenie karpia

Wieprz, Wieprza i wieprz

Wstęp do recenzji twórczości Wisławy Szymborskiej

Zbiórka Caritas

Zielony Gaj

Życie w puszczy

Czarownice

East End

Eastwick

Łysa Góra

Salem

Frydek-Mistek

Honzik z Frydka-Mistka I

Honzik z Frydka-Mistka II

Honzik z Frydka-Mistka III

Limeryki arabskie

Arabski ekstremizm

Arab w Arabii Saudyjskiej

Bakszysz

Internauta Abdul

Komórka Abdula spod Bejrutu

Limeryki europejskie

Absztyfikant Gryzeldy z Brunszwiku

Benito z Bonito

Demis z Saint-Denis

Dijon

Droga do Rzymu

Florencja*

France

Irka z NRD

Jack (London)

Kant

Kasjerka z Bukaresztu

Kierat w Beracie

Kucharz znad Marny

Kuchta z Utrechtu

Lansik z Esmeraldą

Litz

Lopez w Saint-Tropez

Lumen

Miraż

Osy w Oslo

Palacz spod Saragossy

Paralotniarz z Kordoby

Plotki o Durrës

Problem starego baseballisty

Przepowiednia Nostradamusa

Pustelnik spod Medziugorie

Sergio z Segowii

Spod Samosierry

Szok w Knock

Szyper co łypał na Cyprze

Wahania paralityka

W okolicach Magdeburga

W operze

W Pampelunie

W Trydencie

Zabójczy chuch

Limeryki greckie — antyczne i współczesne

Anatomiczne anomalia

Chalkidiki

Korfu

Limeryk o mnichu z góry Ahtos

Maraton

Na Santorini

Strzykwy w tykwie

Z wojny trojańskiej

Limeryki indyjskie

Dobromira w Kaszmirze

Słoń indyjski z Kojambatur

Tadż Mahal

Limeryki na ludowo

Miała baba

Turbacz

Ludowy hawajski limeryk

Limeryki nie z tej bajki

Ania z Zielonego Wzgórza

Black Howk

Dylematy Rumcajsa

Imprezka w Krainie Deszczowców

Na Bergamutach

Nów nad Pacanowem

Rzeźba Pippi

W Dolinie Muminków

Limeryki o chupacabrze

Chupacabra

Chupacabra i lizak

Chupacabra w Zabrzu

Leslie Nielsen i chupacabra

Limeryki o karykaturach i karykaturzystach

Karykatura karykatury

Karykaturzysta i Afganka

Karykaturzysta z Phenianu

Renia ze Zwolenia

Limeryki pachnące kryminałem

Holmes w Sztokholmie

Prucie w Whitechapel

Sedes z Orient Expressu

Wojna detektywów

Limerykowy „Pan Tadeusz”

Domejko i Dowejko

Dzieje Robaka

Gra Wojskiego na rogu

Koncert Jankiela

Kusy i Sokół

Ostatni zajazd na Litwie

Tadeusz i Telimena

Limeryki rosyjskie i postradzieckie

Chłop spod Batumi

Debiut w zawodzie

Dlaczego warto pić mało i szybko

Dochodzenie w Donbasie

Don Juan z ZSRR

Droga

Gazociąg Jamał — Europa

Hryćko znad Prypeci

Iwan nad Ufą

Menu z Turkmenii

Mir

Motorowodniak nad Obem

Mściciele z Buska

Mykoła spod Czarnobyla

Myśląc o historii (alternatywnie)

Na Czukotce

Nad Dniepr

Nad Kubaniem w Czerkiesku

Onanista z Permu

Onże i oneż z Woroneża

Palacz spod Omska

Pietropawłosk Kamczacki

Piotr z Mościsk

Poetyckie wzloty

Pod Kockiem

Pop z Riazania

Przedwczesny koniec

Tadżyk

Turystyka z kierunku wschodniego

Wasyl z Jakucji

Wiatka

Wilno w przelocie

Żmuda Żmudzina

Limeryki tureckie

Ciocia w Kapadocji

Homer w Smyrnie

Miron i Mira w Izmirze

Nad Orontes

Ofiara

Potępienie Istambułu

Limeryki z Afryki

Balanga nad Ubangi

Bongo w Kongo

Bóg Bugowi nierówny

Botswana

Call girl z Mbabane

Cham i tuman w Chartumie

Sasza w Marrakeszu

Wuj Sam w Lobambie

Zenobia z Nairobi

Limeryki z Ameryki

A cappella w Acapulco

Akwizytor z Salwadoru

Bahamy

Chile

Czyściochy z Toronto

Depresja owsika

Fantasta spod Atlanty

Feministka

Galapagos

Ida z Idaho

Jak czytać angielski po polsku

Jogini spod Saratogi

Kazek

Langusta z Houston

Marakuja z Managui

Montreal

Myśląc o wakacjach

Na Hawajach

Nebraska

Niedorzeczne pomówienia

Pork

Przebieraniec w Nowym Jorku

Nowoczesna prostytutka z Toronto

Sing Sing

Zabiegi upiększające doktora Lectera

3.10 do Yumy

Limeryki z Dalekiego Wschodu

Gang sepleniących na Jangcy

Hodża w Kambodży

Jaja Malaja

Kajmak z jednego z ajmaków

Pomoc rządowa

Przeklęty Temudżin

Rajdowiec z Kioto

Rodeo na Borneo

Stosunki malajsko-polskie

Samuraj na emigracji

Singapur

Z Helu do Helsinek

Limeryki z Murzasichla

Lala z Murzasichla

Lola i Michl

Pijaństwo po góralsku w Murzasichlu

Z Murzasichla do Warszawy

Luna nad La Pampa

Wersja soft

Wersja medium

Wersja hard

Niestety, nie sonety

Ajudah

Czatyrdah

Miasto, które stoi w Belgii i we wszystkich atlasach

Huy

Użądleni w Huy

Poematy limerykomiczne

Na Bali

Mały master chef

W Ermitażu

Stopy

Limeryk amfibrachowy

Limeryk anapestowy

Limeryk daktyliczny

Limeryk daktyliczny — instrukcja czytania

Limeryk jambiczny

Limeryk trochejowy

Limeryk ze spondejem

Limeryk z peonem trzecim

Tęczowe limeryki

Dobrze ustawiony

Grand Canal

Homofob z Kłajpedy

Panny z Namibii

Proboszcz z Ornety

Sztokholmscy geje

W Ornecie

W Tajpej

Z Wilna i z Wiednia

Ustroń i ustronie

Ustroń

Ustronie

Wszawe limeryki

Wszawy limeryk I

Wszawy limeryk II

Zjazd limerystów

Limerick

Ameryka Północna i Południowa

Afryka

Azja

Australia i Oceania

Europa

Polska

Nota o autorze

Dlaczego te limeryki

Czy to normalne, by mężczyzna w średnim wieku, wykształcony, żonaty, względnie zdrowy na ciele, a na umyśle bez zdiagnozowanych jakichkolwiek dolegliwości, zajmował się pisaniem „zwariowanych” wierszyków? Czy nie lepiej byłoby, aby zajął się jakimś zajęciem bardziej godnym średniolatka i wykształciucha? Czy jeżeli już uważa się za poetę, nie powinien zająć się poezją przez duże „P”?

Może i byłoby lepiej, niemniej jednak od blisko dwudziestu lat powracam co kilka, kilkanaście dni do limeryków. A to dlatego, że właśnie wpadła mi w oko, czy ucho jakaś ciekawa nazwa geograficzna; a to dlatego, że wymyśliłem, czy odkryłem jakiegoś bohatera, który aż się prosi o limeryk; a to znowu dlatego, że ktoś ze znajomych powiedział, że tego „Woroneża”, „Omu”, czy „Timbuktu” to na pewno nie uda mi się jakoś ciekawie i śmiesznie zrymować. Po napisaniu ponad półtora tysiąca limeryków nie czuję nie tylko znużenia tą formą literackiej wypowiedzi, ale wręcz przeciwnie, widzę, że jeszcze wiele niezwykłych miejsc i absurdalnych historii mam przed sobą do opisania. Limeryki mają w sobie jakąś magiczną moc uzależniania. Uzależniają się i ci, którzy spróbują je tworzyć, jak też i ci, którzy zaczną je czytać.

Czym jest ten limeryk? Definicji jest wiele, a limeryści toczą spory o to, co jest kanoniczne, a co niekanoniczne, co można zmodyfikować, a czego stanowczo robić nie wolno. Nie wchodząc w ten ciekawy i wciąż odżywający spór, spróbuję wskazać generalne założenia konstrukcyjne klasycznego limeryku, który na światowe salony literackie wszedł za sprawą Edwarda Leara w ostatniej dekadzie XIX wieku. Wpierw zawojował męskie kluby wiktoriańskiej Anglii, a następnie rozprzestrzenił się na inne europejskie kraje i na pozostałe kontynenty. Limeryk to liryczna miniaturka o skodyfikowanej budowie, a w treści zazwyczaj będąca anegdotą: nonsensowną i/lub groteskową, nierzadko wręcz sprośną, pornograficzną, a nawet i bluźnierczą. Limeryk składa się z pięciu wersów o ustalonej liczbie sylab akcentowanych i układzie rymów aabba. Klasyczny limeryk ma trzy zestroje akcentowe w wersach: I, II i V i po dwa w wersach III i IV, jego podstawowym metrum jest anapest lub amfibrach, a nazwa geograficzna powinna znaleźć się w klauzuli pierwszego wersu i stanowić podstawę rymu a. W warstwie fabularnej poza wspomnianą już wcześniej nazwą geograficzną, powinien się także pojawić w pierwszym wersie bohater — pewien pan, pani, stwór realny lub abstrakcyjny. W wersie drugim następuje zawiązanie akcji i zazwyczaj w nim pojawia się drugi bohater, czy też bohaterowie. W wersach trzecim i czwartym, które zazwyczaj są o przynajmniej dwie sylaby krótsze, dochodzi do kulminacji wątku dramatycznego, natomiast wers piąty powinien być nieoczywistym, zaskakującym, zazwyczaj absurdalnym zwieńczeniem, rozwiązaniem owego wątku. W limeryku niebagatelną rolę odgrywają rymy, które powinny być dość wyszukane, dokładne, a jednocześnie najlepiej niegramatyczne.

Limeryk w Polsce od wielu lat przeżywa renesans swojej popularności przede wszystkim za sprawą limerycznych dokonań naszej noblistki — Wisławy Szymborskiej. Co ciekawe limeryki popularne są w całym kraju, jednakże najbardziej znani limeryści polscy to przede wszystkim limeryści krakowscy: Maciej Słomczyński, Jacek Baluch, Stanisław Balbus, Bronisław Maj, Michał Zabłocki, czy Michał Rusinek i, o czym donosi Wikipedia, ku mojej nieskrywanej radości — Mariusz Parlicki. Oczywiście to grono koniecznie trzeba uzupełnić o niekrakowskiego Juliana Tuwima, Wandę Chotomską i Stanisława Barańczaka i odrobinę krakowskiego Konstantego Ildefonsa Gałczyńskiego.

A skąd się wzięło moje zamiłowanie do limeryków? Poznałem je przy okazji studiów polonistycznych, które w latach dziewięćdziesiątych ubiegłego wieku odbywałem na Uniwersytecie Jagiellońskim i dzięki mojemu uczestnictwu w życiu literackim Krakowa okresu po transformacji ustrojowej. Czyż mógł być lepszy gatunek literacki do ogarnięcia, oswojenia ówczesnego chaosu, do oderwania się od doświadczenia zderzenia idealistycznych wyobrażeń lepszej Polski z dość brutalną, szarą i biedną rzeczywistością tamtych lat? Chyba nie. Limeryk pozwalał wyruszyć na nieznane lądy, odkrywać kraje, o których istnieniu miałem dotychczas mgliste wyobrażenie, a w nich uczestniczyć w zdarzeniach tak niedorzecznych, że przyćmiewających absurdy otaczającego mnie tu i teraz. Z kolei w miejscowościach znanych i bliskich limeryki pozwalały przeprowadzić równie absurdalne i groteskowe akcje.

W 1998 roku na naszym rodzimym rynku wydawniczym ukazały się dwie książki, które miały istotny wpływ na upowszechnienie twórczości limerykowej. Pierwszą z nich były „Limeryki plugawe” Macieja Słomczyńskiego z ilustracjami Andrzeja Mleczki, natomiast drugą — praca Anny Bikont i Joanny Szczęsnej „Limeryki czyli o plugawości i promienistych szczytach nonsensu”. Zaczytując się obiema, wytrwale pisałem limeryki własne. Czytałem je podczas wieczorów autorskich i spotkań poetycko-muzycznych Krakowskiego Oddziału Związku Literatów Polskich, prezentowałem je w audycjach radiowych, ale przede wszystkim w gronie znajomych i przyjaciół. Tu warto podkreślić, że limeryki sprzyjają integracji i urozmaiceniu spotkań towarzyskich. Często powstają przy okazji mniej i bardziej poważnych debat naukowych, sympozjów i konferencji, a zwłaszcza, wówczas, gdy owe spotkania przybierają mniej oficjalny charakter.

W roku 2003 w krakowskim wydawnictwie A5 ukazała się książka Wisławy Szymborskiej „Rymowanki dla dużych dzieci”, która była zbiorem limeryków, moskalików i innych krótkich form poetyckich, a także kolaży autorki. Książka nie tylko, że została przyjęta entuzjastycznie przez czytelników, ale uruchomiła limeryczną lawinę. Limeryki pisali wszyscy, lepiej i gorzej, mniej i bardziej kanonicznie, plugawo i dostojnie. Konkursy limeryków pojawiały się niemal wszędzie, a internetowe grupy i fora poświęcone tej formie pisarstwa rosły, jak grzyby po deszczu.

W roku 2007, już jako znany w środowisku literackim limerysta, zostałem zaproszony do jurorowania w konkursie na limeryk z okazji 750-lecia lokacji miasta Krakowa, który zorganizował Klub Absolwentów Uniwersytetu Jagiellońskiego i Fundacja dla Uniwersytetu Jagiellońskiego. Już sam fakt dostrzeżenia mnie, jako godnego tej zaszczytnej funkcji był dla mnie nobilitujący, a jeszcze większą radość sprawił mi to, że znalazłem się wówczas w doborowym gronie, bo obok sekretarza Wisławy Szymborskiej — Michała Rusinka, poety Bronisława Maja i święcącego szczyty swej popularności wokalnej znakomitego Grzegorza Turnaua. Sam konkurs spotkał się z imponującym odzewem i zaowocował piękną antologią — „Smocze jajo. Limeryki o Krakowie”. Owa książeczka składa się z dwóch części. W pierwszej — „Jajo z górnej półki” swoje limeryki zaprezentowali znani krakowscy artyści i naukowcy, natomiast w drugiej — „Jajo po smoku” laureaci konkursu. Ta publikacja jest dla mnie szczególnie miła, bo nie dość, że jestem współautorem wyboru limeryków nagrodzonych w konkursie, to znalazłem się też jako autor wśród limerystów „z górnej półki”, obok literackiej noblistki — Wisławy Szymborskiej, profesorów: Jacka Balucha, Henryka Markiewicza, Gabrieli Matuszek, poetów: Michała Rusinka, Michała Zabłockiego, Bronisława Maja, czy Leszka Wójtowicza oraz artysty estradowego Marcina Dańca, czy redaktora Leszka Mazana.

Kolejne lata mojej limerykowej przygody owocowały kolejnymi wierszykami, które tu i ówdzie były dostrzegane, prezentowane i publikowane. W 2010 roku cykl moich limeryków o Krakowie trafił na Wzgórze Wawelskie, gdzie został wygłoszony i, jak donosiły media, salwami śmiechu przyjęty podczas Koncertu Noworoczno-Karnawałowego pt. „Na skrzydłach muzyki i poezji”, zorganizowanego z inicjatywy Dyrekcji Zamku Królewskiego na Wawelu, Grupy Twórczej Castello, Urzędu Miasta Krakowa oraz Akademii Muzycznej w Krakowie.

Kolejnym moim osiągnięciem jako limerysty był fakt, że dostrzeżono walory tworzonych przeze mnie limeryków jako materiału edukacyjnego do nauczania języka polskiego jako obcego. W tym właśnie kontekście kilka z moich limeryków przytoczonych zostało w pracy naukowej Alicji Skalskiej i Iwony Słaby-Góral pt. „Teksty-preteksty, czyli „poezja gramatyki i gramatyka poezji””, opublikowanej w książce Beaty Grochal i Magdaleny Wojenki-Karasek „Teksty i podteksty w nauczaniu języka polskiego jako obcego” (Łódź 2011).

Rok 2013 przyniósł niezwykle dla mnie miły dowód uznania mojej limerycznej twórczości w postaci zamieszczenia limeryku nagrodzonego w drugiej edycji konkursu „Limeryk na Prawy Brzeg” (Kraków 2012) w pierwszym w Polsce i jak dotąd jedynym tak obszernym kompendium wiedzy o sztuce układania limeryków, jakim jest książka autorstwa wybitnego limerysty, filologa i dyplomaty — profesora Jacka Balucha pt. „Jak układać limeryki? Poradnik praktyczny wraz z ćwiczeniami dla początkujących i zaawansowanych”. Fakt, że moje nazwisko pojawia się w tej książce kilkakrotnie obok najbardziej znanych limerystów polskich, a mój limeryk pośród czterdziestu limeryków ułożonych przez dwudziestu kilku autorów, poczytuję sobie za wielki honor i wyróżnienie. Określenie mnie przez tak znakomitego limerystę, jakim jest profesor Baluch, „fachowcem” i „wytrawnym majstrem” w sztuce układania limeryków, zauważenie i zarekomendowanie mojego limerycznego dorobku dostępnego na mojej stronie internetowej czytelnikom „Poradnika”, to dla mnie wielka radość i utwierdzenie w przekonaniu, że z uzależnieniem od pisania limeryków nie będę walczył.

W 2015 roku cztery cykle moich limeryków (blisko dwieście utworów) opublikowane zostały w wydanym w Wydawnictwie Miniatura w Krakowie zbiorze pt. „Rozkosze giętkiego języka. Limeryki, lepieje, altruistki i odwódki.”, a kolejne sześćdziesiąt w książeczce „Wesołe epitafia i inne śmiertelnie niepoważne wiersze”, która ukazała się w Wydawnictwie Ridero w Krakowie w 2017 roku..

Internet, a zwłaszcza Facebook to forum, na którym od lat spotykają się miłośnicy limeryków, zarówno ci piszący, jak i jedynie czytający. Także i ja na co dzień swoje limeryki publikuję w prężnie działających facebookowych grupach limerycznych: „Ulica Limeryków”, „Hermetyczna Grupa Limeryczna”, „Fabryka Limeryka”. Tam też udało mi się spotkać wielu utalentowanych limerystów, którym zaproponowałem uczestnictwo w zainicjowanym przeze mnie projekcie wydawniczym pt. „Seks w pewnym mieście. Antologia limeryków kosmatych”. W sumie udało mi się zgromadzić grupę trzydziestu pięciu autorów, a nasze wspólne dzieło ukazało się pod moją redakcją w listopadzie 2016 roku w renomowanym warszawskim wydawnictwie "Pisarze.pl”. Cała antologia pojawiała się w 2017 roku w cotygodniowych odcinkach w „Piśmie Literacko-Artystycznym Pisarze.pl”, które od lat prowadzi poeta i animator życia literacko-artystycznego Bohdan Wrocławski. Książka spotkała się z życzliwym przyjęciem czytelników nie tylko za sprawą jej walorów satyryczno-literackich, ale i satyryczno-plastycznych, a to za sprawą znanego rysownika, karykaturzysty, wydawcy i twórcy Partii Dobrego Humoru — Szczepana Sadurskiego, który zaprojektował okładkę antologii, ale i zamieścił w niej ponad dwadzieścia ilustracji.

Książeczka, którą tym razem prezentuję jest zbiorem ponad dwustu pięćdziesięciu limeryków z ostatnich kilku lat, które mam nadzieję dostarczą Państwu wielu uśmiechów i pozwolą oderwać się na trochę od szarej, tudzież kolorowej codzienności, przenosząc Państwa w świat nonsensu, absurdu, groteski, bohaterów z tej i nie z tej ziemi, którzy czekają, by przedstawić swe historie.

Mariusz Parlicki

A to Polska właśnie

Absurdalny limeryk trójmiejski

Gdańsk się zalecać zaczął do Gdyni,

bowiem tę Gdynię widział raz w mini,

gdy Monciakiem szła przez Sopot.

i z tym, że „szła przez” był kłopot

dotąd, aż Sopot przeszedł po Gdyni.

Brzykorzystewko

Mówił raz Stefan (Brzykorzystewko),

że widział dzisiaj trzy kozy z Ewką

i, że ta Ewka

z Brzykorzystewka,

szalała z tymi kozami krewko.

Cedynia

Człek samotny i sprytny z Cedyni

niezłą c… wyciął sobie raz z dyni

i powiedział że chce

z tej c… wydobyć C,

górne C. I zabrzmiało C dyni?

Ciąża

Szpetnie zaklął pan hrabia z Raciąża,

z czego znać, że znów żona zaciąża.

Hrabia wyjąć nie zdążył,

bo się w „temat” tak wdrążył.

On zazwyczaj nie zdanża (nie zdąża).

Donos

Starszy sierżant (komenda policji)

dostał donos od pewnej Alicji.

Czy go przyjąć, się waha,

bowiem słowa na „k”, „ch”,

dotyczyły rządzącej koalicji.

Gęg w Łęgu

Gdy na łąkach gęś gęga przy Łęgu

to wiadomo, że nastał czas lęgu.

Choć to wiem od Delągą,

złamanego szeląga

nie dam za to, bo znam się na gęgu.

Gorąca prośba

Pod Grunwaldem Jagiełło rzeķł: — Cholera!

Te Krzyżaki to praszczury są Hitlera!

Psia ich mać! Trza ich bić!

Opowieści tej nić

niech się snuje w telewizji z ust premiera.

Grajewo

Adam — muzyk uczący (Grajewo)

prosi Ewę stanowczo: — Graj Ewo!

Ewa, dość urodziwa,

zamiast grać, z nim pogrywa,

bo on Adam, a ona jest Ewą.

Grotołaz z Poronina

Grotołaz, który żył w Poroninie,

spuszczał się często, zawsze na linie.

Gdy, na prośbę dziewczyny,

raz się spuścił bez liny,

jego ciało przesłano rodzinie.

Imprezowicz

Znany z tego jest gość z Zawichostu,

że szaleje od postu do postu.

— Jakie ma przyjemności

człowiek ten, kiedy pości?

— Myśl, o bibie od postu do postu.

Jak z mosiądza

Brzdąca pewien ksiądz ma (Grudziądz),

bo w Grudziądzu raz, się nudząc,

spłodził go z Zosią —

własną gosposią,

o czym gada wciąż ten Grudziądz.

Kobieta z Niska

Upadła nisko kobieta z Niska,

co przed upadkiem była dość niska,

a to nie wszystko,

bo kobiecisko,

chociaż upadłe ciągle się ciska.

Laik

Cóż, algebraik ze wsi Gaik

to w ważnych sprawach straszny laik.

Mówił dziewczynie,

że widział w kinie:

„Pożądanko zwane tramwaik”.

Nad Drwęcę

Gdy Cecylia nad rwącą szła Drwęcę,

pod sukienkę jej Czesław swe ręce

włożył. Pannie Cecylii

było miło. Po chwili

zdjęła przed nim sukienkę w podzięce.

Nad Noteć

O facecie, co chodzi nad Noteć

powiadają, że zwykły jest to cieć.

Pociąg do tej Noteci

czują ciecie, choć dzieci

nad Notecią z nich szydzą: — Patrz to cieć!

Nawrócony do pewnego stopnia

Pewien grzesznik zatwardziały ze Staniątek

rok po roku je schabowe w Wielki Piątek,

lecz w tym roku księdzu słowo

dał, że w Środę Popielcową

zje schabowe, aby zrobić raz wyjątek.

Niecodzienny przybysz

Wylądowało (Airport Okęcie),

przeszło przez bramki — ludzkie pojęcie.

Celnik co to nie pojął.

Kiedy pojął już to jął

owo pojęcie gonić zawzięcie.

Morskie Oko

Pewien baca wybrał się nad Morskie Oko.

Patrzy — woda, wkoło góry, stwierdził: — spoko.

Usiadł i wyrzeźbił świątka,

zjadł oscypka, puścił bąka,

który uniósł się i pognał hen, wysoko.

Myśliwy z Sieradza

Kiedy pewien myśliwy z Sieradza

na grubego się zwierza zasadza,

wówczas odważne mrówki

gryzą go w czubek główki,

ale to wcale mu nie przeszkadza.

Obłuże

Pewien gbur, co był z Gdyni Obłuża

na Obłuże się strasznie oburza,

ba, ten gbur wręcz się burzy.

Wnet obłużan podburzy.

Nad Obłużem już zbiera się burza.

Orki w Czarnej Konekiej

Mamusia z dzieckiem w mieście Stąporków,

w Czarnej Koneckiej widzą pięć „orków”,

jednak we wtorek

widzą pięć orek,

no bo pięć „orków” nie lubi wtorków.

Podkuty

Do kowala raz rolnik z Gnojnika

poszedł podkuć własnego konika.

Ludzi we wsi choć garstka,

jednak cała rży, parska,

bo podkówka rdzewieje, jak sika.

Pornomaniak

Ma duszności pornomaniak pod Łopuszną,

kiedy parno w tej Łopusznej jest i duszno

Nie ogląda wtedy porno,

bo gdy parno, mu nie wolno.

Trudno uznać mu decyzję tę za słuszną.

Premier

Z Ujazdowskich Alei, nie z „Alej”

przyszedł premier i prosi mnie: — Nalej!,

Nalałem, on się zalał,

rząd swój wylał, oszalał,

choć błagałem: — Premierze nie szalej.

Radzyń

„Dzyń, dzyń!” — dzwonkiem z Podlasia Jan (Radzyń)

zrobił. Dzwonek wnet stanął mu na „dzyń”,

bo gdy Jan dzwonkiem dzwoni

za pomocą swej dłoni

staje dzwonek, a z dzwonkiem i Radzyń.

Reklama społeczna

Skacze królik na króliku w zagajniku

bez pruderii, bez kondoma i bez krzyku,

bez obrączki, bez żenady,

to prawicy są przykłady

dziś dla ciebie drogi polski katoliku.

Requiem w Cerekwi

Wykonał requiem chór męski w Cerekwi.

Po co wykonał, to każdy członek wi —

— e, a po co to requiem,

to ja, choć prosty człek, wiem —

cóż innego miał śpiewać w Cerekwi?

Swornegacie

Raz to mi mówił wspaniały sołtys (wieś Swornegacie):

— Te Swornegacie to Panie piorę w automacie,

wiruję ostro, nie ma kłopotów,

nastawiam tysiąc sześćset obrotów,

a potem suszę, daję do magla i po temacie.

Szlachcic herbu Odrowąż

Z Odrowąża szlachcic herbu Odrowąż.

to mąż mężny i ma żonę takowąż.

Ma mężnego też węża,

lecz go nie nadwyręża,

woli z żoną się zabawiać jako wąż.

Udziec z guźca

W Siedlcach kiedyś biskup Dudziec

zjadł na obiad z guźca udziec,

bowiem w Siedlcach Dudźce

z guźców jedzą udźce.

Nic, że guziec ten to chudziec.

Wakacyjny news z Lanckorony

Gdy z Karlskrony Szwed się zjawił w Lanckoronie,

dał każdemu z lanckoronian po koronie.

A był to czas wakacji,

więc ten akt „koronacji”

w każdej z gazet newsem był na pierwszej stronie.

W Cieszątkach

Gdy pieli grządki we wsi Cieszątki

to, jak się wypnie, widać zakątki

tak słodkie, że aż z obory

byk ryczy, jakby był chory.

To romansu są pewnie zaczątki.

We Wdzydzach

Pan redaktor spytał chłopa raz we Wdzydzach:

— Co pan myśli, żyjąc tu, o telewidzach?

— Ja to ich nienawidzę,

lubię cyce i Wdzydze

i nie widzę, żeby mogli żyć we Wdzydzach.

Wędkarskie szkolenie karpia

Koniec darmowego fragmentu książki.

Zachęcamy do zakupu pełnej wersji.