Paweł Kraczkowski
Adam Kania

HEXAGON

BLACKOUT

© Paweł Kraczkowski, 2023

© Adam Kania, 2023

Grupa młodych ludzi musi odnaleźć się w nowej sytuacji, w postapokaliptycznym świecie pozbawionym prądu i zdobyczy technologii.

Czy poradzą sobie z problemami, z samymi sobą oraz kłodami jakie rzuca im pod nogi parszywy los?

Kto okaże się przyjacielem, komu można zaufać? Przed kim należy się strzec? A co lub kto okaże się największym zagrożeniem?

Heksagon ma sześć kątów i sześć równej długości boków. Czy sześć różnych charakterów pozwoli zamknąć się w tej symetrycznej figurze geometrycznej?

ISBN 978-83-8369-056-8

Książka powstała w inteligentnym systemie wydawniczym Ridero

ROZDZIAŁ I

— Zefir, nie baw się z jedzeniem! Potem znów nie będziesz chciał jeść, jak tamtej świni.

— TAMTO TO BYŁO BARBARZYŃSTWO!!! Jak mogliście zjeść pannę Piggy?! — odezwał się chłopak karmiący z ręki kurę.

— Zostaw ten obiad w spokoju, albo lepiej, ukręć mu łeb i do gara — kontynuował Kita. — Skąd ty w ogóle wtedy wytrzasnąłeś tego prosiaka?! A tego kuraka teraz! Skąd?!

— Jak wracaliśmy rano z Changiem ze zwiadu, to się przyplątała. I teraz łazi za mną jak pies. To nie miałem serca jej wygonić! — tłumaczył Zefir.

— I dobrze! Rosołek będzie jak się patrzy, a i poobgryzać będzie z czego! — mlasnął głośno rudzielec.

Słysząc to wszystko, Mycha nie wytrzymała. Parsknęła dźwięcznym śmiechem.

Od kiedy kilka dni temu zamieszkali w jednej z murowanych altan na ogródkach działkowych, wypady do centrum po prowiant organizowali parami. Tym razem ona została z tymi dwoma pajacami i Changiem, który gdzieś przepadł.

Hugin poszedł z Hexą, przez zagajnik do najbliższego rozkradzionego dyskontu. Niewiele tam już zostało, ale zawsze coś jeszcze udało im się przynieść.

Oprócz nich na ogródkach mieszkało jeszcze parę osób. Od kiedy w lutym zabrakło prądu, a niemal całą elektronikę szlag trafił, ludzie szukali alternatywy. Nieliczni szczęśliwcy mogli się przenieść właśnie tutaj, na „ROD Zacisze”.

W połowie marca pojawili się pierwsi, którzy mogli zamieszkać na stałe. Aura pozwoliła innym, mniej zapobiegliwym bez ogrzewania w altanach, wprowadzić się dopiero w drugiej połowie kwietnia.

Kita miał dostęp do domku na działce dziadków. Oni na razie nie planowali ruszyć się z miasta. Szóstka nietypowych przyjaciół razem w niewielkim murowanym domku z dwiema izbami i łazienką. Wodę mieli ze studni. Część z uprawianych przez dziadków Kity plonów, nadal była składowana na terenie ogródka, a resztę zdobyli i przynieśli, skąd się dało.

Mąka, cukier i ryż pochodziły ze sklepów, które wszyscy masowo plądrowali. Owoce podobnie, chociaż jeszcze dwie skrzynki jabłek zostały z ogrodowych jabłonek.

Ryby udawało im się łowić w oddalonym o czterysta metrów zalewie. Służył on jako rezerwuar i chłodnica dla pobliskiej elektrowni. W czasach, gdy ta jeszcze działała. Oficjalnie turbiny napędzane były paliwem węglowym, ale niewiele osób zdawało sobie sprawę z tego, że jeden z bloków stanowił eksperymentalny projekt wykorzystujący i testujący nowy typ reaktora.

Na szczęście śnieg już stopniał i robiło się coraz cieplej.

Tegoroczna zima była bardzo sroga, obfitowała także w nietypowe zdarzenia. Zalegający śnieg blokował część ulic i sparaliżował całą okolicę. Od początku lutego mróz ściął mocniej wszystko wokół. Później zrobiło się jeszcze gorzej. Śnieżyce wywołane potężną burzą, pozbawiły ludzi prądu i ogrzewania, bo bez tego pierwszego przestały działać pompy w kotłowniach. Zarówno duże osiedla, jak i jednorodzinne domki pozostały bez prądu i działającej elektroniki. Jednak, co niespotykane, elektronika wysiadła również w pojazdach, przez co odśnieżanie stało się niemal niemożliwe. Podczas tamtej burzy w większości przestały również działać urządzenia zasilane bateriami. Smartfony, laptopy, tablety, cyfrowe aparaty fotograficzne, ale również sporo rozruszników serca i różnego rodzaju implantów medycznych nagle przestało spełniać swoje funkcje. Niektóre spowodowały jedynie dyskomfort, ale spora część doprowadziła do śmierci swoich użytkowników.

Jak się mówiło, winę ponosiła seria potężnych wyładowań atmosferycznych, która podobno uszkodziła linie energetyczne i część elektrowni. Sytuacja jednak się przeciągała, a co za tym idzie rosły problemy.

Do odśnieżania i działań prewencyjno-ratunkowych w mieście, skierowano żołnierzy z pobliskiej jednostki. Część koszarowych zabudowań udostępniono dla osób starszych i potrzebujących doraźnej pomocy.

Po zaledwie dwóch tygodniach ludzie zaczęli się buntować, używać siły i stosować przemoc. Skończyła się również gotówka, dzięki której można było nabywać potrzebne artykuły. W większości domów wyczerpały się zapasy rozdawane na początku awarii. Mieszkańcy, głównie robotnicy i górnicy, ruszyli w końcu na podbój marketów. Runęły wszystkie bariery, puściły wszelkie zapory. Nastał czas bezprawia. Miasto powoli pustoszało nie tylko z powodu braku wody czy prądu, ale głównie z powodu bijatyk i rozbojów. Pierwsze morderstwa podczas kradzieży oraz zabójstwa w imię obrony własnej wywołały panikę, pogłębiając chaos. Przekonało to pozostających nadal w swoich domach mieszkańców, że tylko wyjazd z miasta może stanowić jedyne słuszne rozwiązanie.

Wojsko nagle stało się asertywne, odcięło się od cywili i broniło swoich zasobów przy użyciu karabinów, policja również nie pozostała bierna. W tym całym zamieszaniu zniknęło gdzieś człowieczeństwo. Każdy dbał o swoje interesy, a sąsiad sąsiadowi stał się wrogiem.

W blokowiskach i kamienicach plądrowano piwnice. Ludzie podpalali mieszkania, samochody, a nawet całe bloki.

Zanim jednak nastał taki stan rzeczy, Dawid odszukał Dorotę. Hugin, bo tak od dawna mówili na niego wszyscy znajomi, nie czekał na rozwój wypadków. Brak prądu to jeszcze nie tak duży problem, ale równoczesne uszkodzenie większości elektroniki, nie zwiastowało niczego dobrego. W dodatku martwiły go dziwne purpurowo-sine chmury oraz przecinające od czasu do czasu niebo błyskawice. Podczas ich błysku grzmiało jak w czasie letnich burz, a to nie zdarzało się normalnie o tej porze roku.

Hugin szybko skrzyknął jeszcze Kitę i Zefira. Mieszkali niedaleko, więc jeden pobiegł i ściągnął natychmiast drugiego. Hexa i Hugin byli już po pierwszych rozmowach i uważali, że nadciąga coś niedobrego. W sumie byli wręcz święcie przekonani, że już się rozpoczęło, tylko oni jeszcze nie znają skali. Hugin przedstawił chłopakom swoje przeczucia. Nigdy go nie zawodziły, a jeśli już tak się działo, to niesamowicie rzadko. Dwaj młodzieńcy bez gadania ruszyli do swoich mieszkań. Zebrali podręczne pakiety survivalowe i ruszyli po Mychę. Miało to miejsce już dziesiątego lutego, zaledwie dwa dni po wyłączeniu prądu.

Droga tam i z powrotem zajęła im trzy dni, mimo że normalnie czterdzieści kilometrów w jedną stronę, przejechaliby w niecałe pół godziny samochodem. Pierwszego dnia ustalili, że będą szli, trzymając się głównych tras komunikacyjnych. Odśnieżone jeszcze dwa dni wcześniej trasy nadal dawały przyzwoite warunki do marszu.

Poruszali się, idąc trasą szybkiego ruchu. Prąd zgasł w godzinach dopołudniowych, kiedy ruch na drogach i życie w miastach toczyło się normalnym trybem. Ludzie byli w pracy, przemieszczali się koleją czy autobusami. Część unieruchomionych pojazdów stała zatem na środku jezdni. Większość jednak zdążyła dotoczyć się na pobocze.

Stanowiły rozrzucone po obu stronach drogi zapory przeciw nawiewanemu śniegowi.

Uważnie obserwowali ludzi w mijanych miejscowościach wzdłuż trasy. Z niepokojem spoglądali też w niebo.

Zdezorientowana Mycha przywitała chłopaków w swoim akademiku. W pokoju dzielonym z koleżanką z roku siedziała sama. Pozbawiona możliwości kontaktu z przyjaciółmi, czekała na rozwój wydarzeń, śledząc wyłącznie plotki i informacje pojawiające się w akademiku. Nie miała nikogo bliskiego w tym mieście. Koleżanki z uczelni mieszkały albo obok w pokojach akademika, albo z rodzinami porozrzucane po okolicy.

Jej jedyna pięcioosobowa rodzina mieszkała względnie blisko, tylko że nagle, zmieniły się realia.

Okutana w trzy bluzy i puchową kurtkę wyglądała jak napompowana powietrzem różowa chmurka cukrowej waty. Czarne, sznurowane buty do kolan z podeszwą niczym bieżnik od Stara, dopełniały czarne rurki w rozmiarze XS. Ten zestaw uroczo przypominał patyczek, na który została nawinięta rzeczona wata.

W akademiku nie było żadnych szans na zrobienie czegokolwiek ciepłego do jedzenia czy picia. Zakaz używania kuchenek i czajników innych niż elektryczne nadal był egzekwowany przez dozorców. Mimo to Kita wyciągnął składany palnik na paliwo stałe i zagotował wodę na kawę. W międzyczasie zziębnięta dziewczyna potrzebowała szybko się rozgrzać. Rudy, ostrzyżony na zapałkę chłopak pogmerał w swoim przepastnym plecaku. Wyciągnął dwa większe i dwa mniejsze chemiczne podgrzewacze. Przełamał blaszki wewnątrz foliowych saszetek. Kilka sekund później poczuł, jak robią się przyjemnie ciepłe w dotyku. Bezceremonialnie wpakował swoje ręce pod kurtkę i dwie bluzy dziewczyny. Ułożył większe ogrzewacze na plecach. Mniejsze wsunął do kieszeni na jej brzuchu, w trzeciej bluzie tej najbliżej ciała. Potem zalał kawę i podał parujące kubki pozostałej dwójce. Nalał kolejną porcję wody do zagotowania, ponownie łamiąc zakaz używania otwartego ognia. Dzięki temu przygotowali pożywny posiłek, makaron z sosem serowym zapakowany w saszetkach był gotowy po pięciu minutach od zalania go wrzątkiem.

Przespali noc bez możliwości porządnego rozgrzania się i wysuszenia ubrań po podróży. Wykorzystując paracord, kilka koców i pomysłowość Zefira, zbudowali w pokoju prowizoryczny namiot. Podobne zdarzało im się budować dla zabawy, podczas pobytu w ośrodku. Nakryli go foliowym kocem ratunkowym, żeby dodatkowo nie tracić zgromadzonego wewnątrz ciepła. Kita bez wahania wyrzucił z ceramicznej doniczki rosnący w niej kwiatek. Na dużym talerzu ustawił cztery świeczki zapachowe do podgrzewaczy. Nakrył je wytartą do czysta doniczką. W ten sposób zrobiony mikrogrzejnik dawał im odrobinę ciepła. Wszyscy troje zasnęli jak za dawnych czasów pod kołdrami ułożonymi w poprzek. Teraz po latach, jedynie nogi Mychy nie wystawały spod pościeli.

Rano po szybkim śniadaniu, ruszyli w drogę powrotną. Dziewczyna zabrała tylko kilka rzeczy. Wiedziała już od kolegów, że to nie jest zwykła awaria energii elektrycznej. Fakt, że Hugin przysłał po nią pieszo dwóch przyjaciół, tylko utwierdził ją w przekonaniu, że to nie są żarty.

Wędrówka we trójkę spowolniła tempo przemieszczania. Mycha nie była sprawnym traperem, chociaż szło jej wyjątkowo dobrze. Na dodatek zaczął padać śnieg. Do wieczora dotarli zaledwie do dwóch trzecich długości całej trasy. Zatrzymali się przy leśnym zajeździe. Sama restauracja była oczywiście zamknięta, ale zapas drewna do opalania kominka zgromadzony obok przekonał ich, że warto się tu zatrzymać.

Zefir wyciągnął z plecaka niewielki namiot typu igloo. W tym czasie Kita znalezioną dechą odgarnął śnieg nagromadzony obok ściany budynku. Z drugiej strony dociągnął jakieś skrzynki, kartony i wszystko, co tylko znalazło się pod ręką. Mieli w miarę bezpieczny, osłonięty od wiatru kącik. Rozpalili ognisko na blasze ze starego znaku naprzeciwko wejścia do namiotu. Przeczekali do rana we względnie komfortowych, jak na okoliczności, warunkach.

Wspólnie przeżyte lata pozwalały im ufać sobie i bez zadawania zbędnych pytań działać. Nie ograniczało ich skrępowanie różnicą płci, wstydzenie się bliskości czy przytulenia się do snu. Jedyne czego nie mogli znieść to puszczającego bąki po zupkach w proszku Zefira, śpiącego z nimi wewnątrz dwóch spiętych ze sobą śpiworów.

— Dobranoc robaczki. Prrr!!! — Blondyn nie omieszkał upewnić się, że do niego należało ostatnie słowo… i nie tylko.

Nazajutrz wstali tuż przed świtem. Mimo że grzmoty i pioruny już ustały, to

purpurowo-szary kolor nieba nadal pozostawał. Szczególnie dobrze widoczny o wschodzie i zachodzie słońca.

— Co jest z tym niebem? Wiecie, o co chodzi?! — Zapytała Mycha.

— Ni cholery! — odparł Zefir z ustami pełnymi otrębów zjadanych na sucho.

— Nie mamy pojęcia, ale taka burza w środku zimy to nic dobrego. To od niej się wszystko zaczęło. Najpierw zgasło światło, a potem nagle zdechły telefony i wszystkie zegarki elektroniczne. Hugin mówi, że to nie jest zwykła awaria. A ja się z nim zgadzam. — Powiedział Kita, szykując gorące napoje.

— Hugin zawsze ma rację, ale co on tam wie! Siedział w robocie tak samo, jak wszyscy, kiedy wzięło i zgasło. Może przeczuwać tym swoim szóstym zmysłem, ale wie dokładnie tyle samo co my. Czyli nic! — skwitował Zefir.

— Nie kłóćcie się. Nie o to chodzi. Miałam na myśli: czy ktokolwiek coś mówił, czy są jakieś informacje? Może jakieś służby przyjechały i coś ogłaszały. U mnie na uczelni kazali nam siedzieć i czekać na oficjalne komunikaty. Poprosili, żeby każdy poszedł do domu, a jak wróci zasilanie, to dostaniemy wiadomości na telefony lub maile. Dadzą znać, jak będzie wyglądała dalsza nauka i reszta roku akademickiego.

— Dziewczyno! Jaka nauka? Jakie zasilanie? Spójrz na telefony, na laptopy, na wszystko, co miało swoje zasilanie z baterii. Samochody też miałyby stanąć z powodu braku prądu?! — parsknął Zefir.

Pogoda się poprawiła, nie sypał już śnieg. Co prawda nowa warstwa świeżego puchu pokrywała ich drogę, ale nie było go tak dużo, żeby i tym razem uniemożliwić im dotarcie do domu. Skierowali się od razu do mieszkania wynajmowanego wspólnie przez Dawida i Dorotę.

Tych dwoje nie stanowiło klasycznej pary, w rozumieniu partnerów czy kochanków. Połączył ich los, nieprzychylne warunki, przykre doświadczenia i niefart, które, w ich przypadku, niefortunny zbieg okoliczności zamienił w najlepsze, co ich w życiu jak dotąd spotkało.

Dawid od kilku już lat był wychowankiem państwowego domu dziecka, kiedy przywieziono do placówki nową, zbuntowaną dziewczynę.

Była od niego o rok starsza. Szczupła, ale nie chuda. Wysoka, z długimi włosami opadającymi na prawą stronę twarzy. Jak się okazało, zasłaniała nimi obity policzek i oko. Stroniła od towarzystwa. Na zajęciach grupowych z pedagogiem, panią Joanną, siadała nieco z tyłu. Mało się odzywała, a jeśli już to tylko w konkretnym celu. Miała piętnaście lat.

Dawid od razu poczuł, że w tej dziewczynie jest coś, co przyciąga go do niej. Nie miał na myśli zauroczenia czy pociągu fizycznego. Chociaż już jako nastolatka robiła wrażenie swoją aparycją. On po prostu WIEDZIAŁ, że ta dziewczyna odegra w jego życiu ważną rolę.

Hexa, uradowana, witała ich od progu, promiennym uśmiechem. Objęła Mychę i jak dwie dawno niewidzące się nastolatki potruchtały, kiwając się w miejscu.

Hugin zamknął drzwi za chłopakami. Ruszył za nimi do pokoju dziennego. Obok okna balkonowego stał niewielki piecyk kempingowy opalany drewnem. Wybita w rogu dolna szyba przepuszczała na zewnątrz rurę komina. Obok leżało sporo suchych patyków i szczap porąbanego drewna.

— Widzę, że prezent urodzinowy w końcu się przydał — zagaił Kita, zdejmując kolejne warstwy ciepłej odzieży.

— Jak widzisz. Zmusiło mnie do tego życie, ale nieważne… Opowiadajcie! Co tam się dzieje?! — Płynnie przeszedł z żartobliwego do w pełni skupionego i poważnego tonu.

— Prawdę powiedziawszy, to niewiele widzieliśmy. Na trasie spotkaliśmy kilka grupek idących w obydwu kierunkach. — zaczął mówić Daniel.

Przetarł swoje krótkie rude włosy suchym ręcznikiem, który właśnie przyniósł mu Zefir.

— Ludzie pytali czasem, czy daleko jeszcze do jakichś miejscowości i czy droga nie jest zasypana. Pytali też, czy nie wiemy, co się dzieje. Przy trasie nie ma zbyt wielu domów. A jeśli są jakieś osiedla, to zazwyczaj oddziela je od drogi mur. Czasem ktoś nas obserwował z okien.

— A widzieliście jakieś wojsko czy inne służby? — Dopytywał Hugin.

— Nie! — wypalił Zefir. — Raczej nic się nie przemieszcza, mijaliśmy po drodze remizę OSP. W środku był jakiś ruch, ale nawet oni nie mieli prądu. Chociaż na zewnątrz stał agregat, to nie działał. A kiedy wracaliśmy, to już go nie było.

— A co w samym mieście?! — nadal dopytywał z zaciekawieniem najstarszy z przyjaciół.

— Zamieszanie. Ludzie łażą, robią zakupy. Sklepy — te mniejsze — działają, ale płatność wyłącznie gotówką. Widzieliśmy patrole policji i straży miejskiej. Obok akademików Mychy jest jednostka wojskowa. Koszary zamknięte na trzy spusty, a na wieżyczkach stoją uzbrojeni żołnierze. Był jakiś apel i wyła syrena. Jeden z żołnierzy używał takiej ręcznej, na korbę. Z okna było widać ich plac apelowy. Potem sprawdzili bramę i ustawili więcej wartowników. Nie wiem, czy to normalne co się tam działo, ale wyglądało poważnie.

— Nie, nie zawsze tak było — wtrąciła się Mycha. Bez tych wszystkich ciuchów wyglądała jak jedna trzecia każdego z nich.

— Zamknęli koszary wieczorem, w dniu awarii — kontynuowała. — Część ludzi z uczelni, kiedy wróciła na stancje, to mówiła, że chodzą pogłoski, że wojna wybuchła i u nas. Inni śmiali się z tego. Mówili, że za daleko od granicy jesteśmy, żeby od razu nam wszystko powyłączali.

— To fakt! Pamiętacie wojnę w Ukrainie. Prąd był tak długo, jak tylko się dało. Nawet pod ostrzałem artyleryjskim nadal mogli korzystać, tylko bez oświetlania w nocy — wtrącił Kita.

— No, ale już dziesiątego rano, chodzili mundurowi i krzyczeli pod oknami, że jak ktoś potrzebuje wody do picia, leków albo pomocy lekarskiej, to ma się zgłaszać do wyznaczonych punktów kryzysowych. Osobiście albo przez osoby trzecie. Uruchamiali sztaby kryzysowe, tylko że bez komunikacji wszystko trwało dłużej.

— A nie mieli krótkofalówek? — spytał Zefir.

— Oj durny ty! Przecież wszystko, co było z elektroniką, zdechło. — Kita pacnął go w czachę.

— Wszystko? To mi kurna powiedz, jak w takim razie TO wytłumaczysz, GIENIUSIU!!!

W jego dłoni widniało malutkie radyjko tranzystorowe na dwa paluszki. Szumiało cicho z głośniczka. Nie odbierało jednak żadnej stacji, mimo że Zefir cały czas kręcił kółkiem strojenia częstotliwości.

— Być może jeśli nie było w urządzeniu baterii, to może część ocalała. — Hugin podszedł do biurka w rogu pokoju i wyjął z szuflady starą Nokię, obok leżała bateria.

Włożył ją do telefonu i nawet nie zamykając tylnej klapki, wcisnął przycisk zasilania. Zaskwierczało i ze środka dobiegł nieprzyjemny zapach spalenizny.

— Cholera! — Upuścił nagrzewające się urządzenie.

— No to część teorii w piach — odezwał się Zefir. — Ale jeśli taki analog działa, to może padła tylko ta bardziej zaawansowana elektronika. Pamiętacie straszenie nas ładunkami elektromagnetycznymi?! Że mogą wykończyć nadajniki telefonów albo jak…

Chłopak przerwał nagle. Wszyscy skierowali swoje spojrzenia na niego. Kręcił się tam i z powrotem intensywnie nad czymś myśląc. Oczy otwarły mu się szerzej, a na twarzy pojawił się szelmowski uśmiech.

— Ludziska!!! A jak to pierdyknęła bombka atomowa? — wypalił w końcu Zefir.

— Pomyślcie! Wszystko by się w miarę zgadzało. Brak prądu — uszkodzenie linii. Impuls elektromagnetyczny wykańcza elektronikę. Dziwne zjawiska atmosferyczne?! No, kto miał piątkę z przyrody?!

— No mów! — ponaglił go Hugin.

— Burze zdarzają się zazwyczaj na styku dwóch mas powietrza, gorącej i chłodnej. A jak myślicie, o ile taki grzybek atomowy może podgrzać atmosferę?! No, a dookoła mróz. — Przy ostatnich słowach klasnął w dłonie, żeby zilustrować swój pomysł zderzenia ciepłego i zimnego powietrza.

Pozostali spojrzeli po sobie, nie wiedząc, czy wierzyć w jego szaloną teorię, czy nie. Po chwili namysłu odezwał się pierwszy głos.

— Brzmi logicznie i sensownie — rzucił Hugin. — To, że nie możesz złapać żadnej stacji na tym radyjku, może potwierdzać to, co mówisz. Zakłócenia radiowe to też jeden z objawów wybuchu nuklearnego. No i poniekąd wyjaśniałoby to ten dziwny kolor nieba.

— No prawdopodobne, ale …trochę naciągane. –skrzywił się Kita.

— Wiesz patafianie, co ty sobie możesz ponaciągać?! Dlatego rączki na kołderkę frajerze — odpyskował, pewny swego blondyn.

— Tylko dlatego, że to nie twoja teoria, nie możesz jej od razu odrzucać.

— Chłopaki, spokój — odezwała się w końcu cały czas biernie obserwująca wszystko Hexa.

— Chodźcie do kuchni, omówimy to przy czymś ciepłym. Na pewno jesteście głodni po takiej wyprawie. A jak nawet nie macie apetytu, to możecie popatrzeć, jak my z Mychą jemy, prawda mała?!

— No coś ty?! — Dało się słyszeć dwugłos młodziaków.

— Domowej jajeczniczki na boczku albo tej twojej fasolki po bretońsku, to my jak

pacierza — nie odmówimy. — dokończył dobrotliwym tonem Zefir, jednocześnie szturchając kumpla w żebro.

Tamten, wywołany w ten sposób do odpowiedzi, ochoczo potwierdził, kiwając energicznie głową.

ROZDZIAŁ II

Kwietniowe noce nadchodziły coraz później. A do tego aura zaczynała rozpieszczać coraz wyższymi temperaturami.

Chang pochrapywał cicho na swoim materacu. Nie było go znowu przez pół nocy, a za dnia wyszli z Zefirem po zapasy i na rutynowy obchód. Krążąc ścieżkami w okolicy, sprawdzali rozstawiane sidła i pułapki, nie tylko na zwierzynę, ale również na niechcianych gości. Kilka kamyków ustawionych na sobie w określonej kolejności, skrzyżowane patyki na ścieżce albo ukryta pod zeschłymi liśćmi linka mogły ostrzec ich o kimś nieproszonym kręcącym się po okolicy.

Dziewczyny również szykowały się niespiesznie do snu, kiedy do ich pokoiku wpadł jak wicher Zefir. Złapał za buty Mychy, obrócił się na pięcie i już go nie było. Usłyszał jeszcze za plecami krzyk, okradzionej z obuwia.

— Hej oddawaj moje buty! A co jak będę chciała iść siku?!

— Weź kapcie! — odkrzyknął przez ramię, oddalając się pospiesznie.

Usiadł przy dopalającym się z wolna szwedzkim ognisku. Podeszwę prawego buta oświetlił sobie czołówką. Zaczął coś przy niej gmerać i skrobać. Hugin z odległości obserwował chłopaka walczącego z twardym materiałem. W końcu jednak i on również udał się na spoczynek.

Rano, Mycha w kapciochach z futerkiem na palcach, wyszła na werandę przed domkiem.

— Co żeś znowu grzebał przy moich butach? Co?! Nie wystarczyło ci popsucie jednego?

— Popsucie?! Chyba kpisz. — Ziewając, przeciągnął się, aż coś strzeliło mu w kościach.

— Długo siedziałeś? — zapytała już zgoła odmiennym tonem, podchodząc zaproszona gestem, by usiąść naprzeciwko niego.

— Trochę, ale kto by tam liczył.

Mycha mieszkając podczas studiów z dala od domu, pozostawała zdana na siebie. Mała, drobna, niepozorna często bywała obiektem zaczepek ze strony studentów, ale również zwyczajnych przechodniów na mieście. A, że nie była osobą niezręczną społecznie, czasem zdarzało jej się wybrać z koleżankami do klubu, na dyskotekę albo do baru. Zazwyczaj wiązało się to z legitymowaniem się rosłym typkom przy wejściu, którzy nierzadko podważali autentyczność jej dokumentów. Jednak nie to stanowiło sedno problem. Ten pojawiał się, gdy przyczepił się do niej jakiś natręt. Nie była w stanie obronić się sama, kiedy ktoś złapał ją i przytrzymał od tyłu. Na szczęście tamtego wieczoru, kiedy to się przydarzyło po raz pierwszy, z odsieczą przyszły jej koleżanki z roku. Co, gdyby jednak żadna się wtedy nie pojawiła? Albo co gorsza, rzuciłyby ją na przynętę, a same postanowiłyby uciec? Gdy opowiedziała Zefirowi przez telefon o swojej niemiłej przygodzie, ten sprawił jej nietypowy prezent.

W jej ulubionych butach, z którymi niemal się nie rozstawała, zamontował w podeszwie mechaniczny gadżet. Wystarczyło obrócić w miejscu piętą, aby odblokować instalację. Po podniesieniu do góry stopy, uwalniany był z niego zaostrzony kolec. Później trzeba było jedynie trafić nim w stopę napastnika, aby ten puścił swoją zdobycz. Ofiara stawała się katem i zyskiwała cenne sekundy na ucieczkę. Proste, ale skuteczne. W dodatku cholernie bolesne, dla kogoś w japonkach albo szmacianych sneakersach.

Tym razem Zefir wykombinował coś o wiele groźniejszego. Dopracował i ulepszył zarzucony wcześniej system chowanego w podeszwie noża. Od teraz Mycha w prawym bucie miała zamontowane dwa ostrza. Jedno skierowane do przodu, drugie do tyłu.

Objaśnił jej zasadę działania mechanizmu. Po czym pomógł kopciuszkowi w założeniu śmiercionośnego pantofelka. Dziewczyna załapała w lot. Szurnęła butem w przód i tylne ostrze się aktywowało. Szurnęła w tył i z przodu pojawiał się spory dagger. Schowała oba noże i zwiewnie niczym nimfa leśna zatańczyła w swoich balerinkach na sześciocentymetrowej podeszwie.

Hugin uśmiechnął się tylko, kręcąc z niedowierzaniem głową.

— Jak dzieci… słowo daję. Jak dzieci — podsumował.

Na początku zimowej zawieruchy rozpoczętej awarią prądu, zaczęli się zastanawiać nad ucieczką gdzieś z daleka od miasta. Zima tego roku dawała się wszystkim we znaki, a wiosny próżno było wyglądać pod koniec lutego. Ostatecznie zostali w mieście, ale zmienili lokum. Chang zdołał wrócić z politechniki, gdzie utknął podczas próby zdobycia zaliczenia u jednego z profesorów uczących również na jego uczelni. Wtedy kumpel z roku mieszkający w okolicy polibudy zaproponował, żeby kilku kolegów uziemionych brakiem transportu, w tym Chang, przenocowało u niego. Zaproponował gościnę do czasu usunięcia awarii. Czwartego dnia Maciek Chensokikori podziękował znajomemu i wyruszył w drogę do domu. Nie przemyślał tego do końca. Zestaw ubrań, jaki miał na sobie, owszem nadawał się na zimę w zurbanizowanym terenie. Słabo za to sprawdzał się w czasie wielogodzinnej wędrówki przez śnieg i mróz, jaka go czekała. Od kolegi pożyczył co prawda dodatkową bluzę, ale na nogach nadal miał tylko sportowe buty za kostkę. Ich gładka podeszwa nie była przystosowana do poruszania się po śliskiej nawierzchni.

Na szczęście Chang nie raz już udowodnił, że nie brakuje mu sprytu. Wyciągnął z kurtki i bluzy sznurki z kapturów. Obwiązał nimi buty, tworząc coś na podobieństwo łańcuszków antypoślizgowych. Jeden problem miał doraźnie zażegnany. Niestety, drugą poważną przeszkodą stała się głębokość pokrywy śnieżnej. Spodnie szybko namakały, nogawki sztywniały od mrozu. Wszedł do jednego ze sklepów na przedmieściach. Kupił za resztę gotówki jakieś suche spodnie dresowe, dodatkową parę skarpet i worki na śmieci. Przy kasie dobrał jeszcze kilka batonów czekoladowych i dwie butelki słodkich napojów. Ku zdziwieniu sprzedawcy, poprosił o nożyczki lub „coś w tym stylu”. Otrzymanym nożem do tapet, obciął mokre nogawki, ubierając nowe spodnie na wierzch. Stopy w dodatkowych skarpetach owinął w podwójne worki na śmieci, dopiero potem wsunął w buty. Sprzedawca zachwycony pomysłowością młodego człowieka sam podał mu szeroką taśmę klejącą, żeby tamten mógł umocować swoje sklecone naprędce subtuty.

Młody pół Azjata dość szybko przekonał się niestety, że czasami sam zapał nie wystarczy.

W pierwszej chwili myślał o pójściu najszybszą i zarazem najprostszą drogą. Torami kolejowymi. Po krótkim zastanowieniu zweryfikował na szczęście swoje plany. Gdyby trzymał się pierwotnego pomysłu, większość trasy wiodłaby wtedy przez las. Częściowo w sztucznie uformowanym wąwozie, tam zaspy mogłyby zmusić go do powrotu, a na to nie mógł sobie pozwolić. Szedł zatem z początku głównymi ulicami. Później obrał nieco krótszą drogę przez okoliczne wioski i mniejsze miejscowości. W razie nieprzewidzianych okoliczności, załamania pogody czy zapadnięcia zmierzchu zawsze mógł tam poprosić o schronienie.

Autostrada będąca alternatywną drogą zdawała się pozornie prostsza do przejścia, nie gwarantowała mu jednak miejsca na postój. Poza tym w większości prowadziła w otwartym terenie, gdzie wiatr hulał, jak mu się podobało. Idąc wioskami, musiał baczniej pilnować kierunku, za to spotykał ludzi, w dodatku zabudowania dawały jako taką osłonę od silnych powiewów. Niewątpliwą zaletą były również gdzieniegdzie odśnieżone chodniki.

Dotarł do przedmieść swojego miasta wieczorem. Padał ze zmęczenia. Zastanawiał się, czy to, co się dzieje, ma charakter lokalny, czy jego rodzice również nie mają prądu. Gdyby nie zawalił pierwszego terminu u profesora Majewskiego, nie musiałby zostać w Polsce, tylko teraz byłby u swojej „O bāchan”[1]w Japonii. Mama jego ojca obchodziła właśnie osiemdziesiąte urodziny i z tego powodu do niewielkiej mieściny na Okinawie ściągnęli niemal wszyscy bliscy i dalsi krewni. On właśnie dziś miał wylecieć, by do nich dołączyć. Teraz jednak, brnąc przez śnieg, przez tę burzę z ósmego lutego, po której wszystko przestało działać, żywił już tylko nadzieję, że jego bliscy gdzieś tam daleko są cali, zdrowi i bezpieczni.

Powłócząc nogami wszedł do domu rodziców. Rozpalił ogień w kominku i nie rozbierając się nawet, zasnął zwinięty w kłębek przed paleniskiem.

Obudziło go głośno pękające polano. Spojrzał na zegarek na ścianie. Stara mechaniczna kukułka wskazywała kwadrans po pierwszej. Dopiero po chwili uświadomił sobie, że ciężarek napędu leży płasko na podłodze, dlatego nie miał nadal pojęcia, która tak naprawdę jest godzina. Wiedział tylko, że za oknami jest ciemno.

— Cholera, a może wcale nie jest ciemno — wymruczał pod nosem.

Zewnętrzne żaluzje nie podniosły się automatycznie po jego powrocie do domu. Elektryczny napęd sterowany alarmem i timerem przecież nie działał. Wstał. Wokół niego roztopiony śnieg z ubrań odznaczał się mokrą plamą na podłodze. Ruszył do gabinetu ojca. W komodzie za biurkiem namacał drewniane pudełko, zabrał je i wrócił z nim przed kominek. Z siedmiu zegarków umieszczonych na atłasowych poduszeczkach sześć zatrzymało się w tym samym momencie.

Tylko jeden nadal był na chodzie. Wyjął go szybko, odczepiając wpierw poduszkę od wahadłowego mechanizmu szkatułki. Jedna pusta poduszeczka i ta, którą właśnie trzymał w dłoni, poruszane były silniczkiem na baterie, kiwając w przód i w tył nakręcały balansowe automaty zegarków na nich zaczepionych. Dzięki temu nawet nienoszone zegarki ciągle były na chodzie. Ojciec na wyprawę w rodzinne strony zabrał swoją ulubioną Omegę, zostawił za to klasycznego Tissota na stalowej bransolecie.

— Dzięki ci twórco tego cuda! Za rezerwę chodu bez nakręcania nawet do osiemdziesięciu godzin. — Chłopak z wyrazem nieudawanej radości ucałował tarczę mechanicznego chronometru, zachwalanego sloganem o długim czasie chodu ze sprężyny. Kilka razy energicznie potrząsnął trzymanym w dłoni zegarkiem, nie wiadomo jak długo mechanizm automatycznego nakręcania nie działał, ale patrząc na pozostałe tarcze w skrzyneczce… długo.

Wyszedł przed dom. Na zewnątrz nadal było ciemno. Orion wysoko na niebie jasno świecił swoim pasem. Zatem zegarek chyba działał prawidłowo. Spojrzał na wskazówki, szacując, że faktycznie mogła być… hmm… trzecia w nocy?!

Wszedł z powrotem do środka, zapalił świecę. Przy towarzyszącym mu jej migotliwym świetle ruszył na górę do swojego pokoju.

Najwyższy czas przebrać się w suche ciuchy — uznał w myśli.

Chang usiadł na barierce werandy przed ogrodową altaną. Przyglądał się z uśmiechem jak Mycha wywija swoją nową zabawką w przerobionym przez Zefira bucie. Uniósł do ust kubek z kawą i zastygł w tej pozycji.

Na horyzoncie, tuż nad koronami drzew w pobliskim lesie ujrzał jasny obłok. Chwilę później obłoku już nie było. Rozwiał się na lekkim wiosennym wietrze.

Spojrzał na Hugina również obserwującego Zefira i małą różowowłosą pchełkę. Podskakiwała i machała, połyskującym w blasku słońca nożem, wystającym z czubka buta.

Mężczyzna popijał swój czarny napój z takiego samego turystycznego kubka z karabińczykiem zamiast ucha, jaki zastygł zawieszony przed twarzą chłopaka. Tamten nie zauważył jednak dziwnej chmury. Kręcąc głową na boki, wspomniał coś o dzieciakach.

Chang już go nie słuchał. Zostawił swój kubek na barierce i wszedł z powrotem do środka. Do wieczora już nikt go nie widział. W większym pokoju służącym chłopakom za sypialnię, salon i aneks kuchenny, zostało po nim jedynie uchylone okno.

Mijały kolejne dni. Zapasy kurczyły się, od kiedy przenieśli się z mieszkania Doroty i Dawida, do podmiejskiego domu państwa Chensokikori, chociaż starali się gospodarować nimi racjonalnie. Zdawali sobie sprawę, że wszystko, co mogą przetrzymywać przez dłuższy okres, stanowi ich zabezpieczenie. W pierwszej kolejności zużywali produkty, które psuły się najszybciej. Jeszcze na osiedlu, wykorzystywali mroźną i śnieżną pogodę do przechowywania mięsa i mrożonek z zamrażalki na balkonie.

Niestety, nie było tego dużo. A w sklepach te produkty szybko się psuły w rozmarzających lodówkach albo po prostu się kończyły. Poza tym brakowało im wody. Nie tylko tej do picia, ale również do spłukiwania toalety i mycia siebie oraz zmywania naczyń. Gotowanie również sprawiało nie lada wyzwanie. Mała koza pozwalała głównie na przyrządzanie dań jednogarnkowych. Nikt nie narzekał, bo najważniejsze było przecież to, iż mieli w ogóle jakikolwiek ciepły posiłek.

Jednak, kiedy po tygodniu nadal nie widzieli zbliżającej się realnej poprawy obecnego stanu rzeczy ani choćby doraźnej pomocy, Hugin gładząc się po swoich krótko ostrzyżonych włosach za prawym uchem, zebrał wszystkich w pokoju przy rozpalonym piecu i oznajmił:

— Mam przeczucie. Mój kruk nie daje mi spokoju. Szepce mi do ucha, że tu nie jest bezpiecznie. Chang powiedział, że możemy się przenieść do niego. I myślę… jestem pewien, że powinniśmy to zrobić.

Cisza panująca w pomieszczeniu zakłócana była jedynie odgłosami ognia pełgającego po trzaskającym od żaru drewnie. Chang pokiwał głową na zgodę. A Hugin kontynuował:

— Mamy tu jeszcze trochę konserw. Trochę makaronu i innych niepsujących się produktów. Możemy je spakować i zabrać ze sobą. Rodzice Changa mają dobrze zaopatrzoną spiżarnię. Dom ma zewnętrzne rolety, kominek i spory zapas drewna. Niedaleko jest las. Kita mógłby ustawić jakieś sidła na zająca albo bażanta. Z ogródka możemy zebrać śnieg i topić go do użytku w toalecie czy do mycia. — Zawiesił na chwilę głos, po czym starając się utrzymać spokojny i rzeczowy ton, dodał:

— Już niebawem w mieście zaczną się dziać prawdziwie dantejskie sceny. Ludziom brakuje pieniędzy, jedzenia, a niedługo braknie cierpliwości i nadziei. Musimy stąd uciekać. I to jak najszybciej.

Ponownie pogładził prawą stronę czaszki, gdzie pod ostrzyżonymi na kilka milimetrów włosami widniał wytatuowany czarny kruk. Lekko uniesione skrzydła, pochylona w przód sylwetka i otwarty dziób ptaka wyglądały, jak gdyby szeptał on do ucha mężczyzny. Na spodniej stronie skrzydeł ptaka widniały nordyckie runy. Na jednym imię ptaka — Hugin, na drugim — symbole wiedzy, mądrości i odwagi.

To temu tatuażowi oraz swoim nieomylnym przeczuciom Dawid zawdzięczał to, że teraz już niemal wszyscy nazywali go właśnie Hugin.

Kita i Zefir jeszcze tego samego wieczora poszli do swoich mieszkań spakować najpotrzebniejsze rzeczy. Wystarczyły do tego niewielkie plecaki, jednak zabrali ze sobą po dwie torby sportowe, których używali na wyjazdy lub podczas wizyt na siłowni. Zefir spakował do jednej z nich zestaw swoich podstawowych, ręcznych narzędzi. Sprawdził dla pewności, ale ani wkrętarka, ani akumulatorowy śrubokręt nie działały. Dorzucił jeszcze kilka rozpoczętych konstrukcyjnie projektów. Liczył na to, że uda mu się nawet bez prądu doprowadzić prace do końca.

Niezmiernie się ucieszył, kiedy latarka czołowa, do której włożył trzy paluszki, zaczęła normalnie świecić. Inna, z zaawansowanym sterownikiem ściemniającym, mrugającym i zmieniającym kolor światła na czerwone nie działała. Zabrał ją mimo to i wrzucił do plecaka cały zapas baterii jaki miał. Z szafki w kuchni wyjął tylko kilka batonów energetycznych i dwie butelki coli. Nigdy nie robił specjalnie zapasów.

Idąc w kierunku bloku Kity zobaczył, jak tamten taszczy dwa plecaki. Jeden założony normalnie, drugi z przodu, na brzuchu. W rękach niósł jeszcze dwie pękate torby turystyczne.

— Te! Wielbłąd czy juczny osioł? — zapytał Zefir.

— Nie cwaniakuj, tylko pomóż. Zabrałem z domu całe żarcie, wodę i jakieś inne napoje. A ty, co tam masz w tej saszetce na plecach? Żel do tych twoich kłaków?!

— O cholera! Zaczekaj!!! — krzyknął blondyn. Zawrócił niecałe dwa metry przed kolegą i ruszył kilka kroków z powrotem w kierunku, z którego przyszedł, markując chęć powrotu. Zawołał przez ramię: — O żelu zapomniałem!!!

Kiedy Zefir wspomniał, że zwykłe latarki mogą działać, wrócili jeszcze raz do mieszkania rudzielca. Udało im się uruchomić kolejne trzy źródła światła. Zapas baterii, jaki w sumie teraz mieli, powinien wystarczyć im na dość długo.

Zanim położyli się spać ostatni raz w mieszkaniu Hexy i Hugina w blokowisku, spakowali wszystko, co tylko mogło być użyteczne i co udało im się zebrać. Po drodze wstąpili jeszcze do osiedlowego sklepu. Butelkowana woda kosztowała krocie, ale i tak wzięli po dwie zgrzewki, bo po tyle maksymalnie sprzedawano. Nie zastanawiali się wtedy, jak to możliwe, że ten niewielki sklep nadal miał tyle butelkowanych napojów.

Wyruszyli z samego rana. Droga z takim ładunkiem zajęła im trochę czasu, ale nie chcieli ryzykować kursując kilka razy. Chłopaki oderwały klapę od dużego kontenera na śmieci. Przywiązali linkę taktyczną rozwiniętą z bransolety Kity do uchwytów. Załadowali najcięższe pakunki na prowizoryczne sanie i ruszyli, ciągnąc za sobą dobytek. Dziewczyny asekurowały i czasem popychały z tyłu cały ten majdan, gdy zaistniała taka potrzeba.

Mimo wszystko poszło dość gładko. Wieczorem pozwolili sobie na odrobinę rozpusty. Czerwone wino i „zepsuty ser”, jak śmiał się z selekcjonowanego Roqueforta Zefir smakowały wyśmienicie z winogronami i melonem. Ojciec Changa może i był Japończykiem, ale zamiast sake preferował dobre włoskie i francuskie wina, a miejsce sushi w jego sercu i żołądku, zajęły dania kuchni włoskiej i francuskiej.

[1] O bāchan [oba’czan] (jap.) — babcia

ROZDZIAŁ III

Mycha nacieszyła się już swoją nową zabawką i coraz sprawniej przełączała tryby ostrzy buta.

Hexa zawołała wszystkich na śniadanie.

— A gdzie Chang?! Znowu gdzieś polazł?! — Skrzywiła się, nakładając każdemu, porcję owsianki.

— Nooo… nie wiem, ale może znowu przyniesie na kolację suma. — Uśmiechnął się piegowaty rudzielec.

— Może to i dobre, że mamy świeże ryby, ale wolałbym, żeby nie chodził sam. A jeśli już musi… to, żeby przynajmniej, nie wymykał się tak cichcem i powiedział, dokąd idzie — burknął Hugin.

— Taaa… A ty byś go wtedy na pewno puścił samego. Już to widzę — ironizował Zefir.

Tego dnia rozkoszowali się ciepłem słońca, coraz wyżej toczącego się leniwie po niebie. Kita czyścił broń, a Hexa czytała jakąś książkę. Przypominało to bardziej wakacje na kempingu niż kolejny dzień walki o przetrwanie.

Chang faktycznie zjawił się przed kolacją. I owszem, przyniósł ryby, tyle że nie były to sumy. Podał gotowe, wypatroszone już tuszki dziewczynom, a one zadały tylko pytanie:

— Z rusztu czy z patelni?!

Chang skinął ukradkiem głową na najstarszego z kompanów i odszedł kilka kroków dalej, w kierunku dużej balii z wodą. Obmył ręce i przetarł twarz. Hugin dołączył do niego z taktycznym opóźnieniem, dla niepoznaki niósł mu kubek gorącej herbaty.

— Napijesz się rumianku?! — zapytał nieco przesadnie głośno, podając młodszemu koledze kubek.

— Musimy pogadać. Widziałem coś dziwnego — odpowiedział dla odmiany ściszonym głosem chłopak, biorąc od niego napar.

— Co jest?! Mów!

— Nad jeziorem, obok ogrodzenia elektrowni. Zaczaiłem się tam dzisiaj. Zazwyczaj łowiłem ryby obok wylotu układu chłodzącego. Tam, gdzie są te dwie grube rury. Woda tam jest cieplejsza. Chętniej tam ryby siedzą i większe są

— Do rzeczy — ponaglił go Dawid.

— No i stamtąd widać rampę rozładowczą, na tyłach elektrociepłowni. Tam… hmm. Jakieś takie dwa duże zbiorniki stoją, jak te… no… silosy na zboże albo cement. Tylko te mają pełno poplątanych rurek i jakichś zaworów na dole. A do tego, całe są oblodzone przy tych zaworach. Kiedyś ich tam nie było. No wiesz, przed tym wszystkim. Czasem tam łaziłem poskakać na tych rurach. Wtedy tych zbiorników jeszcze nie było. A rano nad lasem z tamtej strony widziałem jakiś taki dziwny dym. Taki obłok albo chmurę — kontynuował chłopak. — W każdym razie jak tam dzisiaj poszedłem, pod samo ogrodzenie, to jacyś faceci w kombinezonach i białych fartuchach wyszli z budynku. Darli się jeden na drugiego, ale z tej odległości nie zrozumiałem, co mówili. Potem dwóch zdjęło te kitle, rzucili je na ziemię i sobie gdzieś poszli. A chwilę później, w ślad za tamtymi ruszyli kolejni. Tylko trzech wróciło do środka. A ten obłok. Znaczy się ta chmura, to jeszcze dwa razy się taka zrobiła. Z tamtych zbiorników coś fuknęło, jakąś taką białą parą. Chyba z jakiegoś zaworu. Tylko że bardzo szybko się to rozwiewa. Kilka sekund i obłoku nie ma. — Hugin zakończył swoją opowieść gestykulując.

Pokazywał rozszerzający się, wyimaginowany kłąb pary, który niknie w przestrzeni.

Drugi z mężczyzn próbował właśnie usłyszane przed chwilą informacje poukładać sobie w głowie w spójny obraz, lecz zanim zdołał cokolwiek powiedzieć, chłopak upił kilka łyków swojej herbatki i dodał:

— Tam się coś szykuje. W całej elektrowni nie ma żywego ducha, nikt nawet węgla na bocznicy nie pilnuje. A tu nagle jacyś faceci się kłócą i wychodzą! Dziwne!

— Owszem — lakonicznie skwitował Hugin. — Dziwne.

Następnego dnia sześcioosobowa ekipa ruszyła przyjrzeć się temu, o czym mówił Chang. Poprzedniego wieczora przy kolacji Hugin nakreślił, a chłopak doprecyzował, to co widział. Hugin podsumował to jednym zdaniem:

— Musimy się temu przyjrzeć i dowiedzieć się, co tam się dzieje.

Wyruszyli po lekkim śniadaniu. Zanim dotarli w okolice ogrodzenia, skąd Chang obserwował dziwne zachowania, jak podejrzewał pracowników, postanowili, że najpierw zobaczą, o co chodziło chłopakowi z tymi zbiornikami, a potem podzielą się na dwa zespoły, żeby podejść bliżej i się rozejrzeć.

Już z daleka Zefir rozwiał ich wątpliwości.

— To nie są żadne „silosy” gamoniu, tylko zbiorniki na skroplony gaz — syknął przyciszonym głosem do Changa.

— Widzicie te tabliczki na dole, tę zieloną i białą z czerwoną obwódką? Te obok czerwonego zaworu. Założę się, że to są oznaczenia ciekłego azotu. Wiecie, tego płynu, do którego magicy z YouTube’a wkładają różę, a potem roztrzaskują ją młotkiem.

— No, to by wyjaśniało ten biały dym, znaczy parę czy obłok jeden czort — dodał odkrywca tego miejsca.

— Nooo, GIENIUSIU! Łyso ci?! Pewnie używają tego do jakiegoś procesu technologicznego i tyle. A ty tu siejesz popłoch jak jakaś panienka! — Odwrócił się do dziewczyn i puszczając do nich oko, dodał: — Panie wybaczą tę figurę retoryczną.

Hugin jeszcze przez chwilę obserwował roztaczający się przed nimi obszar. Na asfalcie obok tylnej bramy faktycznie nadal leżały białe fartuchy, które rzekomo zrzucili wczoraj tamci mężczyźni z opowieści chłopaka. W końcu orzekł:

— Dzisiaj nic się tu nie dzieje. Nikogo nie widać ani na zewnątrz, ani w tamtych oknach. — Wskazał na szyby powyżej bramy, gdzie jak zakładał, mogły znajdować się jakieś biura albo sterownie.

— Kita, zostaniesz tutaj dzisiaj do wieczora. Obserwuj, ale nie wchodź na teren elektrowni. Nawet jeśli zauważysz jakieś ruchy, to nadal wyłącznie obserwuj. Zrozumiano?

— Zostanę z nim! — wyrwał się Chang.

Kita tylko skinął głową na zgodę.

— Nie! — Hugin szybko zgasił jego zapał. — Dzisiaj będziesz nam jeszcze potrzebny gdzie indziej.

Jakąś godzinę później szli leśną ścieżką równolegle z jedną z dróg prowadzących do miasta. Zostało im jeszcze około pół godziny marszu. Zatrzymali się na niewielkiej polance osłoniętej powoli zieleniącymi się zaroślami, jak przystało na wczesną wiosnę.

— Słuchajcie. Znalazłem plan miasta w zeszłorocznym numerze naszej gazety. Wydrukowali tam kilkanaście punktów, inwestycji jakie miały zostać lub już zostały zrealizowane z budżetu miasta. Jedną z nich był dyskont spożywczy dla pracowników kopalń. Pisali tam, że w drodze do domu górnicy będą mogli zrobić zakupy w całodobowym markecie spożywczym, a nawet zaopatrzyć się w nowe ciuchy czy sprzęt elektroniczny w kilku sklepach na niewielkim pasażu. Jedni chwalili ten pomysł, a inni mówili, że to bezsens. Kolejny market i to w dodatku tak daleko od miasta. — Spojrzał na resztę. — Chwytacie?

Na twarzach skupionych słuchaczy nie dostrzegł jednak zrozumienia. Dlatego przewrócił oczami i sam pospieszył z wyjaśnieniem:

— Sklep został otwarty na początku roku. Ludzie jeszcze go nie zakodowali w pamięci. Poza tym jedynie idąc do lub z pracy mieli go po drodze. Jest szansa, że nadal mogło w nim coś zostać. Mało komu chciałoby się taszczyć pieszo zakupy dziesięć kilosów w jedną stronę… Hmm?

Dopiero teraz u reszty pojawiły się oznaki, że pojęli jego tok rozumowania. Chang uśmiechnął się chytrze.

— Zapewne będziesz chciał, żebym wskoczył do środka przez jakieś okienko.

— Prawie! Wejdziemy po drabince na dach, a stamtąd dopiero przez jeden ze świetlików dostaniemy się do środka. I tu masz rację, faktycznie ty pójdziesz pierwszy, a jak ci się uda, to reszta nie będzie zmuszona bawić się w zapchlone dachowce. — Teraz to Hugin zrobił cwaną minę.

Nieciekawa architektonicznie bryła klasycznego marketu, wyłoniła się przez coraz rzadziej rosnące drzewa. Otoczona parkingiem, trawnikiem i podjazdem z rampą dla dostaw na tyłach.

Podeszli właśnie od tej strony, jednak zatrzymali się jeszcze na krawędzi lasu. Przez chwilę obserwowali okolicę z ukrycia, w ciszy. Nie dobiegały do nich żadne niepokojące odgłosy. Jedynie szum wiatru i dźwięki natury. W pewnym momencie sielankę przerwało głośne burczenie w brzuchu Zefira. Wszyscy zgromili go wzrokiem.

— No co? Głodny jestem. Mam szybką przemianę materii.

— Taaa… Ty to jesteś jeden wielki układ wydalniczy. Marnujesz tylko żarcie. Z jednej strony pchasz, a z drugiej sr…

— Hej! Spokój! — przerwała mu Hexa.

— Dobrze przynajmniej, że cię żaden ślepy nie widzi. Ten widok przynosi traumę. — Chang mimo wszystko dokończył, zmieniając odrobinę retorykę. Pragnął, żeby w tym sporze to do niego należało ostatnie słowo.

Zefir normalnie pochłaniał takie ilości chipsów, coli, słodyczy, kebsów i czego tam jeszcze nie dopadł w swoje ręce, że normalny człowiek dawno już by się nie uniósł. Natomiast on po prostu chodził częściej do toalety. Aktualnie oznaczałoby to większe zapotrzebowanie na wodę gospodarczą, lecz oni na szczęście, poza łazienką w domku, mieli zbudowaną za nim zwykłą latrynę.

Ruszyli w kierunku tylnej ściany z podnoszonymi bramami towarowymi. Chang wskoczył zwinnie na rampę i… O dziwo, drzwi obok bramy były otwarte. Tego żadne z nich się nie spodziewało. Weszli do środka, nasłuchując i uważnie się rozglądając. Zefir miał w dłoni półautomatyczny pistolet. Podobnie Hexa. Hugin wyjął jeden z dwóch czarnoprochowych replik Colta 1911. Mycha trzymała się z tyłu, a Chang miał do obrony nóż przypięty do paska swoich bojówek.

Tymczasem Kita znalazł inne miejsce, z którego nie tylko widział tyły elektrowni, ale również część drogi wewnątrzzakładowej. Od dwóch godzin nic się nie działo. Nawet z zaworów zbiorników z gazem nie uchodziły obłoczki, o których wspominał wczoraj Chang. Wyciągnął z plecaka niewielki hamak. Rozpiął go między drzewami, a maskujące barwy pozwalały mimo wszystko nie rzucać się w oczy. W pół siedząc, na wpół leżąc, raczył się herbatą z termosu.

— Nuda — bąknął sam do siebie

Kilka godzin później szykował się do powrotu. Niebo już szarzało, a on nie widząc żadnych oznak życia w obserwowanym budynku, postanowił wracać jeszcze przed zmrokiem.

Właśnie chował do pokrowca zwinięty już hamak, kiedy z budynku, zamaszyście otworzywszy drzwi, wyszedł mężczyzna. Na oko czterdzieści pięć może pięćdziesiąt lat. Na jednolity niebieski kombinezon miał nałożoną kurtkę.

Chłopak przycupnął szybko, żeby nie było można go zobaczyć nawet przypadkiem. Skrył się za kępą wysokich traw. Znajdował się bliżej wyjścia niż Chang dzień wcześniej. Dlatego wyraźnie usłyszał jak za odchodzącym drogą w kierunku głównej bramy, zawołał drugi pracownik. Ten również pojawił się z wnętrza gmachu, stając w tych samych drzwiach.

— Hej! Zaczekaj! Nie możesz… nie możemy tu tego tak zostawić. Nie ma już nikogo innego… tylko my! Rozumiesz?! TYLKO MY!!! — wołał za oddalającą się postacią.

Tamten nawet się nie obejrzał. Do uszu Kity dobiegła stłumiona dystansem odpowiedź odchodzącego:

— To sobie kurwa siedź i sam tego pilnuj.

ROZDZIAŁ IV

Hugin i reszta wchodzili ostrożnie przez strefę magazynową, do głównej hali marketu. Niewielkie świetliki w dachu dawały blade światło, tylko odrobinę rozpraszające mrok blaszanej konstrukcji. Kontury regałów rysowały się przed nimi równymi rzędami. Echo kroków stawianych ostrożnie, choć ledwie słyszalne, powodowało ciarki na karku. Nie włączyli latarek. Najpierw planowali upewnić się, że nikogo na pewno tu nie zastaną.

Mycha stuknęła obcasami, jakby chciała niczym Dorotka z Oz odlecieć do Kansas. Sprawdziła swój but. I na powrót schowała wystające z niego ostrze.

Usłyszeli jakiś dźwięk dobiegający z oddali po lewej stronie. Hugin nakazał gestem, by właścicielka różowej czupryny schowała się za jeden z regałów bliżej wyjścia. Pozostała czwórka rozdzieliła się między alejki parami. Ruszyli w kierunku dobiegającego hałasu. Hugin dobył drugi rewolwer i naciągnął w nim kurek. Hexa i Zefir po cichu naciągnęli sprężyny swoich pistoletów, wprowadzając naboje do komory. Odbezpieczyli broń.

To był pierwszy raz, kiedy istniało prawdopodobieństwo, że jej użyją w realnej sytuacji. Wcześniej Kita nalegał, aby poćwiczyli na strzelnicy. Żadne z nich nie wiedziało wtedy, że chłopak ma zbunkrowane cztery sztuki takiego arsenału. On zaś tłumaczył im to swoją pasją i chęcią podzielenia się swoją wiedzą. Od niedawna, wszyscy na co dzień mieli styczność i obcowali z tymi pistoletami. Przezornie, dzięki wcześniejszym zajęciom pod okiem instruktorów, nie musieli teraz marnować naboi na naukę strzelania.

Zefir wskazał ręką kierunek, a Hugin potwierdził skinieniem głowy. Równocześnie wyszli ze swoich alejek. Celowali w kierunku jaśniejącej na podłodze plamy światła, tuż pod dużą pleksiglasową klapą oddymiającą systemu przeciwpożarowego, Na środku przejścia między regałami, na turystycznych fotelach siedziało trzech mężczyzn. Spali. Ręka jednego zwisała bezwładnie, a obok niej leżała butelka po Jacku Daniel’sie. Na podłodze tuż obok na rozłożonych karimatach i kocach leżały trzy dziewczyny. Wyglądały na dwudziestokilkulatki z przesadnie mocnym makijażem. Częściowo rozmazany na ich twarzach, wyglądał groteskowo, bo zamiast podkreślać urodę, przywodził na myśl Jokera z serii filmów o Batmanie.

Wokoło walały się puste butelki po alkoholu, puszki po piwie i konserwach. Z kartonu robiącego chyba za tymczasowy śmietnik wystawały foliowe opakowania przeróżnych innych produktów.

Hugin podszedł o parę kroków bliżej. Zauważył, że za śpiącymi mężczyznami stoi turystyczny grill na kółkach, a dalej kilka pustych worków po brykiecie i oparte o regał pełne i rozpoczęte.

Nie wyczuł w powietrzu zapachu spalenizny. Dlatego uznał, że w jakiś sposób musieli otwierać znajdującą się nad nimi klapę, żeby dać ujście spalinom i wietrzyć halę.

Idąc tu, Hugin widział na półkach niemal cały, nietknięty asortyment. Dopiero tutaj dostrzegł, z którego działu najchętniej korzystało, rezydujące tu towarzystwo.

Mężczyzna nie opuszczając broni, dał znak reszcie.

Podszedł i kopnął w łydkę największego z pijanych mężczyzn. Tego, który wciąż dzielnie trzymał na podołku niedokończoną flaszkę.

— Sooo jeeest? — wychrypiał, wyrwany ze snu.

— Sobota! — palnął bez namysłu Zefir.

— Cooo? — dopytywał nadal na wpół przytomny śpioch.

— Jajco! Wstawać paskudy! I słuchać uważnie, bo nie będziemy się powtarzać jak zdrowaśki w różańcu — powiedział pewnym i rzeczowym tonem Hugin. Pozostali śpiący również już zdążyli otworzyć oczy. Dziewczyny przeciągając się, usiadły. A widząc wycelowane w ich stronę pistolety, przestraszone ścieśniły się w zwartą grupę.

Mężczyźni, najwyraźniej nadal otumanieni procentami, reagowali wolniej. Brzuchacz, którego butelka zaalarmowała nowoprzybyłych, próbował się podnieść z leżaka. Nie udawało mu się to jednak. Przypominał swoimi poczynaniami, przewróconego na plecy żuka gnojaka.

— Siedź! — nakazał mu Hugin, kierując jedną z luf w jego stronę.

— Idź! Zrób zakupy! — rzucił przez ramię do Zefira.

— My ich przypilnujemy — dodał na tyle głośno, żeby chowająca się za regałami Mycha i Chang stojący po drugiej stronie ściany z półek, również wiedzieli, że sytuacja jest opanowana, że oni także mogą zabrać się do pakowania potrzebnych im rzeczy.

Niespodziewanie mężczyzna siedzący z tyłu za „żuczkiem”, cisnął w stronę uzbrojonego w dwa rewolwery niedokończoną butelką burbona. Trzydziestolatek sprawnie się uchylił i strzelił nad głowami mężczyzn w stojące za nimi półki. Mycha i Chang aż podskoczyli na dźwięk huku wystrzału. Dziewczyna zakryła sobie usta dłońmi, żeby nie krzyknąć. Uspokoiła się jednak niemal natychmiast, gdy usłyszała nieco wzburzony głos Hugina:

— Nie prowokuj mnie! Ten kawałek ołowiu ma tu jeszcze jedenastu kolegów, którzy aż rwą się do lotu. I chętnie „do ciebie” wpadną. Nie chcemy was skrzywdzić. Zrobimy sobie tylko trochę zapasów i nie będziemy was już niepokoić. Chyba że nas zaprosicie. To wtedy, może jeszcze kiedyś zajrzymy z wizytą. Być może nawet i bez pukawek.

— Nigdy w życiu! Sukin… — zaczął butelkomiot.

Nie dokończył jednak, bo Hexa chrząknęła znacząco, celując w dziewczyny.

— Odrobinę kultury, nie wypada się tak wyrażać przy „damach” — dodała.

Chwilę później wrócił Zefir, oświetlał sobie drogę czołówką, niosąc w rękach niewielki prostokątny woreczek. Pokiwał nim w stronę Hugina, a ten potaknął.

— Panowie wybaczą, ale w zaistniałej sytuacji mój kolega pomoże panom zachować należyty spokój. Proszę o współpracę, bo nie chciałbym narobić niepotrzebnego bałaganu.

Zefir przypiął do krzeseł ręce i nogi mężczyzn przy użyciu przyniesionych przez siebie opasek samozaciskowych. Trytytki sprawdziły się idealnie zamiast liny czy kajdanek. Skrępował nimi nadgarstki przestraszonych dziewczyn, następnie połączył je między sobą za kostki u nóg. Nachylił się i wyszeptał coś do ucha jednej z nich, a ona pokiwała tylko szybko głową na znak, że zrozumiała.

W tej sytuacji Hugin mógł spokojnie zostać sam. Obezwładnieni jeńcy nie zagrażali mu nagłym atakiem. Dlatego Hexa upewniwszy się jeszcze raz wymieniając spojrzenia z Huginem, rzuciła się w wir „zakupów” razem z Zefirem i resztą.

Zgromadzone zapasy wynosili w okolice tylnego wyjścia. Poruszali się cicho bez zbędnego gadania. Mysza zapakowała kilka paczek papierosów i dwie butelki mocnego alkoholu do swojego plecaka i kieszeni bluzy. Wracając, przeszła obok działu papierniczego. Wzięła z półki brulion studwudziestokartkowy i dwie paczki kredek. Wsunęła je płasko obok wcześniej upchniętych flaszek, a żeby nie pogiąć i nie połamać, zrobiła to od strony pleców. Na obu ramionach niosła przewieszone na krzyż dwie średnie torby sportowe. Wypchała je po brzegi zupkami i daniami instant. Dorzuciła też kilka tabliczek czekolady. Od czasu do czasu nawet w takich warunkach należała im się odrobina rozpusty. Wzięła czekoladę studencką i tę z całymi orzechami laskowymi wyzierającymi na nią przez foliowe okienko.

Zefir, Hexa, Chang i Mycha stali już gotowi do opuszczenia magazynu. Na podłodze czekały dwie duże torby przygotowane dla pilnującego więźniów Hugina.

Stojący w drzwiach na zaplecze Zefir gwizdnął w miarę głośno i zawołał:

— Mamy wszystko! Chodź!

Wezwany okrzykiem przyjaciela, mimowolny klawisz zaczął się wycofywać, nadal celując w grupkę więźniów.

— Do zobaczenia! Albo i nie, los pokaże. I pamiętajcie, że chcieliśmy tylko trochę jedzenia z tej waszej… spiżarni.

Zniknąwszy z pola widzenia skrępowanych w obozowisku ludzi, odwrócił się, ruszając biegiem w kierunku przyjaciół. Drogę oświetlały mu tym razem latarki jego i czekającej na niego czwórki. Założył na ramiona przygotowane do zabrania pakunki i razem opuścili budynek.

Zanim wyskoczyli na otwartą przestrzeń, rozejrzeli się szybko czy nikogo nie ma w pobliżu. Ładunek spowalniał ich ruchy, ograniczał i uniemożliwiał bieg. Mimo to ruszyli szybkim krokiem, aby odejść jak najdalej to będzie możliwe, zanim tamci się uwolnią. Dopiero po kilkunastu minutach, przebytych pośpiesznym, kulawym truchtem, zwolnili.

— Kurde! Co to było?! Hugin od tej strony cię jeszcze nie znałam! — wykrzyknęła podekscytowana Mycha. Mężczyzna uciszył ją gestem dłoni, hamując jej entuzjazm.

— Zefir, co żeś tam szeptał tej dziewczynie? Hmm? — odezwał się do obładowanego po uszy chłopaka.

— Ha, ha — że mi się podoba! — Prześmiewczo zarechotał blondyn. — Nie, no… a tak na serio, kazałem jej policzyć do stu, jak wyjdziemy i dopiero wtedy może próbować z koleżankami pójść po nóż na dział mięsny, żeby się uwolnić.

— I myślisz, że zadziała? — zapytał z ironią w głosie Chang.

— Tak! — odpowiedział przekonany i dumny z siebie blondas. — Bo jak to mówiłem, to wsadziłem jej pod tyłek puszkę groszku. Powiedziałem, że jeśli się ruszy wcześniej, to wszyscy wylecą w powietrze! He, he, he!

Teraz wszyscy się uśmiechnęli. Większość rozbawiona pomysłowością kolegi. Tylko Chang z politowaniem odwrócił się w kierunku marszu i dodał:

— No, ale nie byłbyś sobą, gdybyś jej za tyłek nie chwycił, nie?

— A co? Żal ci?! Jestem młody, świat się kończy… Kiedy mam szaleć, jak nie teraz?

Kita czekał na nich na skraju lasu, tuż przed płotem ogródków działkowych. Robiło się już ciemno. Droga powrotna zajęła im więcej czasu niż wcześniej dotarcie na miejsce. Robili kilka przerw, żeby krew mogła dopłynąć do ramion obciążonych paskami plecaków i toreb. W dodatku szli nieco okrężną drogą, leśną ścieżką przeciwpożarową, usypaną z tłucznia. Kilkukrotnie zmieniali kierunek na wypadek, gdyby tamci nieco wytrzeźwieli i ruszyli ich tropem.

— O! Widzę, że łowy były udane. — Kita ucieszył się na widok przyjaciół niosących wypchane toboły.

Wyciągnął ręce, żeby oddali mu przynajmniej część z ich do przeniesienia.

— A jak u ciebie?

— Nuda! — Rudy chłopak udał ziewnięcie. — Chociaż, jednak coś tam udało mi się zobaczyć.

ROZDZIAŁ V

Wrócili do domku na ogródkach działkowych. Przygotowali porządną kolację. W końcu dzisiaj wszyscy na nią zasłużyli. Najpierw Zefir zaczął paplać jak najęty, opowiadając o ich przygodzie i rezydentach w markecie, czym wzbudził nutkę zazdrości u fana militari.

— Cholera! — westchnął Kita.

— To ja was na strzelnicę ciągałem, uczyłem wszystkiego, co potrafię… kurde! A to wy pierwsi mieliście okazję naprawdę sobie postrzelać. — Zaklął jeszcze pod nosem i powrócił do opróżniania swojej porcji chili con carne prosto z puszki.

W końcu, kiedy Zefir skończył opowiadać o ich przygodzie i umilkł, Hugin doszedł do głosu.

— Mówiłeś, że ty też coś dla nas masz.

— Tak — potwierdził Kita, spoglądając jednak na Changa, a nie na Hugina.

— Mówiłeś, że do budynku w elektrowni wróciło ilu ludzi?!

— Trzech. No, chyba że był ktoś jeszcze w środku — odpowiedział wywołany.

— No to zdaje mi się, że teraz został już tylko jeden.

Mycha usiadła nieco z tyłu tak, by obejmować wzrokiem wszystkich pozostałych. Wyjęła zeszyt przyniesiony ze sklepu i ołówek, który pozostał jej ze studenckiego ekwipunku. Zaczęła szkicować. Przeważnie tworzyła z wyobraźni, baśniowe krainy, niesamowicie barwne pejzaże. Jej ulubionym tematem były mistyczne, zwiewne postacie, jednak o rysach twarzy realnych ludzi, których albo znała, albo zrobiła im wcześniej fotografię.

Tym razem szkicowała z natury. Nie interesowało jej zbytnio tło. Wpierw złapała proporcje i kontury brył, tworzonych przez siedzące przed nią osoby. Następnie kilkoma ruchami sprytnie uwieczniła ich oblicza, każdemu nadając charakterystyczne cechy. Potem zajęła się delikatnym cieniowaniem i dopieszczaniem swojego dzieła.

Wtedy Zefir oparł głowę o kolana i przymknął oczy. Mycha obróciła szybko kartkę, pozostawiając niedokończony rysunek i szybko zaczęła nowy. Spod jej dłoni wyłaniały się kolejne linie, krzyżując, łącząc i przenikając się nawzajem. Formowały się w obraz śpiącego chłopaka. Teraz Hexa zamarła na moment z kubkiem kawy uniesionym do warg, zasłuchana w rozmowę Hugina i Kity. Różowowłosa dziewczyna ponownie przewróciła kartkę, na której już po chwili długie włosy Hexy oplatały jej grafitową podobiznę na papierze. Opadały leniwie ku dekoltowi, zahaczając o uniesioną dłoń z kubkiem.

Jeszcze kilkukrotnie zmieniała kartki, zatrzymując na nich ulotne chwile. Później, kiedy wszyscy położyli się spać, ona, jak dzieciak zafascynowany komiksem, z latarką pod kołdrą zaczęła kolorować swoje szkice. Zanim zasnęła, po trzeciej, schowała album ze wspomnieniami pod prześcieradłem swojego posłania.

Rano, mimo późnego położenia się spać, wstała chwilkę po Huginie. Założyła tylko swoje wysokie buty i bluzę, która spokojnie mogłaby w jej przypadku robić za sukienkę.

Wyszła na jedną z alejek i zniknęła gdzieś na chwilę. Wróciła po kwadransie, niosąc w niedużym koszyczku tuzin kurzych jaj. Wymieniła je z jednym z tutejszych działkowców za przyniesione dzień wcześniej papierosy. Obiecała mu flaszkę wódki, jeśli zbierze kilka dodatkowych jajek i zrobi dla niej ajerkoniak. Mężczyzna przystał na propozycję, żartując, że z takimi fantami może przychodzić częściej.

Kawałek dalej mieszkała rodzina z dwójką dzieci. Im podrzuciła jedną z czekolad. Nie chciała niczego na wymianę.

Pewnego poranka po śniadaniu, Mycha przyłapała Changa jak wymykał się przez okno.

— Mogę iść z tobą? Obiecuję, nie będę przeszkadzać — przyrzekła solennie.

— Wolałbym nie! Niestety, jeśli się nie zgodzę, to będziesz mi o to później dupsko truć…

— Zaczekaj! — Zniknął jej z widoku. Chwilę później przyszedł i kazał jej zabrać plecak i coś do picia na drogę. Podał jej dodatkowy nóż i latarkę.

— To też spakuj i chodź.

Hugin był zaskoczony, bo Chang chyba pierwszy raz przyszedł powiedzieć mu, że wychodzi. Nigdy wcześniej tak nie robił. Po chwili wyjaśniło się dlaczego. Chłopak tym razem poinformował go o wyjściu, bo zabierał ze sobą Mychę, jak powiedział: „na ryby”. Nie chciał, żeby inni się o nią martwili, że gdzieś przepadła. Hugin podziękował mu w swoim stylu, mrużąc jedynie oczy i delikatnie przychylając czoła.

Idąc już leśną ścieżką, Mycha zapytała, po co wrócił do reszty. A on przyznał, że poinformował Hugina o ich wyprawie.

— Kurde, ty to musisz popsuć zabawę. Mieliśmy się cichaczem wymknąć, przeżyć przygodę, a tak… nie ma tej frajdy. — Dziewczyna zmarkotniała trochę.

— Wolałabyś, żeby za godzinę ruszyli za nami w pogoń? A właściwie to na akcję ratunkowo-poszukiwawczą? ZA TOBĄ! — Wycelował w nią palcem. — O mnie nikt się już nie martwi. Wiedzą, że wrócę. Gdybyś to jednak ty zniknęła bez słowa, to ruszyliby niebo i ziemię, żeby cię odnaleźć. Kumasz?

Wiedziała, że chłopak ma rację. Znała upór i zaciętość Hugina. Podobnie zdawała sobie sprawę z tego, że Hexa pierwsza wyruszyłaby, żeby jej szukać.

— A tak, Hugin wie i w razie czego, uspokoi całe towarzystwo. — Puścił do niej porozumiewawcze oko. — A nasza „przygoda” wcale nie jest tak bardzo zagrożona. Powiedziałem mu, że idziemy na ryby.

Wyszli w końcu z lasu w okolicy ogrodzenia elektrowni. Chang podszedł do zwalonego pnia drzewa, wyciągając spod niego podłużny pakunek owinięty w jakiś brezent czy kawałek innego grubego płótna. Wyciągnął jakiś dziwny pistolet? W komplecie znajdował się tam jeszcze kawałek plastikowej rury, zawieszony na pasku służącym do przewieszenia przez ramię. Z niej wystawało kilka nietypowych strzał. Mycha rozpoznała kuszę do polowań pod wodą.

— A ty skąd masz takie cudo? — zapytała, nie kryjąc zaskoczenia.

— Co myślałaś, że te wszystkie ryby to ja gołymi rękami? He, he… Kiedyś ci pokażę skąd to mam. — Chang uniósł brew.

— Nie, no… Myślałam, że normalnie na wędkę albo coś.

— Tak jest o wiele szybciej — odpowiedział, po czym dodał, z prawdziwie zadziorną miną: — I o wiele zabawniej!

Do jeziora musieliby iść w prawo, w lewo mogli dojść wzdłuż asfaltu do głównej, miejskiej drogi dojazdowej. Ruszyli właśnie w tamtym kierunku. Po kilku krokach posiadaczka różowej fryzury znów się odezwała. Wyraźnie zdziwiona obranym przez chłopaka kierunkiem.

— Ej! Dokąd idziemy? Jezioro jest w przeciwną stronę!

— Zobaczysz.

— Skoro nie idziemy nad wodę, to po co zabierasz „wędkę”?

— Tak samo dobrze jak w wodzie, sprawdza się na lądzie, a przy tym nie robi tyle hałasu co pistolet. Poza tym, Hugin nie dałby mi od tak pistoletu na moje wypady. Musiałem improwizować. — Wzruszył ramionami, uśmiechając się cwanie.

Po pół godziny marszu ponownie weszli w las. Zbliżali się do terenów, gdzie mogli spotkać na swojej drodze ludzi.

— Załóż kaptur, bo twoja fryzura wali po oczach jak neon na Stadionie Narodowym.

— Na stadionie nie ma neonów — obruszyła się Mycha, ale wiedziała, że Chang ma rację. Kolor jej włosów był doskonale widoczny na tle leśnego krajobrazu. Byliby doskonale widzialni z kilometra, gdyby nie założyła na głowę czarnej bluzy.

— Cholera, o tym nie pomyślałam — przyznała, upychając pod kaptur również grzywkę. — Następnym razem wezmę czapkę.

— Następnym razem? A to znowu się gdzieś razem wybieramy? — Udał zaskoczenie.

— He, he, he. WERY FANY! No, boki zrywać — przedrzeźniała go, naśladując jego ironiczny ton.

Podeszli bliżej zabudowań pojawiających się po drugiej stronie jezdni. Nie widzieli nikogo, ale nie oznaczało to, że nikogo tam nie było.

— Ostatnio te domy były opuszczone. Doszedłem wtedy do tamtego nieotynkowanego, z cegły. — Wskazał palcem kierunek.

— Byłeś tu wcześniej?

— No, a jak myślisz, że gdzie się włóczę całymi godzinami? Szukam miejsc, gdzie możemy coś przydatnego znaleźć.

— Brzmi sensownie.

— No, ja myślę — odpowiedział, nie ukrywając dumy ze swojego zwiadu.

— Chodź! Tam dalej jest sklep i apteka. Może uda nam się dzisiaj wejść do środka.

— Jeszcze tam nie byłeś?

— Nie miałem narzędzi, a teraz pożyczyłem sobie to! — Podał jej niewielki, ale solidnie wykonany łom. — Weźmiesz go do siebie? U mnie ciągle wypada z kołczana, jak się wspinam.

Rozejrzeli się dookoła. Ani żywej duszy. Podeszli do drzwi apteki. Przez szybę zajrzeli do środka, ale półki były niemal puste. Nie było śladów plądrowania. Wyglądało to bardziej na skrupulatne spakowanie zawartości półek i likwidację sklepu. Nasłuchując i rozglądając się wciąż po opuszczonej dzielnicy, podeszli do drugiego interesującego ich miejsca.

Chang zrobił krótki rozbieg. Dwa razy odbił się od ścian tworzących narożnik obok drzwi sklepiku i już był na daszku nad wejściem. Szarpnął, później pchnął lufcik nad witryną.

Zamknięty.

— Kurde! Mycha, rzuć mi ten łom — poprosił.

Dziewczyna zdjęła z pleców worek. Przyklęknęła i wyjęła żelastwo. Chwilę później, przez uchylne okienko, z niewielką pomocą kawałka stali, niczym kot, Chang wpakował się do środka. Otwierając od wewnątrz frontowe drzwi, szerokim gestem zaprosił koleżankę do środka.

Wnętrze wielobranżowego sklepu — popularnego „blaszaka” — o dziwo, było niemal nienaruszone.

Kasa była opróżniona, a na podłodze obok regału z alkoholem leżało kilka zbitych butelek. Poza tym żadnych zniszczeń. Wyglądało to raczej na wewnętrzną robotę pracowników niż na klasyczny szaber.

Wszystkie półki z makaronami, kaszami i konserwami nadal były pełne. Chłopak zdjął z pleców kuszę nurkową. Odłożył ją na podłodze obok siebie. Następnie do plecaka zaczął ładować puszki i zupki instant.

Mycha obeszła regał z drugiej strony. Zabrała kilka opakowań makaronu, trochę sosów w proszku i kilkanaście kisieli. Takich na jeden raz do kubka. Uśmiechnęła się na widok czekolad. Zabrała też kilka tabliczek oraz leżące obok batoniki. Podzieli się nimi z dzieciakami, ale część zostawi sobie. Małe wygodne w transporcie, a dawały sporo energii. Dawniej w normalnych czasach zawsze miała kilka na ściance wspinaczkowej. Nie ważne czy pod dachem, czy w terenie. Teraz są inne normy, pomyślała ze smutkiem.

Spojrzała w stronę kasy. Nad ladą wisiał duży magazynek na papierosy. Nie pochwalała tego nałogu, ale wiedziała już z doświadczenia, że czasem TO może być walutą, podobnie jak alkohol. Podeszła za kontuar i przy użyciu łomu, zrobiła sobie swobodny dostęp do fajek. Kiedy upychała do kieszeni kolejne paczki papierosów, usłyszała po prawej za sobą jakiś dźwięk. W pierwszym momencie myślała, że to Chang. Niestety już kilka sekund później przekonała się, że była w błędzie.

Kątem oka zobaczyła otwarte na oścież drzwi. Kur…, nie zamknęliśmy na zamek, przemknęło jej przez myśl.

Zanim zdążyła jednak cokolwiek powiedzieć, zza jej pleców wyłonił się potężny mężczyzna. Złapał ją w swoje łapska niczym w stalową obręcz.

Uniósł ją jak piórko i wyszedł zza lady.

— Kici! Kici! Chłoptasiu… Chodź tu do nas. Mam twoją dziewczynę — zarechotał złowieszczo.

Chang wyszedł zza jednego z regałów z przygotowaną do strzału kuszą.

Dziewczyna wisiała dobre dziesięć centymetrów nad podłogą. Tłusty oblech obejmował ją jednym ramieniem, zasłaniając się nią jak szmacianą lalką. Oplatał jej korpus tuż nad linią piersi i mocno przyciskał do siebie. Przy jej gardle trzymał długi myśliwski nóż.

Chang stał naprzeciwko. Wciąż celując z kuszy do podwodnych polowań w tę „górę sadła”.

— Odłóż to, chłopcze! Albo koleżance stanie się ku-ku — odezwał się ochrypłym głosem.

Chang wpierw uniósł naciągnięty harpun, po chwili opuścił go jednak, odkładając broń na podłodze przed sobą.

— Grzeczny chłopiec! — Napastnik wykrzywił wargi, uśmiechając się półgębkiem. Jednocześnie postawił dziewczynę na ziemi.

Mycha ze swoją filigranową sylwetką wyglądała przy tym niemal dwumetrowym kolosie jak zabawka. Mimo to ciążyła odrobinę mężczyźnie. Tym bardziej że trzymając go za przedramię, cały czas się wierciła i próbowała wyswobodzić. Gdy tylko jej stopy dotknęły podłoża, od razu lewą piętą docisnęła do betonu i przekręciła. Mechanizm blokujący kolec w jej bucie został zwolniony.

Chang pokręcił jednak głową. Ona cały czas wpatrzona w przyjaciela, uniosła w górę podbródek. Jak gdyby chciała spytać, o co mu chodzi.

Chłopak opuścił wzrok na stopy stojącej przed nim dwójki, po czym uniósł go, z powrotem wbijając się nim prosto w jej oczy. Przekręciła piętę, blokując mechanizm w poprzednie położenie. Zaczęła się wiercić próbując się obrócić chociaż o kilka centymetrów w lewo lub prawo. Ostrze noża przytknięte do jej gardła zostawiło krwawy ślad na jej naskórku. Dryblas za jej plecami nieco mocniej ją ścisnął i poluzował nacisk swojego oręża. Musiał również stanąć w lekkim rozkroku, by zapewnić sobie stabilną pozycję. Kiedy tylko jego stopy znalazły się w kilkudziesięciu centymetrowym odstępie od siebie, Chang energicznie skinął głową.

Kolejne kilka ruchów dziewczyny nastąpiło tak szybko po sobie, że gdyby stojący obok, postronny obserwator mrugnął, zapewne przeoczyłby całą akcję.

Mycha stuknęła czubkiem lewej podeszwy w piętę prawej. Przenosząc jednocześnie ciężar ciała na lewą nogę, szurnęła w przód podeszwą prawego buta robiąc spory wykop. Sprężyna zamontowana w niemal sześciocentymetrowej grubości podeszwie wysunęła dziesięciocentymetrowe ostrze zamocowane pod piętą. Powracająca z wymachu noga, idealnie przesmyknęła się między udami napastnika, bezbłędnie trafiając go czubkiem ukrytego noża w krocze. Zszokowany, poluzował miażdżący pochwyt, jednocześnie uwalniając ofiarę spod swojego noża.

Mycha runęła w przód i przetoczyła się na bok. Ciągnąc za sobą, nadal wbity w przeciwnika nóż. Jej przyjaciel, robiąc przewrót w przód, złapał za kuszę. Pociągnął za spust w momencie, kiedy wylądował stabilnie na podkulonej nodze. Harpun szarpnął w przód i po chwili sterczał z czoła napastnika niczym róg narwala.

Oboje pozbierali się szybko. Martwy kloc ludzkiego mięcha zwalił się na podłogę. Dwójka przyjaciół stała tuż obok, wciąż mu się przyglądając.

— Dzięki Chang! — odezwała się dziewczyna z różową czupryną, biegnąc obok kolegi.

— Nie ma sprawy. Gdyby miał adidasy to co innego…, ale tych jego buciorów twój kolec by nie przebił. — Uśmiechnął się, łapiąc w biegu plecak i puszczając do niej oko.

— A wiesz, nigdy wcześniej nie widziałam jednorożca. Przereklamowany brzydal. — Oboje wybuchli szybko stłumionym śmiechem.

Kilka chwil później zatrzymali się za ceglanym murkiem jednego z budynków. Przycupnęli, aby odetchnąć. Chłopak uniósł dwoma palcami brodę dziewczyny. Zdjął swoją bandanę i owinął wokół zakrwawionej szyi.

— Cholera! Jednak cię dziabnął — skwitował.

— Taaa… za mocno mu wierzgałam.

— Jak wrócimy, będzie trzeba to opatrzyć. Może zostać blizna — dodał, wyciągając dłoń, żeby pomóc jej wstać.

Ruszyli w drogę powrotną. Tym razem baczniej rozglądając się wokół. Dziewczyna poprawiła chustę na szyi. Spojrzała na zakrwawione palce.

— Po co to robisz?! W sensie. Po co tak ryzykujesz?! Wymykasz się, łazisz gdzieś w pojedynkę. Gdybyś był tu dzisiaj sam, to…

— To nic by się nie stało, bo wcale bym nie był tutaj, tylko gdzie indziej. — Przerwał jej ostrym tonem.

— Zabrałem cię tutaj, bo byłem pewny, że tu nikogo nie spotkamy. Od kilku tygodni tamto miejsce sukcesywnie pustoszało, ludzie nie mieli wody, a sklep był zakratowany. Mieszkały tam głównie starsze osoby, takie, o których zwykło się mówić, że „starych drzew się nie przesadza”. Zmuszeni sytuacją, przenieśli się jednak bliżej centrum, do jednej ze szkół, która z początku działała jako punkt ewakuacyjny –kontynuował. — Pamiętasz tych żołnierzy ubranych na czarno? Z początku przyjeżdżali tam regularnie ze swoimi patrolami. Potem odpuścili i… Po pewnym czasie ktoś podłożył pod szkołę ogień, budynek spłonął razem ze wszystkimi mieszkańcami w środku. Tej feralnej nocy zginęło w tym miejscu ponad pięćset osób.

Mycha stanęła, łapiąc go za ramię. Zatrzymała ich marsz.

— Skąd to wiesz?!

— Byłem tam. Widziałem dogasające pogorzelisko. Dwóch strażaków stało w swoich kurtkach i kaskach. Patrzyli i płakali. Na parterze z okna zwisały przewieszone przez parapet zwęglone ciała kilku osób. Nie dali rady uciec. Wtedy, w tym miejscu widziałem ostatni patrol. Stali i przyglądali się z dystansu, nie podeszli bliżej. Obserwowali skryci w cieniu. —

— O, kurwa. — Wyrwało się z ust dziewczyny, zdławione gdzieś głęboko w zaciśniętym gardle.

Chłopak stał naprzeciwko niej, nadal zwrócony placami, nie odwrócił się jednak w jej stronę. Pociągną nosem.

— Tam, na poddaszu mieszkały również rodziny z małymi dziećmi. Tamci dwaj strażacy mówili później, że musiały zatruć lub udusić się dymem albo spłonąć we śnie, bo ich spalone szczątki nadal leżały na resztkach po materacach, w tym, co kiedyś było zapewne śpiworami.

— Sss… skąd to wszystko wiesz?

— Bo… Bo ja… — Chang przełknął głośno ślinę i pociągnął jeszcze głośniej nosem. — Ja im pomagałem. Zanosiłem im jedzenie znalezione w sklepach i w prywatnych domach. Ryby, które złowiłem, lekarstwa, wszystko, co się im przydawało.

Głos mu się załamał, a ramiona zaczęły podrygiwać spazmatycznie. Mycha, z niemałym problemem, odwróciła go do siebie twarzą. Pierwszy raz w życiu, od kiedy się poznali, ponad dwanaście lat temu, widziała go płaczącego. Objęła go mocno za szyję i przyciągnęła do siebie, tuląc. Chang schował swoją twarz w jej ramieniu. Potrzebował tego. Po prostu czasami facet też musi się wypłakać.

Wrócili na działkę, wchodząc główną furtką. Już od progu Hexa rzuciła się do Mychy, z przerażeniem w oczach.

— Co się stało? — Dopadła do dziewczyny, natychmiast zaglądnęła pod przemoczoną od krwi chustę na jej szyi.

— Spoko. To nic takiego, ledwie zadrapanie. — Mycha bagatelizowała dość głęboką, wbrew pozorom, ranę.

Hugin podszedł do Changa i chociaż zazwyczaj potrafił utrzymać nerwy na wodzy, tym razem wbrew swojemu zwyczajowi złapał chłopaka za szmaty i zaklął siarczyście, cedząc przez zęby wprost w jego twarz:

— Kurwa! Miałeś jej pilnować! CHANG!

— I pilnowałem. Zaskoczył nas. — Zaatakowany chłopak próbował się bronić i tłumaczyć.

— Miałeś ją bezpiecznie zabrać na ryby, a ty nawet to musiałeś spieprzyć.

Zefir odebrał od Changa apteczkę samochodową, którą chłopak trzymał w ręce. Półkrwi Azjata wyciągnął w stronę blondyna jeszcze rękę ze swoim plecakiem.

— W środku jest jodyna i maść z antybiotykiem — powiedział do Zefira. — Daj to Hexie.

Dziewczyny siedziały już na werandzie. Starsza odchylała głowę młodszej za brodę do góry, obmywała ranę przegotowaną wodą z butelki.

Kilka pojedynczych cięć utworzyło na skórze dziewczyny szeroki na ponad centymetr wzór. Trzy najgłębsze cięcia były mocno zaczerwienione i spuchnięte. One na pewno zostawią blizny, uznała Hexa w myśli.

Aż do wieczora atmosfera była tak gęsta, że można było zawiesić topór wojenny w powietrzu. Samo powietrze zaś było tak naładowane energią spięcia między Huginem i Changiem, że gdyby przetrwała jakaś elektronika, to teraz nawet bez podpinania do gniazdka mogłaby zacząć działać.

Opatrunek zrobiony przez Dorotę wyglądał trochę jak kołnierz ortopedyczny. Przyklejony, szeroki plaster odpadał nieustannie w wyniku zwykłych ruchów głową. Dlatego kilkukrotnie owinęła go dodatkowo bandażem, z przyniesionej przez nieostrożną dwójkę apteczki samochodowej. Wcześniej zanim ruszyli w drogę powrotną, Chang odprowadził ją do lasu i sam pobiegł do jednej z kamienic, które mijali. Mycha mówiła mu, że nie ma takiej potrzeby, ale on i tak nie posłuchał i po kilku minutach zjawił się niosąc jodynę, wodę utlenioną i tubkę z jakąś maścią.

Mycha wróciła wspomnieniami do czasów, kiedy będąc dziećmi, bawili się na tyłach domu dziecka. Chang przychodził tam zazwyczaj zaraz po szkole do swojej mamy. Czekał, aż skończy pracę, żeby później razem z nią wracać do domu. Zwykle też miał ze sobą swoją deskorolkę, a czekając na mamę, jeździł na niej po asfaltowym boisku do kosza. Robił, a w zasadzie uczył się robić triki. Podskakiwał w miejscu, obracając lub unosząc deskę, jeździł na dwóch kółkach, wskakiwał na krawężniki i ślizgał się po nich, wcześniej smarując ich krawędzie parafiną ze świeczek.

Pewnego razu Mycha poprosiła go, żeby dał jej się przejechać. Rozpędziła się kilkoma odepchnięciami, by chwilę później hamować kolanami o szorstki asfalt. Przewróciła się, uderzając głową o jeden z krawężników. Straciła przytomność na kilka minut. Jednak odzyskała ją i wydawało się, że wszystko jest już w porządku, zanim pojawiła się karetka.

Wtedy po raz pierwszy naraził małą blondyneczkę na poważne niebezpieczeństwo, nie dając jej swojego kasku i ochraniaczy. A jego matka powiedziała mu, że powinien być bardziej przezorny i rozsądny.

Kiedy przyjechała karetka i zrobiło się niewielkie zamieszanie, wtedy wściekła Hexa dopadła go i przyparła do muru, nieomal tak samo zła na niego, jak dziś.

— Jeśli coś jej się stanie, zabije cię, ty zasrany Japońcu! — Z jej oczu biła czysta nienawiść.

Nie miał pojęcia, skąd dziewczyna wzięła się tak szybko w pobliżu. Od dwóch lat nie mieszkała już wtedy w domu dziecka, a przychodziła wyłącznie w regularne odwiedziny, żeby być blisko swojej małej Myszki. Wtedy już od roku mieszkali z Huginem we wspólnie wynajętym mieszkaniu niedaleko bidula. Starając się o adopcję lub przynajmniej uznanie ich za rodzinę zastępczą dla Pauliny, Mikołaja i Daniela. Wszystkich pięcioro zesłał wcześniej w to miejsce podły los. Ten sam los połączył ich szczęśliwym trafem w tym samym miejscu i tym samym czasie. Natomiast niedługo później jasnym stało się, że bez tej małej istotki, która w każdym z nich trąciła swoją charyzmą najczulszą ze strun duszy, nie byliby w stanie powiązać nici swojego przeznaczenia w tak ścisły splot. To Mycha pojawiając się w domu dziecka, spoiła ich piątkę, a Chang nieomal nie zniszczył tego spoiwa, swoim nieostrożnym postępowaniem.

Teraz po raz drugi naraził Paulinę na tak poważne niebezpieczeństwo. Wtedy wypadek wydarzył się im, kiedy zwyczajnie, jak to dzieci, po prostu się bawili. Tym razem byłoby inaczej, gdyby tylko jej odmówił. Przecież mógł to zrobić. Wymknąć się bez niej. Nie narażać jej. Oboje nie wyglądali na swój wiek. Nie wysocy, drobnej postury, ona wręcz filigranowa. Idąc ulicą, można by pomylić ich z gimnazjalistami lub co najwyżej licealistami.

Hugin miał rację, spieprzyłem. Po raz drugi spieprzyłem, męczyła go ta myśl, ciągle kołacząc się mu po głowie.

Oprócz złości, jaką odczuwał na siebie, nadal nie zeszło z niego ciśnienie po zabiciu tamtego tłuściocha. Doskonale wiedział, że spaślak nie pozostawił mu wyboru, albo tamten, albo oni z Mychą. Dzisiaj było łatwiej niż za pierwszym razem. Niestety to nie hollywoodzka produkcja, gdzie trup ścieli się gęsto, a bohater ma na to wyrąbane i po wszystkim pali fajkę, dokładnie tak samo, jak po udanym seksie. W realnym świecie takie gówno za każdym razem zostawia po sobie ślad w psychice. Ojciec opowiedział mu kiedyś, że Japończycy mają takie powiedzenie: Każdy zły uczynek zabiera kawałek duszy do świata demonów. Ważne, żeby nie odesłać jej tam całej. I właśnie tak czuł się w tym momencie Chang. Zastanawiał się, który z dzisiejszych uczynków oderwał i odesłał większy kawałek jego duszy do krainy demonów.

Zastanawiając się nad tym dylematem, nagle poczuł na swoim ramieniu czyjąś dłoń. To Hugin przyszedł do ogniska, przy którym siedział Chang.

— Można?! — zapytał, wskazując na pieniek ustawiony obok ognia jako siedzisko.

— Jasne, siadaj. Ja już i tak miałem iść się położyć — odpowiedział chłopak.

Hugin spojrzał w kierunku domku, gdzie siedziała reszta przyjaciół. Każde robiło coś, zajmując się sobą.

— Przepraszam — rozpoczął Chang.

— Nie! To ja ciebie przepraszam! — przerwał mu Hugin.

— …ale…

— Nie! Proszę! Nie przerywaj mi i posłuchaj. — Ponownie nie pozwolił chłopakowi rozwinąć myśli, dodatkowo ściskając mu bark silną dłonią.

— Zareagowałem… znaczy. Wydarłem się… hmm… Poniosło mnie. Rozumiesz, wy wszyscy wiecie, że nasza piątka i ty stworzyliśmy coś. Coś tak niesamowicie niemożliwego. Byliśmy dla siebie obcymi ludźmi, a staliśmy się rodziną. Każde z nas za pozostałych… Ja za was, Hexa… nawet Zefir. Jestem o tym przekonany, że nawet on. Mimo że tego nie okazuje, dałby się pociąć za każdego z nas. Dlatego tak bardzo się zdenerwowałem. Chociaż wiem, że nie naraziłbyś nikogo z nas świadomie. Wiem, że to był przypadek, cały ten parszywy świat, jaki teraz mamy to jeden wielki przypadek. A my? Musimy to przetrwać, bo mamy tylko siebie, bo możemy liczyć wyłącznie na siebie. Wszyscy inni są dla nas zagrożeniem i tak musimy ich traktować. — Spojrzał w kierunku werandy i z powrotem na Changa.

— Prawdę mówiąc, nie wiem, co bym zrobił, gdyby któremukolwiek z was przydarzyło się coś… poważniejszego. Hexa mówi, że rany na szczęście nie są groźne i najwyżej zostanie kilka blizn, ale mogło być o wiele gorzej. Musisz! NIE! Wszyscy musimy być bardziej ostrożni.

Chłopak westchnął ciężko. Chciał coś powiedzieć, tylko że Hugin powiedział już wszystko, co było do powiedzenia. Mimo to zaczął, jednak zupełnie inaczej niż planował:

— Naprawdę nie chciałem jej narażać. Od kilku dni nikogo tam nie było. Dlatego ją tam zabrałem, byłem przekonany, że to bezpieczne miejsce.

— No, to teraz już wiemy. I nie mówię tu wyłącznie o tobie, o mnie, czy Myszy, wszyscy się przekonaliśmy, że nie ma już bezpiecznych miejsc.

Hugin sięgnął swoją długą i co najmniej dwa razy grubszą ręką niż ręka drobnego Changa. Przyciągnął go do siebie i przytulił, poklepując po plecach.

— Jesteśmy jak taki… sześciokąt foremny. Heksagon. Każde z nas jest tak samo ważne, każdy ma swoje miejsce, a wszyscy razem stanowimy idealny kształt. Nikt się nie wychyla i nikt nie przegina w żadną stronę, bo inaczej ta figura się zawali, straci swoje proporcje i będzie jedynie koślawą parodią symetrycznego piękna. Dlatego tak ważne jest to, że możemy na sobie polegać i sobie bezgranicznie ufać. Pamiętaj o tym — powiedział poważnie mężczyzna, wstając z pieńka robiącego za taboret. — I chodź do środka, bo jest coraz chłodniej, a nie chcemy, chyba żeby „jeden” zaraził katarem pozostałą piątkę. — Puścił do chłopaka oko.

— A tak w ogóle, jak się trzymasz? Chcesz pogadać o tym gościu, którego dziś zabiłeś? — Twarz Hugina znów nabrała poważnego wyrazu, a wzrok — stalowego chłodu i opanowania.

— Nie ma o czym gadać — odparł chłopak.

— Okej. Jak uważasz, w razie czego pamiętaj, że jestem i zawsze cię wysłucham.

Hexa nadal się trochę boczyła na Changa. Jednak i ona po chwili podeszła do niego, gdy wchodził na werandę. Przytuliła go i wyszeptała z przekąsem wprost do jego ucha:

— Jaja ci urwę, zrobię z nich sushi i każę ci to zeżreć, jeśli jeszcze raz odwalisz taki numer. Zrozumiano?!

— Zrozumiano, proszę pani! — Odwzajemnił jej uścisk. Po czym dodał:

— Przepraszam. Przecież wiesz, że was kocham. Jesteśmy rodziną i nie zrobiłbym specjalnie niczego, żeby kogokolwiek was narazić albo zranić.

— Wiem — powiedziała, lecz już tylko w myśli dodała: Mam taką nadzieję.

Poruszony słowami obojga starszych przyjaciół, a szczególnie Hugina, Chang nie mógł zasnąć. Myślał o porównaniu ich przez mężczyznę, do geometrycznego, idealnego kształtu, o tym, że przypominają sześciokąt foremny. W jego głowie pojawiła się myśl, że to porównanie jest bardziej niż trafne. Mimo różnej aparycji, różnych zainteresowań i umiejętności, tworzyli idealnie zgraną grupę doskonale uzupełniających się wzajemnie ludzi. A taka grupa powinna mieć coś, jakiś znak, symbol. Coś, co jest, namacalne i daje w każdej sytuacji mentalne wsparcie.

Miał już pomysł. Wiedział, co ma zamiar zrobić następnego dnia.

ROZDZIAŁ VI

Rano Chang wstał o świcie. Zabrał plecak, ładując do niego kilka batonów proteinowych, które przynieśli dzień wcześniej z Mychą. Na stole stał niedopity kubek kawy i chociaż średnio smaczny, wlał w siebie zimny napój. Wyszedł głównymi drzwiami, najciszej jak to możliwe, stawiając ostrożnie każdy krok.

Dwie godziny później szedł opustoszałymi ulicami, przynajmniej w połowie, rodzinnego miasta.

Nie mógł uwierzyć w obraz nędzy i rozpaczy, jaki teraz sobą prezentowało. Ledwie kilka tygodni temu to tętniące życiem miejsce było jego domem. Dziś wyglądało jak poligon, po którym przetoczyła się frontowa zawierucha. Większość domów i mieszkań jakie mijał, świeciła pustkami. Niedobitki mieszkańców chowały się po kątach, spoglądając niepewnie, wręcz wrogo, na przechodnia.

Chłopak swoją posturą nie mógł w nikim wzbudzać strachu, a mimo to ludzie, obok których przechodził, trzymali się od niego na dystans. Omijał miejsca zawalone wrakami samochodów, wyrzuconymi z okien meblami czy w końcu zwęglonymi zwłokami ludzi. Sam również nie próbował nawet nawiązywać kontaktu wzrokowego, nie wspominając nawet o werbalnym. Unikał spojrzeń, żeby nikt nie potraktował jego ciekawości opacznie, odbierając ją jako zaproszenia do starcia.

Doszedł do miejsca, które znał jak własną kieszeń. Teraz zupełnie nie przypominało kamienicy, gdzie mieszkali Hexa i Hugin, a on zamieszkiwał od czasu do czasu z resztą „przybłęd”. To zazwyczaj obraźliwe słowo, dość dobrze opisywało sytuację życiową pozostałej piątki. On miał normalny dom, kochającą rodzinę i solidną paczkę prawdziwych przyjaciół. Oni zaś stanowili zebraną do kupy bandę wyrzutków. Dzieci z marginesu, których nikt albo nie chciał, albo takie, które zostały same. Byli wyrzutkami, a jednocześnie stali się dla siebie taką rodziną, która ich już nigdy nie odrzuci. Ludzie mawiają, że rodziny się nie wybiera, a oni stworzyli właśnie taką, jaką sami dla siebie wybrali.

Pogrążony we własnych myślach, niemal odruchowo skoczył na gzyms budynku, zamiast wejść do klatki schodowej. Kilkoma susami znalazł się na balkonie pierwszego piętra. Korzystając z odstającej od muru rynny, płynnym ruchem znalazł się piętro wyżej, a stamtąd skacząc po parapecie okna, przeniósł się na drugi rząd balkonów. Kolejne piętro pokonał, podciągając się na kutej balustradzie.

Nie raz przemierzał już ten sam tor przeszkód. Zajawka na parkour w pewnym sensie wzięła się właśnie stąd, że wymykał się z domu rodzinnego przez okno i balkon, żeby spotykać się ze swoimi przyjaciółmi. Z czasem rozwinął swoją sprawność i umiejętności na tyle, że mógł wchodzić do ich mieszkania o każdej porze dnia i nocy, a wcale nie potrzebował do tego kluczy.

Stanął w największym pokoju, wchodząc oknem balkonowym. Na szczęście tu nic się nie zmieniło od dnia, w którym opuścili to lokum. Było trochę więcej kurzu i odrobinę sadzy. Zapewne powstałej na skutek spalenia kilku aut i opon tuż pod oknami kamienicy, ale wszystko wewnątrz zostało po staremu. Udał się wprost do pokoju Hugina.

Ogromny obraz na ścianie prezentował mroczny pejzaż pola bitwy. Na pierwszym planie stali Odyn, Thor i Loki. Cała trójka nosiła wyraźne znamiona przebytej walki. Ich oblicza umęczone, zrezygnowane, bo nawet bogowie bywają śmiertelni. Ragnarok jest bowiem gehenną dla nich tak, jak obecny stan rzeczy dla ludzi.

Chang podszedł do komody. Wysuwał i zasuwał po kolei szuflady. Otwarł drzwiczki po jednej i drugiej stronie, zaglądając do obu. W końcu podszedł do szafy na ubrania.

Ostatecznie znalazł na jej dnie to, czego szukał. Metalowe puzderko, w jakim zazwyczaj dawniej w szpitalach trzymano narzędzia chirurgiczne, a w nim zestaw do wykonywania tatuaży.

Dwie maszynki, wymienne jedno- i wielorazowe igły oraz resztki tuszy. Niestety pigmenty zgęstniały do konsystencji kisielu. Dlatego wyrzucił większość na biurko. Zabrał tylko czarny, na wypadek, gdyby nie udało się jednak znaleźć nic lepszego.

Kwadrans później, niosąc w plecaku kilka drobiazgów, szedł w stronę rynku.

Mijał właśnie miejsce pracy jego rodzicielki, kiedy usłyszał stłumiony pisk dziecka. Obejrzał się. Za firanką okna na pierwszym piętrze dostrzegł cienie postaci. Podszedł do murowanego płotu i przeskoczył go jednym sprawnym susem.

W środku zastał dwójkę opiekunów, mieszkających na stałe w ośrodku. Własnych dzieci mieć nie mogli, więc poświęcili życie dla tych, którym mogli w jakikolwiek sposób pomóc.

— Co wy tu jeszcze robicie? — zapytał przejętym głosem.

— Nie mamy dokąd pójść. Nikt nas nie przygarnie. Dzieci muszą mieć schronienie i opiekę, no a tutaj możemy spróbować dać im choć namiastkę normalności — odpowiedziała pani lub jak dzieci ją zazwyczaj nazywały, ciocia Zosia.

— …, ale tu jest niebezpiecznie, jak dajecie sobie radę bez wody.

— Mamy wodę — oznajmił Marceli, mąż kobiety, tuląc do uda chowającą się za nim najwyżej czteroletnią dziewczynkę.

— To zaleta tych starych poniemieckich kamienic — dodał. — W piwnicy jest ręczna pompa ze studni głębinowej. Jedzenie też na razie mamy. Niewiele, ale na nasze potrzeby starcza. Są jeszcze dobrzy ludzie. Pomagają nam czasami. Nawet jeden lekarz tu czasem zagląda. Chociaż już dwa razy go napadli, bo myśleli, że niesie jakieś mocniejsze leki.

— Potrzebujecie czegoś? Mogę wam jakoś pomóc?

— Kochany Maćku. A co ty możesz nam pomóc? Opiekuj się swoimi przyjaciółmi. Dbaj o nich. Wiemy, co robiłeś dla mieszkańców szkoły, a popatrz, jak skończyła się dla nich dobroć innych. Zginęli za biblijne dwie ryby i siedem bochenków chleba. Uważaj chłopcze na motocyklistów… Podobno to oni spalili szkołę. Nie zabrali niczego. Chcieli tylko pokazać, że to oni mają jeść pierwociny, a nie dostawać resztki i ochłapy. To oni zrzucają resztki z „pańskiego stołu”. Ludzie od tamtego czasu, boją się od kogokolwiek pomocy przyjmować, a jeszcze bardziej boją się pomoc ofiarować. Na domiar złego w mieście pojawiają się patrole tych ludzi w czarnych mundurach. Oni są jeszcze gorsi od tych bandziorów. Oni nie pytają, nie stawiają warunków, albo cię zabierają ze sobą, albo giniesz na miejscu. Nie masz innej opcji, trafiając pod lufy ich karabinów.

Chłopak zacisnął pięści, aż zbielały mu knykcie. Zdawał sobie sprawę, że to mogła być prawda. Już raz widział przy stacji benzynowej, jak czterech mężczyzn zlewało z unieruchomionej cysterny paliwo do kanistrów. Schował się wtedy i obserwował ich z daleka. Faktycznie wyglądali jak stereotypowi członkowie gangu motocyklowego. Dżinsowe spodnie i kurtki, na nogach solidne buciory. Na wierzch założone skórzane kamizelki, z pokrywającym niemal całe plecy rysunkiem. Chłopakowi nie udało się wtedy doczytać maksymy wypisanej gotyckim pismem. Jednak wyraźnie widział rysunek szkieletowego jeźdźca w płomieniach na klasycznym chopperze. Dwóch z mężczyzn miało dodatkowo skórzane nogawice.

Wtedy Chang zastanawiał się, po co nadal noszą takie rzeczy, skoro i tak wszystkie pojazdy nie działają. Okazało się, że nic bardziej mylnego. Tamci skończyli napełniać swoje kanistry. I zniknęli za ściana budynku stacji. Chwile później dało się słyszeć niski gardłowy ryk ich bestii. Trzy motocykle wyjechały zza pawilonu. Dwa w stylu amerykańskiego Harleya a jeden z dwoma pasażerami, wyglądał na wojskową maszynę z koszem. To właśnie w tym koszu znajdowały się wszystkie pojemniki z benzyną. Mężczyzna na tylnym siedzeniu asekurował te, które wystawały ponad krawędź siedziska.

Odjechali w kierunku przemysłowego przedmieścia, wjeżdżając na obwodnicę miasta specjalnie wybudowaną, żeby odciążyć stare, wąskie uliczki centrum. Tamtejsza kopalnia z przyległymi do niej zakładami i sporych rozmiarów bocznicą kolejową, stanowiły swoiste miasto w mieście. To stamtąd najczęściej wyjeżdżały składy z węglem wprost do elektrowni. W normalnych czasach autobusem komunikacji miejskiej można było dojechać tam w zaledwie kilka, najwyżej kilkanaście minut. W hali starej parowozowni miasto w ramach rewitalizacji terenów poprzemysłowych wybudowało spory zadaszony skatepark.

Dlatego Chang znał tamte tereny dość dobrze. W dodatku nieraz z chłopakami z grupy parkourowców wpadli na genialny ich zdaniem pomysł. Zgodnie z zasadą „na przypale albo wcale”, wbijali się na teren kopalni lub bocznicy kolejowej.

Wielokrotnie uciekali przed ochroniarzami albo służbą ochrony kolei, choć nigdy nie kradli węgla, miedzi z trakcji, ani nie robili nawet głupich dowcipów z usypem części węgla. Dostawali w ten sposób tak upragniony zastrzyk adrenaliny.

Chang szedł ostrożnie, poruszając się blisko ścian kamienic otaczających zabytkowy rynek. Podobnie jak kiedyś skradał się niepewny czyhającego za rogiem niebezpieczeństwa. Odczuwał pobudzający wpływ adrenaliny tej samej co kiedyś, z chłopakami na odkrywaniu zakazanych miejsc. Tej jakże różnej od wczoraj wpompowanej do żył, w momencie naciskania spustu kuszy.

Znalazł uliczkę, której szukał, skręcił w nią, mijając sklep papierniczy na rogu. Pomyślał znowu o Paulinie. Wracając, zajrzy do niego i może uda mu się znaleźć jakieś artykuły dla malarzy.

Po powrocie, grubo przed zwyczajową porą, zastał jedynie czworo przyjaciół. Okazało się, że Kita znów jest na posterunku i obserwuje faceta z elektrowni.

— Mam coś dla ciebie — powiedział Chang, podając Huginowi metalową kasetkę.

— Zwariowałeś?! Mało ci było wczoraj atrakcji?! — Z wyrzutem, zgromił go wzrokiem.

— Tak, zwariowałem. I powiem ci coś jeszcze. Jestem jednym z wierzchołków tego cholernego sześcioboku i chcę to pokazać całemu światu, bo jestem z tego dumny!

Mężczyzna spojrzał z zaciekawieniem na stojącego przed nim pewnego siebie chłopaka. Zastanawiał się nad jego słowami przez moment. Po czym spytał:

— Co masz na myśli?!

— Chcę, żebyś zrobił mi tatuaż. — Wyciągnął wyrwany skądś kawałek papieru.

Prosty, odręczny rysunek widniejący na papierze, przedstawiał dwa sześciokąty, wpisane jeden w drugi. Nie były idealnie foremne, ale tak miały wyglądać.

Ich boki oddalone od siebie nie więcej niż dwa, może trzy milimetry, miały symbolizować ich sześcioro i otaczającą ich przyjaźń. Tak wyjaśnił znaczenie symbolu chłopak. Hugin skinął głową. Wiedział, że siła tego przekazu tkwi w prostocie.

Jako student dorabiał w salonie tatuażu. Nie był artystą, lecz solidnym rzemieślnikiem. Nie miał artystycznego zacięcia, ale technicznie był bardzo dobry. Potrafił odwzorować na skórze niemal każdy przyniesiony rysunek.

Wielokrotnie widział i realizował skomplikowane wzory, wymyślne zawijasy, piękne graficznie, lecz „puste” symbole. Tym razem było inaczej, bo Chang przyniósł mu banalny rysunek mający tak głębokie znaczenie.

— Chang, to nie jest takie proste. Owszem mam swoje aparaciki i tusze, ale one działają na prąd. O! A ten na sprężone powietrze, ale musiałby działać jakiś kompresor, a one też są zazwyczaj na prąd.

— A zadziała z butli?

— Z jakiej butli — zapytał zdziwiony Hugin.

— Takiej do nurkowania. Dałoby radę? — odpowiedział pytaniem chłopak.

— Myślę, że tak. Byle dało się do niej dokręcić reduktor na ciśnienie sześć bar. Ej! Ale skąd weźmiesz taką butlę? —

— Z centrum nurkowego, naprzeciwko elektrowni. Robili szkolenia i kursy. Mieli cały sprzęt. A teraz zostały tam dwa duże zbiorniki, z których napełniali butle. Co prawda manometry wskazują tylko jakieś sześćdziesiąt procent, ale myślę, że powinno wystarczyć. Hmm?

Wieczorem po powrocie Kity omówili szczegóły wyprawy do centrum nurkowego.

Jednak zanim to zrobili okazało się, że ich rudy zwiadowca też ma ciekawe informacje.

Udało mu się wkraść na teren elektrowni. Nie tylko na teren, ale wszedł nawet do bloku numer dwa. Tam, gdzie widzieli z Changiem tych kilku pracowników. Kita miał rację, w całej elektrowni nie było już chyba nikogo, poza tym jednym, ostatnim człowiekiem. Przeszedł po kompleksie, robiąc szybki rekonesans. Hale i magazyny były pootwierane i głuche. Rzeczy w szatniach pozostawione w szafkach i porozrzucane po podłodze. Sterownia świeciła pustkami, za to na tablicy kontrolnej nie jarzyła się ani jedna lampka. Bocznica kolejowa ze zsypem, zastawiona składem pełnym węgla, a obrotnica zamarła z wagonem przekręconym o kilkadziesiąt stopni.

Kita z początku starał się skradać niczym komandos w filmach akcji. Ale po kilkudziesięciu metrach i kilkunastu kolejnych pomieszczeniach, szedł spokojnie. Nadal trzymał rękę na kaburze swojego pistoletu, ale na szczęście nie musiał go ani razu dobyć.

Jedynym miejscem, gdzie mógł napotkać ludzi, był, jak się okazało, obecnie zamieszkały od pewnego czasu przez tylko jedną osobę, blok drugi.

Dostał się do niego przez dach. Włazem technicznym wszedł na korytarz, który obserwował zza płotu. Znajdujące się niemal pod samym stropem pomieszczenia kontrolne i biura były w ogóle nieuczęszczane. Dlatego korzystając ze schodów przeciwpożarowych, dostał się na dach bloku energetycznego numer dwa, wchodząc na niego z sąsiadującej z nim kotłowni. Położył się na podłodze zawieszonych niczym antresola pod sklepieniem biur, obserwując z wysokości ogromną halę z turbinami.

Dwie z trzech, stały na głucho unieruchomione.

Trzecia kręciła pełnymi obrotami. Znaczy się, nie mógł tego wiedzieć, bo nie znał się na pracy turbin. Jednakże miał wrażenie, że taka prędkość wirowania namalowanej spirali na wale turbiny, powinna być uznana za jej pełnoprawną sprawność działania.

Człowiek, którego widywał już wcześniej, co jakiś czas podchodził, sprawdzał coś w niewielkiej metalowej konstrukcji obok turbiny, po czym kręcił jakimiś zaworami.

Po chwili procedurę powtarzał w odwrotnej kolejności. Na koniec wracał do przygotowanego dla siebie zakątka hali. Miał tam rozkładany fotel turystyczny, palenisko, przypominające koksownik, kilka dużych butli z wodą do dystrybutora oraz jakiś rodzaj posłania. Z tej odległości Kita nie był w stanie ocenić czy to były wyłącznie koce ułożone na materacach, czy też jakieś inne łóżko polowe.

Kita zaproponował, żeby przyjrzeli się temu wszystkiemu wspólnie. Przekonywał, że elektrownia, w której działa turbina, mimo braku obsługi kotłowni, a tym bardziej nieprodukująca prądu… to kwestia warta zbadania. Zefir potwierdzał i popierał jego tezę.

Hugin obiecał zastanowić się nad tym.

Następnego ranka we czterech ruszyli po sprężone powietrze w butlach. Dziewczyny zostały. Hexa zajęła się kolejną książką, a Mycha, jak to mają w zwyczaju myszy, przycupnęła w kąciku i po cichutku, coś tam sobie skubała.

Chang zaproponował drogę nieco krótszą, ale częściowo prowadzącą w zabudowanym terenie.

Hugin nie chciał ryzykować. Wolał nie rzucać się nikomu w oczy, szczególnie po ostatniej niespodziance z udziałem dwójki jego młodszych kompanów. Tym razem Kita miał dwa rewolwery, a Hugin półautomatyczny pistolet z szesnastoma nabojami w magazynku.

Zefir zabrał nóż taktyczny, a Chang jedynie sprężynowca.

Dotarli szybciej niż zakładali. Mimo zarośli i podmokłego terenu w kilku miejscach niemal cały dystans udało im się pokonać truchtem.

Wysoki na ponad trzy metry płot zwieńczony był podwójną spiralą kolczastego drutu.

— Co, oni tu rekiny trenowali? –zapytał Zefir.

— Nie. To zostało po czasach, kiedy ten budynek był jeszcze magazynem gazów technicznych. Widzicie, ten kształt dachu miał w razie czego uratować ludzi, w czasie wybuchu ściany miały zostać nienaruszone, a cała siła eksplozji miała zostać skierowana w górę — wytłumaczył Chang.

— A ty? Skąd to wiesz, studiowałeś ten swój japoński czy architekturę inżynieryjną? — Zefir zmierzył go wzrokiem.

— Nie FRAJERZE! W odróżnieniu od ciebie potrafię czytać. A w środku mają broszury reklamujące ich szkołę, a w nich krótki rys historyczny. I!… uprzedzam twoje pytanie… nikt nie robił żadnych „rys na tej historii”, CIOŁKU!

Hugin pokręcił głową z niedowierzaniem. Spojrzał na Kitę z prośbą o pomoc.

— Będziemy tu tak stać czy wchodzimy do środka? — zapytał Kita, wchodząc między zachowujących się jak rozwydrzone dzieciaki w piaskownicy kumpli.

— Moment. Zaraz wam otworzę. Zazwyczaj wchodziłem inną stroną. Zaczekajcie — powiedział Chang, wstrzymując ich na chwilkę.

Zniknął w krzakach porastających jedną ze ścian parkanu z blachy trapezowej.

Kilka chwil później usłyszeli szczęk łańcucha, upadający jakiś metalowy przedmiot na podjazd i metaliczny zgrzyt zasuwy.

— Ohairi kudasai — powiedział, kłaniając się nisko, stojący przed nimi chłopak o wyraźnie azjatyckich genach.

— Że co?! — żachnął się blondyn.

— Właź! Patafianie. — Ponownie ukłonił się japońskim zwyczajem.

Szkoła nurkowa była bogato wyposażona. Pomimo że nie leżała w żadnym ze znanych kurortów, ani nawet nie miała takich atrakcji jak znane wszystkim nurkom w całym kraju zatopione koparki. Można było odnieść wrażenie, że przed całym tym szaleństwem, prosperowała całkiem dobrze. Ilość folderów prezentujących wachlarz prowadzonych amatorskich, ale również w pełni profesjonalnych szkoleń mógł to jedynie potwierdzać.

Hugin wziął kilka z kolorowych broszur do ręki i pobieżnie przejrzał. Kurs spawacza podwodnego, kurs ratownika, kurs nurka jaskiniowego. To kilka z wierzchu. Poza tym w oczy rzuciły mu się jeszcze dwie oferty — „Podwodne łowy — nauka polowania podwodnego z użyciem kuszy” oraz „Podwodne ABC, czyli jak oddychać pod wodą”. Na pierwszej okładce widniała fotografia mężczyzny w krótkiej piance i akwalungu trzymającego ten sam oręż, którym obecnie posługiwał się ich skośnooki przyjaciel, w czasie swoich wypadów do lasu. Ale nie to przekłuło uwagę Hugina. Na szyi tamtego gościa ze zdjęcia zobaczył znajomy tatuaż. Pamiętał go, w końcu sam go wykonywał. Sporych rozmiarów ośmiornica oplatała swymi mackami kark i szyję mężczyzny.

Technicznie rzecz ujmując spore wyzwanie, ale efekt godny podziwu. Sam Dawid był pod wrażeniem, kiedy macki spływały po karku na plecy, a dwie niczym naszyjnikiem oplatały całą szyję, krzyżując się nieco poniżej obojczyków pod brodą chłopaka, który zdecydował się na ten wzór.

Tydzień mozolnej pracy. Po dwie, do dwóch i pół godziny na raz. Mężczyzna, jak się teraz okazało, współwłaściciel przybytku, w którym właśnie się znajdowali, wytrzymał ból i niewygodne pozycje ciała, a końcowy rezultat zachwycił niejedno fachowe oko.

To był jeden z najlepszych, o ile nie najlepszy wzór, jaki Dawid wykonał w swojej karierze tatuatora. Przysłowiowa łezka nostalgii zakręciła się w oku młodego mężczyzny na ten widok i wspomnienie tamtych czasów.

— Hej! A co z właścicielami?! Nie pilnują tego? — zapytał całkiem sensownie Kita.

— Nie! — odpowiedział Chang.

— Właściciel niedługo po wyłączeniu prądu, uznał, że czas się ewakuować i uciekł na zachód. Wspólnik próbował sprzedać, co się da, ale jak się domyślacie stalowych butli, czy gumowych płetw nie da się zjeść. Więc ludzie go olali. A on zostawił wszystko w diabły i ruszył w stronę północno-zachodniej części kraju. Gdzieś tam podobno ma rodzinę.

— A ty, skąd to wiesz? — zapytał ponownie Zefir.

— Kumpel ze skateparku tu pracował, zanim zaczęły się zamieszki. Stracił tu robotę. Pracował, o tam, w tamtym warsztacie, gdzie nabijał butle powietrzem, regulował zawory i sprawdzał stan jacketów po nurkowaniach.

Przeszli z niewielkiej recepcji do sali wykładowej, a stamtąd do warsztatu na zapleczu. Dwa ogromne zbiorniki faktycznie pokazywały na manometrach około sześćdziesięciu procent zakresu zaznaczonego na zielono. Jednak co ważniejsze, obok ustawione w stojakach, czekały tylko na podłączenie gotowe do użytku pełne butle. Jedna taka butla ważyła około dwudziestu kilogramów. I, o ile pod wodą ciężar ten dało się zniwelować przy użyciu zbiorników balastowych w jackecie, to na powierzchni stanowiły dość spore obciążenie.

Kita zabrał jedną z kamizelek i załadował do niej dwie butle. Zestaw reduktora i aparatu oddechowego spakował zamiast na plecy do kieszeni z przodu. Poprawił kilka pasków i usztywniając całość, w ten sposób przygotowaną konstrukcję założył na plecy.

— Eee! Prawie jak plecak na moje wyprawy bushcraftowe. Może ociupinę cięższe, ale tutaj nie będę przecież chodził po górach.

Chwile później Hugin zakładał do przymiarki taki sam komplet. Może i nie był zbyt wygodny do noszenia na lądzie, jednakże wystarczająco komfortowy do jednorazowego transportu butli.

— Zefir, ogarniesz to wszytko, żeby do maszynki szło ciśnienie sześć bar?

— Z tymi tutaj cudeńkami? To istna zabawa. W tym warsztacie mają chyba wszystko.

Chang spakował kilka drobiazgów: maska płetwy, dwie kolejne kusze i harpuny zakończone różnymi grotami.

Zefir zabrał skrzynkę pełną narzędzi i najróżniejszych śrubek, zaworków, uszczelek i diabli wiedzą czego jeszcze. Jednak jednym z bardziej przydatnych znalezisk okazały się wodoszczelne latarki na zwykłe baterie. Chang wypatrzył coś jeszcze. Mały zwitek bawełnianego sznurka. Rozejrzał się dokładniej. Odnalazł pasujące do niego metalowe puszki zamontowane na bambusowych kijkach. Takie pochodnie wbrew pozorom, całkiem dobrze sprawdzały się na zewnątrz nawet jako niewielkie palenisko. Wystarczyło powiesić nad nimi puszkę albo ustawić na dwóch kamieniach metalowy kubek i pod nim taki palnik, a można było zagotować wodę. Obok znalazł też pięciolitrową bańkę z paliwem do ogrodowych pochodni. Reklama na opakowaniu głosiła: „Bez dymu i sadzy”.

Zatem nada się nawet do użytku wewnątrz domku.

Zefir grzebiąc po kartonach, szafkach i szufladach, znalazł spory zapas batonów proteinowych i energetycznych. Kilka opakowań tabletek musujących do sporządzania napojów izotonicznych i „bomb witaminowych”. Zebrał to wszystko do plecaka, a kiedy brakło mu w nim miejsca, dopchnął resztę do plecaka Changa.

Obładowani jak w dniu „zakupów” w markecie, wrócili do dziewczyn.

— A wy co chłopaki, idziecie nurkować. — Hexa zakpiła, widząc ich nietypowe fanty.

— Taa! Szykujemy się na biblijny potop — odpowiedział Hugin zmęczony taszczeniem ponad sześćdziesięciu kilogramów ładunku.

Kita sprawnie zdjął swój zestaw nurkowy i pomógł starszemu koledze. Hugin zdecydował się na zabranie jeszcze jednej mniejszej butli, ale już w połowie drogi żałował. Założony na klatce piersiowej plecak wpijał się mu w ramiona od ciężaru butli do niego włożonej. Zdecydował się ją zabrać, ponieważ nie zawierała sprężonego powietrza, ale czysty tlen. Prawdopodobnie do robienia mieszanek gazowych albo jako wspomaganie oddychania na wszelki wypadek.

W razie czego w centrum zostało jeszcze kilka pełnych, stały na osobnym stojaku.

ROZDZIAŁ VII

Zefir zniknął przed kolacją. Słyszeli jakieś stukania i dźwięk metalowych części dzwoniących o siebie. W końcu wyszedł skuszony wonią potrawki à la gulasz, z wołowiną z puszki i warzywami z ogródka.

— Mmm… możeeszz sprafffdziić apfffaracik? — wyseplenił do Hugina, łapiąc chłodne powietrze do ust, pełnych gorącego sosu.

— Zjedz spokojnie, bo się udławisz. Dzisiaj i tak już nie będziemy niczego dziarać. Za mało światła. Jutro sprawdzimy. I jak cię znam, nie ma potrzeby sprawdzania twojej roboty. Ja tylko wyreguluje kasetę, żeby za głęboko nie wchodziła i musi działać.

Następnego dnia pod igłę trafił Chang, potem Zefir i Kita. Dziewczyny też nadstawiły swoje ręce. W ten sposób do południa już wszyscy nosili znak heksagonu. Butla sprawdzała się bardzo dobrze, jedynie Hugin z początku musiał opanować regulację zaworu, żeby strumień powietrza nie marnował się, a był w pełni wykorzystywany.

Później wszystko szło już gładko. Dobrze, że Chang nie znał się na sprzęcie do tatuowania, bo zabrał z odwiedzonego salonu nie tylko czarny tusz, ale również trzy pudełka pełne igieł i kartridży. Dzięki temu nawet w tak spartańskich warunkach Hugin mógł stosować podstawowe zasady higieny. Na ostatku sobie również zrobił symbol podwójnego sześciokąta. Nie było najgorzej, ale nie mógł sam naciągnąć skóry pod maszynkę, i przez to jego rysunek wyszedł odrobinę nierówny mimo pomocnych dłoni Mychy.

Kiedy siedzieli tak naprzeciwko siebie, dziewczyna zapytała bardzo nieśmiało i mocno ściszonym głosem:

— Dawid? –Już samo brzmienie własnego imienia postawiło mężczyznę w stan wzmożonej czujności.

— Tak?

— …a zrobiłbyś coś dla mnie?

— To zależy, co masz na myśli, bo jak naleśniki to sorry, ale zawsze przypalam. Sama z resztą wiesz. — Uśmiechnął się, nie odrywając oczu od niemal ukończonego wzoru.

— No weź… Ja poważnie pytam. Chodzi o te moje szramy na szyi. Dałoby rade zakryć je tatuażem?

Mężczyzna zawiesił koniec aparatu tuż nad ostatnimi milimetrami wieńczącej dzieło kreski. Spojrzał w górę i zobaczył wbite w niego olbrzymie błękitne oczyska!

Pojedynczy, niesforny kosmyk różowej fryzury zwisał, przecinając mu w pół widok na prawą źrenicę. Mina kota ze Shreka miała go urobić i udobruchać, ale on nawet nie chciał zażartować. Pochylił głowę i postawił kilkadziesiąt ostatnich kropek na swoim przedramieniu.

Odłożył maszynkę, przetarł rękę z nadmiaru tuszu, po czym rzeczowo podszedł do sprawy.

— Po pierwsze, szyja cholernie boli. Po drugie blizny są świeże i będą bolały jeszcze bardziej, plus blizny są na szyi, czyli ból do kwadratu. Po trzecie nie jestem artystą, tylko rzemieślnikiem, potrafię zrobić kalkę, przenieść kontur i wycieniować według wzoru, ale nie potrafię dobrze sam niczego narysować. Po czwarte…

— Po czwarte mam rysunek, jak mi pomożesz, to przygotuję kontur, a nawet kalkę. Ból zniosę. A jak trzeba będzie, to zagryzę zęby na kawałku drewna. Proszę…, chcę zakryć tatuażem te blizny, ale jeszcze bardziej chcę po prostu mieć swój własny, jedyny i niepowtarzalny tatuaż.

— Po czwarte, ty mała Mycho, mam tylko czarny tusz. Zrobimy kiedyś wypad na miasto. Zgarnę, co trzeba i wtedy pomyślimy. Okej?!

Hugin widząc entuzjazm młodej dziewczyny, zakończył temat, odrobinę dowcipniej niż zamierzał. Jednak ona wcale nie żartowała. A dostrzegając uchyloną furtkę w wypowiedzi mężczyzny, postanowiła działać, zanim cokolwiek, nawet lekki powiew letniego wiatru, zatrzaśnie tę szczelinę w tylnej furtce możliwości. Jeszcze tego samego dnia powiedziała, że źle się czuje. Trochę boli ją brzuch i głowa. Takie tam, „babskie sprawy”. Nikt więcej nie pytał. Hexa dała jej jakieś tabletki, chyba przeciwbólowe. Powiedziała, że jakby co, to ma zawołać. Mycha poszła do sypialni, mówiąc, że spróbuje to przespać.

Ułożyła w śpiworze kilka ciuchów, wsadziła ręcznik do kaptura bluzy i ułożyła tak, że wyglądało jakby spała w najlepsze, jeśli ktoś zajrzałby do środka.

Sposobem Changa, otwarła okno na tyły budynku i wymknęła się cichaczem.

Zanim ktokolwiek się zorientował biegła wzdłuż jedynej drogi dojazdowej w to miejsce. Biegła aż zbliżyła się do skrzyżowania z dojazdówką do miasta. Rozejrzała się wokoło i ruszyła szybkim truchtem w kierunku centrum.

Niecałą godzinę po opuszczeniu domu stała na rynku starego miasta. Po drodze minęła zaledwie kilka osób. Większość mijała ją w taki sam sposób jak ona ich, odsuwając się na dystans, trochę niepewnie z pochylonymi głowami i wzrokiem wbitym w chodnik.

Podeszła do witryny studia tatuażu. Patyk, którym zabezpieczył drzwi Chang, nadal tkwił między kratami. Kiedy ostatnio dostał się do środka, otwarł sobie zamki by opuścić lokal. Jednak, żeby sprawiać wrażenie, że nadal trzyma zamek, wcisnął kawałek drewna między framugę i kratę tak, żeby blokowało ono drzwi.

— Dzięki temu będziemy mogli również sprawdzić, czy nikogo nie zastaniemy w środku, jeśli jeszcze kiedyś zachcemy tam wrócić — opowiadał, po powrocie.

Mycha odsunęła drewno. Pchnęła piętą drzwi, ciągle stojąc do nich odwrócona plecami. Ostatni raz rzuciła okiem na ulicę i nie dostrzegłszy nikogo, szybko wślizgnęła się do wnętrza.

Zabezpieczyła drzwi od środka na zamek. Nauczka po wizycie w blaszaku. Na samo wspomnienie tamtego dnia, przesunęła odruchowo palcami po wciąż świeżych śladach na szyi.

Minęła poczekalnię, kierując się wprost na zaplecze. To tu działa się magia. Zajrzała do katalogów, grubych na kilka centymetrów segregatorów pełnych foliowych koszulek z rysunkami w środku. Wzory i gotowe kalki czekały. Zapewne teraz nie doczekają się już nowych odbiorców. Przerzuciła jeszcze kilka stron. Jednak nie po to tu przyszła. Podeszła do szafki na kółkach, na której tatuator zwykle układał sobie rzeczy potrzebne w danym momencie do wykonania swojej pracy. Wysunęła pierwszą szufladę i znalazła tam tylko pudełko z rękawiczkami, drugie z chusteczkami higienicznymi i duży słoik wazeliny.

W drugiej były pudełka z igłami i kasetami takimi, jakie przyniósł ostatnio Chang.

Trzecia — BINGO!

Kilkadziesiąt słoiczków ze szklanymi korkami. A na każdym naklejka ze wzorem i nazwą koloru. Ustawione w specjalnej kratownicy, nie stykały się ze sobą, były łatwo dostępne, usystematyzowane, ale co najważniejsze możliwe do wyjęcia z szafki i zabrania, wszystkie na raz.

Wyciągnęła je i położyła na blacie. Została ostatnia szuflada, a w niej, jeszcze więcej płynnego szczęścia. Znalazła na stoliku pod dużym lustrem rolkę folii spożywczej. Wystawiła dwie palety tuszy jedna na drugiej i owinęła je ściśle cienkim, elastycznym plastikiem. Rolkę folii, nożyczki i kilka opatrunków umieściła w niestandardowym dla siebie klasycznym plecaku. Uznała bowiem, jak się okazało słusznie, że tym razem plecak będzie wygodniejszy niż jej ulubiony worek.

Wróciła do segregatorów. W jednym znajdowały się w foliowej koszulce puste kartki do kalek, trochę podobne do pergaminu albo papieru do pieczenia. Zwinęła w rulon kilkanaście sztuk i wsunęła do kartonowej rolki z folią. Potem znalazła jeszcze mazaki, którymi widziała wcześniej namalowane kalki, gotowe do użycia. Na koniec podeszła do drugiego lustra. W gablotce pod spodem znajdowało się ze sto a może więcej wzorów stalowych kolczyków. Były tam takie do brwi, do nosa, języka i pępka. Ominęła wzrokiem spore kanały i wyjęła z aksamitnego rowka trupią czaszkę, jednorożca i coś, czego się nie spodziewała zobaczyć. Idealnie wypolerowany sześciokąt o równych krawędziach.

Wyjęła z ucha swoje trzy kulki i niedbale rzuciła je do kosza. Założyła swoje nowe kolczyki. Spojrzała na pępek, ale różowa kryształowa łezka w białym złocie była o wiele ładniejsza od tego, co oferowali tutaj.

Zachowując ostrożność, wymknęła się z zakładu, na powrót zakładając drewnianą blokadę drzwi. Zrobiła kilka kroków w kierunku rynku, ale coś ją tknęło. Odbiegła w przeciwną stronę i weszła do bramy. Pięć metrów dalej w głębi przejazdu prowadzącego pod budynkiem na wewnętrzny dziedziniec znajdowały się obskurne drzwi.

Podeszła do nich. Uniosła rękę do wiszącego na ścianie stłuczonego od zawsze kinkietu. Był tam. Klucz, którego już nie raz używała. Otwarła nim drzwi i weszła do środka. W mroku niewiele mogła zobaczyć. Po omacku zrobiła trzy kroki na wprost potem pięć, nie, sześć w lewo. Dalej już zaczęło docierać światło z jednego z okien.

Niewiele się zmieniło. Pub, w którym dorabiała jeszcze w liceum na zmywaku, a potem, za barem lub jako kelnerka, oferował nie tylko trunki wyskokowe, ale również dania fast food i normalne napoje typu kawa czy cola.

Dostrzegła kilka zgrzewek coli, pomarańczowego gazowanego napoju i wody. Obok leżały kartony z chipsami i orzeszkami. Uwielbiała je podżerać w pracy, szczególnie te prażone, w paprykowej skorupce. Zapakowała kilka paczek do plecaka. I zabrała dwie zgrzewki wody.

Dom dziecka był niedaleko. Powinna sobie z nimi poradzić.

Kilkanaście minut później witała się z dawnymi opiekunami i kilkorgiem wystraszonych wizytą nowej osoby dzieci. Tylko jedna mała dziewczynka podbiegła do niej i przytuliła ją mocno. Kiedy Paulina wzięła czterolatkę na ręce, mała pogładziła ją obiema rączkami po głowie. Zrobiła to kilka razy, ostatecznie zamykając policzki Mychy w swoich maleńkich dłoniach.

— Ale mass fajowssskie włossy!! A ja tesss bendem takie miała jak dollossnę? — zapytała, mocno sepleniąc bez górnej jedynki.

— Jeśli tylko będziesz chciała, to jasne. Włosy można sobie zafarbować na każdy kolor — odpowiedziała Mycha, tuląc małą do siebie jeszcze mocniej.

— Tylko pamiętaj, nie wolno tego robić samemu, farbkami do rysowania obrazków, bo można zostać łysym, jak Marceli. — Uśmiechała się i puściła porozumiewawcze oko do „wujka”.

Mężczyzna pogładził się po błyszczącej jak wypolerowana czaszce, którą z tyłu i po bokach otaczał jeszcze wianuszek siwiejących od dawna resztek włosów.

— No, mnie jeszcze trochę zostało, ale robią się coraz bardziej białe — powiedział do dziewczynki, zbliżając się do niej twarzą i robiąc śmieszną minę.

W Paulinie zapłonął malutki ognik, który zapiekł ją w tym miejscu, gdzie ludzie trzymają swoje najwspanialsze wspomnienia. Postawiła małą na podłodze i wzięła mężczyznę pod rękę. Poprosiła, żeby poszedł za nią.

Dwadzieścia minut później wracali do „domu” z zapakowanym po granice możliwości wózkiem transportowym z pubu. Nie była to zdrowa żywność, ale dzięki rozsądnemu nią gospodarowaniu, dzieciaki będą miały trochę przyjemności z kolorowych napojów i słodkich oraz słonych przekąsek. Na odchodne Marceli ostrzegł ją, bo w okolicy znów kręcili się żołnierze, ubrani cali na czarno, z bronią, jakiej nigdy wcześniej nie widział. Ucałował ją w czoło, jak miał to w zwyczaju, tak jak robił to setki razy, kiedy była niewiele starsza od tamtej małej, szczerbatej dziewczynki.

Mycha wracała z uśmiechem na ustach i ciepłem w okolicy serca. Nadal na twarzy czuła dotyk maleńkich rączek dziewczynki.

W plecaku pobrzękiwały słoiczki z tuszem i szeleściły opakowania ulubionych orzeszków. Pewnie dlatego nie zauważyła, jak od pewnego czasu, skradając się, szła za nią dziewczyna w szarym dresie. Trzymała się w sporej odległości, ostrożnie podążała za nią, aż do skrzyżowania, gdzie na jednej z wylotówek z miasta stał znak wskazujący swym napisem drogę dojazdową do ROD Zacisze.

ROZDZIAŁ VIII

— KURDE! Mycha! Czyś ty ma łeb upadła?! — Hugin stał razem z Hexą nad siedzącą przed nimi dziewczyną.

Wyglądali, jak para rodziców dających burę swojej nastoletniej córce. Na stole obok leżały przyniesione przez nią fanty z samotnej wyprawy do miasta. Tusze, przekąski, folie, opatrunki i kalki do tatuażu. Dziewczyna była dumna z udanego wypadu, niestety reszta grupy nie podzielała jej entuzjazmu. Dwie godziny po jej zniknięciu, Hexa poszła sprawdzić co z Mychą. Wtedy odkryła fortel dziewczyny. Zła jak osa poinformowała Hugina. Wspólnie zadecydowali, że zanim zaczną jej szukać, zaczekają do wieczora. Chang wracał przeważnie na kolację. Dlatego postanowili, że w jej przypadku również dadzą jej czas do kolacji.

Fakt, że Chang, zawsze wracał cały i zdrowy, nie uspokajał ich w tej sytuacji. Jednak nie wiedząc nawet, gdzie rozpocząć poszukiwania, musieli po prostu uwierzyć w nią i uzbroić się w cierpliwość.

Hugin naprowadzony wydarzeniami z poprzedniego wieczoru, w końcu wpadł na pomysł, gdzie zacząć jej szukać, jeszcze zanim sama wróciła. Skojarzył ich rozmowę o tatuażu oraz jego własne słowa o braku barwników ze zniknięciem małej uparciuchy. Nie oznaczało to bynajmniej, że myśl ta go uspokoiła.

Miasto stało się co prawda wyludnione, ale również z tego powodu niebezpieczne. Dlatego po powrocie Mychy, razem z Hexą „pożyczyli sobie” dziewczynę na moment. Oboje w niewybrednych słowach uświadomili jej, jak dużą nieodpowiedzialnością wykazała się tym swoim wybrykiem. W pewnym momencie złapał ją za nadgarstek i obracając nadal czerwonym wnętrzem przedramienia w kierunku jej oczu, wskazał palcem na wciąż świeży symbol tam wytatuowany.

— Jesteśmy takim sześciobokiem. Jest nas sześcioro. Każde z nas się liczy i nikt nie jest ważniejszy niż KAŻDE z nas. Proszę, pamiętaj o tym. Zanim znów zrobisz coś tak nieodpowiedzialnego.

— Głupiego — sprecyzowała Hexa, gromiąc swoją małą przyjaciółkę wzrokiem zza pleców Hugina.

Chłopcy siedzieli na zewnątrz, ale i tak słyszeli dokładnie każde słowo. Nie chcieli podsłuchiwać, a mimo tego, że najstarsza dwójka ani razu nie podniosła głosu, czuli się, jakby siedzieli obok Mychy.

W końcu dziewczyna wstała. I chociaż w żaden sposób nie podlegała nigdy prawnie pod opiekę tej dwójki ludzi, poczuła, że nikt, nigdy poza nimi nie martwił się jej losem w takim stopniu jak oni. Nawet jej rodzona matka miała ją gdzieś od czasu, kiedy jako maleńka istotka trafiła do bidula.

Zrobiła krok do przodu. I podskoczyła, wieszając się im na szyjach. Oboje objęli ją i przytulili, zrobili to tak odruchowo, że nie było mowy, by było w tym oś nienaturalnego.

— Przepraszam — wyszeptała i słowo to stanowiło najszczersze z przeprosin w jej życiu.

Wieczór spędzili jak zawsze. Szykując posiłek, siedząc później przy ogniu, a także rozmawiając o wszystkim i o niczym. W końcu Chang nie wytrzymał:

— Byłaś w bidulu?

— Tak.

— I co?

— Serce mi pękło, jak zobaczyłam Zosię i Marcelego. Nie wrócę tam. Choćbyście mnie wołami ciągnęli, NIE WRÓCĘ! Nie dam rady!

Zefir spojrzał na Mychę. Później na Changa. Oboje mieli miny, jakby im ktoś nadepnął na mały palec u stopy i nie zamierzał z niego zejść.

Rysunek na kartce wyglądał jak zdjęty z kimona wytwornej gejszy. Karp Koi w pełnej krasie prezentował swoje błękitno-fioletowe łuski na wygiętym w kształt litery „S” ciele. Linie płetw i grzbietu idealnie wpisywały się wzorem w ślady blizn po nożu na jej szyi. Hugin był pod wrażeniem nie tylko detali, ale również wyboru samego rysunku.

Po tej utalentowanej artystce spodziewałby się wszystkiego nawet oklapłego zegara w stylu Salvadora Dali, jednak tak piękny i delikatny obraz wywołał u niego zachwyt.

Kalka przygotowana przez Mychę niemal idealnie zakrywała ponad połowę szyi od przodu aż do karku za lewym uchem.

Pracy było sporo, a ból musiał być dotkliwy, bo dziewczyna krzywiła się wielokrotnie, szczególnie w miejscu kontaktu igieł ze wciąż świeżymi ranami. Nie narzekała jednak. Nikt im nie przeszkadzał, a każdorazowo, gdy robili przerwy, tatuaż był osłaniany opatrunkiem. Mycha poprosiła, żeby mogła im go pokazać za kilka dni, jak zejdzie opuchlizna i zblednie krwawy ślad. Chciała pokazać im gotowe dzieło.

Niecierpliwie czekali na efekt, ale okazało się, że było warto. Sztuczna skóra przykładana na wierzch, goiła szybko rany po igłach, a kompresy chłodzące przynosiły ulgę w gorszych momentach.

Kita regularnie prowadził obserwacje, jak się okazało, zamkniętej strefy elektrowni. Zdobywał coraz więcej informacji, które następnie potwierdzał. Coraz cieplejsze noce pozwalały mu na pozostanie do późna, aż wreszcie zdecydował przenocować i sprawdzić, czy coś ulega zmianie w nocy. Pewnego wieczoru przekroczył rubikon. Przeszedł przez ogrodzenie. Najciszej jak mógł, zakradł się do bramy, skąd za pierwszym razem zobaczył wychodzących, a następnie odchodzących pracowników.

Tym razem to on przekroczył tamten próg, tyle że w przeciwną stronę. Zdziwiło go, gdy nacisnął klamkę i bez trudu otwarł stalowe drzwi.

Znalazł się w przedsionku korytarza. Drugie, tym razem przeszklone drzwi, dzieliły go od wejścia dalej. Pchnął je, ale mimo uchylenia na kilka centymetrów, nie dawały się otworzyć.

Zobaczył w szczelinie, że są od środka czymś zaryglowane. Blokował je jakiś czerwony pręt grubości kciuka, może odrobinę grubszy.

„Czyżby? Czy to możliwe?”, przebiegło mu przez myśl. Oparł się ramieniem o już nieco uchylone skrzydło. Zaparł nogami i pomagając sobie ramionami, pchnął z całej siły. Usłyszał cichy zgrzyt, a wejście poszerzyło się o kolejne centymetry. Poprawił ułożenie ciała i spróbował raz jeszcze. Tym razem usłyszał wyraźny trzask i coś po drugiej stronie drzwi upadło na podłogę. Pchnął kolejny raz, by z szuraniem otwarły się na oścież.

Po lewej stronie leżała połowa metalowej rurki, kija od mopa wraz z samym mopem. Druga połowa znajdowała się za otwartym skrzydłem.

Korytarz ciągnął się chyba na przestrzał budynku. W świetle latarki ujrzał na końcu taki sam zestaw podwójnych zabezpieczeń służących za wejście i wiatrołap.

Na lewej ścianie znajdowały się kolejne oszklone bramy. Te musiały być rozsuwane na boki, bo nie było widać w nich zawiasów, a nad nimi wisiało coś, co wyglądało na prowadnice z mechanizmem do automatycznego otwierania. Ruszył w ich kierunku. Za nimi znajdowała się ogromna sala. Przypominała mu trochę salę gimnastyczną w szkole. Naprzeciwko niego ogromna ściana ze szkła, wysoka na kilka pięter, wpuszczała do środka blade światło księżyca. Posadzka lśniła lakierowaną, gładką powierzchnią. Przestrzeń z obu stron ograniczały betonowe ściany. To w nich znajdowały się wejścia połączone korytarzem, z którego przed momentem wyszedł. Doskonale wiedział, że gdzieś nad nim muszą znajdować się pomieszczenia sterowni i biur, które widział z zewnątrz. Z tej perspektywy ocenił, że hala mogłaby pomieścić niewielkie boisko. W równych odstępach, niczym zaparkowane w hangarze, stały trzy potężne generatory. Sprzężone z turbinami przypominały futurystyczne pojazdy z Gwiezdnych Wojen. Przy jednym z ich stało coś, co w centralnej części emitowało intensywnie jaskrawe światło, w skali całego pomieszczenia zdawało się być malutkim pudełkiem.

Mimo braku prądu jedynie ten jeden zespół pracował. A przynajmniej na to wyglądało. Oświetlana jasnym, białym, wpadającym w odcień bladoniebieskiego światła turbina wyraźnie wirowała i to z niemałymi obrotami. Pozostałe dwie z namalowanymi spiralami na rotorach pozostawały w bezruchu.

Kita słyszał szum i świst pracującej maszynerii. Dziwny, wysoki, delikatnie modulujący częstotliwością pisk drażnił uszy. Podszedł bliżej, ostrożnie rozglądając się na boki. Niczego ani nikogo więcej nie dojrzał.

Dopiero zbliżając się do generatorów, zdał sobie sprawę, jak olbrzymie to były urządzenia. Małe pudełko rosło z każdym krokiem, a kiedy stanął przy nim okazało się być wielkości dwudrzwiowej lodówki. Same generatory miały zaś co najmniej dwa i pół lub nawet trzy piętra wysokości.

Zapatrzony w szklany walec emitujący zimno białe światło mniej więcej w połowie wysokości metalowej aparatury, nie zauważył podchodzącego do niego mężczyzny.

— Nie dotykaj! — wrzasnął zza pleców Kity, kiedy ten wyciągał przed siebie dłoń.

Przestraszony chłopak, automatycznie, ćwiczonym setki razy ruchem dobył i wycelował w niego broń. Tamten zamarł w przerażeniu.

— Nie dotykaj, proszę! To nas może zabić. Nie żartuję. I proszę, nie strzelaj w pobliżu tego. Jeden rykoszet i… — nie dokończył. Zemdlony upadł na podłogę.

ROZDZIAŁ IX

— Musimy tam iść! Mówię ci Hugin. To nie są żarty albo czcze słowa. Facet nie żartował! — Twarz rudego chłopaka zalała się rumieńcem jeszcze zanim wrócił do grupy.

— Mówiłeś, że tam jest niebezpiecznie. A teraz mówisz, że mamy tam iść wszyscy? — Dawid zdecydowanie nie mógł pojąć toku rozumowania Kity.

— Źle mnie zrozumiałeś. Ten naukowiec, on mówił, że to urządzenie nie jest dłużej bezpieczne, że nam zagraża. Jest NIEBEZPIECZNE! A chodzi o to, że musimy tam iść, żeby sprawdzić, dowiedzieć się, może coś wykombinować, żeby temu niebezpieczeństwu zaradzić.

— Okej! Kumam, ale jak MY, banda przypadkowych ludzi możemy pomóc naukowcowi, który nie potrafi sobie poradzić ze sprzętem, na którym się zna? — zapytał Zefir.

— No w tym sęk. On się na tym zna, ale jest… został sam. Potrzebuje ludzi do pomocy. Może wspólnie coś wymyślimy i uda nam się wypracować jakiś schemat działania.

— A jak to w ogóle możliwe, że cokolwiek tam nadal działa? — zapytał ponownie Zefir.

— Nie wiem. Mówił, że to jakiś tajny projekt badawczy. Tłumaczył, że coś tam nie wyszło i nie udało się tego wyłączyć bez prądu. Dalej nie słuchałem. Ja się na tym nie znam. Powiedziałem mu o nas. I że spróbuję was tam ściągnąć. Wtedy nam wszystko jeszcze raz wytłumaczy.

Wszyscy patrzyli po sobie z zaciekawieniem, ale i niepewni co powinni zrobić. Kita patrzył wprost w oczy Hugina, próbując go przekonać. Wiedział, że reszta ruszy za nim. To jego musiał namówić na to wyjście.

— Tamten człowiek od kilku tygodni ogarnia ten sprzęt sam. Kończy mu się woda, a żywi się ostatnimi batonikami z automatów. Proszę, chodźmy. Zanieśmy tam trochę naszych zapasów i wysłuchajmy go. Jeśli uznacie, że jest szaleńcem, tak jak ja pomyślałem w pierwszym momencie, odejdziemy. Jednak ja uważam, że on nie oszalał, tylko właśnie on broni nas wszystkich przed jakimś szaleństwem.

— A co to w ogóle za urządzenie? Spytałeś? — Ponownie odezwał się najbardziej ścisły umysł w grupie.

— Jakiś eksperymentalny reaktor, ale nie pytaj o szczegóły. I tak bym pewnie coś pokręcił.

— O kurr… REAKTOR?! Tutaj?! — Zefir wybałuszył oczy.

— Mówisz o atomie? — zapytała Hexa.

— Nie wiem. On coś mówił o jakichś funtach, fujtach, fuchsach…

— A nie przypadkiem o „fuzji”? — poprawił go blondyn.

— Może. Widzisz, nawet nie zapamiętałem nazwy. Dlatego powinniśmy iść. I wtedy dostaniecie odpowiedź na pytania.

Nie wyruszyli tego dnia. Hugin chciał iść sam z Kitą. Jednak Zefir upierał się, że chce iść z nimi, Hexa też chciała usłyszeć co i jak, z pierwszej ręki. Chang bardziej z ciekawości miejsca niż sprzętu, czy samego reaktora, też wyraził chęć wypadu. Stanęło na tym, że Kita pójdzie wieczorem do elektrowni. Zaniesie mieszkającemu tam mężczyźnie trochę suszonego mięsa, kilka konserw i wodę. Z prowiantem na kolację i śniadanie, zaniesie informację, że chcieliby się spotkać następnego dnia. Ustalili również, że rano po śniadaniu wszyscy zabiorą trochę jedzenia i wody, żeby spędzić tam jeden dzień i dowiedzieć się co trzyma tam tego człowieka.

Wyruszyli zgodnie z planem, trasą znaną Kicie prawie na pamięć. Zieleniące się krzewy i trawy zaczynały zacierać powoli tworzącą się ścieżkę. To dobrze. Kolejna rzecz, która im umknęła. Zostawiali zbyt widoczne ślady wiodące wprost do ich oazy.

Od pewnego czasu Hugin myślał o zmianie lokalizacji ich pobytu. Za długo już siedzieli w tym jednym miejscu, tracą czujność, popadają w rutynę. Miasto wyludniło się z powodu niedoboru wody. Grupki uciekinierów lub nowych osadników co jakiś czas pojawiały się w okolicy. Z początku ludzie szukali schronienia gdzieś dalej, u rodziny albo na wsiach. Centra betonowych miast pustoszały, jednak i tam potworzyły się zamknięte enklawy, nie dopuszczając kolejnych „gęb do wykarmienia”.

Ich schronienie było dobrym miejscem, bo niewiele osób w ogóle wiedziało o jego istnieniu. Raptem czterdzieści prostokątnych działek, na tyle dużych, żeby postawić na nich altanę i wydzielić kilka grządek. Zarazem na tyle małych, żeby całość otoczona niewielkim lasem, nie kusiła. Bez czynnego wodociągu, tu również nie było źródeł wody pitnej, żeby zamieszkać na stałe.

Cała szóstka rozglądała się i zastanawiała, gdzie ewentualnie mogliby się przenieść. Już niedługo nastaną upały. Zabraknie w końcu sklepów, gdzie, jak na razie, można jeszcze zdobyć jakiekolwiek napoje. Zefir kombinował jak mógł, robiąc użytek ze znalezionych filtrów i butelek z filtrem, ale to nie wystarczało.

Możliwe, że właśnie nadarzała im się jedna z niewielu okazji. Blok elektrowni stał tuż przy jeziorze. Był solidnie zbudowany, ogrodzony. Całkiem prawdopodobne, że jako obiekt strategiczny mógł mieć jakieś swoje zapasy, albo systemy uzdatniania wody, o których pracownik nie musiał wiedzieć.

Dotarli do zrobionej przez Kitę „furtki”. Zasłonięte gałęziami wejście, było podkopem pod naderwaną siatką. Szybko i bez problemu weszli do środka. Chang, zabezpieczył z zewnątrz podkop. Sam przeszedł górą. Chociaż zahaczył ubraniem o kolczaste zwoje drutu na szczycie.

Znaleźli się na nieznanym sobie terenie, więc poruszali się niepewnie. Zaledwie zeszli z trawnika otaczającego cały teren na betonowo asfaltowy plac, otwarły się drzwi w ścianie przed nimi. Stał w nich mężczyzna w średnim wieku, z zapadniętymi policzkami i zmierzwioną niechlujnie fryzurą. Zaprosił ich gestem do środka. Wbiegli gęsiego i zatrzymali się w przedsionku.

— Daniel mówił mi, że przyjdziecie. Mimo to nie byłem pewny. Miło mi was widzieć! — Wyciągnął rękę w kierunku Hexy, Mychy i kolejno stojących mężczyzn.

— Wchodźcie, wchodźcie dalej! Zapraszam w te skromne progi. Daniel poprowadzisz ich? Ja zarygluję drzwi.

Po uszkodzeniu kija od mopa Kita przyniósł solidny kawał grubego kątownika. Tego nie byłby w stanie pokonać nawet przy użyciu łomu. Natomiast najsłabszym ogniwem tego zabezpieczenia nadal pozostawały klamki, a w zasadzie dwa uchwyty w drzwiach. Nawet szkło było wytrzymalsze niż dwa aluminiowe pręty w kształcie kwadratowej litery C, zamocowane do skrzydeł drzwi jedynie w celu ich otwierania, a nie stawiania czynnego oporu jako rygle.

Kita poprowadził ich na środek korytarza i skręcił w prawo. Weszli na schody ewakuacyjne. Po drodze minęli jedną z dwóch symetrycznie umiejscowionych wind. Z oczywistych względów obecnie nieczynną.

Zefir przykleił się do szyby rozsuwanych drzwi, którymi Kita pierwszy raz wszedł do głównej hali. Z szeroko otwartymi ustami i dłońmi na szybie wyglądał trochę jak glonojad przyssany do ścianki akwarium.

— Chodź, z góry lepiej widać. — Facet w szarym kitlu poklepał go po ramieniu.

Kilka minut i pięter później, weszli do przeszklonej sali konferencyjnej z widokiem na główną halę. Dodatkowy efekt robił widok za ogromną ścianę, będącą de facto rozległym oknem, po drugiej stronie tejże hali. Mieli stąd widok na większość jeziora, a za pagórkiem po lewej mogli dostrzec miasto. Po prawej za lasem majaczyły kominy kopalni.

— Siadajcie, proszę. Wybaczcie, że nie mam kawy ani herbaty. Opróżniłem już wszystko z automatów tu na górze, a nie miałem czasu, żeby biegać po reszcie kompleksu. — Mężczyzna próbował przełamać pierwsze lody. — Nazywam się Karol Grudziński i jestem, albo też w zaistniałej sytuacji raczej BYŁEM profesorem na polibudzie. Wydział fizyki…

— Nie jest pan za młody na profesurę? — zapytał Hugin.

— Nie! Po prostu jestem geniuszem w swojej dziedzinie. I proszę, mówcie mi po imieniu — odpowiedział bez udawanej skromności.

Siedzący przy stole spojrzeli po sobie, co nie umknęło uwadze Karola. Widział ten grymas na twarzach wielu osób. Zdawał sobie sprawę, że powiedzenie o samym sobie „geniusz”, a już przedstawienie się nowo poznanym w taki sposób, wzbudza mieszane uczucia w ludziach.

— Dobra… Widzę wasze miny i pewnie myślicie sobie: „Co za gość? Wali prosto z mostu, że jest geniuszem. Bufon!”. Macie rację i zarazem, nie macie. Zostałem profesorem w wieku dwudziestu dziewięciu lat. Studia ukończyłem z wyróżnieniem w wieku siedemnastu. Doktorat obroniłem, mając dziewiętnaście. Habilitowałem się, mając dwadzieścia jeden. Znam cztery języki i prowadziłem katedry fizyki jądrowej na kilku uczelniach. Wszędzie zbierałem same pozytywne opinie na temat swojej pracy, a wywołane nazwiska w mojej dziedzinie nauki do dziś mają problem, żeby znaleźć haka ma moje innowacyjne teorie i wyliczenia.

— … ale baby to chyba nigdy nie miał! — szepnął Zefir do siedzącego obok Changa.

— Moja żona zmarła rok temu w Genewie, miała raka kości. Moja córka… nie wiem co się z nią dzieje. Uczyła się w prywatnej szkole w Paryżu, gdzie szykowała się jednocześnie na kursach do studiów na tamtejszej Sorbonie. Aktualnie nie mam pojęcia, co się z nią dzieje. Kontaktowaliśmy się ostatni raz siódmego lutego. Dzwoniła wieczorem. Później… sami wiecie.

Mężczyzna w skrócie, dosłownie w pigułce podał im zakres swoich badań. Opowiedział, jak z międzynarodową grupą ekspertów z dziedziny fizyki, chemii, energetyki i wielu, wielu innych dziedzin pracowali nad nowym źródłem zasilania. Połączone zespoły, jego pracujący nad reaktorem fuzyjnym oraz grupa zajmująca się projektem generatora Tesli, stworzyły wspólny projekt. Dwa lata wcześniej dostali zielone światło. Redukcja ilości kopalń, i zakładów przynależących do nich, spowodowała zmniejszenie zapotrzebowania na energię na tyle, że ministerstwo pod naciskiem jakiegoś europejskiego koncernu zgodziło się na przekształcenie części elektrowni w zakład doświadczalny. Blok energetyczny, w którym się znajdowali, został wydzielony, zabezpieczony i przekształcony w strefę zamkniętą. Pozwolono na testowanie obu pozytywnie zaopiniowanych rozwiązań.

— Widzieliście zgrubienie na szczycie komina? Taki pierścień założony na samym jego końcu? — zapytał zgromadzonych Karol.

— No jasne. Wszyscy go widzieli, trąbili o tym w lokalnej prasie, że elektrownia montuje nowe filtry, że będzie jeszcze bardziej eko i mniej pyłów znajdzie się w powietrzu. — Wyskoczył z odpowiedzią Zefir.

— No to, że mniej pyłów to owszem, tylko że to nie dzięki filtrowi… To już nie bardzo.

W rzeczywistości ten pierścień jest specjalną cewką, taki rodzaj anteny odbiornika. Pobiera i przetwarza energię z pola magnetycznego ziemi, pozwalając przekształcić ją w darmowy i ekologiczny prąd elektryczny. Komin nie kopci, pyłów nie ma. FILTR działa. — Najprościej i bardziej niż ogólnie przedstawił im zasadę działania generatora Tesli.

— Mieliśmy go uruchomić dziesiątego lutego. Dwa dni po rozruchu największego w Europie generatora Tesli. Z tego co mi wiadomo. takie małe instalacje, nazwijmy je — lokalnymi — miały powstać w kilkunastu miastach w Niemczech, Francji, Belgii, Holandii, Hiszpanii, we Włoszech, no i u nas, w Polsce. Zaplanowano, że po uruchomieniu największego centralnego generatora, te „anteny” będą odpalone kolejno, żeby sprawdzić wydajność i teoretycznie możliwe zakłócenia pola. Niestety, ósmego lutego stało się to, co się stało. I wszyscy mamy teraz w plecy. Tyle, że mamy pewien problem. Nasz reaktor już działał. I dopóki systemy chłodzące, podpięte do niego, wraz z zespołem turbiny i generatora prądu oraz odbiorniki tegoż prądu działały normalnie, wszystko szło świetnie. Niestety, awaria uszkodziła elektronikę, szlag trafił sterowanie. Silniki pomp i wszystko inne zdechło. A my zostaliśmy z ręką w nocniku.

Mężczyzna się rozkręcał. Złapał za flamaster i na tablicy ze zrywanymi kartkami narysował prosty schemat działania generatora i zasilającego go reaktora. Tłumacząc im po kolei w najprostszych słowach, o co w tym wszystkim chodzi i na czym polegała prostota i genialne rozwiązanie energetyczne.

— I jak widzicie — zaczął podsumowywać — teraz produkowana przez reaktor energia nie ma swojego odbioru, uszkodzony generator nawet z kręcącą się turbiną nie może produkować prądu, bez prądu nie działają pompy elektryczne. Turbina zużywa część energii i porusza przepływ chłodziwa, ale nie jest w stanie zrobić tego na tyle wydajnie, żeby spowolnić proces. Dlatego używamy, a w zasadzie ja używam, ciekłego azotu do spowolnienia reakcji.

Gdyby cała moc szła w produkcje prądu… miasto miałoby energii na kilka lat, z mojej bateryjki. Ale tak, ta „bateria atomowa” za chwile się przegrzeje i albo, jeśli będziemy mieli szczęście, rąbnie jak Czarnobyl, albo zapadnie się w sobie, tworząc pochodną antymaterii, a wtedy ta odrobina rąbnie jak kilku megatonowa bomba.

Hugin zrozumiał już w czasie wykładu, dlaczego ten względnie młody facet jest geniuszem. Opowiadał im o zaprojektowanej i zbudowanej przez siebie instalacji „kieszonkowego” reaktora jądrowego, jakby mówił o przygotowywaniu ciasta. Żadnego naukowego bełkotu, prosty język, obrazowe wyjaśnienia i porównania. Nawet Kita zadawał logiczne i sensowne pytania, a Karol odpowiadał jak nauczyciel w klasie. Precyzyjnie, tak żeby zrozumieli problem, a nie tylko zakuli, zdali i zapomnieli.

— Kita powiedział, że jesteś sam i nie dasz rady dłużej ogarnąć tego, nazwijmy to po imieniu — syfu — rozpoczął Hugin.

— Jak my, banda przypadkowych ludzi możemy pomóc tobie?

— Po pierwsze, nie przypadkowych — odpowiedział Karol. — Jesteście zgranym teamem, o czym świadczy wasz status i aktualne położenie. Po drugie. Jest was sześcioro, a ja jestem jeden. Czternaście rąk do pracy to więcej niż dwoje. Prawda? — Zgodnie przytaknęli.

— Nie siedzę tutaj dla przyjemności, bo wolałbym spieprzać stąd na rowerze, wpław, kajakiem czy jakkolwiek, byle dalej. Ale stworzyłem tego potworka dla dobra ludzi, a nie na ich zagładę. Jeśli to pieprznie, to mamy albo trzy razy większą katastrofę niż Czarnobyl i Fukushima razem wzięte, albo lej w ziemi i przeorane wszystko w promieniu kilkunastu kilometrów. Promieniowanie dotrze nawet sto kilometrów dalej, że o radioaktywnym deszczu i gównie spadającym z jonosfery nie wspomnę. Nie zdążyłem wyłączyć tego na czas. Trzymam to we względnej hibernacji, ale jednakowo ciekły azot, jak i moje siły nie są nieskończone. Dlatego ucieszyłem się, kiedy zobaczyłem tu waszego przyjaciela. Mimo że celował mi wtedy z jakiejś armaty w twarz. Wtedy mój pomysł na rozbrojenie tej bomby stał się realny.

ROZDZIAŁ X

Dziewczyna w dresie wróciła do marketu. Trzech mężczyzn albo jeszcze nie wytrzeźwiało albo znów byli pijani.

— Widziałam ją — powiedziała, stając naprzeciwko jednego z nich.

— Khhoghhoo? — zapytał bełkotliwie.

— Tę małą suczkę, co ci mówiłam. Tę o różowych włosach. Pamiętasz?

— Jakich różowych włosach? O czym ty pieprzysz?

— Już zapomniałeś jak nam tu wbili tamci, kolesie z pistoletami? A może już nie pamiętasz, jak cię przykuli do twojego fotelika. Tamten mały palant kazał mi liczyć do stu, zanim się uwolnię. Kutas. Dobrze, że miałam swój nóż w bucie. Mówiłam ci wtedy, że zanim wyszli, widziałam jak ten duży, co nas tu pilnował, wypuszczał przodem tego blondaska i małą dziewuszkę z różowymi kudłami.

— A no faktycznie mówiłaś, że było ich więcej. Tylko, po chuj mi to mówisz?

— Mówię, bo jak wracałam od „zielarza”, to spotkałam po drodze tą małą. Poszłam za nią. Chyba mnie nie widziała. I teraz to ja wiem, gdzie oni mieszkają!

— ŁOOA! No, to teraz zobaczymy, kto się będzie śmiał ostatni. Zasłużyłaś… Łap! — rzucił w jej stronę mały woreczek z lekko żółtawym proszkiem. Dziewczyna złapała i prawie natychmiast zanurzyła w nim palec. Rozsmarowała proszek po przekrwionych dziąsłach. I zanurzyła palec jeszcze raz. Tym razem skierowała go między uda. I wmasowała go w siebie. Podeszła do obleśnego typa, zabrała mu z ręki butelkę, z której właśnie popijał i usiadła na nim okrakiem.

— A jak ich dopadniemy, to będę mogła pobawić się z tym małym fiutkiem, który nas związał? — spytała zalotnie, ocierając się o podbrzusze mężczyzny.

— Jak ładnie poprosisz… — Włożyła rękę pomiędzy swoje i jego uda…

— Poooprrooooszę — wymruczała mu do ucha.

ROZDZIAŁ XI

Siedzieli nadal przy stole i dyskutowali o kilku możliwych opcjach. Karol przetarł ze zdziwienia oczy, kiedy na stole pojawiły się puszki z napojami kawowymi. Ozdobione zielonym logo znanej sieciówki. Obok wylądowały batony müsli z czekoladą deserową. Hugin dorzucił jeszcze po małej barowej paczce orzeszków prażonych w dwóch smakach. Każdy dostał taki pakiecik. Karol również.

— Rany, nie piłem kawy chyba… ze dwa miesiące. Skąd to wszystko macie? — zapytał.

— Wiesz, kawą bym tego nie nazwał, ale przynajmniej smakuje. Nawet na zimno.

Słońce było już wysoko i potraktowali ten skromny posiłek jako drugie śniadanie. Karol spałaszował swój batonik w tempie, jakiego od dawna nie widzieli. Zefir uśmiechnął się i posłał mu po blacie swój nieodpakowany baton.

— Masz żarłoku! Mnie na razie wystarczą orzeszki.

Trochę zażenowany swoim prymitywnym zachowaniem Karol spuścił odrobinę głowę, ale również się w końcu uśmiechnął. Nie mógł się odezwać, bo karmel zatopiony w środku müsli, skleił mu chwilowo zęby.

— Dobra, to zróbmy tak– zaczął Hugin. — Wiemy, na czym stoimy. Znamy możliwe scenariusze, a ty mówisz, że masz plan. Czy jesteśmy w stanie go zrealizować? Jak długo potrwa przygotowanie i sama realizacja twojego pomysłu? I w końcu… Czy po prostu nie możemy stąd uciec?

— Nie zdążymy. — Odparł Karol. — Co trzy, a czasem jak jest na zewnątrz chłodniej, to nawet co cztery godziny, muszę schładzać obieg wody. Temperatura na zewnątrz rośnie, więc ten czas będzie się skracał. Jeśli zaprzestanę to robić, to po dwunastu godzinach rdzeń osiągnie temperaturę krytyczną, po czternastu stopi się walec z polimeru, a po maksymalnie dwudziestu będzie już w zasadzie po wszystkim. Maksymalnie dwadzieścia cztery godziny według moich obliczeń. To nie wystarczy, żeby uciec dostatecznie daleko.

Miasto jest w paśmie rażenia, odparuje. Wszystko, co znajdzie się w promieniu około pięciu do ośmiu kilometrów od tego miejsca, odparuje. Mówię o najgorszym scenariuszu. W najlepszym przypadku pożar i chmura radioaktywnych pyłów jak w czasie katastrofy w Ukrainie… Miną miesiące, zanim będzie można podejść na bliżej niż kilometr, lata, żeby, bezpiecznie wejść na teren elektrowni. Dziesiątki lat, jeśli nie więcej, zanim bez technologii, będzie można wejść do budynku. Skażenie bezpośrednim promieniowaniem będzie sięgało południowej granicy, być może dotrze nawet do centralnej Polski. Może nie będzie to poziom śmiertelny, ale mierniki spokojnie by to wychwyciły… gdyby działały.

— A nie możemy tego cholerstwa po prostu utopić w jeziorze? — zapytał naiwnie Chang.

— A słyszałeś o podwodnych próbach nuklearnych? Na przykład na Pacyfiku. Sto, dwieście, nawet pięćset metrów pod wodą. Z dużo mniejszymi ładunkami, tylko do testów. Tu nie ma nawet dwudziestu metrów.

Chłopak uniósł barki, jakby chciał powiedzieć: spoko, tak tylko pytałem. Zefir jednak siedział zamyślony, patrząc w swoje dłonie. Wreszcie, jak gdyby coś mu zaświtało i nie dawało spokoju. Wypalił znienacka.

— A jak głęboko musielibyśmy się ukryć pod ziemią, żeby przeżyć?

— Zależy jak daleko stąd… ale powiedzmy jakiś kilometr, od tego miejsca, powinna wystarczyć głębokość jakichś pięćdziesięciu metrów.

— Czyli gdybyśmy się schowali w starej kopalni, na poziomie dajmy na to, trzystu pięćdziesięciu metrów niecałe siedem kilometrów na zachód to jest szansa na ratunek? — kontynuował swoje gdybanie Zefir.

— Nie tylko szansa, ale i pewność. Problemem jest niestety to, co pozostanie na powierzchni. Skażona woda, skażone powietrze i co najmniej kilka lat promieniowania, które w takiej odległości od epicentrum by nas zabiło w kilka dni po wyjściu na powierzchnię. Obecnie nawet nie byłoby czym sprawdzić, czy poziom promieniowania spada.

Nagle wtrącił się Hugin.

— Karol?! A gdyby połączyć pomysły chłopaków? Gdybyśmy zawieźli reaktor pod ziemię i tam zostawili? Jak głęboko trzeba by go zakopać?

Na twarzy naukowca pojawiła się iskra nadziei. Najwyraźniej takiego rozwiązania nie brał pod uwagę. I trudno się dziwić, skoro został sam. Teraz zyskał nowe możliwości. Mógł sobie pozwolić na kolejne dywagacje. Podszedł do szyby i spojrzał w dół na stojący tam reaktor.

— Dajcie mi kilka dni. Muszę to przemyśleć. Kwestie techniczne, logistyczne, zabezpieczenia. Nie mam tu swoich inżynierów. Trochę mi to zajmie.

— Jak chcesz, mogę zostać — powiedział Zefir. — Inżynierem nie jestem, ale ze śrubami sobie radzę. A co dwie głowy, to nie jedna. Chociaż twoja pewnie i tak robi za co najmniej trzy.

Karol odwrócił się z uśmiechem. Trochę nie dowierzał w umiejętności Zefira, ale cieszył się na taką dozę entuzjazmu u chłopaka. Reszta rozmawiała półgłosem, dyskutując zawzięcie nad czymś, czego Karol w swoim zamyśleniu nie wychwycił.

— Nad czym tak debatujecie?

— Zastanawiamy się… od pewnego czasu szukamy nowego miejsca. Nasze obecne schronienie nie jest tak dobre, jak nam się wydawało. Zastanawiamy się, czy…

— Oczywiście! — Gospodarz wpadł mu w słowo i ze swobodną nonszalancją dodał.– Nie ma się co zastanawiać. Cala ta przestrzeń jest wasza. Ja mam kanciapę na dole, bo nie chce mi się biegać po schodach kilka razy dziennie. Czujcie się jak w domu.

Ustalili, że wrócą po swoje rzeczy, zapasy i wszystko, co może się im tutaj przydać. Karol zaproponował, żeby najpierw zajrzeli do części socjalnej w drugim budynku zamkniętej strefy. Znaleźli tam kilka kanadyjek, nowe zapakowane poduszki i śpiwory. Magazyn skrywał też inne skarby. Świeże ręczniki, czyste ubrania i buty. Te ostatnie miały typowo roboczy krój, zarówno spodnie, bluzy jak i trzewiki, ale za to wszystkie miały jeszcze metki. Zabrali sześć kompletów i wrócili do głównej hali.

Karol stał obok drzwi niewielkiego pomieszczenia za drugą windą. Jego pokój zawalony był planami, rysunkami i diagramami wydrukowanymi jeszcze przed awarią.

Kilka grubych tomiszczy fizyki jądrowej, kwantowej, chemii i inżynierii energetycznej, leżało na stole wśród gąszczu odręcznych notatek i wyliczeń.

W kącie walały się puste puszki i butelki po napojach. Podobnie jak w głównej hali łóżko zrobione z kilku warstw kartonów i paru koców. Obok stał mechaniczny staromodny budzik z dwoma dzwonkami nad tarczą. Wskazówka godzinowa zbliżała się do pory następnego alarmu.

Hexa jako pierwsza szła po metalowych schodach, niosąc swój pakunek. Zastanawiała się nad tym, czy aby na pewno dobrze robią, przenosząc się tutaj. Dystans zaledwie tysiąca pięciuset, a nawet gdyby, prawie dwóch tysięcy metrów w linii prostej, nie zmieniał znacząco ich szans na przetrwanie. Bała się. Jednak psychologiczna bariera zdecydowanie bardziej ograniczała ją, bo niemal dosłownie siedziała na bombie.

Hugin idąc za nią, widział, jak niepewnie spoglądała na stalowo szary prostopadłościan pod nimi.

Teraz, z opuszczonymi osłonami, nie świecił zimnym blaskiem. Nie kusił zwodniczym pięknem błędnego ognika.

Zanim weszli na górę Zefir, Chang i Kita zatrzymali się i rozmawiali z Karolem. Mycha czekała na nich przy pierwszych stopniach.

— Co się dzieje? — zapytał Dawid.

— Nie mam pojęcia. To ty mi powiedz — odpowiedziała Dorota, kładąc swoje rzeczy na stole w sali konferencyjnej.

— Wygląda na to, że zmieniamy lokal.

— Na miejsca w pierwszym rzędzie nuklearnej zagłady? — Sarkastycznie przekręciła głowę, krzyżując ręce na piersi.

— Wygląda na to, że Fortuna nam nie sprzyja. Najpierw nasze rodziny nas olały. Potem wywaliło korki, a teraz przychodzi nam się cackać z tym jak, z jajkiem. — Skinął w kierunku okna, zupełnie niepotrzebnie dając znać, że ma na myśli reaktor.

— Będziemy siedzieć na grzędzie nad gotującym się pod nami jajem? Które albo wystrzeli i nas obryzga, albo okaże się promieniotwórczym zbukiem.

— Ładna metafora.

— Nie pieprz mi tu o metaforach, tylko powiedz, jak z tego wszystkiego mamy wyjść cało?!

— Gdyby nie ten facet na dole, już by nas tu nie było. Dlatego ufam, że mamy szanse na to, żeby wyjść z tego w inny sposób niż nogami do przodu.

— Nie żartuj. Nie mam na to ochoty.

— Nawet jeśli dotychczas szanse na to były znikome, możemy je znacząco podnieść. Karol nie był w stanie ogarnąć tego bajzlu w pojedynkę. Teraz jest nas siedmioro by jakoś temu zaradzić. Nie mam pojęcia jak, ale wierzę w to, że skoro potrafił to zbudować, to równie dobrze będzie umiał się tego pozbyć.

Hugin podszedł do wpatrzonej w niego z nadzieją Hexy. Objął ją i spokojnym głosem powiedział:

— Mamy siebie. Cokolwiek by się nie działo, mamy siebie.

— Tylko czy tym razem to wystarczy? — Nie była pewna czy tylko to pomyślała, czy powiedziała na głos.

Usłyszeli kroki na korytarzu. Odstąpili od siebie, odwracając się jednocześnie w stronę drzwi. Stanął w nich Zefir. Już miał się odezwać, kiedy zamarł. Uniósł palec, wskazując coś za plecami stojącej przed nim dwójki. Oboje natychmiast się odwrócili.

— Co to, do cholery, za dym? — zapytał Hugin w pierwszej chwili.

— Tam są nasze ogródki. Znaczy, gdzieś w tamtą stronę — powiedział w końcu Zefir.

Pozostali zaglądając nad jego ramionami, zrzucili przyniesione rzeczy na podłogę pod ścianą. Pędem puścili się w kierunku wyjścia. W biegu minęli zdezorientowanego Karola. Chang wskazał przeszkloną ścianę, za którą widniał słup dymu nad lasem.

— W tamtym kierunku mieszkamy. Musimy sprawdzić. Wrócimy… za chwilę! — Chłopak próbował wytłumaczyć nieco chaotycznie.

Kilka chwil później biegli już lasem w kierunku domu.

ROZDZIAŁ XII

Mężczyzna obudził się z wielkim parciem na pęcherz. Wstał z turystycznego siedziska i odszedł w kierunku działu rybnego. Już dawno wyrzucili na zaplecze będące jedną wielką chłodnią, wszystkie zaśmierdłe ryby. Ale odpływy w posadzce znajdowały się bliżej niż wyjście albo chociażby toaleta dla klientów. Ta druga i tak od dawna nie nadawała się do użytku. No, może pisuary i owszem. Ale brak bieżącej wody sprawił, że reszta szybko się zapchała.

Z ulgą zasunął rozporek. Podszedł do regału z napojami energetycznymi. Otwarł i opróżnił na raz dwie puszki. Zabrał ze sobą kilka innych. Wrócił do obozowiska pod pleksiglasowym świetlikiem.

Musiało być wcześnie rano, bo blade światło poranka nie wskazywało na to, że słońce wzeszło już na dobre.

Rozpalił grilla, układając kilka brykietów. Kopną w krzesło jednego, a poklepał po ramieniu drugiego ze swoich towarzyszy.

Kilka dni temu, ta mała kurewka…

— Jak ona ma na imię? — bełkotał sam do siebie pod nosem. — A nieważne.

…mówiła mu, że wie, gdzie mieszkają te mendy. Te, co ich tak wtedy związały. Zostawili ich jak psy przywiązane do płotu. A w dodatku grozili mu bronią.

— O nie! Tego im nie odpuszczę. Zapłacą mi za to sukinsyny!

Zbudzeni, nie do końca jeszcze przytomni mężczyźni, patrzyli na swojego kolegę zdziwieni.

— Wstawać! Dzisiaj się zabawimy. Te ścierwa co nas tak urządziły… dzisiaj ich spętamy jak bydło.

— Aaaalle… o czym ty kufa… pieprzysz? — zapytał zaspanym głosem starszy, podnosząc do ust pierwszy poranny posiłek w płynie.

— Nie dzisiaj!!! — Mężczyzna przy grillu wytrącił mu z ręki flaszkę z resztkami burbona.

— Dzisiaj kofeina i porządne, tłuste śniadanie. A potem powiem wam, co zrobimy.

Wrzucił na patelnię ustawioną nad ogniem zawartość konserwy turystycznej. Drewnianą łyżką rozgniótł skwierczącą mielonkę. I sięgnął po podpałkę w płynie. Siknął sporym strumieniem wprost na brykiet, powodując natychmiastowy wzrost płomienia. Uśmiechnął się na myśl o swoim planie. Odwrócił się do kamratów. Rzucając do tego w czerwono-czarnej, flanelowej koszuli w kratę:

— Zbudź Agę. — Uniósł palec wskazujący i jakby podkreślając swoje słowa, machał nim, akcentując kolejne.

— O! Agnieszka! Wiedziałem, że sobie przypomnę.

W południe, kiedy wszyscy trzej względnie już otrzeźwieli, przedstawił im swój plan. Wspólnie udali się do alejki z narzędziami. Tam znaleźli takie same opaski, jakimi sami byli skrępowani. Do wózka sklepowego dorzucili jeszcze trzy toporki i młotki. Do tego cęgi i kombinerki. Niestety nic bardziej wyszukanego wielobranżowy dyskont nie oferował. Wracając, zajrzeli jeszcze na dział z przyborami kuchennymi. I tu znaleźli kilka rodzajów sporych noży. Samozwańczy lider marketowego gangu wybrał dla siebie największy znaleziony okaz. Najwyraźniej uważał, że rozmiar zrobi wrażenie.

Tego wieczora i nocy nie pili tyle, co zwykle. Sączyli jedynie piwo, żeby nie dopadł ich syndrom odstawienia.

Dziewczyna opowiedziała im dokładnie, co widziała w dniu ich upokorzenia. Oraz to, co udało jej się odkryć podczas powrotu z ostatniej wyprawy do „zielarza”.

— I w ten sposób doszłam za tą małą z różowymi włosami, aż do dziury w płocie. Dalej nie musiałam iść, bo cała reszta siedziała tam sobie przy altance. Widziałam ich zza krzaków. Było ich czworo razem z dziewczyną. Ten duży z pistoletami, ta baba, blondas i różowa. — Skończyła swoją opowieść.

— Dlatego jutro z samego rana, przejdziemy się z wizytą to tych cholernych skurwieli i zrobimy im to, co oni nam. A na koniec przypalimy im nieco dupska, żeby nie podskakiwali już nigdy więcej. — To mówiąc, potrząsnął połową butelki używanej wcześniej rozpałki.

Koledzy i dziewczyny spojrzeli po sobie. Mężczyźni stuknęli się napoczętymi puszkami, rechocząc przy tym w głos. Dziewczyny zdawały się nieco przestraszone, poza Agnieszką. Ona miała w oczach ten sam chytry błysk co jej patron.

Tej nocy znów przyszła do niego. Tym razem nie po to, żeby załatwić sobie możliwość zemsty, ale po to by ulżyć swojej chuci.

Ruszyli o świcie. Zanim dotarli do drogi prowadzącej na działki, musieli jednak zrobić kilkuminutowy postój. Organizmy zatruwane systematycznie alkoholem, odzwyczajone od wysiłku, musiały zrzucić część balastu z trzewi. Drugi dzień bez mocnego trunku spowodował, że nawet porządne śniadanie nie było w stanie utrzymać się w żołądku mężczyzny we flanelowej koszuli.

Przepłukał usta piwem wyjętym z plecaka. Zapewne pomyślał, że nie ma różnicy czy będzie niósł dodatkowy balast na plecach, czy w opróżnionym przed chwilą brzuchu.

Plecaki i torby niezależnie od tego i tak im ciążyły. Niesione narzędzia oraz butelki z łatwopalnym płynem, do tego jeszcze po dwie butelki ulubionych trunków. Na czas świętowania sukcesu, zaraz „po”.

Agnieszka miała swój mały nóż schowany w cholewie wysokiego kozaka. Jednak i ona wybrała dla siebie małe co nieco ze sklepowego asortymentu. Za pasek spódnicy wcisnęła sobie piętnastocentymetrowe ostrze ceramicznego noża. Wybrała go dlatego, że jako jedyny miał plastikową pochwę. Dzięki temu dziewczyna mogła go łatwiej schować pod bluzką na plecach, bez obawy o skaleczenia.

Dotarli na miejsce bez dalszych problemów czy niespodzianek. Okazało się, że główna brama zamknięta była na łańcuch i potężną kłódkę. Oni jednak nawet nie zamierzali skorzystać z tego wejścia. Aga poprowadziła trzech mężczyzn ścieżką, którą wcześniej szła za różowowłosą dziewczyną. Zbliżając się do zerwanej siatki w ogrodzeniu, pokazała im, żeby byli cicho, przykładając palec do ust.

— To tam! — Wskazała palcem na rozdarcie, szepcząc do mężczyzny

idącego tuż za nią. — Ich domek to ten zaraz za ścieżką. W głębi działki naprzeciwko. Wejście jest z drugiej strony. Tu są tylko dwa okna, ale zasłania je ten foliowy namiot. Wtedy siedzieli z drugiej strony domku. O, tam po lewej. Tam mają chyba jakieś ognisko czy coś, bo chłopak tam stawiał taki okopcony czajnik. — Wskazywała kolejno miejsca, dumnie dzieląc się zdobytą wiedzą.

— Okej! Wiecie, co macie robić. — Odwrócił się przywódca. — Idziemy! Agnieszka na koniec! Dostaniesz, co obiecałem…, ale teraz duzi chłopcy muszą się pobawić.

Ujął w jedną dłoń toporek, w drugą trójkątny nóż do krojenia warzyw, wyjęte z plecaka. Ostrożnie przeszli przez ogrodzenie, kierując się w stronę domu wskazanego przez dziewczynę. Bez trudu weszli do środka. Drzwi nie były zamknięte na klucz. Posłania schludnie poskładane. Niestety puste. Nikogo nie zastali. Mężczyzna odłożył nóż na stoliku na werandzie. Kubek z herbatą nadal był ciepły. Nie gorący, ale wyraźnie ciepły.

— Cholera, musieliśmy się minąć. Aga, mówiłaś o czwórce… a tu jest sześć posłań.

— Tylu widziałam, może ktoś był w środku albo gdzie indziej, poza domem — tłumaczyła się swojemu opiekunowi wyraźnie speszona.

— Masz szczęście dziewucho! Bo jakby się okazało, że jest ich sześcioro, to teraz mogłabyś już nie żyć. Kur… tak to jest zaufać babie. — Ostatnie słowa, co prawda powiedział do siebie, ale obaj jego koledzy ochoczo przytaknęli.

Weszli do środka. Przetrząsnęli wszystkie szafki, szuflady. Wywrócili do góry nogami większość zakamarków. Nie znaleźli broni, amunicji ani niczego co byłoby dla nich w tej chwili wartościowe. Znaleźli spory zapas żywności, wody oraz innych napojów. Rozpoznali na nich logo swojego marketu. Jeden z mężczyzn odkrył skrzynkę z narzędziami Zefira, a drugi dwa harpuny i butle z tlenem.

— Zaczekamy na nich! — oznajmił przewodzący grupie. — Przygotujemy im niespodziankę.

Zebrali poduszki, śpiwory, koce oraz wszystko, co mogło się dobrze palić lub nasiąkać podpałką. Obłożyli tym butle z gazem. Po ciężarze uznali, że na pewno są pełne, a co za tym idzie niebezpieczne, jeśli się je podgrzeje. Z dwudziestu czterech butelek podpałki, osiemnaście umieścili wewnątrz stosu na środku pomieszczenia. Trzema planowali oblać wnętrze domu, a kolejne trzy mieli przeznaczyć na zrobienie lontu.

Zanim jednak puszczą tę budę z dymem, postanowili zaczekać, bo a nuż któreś z domowników wróci wcześniej, w dodatku samo. I zabawie będzie można dodać nieco pikanterii.

Czekali długo, słońce minęło już swój punkt zenitu i opadało powoli ku horyzontowi. Nadal było jeszcze sporo czasu do zmroku. Niestety entuzjazm całej czwórki opadł. Trudno się bawić w zemstę, kiedy nie ma na kim się mścić. Agnieszka znalazła dwie puszki farby w sprayu. Podeszła do części płotu zbitego z solidnych desek oddzielającego dwa ogródki. Sporymi literami napisała: TRZEBA BYŁO, NAS WTEDY ZABIĆ!

Dumna ze swojego dzieła, podpaliła świeżą farbę. Kolejne litery zapalały się jedna od drugiej, te niżej przenosiły płomień na koleżanki nad nimi. Jeśli jakaś nie chciała zapłonąć, dziewczyna pomagała im patykiem.

— Kretynka — warknął na nią mężczyzna, podchodząc i wymierzając jej siarczysty policzek wierzchem dłoni.

Wskazał na ciemny dym unoszący się nad jej dziełem.

— Idiotko! To będzie widać z kilometra! I cały plan, całe czekanie w pizdu! Z niespodzianki dupa! WRACAMY! — krzyknął do swoich towarzyszy.

— A Ty swoją zemstę możesz sobie teraz wsadzić.

Na odchodne wrzucili odkręcone butelki z rozpałką do środka. W szyjkę jednej z nich mężczyzna wetknął kawałek szmaty i podpalił. Cofając się kilka kroków, cisnął nią w otwarte na oścież drzwi.

Płomienie niemal natychmiast buchnęły ze wszystkich możliwych otworów w ścianach. Dosłownie chwilę później gęsty dym utworzył czarny słup o wysokości kilkudziesięciu metrów.

Cała czwórka w tym czasie była już na drodze prowadzącej z powrotem do ich kryjówki.

Mężczyźni popijali bursztynowe płyny ze swoich butelek. Mogli już świętować. Jakkolwiek sukces był połowiczny, to nadal napełniał ich radością. Dotarłszy do skrzyżowania z główną drogą, przewodzący całej grupie mężczyzna odwrócił się do idącej kilka kroków z tylu Agnieszki:

— A teraz pójdziesz do „Pana Ziółkowskiego” i przyniesiesz nam jakiś ekstra towar. Tylko się uwijaj, żeby mnie jeszcze bardziej nie wkurzyć. Dzisiaj już dość spieprzyłaś. — To powiedziawszy, skierował się w stronę kolegów. Idąc, by do nich dołączyć, uniósł flaszkę, przechylając dno w kierunku nieba. Dziewczyna zrobiła kilka szybkich kroków w swoich niebotycznie wysokich szpilkach, złapała go od tyłu za brodę, jednocześnie wbijając mu wyjęte zza pleców ceramiczne ostrze w gardło.

Dwóch kompanów krztuszącego się własną krwią mężczyzny, patrzyło ze zdumieniem. Dopiero po chwili ruszyli w stronę dziewczyny.

Zdążyła jeszcze kilka razy zamachnąć się wyrwanym z gardła jej ofiary nożem. Raniła nim przedramiona i barki wielbiciela flaneli. Jej szał ustał, dopiero gdy trzeci z mężczyzn wkomponował jej w czaszkę ostrze toporka. Pierwotnie przeznaczonego dla jednego z bandy smarkaczy, którzy ich tak bardzo upokorzyli w ich własnym „domu”.

ROZDZIAŁ XIII

Kita wysforował się na czoło peletonu. Tuż przed ogrodzeniem terenu działek zwolnił, nakazując wszystkim się zatrzymać. Nie wiedzieli przecież, czy to na pewno ich dom płonie. Równie dobrze mógł się palić jeden z pozostałych ogrodów. Oprócz tego nie mogli być pewni, czy jeśli ktoś podpalił którykolwiek z domków na działkach, to czy nie czeka tam z zamiarem pozbycia się mieszkańców tego terenu.

— Zaczekajcie! Pójdziemy z Huginem. Sprawdzimy. W razie czego będziemy mieli w was wsparcie.

Hugin nawet nie czekał. Skoczył przez płot, za Kitą. Reszta karnie przycupnęła, obserwując rozwój sytuacji z ukrycia. Chang klepnął Zefira w ramię.

— Zaraz wracam! — powiedział i zanim przyjaciel cokolwiek odpowiedział, już go nie było.

Wrócił kilka minut później, niosąc swoją kusze i kołczan. W drugiej ręce niósł podobny zestaw, podał go Zefirowi.

Usłyszeli głośny gwizd. W ich stronę biegli Kita i Hugin. Spotkali się przy furtce. Teraz na spokojnie zaczęli rozplątywać łańcuch zabezpieczający wejście przed niepożądanymi gośćmi. Jak się okazało dostęp na teren ogródków, nie stanowił jednak dla kogoś problemu.

— To niestety nasz. — Hugin odezwał się smutno, odpowiadając na niezadane pytanie widniejące we wzroku pozostałej czwórki.

Dźwięk uderzającego o metalową bramkę upuszczonego łańcucha nie dotarł do uszu żadnego z nich. Zagłuszył go łoskot eksplozji. Częściowo murowany domek z drewnianą konstrukcją dachu został rozrzucony w promieniu kilkudziesięciu metrów. Dwie butle z tlenem pozostawione w stercie płonących materiałów przesiąkniętych parafinowym płynem nie wytrzymały temperatury i rosnącego w nich ciśnienia.

Dodatkowo czysty tlen przyspieszył reakcje spalania tak, że buchający w niebo kłąb ognia i pary stworzyły miniaturową wersję atomowego grzyba.

Cała szóstka przyjaciół przestraszona, ogłuszona i zasypana spadającymi z nieba fragmentami dachu, upadła na ścieżkę. Skuleni zbili się w zwartą bryłę. Hexa drżącym głosem, zapytała matczynym tonem.

— Wszyscy cali? Nic się nikomu nie stało? MYCHA? ZEFIR? — wymieniała kolejno osoby z lewej i prawej.

W uszach im dźwięczało, front fali uderzeniowej zdmuchnął w ich stronę kilka foliowych i brezentowych namiotów z innych działek. Większość niesionych odłamków zatrzymał na szczęście żywopłot. Kilka kawałków płonącej, roztopionej folii przykleiło się jednak do ich ubrań. Na szczęście nikt nie został poważnie ranny. Podnieśli się, otrzepując z pyłu i kawałków rozrzuconego wokoło rumoszu.

— Dobrze, że wróciliście po nas! — Mycha rzuciła się Huginowi na szyję, po chwili przyciągając również do siebie stojącego tuż obok Kitę.

Chwilę później wszyscy obejmowali się niczym drużyna na meczu, zgniatając najmniejszą z nich dziewczynę w środku.

— Heeej! Ratuuunku! BO MNIE TU ZGNIECIECIE! — zawołała stłamszonym głosem, udając, że brakuje jej powietrza.

Chwilę później stali już w obrębie ich ostatniego lokum. Płonące ruiny budynku, poprzewracane sprzęty i osmalone drzewa nie przypominały w niczym miejsca, które przez ostatnie tygodnie nazywali swoim domem.

Kita odwrócił się plecami do resztek murów.

— Nic tu po nas. Teraz już nie mamy wyjścia. Skorzystamy z oferty Karola. Jutro wpadnę i zabiorę to, co się da uratować.

Kita miał nadzieję, że wkopane w ziemię beczki, robiące im za magazyny, przetrwały tak jak wcześniej pozostawione w nich zapasy na czarną godzinę. Teraz nie mógł do nich podejść ze względu na szalejący pożar. Jednak, gdy ogień zgaśnie, on spróbuje się dostać do schowanych pod warstwą ziemi zapasów.

Dobrze, że upierałem się, żeby nie trzymać wszystkiego w domu, pomyślał.

Już mieli odchodzić, gdy Chang wskazał palcem na przewrócony podmuchem eksplozji drewniany parkan. Widniał na nim wyraźny napis z wypalonej po części czerwonej farby:

TRZEBA BY… NAS WTEDY ZAB…

Co prawda brakowało dwóch środkowych i dwóch ostatnich desek, ale przekaz był nader klarowny.

Chłopak przeczytawszy tekst, puścił się biegiem w kierunku głównej bramy. Kilkoma susami znalazł się na jej szczycie, by moment później wylądować gotowy do biegu po jej drugiej stronie.

Unoszące się nad lasem ślady pożaru na działkach, zainteresowały jednego z patrolujących miasto „czarnych”. Wskazał swojemu przełożonemu kierunek, gdzie na horyzoncie widać było wyraźny, czarny słup gęstego dymu.

— To nie nasz rewir, my mamy tu swoją robotę. Jeśli będziemy potrzebni, to nas tam wezwą — odpowiedział mu dowódca patrolu.

— Tak jest! Po prostu uznałem to za godne zgłoszenia.

— Rozumiem. Trzymaj oczy szeroko otwarte, ale wyłącznie w zakresie naszego kwadratu. Takie mamy rozkazy. — Doprecyzował najstarszy stopniem.

— Zrozumiałem. Dziękuję.

ROZDZIAŁ XIV

— Dorota, możemy pogadać? — Kiedy ktoś tak zaczynał rozmowę z Hexą, to nigdy nie zwiastowało łatwego tematu.

— Oczywiście. Siadaj. — Poklepała kawałek deski, na której siedziała oparta o płot w alejce między ogródkami.

— Wolałabym… — Mycha skinęła głową w kierunku ścieżki.

Oprócz pozostałej na miejscu piątki pojawiło się też kilka osób z innych działek. Do momentu wybuchu nie wychodzili ze swoich altan i domków. Teraz jednak ciekawość wygrała ze strachem.

Hexa podniosła się i idąc za dziewczyną, oddalała się od płonącego domu w kierunku furtki. Znała doskonale ten wyraz twarzy. Dziewczyna miała jakiś poważny problem albo potrzebowała jej rady. Niepewne i przestraszone spojrzenie Pauliny przywołały jej dawne wspomnienia.

Dorota od dwóch lat była w ośrodku opiekuńczym. Wszyscy wychowankowie oprócz Dawida, najstarszego z chłopców, mówili na nią „czarownica”, a ci bardziej uprzedzeni również „wiedźma”.

Ciemne, długie włosy, mroczny makijaż oraz ciemnoszary płaszcz do kostek nie pomagały jej w ociepleniu wizerunku. Ona jednak nie dbała o to.

Tamtej nocy przywieziono dziewczynkę z interwencji. Dorota podsłuchała, jak ekipa karetki pogotowia przekazywała raport wezwanemu lekarzowi, pełniącemu dyżur w ich bidulu. Mała była upojona alkoholem do nieprzytomności. Już w drodze dostała zestaw kroplówek do detoksu. Ale wymagała stałej fachowej opieki. Nie mogli jej zawieźć do szpitala, bo nie dostali zgody opiekuna prawnego.

— Polskie prawo — skwitował smutno jeden z ratowników.

Izba dziecka odpadła, a to był jedyny ośrodek z lekarzem na miejscu, do którego sędzia mogła w nocy skierować dziecko w takim stanie. Policjanci zgłosili im, że w momencie wejścia do meliny, nad dzieckiem stał pijany pięćdziesięciolatek ze spodniami opuszczonymi do kostek. Obawiali się, że to mógł nie być pierwszy raz

Heksa dogoniła i chwyciła Mychę pod ramię i dopiero kilkanaście metrów dalej, zostawiwszy wszystkich za sobą, odezwała się pierwsza:

— Co jest Myszko?

— Nie chciałam przy chłopakach. — Dziewczyna rozpoczęła smutno, spuszczając głowę.

— Proszę, powiedz mi. Tylko bez ściemy. CO Z NAMI BĘDZIE?! CO DALEJ?

Ostatnie słowa wypowiedziała łamiącym się, przytłumionym łzami półszeptem. W kącikach oczu błyszczały dwie ogromne perliste łzy.

Hexa objęła swoją kruszynkę jak dawniej. Robiła to tak wiele razy, że przyszło jej to niemal odruchowo jak matce tulącej dziecko w chwili życiowego zakrętu.

Pierwszy raz przytuliła ją w taki sposób, kiedy szczerbata sześciolatka przyniosła jej rysunek.

Na prośbę opiekunki siedziała w bawialni i doglądała czwórki najmłodszych maluchów. Przywieziona tydzień wcześniej Paulinka, na szczęście nie została zgwałcona. Dorota cieszyła się z tego powodu, bo sama znała towarzyszący temu ból. I bynajmniej nie chodziło o ten fizyczny. Chociaż on również doskwierał jej za każdym razem. Kiedy kolejni faceci jej matki dobierali się do niej, a „jej stara” padła już od prochów lub alkoholu.

Paulinka od przyjazdu nie odezwała się do nikogo ani słowem. Odpowiadała skinieniem lub kręceniem głowy. Wykonywała posłusznie polecenia. Siniaki na jej ciele świadczyły o tym, że ktoś „wpoił jej” dyscyplinę.

— To dla ciebie. — Wyciągnęła rączkę z kolorowym obrazkiem.

— Dla mnie?! Ale dlaczego? — zapytała opiekująca się również nią szesnastolatka.

— Bo jesteś taka smutna! Popatrz, jakbyś się uśmiechnęła, to wyglądałabyś właśnie tak! — Podsunęła rysunek bliżej twarzy starszej dziewczyny.

— Ojej! MYSIU! — To jedyne słowa, jakie zdołała wtedy wydusić z siebie, przez gulę, która urosła jej nagle w gardle.

Przyciągnęła ją do siebie i to wtedy Dorota pierwszy raz ją objęła. A tuląc ten maleńki skarb w swoich ramionach, w jej głowie nareszcie do głosu doszła pewna myśl. Ta sama, która kiełkowała od pierwszego spojrzenia na małą. Myśl ta krzyczała w jej czaszce na całe gardło. — „Już nigdy nie pozwolę cię skrzywdzić!!!”

— Oj! MYSIA! Będzie dobrze. Tak długo jak mamy siebie, będzie dobrze. Przetrwamy to wszystko, razem. — Dorota tuliła do piersi, niczym matka córkę, młodszą o prawie dziesięć lat od siebie dziewczynę.

Delikatnie gładziła jej różowo-fioletowe włosy. Czuła jak łzy Pauliny przemoczyły materiał jej koszulki. Trwały tak przez dłuższą chwilę, do czasu, kiedy niższa z nich nie uspokoiła się nieco i w końcu przestała cichutko łkać. Wtedy Dorota, wykorzystując to, że jest od niej sporo wyższa, pocałowała ją w czubek głowy.

— Będzie w porządku. Zaopiekujemy się sobą nawzajem. Będziemy o siebie dbać. A jak minie to całe szaleństwo, to będziemy siedzieć przy gorącej czekoladzie, bawić się z wnukami i się z tego śmiać. Zobaczysz. — W oczach Hexy pojawiły się dwa wesołe ogniki, próbujące wysuszyć łzy.

Do dziś Hexa miała tamten rysunek w swoim notesie. Zawsze, co roku wymieniała kalendarz z notesem, ale rysunek za każdym razem przekładała jako pierwszy do nowego kalendarza.

Cztery kolory kredek. Tyle znalazła w pudełku z klockami tamta mała dziewczynka, cztery kolory wystarczyły, by narysować portret pilnującej maluchów Doroty. Siedziała na nim, na malutkim czerwonym krzesełku. Czerwone spodnie i fioletowy płaszcz tak naprawdę powinny były być narysowane w odcieniach czerni i szarości. Smutna twarz Doroty na kartce promieniała radosnym uśmiechem. Rysunek nie był wcale dziecinny, lecz wyraźnie zdradzał już wtedy pokłady talentu małej artystki. Długie włosy mieniły się czerwono-czarno-fioletowymi refleksami. Rysy modelki, choć w sporym uproszczeniu, uchwyciła niemal doskonale. W sposób, jaki robią to uliczni rysownicy, przy użyciu wyłącznie czarnego węgielka. Tylko jeden element twarzy został pokolorowany. Usta. Wargi miały ten sam odcień czerwieni co krzesełko i refleksy we włosach.

Mycha pociągnęła głośno nosem, ocierając oczy rękawami bluzy.

— A nie powiesz… chlip, chlip… chłopakom… chlip…, że się poryczałam? — Uniosła oczy, patrząc przez swoją różową grzywkę na sporo wyższą od niej kobietę.

— No coś ty! W ŻYCIU! — zapewniła ją Hexa.

— O tym, że się moczyłaś do łóżka, ze strachu przed naszym woźnym, kiedy miałaś dziewięć lat, też im przecież nie powiedziałam.

— Eeej! To nie fair. — Dziewczyna wymierzyła jej słabego kuksańca. — Tamto to było zupełnie co innego. Poza tym tamto było efektem traumy. Tak mi to wytłumaczyła mama Changa.

Od tamtego popołudnia, kiedy pilnowała maluchów, Dorota robiła, co tylko mogła, żeby roztoczyć nad malutką Paulinką swoją opiekę. Poprosiła o możliwość zamieszkania z małą w jednej sypialni.

Dbała, pomagała, uczyła, zajmowała się jak młodszą siostrą. Pani Joanna Chensokikori — mama Changa, zauważywszy, jak dobry wpływ mają obie wychowanki na siebie, przychyliła się do tej prośby i zaopiniowała ją pozytywnie do kierownictwa ośrodka. Od tego czasu stały się niemal nierozłączne.

Następny portret Dorota dostała namalowany już paletą trzydziestu sześciu kolorów, z pudełka kredek, które kupiła Myszce za własne kieszonkowe.

— Dorota?

— Tak?

— A możesz do mnie jednak mówić MYCHA, a nie Mysia?! Bo wiesz, teraz już jestem, taką, jednak jakby „dużą dziewczynką”.

— Oj tam, oj tam. Dla mnie i tak zawsze zostaniesz maleńką Mysią… MAŁA! — Specjalnie podkreśliła ostatnie słowo, wymawiając je dobitnie i z przekąsem.

Uśmiechnęła się zawadiacko i puściła do niej oko. Jednocześnie wymierzyła w spowolnionym tempie kuksańca w ramię kolorowowłosej przyjaciółki. Skinęła głową, by razem wróciły do chłopaków, lecz ci szli już w ich stronę.

Obie natychmiast przykleiły do swoich twarzy uśmiech firmowy numer dziewięć i ruszyły im naprzeciw tak, jak gdyby nic tu się nigdy nie stało.

ROZDZIAŁ XV

Chang biegł asfaltową jezdnią ulicy Działkowej. Nie próbował nawet się kryć po lasach, nie miał na to w tym momencie ani czasu, ani ochoty. Zbliżał się do biegnącej w poprzek szosy. W gasnącym świetle dnia z daleka dostrzegł coś leżącego na środku skrzyżowania. Z dystansu ocenił to na jakiś zwitek szmat. Im ten dystans malał, tym dokładniej widział jednak, że to nie same szmaty, ale raczej człowiek w nie ubrany leży na drodze. Zatrzymał się dwa kroki od ciała. Rozprute gardło, wybałuszone oczy oraz zastygła już plama krwi dookoła mężczyzny, którego twarz znał. To jego przypiął do fotela podczas „robienia zakupów” w markecie. To ten facet cisnął wtedy butelką w Hugina.

I jakkolwiek był święcie przekonany o tym, że to właśnie ten cholerny truposz odpowiadał za spalenie ich domu, tak nie mógł pojąć, kto wykończył tego gnoja.

Rozejrzał się w obie strony rozciągającej się od lewej do prawej ulicy, w końcu obierając azymut na kopalnię, a co za tym idzie na market.

Zrobił zaledwie kilkanaście kroków, gdy na drodze zobaczył kolejne plamy. Jedną dużą i kilka mniejszych. Zatrzymał się, ponownie rozglądając dookoła. Dopiero zbliżywszy się do krawędzi jezdni, zobaczył ją. Leżała na dnie rowu melioracyjnego. Z czaszki wystawał jej trzonek siekiery. Nagie piersi sterczały wciąż dumnie ku niebu. Wypływ krwi i temperatura gleby spowodowały, że nabrała sino bladej, trupiej barwy. Mimo wszystko poznał ją. Pamiętał, jak Zefir szeptał jej coś do ucha, pochylając się do niej obok regałów w sklepie.

Chang zauważył, że bielizna dziewczyny leżała obok, ale bluzki nie dostrzegł nigdzie w pobliżu.

Mniejsze plamy krwi gęsto usiane obok miejsca, gdzie zapewne ktoś zadał śmiertelny cios. Oddalały się od centrum miasta, czyli obrał właściwy kierunek swojego pościgu. Stopniowo częstotliwość śladów malała. Co spowodowało, że Chang zastanawiał się, czy krew przestała płynąć z jakiegoś naczynia, czy też ktoś skutecznie zaczął tamować krwawienie.

Odpowiedź przyszła do niego sama. Kolejne zwłoki leżały na jego drodze. Tym razem poznał kraciastą koszulę. Twarz mężczyzny znajdowała się między rękami wyciągniętymi przed siebie. Ktoś ciągnął go w kierunku pobocza. Z jakiegoś powodu jednak zaprzestał, upuszczając i pozostawiając go w pozie lecącego supermana, który zemdlał w locie.

Chłopak postanowił gonić ostatniego z podpalaczy, aby wymierzyć sprawiedliwość. Zanim jednak zdołał przebiec następnych kilkadziesiąt metrów, po raz kolejny musiał się zatrzymać. Tym razem nie napotkał żadnej fizycznej przeszkody czy kolejnego ciała. Z oddali usłyszał początkowo stłumiony, stopniowo narastający hałas. Niski, warczący, wręcz buczący dźwięk rozrywał spokój okolicy. Chang słyszał go już wcześniej. Nie dowierzał, jednocześnie zdawał sobie sprawę, że powinien się tego spodziewać. Słup dymu i ognia, unoszące się nad drzewami musiały być widoczne z wielu kilometrów. Łoskot eksplozji zaciekawił zapewne niejedną grupę „ocalałych” w całej okolicy. Natomiast tylko jedna grupa była w stanie tak szybko zareagować i ekspresowo dostać się tutaj. Chang ledwie zdążył się ukryć w zaroślach, przykrył się kilkoma gałęziami, leżąc zaledwie kilka metrów od krawędzi linii drzew. Doskonale widział czterech jeźdźców na swoich stalowych rumakach, zmierzających w stronę „Zacisza”. Ich motocykle pozbawione zbędnych, ich zdaniem, wkładów w układzie wydechowym, z bliska wydawały potężny warkot. Klatka piersiowa drżała chłopakowi nie tylko ze strachu, ale również w wyniku dobiegających do niego wibracji z maszyn zwalniających przed skrzyżowaniem.

Chang wyskoczył ze swojej kryjówki i porzuciwszy swoje wcześniejsze plany dopadnięcia trzeciego ze sklepowych pijaczków, zmienił nie tylko kierunek, ale również sposób przemieszczania. Biegł teraz między drzewami, w kierunku jeziora. Nie do końca pewny trasy, starał się skręcać tak, żeby trafić bezpośrednio do szkoły nurkowej. Tam mógłby przeczekać. A jeśli usłyszy odjeżdżające motocykle, zaryzykować przedostanie się brzegiem do elektrowni.

Upewniwszy się, że w budynku nikogo nie zastał, niedoszły mściciel zamknął od środka drzwi bazy nurkowej. Przeszedł na zaplecze techniczne i ponownie zmienił plany.

Znalazł odpowiedni rozmiar pianki i założył jacket. Dwie butle ważyły w tym stroju chyba tonę, ale siadając na brzegu betonowego pomostu, bez problemu zapiął sprzączki kamizelki wypornościowej. Zdawał sobie sprawę, że to, co zamierzał zrobić, jest skrajnie nieodpowiedzialne. Za to na drugiej szali położył bezpieczeństwo grupy i jego wcześniejszy głupi zryw. Zanurzył się w zimnej wodzie. Pierwszy raz nurkował, będąc z rodzicami na wakacjach w Egipcie, pięć lat wcześniej. Później powtarzał to co najmniej raz do roku na podobnych wyjazdach. Dlatego mimo braku certyfikatu, zawierzył w swoje dostateczne umiejętności do pokonania dystansu kilkuset metrów na głębokości nieprzekraczającej sześciu stóp. Zachodzące słońce rzucało na jezioro długie cienie drzew. Łatwo zgubić kierunek w mętnej wodzie, dlatego postanowił od czasu do czasu się wynurzać i upewniać czy dobrze płynie. Po kilkunastu minutach znalazł się już za połową pierwotnej odległości do przebycia. Drobna korekta kursu na betonowe ujście odpływu z elektrowni i ponownie się zanurzył. Cała podwodna eskapada trwała około trzydziestu pięciu minut. Manometr wskazywał nadal ponad połowę butli.

Wiedział, że nie potrzebuje drugiej. Postanowił ją zabrać dlatego, że zgromadzone w domu przepadły w pożarze, razem z ośmiorniczkami i aparatami oddechowymi.

Wygramolenie się na brzeg nie było proste. Betonowy próg na terenie elektrowni stanowił dla niego, niewprawionego nurka, barierę nie do pokonania. Ponownie zmienił wcześniejsze ustalenia, wpływając w kanał, gdzie wcześniej łowił ryby kuszą. Tam wyszedł na śliską trawę. Cały sprzęt zrzucił w zarośla. Sam pospiesznie przeszedł wcześniej przygotowaną wyrwą w ogrodzeniu. Zmrok zapadał coraz szybciej, kiedy Chang przeszedł przez pierwsze drzwi i stał we wnętrzu śluzy, dygocząc z zimna.

Pierwsza na łomotanie do przeszklonych drzwi zareagowała Hexa. Za to przy nich, znalazła się Mycha. Widząc przyjaciela po drugiej stronie szyby, wyjęła blokującą wejście grubą rurę, otwierając drzwi na oścież. Zanim Chang zdołał cokolwiek powiedzieć, rzuciła się na niego i zaczęła okładać go pięściami. Chłopak próbował się zasłaniać, ale grad ciosów Mychy padał z każdego możliwego kierunku i pod każdym kątem. W końcu złapał agresorkę, obejmując ją i w ten sposób unieruchamiając jej ruchliwe ramiona.

— Ty debilu! Myślałam… wszyscy myśleliśmy, że już po tobie. — Zaczęła uniesionym, piskliwym tonem. — Jak mogłeś nas tak zostawić! Ty skośnooki kretynie!

Chang nadal trzymał ją w objęciach, a dziewczyna nie kryjąc już łez wzburzenia, biła go w klatkę piersiową, ruszając pięściami jedynie w nadgarstkach. Każde kolejne uderzenie stawało się coraz słabsze, aż w końcu po prostu oparła ramiona i pięści o mokrą piankę. Sama wtuliła się w jego objęcia mocniej, zasłaniając twarz ciągle zwiniętymi w kułak dłońmi.

Chłopak zluzował klincz, stanowczo obejmując przyjaciółkę. Położył dłoń i policzek na jej włosach. Cicho wyszeptał jej do ucha, robiąc dłuższe pauzy po każdym wypowiadanym zdaniu:

— Wszystko w porządku. Już jestem. Wróciłem. Przepraszam. Więcej tego nie zrobię. Obiecuję.

Uniósł wzrok na Hexę i Hugina. Wyraźnie widać było po nich złość mieszającą się z ulgą. Złość — z oczywistych względów, a ulgę miał nadzieję — przyniósł im widok jego, całego i zdrowego. Zefir i Kita patrzyli na niego z politowaniem. Jakby chcieli powiedzieć: I widzisz palancie, znowu nabroiłeś.

Weszli na górę do zaaranżowanej w jednym z pokoi biurowych sypialni. Zefir pomógł kumplowi ściągnąć mokry neopren. Hugin darował sobie ojcowskie przemowy i reprymendy, a Hexa najzwyczajniej w świecie przyniosła mu kubek gorącej herbaty.

Nie musieli prawić mu morałów. Widzieli to w jego oczach i zachowaniu, tak samo on widział w ich wzroku kolejny zawód, jakiego był sprawcą. Nikt za to nie spodziewał się takiej reakcji Mychy. Dziewczyna resztę wieczoru siedziała jak mysz pod miotłą, bo nie miała ochoty na żadne rozmowy czy wyjaśnienia.

Chang przebrany w nowe ciuchy z magazynu dla robotników, opowiedział im o tym, co widział, goniąc winnych podpalenia.

— Przypuszczam, że to ci dwaj zabili tego gościa. Dziewczyna w szale rzuciła się na tamtych dwóch, więc zabili i ją. Tylko że koleś się bronił i zranił jednego z kumpli od flaszki. Dziunia mu pewnie poprawiła i koleś się wykrwawił, bo na ręce miał obwiązaną bluzkę dziewczyny. Próbował tamować krwotok. Nieskutecznie. Później to już musiałem się chować, bo nadjechali ci na motorach.

— Tak. My też ich słyszeliśmy — odezwał się Kita. — Ale byliśmy na tyle daleko, że nie musieliśmy się martwić. Mimo wszystko schowaliśmy się, aż do ich odjazdu.

— Myślę, że zwabiła ich eksplozja. Dopóki był sam dym, nie ruszyli tyłków ze swoich wygodnych pieleszy. To wybuch ich ściągnął — dodał Zefir.

Hugin przytaknął, a Chang ponowie zabrał głos.

— Nadjechali szybko. Słyszałem ich już z daleka, myślę ze może nawet koło kopalni. Wydaje mi się, że mój pościg nie trwał dłużej niż kwadrans, a od samego wybuchu nie minęło więcej niż dwadzieścia kilka minut, zatem muszą obozować całkiem blisko. Być może nawet na terenie jednej z tych dwóch kopalni. W końcu obie mają dość rozległe tereny, a ich bramy główne dzieli niecałe półtora kilometra.

Ponownie Hugin zgodził się z chłopakiem. To nie wróżyło niczego dobrego. Obie kopalnie nadal czynne w lutym, były atrakcyjnym miejscem do zabunkrowania się kilku lub kilkunastu ludzi. Pełne magazyny butelkowanej wody dla górników, stołówki i kuchnie pełne zapasów. Pobliskie narzędziownie mogły stać się potencjalnymi zbrojowniami, a w dodatku ci ludzie dysponowali pojazdami, które przetrwały awarię wszystkich pozostałych urządzeń technicznych. Chang był pewien, że co najmniej dwóch z czwórki widzianych na drodze, nie było tymi samymi, co tamci widziani na stacji paliw.

Zatem musiało być ich co najmniej pięciu, a dałby sobie głowę uciąć, że na pewno pięciu to nie wszyscy. Najlepszym przykładem była szóstka ze sklepu, trzech facetów miało przy sobie „trzy zabawki”. Najwyraźniej nie lubili się dzielić i każdy trzymał jedną dziewczynę dla siebie. Podobnie musiało być i w tej sytuacji.

Po długiej rozmowie doszli do wniosku, że nawet jeśli pojawili się tam motocykliści, to byli to raczej zwiadowcy albo strażnicy. Reszta została w obozowisku, a jeszcze pewniejszą rzeczą było to, że na pewno nie było wśród tej czwórki przywódcy. Żaden z nich nie wyróżniał się znacząco. Wszyscy jechali w równoległym szyku.

— Myślę, że należy się spodziewać kolejnych wizyt tych ludzi. Być może nawet po cichu. Jeśli zdadzą raport swojemu szefowi, że rąbnął zwykły domek na działce, a narobił tyle hałasu… Tylko głupi by się nie zorientował, że coś tu się działo. No i że w powietrze nie wyleciała zwykła butla turystyczna z gazem.

— Racja — zgodził się Hugin. — Kruk szepce mi do ucha, że nadciągają kłopoty, a na to teraz nie możemy sobie pozwolić.

Nagle zza pleców zebranych odezwała się Mycha.

— Skoro są po drugiej stronie jeziora… co prawda nieco od brzegu, ale zawsze blisko, to powiedzcie mi: czy to cholerne światło z reaktora ich tu nie zwabi tak, jak tamten wybuch?! –Wskazała ruchem głowy blask, wypełniający halę znajdującą się poniżej.

Ekran normalnie zasłaniający walcowaty rdzeń fuzyjny był podniesiony i reaktor świecił chłodnym światłem na tyle silnym, żeby rozgonić mrok w pomieszczeniach. Karol specjalnie zostawił uniesioną pokrywę. Dzięki temu spędzali czas w całkiem widnym wnętrzu.

— Cholera! Mycha ma rację! — zaklął Hugin, zrywając się ze swojego krzesła. — Świecimy jak pieprzona latarnia morska!

— Spokojnie! — odezwał się Karol.

Profesor zdawał się zupełnie nie przejmować odkrywczą uwagą dziewczyny ani reakcją jej starszego kolegi.

— Tamta ściana została wykonana ze specjalnego szkła. Kolejny wynalazek naszych studentów. Opatentowali je nawet. Przepuszcza światło tylko w jedną stronę. — Próbował najprościej wytłumaczyć zasadę działania ogromnych okien. — To trochę jak lustro weneckie, tylko doskonalsze. Wykorzystaliśmy je tutaj, ponieważ dzięki temu nikt z zewnątrz nawet nie podejrzewał, co dzieje się w środku. Wiecie, jak opinia publiczna podchodzi do energii atomowej. Ludzie boją się elektrowni jądrowych blisko swoich domów. Zupełnie niepotrzebnie. Teraz i owszem. Mój projekt stał się zagrożeniem, ale wcześniej w normalnych warunkach z normalnym zasilaniem i elektroniką sterującą był bardziej bezpieczny niż bojler w domu.

Karol spojrzał smutno po wszystkich, po czym dodał:

— Tylko kto mógł przewidzieć, że spadnie na nas aż tak wielkie gówno.

ROZDZIAŁ XVI

Hugin miał rację. Nawet gdyby ich dom nie spłonął, przeprowadzka do pustej sterowni miała sens. Byli bliżej reaktora, a w dodatku znajdowali się w dużo bezpieczniejszym miejscu. Fakt, że trudniej było dostarczać tu wodę, ale tym zajął się ich Pomysłowy Dobromir.

Pierwsze dni Zefir wraz Kitą i Huginem poświęcili na dostosowanie nowej przestrzeni do życia, teraz już dla siedmiu osób. Przynieśli wszystko, co udało im się wygrzebać ze zgliszczy. Beczki zakopane za domkiem przetrwały. Podobnie zapasy w nich zgromadzone.

Karol pozostawał ciągle na poziomie generatorów. Główkował i prowadził na kartkach setki obliczeń. Zefir zaczopował wewnętrzne rynny, a natura przyłożyła do jego sukcesu swoje dwa grosze. Parę deszczowych dni zrobiło na dachu spory basen, a co za tym idzie, mieli niemały zapas wody użytkowej. Kilka zmyślnych modyfikacji istniejącej instalacji wodociągowej spowodowało, że mieli wodę w kranach i spłuczkach bez noszenia jej w wiadrach. A co najlepsze oczyszczała się z największych zanieczyszczeń w piaskowo węglowym filtrze, również konstrukcji Zefira. Hexa z bólem, jednak w końcu przyznała, że to był dobry pomysł. Miała ogromny sentyment do ogródka. Uwielbiała tamto miejsce i związaną z nim możliwość spędzania niemal całych dni na zewnątrz. Zgadzała się jednak z tym, że w kontekście ostatnich wydarzeń przenosiny okazały się nie tylko konieczne, ale również stanowiły najrozsądniejsze z wyjść.

Kita przezornie zabezpieczył część amunicji w beczkach z żywnością. Najbardziej żałowali utraconej butelkowanej wody.

Kiedy zadomowili się w nowym lokum, Zefir w końcu dołączył do Karola. Zajęli się rozkminianiem, jak pozbyć się problemu.

Chang robił szybkie wypady po całym terenie wydzielonej, zamkniętej strefy elektrowni, przeprowadzając rekonesans i szukając przydatnych fantów. W dawnym świecie nie mieliby szansy wejść do tej strefy. Owszem zdarzały się zorganizowane wycieczki z okazji świąt, rocznic lub dla szkół o profilu energetycznym.

Mimo to nadal nie wszędzie wtedy było można zajrzeć.

Jak się niedawno o tym przekonali, czasem takie ograniczenia dostępu miały podwójne dno. Zabezpieczenie obiektów istotnych strategicznie to jedno. A wykorzystanie braku dostępu dla osób postronnych to drugie. I właśnie to drugie, zostało skrupulatnie wykorzystane przez grupę naukowców i studentów pobliskiej politechniki oraz władz.

Pomieszczenia socjalne i biura podwieszone pod sufitem olbrzymiej hali były doskonale wytłumione i zaizolowane. Temperatura wewnątrz podobnie jak i poziom hałasu utrzymywały się na jednakowym poziomie. I o ile uchylenie zewnętrznych okien lub wykorzystanie zaworów obiegu obwodu chłodzącego reaktor, po drobnych ingerencjach w oryginalny projekt z pomocą sprytu Zefira, pozwalały na regulowanie tej pierwszej, to niepożądane dźwięki z pracujących poniżej niegdyś trzech, a obecnie jednej turbiny generatora wpuszczane były do środka wyłącznie podczas wychodzenia z nich na schody ewakuacyjne. Kiedyś stosowano windę, ale teraz pozostała wyłącznie możliwość skorzystania z kilkunastu poziomów ażurowych schodów ze stalowej kraty.

Chang często wieczorami wymykał się na dach. Niemal pionowa drabina prowadząca do włazu znajdowała się na końcu podwieszonej do stropu kładki wykonanej z takiej samej kraty co schody. Jak w teatrze nad sceną, tak i tutaj prowadziła wszerz całego pomieszczenia. Mogła służyć jako droga ewakuacji na dach lub jako przejście techniczne do obsługi wentylatorów.

Właz wystawał ponad powierzchnię dachu i ścian szczytowych podobnie jak kanały wentylacyjne. To dzięki temu udało im się zbudować na dachu tak duży zbiornik na deszczówkę.

To był pierwszy od trzech dni wieczór, kiedy niebo przejaśniło się i zza ciężkich deszczowych chmur przebijały promienie zachodzącego słońca. Panująca w powietrzu wilgoć, chłód i krwisto-sine podświetlone miejscami chmury, wcale nie nastrajały pozytywnie. Tym bardziej że na dole Zefir wciąż przeklinał, nie mogąc z Karolem znaleźć sensownego rozwiązania.

Chłopak uciekł na dach, żeby odsapnąć od tego wszystkiego. Okazało się, że najwyraźniej nie tylko on miał już dość. Mycha siedziała na jednym z kominów wentylacyjnych. Podkulone pod brodę kolana oplatała swoimi ramionami. Patrzyła w kierunku miasta. Nie odwróciła się nawet, słysząc za swoimi plecami kroki kroczącego w jej stronę intruza.

Chang podszedł do niej i wskoczył zgrabnym, kocim ruchem na komin siadając obok.

— Mycha? — zagadnął. — Dlaczego tak mnie wtedy opierdzieliłaś?

— Kiedy? — odezwała się, marszcząc brwi, spoglądając na niego spod byka.

— No po tej akcji ze spaleniem naszego domku. Jak pobiegłem za tamtymi gośćmi.

— Jeszcze się pytasz?! To było tak głupie, że nawet dzisiaj jak o tym myślę, to chętnie bym ci znowu dołożyła. — Obruszyła się, jednocześnie otwierając swoją dotychczas zamkniętą pozycję.

— Tylko dlatego? — dopytywał nieustępliwie.

— Nie, idioto! Martwiłam się o ciebie. Pobiegłeś jak wariat. Sam z jedną marną kuszą mścić się za dom, który i tak planowaliśmy chwilę wcześniej opuścić. Co żeś ty sobie myślał? Przecież dopiero co chciałeś mieć symbol naszej jedności. Tego, że mamy tylko siebie. Wszyscy robiliśmy sobie tatuaże. — Wyciągnęła ramię w jego stronę, równocześnie podciągając rękaw bluzy i odwracając się twarzą do niego. — A gdyby coś ci się wtedy stało? Po co to wszystko?! Kiedy usłyszeliśmy motocykle, a potem zobaczyliśmy tamtych ludzi z daleka, mieliśmy złe przeczucia. Musiałeś na nich wpaść, a my nie mogliśmy nic w tamtej chwili na to poradzić. No i jeszcze to „krakanie” Hugina. Przeczucie, że coś się dzieje niedobrego. Sam pomyśl. Jak ja się miałam wtedy czuć?! A potem, jak gdyby nigdy nic wpadasz sobie i pukasz do drzwi.

Twarz dziewczyny zbliżała się do niego, a głos uciekał w wyższe rejestry wraz z oskarżycielskim tonem. Chang wpatrywał się w nią bez słowa. Nagle chwycił ją obiema dłońmi, ujmując za policzki, przyciągnął do siebie i pocałował. Jego wargi wpiły się w jej usta łapczywie, Nie odpuszczał tego żarliwego zwarcia przez dłuższą chwilę. Chłopak miał zamknięte oczy, dlatego nie widział szeroko otwierających się oczu dziewczyny. Wyczuł jednak, że cała zesztywniała jakby sparaliżowana. Powoli cofając twarz, delikatnie opuścił swoje dłonie i pochylone w stronę Mychy ramiona.

Dziewczyna nie odezwała się ani słowem. Cały czas zwrócona frontem do Changa zeszła tyłem z komina. Wycofała się rakiem kilka kroków, po czym odwróciła się na pięcie i zbiegła po drabinie do środka. Przez kilka kolejnych dni unikali się i mijali, mimo, że Chang wcale nie robił tego specjalnie. Mycha pracowała z Hexą, pomagała Zefirowi lub Huginowi. Chang był wysyłany w teren, żeby szukać węży, rur, złączek i potrzebnych narzędzi. Czasem wychodził razem z Kitą lub Zefirem, prowadząc ich we wcześniej odkryte miejsca, gdzie mogli znaleźć potrzebne im rzeczy.

Przy śniadaniu lub kolacji siedząc razem i gadając w grupie, nie rozmawiali ze sobą ponad konieczne kwestie. Nie wracali do tego, co wydarzyło się na dachu, a Mycha wręcz starała się nie siadać blisko niego, aby nie musieć z nim rozmawiać. Pozostali albo niczego nie zauważyli, albo spisali dziwne napięcie panujące między tymi dwojgiem na karb tego, jak Mycha zareagowała na wybryk niesfornego kolegi.

Jego azjatyckie korzenie pewnie dały znać osobie w tamtym momencie. Próbował w typowo japoński sposób, honorowo wyjść z tak poważnej zniewagi. Zefir żartował nawet w tradycyjnym dla niego niewybrednym stylu:

— Zagotowała się w nim krew samuraja, a poniosła go ułańska fantazja. I poleciała ptaszyna z kataną na czołgi!

Ciężka praca, codzienne obowiązki, no i przede wszystkim unikanie pozostawania sam na sam, wyciszyły trochę emocje. Burza mózgów, setki pomysłów, które okazały się ślepymi uliczkami w drodze do sukcesu, doprowadzały do zmęczenia, powoli zaczynały wszystkich frustrować. Zefir wymyślił sposób, jak wywieźć z budynku i przetransportować na tak daleki dystans cały reaktor, a nie tylko walec rdzenia, jak proponował konstruktor tego kłopotliwego ładunku. Wciąż jednak brakłoby im czasu, żeby dotrzeć do kopalni, więc prawdę powiedziawszy, nie mieli dobrego planu.

Po kolejnym dniu owocującym w odkrywanie sposobów „jak nie zbudować żarówki”, Hugin przejął wartę na dole przy reaktorze, a pozostali położyli się spać.

Było już grubo po drugiej w nocy. Miarowe oddechy, przerywane sporadycznym pochrapywaniem dobiegały z każdego kąta pomieszczenia. Jedynie od strony drzwi, gdzie tliły się niewielkie lampki oliwne, słychać było szelest i cichutkie, rytmiczne szuranie.

Chang śpiący najbliżej drzwi obudził się chwile wcześniej, kręcił się z boku na bok, nie potrafiąc ponownie zasnąć. W głowie kotłowały mu się myśli. Mętlik ten spowodowany był nie tylko słowami Hugina Hexy i Zefira, ale być może przede wszystkim obrazem, jaki zapadł mu w pamięć zaledwie kilka dni wcześniej. Ciągle miał to przed oczami, a zamykając powieki, żeby zasnąć, obraz stawał się znacznie wyraźniejszy. To z kolei nakręcało bieg myśli. I w ten sposób błędne koło się zamykało. Usłyszawszy szmery, podniósł się cicho z posłania i nie budząc reszty, wymknął się w kierunku skąd dobiegały.

Z daleka zobaczył jej sylwetkę, siedziała odwrócona do niego tyłem. Podszedł do Mychy po cichu. Jednak wcale też jakoś specjalnie się nie skradał. Po prostu nie odezwał się, stając za jej plecami. Skupiona na swojej pracy dziewczyna, nie zauważyła go. Całą swoją uwagę poświeciła wpatrywaniu się w szybko poruszający się, zaostrzony czubek kredki.

Chłopak nachylił się odrobinę, zaglądając jej przez ramię. Wtedy jakimś sposobem jego cień padł na otwarty zeszyt.

Mycha zerwała się z miejsca, przyciskając notes do piersi. Równocześnie zupełnie bezwiednie zacisnęła pięść wokół trzymanego niczym sztylet drzewca kredki.

— Cholera! Chang! Czemu się tak skradasz? — wycedziła przez zęby.

— Wcale się nie skradam. Nie chciałem tylko nikogo obudzić.

— To czemu sam nie śpisz?

— Nie mogę zasnąć. Pozwolisz rzucić okiem? — Wyciągnął rękę po zeszyt, który dziewczyna nadal mocno tuliła do siebie.

— Nie. Tu nie ma nic ciekawego do oglądania — wyszeptała nieco opryskliwym tonem i odsunęła się o kilka centymetrów dalej.

— Okej. Nie to nie. Powiedz lepiej, dlaczego jeszcze nie śpisz?

Chang usiadł naprzeciwko klęczącej nadal w obronnej pozie dziewczyny. Nie odrywał wzroku od jej błękitnych oczu. Źrenice miała rozszerzone tak bardzo, że widoczna była tylko odrobina otaczającej je tęczówki. Za to, mógłby przysiąc, dzięki temu ich barwa zyskała na intensywności.

Kiedy zaczęła mówić, nie usłyszał słów, ale patrzył tylko na delikatnie różowe szybko poruszające się wargi. Błyszczały nieznacznie od wilgoci, jaką raptem chwilę wcześniej przyniósł im koniuszek języka dziewczyny. Uniósł wzrok z powrotem na jej oczy.

— Czy ty mnie w ogóle słuchasz? Mówiłam, że masz iść spać, ja tylko dokończę swój rysunek i też się kładę. — Podniesionym głosem, jednak nadal wyłącznie szepcząc, wyrwała go ze stuporu.

— Mogę tu z tobą posiedzieć? Jeśli chcesz, mogę się nie odzywać albo nawet usiądę za tobą i oprzemy się o siebie plecami — wypalił, jakby faktycznie nie słuchał, co powiedziała. Nie krył też w swoim głosie nadziei.

— Chang! Proszę! Nie rób tego. Jesteś mi bliski tak samo, jak reszta, ale… tylko bliski. Kocham cię tak, jak Zefira i Kitę, jesteście moimi starszymi braćmi. Nie psuj wszystkiego. PROSZĘ!

To powiedziawszy, wstała i zgasiła jedną z lampek, drugą zabrała ze sobą, skręciła w stronę sypialni, zamykając za sobą drzwi. Chang nie ruszył się z miejsca. Oplótł ramionami kolana i przycisnął do nich oczy. Nie płakał. To po prostu emocje wyciekały z niego przez oczy.

Kolejny dzień rozpoczął się rutyną. Tak jak co rano. Pobudka, toaleta, kawa, coś na ząb. Niekoniecznie w tej kolejności. Po trzech kwadransach Hexa w końcu spytała:

— Widział ktoś Mychę?

Dziewczyny nie było od samego rana, nikt nie kojarzył, żeby wstała przed lub po nim.

— W nocy coś tam rysowała — rzucił jakby od niechcenia Chang. — Poszedłem do niej, ale zbyła mnie i wyszła z pokoju. Myślałem, że się położyła. Ja poszedłem spać dopiero godzinę później i naprawdę nie mam pojęcia czy była wtedy w sypialni, czy nie. Nawet nie zapalałem światła.

— Ktoś jeszcze? — dopytywała zatroskana Hexa.

Wszyscy kręcili przecząco głowami.

— Sprawdziłem. Jej, śpiwór leży posłany, jakby w ogóle w nocy w nim nie spała. Wieczorem zostawiłem jej, na wierzchu koszulki zdjęte po suszeniu. Nawet ich nie schowała — dodał po chwili Kita, wracając z sypialni.

Atmosfera robiła się coraz bardziej nerwowa. Znikanie bez słowa było raczej domeną Changa, chociaż najwidoczniej od pewnego czasu zaczęło negatywnie wpływać na Mychę, która już po raz drugi bez słowa wyjaśnienia oddaliła się od grupy.

Mycha wyszła z pokoju, zabierając jedyne źródło światła. Zostawiła w nim samego, pogrążonego w ciemnościach Changa. Skierowała się w stronę wspólnej sypialni, lecz zamiast wejść do środka, minęła ją i poszła dalej. Przesmyknęła się na schody, ledwie uchylając drzwi, robiła to już kilkakrotnie i podobnie jak tym razem nikt się nie obudził. Zeszła na poziom generatorów, kierując swoje kroki za ten stojący najdalej od przeklętego reaktora. Szum wirującej turbiny skutecznie zagłuszał stukot jej butów o posadzkę, dlatego nie musiała się martwić, że czuwający w kanciapie Karola Hugin ją usłyszy. Usiadła na podłodze przy podstawie ostatniej maszyny, opierając się o rury układu chłodniczego ostatniego generatora. Poczuła przyjemne ciepło na plecach, w końcu noce nadal bywały chłodne, a podłoga zimna w tym betonowym bunkrze.

Była zła, może nawet wściekła na Changa i już jej prawie przechodziło, tu masz babo placek, on znów musiał dolać oliwy do ognia.

— Co za dupek! Cholerny, skośnooki kretyn! — Sama nie była pewna czy tylko pomyślała, czy wypowiedziała to na głos.

Ciepło rozkosznie rozpływało się po całym ciele, a zmęczenie wygrywało walkę ze złością. Podciągnęła pod głowę rękaw bluzy, podkurczyła nogi i przylgnęła jeszcze ściślej do tego nietypowego termoforu. Zasnęła.

Hugin tej nocy trzykrotnie sprawdzał i otwierał zawory umieszczone w kanale pod podłogą głównej sali, ani razu jednak nie zbliżył się nawet w okolice pierwszego generatora. Karol wyraźnie poinstruował go, że wszystko, co dotyczy reaktora, ma oznaczenia zakończone cyfrą trzy i tylko te ich interesują. Reaktor został podłączony do zespołu maszyn generatora trzeciego.

Mychę ze snu wyrwał chłód podłogi i głośny stukot przewalający się po całym układzie rur i zbiorników odbierających obecnie nadmierną produkcję z eksperymentalnego źródła ciepła. Dźwięk ten był następstwem ręcznego przełączenia mieszalnika obwodu i zmiany ciśnienia wewnątrz całego układu. Chwilę później Hugin przeszedł przez salę i zniknął w drzwiach korytarza, prowadzącego do pokoju, gdzie spędzał tę noc.

Mycha w trakcie snu osunęła się z grzejnika, a leżąc na betonowej posadzce, odrobinę zmarzła.

Pozbierała się, przeciągając po noclegu na niewygodnym posłaniu, wstała i szybko udała się w stronę głównego wyjścia. Zdjęła rurę zabezpieczającą drzwi. Uważając, żeby nie narobić hałasu, odstawiła ją opartą o narożnik korytarza.

Wyszła na zewnątrz na rześkie poranne powietrze przepełnione zapachem zbliżającego się lata. Ptaki głośno śpiewały swój trel, owady brzęczały i cykały wśród traw. Kiedyś słyszała takie dźwięki wyłącznie w środku lasu, kiedy nad głową zgiełk miasta zagłuszał szum wiatru pośród liści. Dziś nic nie zakłócało pieśni natury. Rozejrzała się dokoła, uśmiechając się do promieni słońca przebijających ponad koronami drzew. Przeszła przez ogrodzenie, kierując się do miejsca, które pokazał jej Chang.

— Cholera — zaklęła pod nosem Sama do siebie mamrotała cicho podczas marszu: — Nie jestem w stanie pozbyć się tego ćwoka z głowy, nawet w takiej banalnej sytuacji. Hugin ma rację, jesteśmy jak ten zasrany hexagon, każde z nas zdane na pozostałych pięcioro. Chang musi odpuścić, musi zapomnieć, jak ja odpuściłam sobie Dawida. Gdyby nie ta awaria, to może, może by z tego coś wyszło, ale teraz. Kurde! Laska, weź się w garść! Co niby miałoby wyjść! Przecież on cię traktuje jak siostrę albo nawet jak córkę. IDIOTKA! — skorciła się na głos, docierając w tym samym momencie do kresu swojej podróży.

Pospiesznie rozejrzała się i podeszła do brzegu niewielkiej zatoczki. Faktycznie, w wodzie widać było spore pływające wszędzie ryby. Dwie betonowe rury odprowadzały ciepłą wodę z wymiennika ciepła pod elektrownią, przez co woda w zatoczce miała temperaturę wyższą niż pobliski podgrzewany basen w czasach przed awarią. Nie były to, co prawda, termy, ale w zaistniałej sytuacji korzystali z tego miejsca już niejednokrotnie, żeby porządnie się wykąpać. Nigdy jednak nie przychodziła tu wcześniej sama. Zdjęła buty i ubrania, zostając jedynie w bieliźnie, poskładała swoje rzeczy i odłożyła na niewielki murek oporowy. Pod ciuchy schowała swój zestaw rysowniczy. Ostrożnie zeszła po betonowych schodkach technicznych, kończących się kilka stopni poniżej tafli jeziora. Weszła do ciepłej wody po szyję, aby ostatecznie zanurzyć się w niej kompletnie. Cały stres, negatywne emocje i złe myśli opuściły jej głowę i ciało, jak gdyby zostały z niej zmyte.

Przepłynęła kilkadziesiąt metrów, oddalając się od brzegu, ale zawróciła szybko w momencie, kiedy temperatura mieszającego się z zatoką, otwartego jeziora, drastycznie spadła. Dopłynęła z powrotem do schodków i usiadła na pierwszym, który pozwalał jej utrzymać głowę na powierzchni. Łokciami oparła się o kolejny, rozkoszując się chwilą, cudnie zapowiadającego się dnia. Postanowiła, że pogada z Changiem i wyjaśnią sobie wszystko. Ta chora sytuacja musi ulec zmianie, a sprawy muszą wrócić na poprzedni tor. Oboje powinni być ponadto, bo tego od nich wymaga aktualny stan rzeczy.

Nagle za plecami usłyszała szelest, serce zabiło jej szybciej, ale w pierwszej chwili skarciła się w duchu, że przecież pewnie ktoś z elektrowni przyszedł jej tu szukać.

Niestety zza pleców dobiegł ją nieznany głos.

— O!!! Popatrz, popatrz, co my tu mamy?! — odezwał się pierwszy z mężczyzn, nieprzyjemnym nosowy tonem.

— Chyba jakaś rusałeczka — odpowiedział drugi, zdecydowanie wyższy i bardziej pasujący do postaci łasicy w kreskówce, niż do odzianego w jeans i skórę, wytatuowanego dryblasa.

— A to się Seba ucieszy! On lubi takie słodziutkie maleńkie stworzonka — powiedział do towarzysza, a następnie zwrócił się bezpośrednio do Mychy.

— Witaj dziewuszko, skąd się tu wzięłaś sama w tym lesie, gdzie masz swój koszyczek i czerwoną pelerynkę z kapturem? Nie boisz się, że napadną na ciebie jakieś straszne wilki?

To powiedziawszy, wyszczerzył się do dziewczyny, prezentując swój garnitur białych zębów. Drugi drab uśmiechał się wybrakowaną parodią zgryzu kolegi.

Mycha chciała zanurkować i odpłynąć uciekając jak najdalej, ale już przy pierwszym ruchu stojący bliżej facet o białych zębach wycelował w nią potężnym pistoletem. W porównaniu do tych, jakie mieli jej przyjaciele, ten wyglądał jak działo okrętowe.

— Nie zmuszaj mnie kochanie, żebym musiał tego użyć. W takiej kruszynce jak ty dziura byłaby wielkości pięści. A to nie wyszłoby ci na zdrowie. — Kiwnął lufą, zapraszając dziewczynę do wyjścia z wody i podejścia bliżej.

Mycha wiedziała, że nie ma szans na ucieczkę, a tym bardziej na walkę z dwoma przeciwnikami. Wyszła na brzeg, zasłaniając się dłońmi, bo cienki materiał nasiąknięty wodą prześwitywał, odsłaniając jej intymne strefy.

— Ubierz się maleńka! Przejedziemy się. Seba ucieszy się z twojej wizyty. O! Nie, nie, nie! Buty zostaw. Wiemy, jakie masz tam niespodzianki, a przecież nie chcemy, żebyś sobie narobiła z tego powodu kłopotów. Prawda?

Mężczyzna o nosowym głosie mówił spokojnie i pewnie, jego towarzysz nie odzywał się wcale. Robił niemiłe wrażenie głupkowatego osiłka, który przedawkował sterydy na siłowni. Dziewczyna wciągnęła spodnie, odwróciła się plecami do mężczyzn, po czym zdjęła mokry top. Włożyła suchy T-shirt, a na wierzch oversizową bluzę. W tym stroju z mokrymi włosami wyglądała na jeszcze młodszą niż przed chwilą, kiedy stała niemal całkiem naga.

— Idziemy! — nakazał mężczyzna z bronią.

Mycha szła bardziej niż powoli, stąpając po szyszkach i patykach bosymi stopami. Prawie dwumetrowy facet podszedł do niej, złapał ją w pasie i zarzucił sobie na ramię. w drugiej ręce, na wszelki wypadek, niósł swoją armatę. Jego głupkowaty kolega szedł przed nimi, torując im drogę i odsuwając zarośla. Dwadzieścia minut później wyszli na asfaltową szosę, a za kolejnych pięć minut Mycha dyndając jak pluszak na ramieniu przedszkolaka, poznała przedmieścia i ceglane kamienice w okolicy, gdzie pierwszy raz w życiu widziała wykastrowanego jednorożca.

ROZDZIAŁ XVII

Stalowe bramy niegdyś napędzane elektrycznymi silnikami, teraz rozsuwało dwóch nastoletnich chłopców. Obaj dobrze zbudowani, z poprawnie zarysowanymi mięśniami, ale z gębami pełnymi pryszczy.

Na wieżyczce z rusztowań i blachy trapezowej, z jakiej zbudowano większość magazynów, warsztatów i garaży wokoło, stało dwóch uzbrojonych w kałasznikowy ludzi. Trudno stwierdzić jednoznacznie czy obaj byli mężczyznami, bo skórzane kurtki, kamizelki, kominiarki i kaski motocyklowe w stylu wermachtu, dokładnie zasłaniały całe ciała. Mycha wieziona w koszu motocykla przez swoich dwóch porywaczy, zastanawiała się, dlaczego ci ludzie wzorowali swoje ciuchy na Mad Maksie, przyozdabiając je kawałkami wyciętych bieżników z opon, łańcuchami i jakimiś metalowymi częściami maszyn. Czyżby popkulturowa papka z Hollywood, pompowana latami do umysłów tych ludzi z ekranów kin i telewizorów, faktycznie ugruntowała ich wiedzę na temat, jak powinien wyglądać człowiek w czasach apokalipsy?

Nie zdążyła się jednak nad tym dogłębnie pochylić, ponieważ motocykle zatrzymały się przed błękitną ścianą murowanego budynku. Bordowe wrota na szerokość mogące pomieścić dwie jadące obok siebie ciężarówki, wyposażone były w standardowych rozmiarów drzwi i to nimi właśnie wyszedł jej na spotkanie komitet powitalny. Kolejnych dwóch mężczyzn w jeansowych spodniach i białych koszulkach bokserkach, obaj wygoleni na łyso, za to z fantazyjnymi tatuażami na czaszkach. jeden dodatkowo nosił brodę. Za nimi wyszła dziewczyna w skórzanej mini, na nogach kabaretki z dużymi dziurami, szpilki, a jej obfity biust ledwo zasłaniał bawełniany top. Mycha uznała, że dziewczyna jest naprawdę ładna, zgrabna i pewnie od zawsze przyciągała swoim wyglądem spojrzenia mężczyzn.

Koleś z nosowym głosem kolejny raz wydał jej polecenie. Tym razem nakazał jej wysiąść z pojazdu i iść ze sobą oraz nowoprzybyłą trójką do środka. Prowadziła tamta zgrabna brunetka, z upiętym ciasno końskim ogonem. Dwaj goryle w podkoszulkach złapali Mychę pod pachy i w zasadzie nieśli, co z resztą cieszyło dziewczynę, bo na podłodze hali, przez którą szli, walało się mnóstwo potłuczonego szkła, jakichś kamyków i różnego rodzaju ścinków metalu. Zapewne kiedyś był to jakiś warsztat ślusarski albo coś w tym stylu. Teraz wyglądał na salę rycerską, gdzie kwiat zbrojnego ramienia panującego tu króla urządzał sobie zabawy, pijackie burdy i bijatyki, a być może i egzekucje, na co wskazywałyby plamy na ścianie po lewej stronie hali, obok jednego z filarów podtrzymujących dach.

Pod przeciwległą do bramy wjazdowej ścianą, stał długi stół z ułożonych na metalowych przęsłach grubych desek. Z podobnych zrobione były ławy wyłącznie od strony ściany. Na środku niczym tron stał stary, ogromny, tapicerowany fotel, który na pewno pamiętał jeszcze czasy PRL-u. Siedział na nim mężczyzna około czterdziestki, może ciut młodszy. Jasne, długie włosy wygolone po bokach mocno kontrastowały z nordyckimi wzorami tatuaży schodzących za uszami, przez szyję aż na piersi. Nie miał na sobie koszulki, a jedynie czarne skórzane spodnie i okute, wysokie buty.

Siedział po skosie na siedzisku, nonszalancko podpierając się o jeden podłokietnik, a przez drugi przewieszając jedną nogę. Za fotelem stały dwie dziewczyny, ubrane podobnie jak ta, która ich tu przyprowadziła. Tyle że na ramionach zawieszone miały paski z krótkolufowych karabinów maszynowych, na których trzymały ręce. Obie wyglądały seksownie i groźnie zarazem, gotowe do działania. Mycha uśmiechnęła się nieznacznie na myśl o tym, czy mają przestraszyć, czy podniecić albo odwrócić uwagę przeciwnika. Sarkazm Zefira odcisną na niej swe piętno równie mocno, jak opanowanie Hugina. Dlatego już po chwili stała dumnie wyprostowana naprzeciwko, najprawdopodobniej, herszta tej całej bandy.

— Witam, witam. Kogo mi tu przywiał szczęśliwy los w nasze skromne progi? — odezwał się mężczyzna z fotela. — Nazywam się Sebastian, większość moich ludzi zwraca się do mnie Seba, a kociaki mówią mi Bastian albo Bastek, po bliższym poznaniu. A ty?

— …a ja nie zamierzam cię bliżej poznawać — wypaliła, zanim zdążyła ugryźć się w język.

Takie odzywki mogła stosować wobec chłopaków, Zefira Kity czy nawet Changa, ale tutaj zabrzmiało to niemal jak proszenie się o kłopoty.

Dziewczyna sprzed bramy podeszła do Mychy i wymierzyła jej siarczystego plaskacza z bekhendu.

— Ej! Kotku! Tak nie traktujemy gości! Nie wolno bić świeżynek, bez przedstawienia im zasad. Poza tym ta mała ma charakterek. Podoba mi się to, że nie trzęsie się ze strachu jak większość tych małolatów. — Przeniósł wzrok na Mychę, dodając: — Wybacz, moje dziewczyny nie są przyzwyczajone do posiadania własnego zdania. Pokażcie jej!

Wszystkie trzy kobiety stojące w zasięgu wzroku Mychy otwarły usta i wysunęły z nich kikuty obciętych języków. Po chwili zamknęły na powrót usta, uśmiechając się do przerażonej widokiem okaleczeń dziewczyny.

— Tak więc, jak widzisz, nie tylko dzieci i ryby nie mają głosu. Szczególnie jeśli chcą żyć ze mną w zgodzie. Zgoda?

Mycha skinęła głową. Nie zrobiła tego rozmyślnie, raczej instynktownie, nie wiedząc do końca, co miałaby odpowiedzieć.

— Sprytna dziewczynka! — Pochwalił ją Sebastian. — Już zaczynasz łapać, o co chodzi. Nie odzywasz się nie pytana, a nawet zapytana odpowiadasz zwięźle, bez tej zbędnej babskiej paplaniny. Jeśli uznasz jednak, że język może stanowić problem i będziesz chciała nim za dużo mleć, to lepiej sama się pozbądź problemu. Bo jak mnie wkurzysz, może być już za późno. Rozumiesz?

— Tak. Rozumiem! — Tym razem odezwała się i równocześnie przytaknęła skinieniem głowy. — Dooobrze! Bardzo dobrze! Wyśmienicie!

Mycha została zaprowadzona do innego budynku, w którym w kilkunastu pomieszczeniach rozlokowanie zostały młode dziewczęta i chłopcy. Ci drudzy na parterze a, dziewczęta na piętrze.

Została przykuta łańcuchem do metalowej ramy łóżka, na którym zamiast materaca leżały kilkoma warstwami koce i jutowe worki.

W pokoju znajdowały się jeszcze dwa łóżka, ale tylko jedno z nich było zajęte. Leżała na nim zwinięta w pozycji embrionalnej pulchna dziewczyna. Mycha zauważyła, że kiedy jeden z mężczyzn przykuwał ją do łóżka, dziewczyna drżała. Zatem nie spała, a tylko udawała sen. Strażnicy, albo raczej klawisze, jak pomyślała o nich Mycha, zrobili swoje, po czym odeszli bez słowa, zostawiając jej jeszcze połowę małej butelki wody i dwie tabletki, na blacie szafki między łóżkami.

W tym czasie kobieta z obciętym językiem czekała na nich w progu, wyglądało to, jakby ich nadzorowała.

Skoro tylko zamek w drzwiach szczęknął metalicznie przekręcany kluczem od zewnątrz, współlokatorka na posłaniu obok obróciła się na drugi bok, postękując i sapiąc przy tym głośno. Oczy miała jednak szeroko otwarte, wbite w otoczoną różowymi włosami twarz nowej dziewczyny. Bez słowa dała na migi znać, żeby Mycha też się położyła. Niepewna o co chodzi współwięźniarce, usiadła na swojej pryczy, lecz tamta nadal nakazywała jej ruchami gałek ocznych i mimiką, żeby się położyła. Powoli przesunęła, niby to we śnie, dłonie w okolicę twarzy i przyłożyła palec do ust. Mycha zrozumiała, że ma siedzieć cicho. „Tylko dlaczego?” Kilka minut później usłyszały inny, również metaliczny dźwięk, jak gdyby ktoś przesunął jakąś zasuwkę lub coś w tym stylu.

Brązowowłosa korpulentna dziewczyna zerwała się do pionu, wystrzeliła jak z procy, siadając prosto jak świeca na swoim łóżku.

— Teraz już możemy! Cześć! Jestem Gośka! — wytrajkotała jak nakręcona.

— Cześć! Możesz mi mówić Mycha! — Uścisnęła dłoń wyciągniętą w jej stronę przez tę drugą.

— Zawsze jak wchodzą do tego pokoju, to obserwują przez tamten wywietrznik w suficie. Dopiero jak zasuną klapkę, możemy się odzywać, bo wiesz, że oni nie lubią, jak za dużo gadamy, ale ja już tak mam, że gęba mi się nie zamyka, a w ogóle to skąd się tu znalazłaś, bo mnie złapali w mieście, jak tankowali paliwo na stacji i tam była…

Mycha zasłoniła usta nowej koleżanki palcem. Dopiero wtedy tamta zamilkła, ale widać było, że mimo zaskoczenia, zrobiła to z niemałym trudem.

— Długo tu jesteś? — zapytała, od razu dodając pospiesznie — tylko nie paplaj, krótka odpowiedź.

— Będzie ze dwa tygodnie — około, ale ja…

— Co tutaj robisz, po co nas tu trzymają?! KONKRETY! — Mycha bezpardonowo przerwała poprzednią odpowiedź, zadając kolejne pytania.

— Mieszkam tutaj — rzuciła bez namysłu dziewczyna z dłuższym stażem w tym miejscu, dodając odpowiedź na drugą część pytania. — Dzisiaj mam wolne, ale normalnie pracuje w kuchni albo na zmywaku. Jest nas tu tyle, że możemy pracować na zmiany, żeby się nie wykończyć.

Mycha obrzuciła ją pytającym spojrzeniem, więc Gośka kontynuowała:

— Jeden dzień kuchnia, jeden dzień zmywak jeden dzień wolne. I tak w kółko. Wrzucili cię tu do mnie, bo od kiedy Zyta wybrała „cichą służbę”, to już tutaj nie śpi. Przeniosła się do budynku głównego. Ja nie zdecydowałabym się na to, bo wiesz, co innego praca, a co innego samemu obciąć sobie język, ale jak się zdecydujesz na taki krok, to nie będziesz żałowała, przynajmniej tak mówią, bo to wcale nie jest taka zła fucha, tylko…

Mycha przestała słuchać trajkotki, zaraz po słowach o samookaleczeniu. Jej myśli uciekły w stronę żeńskiej straży za plecami Sebastiana. Myśli biegły swoim torem, izolując się zupełnie, ignorując słowotok Małgosi.

Jak, do jasnej cholery, tak zmanipulował tymi dziewczynami, że same ucięły sobie języki? A w dodatku były z tego dumne. Czyżby w tym obozie to kobiety miały wyższy stopień zaufania u przywódcy? Kilka innych rzeczy również nie dawało jej spokoju, ale do świata rzeczywistego sprowadziły ją słowa, wciąż prowadzącej monolog, Gośki.

— …a chłopaki, stawiają ogrodzenia, robią za tragarzy na wypadach po żarcie, pracują w zbrojowni i takie tam. Ej! Słuchasz mnie w ogóle?!

— Tak, tak. Tylko zastanawiałam się nad tą „cichą służbą”. Mówisz o tych dziewczynach z bronią i tej, która mnie tu przyprowadziła razem z tymi osiłkami?

— No chyba… Nie?

— Okej! To one są tu ważniejsze niż ci wszyscy kolesie, którzy śmigają wokół Bastusia jak chihuahua wokół piłki?

— Nie no! Coś ty! To jest taka gra pod publiczkę. One są jak hostessy na targach broni. Pokazują swoje długie nogi, zgrabne tyłki i sztuczne cycki, w zamian dostają lepsze kwatery i trochę więcej zieleniny do obiadu. No, a jak Sebastian ze swoimi chłopakami mają ochotę pobalować, to dziewczyny zazwyczaj umilają im czas, nie tylko tańcem. Kumasz, co mam na myśli?! — Gośka puściła jej porozumiewawcze oko.

Mycha zrozumiała aluzję. Dziewczęta w markecie także traktowały swoje ciała jako towar na wymianę za schronienie, jedzenie i poczucie względnego bezpieczeństwa.

W elektrowni wszyscy niepokoili się o Mychę. Nie pierwszy raz znikała, ale tym razem Chang poczuwał się do winy za jej zniknięcie dużo bardziej niż kiedykolwiek. Do tego Hugin chodził jak nakręcony po swojej nocnej warcie przy reaktorze, wciąż gładząc swój tatuaż za uchem.

Hexa starała się odnaleźć jakiekolwiek wskazówki w zachowaniu i tym, co pozostawiła w sypialni Mycha. Niczego nie była w stanie znaleźć, bo niczego tam nie było.

Karol zajął się pilnowaniem swojego „rozrywkowego dziecka”, a wtedy pozostali ruszyli na poszukiwania dziewczyny.

Pierwszą poszlakę znaleźli szybko. Odryglowane drzwi prowadzące na zewnątrz nie były w końcu trudną wskazówką do znalezienia. Nie spodziewali się jednak, że Zefir odnajdzie za ostatnią z maszyn w hali zerwaną bransoletkę dziewczyny.

Chang wybiegł przed budynek, zasłonił ramieniem oczy, bo oślepiło go rażące zza drzew poranne słońce. Poczuł ciepło promieni padających na jego skórę i w tym samym momencie dostrzegł trójkątny kształt dziury w ogrodzeniu. Spojrzał przez ramię w kierunku Hugina.

— TAM! — krzyknął, startując sprintem w kierunku wyjścia.

— Hexa! Kita! Chodźcie! Ty Zefir, zostań! Kombinujcie z Karolem, a my przyprowadzimy Mychę! — zawołał z kolei Hugin, biegnąc już w te pędy za Changiem.

Stukot kolejnych par butów o beton i asfalt ucichły, kiedy wszyscy czworo kolejno wbiegli na trawnik. Chang nie zastanawiał się, dokąd ma biec, nogi same go niosły ścieżką przez zarośla. Zatrzymał się dopiero na rozwidleniu ścieżki.

— Dokąd teraz? — zapytała Hexa, zatrzymując się równocześnie z Huginem, obok dyszącego chłopaka.

— Nie mam pojęcia — odpowiedział skonfundowany.

— Mogła pójść w kierunku miasta, ale równie dobrze mogła pójść nad zatokę, tylko po co? — zapytał retorycznie, Chang.

— No raczej nie poszła łowić ryb — skomentował przytomnie Kita.

Tym razem to Hexa wystrzeliła do przodu jak z procy i zanim trzej panowie się zebrali do biegu, ona była już dobre kilka metrów przed nimi.

Zmęczona i roztrzęsiona wpadła na niewielką trawiastą plażę obok betonowego murku wzmacniającego ujście systemu chłodzenia.

Niestety mimo usilnych modlitw w czasie biegu, nie zastała tam dziewczyny. Nigdzie też nie dostrzegła rzeczy należących do zaginionej, a Mycha raczej nie poszłaby pływać w ciuchach. Inna sprawa, że przecież mogła najzwyczajniej w świecie potknąć się i wpaść do wody w ubraniu. W dodatku, co najgorsze, mogła przy tym uderzyć się w głowę o betonowe konstrukcje.

Hexa widziała już w swojej fantazji, przewijające się jak film najczarniejsze scenariusze. Mężczyźni wpadli na łączkę moment później, ale minęli Hexę, pędząc wprost nad brzeg. Kita zaczął obserwować taflę jeziora przez niewielką lornetkę, która obok noża, krzesiwa i linki w postaci bransolety stanowiła standardowe wyposażenie przytroczone do paska chłopaka.

— Na wodzie jej nie widzę — zakomunikował po chwili.

— Pod wodą jej nie znajdziemy. — Hugin dodał, gładząc się po karku.

— Tutaj! Chodźcie! — zawołał Chang, przeskakując niewysoki murek.

Wylądował prawie dwa metry niżej, z sercem walącym jak kafar. Na dnie kanału spustowego leżały trampki Mychy, w których chodziła po elektrowni. Zeszyt, który poprzedniej nocy tak bardzo pragnął obejrzeć oraz kolorowe kredki, teraz rozsypane walały się po obu stronach wąskiego cieku na dnie kanału spustowego. Część rzeczy z piórnika wpadła do wody i zostały zmyte w kierunku jeziora. Chłopak podniósł rzeczy przyjaciółki i rzucił nimi prosto w ręce Hexy, która stała z szeroko otwartymi, przerażonymi oczami. Złapała zeszyt, kartkując go szybko, by dojść do ostatniej zapełnionej strony. Liczyła na to, że dziewczyna być może napisała list pożegnalny, albo jakąś informację o tym, co się z nią stało. Kobieta żywiła nadzieję, że jeśli jej podopieczna postanowiła zrobić coś głupiego, to przynajmniej się wytłumaczyła na piśmie, a jeśli stało się coś niespodziewanego, to być może udało jej się zapisać jakąkolwiek wskazówkę lub choćby jedno pomocne słowo.

— Nic tu nie ma. — Trzasnęła okładkami, zamykając szkicownik.

— Jak kamień w wodę… — odezwał się Kita.

— Ty weź i wypluj te słowa… — warknęła na niego Hexa i nie ukrywając irytacji swoją bezsilnością, cisnęła notesem w klatkę piersiową Changa, że aż trzasnęło.

— CHOLERA!!!

ROZDZIAŁ XVIII

Mycha została sama. Jej współlokatorkę strażnik zabrał do kuchennych obowiązków. Dziewczyna była sympatyczna, ale tak gadatliwa, że chyba tylko cudem nadal pozostawała w posiadaniu swojego języka.

Mycha zwinęła się w kłębek na swoim łóżku, starając się nie myśleć o tym, co ją czeka, a jeszcze bardziej nie myśleć o tym, jak bardzo muszą być zaniepokojeni jej losem przyjaciele. Na pewno już od wczoraj jej szukają i zamiast jednego zmartwienia z tykającą bombą na głowie, teraz ona przysporzyła im kolejnego.

Dźwięk przesuwanej sztaby w drzwiach, wyrwał ją z tych mrocznych myśli. Pospiesznie usiadła, podkurczając nogi do klatki piersiowej. W drzwiach stanęła ta sama dziewczyna co wcześniej, ta, która ją tu przyprowadziła. W ręce trzymała złożony na czworo kawałek kartki. Podała go siedzącej na łóżku. Mycha otwarła, jak się okazało krótki list i przeczytała zapisaną w nim wiadomość. Seba zapraszał ją do siebie na rozmowę w cztery oczy. Niema strażniczka obrzucała niepozorną, mikrą dziewczynę pogardliwym spojrzeniem.

Wysoka, zgrabna i ładna, z mocnym makijażem, w ciuchach podkreślających jej kobiece kształty, patrzyła na różowowłosą chudzinkę o chłopięcej sylwetce, w za dużych portkach z niedokończonym tatuażem na szyi. Zastanawiała się, czym ta mała tak urzekła Sebastiana, że ten chce ją widzieć w swojej prywatnej kwaterze? Nie mogła jednak o to spytać, bo właśnie dla niego tak się okaleczyła, tylko po to, by być z nim jak najbliżej. Tylko cztery dziewczyny mogły być tak blisko, z tym, że tylko ona miała prawo wejść do niego do sypialni o każdej porze dnia i nocy. Tylko ona mogła przerywać mu bez konsekwencji, mieć swoje własne zdanie i nie spotykała jej za to żadna kara. W końcu była jego siostrą.

***

Kita znalazł nad brzegiem ślady obecności kogoś spoza ich grona. Ciężkie buciory zostawiły kilka wyraźnych odcisków w miękkiej ziemi. Rozmiar podeszwy był większy niż u posiadacza największej wśród nich stopy, Hugina. Nieco głębiej znaleźli też inne tropy prowadzące do drogi na skraju miasta. Chang doskonale znał tamte rejony, bo to tam znikał na całe dnie. I to tam dopadł ich z Mychą tamten oblech, którego załatwili w sklepie.

Prowadził ich zatem tak, żeby nie wydeptywali ścieżki, ale wciąż utrzymywali odpowiedni azymut marszu. Po wejściu na asfaltową jezdnię bacznie rozglądali się wokół, szukając miejsca, skąd wyszli nieproszeni goście. Na poboczu odnaleźli ślad po oponie i rozrzucony żwir po gwałtownym ruszeniu ciężkiej maszyny. Trop był świeży. Chang chciał ruszyć od razu, ale powstrzymał go Hugin.

— No i gdzie pójdziesz? Z czym? — zapytał mężczyzna, wskazując na harpun w rękach chłopaka. — Tą zabawką nic nie zwojujesz, a w dodatku nawet nie wiesz, dokąd ją zabrali.

— Nieprawda! Wiem, gdzie jest ich obozowisko. Jeśli nie chcesz iść ze mną, sam pójdę! –Chłopak się stawiał, ale uchwyt starszego kolegi na jego ramieniu nie zelżał.

— Pójdziemy tam razem, ale musimy się więcej dowiedzieć o przeciwniku. Nas jest piątka, a ich? Musimy mieć plan, a nie działać na chybcika. Chang, nam wszystkim zależy na Paulinie, ale nie działajmy pochopnie.

— Zamiast gadać, ruszmy się. Nie wiadomo, co oni tam z nią robią!

— Po pierwsze nie wiemy, czy ci ONI, zabrali Mychę. Po drugie, gdyby mieli ją skrzywdzić, to pewnie zrobiliby to na miejscu, a nie taszczyli ją ze sobą. Trzecia sprawa, ta być może najważniejsza. Musimy mieć jakąś kartę przetargową albo argument, pozwalający nam odzyskać Mychę.

— W dupie mam takie argumenty! Musimy ją odbić, wykraść albo uwolnić, a nie szukać sposobu na układanie się z tymi bydlakami. Wiem, co mówię!

Chłopak uniósł się emocjami, ponieważ doskonale pamiętał zgliszcza szkoły spalonej przez gang motocyklistów. Zdawał sobie sprawę z bestialstwa i braku poszanowania przez nich życia kogokolwiek innego poza nimi. Serce rwało się do ratowania przyjaciółki, a w zasadzie nie miał się co oszukiwać — ukochanej. Tyle, że rozum podpowiadał, próbując przekrzyczeć emocje, że to Hugin ma rację.

W końcu wrócili do elektrowni, aby ustalić plan i omówić sposób, w jaki spróbują uratować dziewczynę.

ROZDZIAŁ XIX

Zefir walczył z beznadziejnym pomysłem na schłodzenie rdzenia z użyciem ogromnego zbiornika z wodą. Chciał chłodzić go dodatkowo azotem, ale rozmiar i ciężar konstrukcji, uniemożliwiałyby transport bez użycia przynajmniej samochodu z przyczepką.

Wtedy prostota kolejnej myśli zajaśniała blaskiem rozwiązania.

— Karol, a jak wymieniałbyś te ogniwa paliwowe w czasie normalnej pracy? — zapytał opierając się o wózek transportowy

— Yyy. NORMALNIE! Zamrażasz polimerowy walec ciekłym azotem i masz kilka minut na spokojną podmiankę, również zamrożonego nowego walca. Potem impuls elektryczny startuje nową reakcję — odpowiedział mu na pytanie naukowiec, jakby to było tak oczywiste jak budowa cepa.

— …a można zamrozić rdzeń bez wyczerpania jego paliwa?

— Można, ale nie mamy pola elektromagnetycznego, stabilizującego całość. Dlatego nie możemy odpiąć reaktora od układu chłodzenia.

— W całości nie… ale czy możemy zamrozić rdzeń na chwilę w reaktorze, a potem umieścić go w jakimś zbiorniku, schłodzić i tak zamrożony wywieźć? — Brwi chłopaka powędrowały wysoko na czoło, niemal stykając się z grzywką, postawioną na diabli wiedzą skąd zdobyty żel.

Mężczyzna zamarł, uniósł powoli wzrok na chłopaka i z marsową miną obserwował go przez chwilę. Odłożył na bok narzędzia trzymane w dłoniach, zostawiając rozkręcanie dodatkowych obwodów, jakie jeszcze przed momentem miał zamiar wykorzystać. Pospiesznie przeszedł przez halę i złapał za grubą książkę, przekartkował parę stron, następnie łapiąc i porównując jakieś swoje zapiski i notatki zrobione wcześniej na wydruku z komputera stojącego pod biurkiem, odezwał się z początku niepewnie.

— To mogłoby się udać. Musielibyśmy wpuścić do rur zamiast wody czysty azot, obniżyć temperaturę całego rdzenia do minus siedemdziesięciu stopni Celsjusza, a potem wyjąć i zatopić cały walec w ciekłym azocie. — Mówił jakby sam do siebie, jakby starał się sam siebie przekonać do takiego scenariusza.

— Okej! To ile mielibyśmy czasu? — zapytał znowu Zefir.

— Nie wiem. Na wyjęcie rdzenia i przeniesienie do zbiornika na pewno by wystarczyło. Pytanie jak szybko odparowałoby chłodziwo. Polimer jest w swojej strukturze jak gąbka, dlatego tak doskonale oddaje ciepło do układu, ale jak się zachowa na dłuższą metę w tak niskiej temperaturze? Nigdy tego nie sprawdzaliśmy, może się okazać, że na styku gorącego i zimnego fragmentu tworzywo może stać się niestabilne i potencjalnie ulec uszkodzeniu mechanicznemu.

— A do jakiej temperatury najniżej zamrażałeś ten polimer? — Chłopak ponownie zagadnął sensownym problemem.

— Do minus stu dwudziestu. Niżej nam nie było potrzeba, ponieważ z takim gorącym kartoflem w środku, ustabilizowanym przez pole wytworzone w elektromagnesach, mogliśmy zatrzymać reakcję już nawet przy minus pięćdziesięciu — wyjaśnił Karol.

Obaj stali, patrząc na rysunki, wykresy i tabele, które powyciągał na wierzch naukowiec. Liczył na kartce przy użyciu ołówka jakieś parametry. W końcu orzekł:

— Musielibyśmy mieć kadź o pojemności minimum dwustu litrów, najlepiej zamykaną, żeby ograniczyć parowanie skroplonego gazu. Do tego przydałby się zapas co najmniej stu litrów na dolewkę, co dałoby nam jakieś osiem, może dziewięć godzin.

— No i gra gitara! Mówisz, masz… Daj mi chwilę, zobaczymy, co mogę zaproponować.

Godzinę później Zefir pytał o parametry baniek na azot, którymi transportowano skroplony gaz z ogromnych zbiorników na zewnątrz, do laboratorium.

Znalazł cztery duże i dwa mniejsze termosy służące do celów laboratoryjnych, z ceramicznymi wkładami przypominające bańki na mleko. Dawało to w sumie prawie sto czterdzieści litrów gazu, który mógł być zabrany jako zapas do uzupełnienia odparowującego gazu. Niestety znów problem stanowił ciężar.

Sam transport dwustulitrowej kadzi z rdzeniem, do tego sześć kanistrów dodatkowego chłodziwa. Znów robiło się sporo ponad siły nawet siedmiu osób. Zefir zazwyczaj nie przejmował się takimi drobiazgami. Priorytetem dla niego stało się wykombinowanie „akwarium” dla ich diabelnej rybki.

Po powrocie czwórki ekspedycji poszukiwawczo ratowniczej zespół mózgowców miał dla nich dobre wieści. Problem samego transportu został rozwiązany, pozostał problem sposobu, a raczej naczyń potrzebnych do wykonania tego zadania. Nie dysponowali na miejscu niczym, co mogłoby nadać się do przewiezienia takiego ładunku.

Rozmiar samego walca nie przysparzał kłopotów w transporcie, ale już w połączeniu z dwustoma litrami, delikatnie mówiąc bardzo kłopotliwego w przenoszeniu płynu, robiło się nieciekawie.

Po południu Zefir z Changiem wybrali się na poszukiwania czegoś, co mogłoby się nadać do ich celów. Poszukiwania oscylowały w kierunku metalowego lub ceramicznego zbiornika, na tyle lekkiego, żeby mogli go spokojnie przepchnąć w siódemkę, a na tyle wytrzymałego, żeby nie pękł w trasie zmrożony od środka do ponad stu sześćdziesięciu stopni poniżej zera. Znalezienie gotowego rozwiązania graniczyło z cudem, ale jak to mówią „rzeczy niemożliwe załatwiam od ręki, na cuda trzeba poczekać ze dwa dni”. Ta maksyma przyświecała również Zefirowi. Dlatego podobnie jak zazwyczaj tak i w tym przypadku niemożliwe okazało się łatwizną. Idąc wzdłuż drogi, znaleźli czterokołową przyczepkę samochodową, przystosowaną do transportu trzody chlewnej. Jej zapach odrobinę odstręczał, za to gabaryt i właściwości jezdne zachwycały domorosłego mechanika. Wspólnie z Changiem zamocowali do dyszla przyczepy poprzeczkę z metalowej rury, obciętej z przydrożnych balustrad. W ten sposób stali się dwoma ogierami w zaprzęgu z nietypową bryczką. Dotarli z powrotem do bloku energetycznego numer dwa, ciągnąc swoją zdobycz. Jeszcze w czasie drogi powrotnej Zefir zmajstrował coś przy hamulcu ręcznym tak, że mogli kontrolować przyczepę pchającą ich swoim ciężarem z górki.

Drugi wypad był nieco dłuższy, bo obaj dotarli aż do hurtowni, czy też składu budowlanego. Pierwsza myśl Changa to, że Zefir zwariował. Blondyn załadował bowiem cały wózek sklepowy kilkudziesięcioma puszkami pianki montażowej. Jednak już chwilę później zrozumiał, o co chodziło koledze. W dużym metalowym koszu znajdował się plastikowy zbiornik na wodę o pojemności jednego metra sześciennego. Kosz ze zbiornikiem był na tyle lekki, że we dwóch spokojnie wsadzili go na inny dużo większy sklepowy wózek platformowy. Zefir od razu przepakował pianki, żeby nie ciągać tandemu. Przy kasach, jak zawsze, znaleźli reklamówki i inne drobiazgi. Zefir nożem do tapet naciął zbiornik, wrzucając do środka pianki.

— Hej! A nie mieliśmy przypadkiem zabrać w całości tego pojemnika? — zdziwił się Chang.

— Ojej. Ty się tym nie kłopocz mój drogi skośnooki przyjacielu, myślenie zostaw mądrzejszym, a sam używaj jeno mięśni — odpowiedział z udawana wyższością Zefir.

— Łap! — zawołał, rzucając do kolegi latarkę czołówkę ze stojaka między kasami. —

Weź ich więcej. I baterie! Przydadzą się — dodał.

Chwilę później szli główną alejką zaciemnionego sklepu w kierunku artykułów łazienkowych. Niestety żadna z wanien na wystawie nie spełniała ich oczekiwań. Plastik i włókno szklane nie nadawały się do ich potrzeb. Chang wskazał na drugą stronę pasażu.

— A to? Nada się? — Światłem latarki i palcem podążającym w tym samym kierunku wskazywał na duży opatulony elektryczny bojler.

— Ty to masz łeb! Trochę chiński, ale łeb — zakpił z niego Zefir.

— Japoński jak już, debilu. Chińskie to ty masz jaja. Nada się czy nie?

— Będzie ideolo! Dawaj, sprawdzimy czy ten spód grzałką można odkręcić, czy musimy obciąć.

— KAROL!!! Pasuje ci taki termosik — zawołał Zefir, wtaczając do hali na dużym wózku sklepowym metalową klatkę z plastikowym zbiornikiem wewnątrz. Pośrodku umocowany grubą warstwą piany montażowej dwieście pięćdziesięciolitrowy bojler. Na wierzchu leżała pokrywa, wyglądająca jak korek, Ona również została uformowana z pianki na oryginalnej pokrywie bojlera. Wszystko to owinęli razem z Changiem jakąś folią aluminiową do wykończeń dekarskich.

Profesor obejrzał dokładnie konstrukcję, nie ukrywając swojego podziwu, chwilę później jego umiarkowany i raczej sceptyczny dotychczas entuzjazm wyraźnie urósł.

— Wiesz Mikołaj! To się może udać. Jestem pod wrażeniem, a jednocześnie jestem rozczarowany. Czy też, aby być bardziej precyzyjnym — jestem zawiedziony… Jak mogłeś nie chcieć pójść na studia inżynieryjne? Z twoją wiedzą, talentem, pomysłowością, intuicją… — Karol zdawał się chcieć wymienić wszystkie znane mu epitety i przymiotniki względem chłopaka, zakończył jednak po chwili, podsumowując: — Gdyby nie nastały te durne czasy, osobiście bym cię zaciągnął za uszy na uczelnię i pod moimi skrzydłami w trzy lata miałbyś doktorat.

Zefir poczuł przyjemne mrowienie w okolicy karku, na skutek wszystkich tych pochwał i peanów zasłyszanych na swój temat. Niestety zdawał sobie sprawę z tego, że gdyby obecne czasy nie nastały, to prawdopodobnie nigdy nie spotkaliby się z piewcą jego talentu. Jego umiejętności zaś, najprawdopodobniej, widziałoby parę osób, pojawiających się od czasu do czasu w jego warsztacie, nie potrafiąc sobie poradzić z problemami w ich motocyklach lub samochodach.

ROZDZIAŁ XX

Mycha stanęła w progu niewielkiego pomieszczenia umeblowanego w stylu

industrialno-skandynawskim. Surowe betonowe mury, cegły i metalowe konstrukcje przeplatały się z minimalistycznymi meblami w odcieniach szarości, bieli i czerni.

Na jej widok Sebastian podniósł się z tapicerowanego krzesła przypominającego połówkę piłki tenisowej obciętej po szwach. Nie był sam. Obok biurka, za którym jeszcze moment wcześniej zasiadał, dostrzegła wysokiego barczystego mężczyznę. Zaniepokoiła się takim widokiem, bo już perspektywa przebywania sam na sam z obcym mężczyzną, w dodatku mającym tu niemal bezgraniczną władzę, wzbudzała czarne myśli w jej głowie. Stając w otwartych drzwiach, poczuła strach nie paraliżujący, ale deprymujący. Dwóch na jedną — nie wróżyło to niczego dobrego.

— To ona! — odezwał się mężczyzna stojący przy oknie.

— Mówiłem ci, dobrze mi się wydawało, że ich widziałem w mieście, a nawet jeśli nie byli tam wszyscy, to ją trudno przeoczyć.

Oparty pośladkami o niski parapet, na wpół siedząc, na pół stojąc, uśmiechał się szelmowsko dumny ze swojej spostrzegawczości. Miał nie więcej niż trzydzieści lat, no, chyba że odziedziczył jakąś wyjątkowo dobrą pulę genów. Kruczoczarne włosy zaczesane do tyłu, lśniły od jakiegoś mazidła, dzięki któremu wyglądały całkiem jak sztuczne. Na umięśnionych ramionach widniały ogromne tatuaże przypominające rękawy wzorzystych koszul. Wszystkie motywy nawiązywały do mitologii nordyckich plemion.

— Widzisz Myszko! Dzięki Krzyśkowi wiem o tobie więcej niż ci się wydaje — odezwał się w końcu Sebastian.

— Poznajcie się! Teraz możecie zrobić to już oficjalnie. Paulino, to jest Krzysiek. — Seba uczynił gest zapraszający dziewczynę do podejścia i podania ręki wyraźnie starszemu od niej mężczyźnie.

— Krzysztofie, tobie Pauliny raczej nie muszę przedstawiać, ale miło mi będzie, jeśli zachowamy formę grzecznościową.

Mycha stała nadal o krok od drzwi, nie ruszyła się ani o milimetr w kierunku wskazywanym jej przez Sebę — do prezentowanego człowieka. Krzysiek uniósł swój zadek z granitowej płyty i to on podszedł do dziewczyny. Dopiero teraz zauważyła, jak jest potężny.

Sięgała mu zaledwie do połowy torsu zakrytego jedynie czarną kamizelką motocyklowego gangu. Wyciągnięte w jej stronę przedramię, mogłaby spokojnie wszczepić w miejsce swojego uda i nikt by się nie połapał.

— Mów mi Viking! — odezwał się ponownie Krzysiek, tym razem chyba specjalnie obniżając głos.

— Krzyśków mamy tu kilku, ale Vikinga tylko jednego. Łatwiej mnie odnajdziesz w razie potrzeby.

Niechętnie podała mu swoją dłoń, która zniknęła w jego łapie, podobnie jak znika dłoń dwulatki w ręce ojca. Uścisnął ją pewnie i silnie, ale nie zadał jej przy tym niepotrzebnego bólu, by pokazać swoją fizyczną przewagę. Nie było takiej potrzeby i oboje o tym doskonale wiedzieli.

— Usiądź, moja droga Myszko.

— MYCHO! Możesz nazywać mnie Mycha, nie „myszka”. Nie jestem akcesorium do komputera — wycedziła przez zęby, nie potrafiąc ukryć irytacji.

— O przepraszam! Postaram się zapamiętać. — Gospodarz ukorzył się nad wyraz uprzejmie, dodając natychmiast: — Zmyliły mnie te twoje włosy, ich kolor. Sugerowałem się nim i uznałem, że tak słodka istotka jak ty, nieomylnie musi mieć równie słodką i uroczą ksywkę. Krzychu mówił o tobie Mycha, ale uznałem to za wyraz jego niechęci wobec ciebie.

Po skrzyżowanych na piersi ramionach olbrzyma przebiegł krótki skurcz, mięśnie napięły się i rozluźniły jakby trochę nerwowo. Mógł to być oczywiście pewnego rodzaju tik nerwowy, ale Mycha odebrała to jako groźbę, pokaz siły. Minimalny, nieomal niedostrzegalny znak, potwierdzający słowa Sebastiana.

— Zatem pozwól, że co nieco ci wyjaśnię sytuację, w której obecnie się znajdujesz. — Seba rozpoczął ponownie, jednocześnie zagarniając dziewczynę ramieniem w kierunku biurowego fotela z wysokim oparciem.

Nie dotknął jej przy tym, co mocno ją zdziwiło i zaniepokoiło. Człowiek na jego pozycji „w stadzie” nie musiał się przecież obawiać, że komukolwiek podpadnie, dobierając się do nie swojej zdobyczy. To on stał na szczycie piramidy tego społeczeństwa, a zatem to jego się bano.

Dziewczyna obeszła krzesło, usiadła na nim i poczuła, jak zostaje dosunięta na jego kółkach do blatu stołu robiącego za biurko. Seba usiadł naprzeciwko niej po drugiej stronie szerokiego mebla. Nie czuła się komfortowo, mając drugiego z mężczyzn za swoimi plecami. Wrócił, co prawda, do grzania parapetu, ale nadal znajdował się niebezpiecznie blisko. Miała go teraz na swojej czwartej, dzieliły ich najwyżej dwa kroki wprost proporcjonalne do jego wzrostu, poza zasięgiem jej wzroku. Rozejrzała się za jakąś powierzchnią na tyle gładką, by móc w niej dostrzec odbicie giganta, ale nic takiego nie znalazła.

— Widzisz — rozpoczął Sebastian. — Krzysiek pracował kiedyś z Wysockim. Niestety, nie wspomina tej współpracy dobrze. Dawid był jego bezpośrednim przełożonym i pewnego dnia zwrócił uwagę na… powiedzmy… nadekspresyjne zachowanie Krzysztofa. Kilka dni wcześniej na imprezie integracyjnej całej dywizji południowej Polski nie przeszkadzało mu spożywanie alkoholu przez podwładnych, nawet w nadmiernych ilościach. Nie miał obiekcji, widząc bawiących się ludzi, sztucznie wspomagających swój dobry humor różnorakimi środkami. Natomiast nie spodobało mu się luźne i być może odrobinę niestosowne zachowanie Krzysia w biurze. Poprosił go na bok, gdzie zaczął opowiadać coś o rozszerzonych źrenicach, o za głośnej konwersacji i wybuchach radości okazywanych gromkim śmiechem. Ogólnie przyczepił się do chłopaka, że niby to tamten zażywał w pracy jakieś niedozwolone substancje.

Przerwał na moment, przyglądając się i upewniając, czy dziewczyna nadąża za jego opowieścią. Kontynuował, dopiero gdy ta skinęła na potwierdzenie głową.

— Tak więc… przyczepił się do Krzycha o jakąś jedną czy dwie tabletki… Co to było Krzysiu, speed, extasy? Zresztą nieważne. Taki niby porządny, taki świętoszkowaty, a na imprezie kilograma koksu nie widział. No i miarkujesz sobie, wywalił naszego Krzycha na zbity pysk ze wpisem dyscyplinarnym do akt, przez co chłopak nie miał szans na zdobycie normalnej roboty. Wszędzie ciągnęła się za nim jak smród łatka ćpuna, a przecież w poniedziałek czasami trzeba czegoś mocniejszego od kawy, żeby wystartować w robocie po weekendzie.

Mycha wbijała wzrok wprost we wpatrujące się w nią oczy Sebastiana. Nie mrugała.

— Dlaczego milczysz? –zapytał po kilkunastu sekundach niezręcznej ciszy jej adwersarz.

— Stosuję się do twoich zasad — odparła.

— Jakich zasad?

— Jak to jakich? Twoich własnych. Kobiety i ryby głosu nie mają, a odzywać się mogą wyłącznie, odpowiadając na konkretne, zadane przez WAS — SAMCÓW pytania.

— Hmm… Fakt. Tak powiedziałem, ale chyba nadinterpretujesz moją prośbę o powściągliwość w używaniu mowy, ja po prostu nie lubię głupio paplających dziewuch. Ciebie zaprosiłem, żeby porozmawiać, a nie prowadzić monolog.

— Obawiam się, że mogę użyć jakiegoś sformułowania, które uznasz za pyskówkę albo zwykłą impertynencję, a wtedy zapragniesz mnie ukarać. A tego wolę uniknąć. — Zaryzykowała szczerą odpowiedź.

— Cwanie — mruknął zza jej pleców, obserwujący całość siedzący na parapecie mężczyzna.

Sebastian oparł się, rozsiadając wygodnie w swoim fotelu. Na jego twarzy pojawił się szczery uśmiech. Mycha oceniła to na podstawie pojawiających się wokół oczu zmarszczek mimicznych, dzięki którym jego oczy również się śmiały.

— Krzysiek miał rację, podobasz mi się. Nie dość, że jesteś śliczna, to do tego inteligentna. Nie trzeba ci powtarzać sto razy jak tamtym… ach… Nieważne.

— Powiedziałabym, że to raczej kiepska forma komplementowania kobiety. — Odwróciła głowę w kierunku okna nadal okupowanego przez dawnego znajomego Hugina.

— Dlaczego? — Uniósł brwi zdziwiony.

— Czy naprawdę potrzebujemy przyzwoitki? — zagadnęła swojego rozmówcę, nie spuszczając jednak oczu z drugiego mężczyzny.

Sebastian najwyraźniej uczynił jakiś gest, ponieważ obserwowany, skinął głową do niego, podniósł się z zajmowanego miejsca i wyszedł, zamykając za sobą drzwi.

Mycha powróciła do pozycji twarzą w twarz z Sebastianem, ale odezwała się, dopiero kiedy usłyszała charakterystyczny dźwięk, zatrzaskującego się zamka.

— No nie wiem. Jak sądzisz, ile mam lat?! — Tym razem to ona rozsiadła się wygodnie, rozkładając ramiona na podłokietnikach szerokiego fotela. Miała nadzieję, że nie przesadziła z tym teatralnym przejawem pewności siebie.

— Skoro pytasz o to w taki sposób, to albo chcesz mnie zmylić i masz więcej, niż na to wyglądasz, albo podpuszczasz mnie, a tak naprawdę masz te… około piętnastu.

— Czyli masz ciągoty do nieletnich, skoro wyprosiłeś z pokoju swojego kumpla, a mnie oceniasz na „śliczną” piętnastolatkę. — Zmrużyła powieki, wbijając swój wzrok w tężejące oblicze siedzącego naprzeciwko niej przywódcy obozowiska.

Zanim zdążył się odezwać, dziewczyna poderwała się nagle, opierając łokcie oblat. Pokiwała w jego kierunku palcem, wywołując u niego niemałe zdziwienie i chwilowe wahanie. Wykorzystała skwapliwie ten moment.

— E… E…e… Nie musisz się tłumaczyć. Każdy ma swoje ciągoty. Chociaż mnie osobiście pedofile nie kręcą, ale muszę cię uspokoić albo zmartwić — nie jestem pewna. Osiemnastkę obchodziłam już kilka lat temu.

Seba odrobinę zbity z tropu, szybko odzyskał rezon. Jego dotychczasowa postawa elokwentnego i dobrze ułożonego człowieka uległa metamorfozie. Nadal utrzymywał w ryzach swoje maniery, ale w oczach pojawiła się złowieszcza iskra. Mycha dostrzegła to niemal natychmiast, lecz zamiast przyjąć obronną lub uległą pozycję, pilnowała się, by nie zdradzić żadnym gestem jak bardzo wystraszyło ją to, co dostrzegła w zmienionym obliczu Sebastiana.

— Czyli jednak nie słodziutka myszka, ale wredna Mycha z ciebie — skwitował uszczypliwym tonem. — A już myślałem, że się dogadamy. Mogło być tak pięknie, a wyszło jak zawsze. Po raz kolejny potwierdza się moja teza, że dopuszczenie do głosu kobiet skutkuje wyłącznie pojawieniem się „grzybni”.

Zdziwiona tym porównaniem skrzywiła się, pytając:

— Co masz na myśli? Jakiej „grzybni”?

— Chujni z grzybnią! MAŁA! Nadajecie się tylko do garów, sprzątania i do… z resztą, nieważne. Miałem nadzieję, że się zaprzyjaźnimy, że pomożesz nam w zaproszeniu tu twojego kolegi, żeby Krzysiek mógł sobie z nim wyjaśnić dawne animozje, ale widzę, że tobie nie pasuje moja otwartość i przyjazne nastawienie.

— O czym ty mówisz?! Czy ty siebie w ogóle słyszysz?! Kazałeś swoim bandziorom mnie porwać, przywieźć tutaj siłą. Przykułeś mnie do łóżka, a teraz jeszcze to! Próbujesz, jakąś pseudointeligentną gadką mi zaimponować jak jakiejś smarkuli, za którą mnie najwyraźniej wziąłeś. Chciałeś mnie przeciągnąć na swoją stronę, a najlepiej jeszcze zaciągnąć do łóżka i zerżnąć. Niech zgadnę, stanął ci na samą myśl, że jestem taka młodziutka, słodziutka i niewinna, a co za tym idzie, na pewno muszę być dziewicą. Marzyło ci się zerwanie plomby? — Ostatnie słowa swym brzmieniem graniczyły o włos od sposobu, w jaki rzuca się komuś wyzwanie

Sebastian pochylił się nad blatem, zbliżając swoją twarz do twarzy Mychy. Przeciągle wpatrywał się w tę małą wredną sucz, jakby chciał tu i teraz, obciąć jej ten cholerny niewyparzony język.

— Wejdź!!! — wrzasnął tak nagle, że dziewczyna aż podskoczyła na swoim siedzeniu.

W drzwiach stanęła ta sama co wcześniej dziewczyna. Spojrzała na Mychę, a później na Sebastiana.

— Zabierz ją stąd. Zamknij w celi i niech czeka na przybycie odsieczy. Przyszykujcie się na to, że w każdej chwili mogą tu po nią przyjść. Z tego co mówił Krzysiek, ten cały Dawid jest bardzo skrupulatny i jeśli już odkrył, że to my mamy dziewczynę, nie będzie ryzykował i przygotuje się do wizyty.

Mycha leżała na swojej pryczy ponownie przykuta za kostkę do stalowej ramy. Jej współlokatorka nadal nie wróciła ze swojej zmiany w pracy. Dziewczyna wpatrywała się w częściowo zabite deskami okno, zabezpieczone w ten sposób przed próbą otwarcia go w celu potencjalnej ucieczki. Usłyszała kroki na zewnątrz, szuranie butów tuż przy drzwiach, a chwile później skrzypienie otwieranych drzwi.

Przez ułamek sekundy w głowie zrodziła jej się myśl, że przyszli po nią, żeby zabrać ją i ukarać za niewyparzony język. Bała się tego, że za chwilę może go stracić, przez swoje niewybredne słowa skierowane do Sebastiana.

W progu pojawił się „farbowany wiking”, a Mycha nie wiedziała, czy to dobry dla niej znak, czy wręcz przeciwnie. W końcu ten facet nienawidził Hugina, więc zakładała, że prawdopodobnie, jej też nie darzy sympatią. W gabinecie Seby nie dostrzegła w tym człowieku niczego, co świadczyłoby choćby o odrobinie sympatii.

— Wstawaj, mamy do pogadania. — Kopnął w nogę jej łóżka i gdyby nie było przytwierdzone do podłogi, na pewno przesunąłby je tym kopniakiem, a tak jedynie zadrżało, jak podczas trzęsienia ziemi.

— Nie mam o czym z tobą rozmawiać — odpowiedziała, nie ruszając się z miejsca.

— Za to ja mam o czym rozmawiać z tobą! — Usłyszała wredny ton jego głosu, a w sercu poczuła, jakby ktoś włączył drugi bieg.

Natychmiast usiadła, opierając się plecami o wezgłowie. Podkurczyła kolana do klatki piersiowej, ale prawa noga została nieco niżej od lewej. Zaklęła w duchu, złorzecząc na za krótki łańcuch. Krzysiek przysiadł na skraju prowizorycznego materaca, opierając obie dłonie na kolanie, ułożonym na jego powierzchni. Mycha spróbowała wycofać się o kolejne kilka centymetrów.

— Nie bój się, gdybym chciał ci coś zrobić, nie miałabyś szans na ucieczkę. Te mury nie mają uszu, a tobie nikt nie przyszedłby z pomocą.

Mycha spojrzała na kratkę wentylacyjną, ale nie mogła jednoznacznie stwierdzić, czy zgodnie z informacjami od współlokatorki, ktoś w tym momencie obserwuje ten pokój. Miała taką nadzieję, bo mimo iż byłoby to dalece idące naruszenie jej prywatności, to w tych okolicznościach nie miałaby nic przeciwko, aby ktoś kontrolował tę sytuację. Krzysiek rozsiadł się wygodniej i kontynuował:

— Mam nadzieję, że Dawid pofatyguje się tutaj po ciebie osobiście. Chyba nie zostawi swojej przyjaciółeczki na pastwę, takich „zwyrodnialców i bandziorów” jak my? Pewnie słyszał o tym, co zrobiliśmy w mieście. Jak spaliliśmy punkt zborny urządzony w szkole albo jak traktujemy ludzi, którzy nie chcą się z nami podzielić zapasami. Nawet ci Czarni nas nie tykają i trzymają się z daleka od naszego obozu. Przypuszczam, że wie już, gdzie ma cię szukać. Zakładam jednak, że nie spodziewa się mojej tutaj obecności, a co za tym idzie, będzie zaskoczony spotkaniem ze mną. Mycha słuchała uważnie i wyczuwała w tym człowieku nie tylko niechęć do Hugina, przemożne pragnienie zemsty, ale przede wszystkim towarzyszący każdemu słowu obłęd. Mrok czaił się nie tylko w chęci wzięcia odwetu za doznaną jego zdaniem krzywdę, ale roztaczał swoją złą aurę wokół całej postaci tego człowieka.

— Widzisz mała, gdybym tylko chciał, mógłbym w każdej chwili zrobić z tobą, co tylko bym chciał. Żaden Sebastian, jego prywatna ochrona, czy w końcu „cizie” z kałachami nie mogliby mnie powstrzymać. Być może to przygnałoby tu twojego Dawidka jeszcze szybciej. Tyle, że gdybym cię skrzywdził teraz, to nie mógłbym się zabawić z tobą na oczach naszego „moralnie poprawnego” bohatera. A co za tym idzie, ominęłaby mnie rozkosz patrzenia, jak cierpi, widząc twój ból.

Dziewczyna wzdrygnęła się, próbując odruchowo cofnąć nogę, zakutą w napięty do granic możliwości łańcuch, kiedy Krzysiek położył swoją dłoń tuż nad jej kostką. Następnie przesunął nią w górę po jej łydce, aż do kolana. Na szczęście nawet poszerzane nogawki spodni miały zbyt mały rozmiar, by zmieścić choćby jedną z jego niedźwiedzich łap. Nie wpuściły wyżej, obłapiającego ją z obleśnym uśmiechem dawnego znajomego Hugina. Mycha wiedziała, że wyrzucenie tego człowieka z pracy nie było przykrym obowiązkiem, ale powinnością każdego pracodawcy, zaraz po tym, jak tylko pokarze on swoje prawdziwe oblicze.

Drzwi trzasnęły, uderzając o ścianę, a zaraz za nimi do pokoju wpadła Gośka. W pierwszym momencie zbaraniała, widząc jednego z przydupasów Seby, z ręką wsadzoną do płowy w nogawki Mychy. Szybko się otrząsnęła z tego pierwszego szoku, kiedy napotkała przerażony wzrok obmacywanej dziewczyny.

— Te, Casanova, coś ci się podupczyło we łbie?! Czy tylko sperma na mózg ci bije? Wypad z naszego pokoju, bo wezwę „cichą służbę” i już nigdy nie poruchasz, bo ci fiuta obetną tak, jak te swoje języki. — Gośka wyraźnie łamała zwyczajowy nakaz trzymania języka za zębami, ale robiła to rozmyślnie.

W progu za nią pojawił się strażnik, przed którego wysunęła się wysoka blondynka w stroju podobnym do tamtej wcześniejszej dziewczyny bez języka. Mycha wbiła w nią wzrok, próbując bez słów poprosić o pomoc. Krzysiek usunął rękę, wstał i wycofał się kilka kroków. Z hardą miną ruszył ku wyjściu. Kiedy mijał Gośkę, ta rąbnęła go ramieniem, niby to przypadkiem o niego zahaczając. Skrzywiła się przy tym, a on odszedł, odsuwając z drogi na bok blondynkę i rzucając wściekłe spojrzenie strażnikowi. — I więcej tu nie wracaj! Ty obwisła fujaro! — krzyknęła za nim Gośka, nie odwracając się, ale rozmasowując bolące ramię.

Blondynka chwyciła ją za drugi bark i pokręciła głową.

— No wiem! Sorry! Chyba sama widziałaś, jak ten złamas obmacywał tę małą. A z tego, co słyszałam, to Seba ma względem niej jakieś inne palny. No nie? — Dziewczyna z przybocznej straży Sebastiana wywróciła tylko oczami. Pewnie, gdyby mogła, rzuciłaby jakąś niewybredną uwagą względem Gośki, a tak pokręciła tylko z dezaprobatą głową i opuściła pokój, zamykając za sobą drzwi. Dał się słyszeć szczęk zamka. — Cholera! Gośka, nie będziesz miała nieprzyjemności za to, że mu tak wygarnęłaś? — spytała z przejęciem Mycha.

— Nie ma za co! I proszę bardzo! — odpowiedziała, ściągając bluzę przez głowę, a po chwili kładąc się na łóżku obok Mychy. Kręcąc dłonią w nadgarstku, dodała z nonszalancją:

— A co? Obetną mi za to język? I kto im będzie później sprawdzał, czy zupa nie jest za słona?

Dosłownie kilka sekund później usłyszały cichy zgrzyt zasuwki wizjera w kratce wentylacyjnej pod sufitem.

ROZDZIAŁ XXI

Chang siedział jak na szpilkach, kręcił się, zmieniał miejsca, łaził to, znów siadał. Po pewnym czasie nawet Hugin o anielskiej cierpliwości zaczął się irytować zachowaniem chłopaka. Najpierw kazał mu usiąść i posłuchać, a najlepiej włączyć się do omawianych kwestii uwolnienia Mychy, bo to, że została uprowadzona i przetrzymywana wbrew jej woli, nie ulegało wątpliwości. Kita zajął się konserwacją broni, zabezpieczeniem odpowiedniej ilości amunicji i kilkoma niespodziankami mającymi zapewnić im dywersyjny element zaskoczenia. Hexa chodziła podminowana do tego stopnia, że nikt nie chciał wchodzić jej w drogę. Tylko Hugin zachowywał pozorny spokój i opanowanie, choć wewnątrz również gotował się, będąc o włos od eksplozji. Pod koniec narady, na której zebrali wszystkie poszlaki, informacje, jak również fakty, jakie przedstawił im Chang, zdecydowali wyruszyć w pełnym składzie z samego rana. Tamci mieli niepodważalną przewagę liczebną, a co za tym idzie, nie było sensu wdawać się w walkę. Trzeba było dowiedzieć się, czego zażądają w zamian za wypuszczenie Mychy. Czy w ogóle są skłonni do jej uwolnienia i za jaką cenę.

Chang prowadził pozostałą czwórkę przez miasto, nie była to ani krótsza, ani szybsza droga. Dawała jednak jedną przewagę nad trasą, jaką mogliby się tam dostać znacznie szybciej. Idąc obwodnicą miasta przez tereny przemysłowe, wchodziliby z lasu wprost na betonowy mur. Od strony centrum stopniowo wkraczało się w kolejne, coraz głębiej osadzone, zabudowania infrastruktury kopalniano-magazynowe, sukcesywnie zagłębiało się w tereny niegdyś ekspansywnie rozrastającej się kopalni i otaczających ją warsztatów, magazynów i zakładów przemysłowych. Weszli do jednego z kilku opuszczonych warsztatów, a następnie przeszli na dach jednego z biurowców. Chowając się za wystającymi kominami wentylacji, zaczęli obserwować z bezpiecznej odległości to, co chciał im pokazać ich przewodnik.

— To tam! — Wskazał wyciągniętą przed siebie ręką Chang. — Widziałem, jak wjeżdżali na swoich motocyklach za tamtą bramę. Nie wiem, jak wygląda to teraz, ale kiedyś, był tam duży plac z betonowych płyt, gdzie leżały jakieś stalowe konstrukcje, podpory górnicze i takie tam. Po lewej i prawej stronie były hale remontowe i produkcyjne. O! A ten budynek, malowany w te biało-niebieskie pasy, to były biura, łaźnie i szatnie. Kilka razy nas pogonili, jak łaziliśmy im po podestach za oknami, z drugiej strony budynku, kiedy się przebierali. Ostatnio jak tu bywałem, już po tej całej hecy z prądem, zauważyłem, że ogradzali kolejne budynki tymi blachami trapezowymi. No i teraz jest tak, jak widzicie.

Hugin przyglądał się przez lornetkę, kilku ogrodzonym budynkom wewnątrz wykrojonego blaszanym płotem terenu. Na dachach najwyższych budynków stali lub siedzieli strażnicy z długą bronią myśliwską, wyposażoną w celowniki optyczne. Dwóch siedziało niczym na wakacjach, na rozkładanych fotelach plażowych pod kolorowymi parasolkami, lecz ci na skraju doglądanego obszaru mieli zbudowane z palet i różnych kawałków metalowych blach i płyt konstrukcje przypominające do złudzenia wieżyczki na narożnikach murów więzienia. Kita zaczął mówić szeptem do Hugina, ale sam zorientował się z bezsensu swojego zachowania, od razu zmieniając ton głosu na normalny.

— Naliczyłem… naliczyłem ośmiu na dachach, czterech na kładce nad bramą. W oknach kręci się też kilka osób, po prawej pod ceglaną ścianą stoi sześć motocykli. A ty, masz coś?

— W biurowcu na pierwszy piętrze kręcą się jakieś dziewczyny. Widać je w kilku oknach. Widzisz? — spytał Kitę, który ustawiał już swój monokular we wskazanym kierunku.

— Na drugim piętrze widać samych młodych chłopaków, wszyscy mają takie same ciuchy, robolki podobne do tych z elektrowni — dodał Hugin.

— TAK! Widzę. Racja. Na dole dziewczyny, u góry chłopcy, ale gdzie w takim razie są bandziory? — zagadnął rudzielec.

— Jak to, gdzie? Sam przed chwilą ich tylu naliczyłeś. Mało ci jeszcze? — żachnął się Zefir.

— Nie powiedziałem, że to mało, tylko zastanawiam się, gdzie jest reszta, kretynie. Tych paru na dachu zmienia się pewnie co kilka godzin, prawdopodobnie co cztery, a więc musi ich być co najmniej trzy lub cztery razy więcej. A skoro w środku jest jeszcze sporo dzieciaków, to zakładam, że ta gromadka liczy na luzaku setkę, albo nawet więcej — dodał Kita, patrząc spokojnym i pewnym wzrokiem po reszcie.

Nagle Hugin zesztywniał z lornetką przystawioną do oczu. Zaklął pod nosem, po czym usiadł, opierając się o komin.

— Już wiem, czemu porwali Mychę. Karma wraca i nie ważne, czy jesteś zły, czy stoisz po właściwej stronie.

Zabrzmiało to, co najmniej tak samo złowieszczo, co filozoficznie. Hexa położyła mu dłoń na odsłoniętym przedramieniu. w oczach złość mieszała się jej ze smutkiem i niewypowiedzianym pytaniem. W końcu odezwała się do niego, stawiając nurtujące wszystkich pytanie:

— O czym ty mówisz? Dlaczego ją porwali? I co karma, ma wspólnego z tobą i Mychą?

Wszyscy wbijali w niego wzrok, a on rozpoczął opowiadać im swoją wersję historii jego znajomości z Krzyśkiem. Kilka minut później po przedstawieniu początku ich znajomości przeszedł do meritum.

— Ten chłopak miał wtedy ze dwadzieścia dwa lata. Imprezowicz i lekkoduch, co nie przeszkadzało mi do czasu, dopóki nie przenosił tego na grunt zawodowy. To, co robił w czasie wolnym od pracy, nie miało prawa mnie obchodzić, ale i tak nie podobało mi się, kiedy na imprezie dorzucał dziewczynom do drinków jakieś proszki. Bawili się później setnie, a ja nie widziałem nikogo, kto zachowywałby się po jego specjałach jak bezwłasnowolne zombie. Nie podobało mi się to, ale nie ingerowałem tak długo, jak tylko uznawałem, że wszyscy biorą dobrowolnie. Pierwszy raz zauważyłem, że dosypał czegoś do szklanki takiej jednej Dagmary. Ona nie wiedziała o tym i prawie to wypiła, na szczęście udało mi się popchnąć niby to przypadkiem inną dziewczynę, a ta wytrąciła szklankę z rąk niedoszłej ofiary Krzyśka. Wziąłem go wtedy na bok i powiedziałem mu, że mam go na oku. Dodałem też, że jeśli jakakolwiek dziewczyna padnie podczas tej imprezy łupem któregokolwiek z chłopaków po tych jego trefnych proszkach, to ja doniosę o wszystkim na prokuraturę. Zarzekał się, że on ma tylko rozweselacze i imprezowe boostery, jak to określił, ale kiedy drink Dagmary lądował na podłodze, przysiągłbym, że spojrzał na mnie ze wściekłością, tak samo na tę drugą niezdarną dziewczynę, a potem przepraszająco na chłopaka z innego teamu. Tamten odszedł niepocieszony, a później widziałem, jak na boku rozmawiał, a nawet kłócił się z Krzyśkiem. Weekendowa impreza integracyjna zakończyła się dla wielu ciężkim powrotem do rzeczywistości w poniedziałek. Część osób odpuściło ostre balowanie w niedzielę, ale ci o słabszych głowach albo braku wyobraźni folgujący sobie aż do samego końca, w poniedziałek w biurze umierali, zarówno fizycznie, jak i mentalnie. Zauważyłem wtedy, jak podchodzą do niego, radosnego i świeżutkiego jak skowronek, a on ich „ratował” jakimiś tabletkami. Kilkoro wcisnęło mu coś do kieszeni, a on wycisnął po jednej pigułce z blistra wprost na dłonie. Innym dawał, jak twierdził „aspirynę”, tylko od kiedy to aspiryna pakowana jest woreczki strunowe? — Hugin uniósł znacząco brwi i obejrzał się przez ramię, wychylając się za krawędź komina.

Kciukiem wskazał na plac i budynki chwilę temu obserwowane przez powiększające obraz szkła.

— Tamten człowiek na dachu… ten pod czerwono białym parasolem plażowym. To on. Za posiadanie i handel dostał sześć lat. Z tego co widzę, więzienie mu posłużyło. Zapuścił włosy, wypracował sylwetkę na sztandze, a do tego ma więcej tatuaży, ale jestem pewien, że to on.

Hexa znała tę historię, ponieważ przeżywała tamten koszmar wraz z Huginem. Sama nie zeznawała w sprawie, ale była na każdej rozprawie z uczestnictwem Dawida. Zefir już miał zamiar jak zawsze rozładować tę napiętą atmosferę w swój niewybredny sposób, ale ugryzł się w język, miarkując na zaistniałą sytuację. Hugin nigdy wcześniej nie zachowywał się tak jak teraz. Nigdy nie widział go tak przerażonego. Dlatego odpuścił. Kita nadal obserwował przez swój monokular obóz motocyklistów. Zaglądał kolejno w okna i wszelkie możliwe zakamarki, jakie udało mu się dostrzec, nie mylił się co do ilości osób. Nie mylił się jeśli chodziło minimalną liczbę mieszkańców, ale z każdą chwilą utwierdzał się w przekonaniu, iż liczba ta może sięgnąć dwustu. Chang odszedł na czworaka za załom dachu. Stanął wyprostowany i zaklął siarczyście, nie podnosząc jednak głosu. Pozostali dołączyli do niego, obserwując nerwowe ruchy chłopaka.

— Muszę tam pójść. Dowiem się, czego ode mnie oczekują, bo domyślam się, że zniknięcie Mychy i obecność Krzyśka tutaj, to nie zwyczajny zbieg okoliczności — oznajmił Hugin.

— Idę z tobą! — Chang doskoczył do niego. — Muszę iść! To przeze mnie Mycha zniknęła, to moja wina.

Hexa spojrzała pytająco na Hugina, on również nie do końca rozumiał słowa Changa.

— O co ci chodzi, Maciek? O czym ty mówisz? — Hexa podeszła do chłopaka, chwyciła go za ramiona i przysunęła swoją twarz zaledwie kilka centymetrów do jego twarzy.

— Mów! — wykrzyczała łamiącym się od emocji głosem.

Chang zaczął bardzo cicho, próbując przepchnąć gulę rosnącą mu w gardle:

— Ona uciekła nad jezioro przeze mnie. Wieczorem rozmawialiśmy i… chyba trochę… — Zaczął się zawieszać, szukając odpowiednich słów.

— I co jej zrobiłeś!? — wykrzykiwała Dorota i lekko potrząsała nim, trzymając go mocno.

— Nic! Nic jej nie zrobiłem! Pocałowałem ją! I chciałem, próbowałem jej powiedzieć, że… że ją kocham! — Tym razem to Chang prawie wykrzyczał, prosto w twarz Doroty skrywane przed wszystkimi uczucie do Mychy. Zefir stał z rozdziawioną gębą, gdyby nie dach, na którym stali szczęka opadłaby mu zapewne do samej ziemi. Kita zmarszczył czoło, unosząc brwi niemal do linii włosów, obserwował z boku rozwój zdarzeń, gładząc się dłonią po potylicy. Hugin podszedł do nadal ściskającej ramiona chłopaka Hexy. Zobaczył, że knykcie palców wbijanych przez Dorotę w jego ciało zbielały od siły nacisku. Chang nawet się nie skrzywił, chociaż na pewno jutro w tych miejscach będzie miał krwawe podbiegnięcia, a kolejnego dnia siniaki. Dawid uwolnił z miażdżącego uchwytu Changa, odciągnął Dorotę na bok, obejmując ją i tuląc do siebie. Łzy popłynęły jej samoistnie, nie potrafiła nad nimi zapanować. Mięśnie podobnie jak łzy wyrwały się spod jej kontroli i drżały wyczuwalnie, pod wpływem skrajnych i sprzecznych emocji.

ROZDZIAŁ XXII

Hugin z Changiem kroczyli środkiem ulicy prowadzącej wprost pod bramę obozowiska. Szli spokojnie, trzymając ręce na widoku tak, żeby już z daleka strażnicy w wieżyczkach nad bramą mieli doskonały widok na nadchodzących. Dwóch z uzbrojonych mężczyzn wzięło ich na cel, pozwalając się zbliżyć na zaledwie kilka metrów do ogrodzenia. Zatrzymali się na wyraźne polecenie z uniesionymi do góry rękami. Jedna część dwuskrzydłowej bramy została uchylona i na zewnątrz wyszła szóstka ludzi — piątka mężczyzn i jedna kobieta, która znacząco odstawała strojem od pozostałych. Huginowi zaświtała myśl, że dziewczyna wygląda jak tandetna dziwka z amerykańskich filmów końca ubiegłego wieku. Za to czterech z idących w ich stronę mężczyzn to typowi motocyklowi gangsterzy z tej samej bazy postaci do porównań. Nieśli wycelowane w Hugina i Changa karabiny z charakterystycznymi drewnianymi elementami. Szóstą osobą był młody chłopak, młodszy o kilka lat od najmłodszej z nich Mychy. Zamiast broni niósł w rękach kilka opasek samozaciskowych, jakieś kawałki liny i poskładane płótno. Podeszli bez ani jednego słowa do stojących przed bramą przybyszy, ciągle trzymając ich na muszce. Kobieta skinęła głową na chłopaka, a ten bez słowa podszedł i skrępował ręce wykręcając je na plecy najpierw Changowi, następnie Huginowi. Nie protestowali, nie pytali o nic. Byli przygotowani na każdy możliwy scenariusz, chociaż Dawid od razu po zobaczeniu wśród tych ludzi Krzyśka, założył, że tak naprawdę to o niego im chodziło.

Potem z kawałków lin i tych samych opasek chłopak zmajstrował naprędce kajdany ograniczające możliwość biegu. Nie umknęło uwadze Hugina, że miał wprawę, jak gdyby nie robił tego po raz pierwszy, musiał powtarzać ten schemat już wielokrotnie. Kobieta ponownie skinęła głową, a małolat zniknął za plecami więźniów.

Dwóch uzbrojonych mężczyzn opuściło, a następnie przewiesiło karabiny tak, że zawisły im teraz na plecach, chwycili pod ramię po jednym więźniu, stając niczym eskorta, każdy po swojej stronie prowadząc jednego. Pozostali dwaj ustawili się nieco z tyłu, za czwórką stojących rzędem przygotowanych do drogi mężczyzn. Nagle na głowie Hugina wylądował płócienny worek, po chwili taki sam zasłonił widok Changowi.

— Co jest? — zdążył powiedzieć starszy z pojmanych, zanim usłyszeli krótką komendę dobiegającą zza ich pleców, jak się domyślili z ust najmłodszego z konwojentów.

— Cisza! Ruszajcie. — Po kilku krokach do ich uszu dotarła jeszcze jedna informacja, równie lakoniczna, jak sam rozkaz: — To dla waszego dobra.

ROZDZIAŁ XXIII

Sebastian siedział na fotelu niczym król na swoim tronie, wcześniej witał z niego Mychę. Za jego plecami stały dwie blondynki z kałasznikowami. Po prawej i lewej niczym rycerze otaczali go pozostali członkowie gangu motocyklistów. Czarne jeansowe lub skórzane spodnie albo zawiązane na wierzchu nogawice kontrastowały z bielą podkoszulków na ramiączkach oraz T-shirtów, nierzadko skrytych pod haftowanymi w różnorakie emblematy kamizelkami, pasującymi do dolnych części garderoby. Ilość ćwieków łańcuchów i nitów na poszczególnych osobnikach, łącznie stanowiły senne marzenie każdego złomiarza, w jakże odległej już teraz przeszłości. Dwóch więźniów ustawiono naprzeciwko stołu, przy którym zasiadał przywódca obozu. Mężczyźni nie mieli pojęcia, gdzie się znajdują ani kto i w jakiej liczbie osób ich otacza. Tego dowiedzieli się dopiero po tym, jak Seba skinieniem ręki nakazał zdjęcie im worków z głów. Rozejrzeli się dokoła i Chang bardzo szybko zrozumiał, że Kita się nie mylił co do liczby osób zamieszkujących to miejsce. Tylko w tej sali musiało znajdować się około pięćdziesięciu, zapewne wybranych, członków tej społeczności. Chłopak odwrócił głowę w stronę starszego przyjaciela, szukając odpowiedzi, uspokojenia, a prawdopodobnie także odpowiedzi w jego opanowanej postawie.

— Witajcie w naszych skromnych progach — odezwał się gospodarz, wstając i szerokim gestem obejmując symbolicznie całą salę, po chwili pauzy kontynuował swój wzniosły, jego zdaniem, monolog:

— Ja nazywam się Sebastian, a to są moi najlepsi przyjaciele. Miło mi was tu gościć i cieszę się, że w końcu mam okazję, choć na raty, poznać całą ferajnę spod skrzydła zacnego Hugina. Nie mylę się, prawda? To ty jesteś ów, tak dobrze znany mi z opowieści, Hugin — człowiek zasadniczy, prawy i uczciwy do granic bólu? — zapytał, chociaż zdawało się, że nie oczekiwał odpowiedzi, bo tę doskonale znał.

— Tak, to ja. Chociaż nazywanie mnie w tych okolicznościach gościem uważam za grubą przesadę. — Hugin uniósł odrobinę ręce za plecami i odwrócił się bokiem, aby pokazać skrępowane tam nadgarstki.

— Oj! Uwierz mi. Jesteście gośćmi, a to są jedynie zwykłe środki ostrożności. W końcu opinia na twój temat może być przekłamana, a nie mogę ryzykować zdrowiem czy nawet życiem moich przyjaciół.

Changowi nie umknęło, że Sebastian całkowicie lekceważył sobie jego obecność. Ciągle zwracał się bezpośrednio do stojącego obok mężczyzny, patrzył tylko na tamtego, zupełnie ignorując Changa. Obserwował obu, decydując czy jest to zwykła gra ze strony gospodarza, czy mierzenie się przeciwników przed walką. To drugie jego zdaniem nie mogło być dobrym porównaniem, bo jak niby Hugin miałby mierzyć się ze związanymi rękami i nogami. Sebastian odchylił się do wyższej z blondynek i szepnął jej coś, co mogło usłyszeć jedynie kilka najbliżej stojących osób. Dziewczyna przesunęła zabezpieczony karabin na plecy i ruszyła w stronę dwóch znajdujących się o kilka metrów przed nią mężczyzn. W połowie pokonanego dystansu wysunęła zza pleców sporych rozmiarów myśliwski nóż. Minęła Hugina i podeszła do Changa. Przechodząc przed nim, uniosła ostrze, prezentując je niczym hostessa na targach broni. Zwinnym ruchem nadgarstka, dwukrotnie wywinęła nożem na wysokości twarzy chłopaka, puszczając do niego jednocześnie oko i posyłając mu całusa na odległość. Hugin nie odwracając głowy, śledził jej poczynania kątem oka, dlatego nie dostrzegł, jak po skroni Changa spłynęła na policzek i skapnęła na koszulkę pojedyncza, ciężka kropla potu. Dziewczyna przeszła za plecy obu skrępowanych mężczyzn, stawiając kolejne kroki niczym modelka na wybiegu. Oddech Changa przyspieszył, gdy poczuł na karku oddech tej zabójczej piękności. Złapała go za unieruchomione plastikiem nadgarstki, pociągając za nie do tyłu, wciąż przy prawym uchu słyszał jej bez mała lubieżny oddech. Nagle jednym, płynnym ruchem rozcięła mu więzy, następnie szybko przeszłą za plecy Dawida i uwolniła również jego ręce. Obaj rozmasowywali przez chwilę podrażnioną plastikowymi taśmami skórę, a dziewczyna wróciła na swoje miejsce, stawiając na przemian prawą stopę po lewej, a lewą po prawej stronie wyimaginowanej linii, wzdłuż której się poruszała. Jej kołyszące się biodra, tyłek w obcisłej mini i długie zgrabne nogi w czarnych siatkowych rajstopach podsyciły choćby na moment zainteresowanie nie tylko dwóch dopiero co oswobodzonych przez nią mężczyzn. Hugin uniósł wzrok, jednocześnie nie podnosząc opuszczonej głowy.

— A nogi? — zapytał Sebastiana.

— A co? Śpieszy ci się dokądś? Już chcesz nas opuścić? — odpowiedział pytaniami na pytanie.

— Nie, ale jakoś tak niekomfortowo się z tym czuję.

— No niestety, będziecie musieli to jakoś wytrzymać. Obiecuję, że to nie będzie mieć wpływu na wasz status gości.

— Dziwnie ich tu się z nimi obchodzicie. Worek na głowie i kajdanki z tworzywa sztucznego przypominają raczej traktowanie więźniów z Guantanamo, a nie podejmowanie gości.

— Mówiłem już. Jeśli chcecie stąd wyjść na własnych nogach, musimy dbać o „nasze” bezpieczeństwo. Przecież nie możemy pokazać wam wszystkiego. Poza tym zaproszenie was tutaj to nie była moja inicjatywa. Na ten pomysł wpadł twój dobry znajomy… pamiętasz Krzyśka, prawda? — Sebastian usiadł na swoim fotelu, jednocześnie dłonią wskazując, na wyłaniającego się zza wysokiego oparcia, młodego mężczyznę bez koszulki pod skórzaną kamizelką.

Hugin wzdrygnął się niezauważalnie, widząc stalowy chłód i niechęć w oczach dawnego podwładnego. Obawiał się nie tyle samego chłopaka, ile tego, do czego mógł przekonać swoich nowych kompanów. Tamten zatrzymał się jednak obok siedziska swojego aktualnego zwierzchnika. Uniósł dumnie brodę i ciągle wbijając wzrok w Hugina, wykrzywił twarz w grymasie szyderczego uśmiechu.

— Cześć Dawidku! Dawnośmy się nie widzieli — odezwał się brodacz.

— Jakoś nad tym nie ubolewam! — Hugin odbił piłeczkę.

— Ja też specjalnie nie tęskniłem, ale skoro nadarza się okazja, to pomyślałem sobie czemu nie? Możemy się spotkać, powspominać, a być może nawet zdołasz mnie przeprosić za zmarnowanie… chociaż nie, te lata w pace nie do końca były zmarnowane. Popatrz. — Obrócił się, rozkładając szeroko ramiona i prezentując swoja muskularną sylwetkę. — Sam przyznaj, nie zmarnowałem tego czasu, prawda?

Krzysiek w pamięci Dawida był co prawda wysoki, ale raczej szczupły. Niektórzy śmiali się z niego, że jest wręcz patykowaty. Na imprezie integracyjnej, w trakcie oficjalnej konferencji miał na sobie czarny garnitur o kroju slim i czerwony wąski krawat, co wraz z ostrzyżoną na zapałkę blond fryzurą i jego bladą cerą, przysporzyło mu ksywkę Slendermana. Dziewczyny mówiły o nim w ten sposób za jego plecami, chociaż podobał się większości z nich i spora grupka żeńskiej części teamu wodziła za nim wzrokiem. Nie tylko z powodu specjałów, jakie posiadał w swoich podręcznych zapasach imprezowych.

Teraz, mimo iż sam Hugin nie był jakimś ułomkiem, kilka lat młodszy od niego chłopak prezentował się zdecydowanie postawniej niż on. W bezpośrednim starciu w walce na ringu trudno byłoby jednoznacznie typować faworyta, chociaż Krzysiek robiłby zdecydowanie większe pierwsze wrażenie.

Hugin widząc, że póki co nie szykuje się wobec niego i Changa jakaś brutalna wendetta, zlekceważył zaczepki wytatuowanego osiłka. Przeniósł swoją uwagę na człowieka, który trzymał w ryzach całe to towarzystwo. Najspokojniejszym, opanowanym tonem zapytał:

— Czy to twoi ludzie porwali naszą przyjaciółkę? Widzieliśmy ślady opon motocykli w pobliżu miejsca, skąd zniknęła. Chang twierdzi, że poza pojazdami patroli tych umundurowanych na czarno jednostek, jedynie wy macie sprawne pojazdy — wasze motocykle.

— Cóż, to również nie był mój pomysł, żeby zaprosić waszą małą przyjaciółkę do nas. Jednak jak widać podobnie jak teraz, wcześniej nasz Wiking się nie mylił. Mała „myszka” pomogła nam ściągnąć tu samego Hugina — odpowiedział Sebastian z uśmiechem spoglądając na stojącego nadal u jego boku Krzyśka, bez ustanku wpatrującego się w Dawida.

— Zatem, skoro macie już to, czego chcieliście, czyli mnie, to może pozwolicie odejść tym dwojgu małolatom? — Skinął głową wskazując na Changa, dając znak kogo, ma na myśli.

Sebastian wstał i poczynił krok do przodu, opierając obie dłonie o blat stołu dzielącego go od dwóch przybyszy.

— Ha! –wykrzyknął. — A jaki mam mieć w tym niby interes?! Mała jest atrakcyjnym towarem, jeśli nie dla nas, to na pewno dla innych.

Chang ruszył natychmiast w kierunku pochylonego nad stołem mężczyzny, ale Hugin w porę wyhamował jego młodzieńczy zapał. Postawił na jego drodze swoje ramię niczym szlaban. Chłopak zatrzymał się w pół kroku, choć w środku wszystko się w nim gotowało.

— A zatem od gościa do towaru, krótka droga.

Sebastian uśmiechnął się ironicznie.

— Nie! Wy jesteście moimi gośćmi, ale wasza koleżanka została schwytana i przywieziona tu do pracy na rzecz naszej małej społeczności. Potrzebujemy rąk do pracy, chłopcy czasem potrzebują rozrywki, uciech i sami rozumiecie… to są mężczyźni. Mają swoje potrzeby.

Chang znów szarpnął się do przodu, ale wyciągnięte ramie Hugina nadal go przytrzymywało.

— Spokojnie mój młody przyjacielu! — Sebastian tym razem zwrócił się bezpośrednio do ledwie panującego nad emocjami Changa. — Twoja przyjaciółeczka jest jeszcze taka… młodziutka. Nie bój się, nie jestem zwyrolem, nie pozwolę chłopakom zrobić krzywdy nieletniej.

W tym momencie Hugin zrozumiał, że Krzysiek chciał się mścić na nim, sięgając w tym celu po jego najbliższych. Najprawdopodobniej jednak nie odrobił zadania domowego i nie poznał wszystkich szczegółów na temat heksagonu.

— Możemy porozmawiać w cztery oczy? — zapytał Hugin, podchodząc do przodu, jednocześnie odpychając za siebie Changa. Sebastian zaciekawiony nagłą zmianą w postawie mężczyzny skinął głową do jednej z dziewczyn stojących za nim. Wywołana, ruszyła w kierunku gości.

— Zostań tu i niczego nie próbuj! Nie prowokuj ich! — ściszonym głosem rozkazał Changowi przez ramię, zanim dziewczyna podeszła do niego i popchnęła go kolbą karabinu przed sobą.

Hugin ruszył przez rozstępujący się w szpaler, wianuszek popleczników Sebastiana. Dziewczyna łącząca w swojej osobie tak sprzeczne obrazy, jak kałasznikow i kabaretki, zaprowadziła go do prywatnej kwatery przywódcy tego obozu. Weszła za nim do środka i wskazując mu fotel, ten sam, na którym siedziała niedawno Mycha, sama stanęła przy drzwiach. Seba wszedł kilka chwil później, już od drzwi próbując narzucić swój styl rozmowy.

— Co tam wymyśliłeś Dawidku? Co ci chodzi po głowie?

— Możemy pogadać sami? — Skinął w kierunku drzwi i pilnującej ich dziewczyny.

— Możesz spokojnie mówić przy niej. To moja siostra, ufam jej bezgranicznie, a przy okazji niemowa — od urodzenia. Jakieś problemy neurologiczne, kwestie typowo medyczne, ale do rzeczy, bo przecież nie przyszliśmy tu rozmawiać o mojej siostrze. — Sebastian przysiadł jednym udem na krawędzi swojego biurka.

— Chciałbym porozmawiać o moich przyjaciołach i o tym, co na mój temat powiedział ci Krzysztof. — Zaczął Hugin.

— Zatem rozmawiajmy. Słucham.

— Po pierwsze co się dzieje z Mychą? Czy wszystko z nią w porządku?

— Tak. Wszystko w jak najlepszym porządku. Moja siostra ma ją na oku w celi. — Sebastian dał znak Huginowi, żeby sam spytał strażniczkę przy drzwiach, jeśli mu nie wierzy.

— Zakwaterowaliśmy ją z Gośką, to najbezpieczniejsza opcja w całym obozie. Nie dość, że zna się na kuchni, to jeszcze jest grzeczna i potulna jak baranek. Ma jedną wadę, kłapie dziobem jak najęta, ale tylko wtedy, kiedy myśli, że nikt jej nie widzi. Poza tym jest nieszkodliwa. Twojej podopiecznej nic nie grozi.

Hugin nie okazał tego, że kamień spadł mu z serca, chociaż nie do końca ufał słowom i zapewnieniom rozmówcy. Poza tym tamten nie miał powodu by kłamać. Jeszcze nie miał!

— Dobrze. Zatem druga sprawa. Dlaczego mnie tu ściągnęliście, porywając naszą przyjaciółkę? Co obiecał ci ten… Krzysztof? — Hugin w ostatnim momencie ugryzł się w język.

Nie chciał spalić swojej całkiem niezłej pozycji przetargowej, przez określenie po imieniu, krętacza, ćpuna, dealera, ale przede wszystkim gnojka, którym był niegdysiejszy pracownik jego zespołu.

— Wiking, bo teraz tak nazywamy Krzysia, na wyraźną jego prośbę, jest lojalnym przyjacielem. Wiesz, czasem swoim ludziom trzeba podziękować za taką lojalność. Dać im coś, za co będą wdzięczni, gotowi do poświęceń, skorzy do pomocy, a nawet do przekraczania swoich własnych granic — ogłosił Sebastian z dumą i wyższością.

— Mówisz o kupowaniu lojalności ludzi za przysługi i prezenty? To nie wróżę ci dobrze na dłuższą metę — podsumował Hugin

Sebastian poprawił się nerwowo na swoim miejscu, nie podobało mu się, że ktoś obcy na jego terenie wytyka mu takie błędy.

— Uwolnisz Mychę? — Dawid nagle przypuścił bezpośredni atak na gospodarza.

— Krzysiek chce ją dla siebie! Na razie trzymam go z dala od niej, ale nie wiem, jak długo uda mi się go pilnować. Jest taka młodziutka, niewinna i twoja… Wikingowie chyba chcieli zdobywać, gwałcić i rabować. On na razie osiągnął dwa z trzech celów.

— Czego oczekujesz w zamian za uwolnienie Mychy? Nie siedziałbym tutaj, gdybyś nie miał na myśli innej opcji niż oddanie jej Krzysztofowi.

— Racja. Widzę, że się zrozumiemy. Szkoda by było takiej ślicznej dziewczynki dla takiego zwyrodnialca. Miałem nadzieję na szybkie i konkretne ustalenie zasad i widzę, że się nie pomyliłem.

Sebastian wstał i podszedł do okna. Stał odwrócony plecami do Hugina przez dłuższą chwilę, nie odzywając się, obserwował kilkoro podwładnych kręcących się podczas wykonywania swoich zadań na placu poniżej. W końcu odwrócił się ponownie twarzą do swojego gościa.

— Bezpośrednio od ciebie nie chcę niczego. Dziewczyna jest wolna. Możecie odejść za kilka minut.

Hugin otwarł szeroko oczy na taką deklarację, gdyż nie mógł uwierzyć w to, że ktoś mógł robić sobie tyle zachodu, tylko po to, żeby teraz wypuścić ich wolno.

— Gdzie jest haczyk? — zapytał Sebastiana.

— Ja nie mam do ciebie nic. To Krzysiek chowa do ciebie urazę i to jemu zależało na spotkaniu z tobą. Myślę, że musisz mi udowodnić, że bardziej przydasz mi się żywy niż martwy — po spotkaniu z nim — odpowiedział z cwaną miną Sebastian. — Jeśli pozwolę Krzyśkowi na egzekwowanie sprawiedliwości, będziesz trupem. Jeśli jednak dasz mi coś, co pozwoli mi go przekonać o mojej racji i o tym, że cały i powiedzmy względnie zdrowy, możesz spłacać dług wdzięczności za darowanie życia przez długi czas… no cóż, rozumiesz chyba, że to może nam obu się opłacić.

— Co sugerujesz? — W głosie Hugina dało się wyczuć niepewność i podejrzliwość.

— Macie coś, czego nam może brakować? Może jakieś umiejętności, jakimi moglibyście nam pomóc? Albo po prostu, będziecie dostarczać nam zaopatrzenie i nie mówię tu o jakichś kilku skrzynkach jedzenia. Widzisz, jak wielu nas jest. Potrzebujemy sporych ilości, regularnie.

Hugin zrozumiał. Słyszał wcześniej od Changa o tej formie niewolnictwa i uzależnienia mniejszych, słabszych społeczności od obozu Sebastiana. Teraz sam stanął na krawędzi przepaści zwanej uległością i zaledwie jeden krok dzielił go od znalezienia się na jej dnie.

— Jaką mam gwarancję, że nic nam nie będzie zagrażało z waszej strony, jeśli przystanę na twoje warunki? Skąd mam wiedzieć, że Krzysztof nie zechce ponownie skrzywdzić nikogo z mojej grupy?

— Masz moje słowo. A co się tyczy naszego wojowniczego Wikinga, to on sam wie najlepiej, że w pojedynkę nic nie zwojuje. Musi się podporządkować mojemu rozkazowi, inaczej będzie zmuszony opuścić nasze ciepłe gniazdko. Jako banita zostanie naznaczony przez naszą społeczność i każdy będzie mógł na niego polować. Tak jak w zasadzie teraz na was. Prawdę powiedziawszy, dziwię się tobie i twojej piątce przyjaciół, że nie chcecie się do nas przyłączyć i w ten sposób zapewnić sobie naszą opiekę. W dodatku ty i ten rudy chłopak bylibyście świetnym nabytkiem dla naszej straży i jednostek terenowych. Twoja kobieta, mówię tu o tej czarnulce, mogłaby zostać z tobą. Chociaż zakładam, że mogłaby mieć problem z przestrzeganiem naszych zasad dotyczących milczenia wśród kobiet, bo doniesiono mi, że ona lubi mieć własne zdanie.

Nagle za oknem dało się słyszeć jakieś zamieszanie — kilka podniesionych głosów, z których jeden Hugin znał doskonale. Sebastian wyjrzał na zewnątrz i obrzucił pozostałą dwójkę w pokoju równie zdziwionym, co lekko rozbawionym spojrzeniem.

Moment później ktoś zapukał do drzwi.

— Bastian! Musisz zejść na dół, mamy nieproszonego gościa! — Usłyszeli stłumiony głos zza drzwi.

Hugin poderwał się z miejsca i ruszył w kierunku wyjścia, ale drogę zagrodziła mu stojąca tam kobieta. Najwyraźniej dostała jakiś znak od swojego brata, bo zrobiła krok w bok, otwierając drzwi, aby przepuścić Hugina w progu.

Wrócili w trójkę do sali, gdzie Chang nerwowo przestępował z nogi na nogę. Uspokoił się na widok Hugina całego i zdrowego, ale zaraz po tym zobaczył wprowadzanego bocznym wejściem Zefira, a to sprawiło, że panika wróciła ze zdwojoną siłą.

— Spokojnie! — wycedził przez zęby Hugin, głośnym szeptem, który jednak ledwie przebijał się przez powstały w sali szmer rozmów.

Sebastian zasiadł na swoim fotelu z jedną nogą nonszalancko przewieszoną przez podłokietnik. Obserwował, jak dwóch jego ludzi wprowadza szamocącego się i bluzgającego chłopaka. Rzucili go na kolana, twarzą w kierunku herszta, dwa kroki przed wcześniej wprowadzoną dwójką. Kiedy próbował zerknąć na przyjaciół przez ramię, dostał w głowę kolbą karabinu. Zaklął siarczyście, upadając na twarz, bo skrępowane na plecach ręce nie pozwalały na zamortyzowanie upadku.

— Witaj, Mikołaju! Cóż to się stało, że odwiedzasz nas poza sezonem choinkowym? — odezwał się Sebastian, a po sali poniósł się szmer cichych chichotów na dźwięk kiepskiego żartu.

— Chłopcy, pomóżcie naszemu nowemu gościowi. Podnieście go i zdejmijcie mu to z rąk. — Sebastian poderwał się i ruszył w stronę chłopaka, a w tym samym czasie dwóch strażników już pomagało mu stanąć na nogi.

Zefir roztarł nadgarstki uwolnione z plastikowych kajdanek, odrobinę zbyt entuzjastycznie zapiętych przez ludzi z obozu. Sebastian podszedł i podał mu sporej wielkości jasnobłękitną chustę. Chłopak wziął ją bez słowa i przyłożył do czoła, z którego ciekła cienka stróżka krwi po kontakcie z twardym drewnem kolby, jaki miał przed chwilą. Przetarł też twarz z pyłu i kurzu, które przykleiły się do niej zaledwie parę sekund wcześniej podczas upadku.

— Przepraszam za chłopaków, są zbyt… hmm… dosłowni w pełnieniu swojej roli strażników. Prosiłem ich, żeby nie robili wam krzywdy, ale musisz ich zrozumieć, sam nie ułatwiłeś im zadania.

Zefir spojrzał na Sebastiana, po czym odwrócił się do Hugina. Dostrzegł jego nieznaczny ruch głowy, mówiący mu, że wszystko jest pod kontrolą.

— Dziękuję! — Wyciągnął dłoń z poplamioną chustą w kierunku jej właściciela.

— Nie, proszę, zachowaj ją. Może ci się jeszcze przydać. Ta rana nie jest wielka, ale jeszcze krwawi. — Sebastian przysunął palec do skaleczenia, jakby chciał je dotknąć, ale natychmiast cofnął rękę i wrócił na miejsce.

— Rozmawialiśmy przed chwilą z Dawidem i doszliśmy do porozumienia. — Rozpoczął Sebastian.

Chang i Zefir wbili pytający wzrok w Hugina.

— Już mieliśmy podać sobie ręce na przypieczętowanie naszej dżentelmeńskiej umowy, kiedy wpadłeś — to dobre słowo — i nam przerwałeś. Co właściwie tu robiłeś? — zadał pytanie Zefirowi, ale odpowiedzi szukał w spojrzeniach swoich dwóch ludzi, którzy przyprowadzili tu chłopaka.

— Złapaliśmy go obok magazynu paliwa. Kombinował tam coś z kanistrem i tym zegarem. — Jeden z mężczyzn zrobił kilka kroków w stronę stołu i postawił na nim kuchenny minutnik.

Zefir uniósł ramiona i z miną niewiniątka posłał głupkowaty uśmiech Huginowi.

— Warto było spróbować — powiedział odwrócony w stronę swoich przyjaciół, całkiem lekceważąc gospodarza. — To miała być tylko taka mała dywersja, ale chyba nie wyszło.

W tym momencie za plecami zgromadzonych otwarła się szeroka brama, a przez nią do środka weszła pozostała dwójka z heksagonu Hugina. Kita szedł po lewej, a Hexa po prawej w odstępie co najmniej dwóch metrów, za nimi piątka uzbrojonych obozowiczów. Czterech mężczyzn szło z przygotowaną do strzału bronią, zaś dziewczyna w dziwkarskim uniformie, niosła swój karabin zawieszony na ramieniu.

— No to mamy komplet! — Seba klasnął radośnie w dłonie. — No prawie… — dodał.

Pojmana piątka stanęła razem. Hexa objęła Changa i Hugina, uśmiechając się blado do Zefira, któremu dawała w ten sposób znać, że chociaż jego plan nie wypalił, to pomysł był dobry. Sebastian podszedł do niej, ujął jej dłoń i szarmancko ją ucałował. Przedstawił się, a następnie wyraził swoją radość z faktu, że jak to określił: „w końcu mają okazje się poznać”.

— Nie przyszłam tu, żeby zawierać nowe znajomości, ale żeby być przy moich bliskich. Nie zamierzam przyglądać się bezczynnie, jak twoi ludzie chwytają i nie wiadomo co zamierzają zrobić z moimi przyjaciółmi — odpowiedziała dumnie, a może nawet trochę arogancko.

W bocznych drzwiach, którymi wprowadzono Zefira, pojawiła się wysoka, długonoga blondyna. Zefir i Kita obrzucili łakomym spojrzeniem jej kobiece kształty, ale dosłownie chwilę później dostrzegli wyłaniającą się zza jej pleców prawie dwie głowy niższą, chłopięcą sylwetkę Mychy.

ROZDZIAŁ XXIV

Głowy zebranych jak na rozkaz odwróciły się w kierunku młodego blondyna z nastroszoną fryzurą, który wyrwał się w kierunku wprowadzanej do sali dziewczyny. Zatrzymały go jednakowo gniewne spojrzenia stojących wokół, jak i silny uchwyt zaciśniętej na jego ramieniu dłoni Hugina.

— Puszczaj, te bydlaki mają Mychę! — Zefir szarpnął ręką, próbując się uwolnić.

— Odpuść — uspokajał go przyjaciel. — Wszystko już ustalone, nie zepsuj tego.

Chłopak nie słuchał jednak starszego kolegi i nadal próbował wyrwać się z jego uchwytu. W końcu tego dokonał, natychmiast ruszając w kierunku różowowłosej przyjaciółki. Zdołał zrobić kilka kroków, zanim jeden ze stojących murem tubylców, trafił go ponownie w głowę kolbą trzymanego w pogotowiu karabinu. Zanim upadł, Zefir zarejestrował tę samą parszywą gębę zbira, od którego już wcześniej zaliczył podobny cios.

Sebastian powstrzymał swojego człowieka gestem ręki, bo tamten ruszał już w kierunku leżącego na plecach chłopaka, celując do niego z karabinu przyłożonego do ramienia.

Dziewczyna prowadząca Paulinę kroczyła pewnie przez rozstępujący się przed nią tłum zgromadzonych. Mycha szła spokojnie za nią. Nie wyrwała do przodu na widok tego, jak został potraktowany jej przyjaciel, zdawała sobie sprawę, że nieodpowiednim zachowaniem może bardziej zaszkodzić niż pomóc.

Sebastian podziękował strażniczce, a ostatniej z szóstki przyjaciół wskazał, aby dołączyła do reszty.

Dopiero teraz dziewczyna podeszła, a wręcz przebiegła tych kilka dzielących ją od Zefira kroków i pochyliła się nad nim. Na czole chłopaka widniały teraz już dwie rany od kolby karabinu, a chusteczka od Sebastiana faktycznie ponownie się przydała.

Mycha przykucnęła przy nim, pomagając mu wstać. Zefir lekko się zataczając, odsunął ją za swoje plecy, stanął murem między nią, a Sebastianem.

— Nie tkniesz jej gnoju, chyba że po moim trupie — rzucił gniewnie do zbliżającego się w jego stronę przywódcy obozu.

— Nie gorączkuj się, młody. Twoi przyjaciele są wolni. Tak samo jak i ty. — Sebastian podszedł i poklepał chłopaka po ramieniu, a następnie patrząc na Mychę, odezwał się ponownie, spoglądając w kierunku Hugina.

— Jesteśmy dogadani Dawidzie? Wszystko, o czym mówiliśmy nadal aktual…

Sebastian urwał nagle, gdy Zefir przytknął do jego szyi spory kawałek szkła. Hugin potrząsnął głową, aby odłożył ostrze, lecz było już za późno. Kilkanaście luf karabinów natychmiast zostało skierowanych w stronę Zefira i jego zakładnika. Sebastian uniósł dłoń by powstrzymać swoich ludzi, tymczasem obejmujący go od tyłu zdesperowany chłopak wysyczał mu do ucha:

— Powiedziałem ci, po moim trupie. Wypuść ich natychmiast albo zdychaj tu ze mną. Siostra Sebastiana ruszyła w stronę dwóch splecionych w śmiertelnym klinczu mężczyzn. Hugin uspokajał chłopaka, tłumacząc, że wszystko już ustalone i ma nie robić głupstw. Zefir zdezorientowany rozglądał się dookoła na opuszczających broń ludzi Sebastiana. Milcząca kobieta położyła swoją dłoń na barku młodszego z mężczyzn, który wzdrygnął się i drasnął szkłem skórę swojego zakładnika. Wystraszył się, zobaczywszy pojawiającą się krew, a z nią prawdopodobnie zaprzepaszczone szanse na uwolnienie siebie i swoich przyjaciół. Po czole Hugina spłynęła pojedyncza kropla potu, bo zdawało się, że uzyskane porozumienie właśnie straciło swoją ważność. Na podłogę upadło splamione kilkoma kroplami krwi, upuszczone przez Zefira szklane ostrze.

ROZDZIAŁ XXV

— Hardy jesteś! Podobasz mi się! — odezwał się Sebastian, przyciskając do szyi, podaną mu przez siostrę apaszkę.

Rana nie była głęboka, a tym bardziej groźna, ale krwawiła obficie ze względu na sporą ilość drobniutkich naczyń krwionośnych tuż pod cienką skórą.

— Dlatego dam ci szansę. Proponuje ci grę. Obaj przekonamy się, czy twoi towarzysze są równie lojalni wobec ciebie, jak ty wobec nich — kontynuował mężczyzna, stając przed całą szóstką. — Możecie zabrać dziewczynę i wyjść przez tamte drzwi na końcu hali. — Wskazał kciukiem wyjście ewakuacyjne za jego plecami. — Wszyscy, oprócz chłopaka. On tutaj zostanie i będzie miał swoją szansę, aby do was dołączyć. Jednak tylko pod warunkiem, że za trzydzieści sekund, już was tu nie będzie, w przeciwnym razie zginie nie tylko on, ale i ta słodziutka, różowa Myszka.

W Dorocie zagotowała się krew. Jak ten skurwiel mógł tak powiedzieć o Paulinie. Myszka?! Tego zdrobnienia mogła używać wyłącznie ona.

— Problem w tym, że nie możecie być stuprocentowo pewni, czy zagram uczciwie. Albo czy zaraz po waszym wyjściu, od razu nie zabiję chłopaka. Czy dacie mu szansę na przeżycie? Czy pozostaniecie u jego boku, aż do końca jak przystało na prawdziwych PRZYJACIÓŁ?! Dopóki śmierć was nie rozdzieli!!!

Zrobił znaczącą pauzę po czym krzyknął:

— NA RAZIE!

— CZAS START!

Trzymający ich za ramiona poplecznicy bandziora, puścili ich wolno. Odsunęli się na boki. Jednocześnie kilku ochroniarzy stanęło o krok za plecami przywódcy, kierując w stronę pięciu młodych ludzi lufy karabinów.

Oczy Hexy płonęły furią. Spojrzała jednak na Hugina, a ten skinął jedynie głową w kierunku drzwi. Miał przeczucie, że wszyscy opuszczą ten budynek na własnych nogach i to swojemu instynktowi zawierzył los całej szóstki. Zefir jako jedyny nadal był przytrzymywany przez dwóch osiłków.

— Tik-tak! Czas ucieka moi mili — powiedział Sebastian, stukając palcem w szkło zegarka zabranego Changowi.

— Okej! Daj nam chwilę, dziewczyna jest ranna. — Hugin uniósł przed siebie obie dłonie, pokazując uspokajający sytuację gest posłuszeństwa i pokory.

Następnie uniósł odruchowo dłoń i przesunął nią po włosach za prawym uchem. I rzucił tylko przelotne spojrzenie Zefirowi. Ten odebrał bezbłędnie wiadomość od przyjaciela. Wiedział, że Kruk już do niego przemówił.

Skinął nieznacznie głową. Przyjaciele chwycili Mychę pod ramiona i ruszyli w kierunku odległej o kilkadziesiąt metrów ściany. Zrobili zaledwie kilka kroków, gdy za plecami usłyszeli donośny głos Sebastiana:

— Zostało dwadzieścia sekund!

Przyspieszyli, lecz Mycha utykając na skręconej kostce, nie była w stanie iść szybciej. Kita złapał ją w pasie i zarzucił ją sobie na ramie jak worek cementu. Puścił się biegiem w kierunku żelaznej furtki, prowadzącej ich ku wolności. Biegli nie odwracając się, gdy w połowie dystansu usłyszeli gromkie:

— Dziesięć… Dziewięć…

Mięśnie łydek zapłonęły bólem, ale resztkami silnej woli i ostatkiem sił, Kita zdołał jeszcze nieco przyspieszyć. Chang biegł na przedzie. Jako pierwszy dopadł klamki. Seba nie kłamał. Metalowe drzwi wyjściowe były otwarte i prowadziły na betonową płytę sporego placu. Otaczało go jedynie ogrodzenie z drucianej siatki. Chang szybko wypatrzył rozdarcie w płocie. I przez moment przyszło mu na myśl, że Seba już kiedyś grał z kimś w tę grę. Ostatnie sekundy odliczania niejako sprawdzały stan osobowy, wywołując uciekających.

— Cztery… — Krzyknął z oddali Sebastian.

— Trzy… — I przez otwarte drzwi wybiegła Hexa.

— Dwa … — Przez próg wypadł rudzielec, niosąc na ramieniu Mychę.

— JEDEN! — Drzwi zatrzasnęły się za plecami Hugina.

Zdążyli. Czy to oznaczało, że udało im się kupić trochę czasu dla Zefira? Czy mogli zaufać tamtemu bandycie? Nie mieli pojęcia, ale wiedzieli jedno — oni są bezpieczni i teraz mogą kombinować, jak z tego łajna wyciągnąć swojego przyjaciela.

— Ha! Ha! Ha! A zatem zostaliśmy sami „mój młody przyjacielu”! — Roześmiał się w głos Sebastian. — Twoi dotychczasowi kompani cię opuścili. Mieli wybór pozostać wiernymi lub zdezerterować, ocalić własne dupska. Wybrali… mądrze. Może nie lojalnie, ale mądrze. Śmierć jednego za życie wielu, ALE!!! Obiecałem ci uczciwą grę. A ja dotrzymuję obietnic.

Wyjął zza paska jeden z rewolwerów zabranych Huginowi. Otworzył bębenek i przytrzymując w nim palcem wskazującym tylko jeden z czarnoprochowych pocisków, wysypał resztę na podłogę.

— Oto zasady. Startujesz jako pierwszy. — Podał jednemu ze swoich ludzi drugi rewolwer.

— Możesz biec prosto do drzwi albo próbować się bronić. — Wyrzucił daleko przed siebie pistolet z jednym nabojem, który wylądował gdzieś na prawo od najkrótszej drogi ucieczki.

— Ja odliczę do pięciu i zaczynam cię gonić. — Przeciągnął się, zrzucając z siebie grubą, bawełnianą koszulę, zostając jedynie w mocno eksponującej jego sylwetkę bokserce.

— Mogę cię ścigać wyłącznie do tamtych czerwonych beczek. — Wskazał Zefirowi dwa obłe kształty wyznaczające jakieś dwie trzecie dystansu.

— Dalej nie mogę cię ścigać. Ty zaś możesz spokojnie opuścić nasz teren wraz ze swoimi przyjaciółmi. — Odwrócił się do swoich ludzi, upewniając się, czy wszyscy wyraźnie usłyszeli.

— Możesz próbować zdobyć pistolet, a potem, jeśli zdążysz, zakończysz naszą grę, ale masz tylko jedną szansę. W ten sposób ja przegram. Możesz też biec prosto do wyjścia i liczyć na łut szczęścia, że ja nie zdążę użyć tej broni, albo że cię nie dopadnę, żeby zatłuc gołymi pięściami. — Na jego twarzy zagościł niepokojący uśmiech, coś między szyderstwem, cwaniactwem i pewnością wygranej.

— Zrozumiałeś?

Zefir przytaknął niepewnie. Rozejrzał się po zgromadzonej wokół grupie bandziorów.

— Jeśli ci się uda, nikt cię nie tknie. Ani ciebie, ani twoich przyjaciół. Obiecuję.

Chłopak z powrotem wbił wzrok w muskularnego Sebę. Szacował szanse na zdobycie i użycie broni, czy walkę wręcz, w alternatywie do szybkiego opuszczenia budynku. Zastanawiał się, jak szybko ta góra mięśni potrafi biegać. Nie odezwał się już jednak ani słowem.

— Na mój znak! Gotowy?! START!

Chłopak zawahał się przez moment, tracąc cenną sekundę. Nie spodziewał się tak prędkiego rozpoczęcia gry o swój los. Popędził od razu przed siebie, po prostej w kierunku wyjścia.

Gwar odliczania od pięciu do zera, zaciekawił czekającą na rozwój wydarzeń piątkę przyjaciół, znajdujących się już na zewnątrz. Chang otwarł drzwi i podstawił je sporym kamieniem, leżącym tuż obok, pozostawionym tam przez kogoś, chyba właśnie w tym celu. Zauważyli, że blondyn gna jak opętany w ich stronę. Równocześnie ujrzeli za nim szykującego się do rzutu nożem przywódcę bandy.

— UWAŻAJ! — zdążyła krzyknąć Hexa.

W tym samym momencie wybrzmiało chóralne ZERO i mężczyzna cisnął sporym żelastwem w stronę uciekającego. Biegnący chłopak skulił się odrobinę, ale to wystarczyło, żeby ostrze minęło go o centymetry.

W tym czasie Sebastian nabierał już rozpędu, kierując się nie za Zefirem, ale w stronę leżącego na podłodze rewolweru. Miał nieco dłuższe nogi i zadziwiająco szybko nimi przebierał, jak na kogoś z jego masą.

Zefir tymczasem gnał jak huragan, a przynajmniej tak mu się zdawało. Minął już połowę dzielącej go odległości od strefy, w której powinien być bezpieczny. Tak obiecał mu Sebastian, że przestanie go ścigać, jeśli dotrze do beczek jako pierwszy.

Chłopak pochylił ciało odrobinę niżej, nadając mu bardziej aerodynamiczny kształt. Podświadomość mówiła mu, że w takiej pozycji będzie poruszał się jeszcze szybciej. Usłyszał za sobą szuranie butów na betonie, jak gdyby ktoś poślizgnął się na wysypanym tam żwirze. Chwilę później zrozumiał. Do jego uszu dotarł metaliczny dźwięk naciąganego mechanizmu spustowego repliki starego Colta.

Rzucił się w bok. Balansując ciałem, zrobił dwa kroki. Potem zmienił kierunek na przeciwny. Od tamtego momentu, co chwila zmieniał swoje położenie względem pierwotnie obranego kursu po prostej. Tempo zbliżania się do upragnionych drzwi prowadzących na wolność zmalało. Bieg zakosami mocno hamował go co kilka kroków.

Ponownie usłyszał szczęk metalu, tym razem był to opadający kurek z iglicą trafiającą w próżnię. Pierwsza komora bębenka okazała się na szczęście pusta. Mechanizm szybko wydał kolejnych kilka kliknięć i znowu pusty strzał.

Kibicujący mu w otwartych drzwiach przyjaciele mieli przerażone i zarazem zacięte miny. Oczy Mychy stojącej obok podtrzymującego ją Kity były rozmiarów spodka od filiżanki. Hugin z pozostałymi krzyczeli coś do niego, ale jego instynkt wyłapywał i filtrował jedynie zagrażające jego życiu odgłosy pościgu dochodzące zza jego pleców.

Zefir mijał właśnie pierwszą z dwóch czerwonych beczek, leżącą po lewej stronie jego trasy ucieczki. Był uradowany faktem, że za moment znajdzie się poza zasięgiem łap bandziora.

Wtedy całą halę rozdarł huk wystrzału. Odruchowo, niemal bezwiednie głowa Zefira znalazła się o kilka centymetrów niżej, wbita kurczowo między odrobinę uniesione ramiona. W pędzie minął drugą stojącą tym razem po prawej beczkę. Poczuł szarpnięcie. Zdawało mu się, że zahaczył bluzą o wystający z niej, jakiś ostry fragment metalu. Dopiero moment później do jego świadomości wdarł się ból i zrozumiał, że szarpnięta ręka odskoczyła mu do przodu, a nie do tyłu.

Obraz przerażenia wymalował się na twarzach jego towarzyszy, wykwitając bladością tak, jak krew rozlała się na jasnym rękawie bluzy chłopaka.

— Uciekajcie! — wrzasnął do przyjaciół, machając równocześnie w ich stronę zdrową ręką.

Hugin zamarudził jeszcze moment, opierając się o framugę drzwi, by ruszyć w końcu za resztą w kierunku wolności. Kita ponownie miał Mychę na ramieniu w drodze za Changiem. Chang śmigał pierwszy, by unieść rozerwaną siatkę w ogrodzeniu, którą wcześniej wypatrzył. Hexa biegnąc za nim, ocierała łzy. Sama nie wiedziała, czy płakała z wściekłości, czy z żalu.

Seba wyhamował ślizgiem obok drugiej, stojącej nieco dalej beczki. W jego dłoni zamiast pistoletu lśnił już płaski kawałek wypolerowanej, owiniętej nylonową linką stali.

Obrócił sprawnym ruchem rzutkę w palcach i potężnym wymachem posłał ją w stronę gonionego chłopaka. Ten jednak przeskoczył właśnie nad progiem drzwi, wyznaczającym finisz gry i granicę dzielącą go od wolności.

Hugin odwrócił się na kilka kroków przed siatką. I tak musiał zaczekać, aż Paulina asekurowana z jednej strony przez Kitę z drugiej przez Hexę znajdzie się poza terenem obozu.

Zefir znajdował się jakieś dwa metry od rdzewiejącej ściany i malującego się na niej ciemnego prostokąta koszmaru, od którego udało im się właśnie uciec. Stał lekko pochylony, opierając się dłońmi o kolana. Dyszał, łapiąc oddech po nadludzkim wysiłku.

Zagarniając szerokim łukiem powietrze, Hugin przywoływał chłopaka w ich kierunku:

— Mikołaj! Chodź! Szybciej! — Chyba pierwszy raz od opuszczenia bidula, Dawid zwrócił się do niego po imieniu.

— Idźcie! Ehe, ehe. Zaraz was dogonię! Uciekajcie! Ehe — odpowiedział, przerywając swoje słowa kaszlem.

— Chodź Hugin! Daj mu złapać oddech! Za chwilę nas dogoni, a my musimy spieprzać, jak najdalej stąd! — Chang chwycił mężczyznę, stojąc nadal jedną nogą na terenie feralnego obiektu, a drugą przeszedł już pod siatką, opartą na plecach ciemnowłosego chłopaka.

Zefir podniósł się, wyprostował i zrobił dwa kroki. Upadł na kolana. Przymykając oczy, zakasłał ponownie. Tym razem wypluwając z ust, fontannę zmieszanych ze sobą piany, śliny i krwi. Jeszcze raz nabrał powietrza… po czym upadł. Twarzą uderzył o betonowe płyty tworzące względnie równą nawierzchnię placu.

Hugin szarpnął się, chcąc wyrwać ramię z uścisku Changa. Ten jednak trzymał go mocno. Obaj patrzyli, jak z czeluści czarnego portalu hali, wyłaniają się kolejne sylwetki, na czele z Sebastianem.

Patrzyli z obrzydzeniem na to, jak mężczyzna podchodzi do leżącego na ziemi chłopaka, stawia but na jego plecach, wyszarpuje z nich zakrwawione ostrze noża i wyciera je o zawiązaną na nadgarstku lewej ręki chustę.

— Jemu się nie udało! Przegrał! WY jesteście wolni! — zawołał do nich.

Zdjął stopę z martwego ciała Zefira i celując w ich stronę ostrzem swojego noża, dodał:

ROZDZIAŁ XXVI

Hugin pchnął Mychę potem Changa, kierując ich w przeciwną stronę niż leżące na ziemi martwe ciało ich przyjaciela.

— Ruszajcie! Jemu już nie pomożemy. Musimy wracać, dokończyć… — Głos miał stanowczy, starał się nad nim panować, lecz nie mógł ukryć jego drżenia w każdym z wypowiadanych słów.

— No już! Ruszać się! — warknął przez zaciśnięte zęby na ociągającą się czwórkę.

Dorota i Paulina miały przekrwione, pełne łez oczy. Chang pociągał nosem, ocierając twarz rękawem bluzy. Kita płonął. Jego piegowata skóra była teraz czerwieńsza od barwy jego włosów. Oczy szkliły się, ale nie uronił jeszcze ani jednej łzy.

Ponaglani przez Hugina przeszli z szybkiego marszu w trucht. W ciszy, bez słowa przemierzali kolejne metry, przy jednostajnym, równym rytmie uderzających o ziemię podeszw ich butów.

Zwolnili dopiero wtedy, gdy skręcili w las około dwóch kilometrów dalej. Biegnący na szpicy Kita początkowo zrównał krok do marszu, a potem zatrzymał się całkowicie. Nikt nie pytał, co się stało. Rudy chłopak z równie czerwonymi jak twarz i włosy oczami odwrócił się i szeroko rozłożył swoje ramiona. Hexa i Mycha podeszły i wtuliły się w jego tors, Chang próbował objąć całą trójkę, jednak zanim zdołał to zrobić, dołączył do nich Hugin.

Opuszczone głowy i cichy szloch Mychy zgniatanej gdzieś głęboko w środku piątki złączonych uściskiem osób spowodował, że tamy puściły. Ryk i skowyt, jakie wyrwały się z gardła Kity, zabrzmiały nieludzko. Bardziej niż człowieka przypominały zew zranionego śmiertelnie zwierzęcia, walczącego ostatkiem sił o życie.

Chwila trwała, przemijała i niknęła w bezkresie czasu, a po niej pozostał ból.

— Chodźmy, mamy sprawę do dokończenia — odezwał się w końcu Hugin.

— To bez sensu — skwitował Chang. — Jak mamy niby dokończyć cokolwiek bez Mikołaja? — dodał.

Nagle chyba wszyscy zaczęli używać imienia zabitego chłopaka, zamiast zwyczajowej ksywki. Zdawało się im, że w ten sposób oddadzą należyty szacunek przyjacielowi.

Rozpletli supeł związany z ich rąk, a tylko Hexa nadal obejmowała Hugina w pasie, jak gdyby jego fizyczna bliskość dawała jej nie tylko realne, ale również mentalne wsparcie.

— Musimy wywieźć z elektrowni ten cholerny reaktor. Inaczej śmierć Mikołaja pójdzie na marne — zaczął Hugin, ruszając wolnym krokiem w dalszą drogę.

Nadal podtrzymywał lekko chwiejącą się na nogach Hexę. Okazało się, że nie była tak twarda, jak zawsze mu się zdawało. Ona też podlegała prawom ludzkiej natury, a tym razem jej, zdawałoby się, niezłomna psychika, dostała dotkliwy cios i została mocno naruszona. Nie było dyskusji co do tego, że już na zawsze zostanie na niej wyraźna rysa.

Karol ucieszył się na ich widok, przywitał z radosną miną, zmierzając w stronę grupy dziarskim sprężystym krokiem.

Zanim podszedł na tyle blisko, aby móc podać rękę na powitanie Huginowi, mina mu zrzedła.

— Co się stało? — zapytał, widząc ponure oblicza i zapuchnięte od płaczu oczy.

Rozejrzał się z niepokojem, zbity z tropu dostrzegł jednak różową czuprynę niewysokiej osóbki wyłaniającą się zza szerokich pleców rudzielca.

— Hej! Nieźle nas wystraszyłaś Mała! –Pokiwał ręką z odległości do Mychy.

— Co się stało? Co wy wszyscy macie takie miny? Z pogrzebu wracacie? Przecież zguba się znalazła! — dodał, siląc się na blady, niepewny uśmiech.

Pochwycił dłoń Hugina w swoją, którą trzymał nieprzerwanie wyciągniętą w stronę zbliżającego trzydziestolatka. Hexa szła tuż za nim z opuszczoną głową. Hugin tymczasem minął go bez słowa, a za nim Hexa. Dopiero Chang podszedł do naukowca, podał mu rękę i chwytając drugą dłonią za łokieć trzymanego na powitanie ramienia, odezwał się matowym głosem:

— Zefir nie żyje.

Karol spojrzał w twarz chłopaka, a potem przebiegł wzrokiem po pozostałych. Mycha właśnie mijała go, idąc za jego plecami. Kita zbliżał się, idąc trzy kroki za nią. Hugin i Hexa wchodzili na schody. Faktycznie, dopiero w tym momencie spostrzegł, że brakowało Zefira. Chang nadal ściskał dłoń mężczyzny, który zrozumiał swój niefortunny żart z pogrzebem.

— Zabił go. Wbił mu nóż w plecy! Zamordował Mikołaja, żebyśmy wiedzieli… żeby pokazać nam, że to on tu rządzi! — Głos chłopaka ugiął się lekko, ale tylko raz. Natychmiast wrócił, a nawet przybrał na sile i pewności

— Kutas za to zapłaci — wycedził Chang powstrzymując się od zaciśnięcia mocniej zębów.

Kilka minut później siedzieli przy stole w salce nad główną halą. Kubki z gorącą kawą parzyły ich palce, którymi obejmowali lub obracali ceramiczne naczynia.

Zdążyli streścić Karolowi przebieg całego zajścia i okoliczności śmierci przyjaciela. Konstruktor reaktora ukrył twarz w dłoniach, nie mogąc objąć umysłem tego, co właśnie usłyszał. Otrząsnął się, mamrocząc pod nosem stek przekleństw, jednocześnie powstrzymując się od puszczenia tej wiązanki na głos.

— Co dalej robimy? — zapytał, opanowując z wolna opadające emocje.

— My… żyjemy dalej — smutnym, ale stanowczym tonem odpowiedział mu Hugin.

— Musimy zrzucić główny balast, zanim zaczniemy zastanawiać się co dalej. Dasz radę bez Zefira? — Ponowne nazwanie zabitego przyjaciela jego zwykłym mianem, zakończyło zewnętrzną żałobę Hugina. Musiał ostudzić serce, by głowa mogła rozsądnie pracować. Na smutek, żal i wspomnienia, będzie miał jeszcze czas… na starość.

— Wszystko jest przygotowane — powiedział Karol. — Mieliśmy z Zefirem szykować butle z azotem do przewiezienia w miejsce przystanków. No, ale sam wiesz. Mycha zniknęła i trochę się zmieniły priorytety. Teraz, jeśli zdecydujecie się mimo wszystko działać, to potrzebujemy jednego dnia na przygotowanie tych przystanków, a następnego dnia możemy ruszyć z transportem. Dodatkowo znalazłem jeszcze jedną opcję. — Profesor uniósł brwi, podkreślając rangę swojego odkrycia.

— W tej kopalni, do której chcemy wywieźć to draństwo, na poziomie spacerowym jest pochylnia. Zjeżdża jeszcze dwadzieścia pięć metrów niżej.

— No szał! Co to jest te dwadzieścia pięć metrów? — przerwał mu kąśliwie Kita.

— Pozwól mi dokończyć — odparł atak zniecierpliwionego chłopaka.

— Trasa wycieczkowa prowadzi na dwóch poziomach, ale kopalnia ma, albo raczej miała więcej chodników. Jeden z nich prowadzi do szybu odwadniającego kopalnię, a jednocześnie będącego częścią instalacji wentylacyjnej. Ten szyb ma według planów dostarczonych przez Changa ponad siedemset metrów głębokości. Jest zaznaczony na mapce turystycznej, ale znajduje się w odgrodzonej strefie. Myślę, że jeżeli uda nam się przetransportować to dziadostwo tak daleko, to kilkadziesiąt dodatkowych metrów nie powinno nastręczać większych problemów.

Mycha siedziała na stalowej kładce pod sufitem wysoko nad podłogą głównej hali z nogami luźno zwisającymi za barierką. Patrzyła na ostatnie pomarańczowo czerwone promienie przebijające się tuż nad koronami drzew i wpadające przez olbrzymie tafle szkła do środka bloku energetycznego numer dwa.

Czuła wibracje stalowej konstrukcji powodowane krokami zbliżającej się do niej osoby, ale nie była nawet odrobinę ciekawa, kim ona jest.

Ukradkowe spojrzenie puściła dopiero gdy druga para nóg zawisła bezwładnie obok jej własnych

— Jak się trzymasz? — Usłyszała ciche pytanie.

— Jakoś… Chyba dobrze, chociaż nie najlepiej — odpowiedziała zgodnie z prawdą.

— Rozumiem.

— Chyba jednak nie! Zefir zginął przeze mnie — westchnęła przeciągle.

— Przez ciebie?! A niby jak?

— Chang przyszedł i… — Zawahała się przez moment, szukając odpowiednich słów, ostatecznie wybrała te najprostsze: — …wyznał mi miłość. Pocałował mnie, a ja stchórzyłam i uciekłam. Schowałam się, a rano ponownie uciekłam jeszcze dalej. Gdybym nie wyszła wtedy, nic by się nie stało. Nie porwaliby mnie, wy nie musielibyście mnie ratować, a Zefir nie podpadłby temu gnojowi. On by teraz żył! ROZUMIESZ?! HUGIN! ON BY ŻYŁ! — Rozpłakała się, wykrzykując ostatnie słowa wtulona w klatkę piersiową mężczyzny siedzącego obok.

Jej filigranowa sylwetka niknęła w barczystej posturze. Hugin tulił ją mocno, pozwalając jej zrzucić z siebie całe napięcie i stres. Łzy oczyszczały.

Położył jej na czubku głowy policzek i zaczął delikatnie, rytmicznie poruszać się z nią, jak robią to rodzice by ukołysać płaczące dziecko.

Mycha ciężko łapała spazmatyczne oddechy, płacząc i mocząc koszulkę Dawida, uspokajała się stopniowo. Uwalniała się od koszmaru ostatnich wydarzeń, jednocześnie chłonąc bliskość i zapach mężczyzny, którego darzyła najszczerszym uczuciem. Śmierć Zefira pozwoliła jej znaleźć się w objęciach ukochanego. To był pierwszy raz w taki sposób. Uniosła zapłakaną twarz i pocałowała mężczyznę.

Jej wargi dotknęły ledwie fragmentu porośniętego brodą policzka, ale było to najwięcej, na co mogła sobie pozwolić. Najwięcej, o czym mogła marzyć i na co mogła liczyć w tej sytuacji.

Wyznanie komuś uczucia w tak specyficznym układzie jak ich heksagon już raz zakończyło się śmiercią, a ona nie chciała kolejnych komplikacji.

ROZDZIAŁ XXVII

Świt rozjaśniał niebo, a długi cień rzucany przez budynek elektrowni w blasku pierwszych promieni słońca zapowiadał piękny dzień. Plecaki spakowane na wyprawę stały przygotowane obok bramy wyjściowej z budynku. Skonstruowany przez Zefira termos na reaktor stał gotowy tuż obok cennego, a zarazem niebezpiecznego ładunku, który miał być w nim transportowany. Duże butle na skroplony azot owinięte folią, izolacją z wełny mineralnej i kolejnych warstw folii czekały przygotowane na wózku. Trzecia stała obok drugiego nieznacznie mniejszego środka transportu.

Cała szóstka jadła śniadanie w milczeniu. Wieczorem omówili szczegółowo plan działania. W pierwszej kolejności napełnią zbiorniki zapasem chłodziwa, wywiozą je, a następnie ukryją na trasie przejazdu w wyznaczonych miejscach. Wrota, drzwi i całą drogę do wnętrza kopalnianego muzeum mieli przygotowane i ustalone wcześniej, jeszcze zanim ruszyli na odsiecz porwanej przyjaciółki.

To w czasie rekonesansu i zbierania przydatnych części do prac w elektrowni Chang wbił do środka i zdobył kilka cennych drobiazgów: klucze do głównego wejścia, do budynku, gdzie zaczynała się historyczna trasa wycieczkowa, kilka planów sztolni i chodników, trasy z przewodnikami, a w tym najcenniejszy plan — trasy ewakuacyjnej dla muzeum. Zeszli wtedy z Kitą na cztery piętra pod ziemię, bo na tyle starczyło światła słonecznego z okien budynku dawnego szybu. I przygotowali sobie drogę do przewiezienia najważniejszego elementu, gwoździa programu, najcenniejszego frachtu, którego tak bardzo pragnęli się bezpowrotnie pozbyć.

Pierwszy etap planu szedł nadwyraz bezproblemowo. Karol napełnił butle ciekłym azotem z zewnętrznych zbiorników. Wspólnymi siłami wywieźli je i umieścili w ustalonych miejscach na trasie przejazdu. Chroniąc od bezpośrednich promieni słońca, jedną butlę schowali we wnętrzu budki dróżnika przy przejeździe kolejowym, Drugą pod dachem betonowej wiaty przystanku autobusowego. Na wierzch rzucili kilka opon, kartonów i innych rzeczy walających się w pobliżu. Ostatnia butla trafiła do budynku muzeum. Miała czekać na nich tuż przed pierwszymi schodami wiodącymi w głąb trzystumetrowej dziury w ziemi.

Wrócili do elektrowni zadowoleni z wykonanej pracy. Zanim wyszli z muzeum, Kita zrzucił do szybu jedno chemiczne światło. Spadało zaledwie kilka sekund, by w końcu zniknąć całkowicie w ciemnościach. Dla nich zdawało się spadać wieczność

Kolacja i wieczór upłynęły w zupełnie innej atmosferze. Naładowani pozytywną energią z udanych przygotowań i dawką witaminy D, uśmiechali się, rozmawiali i żartowali. Wspominali głupkowate odzywki Zefira i ciągłe potyczki, nie tylko słowne, z Changiem i Kitą.

Żałoba weszła na nowy poziom, już nie rozpacz, a utrwalanie miłych wspomnień. Noc zapowiadała się równie piękna, jak dzień. Gwiazdy migotały i świeciły mocniej niż zazwyczaj, a przynajmniej takie sprawiały wrażenie.

Krzysiek-Viking, siedział okrakiem na swojej maszynie. Jeden z zaufanych ludzi doniósł mu, że na terenie elektrowni organizuje się coś dziwnego. Mieszkająca tam szóstka od rana szykowała się do czegoś, aż w końcu wyruszyła z dziwnymi pakunkami z terenu elektrowni. Człowiek ten śledził ich przez kilka kilometrów, zostając w tyle, schowany w cieniu drzew. Potem wrócił do swojego motocykla, aż w końcu dotarłszy do Krzyśka, składał mu właśnie raport.

— Dobra robota. Chociaż trochę szkoda, że nie wiesz, co wywozili na tych wózkach. Weź dwóch chłopaków i jedźcie zobaczyć, czy uda wam się dowiedzieć czegoś więcej. Tylko uważajcie, żeby ich nie spłoszyć. Skoro zaraz po uwolnieniu spod jarzma Seby i po śmierci jednego z nich, bunkrują jakieś fanty, to musi to być coś cennego, czym nie chcą się dzielić. — W spojrzeniu Krzyśka dało się dostrzec ten sam błysk, jaki miał przed laty handlując prochami, wtedy, kiedy wyczuwał dobry zarobek na przygodnych leszczach, albo na imprezach zapowiadających solidny utarg.

Tego samego dnia wieczorem Krzysiek uporczywie nakazujący mówić do siebie per Wiking podjął decyzję. Wyjechał z obozowiska, zabierając ze sobą dodatkowy kanister paliwa i prowadząc ze sobą trzech ludzi. Cała czwórka dołączyła do Sebastiana razem i cała postanowiła teraz wspólnie się od niego uwolnić. Krzysztofowi było najłatwiej. Sebastian obiecał mu tę małą, różowowłosą kurewkę na wyłączność. Po czym nie dość, że mu ją zabrał i oddał tamtemu cwelowi, to nie pozwolił mu nawet posmakować rozkosznej zabawy z tym „różowym ruchadełkiem”.

Czterech mężczyzn na trzech motocyklach, opuściło bez problemu obóz. Wyjechali, jak to robili wiele razy wcześniej, przez główną bramę. Skręcili wprost na drogę do centrum miasta. Celowo nie chcieli rzucać na siebie podejrzeń, bo nie zamierzali już wracać.

Noc minęła spokojnie. Butle umieszczone na miejscu czekały na nich i na ich ładunek, a wzmocnione dwukrotnym porządnym posiłkiem dzień wcześniej organizmy, były wypoczęte i gotowe do nadchodzącego wysiłku.

Karol wydawał się lekko spięty. Reszta również nerwowo spoglądała w kierunku drzwi reaktora lub „termosu”, w którym mieli wywieźć tę tykającą bombę do bezpiecznego, ich zdaniem, sarkofagu. Znów przygotowali solidne śniadanie, bo dziś nie było mowy o tym, żeby zabrakło im sił. Najpierw czekała ich długa droga z ogromnym ciężarem pchanym po asfalcie poprzedzona kilkoma godzinami ostatnich przygotowań do odpięcia zabójczego ładunku od dotychczasowego układu chłodzącego. Prawdziwe, nomen omen schody, zaczną się dopiero później trzysta dwadzieścia pięć metrów w dół po betonowo-drewnianych stopniach, po których będą nieśli „lektykę” z niewygodnym pakunkiem. To wszystko z tykającym w tyle głowy każdego z nich zegarem, który nieubłaganie będzie ich poganiał.

W czasie, kiedy pięcioro z sześciu boków heksagonu starało się odzyskać dopełniający całości element ich grupy, Karol przeprowadził testy szczelności, przepuszczalności i innych „ości” związanych z transportem rdzenia reaktora. Stopniowe zamrożenie walca z najniebezpieczniejszym elementem całości miało zająć około czterdziestu pięciu minut. Dotychczasowy proces chłodzenia był powierzchowny i w warunkach stabilnej wymiany ciepła do ogromnego zbiornika wody, wystarczało dodatkowe dawkowanie niewielkich ilości wspomagającego całość chłodziwa. Do tak długiego transportu poza dużym obiegiem wodnym potrzeba było jednak zamrożenia tej śliwki robaczywki do samej pestki a najlepiej, gdyby i ona zamarzła. Niestety na to nie było szans, wnętrze rdzenia pozostanie na tyle gorące, że nie zamarznie. To właśnie dlatego musieli podjąć to ryzyko, zanim skończy się zapas substancji chłodzącej w ogromnych zbiornikach na zewnątrz, bo na nową dostawę nie mogli już raczej liczyć.

Poręczność, lekkość podobnie jak pomysłowość konstrukcji okazały się dziełem życia Zefira. To te kolejne „ości” doceniał naukowiec, który wciąż nie mógł się pogodzić z bezsensowną śmiercią chłopaka. Karol w głębi ducha żałował, że tak późno i na tak krótko dane mu było poznać tak zmyślnego konstruktora. We dwóch mogliby próbować stworzyć coś wielkiego. Być może nawet przywrócić poprzedni stan rzeczy, ten sprzed blackoutu.

Czas przygotowań minął. Nastał czas działania. Korzystając z jednego z przewodów zasilających układ wymiennika ciepła znajdujący się pod podłogą hali, Karol zaczął wlewać ciekły azot do stojącego na wózku transportowym termosu. Napełnił go nim do połowy. Odblokowali ręcznie mechanizm trzymakowy schładzanego intensywnie od trzech kwadransów polimerowego walca. Ostrożnie zanurzyli go wewnątrz termosu, dolewając następnie płynnego gazu do pełna.

Zabezpieczyli zbiornik przed wyciekami lub przypadkowym rozchlapywaniem niebezpiecznej dla nich wszystkich substancji, z niepokojem obserwowali wypływającą spod szczeliny w pokrywie mgiełkę.

Całość nakryli dodatkowo kilkoma warstwami śpiworów i kołder.

— Komu w drogę, temu buty na nogi! — Profesor zwrócił się do piątki przyjaciół obserwujących jego ostatnie poprawki.

— A ta para co się tak snuje ze środka, to tak ma być? — spytał Kita, chociaż wszyscy znali doświadczenie z różą zanurzaną w tym ekstremalnie zimnym płynie. Widzieli osobiście lub na filmach kruszony później kwiat, jakby zrobiony był ze szkła cieńszego niż to na bombkach choinkowych oraz towarzyszącą temu mistycznie wyglądającą mgłę.

— Tak. Jest okej. Dlatego kazałem przynieść jeszcze te kołdry i śpiwory, dodatkowo wyizolują sam zbiornik, dzięki temu proces parowania gazu powinien być jeszcze bardziej spowolniony. Jeśli to już wszystkie pytania, to ruszajmy, bo od kilkudziesięciu sekund czas jest naszym przeciwnikiem. — Karol skinął głową w kierunku uchylonych drzwi prowadzących na korytarz a stamtąd dalej na zewnątrz.

Poprzedniego wieczora po rozstawieniu zapasu azotu zastanawiali się nad wędrówką w dzień. Ostatecznie uznali, że w nocy mimo wszystko będzie bezpieczniej, choćby z powodu niższej temperatury. Przeważyła jednak inna kwestia, mniejsze prawdopodobieństwo, iż ktoś w nocy może ich zauważyć. Dlatego przez cały dzień odpoczywali i przygotowywali się do wymarszu. Kiedy wyruszyli, niebo było jeszcze stalowoszare. Nie spodziewali się problemów przez co najmniej kilka pierwszych kilometrów. Do głównej bramy kompleksu mieli prawie trzy kilometry, a droga dojazdowa od głównej to kolejne dwa i pół.

Hugin, Kita, Chang i Hexa szli z przodu, ciągnęli wózek w czymś na wzór uprzęży stosowanej w psich zaprzęgach. Zefir wykombinował ją z pasów transportowych znalezionych na pace ciężarówki i rozciętych na metrowe kawałki węży pożarniczych, robiących za coś na kształt szelek. Mycha i Karol szli, pchając wózek z tyłu. Na rękach mieli grube rękawice, na oczach gogle. Przez poręcz wózka przewieszone były dwie grube kurtki i dwa płaszcze przeciwdeszczowe. Założone tyłem do przodu miały posłużyć za fartuchy podczas przelewania z butli do termosu płynnego gazu.

Nie ukrywali zdziwienia, kiedy sprawnie i relatywnie szybko dotarli do pierwszego przystanku, punktu uzupełnienia azotu. Karol ucieszył ich kolejną nowiną, gaz odparowywał wolniej niż obawiali się o to z Mikołajem. Na wspomnienie imienia Zefira zapadła na moment niezręczna cisza. Przerwała ją Hexa:

— Napijcie się, zjedzmy po batoniku i ruszajmy. To nie jest jeszcze pora na świętowanie. Karol? — zwróciła się bezpośrednio do mężczyzny idącego na tyły zaprzęgu. — Zamienisz się ze mną miejscami na trochę?

— Jasne, nie ma sprawy. Najwyżej za jakiś czas zatrzymamy się na moment, to wtedy sprawdzę poziom płynu.

Plastik i stal nie były przystosowane do tak ekstremalnych temperatur grubo przekraczających sto stopni poniżej zera. Już minus sześćdziesiąt było dla materiałów tego typu niebezpiecznie niską wartością, To właśnie z tego względu profesor szedł z tyłu. Nie dlatego, że był słabszy od Hexy, ale kontrolował i obserwował fachowym okiem cały zbiornik.

Kolejne kilka kilometrów do drugiego przystanku mieli pod górkę. Nie w sensie problemów na trasie, przeciwności losu czy problemów technicznych, ale dosłownie. Teren na tym etapie nieznacznie, ale prawie cały czas stopniowo piał się ku górze.

Hexa specjalnie chciała iść obok Mychy. Czekała na dogodny moment. Taki nastał, kiedy na nierównej powierzchni asfaltu kółka wózka zaczęły głośniej terkotać.

— Mycha? — zagadnęła dziewczynę Dorota. — Trzymasz się jakoś?

— Taaak — odburknęła pod nosem, sapiąc z wysiłku.

— To nie twoja wina! Nie możesz się obwiniać o śmierć Mikołaja. Wina leży wyłącznie po stronie tamtego bandyty.

Mycha nie odwróciła nawet głowy w stronę przyjaciółki. Wbijała wzrok w czubki swoich butów, rytmicznie stawiając kolejne kroki, jednocześnie pchając z mozołem wózek pod górę.

— Proszę, spójrz na mnie! — Hexa klepnęła ją w ramię. — Paulina! — warknęła, zaciskając szczękę.

— Co? — odburknęła dziewczyna, zaciskając zęby i nabiegłe od łez oczy. — Mam udawać, że nic się nie stało? Zefir zginął przeze mnie, przez moją ucieczkę, przez to, że musieliście mnie ratować. KURWA! Nie rozumiesz?… To jest tak samo, jakbym to ja mu wbiła ten jebany nóż w plecy! A dlaczego? Bo mnie, kurwa, pocałował! Chłopak! Przyjaciel, a ja uciekłam, jak cholerna gówniara — cedziła słowa przetykane jak nigdy bluzgami, dodając do tego pociąganie nosa i urywane od wysiłku i złości szarpane, płytkie oddechy.

Hexa zerknęła przed bryłę pchanego ładunku. Chłopaki z przodu albo nie słyszeli, albo udawali, że nie słyszą tego, co dzieje się za ich plecami.

— Paulinko… — Zaczęła ostrożnie, podejmując kolejną próbę rozmowy. — Kochanie, jesteśmy jedną rodziną, nie z przypadku tylko z wyboru…

— Rodziną… Z wyboru… Heh! Powiedz to temu żółtkowi — mamrotała pod nosem, że ledwie dało się wychwycić sens słów.

— To my stworzyliśmy nasz heksagon, a nie on stworzył nas.

— Pieprzenie! — Mycha przerwała Dorocie. — Już nie ma heksagonu, Zefir nie żyje, a Chang… hmm… on wszystko popsuł. Ja zresztą też… — Głos dziewczyny załamał się, przeszedł w płaczliwy ton. — Zakochałam się. Już od dawna go kocham, ale wiem, że nie mogę z nim być, a to wszystko jest takie popaprane. Dorota, ja już nie potrafię. Nie jestem taka silna jak ty. A to wszystko mnie dobiło. Nie wiem co dalej. Nie wiem, co robić. Dorota proszę, nie każ mi być spokojną, nie mów, że będzie dobrze, bo ja nie mam na to teraz sił!

Hexa poczuła, że musi przytulić swoją małą dziewczynkę, bo to już drugi raz w tak krótkim czasie Paulina otwarła się przed nią tak bardzo, jak nigdy dotąd. Heksa puściła poprzeczkę pchanego wózka i złapała dziewczynę w ramiona. Stanęły na środku drogi. Hexa stanowczo przytrzymała wyrywającą się Mychę, która po chwili poddała się i również objęła przyjaciółkę. Mężczyźni nawet nie zwolnili, ciągnąc cały ciężar tylko we czterech. Zachowali się, jak gdyby nie odczuli w ogóle braku wsparcia ze strony dziewczyn. Być może pomogło w tym chwilowe wypłaszczenie terenu, a może po prostu słyszeli, co dzieje się z tyłu i uznali, że nie będą się wtrącać.

Hexa znów otoczyła matczynym ciepłem swoją małą dziewczynkę, schyliła głowę w kierunku ucha dziewczyny i zapytała szeptem:

— Kto jest tym szczęśliwcem? W kim się zakochałaś?

Mycha uniosła zapłakaną twarz, otarła ją grubą, szorstką rękawicą z nielakierowanej skóry. Pociągnęła nosem i odpowiedziała wymijająco:

— Musimy pomóc chłopakom, bo sami nie uciągną tego bajzlu. Wiesz, im jest potrzebna kobieca ręka.

Dorota zrozumiała, że dziś niczego więcej się nie dowie, nie wyciągnie żadnego więcej zwierzenia z tej małej uparciuchy.

Drugi przystanek i drugie uzupełnienie chłodziwa przebiegły podobnie jak poprzednie. Tym razem poziom ciekłego azotu był niższy. Nie zdziwiło ich to zbytnio, ponieważ po pierwsze trasa była odrobinę dłuższa, a po drugie poruszali się wolniej z racji, że wspinali się pod górę. Nadal mieli jednak spory zapas w stosunku do przewidywanych wartości.

Decyzja o poruszaniu się nocą okazała się strzałem w dziesiątkę jeszcze z innego względu. Nie dość, że było chłodniej, co pozytywnie wpływało na zmęczenie i ciepłotę ciała, to w dodatku dotychczas nie natknęli się na żywą duszę.

Ostatni etap konwoju powinien przebiec bez żadnych niespodzianek. Droga była prosta, odcinek nie był długi, a spora część pozostałego dystansu przebiegała po terenie dawnej kopalni. Hexa wróciła do zaprzęgu z przodu, a Karol znów pchał wózek ramię w ramię z Mychą. Przynajmniej on nie pytał ani nie próbował dawać jej banalnych rad.

Weszli do budynku, w którym raptem kilka miesięcy wcześniej rozpoczynała się trasa wycieczkowa. Tu mogli zrobić sobie kilka chwil pauzy przed ostatnim etapem podróży w głąb, gdzie zamierzali pochować ten kłopotliwy artefakt.

Krzysiek obserwował sześcioro ludzi targających nocą olbrzymi pakunek przez główną bramę wjazdową kopalni, potem przez plac, aby ostatecznie skręcić w jedną z alejek prowadzących w kierunku wejścia do muzeum.

— Widzi, mówił ci ja, że idą coś skitrać. Nie chco się dzielić z Sebusiem, ale z nami się podzielo — odezwał się najmłodszy z popleczników Wikinga.

Młody mężczyzna stał obok zbuntowanego, samozwańczego szefa nowej grupy. Razem z pozostałymi dwoma obserwowali rozgrywającą się przed nimi scenę.

— „Brona”, ty to mosz ślepie. Żeś ich wypotrzył choby ten Rutkowski czy coś. — Osiłek stojący za szefem klepnął go w plecy.

— Wrona? — zapytał drugi, który nie dosłyszał.

— Nie „wrona”, ino brona przez „BY”. Nazywom się Bronowski, to mie tak Seba nazwali. — Chłopak poprawił mężczyznę.

— He, he. Bronowski jak nasz dawniejszy prezydent — Bronek. A skądeś ty się tutaj w ogóle wziął, Bronek? — zapytał ten sam mężczyzna, który wcześniej nie dosłyszał pseudonimu towarzysza, a dołączył do nich jako ostatni.

— Trochem nawywijali z braćmi na naszej wiosce i widzi, musi żem się tułać, co by mnie nie znaloz.

— Kto?

— A taken jeden, nieważne. Tutej mnie szukać nie bedzie.

Krzysztof uciszył ich gestem ręki. Odwrócił się tyłem do okna znajdującego się na pierwszym piętrze biurowca muzeum.

— Zwijamy się — powiedział Wiking. — I skończcie trajkotać jak przekupki. Jak chcecie wieczorka zapoznawczego, to musicie zaczekać, aż łykniemy te fanty, co je tam wnieśli. — Skinął głową w kierunku wejścia pod ziemię.

— Idziemy! — rozkazał swoim chłopakom. — Brona, skocz po światło, coś powinno być w sakwach, albo w koszu motocykla Małego. — Tu wskazał na osiłka z silnym gwarowym akcentem.

ROZDZIAŁ XXVIII

Pierwsze kroki na schodach były odrobinę nieporadne. Nieskoordynowane ruchy, brak wcześniejszych ćwiczeń oraz różnica wzrostu i siły fizycznej, wyraźnie dawały się we znaki.

Po wejściu do budynku i przejechaniu wózkiem aż pod same schody pierwszym stresem okazało się przejście przez drzwi oddzielające hol od zejścia do kopalni. Co prawda były dwuskrzydłowe, ale asymetryczne i niewiele brakowało, żeby nie zmieścili się w nich ze swoim ładunkiem. Prawa część otwierała się na ponad osiemdziesiąt centymetrów, ale lewa zaledwie na trzydzieści pięć. I tylko dzięki tym kilku dodatkowym centymetrom z prawej strony nie musieli kombinować. Paleta, na której ustawiony był kosz z plastikowym zbiornikiem, przeszła na grubość lakieru. Z samego kosza zrzucili na ten czas kołdry i śpiwory, które wróciły na swoje miejsce zaraz za progiem, tuż po uzupełnieniu zbiornika do pełna ostatnią porcją skroplonego azotu.

Sześć aluminiowych rur wyciętych z jakiejś instalacji wewnątrz elektrowni służyło im za nosidła, a za szybki i sprawny ich montaż również odpowiedzialny był Zefir. Zapasowe śruby i motylki znajdowały się obok otworów, w które musieli wsunąć i dokręcić te sześć uchwytów ciężkiej lektyki.

Hugin i Hexa jako najwyżsi szli z przodu. W środkowej części Kita i Karol, pochód zamykali i nieśli swoją część ciężaru Mycha z Changiem. Ta ostatnia para wymieniła jedynie niezręczne spojrzenia, nie odzywając się do siebie ani słowem od momentu wyjścia z elektrowni.

Dawny szyb transportowy został przebudowany na klatkę schodową. Do każdej ze ścian kwadratowego przekroju ogromnej dziury w ziemi zamontowane były stopnie, w środku pozostawał zabezpieczony kratą komin aż na samo dno. Zarówno z góry, jak i z dołu podświetlony lampami kanałowymi robił na zwiedzających ogromne wrażenie. Teraz jawił się przed szóstką schodzącą na jego dno z ciężkim nieporęcznym pakunkiem jako niezbadana czarna otchłań. Co dziesięć stopni w rogu szybu znajdowała się kwadratowa platforma, na której zakręcali. Wyżsi musieli jednocześnie opuszczać swoją stronę, a niżsi wzrostem zmuszeni byli swoją stronę odrobinę unosić. Z początku szło im średnio, lecz nabierali wprawy, mijając kolejne płaskie fragmenty schodów.

W końcu stukot ich butów nie tylko na schodach, ale również na kwadratowej powierzchni niewielkich platform stawał się równy, nieprzerwany i miarowy. Ruchy były skoordynowane i płynne, a mimo narastającego bólu w dłoniach i kręgosłupach, cały pochód zaczynał nabierać tempa. Światło latarek czołowych rozpraszało otaczającą ich ciemność na zaledwie kilka metrów w przód, a jeszcze mniej na boki. Nie spoglądali w komin szybu, żeby bezsensownie nie tracić wypracowanego rytmu.

Brona potraktował kamieniem niewielką klejoną szybę w drzwiach wejściowych pod napisem „Muzeum Techniki Górnictwa”. Stłuczone szkło wepchnął do wnętrza nogą, po czym włożył do środka rękę i spomiędzy klamek wyjął kawał solidnej dechy blokujący wejście. Krzysiek pchnął drzwi, żeby cała czwórka weszła do środka. Idąc za śladami kółek wózka, bez trudu dotarli do miejsca, gdzie ów wózek stał teraz pusty. Zabrali skrzynię z sobą.

— Zgaś latarkę — nakazał osiłkowi stojącemu za nim po lewej. — I teraz cicho, nie wiadomo jak głęboko udało im się zejść — dodał do swoich ludzi, podchodząc do okratowanej krawędzi przepaści.

Kilkadziesiąt metrów poniżej majaczyły chybotliwe światła latarek czołowych i dwóch zaczepionych na konstrukcji termosu. W tym miejscu barierka ograniczała dostęp do głębokiego wykopu, lecz można było zajrzeć przez rozciągniętą na poziomie podłogi stalową siatkę aż na samo dno szybu. Mrok głębi i brak punku odniesienia nie pomagały w określeniu, jak daleko udało się dotrzeć grupie usiłującej ukryć swój, zapewne, cenny ładunek.

Zniżonym głosem Wiking nakazał wycofanie się do poprzedniej sali. Osiłek włączył latarkę, ale przydusił strumień światła, zasłaniając go palcami.

— Nie możemy iść za nimi. Latarki zdradzą nas od razu, a do tego będzie słychać nasze kroki — powiedział Krzysiek, stając twarzą w kierunku pozostałych. — Macie jakieś pomysły?

— Mogemy zakleić te taszen lampy, co by ino trocha świeciły, a jak pojdemy powoli to i nie bedemy tak fest klupać szczewikami o zol.

— A po naszemu? — zapytał Brona.

— Co do latarek — dobry pomysł. W koszu motocykla powinna być srebrna taśma. Zakleimy nią szkło, żeby dawały jedynie odrobinę światła, może nas nie zobaczą. — Szef grupy klepnął Ślązaka w ramię. — …ale co do butów to wolałbym nie ryzykować, a w skarpetkach po tych schodach nie będziemy śmigać.

— A jakby obwiązać buty jakimiś szmatami? — zapytał milczący do teraz czwarty mężczyzna. — Skoro mamy taśmę, to możemy przykleić do podeszw jakieś kawałki koca albo… o tam wiszą koszulki w sklepiku.

Brona został wysłany po taśmę i dodatkowe baterie do latarek, które powinien znaleźć w schowkach motocykli. Trzej pozostali rozdzielili się, dwóch poszło szukać czegoś nadającego się do wytłumienia podeszw, a jeden obserwował coraz bardziej oddalające się od powierzchni światła, krążące kwadratową spiralą po wnętrzu szybu.

Wędrówka po zapasy i z powrotem zajęła najmłodszemu z motocyklistów trochę ponad kwadrans. Nie spieszył się, bo nie było takiej potrzeby, a jednocześnie oszczędzał siły na czekający go spacer w głąb ziemi.

— Mam taśmę! — powiedział radośnie, unosząc jednocześnie rolkę na wysokość twarzy — …ale mam i to! — Uśmiechnął się, prezentując w drugiej ręce czteropak piwa w puszkach.

— O żesz ty pieronie! — odezwał się mężczyzna nazywany Małym, który idąc w ich stronę, już od progu oświetlał Bronka latarką. — Co żeś ty na jakiś szynk po drodze napod?

— Nie, w plecaku miałem. Zajumałem od Seby.

Krzysiek wykrzywił kącik ust w lekkim uśmiechu, po czym przejął od chłopaka napoje. Wyjął jedną puszkę i przekazał resztę następnemu. Tymczasem Mały wymienił się latarkami z Bronowskim, ponieważ ten już w drodze powrotnej okleił przód jednej z dodatkowych zabranych z motocykla wedle wcześniejszych wskazówek.

— Nada się? — zapytał chłopak, kiedy Mały świecił pod nogi wąską strugą mocno przytłumionego światła.

— Będzie idealnie! — odezwał się Krzysztof, zadowolony z uzyskanego efektu. — Daj taśmę, sprawdzimy teraz patent z butami. A ty się napij, bo zasłużyłeś. — Podali mu ostatnią puszkę w folii.

Znalezione kilka prostokątnych mopów i ściereczek ze schowka sprzątaczek umocowali do swoich butów tak, że faktycznie nie było słychać ich stukotu na betonowej powierzchni. Krzysztof rzucił okiem w głąb szybu, światło oddaliło się o kolejne metry.

— Ruszamy za jakieś dziesięć minut. Mają sporą przewagę, ale taszczą to cholerstwo, więc powinniśmy ich dogonić, zanim zejdą na sam dół. UWAGA! Jeśli zbliżymy się na zbyt małą odległość, a nadal będzie sporo do dna, to siadamy na schodach w ciszy, bez gadania i czekamy. Nie możemy ich dopaść na schodach. bo nie będzie miejsca do działania.

Echo odbijające się od ścian, powielało dźwięk kroków pochodu niosących reaktor. Przystanęli na chwilę odpoczynku, a Karol zajrzał pod wieko termosu. Temperatura im sprzyjała, a panujący dokoła nich chłód zdążył się ustabilizować. Niestety prawa fizyki były nieubłagane, gaz parował bez ustanku i górna krawędź polimerowego walca powoli wyłaniała się spod chyboczącego się lustra cieczy.

— Nie mamy zbyt dużego marginesu błędu. Moje wyliczenia dotyczące ilości azotu są na razie w granicy dopuszczalnej pomyłki, ale musimy się spieszyć, jeśli mamy jeszcze bezpiecznie opuścić kopalnię — aakomunikował, zamykając i ponownie szczelnie owijając niesiony ładunek.

— Możemy ruszać? — Hugin spojrzał na Mychę i Changa, ponieważ to od nich zależało, czy dadzą radę kontynuować podróż po tak krótkiej przerwie.

— A mogę inny zestaw pytań? — Mycha uśmiechnęła się blado, ale bez gadania podniosła się ze schodka, na którym odpoczywała. Wszyscy wymienili baterie w latarkach, mimo że nie było jeszcze takiej potrzeby, ale dlatego, żeby nie musieć robić kolejnej niespodziewanej przerwy.

— Raz. Dwa i … — Sześcian wypełniony pianką montażową, ciekłym azotem i tym, czego najbardziej chcieli się w tym momencie pozbyć, czyli niewygaszonym rdzeniem reaktora, poszybował w górę unoszony siłą sześciu par rąk.

Chang nie przyznał się nikomu, ale kiedy zdjął rękawice, pęknięte bąble i otarcia krwawiły obficie. Zakrył je i obwiązał chustami. Na nadgarstki założył dwa komino-szaliki, którymi obwiązał teraz swoje uchwyty, dzięki temu nawet jeśli rura wyślizgnie się mu z dłoni, zawiśnie na nadgarstkach.

Hexa, zanim ruszyli, rzuciła jeszcze spojrzeniem na Mychę. Dziewczyna piła wodę z elektrolitami i poprawiała plecak. Ta mała artystka, wojowniczka i uparciucha w jednym, prawie nigdy się nie skarżyła, a na pewno nie robiła tego na forum publicznym.

Kilka pierwszych kroków po przerwie znów było niezsynchronizowanych, ale zaledwie po kilku następnych wpadli w poprzedni rytm. Głośne stukanie butów o żelbetową konstrukcję schodów zagłuszało ciche szmery i oddechy zbliżających się do nich z góry czterech uzbrojonych mężczyzn.

ROZDZIAŁ XXIX

Dwa opancerzone, futurystycznie wyglądające samochody, wjechały na teren nieaktywnej od lat, przekształconej w obiekt muzealny kopalni węgla kamiennego. Do dnia blackoutu techniczna infrastruktura kopalni wykorzystywana była nadal do napowietrzania i odwadniania dwóch innych okolicznych kopalń. Trasa wystawowo-edukacyjna nie kolidowała z czysto użytkową strukturą pomp, lutni i okablowania. Plany nieudostępnionej części kopalni wykazywały kilka zamulanych korytarzy oraz drogę ewentualnej ewakuacji przez system chodników kopalni znajdującej się o niespełna pięć kilometrów dalej.

Dowódca oddziału wyjął z kabury swój krótki pistolet, sprawdził zawartość magazynka, przeładował i na powrót umieścił broń w kaburze, wyjął zwinięty, uproszczony plan chodników kopalni i ułożył go płasko na masce samochodu.

Jego ludzie sprawdzili kolejno swój ekwipunek. W końcu ustawili się w formacji dwa-trzy-dwa zwróceni twarzami do niego, a zarazem dokładnie widząc rozłożony po prawej od nich rysunek.

— Ruszamy według ustaleń. Schodzimy na dół najciszej jak się da. Przejmujemy profesora i wracamy. Pozostali mnie nie obchodzą. My mamy jedynie doprowadzić do dowództwa Karola Grudzińskiego, on jest naszym priorytetem. Zrozumiano? — przypomniał pokrótce rozkazy i swoje oczekiwania co do stawianego im zadania.

— Tak jest! — wybrzmiała chóralna komenda.

Oddział ruszył, zmieniając ustawienie w kolumnę dwójkową. Dowódca dołączył jako ostatni do czwartej pary. Jeszcze zanim weszli do budynku, każdy z żołnierzy nasunął na oko kosmicznie wyglądający wizjer, pozwalający mu widzieć w kompletnych ciemnościach i wyświetlający całą masę przydatnych informacji.

ROZDZIAŁ XXX

— Ostatnie cztery zakręty kochani! — Usłyszeli radosny ton głosu Hugina.

— Nareszcie, jeszcze trochę i ręce bym miał jak orangutan. — Uśmiechnął się Kita.

— Hej, nie popadajcie w nadmierną euforię, bo mamy jeszcze cały korytarz do przejścia, żeby się dostać do szybu wentylacyjnego. — Karol ostudził nieco ich przedwczesną radość.

— Chang, co tak cicho siedzisz? — zapytał kumpla Kita, nie mogąc dostrzec przyjaciela zza niesionej skrzyni.

— Nie no, wszystko w porządku. Nareszcie będę mógł się pozbyć tego gówna. I obiecuję wam, że przez najbliższy miesiąc niczego nie noszę… nooo… poza slipkami rzecz jasna. — Wysilił się na lekki ton, choć w oczach od dłuższego czasu stały mu łzy. Jemu jedynemu rurka służąca za uchwyt nie dość, że kręciła się wokół własnej osi, to jeszcze miała zadziory kaleczące dłonie. Nie odezwał się jednak ani słowem na ten temat, bo w tym momencie nie mieli na to czasu.

— Ostatnie dziesięć stopni i robimy dwie minuty przerwy — oświadczył Hugin, biorąc końcowy zakręt.

— Popatrzcie tam! — Snop latarki Karola skierował się w prawo od schodów, w głąb niewielkiej wnęki

— Chyba ktoś nad nami czuwa, tam na górze! — zawołał radośnie Kita.

Kiedy odstawili ładunek na posadzkę, wszyscy mogli swobodnie odwrócić się i zobaczyć, o co mu chodziło. Pod przyczepionym na ścianie niebieskim znaczkiem inwalidy stał stary, rozkładany wózek. Kita natychmiast podbiegł do niego razem z Karolem i rozłożyli go, blokując siedzisko.

— Czy jakiś rdzeń reaktora zamawiał podwózkę? — zapytał ironicznie Karol, wieziony przez Kitę na wózku w kierunku pozostałej czwórki.

— No to będzie łatwiej, albo przynajmniej odrobinę lżej, jeśli uda nam się teraz jakoś wsadzić to COŚ na ten dyliżans. — Hugin wskazał głową metalowy kosz, jednocześnie uśmiechając się na widok szczeniackiego zachowania poważnego profesora.

— Moja ciotka taki miała, można zdemontować oparcie i uchwyty, a skrzynię postawimy na podłokietnikach. Będzie jazda jak ta lala! — Karol poklepał Hugina po plecach, co zdecydowanie było najgorszą formą masażu po niedawnym wysiłku.

Krzysiek ze swoimi ludźmi zatrzymali się kilka metrów powyżej dna szybu. Nie widzieli już pod sobą krążących po obwodzie świateł, a jedynie migotliwy poblask i słyszeli stłumione głosy dochodzące z jednej jego strony.

Wiking pogładził się po brodzie, sprawdził, czy w komorze pistoletu znajduje się nabój. Zrobił to cicho, ostrożnie naciągnął sprężynę mechanizmu, a następnie nadal przytrzymując ją ręką, pozwolił jej wrócić na swoje miejsce.

Kiedy echa głosów dobiegających z dołu ucichły, a poruszające się światła latarek zgasły, dał znak swoim kompanom i wszyscy ruszyli w dół po ostatnich kilku odcinkach schodów, jakie dzieliły ich od dotarcia na dno ponad trzystumetrowej dziury w ziemi. Bronowski pociągnął nosem. Mały wyraźnie cierpiał z powodu swojej tuszy, a raczej wywołanego nią bólu kolan. Jego stawy bowiem musiały znieść na dół w wędrówce po kanciastej spirali nużąco skręcającej w prawo jego ciężkie, niewytrenowane cielsko. Stanęli w końcu na litej skale od wielu lat udeptywanej przez tysiące podeszw najpierw roboczych, a teraz głównie sportowych butów ludzi przemierzających ten podziemny pasaż. W głębi czarnego, szerokiego korytarza dostrzegli wskazywane przez Krzyśka oddalające się chybotliwe światło poprzedzającej ich szóstki.

— Hugin jest mój, sam się nim zajmę! — powiedział, zanim ruszyli. — Mężczyzn możecie się pozbyć, a kobieta jest wasza. Dziewczynę schwytać… ją chcę osobiście załatwić za upokorzenie mnie przed Sebą i jego ludźmi.

Wszyscy przytaknęli na znak, że zrozumieli.

— Za mną! — zakomenderował i ruszył lekkim truchtem w pościg za oddalającym się pochodem.

Mały skrzywił się na samą myśl o biegu.

Hugin z Kitą szli z przodu, ciągnąc na pasach z węży pożarniczych wózek inwalidzki obciążony niebezpiecznym ładunkiem. Chang asekurował skrzynię z przodu po prawej, a Mycha z tylu po lewej. Dzięki temu unikali krępujących spojrzeń i niezręcznego milczenia. Karol szedł obok Mychy, podtrzymując, a jednocześnie pchając za spód sześcianu. Zdawało mu się, że zza pleców dobiegły go jakieś hałasy, ale zrzucił to na karb zmęczenia i na echo odbijające dźwięki ich własnych kroków. To już drugi raz, kiedy odniósł takie wrażenie. Pierwszy raz był jeszcze na schodach, obejrzał się wtedy przez ramię i zdawało mu się, że coś mignęło w mroku za nimi. Nie odezwał się jednak. Spojrzał na nadgarstek. Stary mechaniczny zegarek wskazywał dwunastą czterdzieści dziewięć. Po każdym uzupełnieniu chłodziwa resetował czas, ustawiając godzinę na dwunastą. Nie ważna bowiem była rzeczywista godzina, ale czas, jaki upływał lub raczej czas, który im pozostał. Teraz mogli mieć jeszcze ze dwie godziny do całkowitego odparowania azotu, może nieco więcej, bo temperatura tu na dole była stała i w miarę niska. Jednak nie mieli już więcej chłodziwa na uzupełnienie, a podczas zrzucania pojemnika z reaktorem na dno głębszego szybu na pewno to, które pozostało, zostanie rozlane i bezpowrotnie utracone. Ich czas skurczy się wtedy niemiłosiernie.

Zaplanowali półgodzinną przerwę przed tym, zanim zepchną swój ładunek w trzewia kopalni i pozostanie im zaledwie kilkadziesiąt minut na oddalenie się stamtąd na jak największy dystans. Jeśli Karol nie pomylił się w swoich obliczeniach, to wystarczy, że wydostaną się na powierzchnię. Jeśli obliczenia są jednak błędne, to…

— …są dobre, na pewno obliczenia są dobre — uspokajał sam siebie, bo z każdym krokiem ta myśl kołatała się mocniej pod czaszką Karola.

— Stójcie! — odezwał się nagle naukowiec, odwracając się w kierunku przeciwnym niż cel ich podróży. — Słyszałem coś! Tym razem mi się nie wydawało. Jestem pewien, że coś słyszałem za nami.

Hugin zdjął pas robiący za uprząż, obszedł Hexę, zatrzymując się dopiero dwa kroki przed Mychą. Wyjął z kabury jeden z czarnoprochowych rewolwerów, opierając go o przedramię, w którym dzierżył już mocną latarkę. Nie musiał jej jednak włączać, bo z naprzeciwka zbliżały się cztery przytłumione światła. Ich wahadłowe ruchy sugerowały, że osoby, które niosły tamte latarki, poruszały się szybko, najprawdopodobniej biegiem.

— Kita, do mnie, Hexa, chodź tu! — zawołał, cofając się i zrównując z dotychczas idącymi na końcu ich pochodu.

— Karol bierz Mychę i Changa, spróbujcie pociągnąć ten wózek dalej. Tak długo jak będziemy w stanie, będziemy pchać z tyłu, a w razie czego zaczniemy strzelać, żeby kupić wam jak najwięcej czasu, jeśli zajdzie taka potrzeba.

— Ale… — zaczęła Mycha.

— BEZ DYSKUSJI! — warknął na nią Hugin. — Musimy dokończyć to, co zaczęliśmy i nie chcę słyszeć słowa sprzeciwu, za daleko zabrnęliśmy. Nie możemy teraz wszystkiego zaprzepaścić.

Wózek toczył się w miarę gładko, bo poruszali się po niewielkiej krzywiźnie prowadzącej wciąż w dół. Zostało kilkadziesiąt metrów, ale goniące ich światła obcych latarek były coraz bliżej.

— Zwolnić! — rzucił przez ramię prowadzący swych ludzi Wiking. — Pod ściany.

Zauważył latarki penetrujące snopami światła korytarz przed nimi. Wiedział, że to oznacza nie mniej, nie więcej niż tylko to, iż stracili element zaskoczenia. Kiedy światła przed nimi przygasły, oświetlając ponownie poprzedni kierunek, odwrócił się do trzech idących za nim mężczyzn.

— Idziemy, trzymajcie się blisko przy ścianach. Światło tylko pod nogi, musimy ich dopaść jak najszybciej. — Bez zbędnego gadania wykonali polecenie

Dawid zgasił latarkę czołówkę. Nadal w dłoniach trzymał pistolet i latarkę, które przyciskał do pchanego pakunku. Odwracał się co chwila, spoglądając wstecz. Wypatrywał zbliżającego się zagrożenia.

— Zostało mniej niż piętnaście metrów — krzyknął do reszty Chang. — Hugin, pchajcie.

To powiedziawszy, odskoczył w bok i schował się za betonowym filarem podtrzymującym strop rozgałęzienia chodników.

Kita minął go, nie zauważając skrytej postaci w cieniu. Hugin wychylił się, patrząc przed pchany na wózku ładunek. Dostrzegł Mychę ciągnącą ze wszystkich sił naprężoną taśmę, którą chwilę wcześniej to on miał przepasaną przez ramię. Chang wyskoczył ze swojej kryjówki w momencie, kiedy pozostała piątka zatrzymała się przy barierce zabezpieczającej podejście do kanału szybowego. Chłopak złapał za łańcuch i napinając go na wysokości nieco powyżej pół metra nad posadzką, przebiegł na drugą stronę korytarza, za identyczny, drugi filar. Łańcuch ten odgradzał dawniej trasę turystyczną od kanału technicznego. Dalej znajdowała się jeszcze barierka, a na samym szybie zamontowano kratę. Powinna być zabezpieczana kłódką, jednak nie przywiązywano do tego tak dużej uwagi — podczas działania muzeum w kanale zawsze obecny był co najmniej jeden pracownik techniczny. Z jednej strony było to niedopełnienie zasad bezpieczeństwa, z drugiej ułatwienie dla ekip serwisowych i technicznych. Patrząc z perspektywy bieżących wydarzeń, stanowiło to znaczne ułatwienie zadania, gdyż nie musieli rozbijać kłódki, ani kombinować, czym mają to zrobić.

Usłyszeli gromki huk, ale jedynie Kita dostrzegł krótki rozbłysk wystrzału, gdyż tylko on był zwrócony twarzą w stronę, skąd dobiegł ów hałas. Zaalarmowani, razem z Huginem schowali się za filarami korytarza serwisowego. W uszach dźwięczał im wysoki pisk, wywołany przez huk wystrzału. Celując w czerń, z której w ich stronę kroczyła jakaś postać, Hugin próbował pozbyć się ćmiącego bólu w bębenkach uszu. Z korytarza wyszedł Chang. Trzymał się za prawe ramię, między palcami ciekła mu krew.

— Zaplątałem łańcuchy na wejściu, zrobiłem z nich potykacze. Przy odrobinie szczęścia, trochę ich to spowolni — powiedział mrużąc oczy od światła z latarek Kity i Hugina.

— Hexa, opatrz mu rękę — zawołał Hugin.

— Nie martw się, to głupstwo, drasnęło mnie tylko — odpowiedział Chang.

Krata zabezpieczająca cel ich wyprawy, nieczynny od dawna szyb, została tymczasem odsunięta na bok przez Karola i Mychę. Wsparty na barierce ograniczającej dostęp do niebezpiecznej strefy kosz z metalowych rurek był już na tyle lekki, że wystarczyłyby cztery osoby, żeby donieść go do krawędzi przepaści. Niestety w momencie, kiedy Hexa obwiązywała apaszką ranę Changa, a Mycha i Karol podnosili i odsuwali kraty, zza węgła korytarza rozległy się kolejne ogłuszające, w tak malej przestrzeni bolesne dla uszu, wystrzały.

Hugin odłożył latarkę na posadzkę w nieznacznej odległości od swoich stóp. Dobył drugi rewolwer i strzelając na przemian, wypuścił w kierunku agresorów cztery ołowiane kule. Kita dołożył jeszcze sześć pocisków, które rykoszetowały od kamiennych ścian kopalnianych chodników. Zapachy prochu, kordytu, podniesionego pyłu i strachu mieszały się w nieprzyjemnej kompozycji drażniącego nos smrodu

Pierwsze kule śmignęły obok plastikowego pojemnika z rdzeniem reaktora. Kolejne odbiły się od obudowy ścian, krzesząc snopy iskier. Hugin wrzasnął, żeby przebić się przez ryk ognia z broni palnej.

— NIE STRZELAJCIE! PRZESTAŃCIE! TO JEST BOMBA!

— WSTRZYMAĆ OGIEŃ! — Od strony głównego korytarza muzeum padła komenda. — Wyjdź z rękami do góry! — Usłyszeli kolejne słowa.

— Nie strzelajcie! To jest… to może wybuchnąć! — załamującym się, niepodobnym do swojego głosem, Hugin błagał wręcz celujących w ich stronę agresorów.

— Dawidku, rączki na widoku i wyjdź do nas, to się zastanowimy nad twoją prośbą. — Krzysztof wyczuł w głosie Hugina swoją przewagę.

Mycha z Karolem, schowani przed wzrokiem pozostałych, zaczęli przesuwać powoli metalowy kosz po barierce w stronę szybu. Pojedynczy wystrzał przeszył względną ciszę. Oczom Hugina i Kity ukazała się wąska stróżka wyciekającego, parującego niemal od razu intensywną białą mgłą, skroplonego azotu.

— Co jest, kurwa?! Nie ruszać się! — krzyknął Wiking.

Lecz w tym samym momencie dały się słyszeć kolejne, nieco przytłumione wystrzały. Tym razem dobiegały z głębi korytarza głównego, z kierunku skąd wszyscy przybyli. Ogień z broni ludzi Wikinga odwrócił się w tamtą stronę. W rozbłyskach latarek i płomieni gazów wylotowych Kita dostrzegł jakiś cień padający na posadzkę.

Bronowski upadł pod nogi Krzysztofa, przyjmując w klatkę piersiową i czaszkę, kule przeznaczone dla swojego dowódcy. Krzysiek zdążył schować się za ścianą zakrętu, mając tym samym za plecami ściganą wcześniej szóstkę.

Kita, orientując się, że w głównym chodniku jest jakieś zamieszanie, rąbnął pięścią w ramie Hugina. Naparł barkiem o przeciekający zbiornik i zaparł się stopami o filar pod ścianą i pchnął. Hugin zrobił to samo, naśladując przyjaciela.

Mimo wołania, Mycha, Karol i Hexa zorientowali się, co jest grane, dopiero kiedy skrzynia przechyliła się niebezpiecznie w ich kierunku, zsuwając się z wózka inwalidzkiego. Chang złapał sprawną ręką i krzywiąc się z bólu, jaki przeszył przestrzelone ramię, szarpnął wraz z pozostałą trójką za konstrukcję ogromnego termosu. Przesunęli sześcienny pakunek poza barierkę, po czym z niewielkim trudem zepchnęli go w głąb pionowej dziury w ziemi. Przez kilka chwil obserwowali spadający w mrok reaktor, zapakowany w kilka warstw pianki, plastiku, stali oraz ocynkowanych rurek. Tę chwilę stuporu przerwały świszczące obok nich, rykoszetujące pociski. Hexa upadła trzymając się za udo rozorane jedną z takich kul. Chang przykleił się plecami do ściany. Nieosłonięci już konstrukcją Zefira, Karol i Mycha skulili się, odskakując na boki.

Kita wypuścił kolejne cztery pociski ze swojego półautomatycznego pistoletu. Hugin opróżnił bębenek rewolweru trzymanego w lewej ręce, który zużyty następnie odrzucił. W prawej ręce została mu broń z czterema nabojami.

Zielone lasery celownicze cięły wiszący w powietrzu dym, pył oraz opary zmieniającego swój stan skupienia parującego gazu. Zmienił się ich chybotliwy układ z poprzecznego, na taki, kierujący się wprost ku szóstce przyjaciół. Wiązki skupionego światła przeskakiwały kolejno po sylwetkach Kity, Hugina, skulonych Mychy i Karola. Chang był niewidoczny za podtrzymującym sklepienie korytarza filarem, za to leżąca na środku przejścia Hexa skupiła na sobie aż trzy małe, zielone plamki. Dorota starała się wycofać, niebezpiecznie zbliżając się do krawędzi otwierającej się za nią otchłani. Dwa przygłuszone zamontowanymi na broni tłumikami wystrzały szarpnęły jej ciałem w tył. Opadła na plecy, a siła grawitacji wraz z bezwładem jej martwego już ciała zrobiły swoje. Zwłoki Hexy poszybowały w ślad za spadającym wcześniej tą sama droga rdzeniem reaktora. Mycha zasłoniła usta, bezgłośnie wrzeszcząc rozpaczliwe:

— NIIIEEEE!!!

Dowódca oddziału gestem nakazał swoim ludziom rozstawienie się pod ścianami. Sam wystrzelił pierwszą serię z karabinka. Zlikwidował jednego i ranił drugiego z ludzi stojących im przeszkodą na drodze. Jego podwładni chwile po nim rozprawili się z resztą, nie tracąc przy tym ani jednego ze swoich. Upewniwszy się, że przeciwnicy nie żyją, weszli do bocznego korytarza. Ich celowniki laserowe niczym miecze z gwiezdnych wojen cięły ciemność, dym i gęste obłoki pary. Niezawodne noktowizory z termowizją przytroczone do hełmów rozświetlały im obraz niewielkiego zaułka. Wyszukiwali wzrokiem człowieka, po którego tu przyszli. Jeden z mężczyzn posłał dwie kule w stronę kobiety, która czołgając się na łokciu, najprawdopodobniej sięgała po broń ukrytą w cholewie buta lub pod nogawką. Długowłosa kobieta upadła martwa, a następnie osunęła się i spadła w przepaść szybu za jej plecami.

Dowódca pociągnął ponownie za spust. Jednak żadna z jego kul nie dosięgła celu.

Rdzeń reaktora spadał w głąb drugiego, głębszego szybu. Znaczna część płynu chłodzącego powierzchnię polimerowego walca odparowała lub wyciekła przez otwór w termosie, zrobiony wystrzelonym pociskiem Krzysztofa. Reszta wylała się i odparowała w momencie, gdy wieko termosu znalazło się w pozycji odwrotnej, niż była mu przeznaczona. Pojemnik odwrócił się do góry dnem, zahaczając o ścianę szybu, szarpnął, reszta płynu wylała się, a walec wypadł z wnętrza prowizorycznego, termoizolacyjnego sarkofagu.

Ta pojedyncza kula, przebijając się przez plastikowe ścianki niegdysiejszego zbiornika na wodę, kilka warstw pianki budowlanej, foli i cienkiej blachy bojlera trafiła w zamrożoną na kość powierzchnię polimerowego walca. Wyszczerbiła ją i spowodowała głębokie na kilka centymetrów pęknięcie.

Walec spadał dalej bez osłony, a parabola jego lotu nieuchronnie była na kolizyjnej ze skalami tworzącymi ściany szybu. Pierwszy raz rdzeń uderzył w konstrukcję wnętrza obudowanej otchłani około siedemdziesięciu pięciu metrów poniżej miejsca, z którego został zrzucony. Wtedy odłamał się wcześniej pęknięty fragment walca. Ten zaczął się obracać wokół własnej osi i z impetem uderzył o wystający fragment stalowej szyny, zamocowanej na przeciwległej ścianie.

Umierająca gwiazda o ciężkości przewyższającej masę ośmiu słońc, kiedy ustanie jej grzanie jądrowe, zamienia się w supernową. Eksploduje wtedy gigantycznym blaskiem, który przez moment może osiągnąć jasność porównywalną do blasku całej galaktyki z jej milionami gwiazd.

Drugie uderzenie polimerowego walca o ścianę szybu kopalni spowodowało rozpadnięcie się reszty tworzywa i uwolnienie z jego wnętrz paliwa z zachodzącą w nim reakcją fuzji.

Na głębokości niespełna pięciuset metrów doszło do rozbłysku, który w mikro skali można by porównać do wybuchu supernowej.

Jaskrawy blask poprzedził o milionowe części sekundy następujące po sobie falę uderzeniową, supersoniczną i wiązkę piekielnego żaru palącego wszystko na swojej drodze.

Słup ognia najpierw rozszedł się w górę i w dół szybu, w głąb korytarzy i każdego skrawka wolnej przestrzeni, jaki tylko napotkał na swojej drodze. Chwilę później stopiły się skały, częściowo odparowując, a resztę zamieniając w płynne szkliwo.

Karol jednak pomylił się w swoich obliczeniach, ponieważ nie uwzględnił w nich objętości pustych przestrzeni wyrobisk kopalni. To one pochłonęły sporą część energii powstałej podczas wybuchu, kompensując zabójczą siłę śmiercionośnej eksplozji.

Roztopione skały stygły przez kolejne dwa tygodnie, a niewykorzystane pokłady węgla, tliły się pod ziemią przez kilka miesięcy, wypalając się do cna.

EPILOG

Sebastian obudził się, zrywając się z pościeli na równe nogi. Zasłonięte okno jego sypialni odcinało go od pierwszych łun bladego świtu na horyzoncie.

Jego czoło przyozdabiały kropelki potu, skrzące się w blasku dwóch stojących na półce świec. Oddech miał przyspieszony, nierówny jak po szybkim biegu na długim dystansie.

Rozejrzał się wokoło po pokoju. Wszystko było na swoim miejscu. Broń oparta o ścianę, butelka z wodą na stoliku obok dwie szklanki. W łóżku przy jego boku spała ta wyszczekana dziewczyna. Miała trochę więcej ciała niż reszta, ale jemu właśnie to podobało się w niej najbardziej… zaraz po tym, że tylko ona była na tyle szczera i odważna, żeby wygarnąć mu za zabicie tamtego chłopaka. Wołali na niego Zefir, ale naprawdę nazywał się Mikołaj. Poświęcił się i udowodnił, że był godnym miana przyjaciela. Nie zasłużył na taki koniec, tym bardziej że był sprytny i mógł im wszystkim pomóc, jak mówiła jej Mycha — ta mała różowowłosa dziewczyna.

Pamiętał zarówno ją, jak i chłopaka. Pamiętał Hugina. Popełnił sporo błędów, podżegany przez tego idiotę, który miał tyle z wikinga, ile kajak z fregaty.

Na szczęście jego ludzie mu ufali, a on zaufał tej gadatliwej dziewusze z nadwagą.

Gośka awansowała w społeczności obozowiska z kuchty, na „kobietę szefa”.Nie zmieniła swoich zajęć przy przygotowywaniu posiłków, za bardzo to lubiła, ale zamieniła swoją celę na sypialnię człowieka, który twardą ręką trzymał cały ten bajzel.

Na jadalni wygarnęła mu wszystko, podając mu posiłek do stołu, a kiedy on złapał ją za przedramię w momencie, gdy ona próbowała wymierzyć mu policzek, przyciągnął ją do siebie. Jej oczy lśniły łzami ze złości, bezsilności i żalu za ludźmi, których znała raptem parę chwil. Kazał ją przyprowadzić do siebie, a potem odprawił straż. Wyprosił nawet swoją siostrę, choć ta niemo nalegała.

Rozmawiali długo, a kiedy usłyszał wszystko, co chciała mu powiedzieć, kazał ją odprowadzić do celi. Poszedł tylną klatką schodową i odsunął klapkę w otworze wentylacyjnym. Nieraz już ją tak obserwował. Słuchał jej tyrad na temat porządków w obozie, czasem obserwował jak spała.

Wieczorem zjadł kolację u siebie. Poprosił, żeby to Gośka przyniosła mu posiłek. Miał dość cichej służby i ich zimnych jak stal spojrzeń. Przez chwile zastanawiał się, kiedy zostali sam na sam, czy dziewczyna nie spróbuje użyć sztućców przeciwko niemu? Ona jednak usiadła naprzeciwko niego tak, jak ją poprosił i znów rozmawiali. Przegadali pół nocy, aż wreszcie usnęli wsparci o siebie na kanapie. Rano było nieco niezręcznie, jednak ostatecznie wylądowali ponownie w łóżku, bynajmniej nie po to, żeby dalej spać. Od tamtej pory Gośka nie wróciła do celi.

Seba zastanawiał się, co go tak gwałtownie wybudziło. Nie znalazł jednak odpowiedzi i na powrót ułożył się obok swej obdarzonej rubensowskimi krągłościami wybranki. Wtulił się w nią, ale poczucie niepokoju nie pozwalało mu zamknąć oczu.

Dwanaście godzin od wyjazdu drużyny zwiadowczo-operacyjnej jej dowódca nie dostał zwyczajowego raportu. Zignorował ten fakt, rozkazując jednocześnie, by powiadomiono go natychmiast, kiedy grupa się odezwie albo powróci do jednostki.

Mężczyzna składający mu raport o braku raportu, stał na baczność w czarnym jednoczęściowym uniformie. Wyglądał inaczej pozbawiony bojowego pancerza i ochraniaczy za to z przekrzywionym beretem zamiast hełmu na głowie.

Wysłuchawszy nowych rozkazów, zasalutował i odszedł.

Dowódca rozsiadł się w swoim fotelu, w jego głowie zatliła się myśl, że najwyraźniej operacja przebiegała wolniej niż to zaplanowali. Uspokoił sam siebie tym stwierdzeniem, po czym dodał szeptem pod nosem:

— No chłopaki, pospieszcie się, bo wam śniadanie wystygnie.

Dwie godziny później nadal nie było żadnych wiadomości od grupy.

Ten sam człowiek w czarnym prostym mundurze wszedł do gabinetu dowódcy zaledwie sześć minut później. Stając naprzeciw biurka, przyjął pozycję zasadniczą i powiedział:

— Patrol zgłosił odnalezienie dwóch wozów drużyny operacyjnej.

— W elektrowni?

— Nie. Wozy stoją przed budynkiem muzeum górnictwa.

— Co tam robią?! — Na twarzy dowódcy, rysowało się autentyczne zdziwienie.

— Nie mam pojęcia. Oddział patrolowy odnalazł puste wozy, w środku nie było nikogo.

— Czy to na pewno wozy tamtej grupy?

— Potwierdzam. Oznaczenia wozów się zgadzają.

Dowódca zastanawiał się przez moment, zmieniał i podejmował nowe decyzje. W końcu spojrzał na podwładnego i zapytał:

— Ilu ludzi jest w patrolu?

— Czterech.

— Niech się przesiądą i przyprowadzą z powrotem tamte wozy.

— Tak jest

W centrum miasta zadźwięczały szyby. Kieliszki i szklanki podwieszone nad kontuarami dawno nieczynnych barów i pubów zadzwoniły o siebie. Ludzie mieszkający na terenach górniczych przyzwyczaili się już do tak zwanych „tąpnięć” i wstrząsów na dole w kopalniach. Osuwające się wyrobiska, pracujące podziemne masywy skalne powodowały niejednokrotnie wstrząsy na powierzchni, szkody górnicze i pęknięcia ścian budynków, przez które w starych ceglanych kamienicach zakładano charakterystyczne dla tego regionu plomby.

Marcelego obudził dźwięk tłuczonego szkła. Nie jakiś głośny trzask wybijanego okna czy przeszklonych drzwi, ale cichy brzdęk. Wstał, założył bambosze i wyszedł na korytarz sprawdzić, czy u dzieci wszystko w porządku. Na środku przejścia leżały kawałki szkła z rozbitej ramki na zdjęcia.

Położył latarkę na stoliku i schylił się, żeby podnieść większe odłamki.

— Musiała spaść, kiedy zatrzęsło. Nieźle tąpnęło tym razem. — zamarudził sam do siebie pod nosem, idąc do kuchni.

Po chwili wrócił z szufelką i zmiotką. Odłożył na bok tekturkę ze zdjęciem i zamiótł mniejsze odłamki. Dopiero teraz przyjrzał się fotografii.

Ze zdjęcia uśmiechali się do niego czterej chłopcy stojący obok jego żony na jednym krańcu i dwie dziewczynki stojące obok niego samego, sporo młodszego, o jakieś dwadzieścia lat na drugim skraju, blaknącego powoli kartonika.

Odwrócił zdjęcie i przeczytał dedykację. Napisana i podpisana różnymi bardziej lub mniej koślawymi, mniej lub bardziej wprawnymi charakterami pisma:

„Dla najlepszych opiekunów na świecie Marcela i Zosi:

DAWID, Mikołaj, Daniel, MACIEK, Paulinka, DOROTA.

Obiecujemy, że będziecie z nas dumni!”