Krzysztof Różycki

Historie Wierszowane

Ilustrator Ewa Jabłońska

© Krzysztof Różycki, 2021

© Ewa Jabłońska, ilustracje, 2021

Kolejna pozycja „Historii Wierszowanych”.

Tym razem w słowiańskim klimacie.

Kilka rymowanek krótkich o Bogach i demonach oraz autora z nimi spotkania.

ISBN 978-83-8273-257-3

Książka powstała w inteligentnym systemie wydawniczym Ridero

Spis treści

Historie Wierszowane

Wstęp

„Kiedy Słońce było Bogiem”

Swaróg

Moje spotkania ze Swarogiem

Leszy

Moje spotkania z Leszym

Perun

Moje spotkania z Perunem

Weles

Moje spotkanie z Welesem

Chors

Moje spotkanie z Chorsem

Mokosz

Moje spotkanie z Mokoszą

Strzybóg

Moje spotkanie ze Strzybogiem

Południca

Południcy lepiej nie spotykać

Bannik

Spotkania z Bannikiem

Bełt

Spotkania z Bełtem

Bieda

Moje spotkania z Biedą

Bies

Spotkania z Biesem

Domowik

Moje spotkania z Domowikiem

Dworowy

Moje spotkania z Dworowym

Licho

Spotkania z Lichem

Północnica

Wodnik

Moje spotkania z Wodnikiem

Zmora

Ze zmorą spotkania — Straszne to opowiadania

OPOWIEŚCI ŚWIĄTECZNE

Szczodre Gody 2020

Stary, Nowy Rok

Święta i Święta

Kupała 2020

Z cyklu "Historie Wierszowane" ukazały się:

Wstęp

Ten tomik wierszyków i wierszydeł poświęcam naszym, prasłowiańskim korzeniom. Dzięki wytrwałości, pracowitości i zachowaniu wierności tradycji i kulturze przez naszych Przodków, dziś jesteśmy kim jesteśmy.

Sława Bogom naszych Przodków!

Sława naszym Przodkom!

Sława Im, Sława, Sława!

Szczególne Podziękowania dla Autorki zdjęć:

Ewy Jabłońskiej.

Ewo — jesteś Wielka

„Kiedy Słońce było Bogiem”

Nasza przyszłość to Dzieci nasze,

Dni dzisiejsze historią wsparte.

Swe korzenie znajdujemy,

Przodkom za to dziękujemy.

Wokół wszyscy zapomnieli,

Skąd na świecie tym się wzięli.

My wciąż wierni Swarogowi,

Oddawalim mu pokłony.

Zanim nowe do nas przyszło,

Zanim ochrzcił się Ksiądz Mieszko.

My Peruna czcilim szczerze,

I wojowie, wolni kmiecie.

Nim kaplice wraz z krzyżami,

Wzięły patron nad drogami.

Czcilim własne mądre Bogi,

Czy kto panem, czy ubogi.

Czytasz mój potomku młody,

Starą Baśń — otwierasz oczy.

Myślisz, że to bajki, mity,

A my właśnie tako żylim.

Tedy w wolnej krótkiej chwili,

Wspomnij swoich przodków wszystkich,

Polan, Wiślan, tych ze Żmudzi,

Niech słowiańska krew się zbudzi.

Swaróg

[picture]

Autor zdjęcia © Ewa Jabłońska

Nieba, ognia Pan i Władca,

Jest patronem też kowalstwa.

Wstaje rano daje życie,

Ciepłem darzy nas sowicie.

Czasem chmury ciemne, groźne,

Zasłaniają piękne Słońce.

I czekamy z niepokojem,

Kiedy wróci Dobry Ogień.

Moje spotkania ze Swarogiem

Rano wstaję na Kupale,

Słońcu wnet hołdy oddaję.

Myśląc sobie o spotkaniach,

Ze Swarogiem o porankach.

Dnia każdego w długim roku,

Budzę się jak zawsze w bloku.

I wyglądam przez swe okna,

Czy nie ujrzę czasem Słońca.

Latem miło się obudzić,

W Słońce spojrzeć — oczy zmrużyć.

Lecz jesienią tudzież Zimą,

Wstawać wcale nie jest miło.

Więc gdy tylko Słońce wstaje,

Wnet Mu hołdy wsze oddaję.

Ciesząc się, że w Grudniu nawet,

Swaróg miłe ciepło daje.

Leszy

[picture]

Autor zdjęcia © Ewa Jabłońska

Wielki Władca leśnej głuszy,

Wie co gra nam ludziom w duszy.

Włada w lesie każdym drzewem,

Małym, dużym nawet krzewem.

Kiedy wkraczasz w Jego włości,

I chcesz tutaj się ugościć.

Leszy weźmie Cię w opiekę,

Gdy szanować Jego będziesz.

Moje spotkania z Leszym

Oto puszcza niezgłębiona,

Stanęła na Twojej drodze.

Ciemna, nieprzenikniona,

Cicha a milcząca srodze.

Szelesty chociaż z daleka,

Dochodzą jednak do uszu.

To Leszy wśród drzew przemyka,

Pan, Władca leśnego ludu.

Bo Leszy ma swych poddanych,

O których dbać mu przypadło.

Zazdrośnie strzeże tych małych,

I tych co dopadła już starość.

Więc gdy się zapuszczasz w knieje,

Skorzystać zechcesz z polany.

Pokłoń się Władcy nim wejdziesz,

Spraw by las — czuł się kochany.

Perun

Oto Perun gromowładny,

Stworzył Ziemię z bratem własnym.

Perun włada ziemią całą,

I na lewo i na prawo.

Jego znakiem Dąb rozrosły,

Czerstwy, Zdrowy i Żywotny.

Wojom mężnym patronuje,

W bitwach zdrowia ich pilnuje.

Moje spotkania z Perunem

W samym środku polnej drogi,

Deszcz zaskoczył nas dość srogi.

„Nic to” myśląc dalej brniemy,

Do obozu dojść dziś chcemy.

Rozmawiamy o opadach,

Znowu w deszczu więc w opałach.

Nawet głośno się śmiejemy,

Że podlani urośniemy.

Nagle błysk przeleciał szybko,

Grzmot wzmocniony poprzez echo.

Perun głosem swoim mężnym,

Każe milczeć nam śmiertelnym.

Przyśpieszamy swego kroku,

I w milczeniu już idziemy.

Aby dotrzeć jak co roku,

Do obozu gdzie spoczniemy.

Weles

Koniec darmowego fragmentu książki.

Zachęcamy do zakupu pełnej wersji.