Mariusz Parlicki

Osądy ostateczne i niecierpiące zwłoki

Satyry, bajki, moskaliki, fraszki i epitafia

© Mariusz Parlicki, 2019

Szósty tomik w literackim dorobku krakowskiego poety i satyryka Mariusza Parlickiego „Osądy ostateczne i niecierpiące zwłoki” to zbiór pełnych humoru, nie tylko czarnego, choć przede wszystkim, wierszy. Satyry i bajki, moskaliki, fraszki i epitafia, czyli poezja lekka, łatwa i przyjemna na dzień dobry i na dobranoc.

ISBN 978-83-8189-487-6

Książka powstała w inteligentnym systemie wydawniczym Ridero

Spis treści

Osądy ostateczne i niecierpiące zwłoki

Satyry i bajki

O pewnej poetce

Hipokrates i kasa chorych

Historia prawie romantyczna

Palma

Smok Okołowawelski

Walentynki po polsku

Kot poety

Mityczna impreza

Puszczyk — bajka dla dorosłych

Bajka o pewnym chamie i dziarskiej staruszce

Marsz czyli draka w Grodzie Kraka

Moskaliki europejskie

„Gdy ktoś powie, że w Albanii…”

„A ktoś powie, że Andorczyk…”

„Gdy ktoś uzna, że Angole…”

„Gdy o Austrii ktoś bezczelnie…”

„Gdy ktoś stwierdzi: — Belg z Antwerpii…”

„A kto powie — w Białorusi…”

„— Bośnia leży na Bałkanach …”

„Gdy ktoś powie, że w Bułgarii…”

„A kto powie, że Chorwaci…”

„Kto powie, że w Czarnogórze…”

„Gdy ktoś zechce zaś o Czechu…”

„Gdy ktoś powie: — Cypryjczycy…”

„A kto powie, że Duńczycy…”

„Kto stwierdzi, widząc Estonię…”

„Kto mi powie, że Finowie…”

„Kto zaświadczy, ze Francuzi…”

„Kto o Grekach sąd wyrazi…”

„Kto śmie twierdzić, że Gruzini…”

„A kto stwierdzi, że Hiszpanie…”

„O Holandii kto bezmyślnie…”

„Kto powie o Irlandczyku…”

„— Islandczycy — gdy ktoś skłamie…”

„Kto powie, że Kazachowie…”

„Gdy ktoś powie, że Kosowo…”

„Kto powie, że w Liechtensteinie…”

„Kto mi powie, że Litwini…”

„Gdy ktoś na Luksemburczyka…”

„A kto powie, że na Łotwę…”

„Jeśli powie ktoś, że Skopie…”

„Kto powie, że Maltańczycy…”

„Gdy ktoś powie że w Mołdawii…”

„Gdy ktoś powie, że Monako…”

„Kto uważa, że dziś w Niemczech…”

„Gdy ktoś powie o Norwegu…”

„Gdy ktoś powie, że Polacy…”

„Gdy ktoś powie, w Portugalii…”

„Zaś kto krzyknie, że Rosjanie…”

„O Rumunii, gdy ktoś palnie…”

„Kto powie, że San Marino…”

„A gdy powie ktoś o Serbie…”

„Gdy ktoś powie: — na Słowacji…”

„Gdy ktoś powie, że Słowenia…”

„— Szkot pod kiltem nie ma gaci! …”

„Gdy ktoś powie o Szwajcarze…”

„Kto o Szwedach się wyrazi…”

„Gdy ktoś powie mi, że Turek…”

„Gdy ktoś powie — Ukraińca…”

„Jeśli powie ktoś, że Walia…”

„Kto powie, że w Watykanie…”

„Gdy ktoś powie, że z Węgierek…”

„Kto zaś z Włochów będzie szydził…”

Fraszki

Twardziel

Gwiazda

Nie w porę

O porzuconej łyżwiarce

Kto poetom przyprawia rogi?

Refleksja

Bezdzietny copywriter

Fun

Garnuszek

Na Pawła Kukiza

Na Krzysztofa Ibisza

Wpływowa

O pewnym uczniu i pewnym napisie

Wniosek formalny

O IPN i Magdalence

Balet

Psychiatra

Nieudacznik

Historia pewnego poczęcia

Żony inwestorów giełdowych

Pisarz

Absolwent

O piłach i drwalach

Całuśny

Proboszcz z Pruszkowa

Marynarz

Stewardesa — narkomanka

Żona lotnika

O bardzo ciepłej dziewczynie

O sztukach pięknych

Wzięty kawaler

Paranoiczka

Poradnictwo małżeńskie

Otwarty związek

Filon

Egoista rekonwalescent

Dyrygent — onanista

Ekshibicjonista

Puszczalska

Celebrytka

Słoń i słonica

Kanibal

Wyrzut himalaistki

Bezpłodny

Wpadka

Skok w bok z szulerem

Pobożny wyborca

Śmierć flegmatyka

Galerianka

Labilna

Wampir

O niedoszłym rozwodniku

O rogaczu

O alkoholiku spirytualiście

O Ikarze

O pewnym chłopie i Jagnie

Nie samym chlebem

Chleba naszego…

Piekarz i Zochna

Epitafia

Epitafium początkującego golfisty

Epitafium wyrodnej matki

Epitafium zgrywusa

Epitafium zakały rodu

Epitafium urzędnika

Epitafium otyłej

Epitafium ulicznicy

Epitafium króliczka Playboya

Epitafium donatora

Epitafium górnika

Epitafium uczestników pogrzebu

Epitafium Don Juana

Epitafium idealnej modelki

Epitafium geologa

Epitafium zawianego

Epitafium dziecioroba

Epitafium wróżbity

Epitafium bacy pijaka

Epitafium narkomana

Epitafium seksbomby

Epitafium fryzjerki

Epitafium zmiażdżonego

Epitafium totalitarnych przywódców

Epitafium głowy rodziny

Epitafium pogrzebanego żywcem

Epitafium szulera

Epitafium obłożnie chorej

Epitafium twórcy epitafiów

Epitafium koguta

Epitafium garbusa

Epitafium podróżnika

Epitafium ekologa

Epitafium tłustej baby

Epitafium trędowatej

Epitafium więziennego klawisza

Epitafium niemiłych braci

Epitafium tapicera

Epitafium tancerki erotycznej

Epitafium uniewinnionego

Epitafium kredytobiorcy

Epitafium sapera

Epitafium politycznego wroga

Epitafium ogrodnika

Epitafium kręta

Epitafium UB-eka

Epitafium bliskiego sąsiada

Epitafium polityka

Epitafium świętej

Epitafium pewnej panienki

Epitafium gruźlika

Epitafium teściowej i zięcia

Epitafium depresyjnego

Epitafium skremowanego kominiarza

Epitafium grabarza

Epitafium mieszkańców osiedla

Epitafium chojraka

Epitafium kierowcy rajdowego

Epitafium maratończyka

Epitafium małżeństwa

Epitafium sklerotyczki

Epitafium i epitalamium w jednym

Epitafium ekonomisty

Epitafium obżarciucha

Epitafium zgniłego faraona

Epitafium psa

Epitafium siostry Antka — Rozalki

Epitafium Kim Ir Sena

Epitafium archeologa

Epitafium niedolnej naśladowczyni Cezara

Epitafium oszczercy

Epitafium krawcowej

Epitafium niedorozwiniętego

Epitafium kochanka

Epitafium treserki dzikich zwierząt

Epitafium sławnej niesławnej

Epitafium niepowstałe

Epitafium sobka

Epitafium Hinduski

Epitafium ogrodniczki

Nota o autorze

Satyry i bajki

O pewnej poetce

Z pewną poetką nie chce nikt

zostać za żadną cenę,

bo nie dość, że wciąż wenę ma,

to wciąż ma też migrenę.

Poetka bardzo płodna jest,

Jej wierszy nikt nie zliczy.

Raz, gdy czytała je, to pies

powiesił się na smyczy.

Słysząc te wiersze kaktus zwiądł,

pół litra się wypiło,

tak wzruszył się, że wysiadł prąd

i ciemno się zrobiło.

Przyszedł elektryk — chłop jak dąb,

na imię miał Eugeniusz

i go poraził, lecz nie prąd,

a tej poetki geniusz.

Elektryk skonał, ale wpierw

dopuścił się herezji,

bo błagał, by go chował ksiądz,

lecz prozą, bez poezji.

Choć trup się wkoło gęsto słał,

a łeb poetce pękał,

ona tworzyła wierząc, że

ma głębszy sens ta męka.

Gdybym mógł, Nobla bym jej dał,

dorzucił cztery Nike,

byleby była z nami już

nie ciałem, lecz pomnikiem.

Dobrych poetek wiele znam,

więc was przestrzegam jeno,

przed tą, u której miesza się

migrena razem z weną.

Hipokrates i kasa chorych

Przychodzi baba do lekarki,

a ściślej do ginekologa

i mówi: — droga Pani doktor…

(faktycznie doktor była droga)

wiem, że jest Pani specjalistką,

która ma wśród pacjentek wzięcie,

więc może Pani mi pomoże

urodzić przez cesarskie cięcie.

Lekarka strasznie się wzburzyła:

— Prosi mnie Pani o zbyt wiele,

tu nie ma podstaw do cesarki,

a przecież „primum non nocere”.

Lecz baba strasznie nalegała…

Lekarka miała problem spory,

bo choć jej płacił Fundusz Zdrowia,

lubiła także „kasę chorych”,

a więc odrzekła do pacjentki:

— Kochana nie wiesz, co ja czuję,

chciałabym pomóc Ci lecz zrozum,

to bardzo wiele mnie kosztuje,

ja mam zasady, ty masz problem,

lecz nie opuszczę Cię w potrzebie

i tyle, co mnie to kosztuje,

tyle kosztować będzie Ciebie.

Tu padła kwota warta tego,

by rozstać się z etycznym mitem.

Tak w naszym kraju się przemienia

Hipokratesa w hipokrytę.

Historia prawie romantyczna

Pamiętam było popołudnie,

plaża kipiała ludzi tłumem.

wpatrzony w morze na leżaku

siedziałem, z wolna żując gumę.

Nagle tuż obok przeszła ona,

trzymała w ręku coli puszkę.

Patrzyłem, gdy się przechylała

i drżałem, kiedy piła duszkiem.

Po brodzie ściekła jej kropelka

coli i wpadła w piach, jak jantar,

wzrastała we mnie żądza wielka,

czułem się, jak mityczny Tantal

Na kocu siadła nieopodal,

wiatr czule gładził ją po włosach

i drażnił ją, nie pozwalając,

by zapaliła papierosa.

Zerwałem się, podbiegłem do niej,

chciałem powiedzieć jej tak wiele,

lecz ona zamiast moich wyznań,

chciała… sto złoty za numerek.

Palma

W Ogrodzie Botanicznym

pani niezwykle miła

każdego uprzedzała,

że palma im odbiła.

Aż jeden pan psychiatrę

przywołał tu z karetką.

Psychiatra wszystkich zbadał

i odrzekł bardzo ciepło:

— Proszę mnie częściej wzywać,

będę szczęśliwy cały,

jeżeli nadal będą

palmy wam odbijały.

Lecz teraz muszę jechać,

bo pewnej grupie chłopców

na lekcji geografii

globus się całkiem popsuł”.

Smok Okołowawelski

Przy Smoczej Jamie u stóp Wawelu

rzecz stała się niezwyczajna…,

smok się pojawił, lecz nie Wawelski,

bo z metką — Made in China.

Z autokarów wybiegły dzieci,

nauczycielki i mamy,

na Wawel pójdą, jak starczy czasu,

bo najpierw pójdą pod kramy.

— O rany smoki — zawołał Józio

i w portfeliku już szpera,

a mnie by chciało siarką się zionąć,

bierze mnie jasna cholera.

Bo tego smoka to już widziałem

przy Loch Ness i w Kapadocji,

nad morzem, w górach i na Mazurach

aż i tu się napatoczył.

Gdyby wyrzeźbił go z lipy góral

lub krakus wypalił go z gliny,

twórca ludowy spod Częstochowy,

czy krawiec uszył z Kasiny.

Ale niestety, wszelkie pamiątki,

Jak Polska długa, szeroka,

chociaż są z Polski, to tak naprawdę

są z Kraju Wielkiego Smoka.

Jak z tym zalewem dziadostwa walczyć?

Daremna tu połajanka,

więc może sypnąć niczym Dratewka

siarkę do brzuszka baranka?

Pomysł ten sprawdził się przed wiekami,

lecz dzisiaj czasy są inne,

więc pozostaje mi tylko wierzyć,

że zmienią się gusta dziecinne.

Walentynki po polsku

Jeszcze człowiek na dobre nie rozebrał choinki

i kredytu nie spłacił za święta,

A tu co? W kalendarzu napis jest „Walentynki”,

więc mnie miłość dziś musi opętać.

W telewizji pan premier mówi mi że mnie kocha,

a ja wierzę mu, chociaż to lipa,

czytam jakiś romansik, by od serca poszlochać.

miłość szerzy się dzisiaj, jak grypa.

Już w markecie kupiłem serce krwisto-czerwone —

tak tandetne i drogie, aż boli,

ale przecież czymś muszę obdarować mą żonę

bym mógł z nią pofiglować do woli.

Z radia sączy się Villas, świece stoją na stole,

w mikrofali już pizza się grzeje…

Muszę radio pogłośnić, bo za ścianą mój sąsiad

już na dobre z sąsiadką szaleje.

— Po co Dzień Zakochanych ktoś wymyślił? —

rozmyślam i już wiem — żeby lepiej się żyło.

Gdy się chorzy źle czują, a lekarze strajkują,

może tylko uleczyć ich miłość.

Kot poety

Kota poety poznasz po tym,

że ma awersję do roboty

i po tym, że niezłomnie wierzy,

że jest piękniejszy od poezji.

Z osobliwości tych wynika,

że kot poety, prozaika,

sprzątaczki, operowej divy…

to leniuch wielce urodziwy,

Wręcz powiem, by mnie nie podrapał,

to leniuch — ósme cudo świata.

Kota poety zwykle spotkasz,

jak śpi na biurku swego pana,

na kartkach, książkach, bibelotkach

lub tak po prostu — na kolanach.

Gdy pod nim leży Twój długopis,

a tak niestety często bywa,

wena wpierw czeka, potem jak tusz

spod brzucha kota gdzieś odpływa.

Kiedy poety kota głaszczesz,

gdy słodki powiesz mu komplement,

kot ziewa, rozdziawiając paszczę

i mrukiem daje znać, że drzemie.

Kota poety gdy posłuchasz,

smyrając przy tym go pod brodę,

odkryjesz jak kot poetycki,

współżyje z poetyckim kodem.

Kota poety gdy rozdrażnisz,

poetę złość, szlag jasny trafia

i wtedy miast epitalamiów

zaczyna tworzyć epitafia.

Kota poety trzeba kochać,

jak wszystkie koty. Bądźmy szczerzy.

To dzięki kotom gdzieś powstaje

taki z pazurem tom poezji.

Mityczna impreza

Tantal to tatuś chłopca Pelopsa.

W formie gulaszu, a może klopsa

przyrządził syna.

Wieść poszła w eter.

Doszła do wszystkich

oprócz Demeter —

całej w żałobie po stracie Kory,

toteż Pelopsa kawałek spory

zjadła Demeter, a potem spać,

nie mogła przez to ta Kory mać.

Morał — niech smutny człowiek uważa,

by nie zjadł syna gospodarza.

I morał drugi — pomyśl, czy zdrowe

jest to mielone i gulaszowe

w knajpie, czy w sklepie…

lub nie myśl,

lepiej.

Puszczyk — bajka dla dorosłych

Od plotek tłuszczy huczała puszcza,

bo puszczyk z pliszką w puszczy się puszczał.

Puścił się wtedy, mówiła sroka,

kiedy go żona spuściła z oka.

Wrócił od pliszki. Dostał po paszczy,

czyli po dziobie. Próżno się płaszczy,

Próżno wątpliwe racje wyłuszcza,

bo Puszczykowa mu nie odpuszcza.

A wręcz mu grozi, że w puszczę puści

wieść, że do siebie go nie dopuści.

By przed skandalem ustrzec się puszczyk

na dłuższą chwilę wybył do Ustrzyk.

Wrócił po roku w dziobie z prowiantem,

lecz już go żona puściła kantem.

Na próżno puszczyk w drzwi domu puka.

Dziś w jego dziupli już dzięcioł stuka.

Morał — gdy kiedyś zechcesz się puścić,

odpuść…, czasami warto odpuścić.

Bajka o pewnym chamie i dziarskiej staruszce

Przy stuletniej mogile prostak pewien i cham

dla zmarłego zaśpiewał: — Sto lat nie żyje nam.

Słysząc to, starowinka laską swą w łeb go trzasła,

teraz śpiewa pod nosem, że mu gwiazda już zgasła.

Tłum fetował staruszkę, bo jej czyn był wspaniały,

poszedł za nią do domu i jej przepił dom cały.

Potem była żałoba i w parafii, i w szkole,

bo ten domek przepili do cna, lecz metanolem.

Babcia siedzi za bimber i za chama pieśniarza,

reszta ziemię dziś gryzie, tak czasami się zdarza.

Morał z całej tej bajki Jest już jasny dla Ciebie?

Na cmentarzu nie śpiewaj, chyba że na pogrzebie.

Chociaż zmarli umarli, wiele miej ostrożności,

bo się dziwne zdarzają zbiegi okoliczności.

Marsz czyli draka w Grodzie Kraka

Różne miewał Kraków wiece,

marsze i pochody.

Jedne są w pamięci żywe,

Koniec darmowego fragmentu książki.

Zachęcamy do zakupu pełnej wersji.