Zuzanna Gabriela Borek

Mój lament — zapiski młodej poetki

Korektor Lidia Duch

© Zuzanna Gabriela Borek, 2021

Tomik poezji jest zbiorem wierszy z okresu 2017—2021. Głównym motywem przewodnim jest zainteresowanie kondycją ludzką w świecie oraz śmiercią, rozpatrywaną na wielu płaszczyznach. W tomiku znalazły się również teksty dotyczące współczesne społeczeństwa.

ISBN 978-83-8245-492-5

Książka powstała w inteligentnym systemie wydawniczym Ridero

Spis treści

Mój lament — zapiski młodej poetki

Niebo, kim jestem?

Walca rozpoczęto

Grzesząca egoistka

Buk

Zachód słońca

Ból śmierci

Wyjście ewakuacyjne

Byłam (nie)przygotowana

Ostatnie dni życia

Zdjęcia

(Nie)tęsknota za domem

Kwarantanna 2020

Zachód dzisiejszego świata

Żyć w dzisiejszym świecie niełatwo

Epoka złota — XXI wiek

Po kwietniu ‘86

Święci grzesznicy

Dwa przeciwne spojrzenia

Dlaczego kłamiesz?

Druga strona chmur

Do pokoleń śmiertelnych

Unde malum?

Kaktus w tajdze

Drugie drzwi na lewo

O szczęściu ludzi wrażliwych

Gra o życie

Niebo, kim jestem?

Nie jestem pierwsza

I nie będę ostatnia,

która pyta o sens

ludzkiego żywota.

Ja, dzieło

wielkiego bóstwa.

Ja, władczyni

własnego losu.

Ja, mająca przestrzegać

moralnego prawa.

Ja, mająca tworzyć

moralne prawo.

Jestem tylko narzędziem?

A może jestem kowalem?

Mam jedynie czekać?

Czy jednak zacząć działać?

Zapytana kim jestem

I co tutaj robię —

milczę,

wpatrzona w gwieździste niebo.

Walca rozpoczęto

Zaczęłyśmy od podstawowych kroków.

Najpierw pokazałaś mi,

Jak poruszać się po sali.

Nie było to proste, bo przestrzeń,

Którą wybudowałaś,

Była ciemna i porośnięta bluszczem.

Sprawiała wrażenie osamotnienia.

Gdy zrozumiałam już sekwencje kroków

I wczułam się w rytm,

Ty postanowiłaś dołożyć obrót,

Chcąc zaburzyć moje poczucie stabilizacji.

Zakręciło mi się w głowie.

Musiałam usiąść, aby odpocząć.

Ty tylko zaśmiałaś się cicho

Jakby bawiły Cię ludzkie potyczki.

Tańczyłyśmy… godzinami, dniami, latami.

A wszystko działo się tak szybko,

jak gdyby tylko jeden liść

zdążył opaść przed zimą.

Ukłoniłaś się nisko

I wyprowadziłaś mnie z sali.

A potem… przyprowadziłaś kolejną.

Tylko po to, by zapewnić sobie zabawę,

patrząc, jak człowiekowi ciężko tańczyć

w Twoich objęciach.

Grzesząca egoistka

A gdybym miała to zrobić dziś

To chciałabym zniknąć

Z waszych wspomnień i serc

Bo nie jestem w stanie

Znieść świadomości że cierpielibyście

Za mój egoizm i grzech

Buk

Siedzę na krawędzi

A deszcz pada

Tak wiele razy

Chciałam zrobić ten jeden krok

I unieść się w powietrzu

Jednak zbyt wiele korzeni

Trzyma mnie tu

Mimo że jestem tylko listkiem

Na tym wielkim buku

To dzięki nim jeszcze nie opadłam

Chociaż przyszła już jesień

Zachód słońca

Chociaż słońce zachodzi

Tyle samo razy co noc nastaje

Czuję jakby ona zapadała częściej

Mimo to na wschód słońca spoglądam

I wyczekuję spokojnie

Szargana ciemnymi myślami

W każdej minucie bliżej jestem

Wiecznego południa

Pewnego dnia moje słońce zajdzie

A ja zanurzę się w tej chwili

Ostatni raz czując

Ciepły promyk na zimnym policzku

Ból śmierci

Wielcy uczeni radzili nam jak mamy

Przeżyć śmierć bliskich i dalekich

Koniec darmowego fragmentu książki.

Zachęcamy do zakupu pełnej wersji.