Ryszard Lichwała

Efemeriady

Podziękowania:

Wiśniewska Agnieszka

© Ryszard Lichwała, 2024

Efemeriady to pierwszy zbiór wierszy Ryszarda Lichwały. Wiersze powstawały na przestrzeni ostatnich lat. Tomik oparty jest o osobiste doświadczenia autora, które zamknięte są w literach wierszy.

ISBN 978-83-8369-011-7

Książka powstała w inteligentnym systemie wydawniczym Ridero

Spis treści

Efemeriady

„odejdziemy stąd…”

Tuż tuż

„samotność nazywa się…”

Błąd statystyczny

Nadzieja

Pasażer

„Noc jest podróżą…”

„W oczekiwaniu…”

Biblijna miłość

„Utul mą namiętną potrzebę bliskości…”

„Wiem wiem…”

„Za górami…”

Aksjomaty

„Puste miejsce przy ławie…”

„Jutro obudzi nas słońce…”

„Obudź mnie…”

„Bywają takie wieczory…”

„Ze skrawków wspomnień…”

„Za mało…”

Szpitalny blues

„Zrób to…”

„zerkasz…”

Aborcja

Powidok

„ja tu jestem…”

Cichutko

Perfekcja

„za wcześnie…”

„dziś byłem…”

Po co ten płacz

Nerwy

„Milczenie odbija się echem…”

Opakowanie zastępcze

Wigilia

Nieobecność

Poranne deklinacje

Jakieś niemrawe to wszystko

„Narkotyczny tykot…”

„emigruję…”

Niedokończona rozmowa

Odwiedź mnie w niedzielę

„A kiedy słów ci zabraknie…”

„Zapomniani w pół zdania…”

Na nowy rok

„Prządka Losu…”

Tak mi się jakoś myśli poplątały

Wycieczka do skansenu

„Skryte myśli…”

„Jakiś wiersz dawno zapomniany…”

„Gdybym chciał odejść…”

„Dom jest tam, gdzie serce twoje…”

„Nie wszystkie schody zapraszają do nieba…”

Lazarus

Życie człowieka utkane jest z jego myśli.

Marek Aureliusz

***

odejdziemy stąd

z rozbitymi marzeniami

niespełnieni

zwiedzeni swą

niespotrzegawczością

Tuż tuż

jeszcze tylko parę razy

serce pęknie

pasikonik

o nieśmiertelności

opowie

zmartwychwstaniem

motyle

okłamią

jeszcze tylko parę razy

serce pęknie

***

samotność nazywa się

Weneja

samotnośc to

dziesięc tysięcy kroków

odmierzanych co dnia

monotonnym

marszem

samotność

to poranne zakupy

południowy obiad

i kolacja

przeżuwana

w ciszy

samotność

to beznamiętne

wędrowanie

po stronicach

wymyślonych światów

samotność

to ulga przed snem

i

poranne przerażenie

Błąd statystyczny

jestem rysą

na lśniącej podłodze

kubkiem z odłupanym uszkiem

łyżeczką nie do pary

samotnie w szufladzie leżącą

jestem niedokończonym okręgiem

półsłowem

ortograficzną gafą

słownikiem pełnym

wulgarnych określeń

jestem beznadzieją jutra

snem czarniejszym

od nocy

myślą zagubioną

Nadzieja

szepczesz

i szepczesz

bajki opowiadasz

proste myśli plączesz

bzdurami nęcisz

nowe światy obiecujesz

łzy w perły

zamieniasz

a ja tylko

o chwilę ciszy

proszę

zmęczony już tobą jestem

Pasażer

Są pociągi

Które

Jeżdżą tylko w jednym kierunku

Nie powracają

Nie zakręcają

Nie ma przesiadek

Biletów

Nie ma konduktorów

(bo i po co)

Stacji pośrednich

Postojów

Współpasażerów

Nikt nie wsiada

Nikt nie wysiada

Są pociągi

Które

Dojeżdżają

Do Nikąd

Monotonne

Bezpłciowe

Milczące

***

Noc jest podróżą

Ku brzaskowi

Łza poprzedza

uśmiech

Burza jest obietnicą

spokoju

Wzburzone morze

ozdobi brzeg bursztynem

Tylko samotność

Zabija dni

Bezdusznie

Beznadziejnie

Irytujące

Szczerzy kły

Za każdym zakrętem

***

W oczekiwaniu

W bólu i uldze

W nadziei która

złudzeniem

omamem

We łzie

która po policzku

już nie spływa

W sercu

które umilkło

za życia

W spojrzeniu

coraz bardziej

zdziwionym

W snach

które nie przepowiedziały

niczego

W uporze

W nienawiści

W wybaczeniu

W nadziei rozgrzeszenia

W łagodności i gniewie

Trwam

Biblijna miłość

I gdybym nawet

Najpiękniejszy pałac miał

Koniec darmowego fragmentu książki.

Zachęcamy do zakupu pełnej wersji.