Arkadiusz Baranowicz

CZARNE PAPIRUSY

Redaktor Yvonne Horn

Korektor Sandra Olejniczak

Projektant okładki FormaPressAB Poland

© Arkadiusz Baranowicz, 2026

© FormaPressAB Poland, projekt okładki, 2026

„Czarne papirusy” to zbiór opowieści o tym, co w człowieku najciemniejsze, najkruchsze i najprawdziwsze. Historie o miłości, stracie i przeznaczeniu dotykają chwil bezpowrotnie zmieniających życie. W ten świat, gęsty od niepokoju i ukrytych znaczeń, wkracza się z ciekawością, a opuszcza go z drżeniem. Każdy tekst otwiera nową przestrzeń lęku, tęsknoty oraz pytań bez prostych odpowiedzi.

Książka wyłącznie dla dorosłych (18+).

ISBN 978-83-8440-848-3

Książka powstała w inteligentnym systemie wydawniczym Ridero

„Żadne drzewo nie wzrośnie do nieba,

jeśli jego korzenie nie sięgną piekła.”

— Carl Gustav Jung

OD AUTORA

Nie ukrywam: pisałem tę książkę z pełną świadomością, że niektóre postacie, miejsca i sytuacje mogą wydać się znajome. Jeśli w pamięci czytelnika pojawi się błysk rozpoznania — nie musi to być przypadek. Czasem rzeczywistość zostawia ślady tak wyraźne, że literatura nie ma prawa udawać, iż ich nie dostrzega. Właśnie dlatego podobieństwa, które mogą się nasuwać, bywają w tej opowieści zamierzone: wynikają z mojego wyboru i z potrzeby ujęcia prawdy w formę, która potrafi ją udźwignąć.

Fundamentem tych opowieści są fakty: autentyczne ludzkie losy oraz konkretne punkty na mapie, które stały się zaczynem literackiej kreacji. Fabuła, oniryzm i nadbudowa wyobraźni pełnią tu rolę narzędzi — mają nadać prawdzie należytą jaskrawość, wyostrzyć jej kontury i przeniknąć do tych pokładów wrażliwości, gdzie rzeczywistość, pozbawiona ochronnego filtra literatury, okazuje się zbyt dotkliwa, by mierzyć się z nią bez mrugnięcia okiem.

Cienie postaci i miejsca, które mogą wydać się znajome, nie służą demaskacji, lecz są próbą ukazania uniwersalnych mechanizmów: napięć, krzywd i pęknięć — a przede wszystkim tego, co w nas ocalało i pozostaje niezniszczalne. Niech wybrzmi to z całą mocą: te opowieści nie są wymierzone w żadnego człowieka i nie powstały, by budzić nienawiść.

Moim zamiarem nie było naruszanie sacrum czyichkolwiek uczuć religijnych ani stygmatyzowanie jakiejkolwiek rasy, narodu czy kręgu kulturowego. Szacunek dla drugiego człowieka — w całym bogactwie jego tożsamości, w tym osób tworzących społeczność LGBT+ — pozostaje dla mnie wartością nienaruszalną i najwyższą.

To literatura, która prowokuje do refleksji i może budzić silne emocje, ale nigdy nie służy wykluczeniu. Jeśli w tej narracji pojawia się ostrość, wypływa ona wyłącznie z natury tematu i z prawdy, która domaga się pełnego światła, bez taryfy ulgowej — nie zaś z intencji uderzenia w kogokolwiek.

Wszystko, co tu przeczytacie, jest moim świadomym głosem o świecie, który nas otacza — w całym jego skomplikowaniu, pięknie i bezwzględności. A jeśli ta książka ma po sobie coś zostawić, niech będzie to ślad myśli, nie piętno.

Arkadiusz Baranowicz

Ruda Śląska, marzec 2026 r.

PROLOG

Istnieje w sercu tej ziemi, tu, gdzie Śląsk poci się rdzą i węglowym pyłem, taka godzina, której nie znajdziecie na żadnym zegarze. To czas bezkrólewia, martwe pole między trzecim a czwartym uderzeniem nocy. Wtedy Ruda Śląska, Katowice i Bytom zastygają w sennym paraliżu, a dym z kominów nie jest już trucizną, lecz gęstym, siwym oddechem samej ziemi, która przez chwilę próbuje wyznać niebu swoje winy. To w tym mroku, gdy latarnie zmieniają mokry asfalt w rzeki płynnej rtęci, rzeczywistość traci swoją ciągłość. Pęka.

Przez całe lata uczyłem się w te pęknięcia wkładać palce. Nie jestem pisarzem, który karmi się iluzją liter. Jestem archeologiem chwil ostatecznych. Siedzę przy oknie, czując na karku lodowaty chłód bijący od szyby, i słucham głosów, których inni boją się usłyszeć nawet w najgłębszym pijackim zwidzie. Ludzie modlą się o święty spokój, ale spokój to tylko inna nazwa dla cmentarnej ciszy. Prawdziwe życie pulsuje w niepokoju. W tym nagłym, zwierzęcym drżeniu rąk, gdy dotykasz prawdy, która parzy duszę do samej kości.

Pojąłem to dopiero teraz — w wieku, w którym mężczyzna przestaje skrupulatnie liczyć lata, a zaczyna z narastającą trwogą inwentaryzować straty.

Powszechnie zwykło się mawiać, że życie jest długie. To wierutne kłamstwo. W rzeczywistości jest ono boleśnie, nieskończenie krótkie, choć utkane z miliardów drobin, które przesypują się nam przez palce niczym ostry, brudny piasek. Jednak w tej szarej masie zdarzają się świetliste okruchy. Chwile graniczne. Punkty, w których czas nagle zagina swoją trajektorię.

Prawdziwa egzystencja pulsuje wyłącznie tam, gdzie dochodzi do gwałtownych, rwanych wyładowań na styku duszy i materii. Wszystko, co w nas fundamentalne — obłędna namiętność, mordercza nienawiść, nagłe olśnienie łaską czy gęsty mrok ostatecznego upadku — kondensuje się w przestrzeni jednego, zachłannego oddechu. To w tych kilkunastu sekundach krystalizuje się nasza struktura: to wtedy rozstrzyga się, czy pod wpływem niewyobrażalnego ciśnienia losu wyjdziemy z nich jako diament, czy rozsypiemy się w garść bezużytecznego popiołu.

Wartości ludzkiego trwania nie odmierza się kartkami kalendarza, siwizną na skroniach, cyframi na koncie ani długością dróg, które zdążyliśmy przetrzeć. Życie mierzy się pęknięciami. Prawdziwie istniejemy tylko w tych mikroskopijnych szczelinach bytu, w rwanych ułamkach chwil, kiedy w monotonną codzienność wdziera się nagle oślepiający blask albo absolutna, lepka ciemność.

Właśnie te fragmenty, te krótkie rozbłyski świadomości na granicy bytu i nicości, zebrałem w jedno. Nie spisałem ich jednak na papierze. Papier jest zbyt nietrwały, zbyt podatny na kłamstwa atramentu.

Przede mną, na starym dębowym stole, spoczywają czarne papirusy.

Trzydzieści płatów sprasowanej nocy, niczym materie wypreparowane z samego jądra węgla — minerału, który miliony lat temu chłonął światło słońca, by potem zastygnąć w mroku i cierpieniu ziemi.

W dotyku przypominają skórę kogoś, kto ocalał z pożaru: są suche, szorstkie, a jednak emanują niepokojącym, wewnętrznym ciepłem. Noszą w sobie podskórną pamięć ognia.

Nie szukajcie na nich śladu atramentu ani rylca. Te zwoje reagują wyłącznie na blask. Aby wydrzeć im tajemnicę, trzeba poddać je kilku chwilom oślepiającej jasności waszego skupienia — uwagi tak gęstej i bezkompromisowej, że każde wasze najskrytsze pragnienie czy nienazwana jeszcze tęsknota zamienia się w rozżarzony do białości snop światła.

Dopiero wtedy czerń skapituluje, oddając ukryty w niej powidok ludzkiego losu, by po ułamku chwili znów zapaść się w absolutne, węglowe milczenie.

To moja własna Ewangelia. Nie spisana przez świętych, ale wydrapana światłem wyborów w trzewiach ludzkiego istnienia. Każdy z tych trzydziestu zwojów to horyzont zdarzeń, poza którym nie ma już powrotu do tego, kim byliśmy wcześniej.

Otwierasz Czytelniku tę książkę, myśląc, że przeczytasz o obcych ludziach.

Mylisz się.

Te historie są o Tobie. O Twoim głodzie i wewnętrznym strachu. W niej nie ma zbędnych słów. Są tylko te momenty rozciągnięte, rozebrane na czynniki pierwsze, prześwietlone rentgenem mojej wyobraźni.

Nie myśl, że czytasz o obcych ludziach. Bohaterowie, których tu spotkasz, są różni. Dzielą ich epoki, status, a nawet prawa fizyki. Zobaczysz ich takimi, jakimi są w punkcie krytycznym: pięknych w swym zepsuciu, mądrych w swoim obłędzie, zmysłowych w chwili ostatecznego pożegnania.

Papirusy są lustrami ustawionymi pod odpowiednimi kątami, w których widać każdą bliznę i każde ukryte pragnienie. Przejrzyj się w nich. Nie odwracaj wzroku. Zobacz swoje lęki, swoje żądze, swoją zdolność do wielkości i do sromotnego upadku. Zobacz, jak niewiele trzeba, by zmienić orbitę istnienia człowieczeństwa. Wystarczy mgnienie. Wystarczy jeden, rozedrgany do naga oddech. Wystarczy decyzja podjęta w ciszy, gdy nikt nie patrzy, a demony i anioły wstrzymują oddech.

Nazywam się Arkadiusz Baranowicz. Jestem jedynie powiernikiem tych czarnych zwojów — świadkiem chwil, w których czas przestaje odmierzać sekundy, a zaczyna płonąć.

A teraz, drogi Czytelniku, zaczerpnij powietrza. Niech ten wdech będzie długi, bolesny, bezlitośnie szczery. Nie szukaj klucza do tych treści — prawda nie uznaje zamków. Wystarczy spojrzenie. To twoja uwaga będzie krzesiwem; to ona sprawi, że martwy węgiel znów zacznie tętnić życiem tych, którzy odważyli się czuć zbyt mocno.

Masz tylko krótką chwilę, by zdecydować, czy rzucisz snop światła w tę otchłań, zanim węglowa czerń ponownie upomni się o to, co z takim trudem ocaliłem od zapomnienia.

Otwórz oczy.

Papirusy już lśnią wewnętrznym blaskiem.

Zapraszają cię do środka.

PAPIRUS 1
RZECZY PROSTE I OSTATNIE

„Blask powraca tylko do tych, którzy przetrwali noc w towarzystwie kogoś, kto nie odwrócił wzroku, gdy mrok stawał się nie do zniesienia…”

1

Julian umierał od wtorku, ale dopiero w czwartek wieczorem zrozumiał, że to już nie jest próba generalna. Pokój skurczył się. Kiedyś był całym światem — pełnym książek, map i zapachu tytoniu fajkowego. Teraz świat kończył się na krawędzi kołdry i na tapecie w drobne, wyblakłe kwiaty, którą znał na pamięć. Ból, ten wierny pies, który gryzł go w brzuch od miesięcy, nagle zasnął. Została po nim tylko wielka, biała cisza i chłód, który wpełzał od stóp w górę, jakby ciało powoli zamieniało się w kamień.

Mężczyzna nie bał się śmierci. Bał się brudu. Bał się tego upokorzenia fizjologią, tego, że odejdzie jako stary, śmierdzący przedmiot, a nie jako Profesor Filologii Klasycznej Uniwersytetu Śląskiego. Leżał we własnym pocie, spragniony, z językiem przyklejonym do podniebienia, patrząc na klamkę. Drzwi były zamknięte. Dzieci wyjechały do miast, które nigdy nie śpią. Sąsiedzi bali się zarazy smutku. Był sam. I wtedy, w tej godzinie najciemniejszej części nocy, kiedy cienie wydłużają się i zaczynają żyć własnym życiem, klamka drgnęła.

2

Nie weszła pielęgniarka w wykrochmalonym kitlu. Nie wszedł lekarz ze stetoskopem i surowym wyrazem twarzy. Weszła Magda. Dziewczyna ze wsi, ta, o której mówili, że jest „nie teges”, bo gadała do ptaków, zbierała dziurawe garnki i kolorowe guziki. Miała na sobie za duży męski sweter i gumiaki uwalane błotem. Pachniała deszczem, wilgocią lasu i dymem z ogniska. Nie zapukała. Śmierć i narodziny nie wymagają pukania.

Podeszła do łóżka. Chciał się zasłonić, schować swoją nędzę, swoją nagość, swoje wychudzone ciało, które zdradzało go w każdym calu.

— Idź sobie — zachrypiał. — Śmierdzę.

Uśmiechnęła się. Nie był to uśmiech wesoły, ale jasny. Taki, jakim matka uśmiecha się do dziecka, które wpadło w kałużę.

— Drzewa też śmierdzą, jak gniją, panie profesorze — powiedziała głosem spokojnym jak rzeka. — A potem rosną na nich najpiękniejsze grzyby. Ziemia wszystko przyjmie.

Postawiła na stoliku miskę z ciepłą wodą. Wrzuciła do niej garść suszonej lawendy, którą wyjęła z kieszeni.

— Nie trzeba — protestował słabo, gdy ściągała z niego mokrą pościel. — To niegodne.

— Niegodne to jest kraść lub bić słabszego — odparła, namaczając szarą, lnianą ścierkę. — Mycie jest jak modlitwa. Najstarsza ze wszystkich.

I zaczęła go myć. Robiła to z taką delikatnością, z jaką konserwator zabytków oczyszcza stare freski. Jej szorstkie, czerwone od pracy dłonie przesuwały się po jego zapadniętej klatce piersiowej, po sinych rękach, po stopach, które przeszły tysiące kilometrów, a teraz nie mogły przejść drogi do łazienki. W tym dotyku nie było obrzydzenia. Była akceptacja. Płakał. Łzy spływały mu po skroniach wprost na poduszkę. Nie płakał z bólu. Płakał, bo w tym prostym akcie — w cieple wody, w zapachu lawendy, w szorstkości ścierki — odzyskał godność. Magda nie przemywała jego ciała. Ona reperowała jego duszę. Spłukiwała z niego strach.

3

Kiedy przebrała go w czystą koszulę i zmieniła pościel na taką, która pachniała wiatrem — suszyła ją na dworze, uparcie, na przekór mgle — pokój zaczął się przeobrażać. Kontury szafy zmiękły i rozlały się jak cień.

Z kątów, tam gdzie latami osiadał kurz, zaczęły wynurzać się postacie. Znał je, rozpoznał. Matkę — w tej samej sukience w grochy, w której czterdzieści lat temu złożyli ją do trumny. Ojca — przesiąkniętego tytoniem. I Reksa, jego psa, merdającego ogonem w absolutnej ciszy. Nie byli straszni. Półprzezroczyści, jakby utkano ich z przędzy zmierzchu i pamięci. Siedzieli na krzesłach przy parapecie. Patrzyli. Czekali.

— Widzisz ich? — zapytał szeptem Magdę, która siedziała przy łóżku i trzymała go za rękę.

— Widzę — kiwnęła głową, nie patrząc w tamtą stronę. — Przyszli cię odprowadzić. Nikt nie powinien iść sam w taką drogę. Ciemno jest.

— Czy ja umieram?

— Pan się rodzi, profesorze. Tylko w drugą stronę. To zawsze boli przy przeciskaniu się przez drzwi.

Wyjęła z torby słoik. Odkręciła wieczko. Pokój wypełnił zapach lata: truskawki. Słodkie, nagrzane słońcem — leśne poziomki i truskawki.

— Nie mogę jeść — szepnął. — Żołądek…

— To nie dla żołądka. To dla serca. Żeby pan pamiętał smak świata, kiedy pan tam wejdzie.

Nabierała odrobinę musu na łyżeczkę i przykładała mu do ust. Smak był eksplozją. Był wszystkim, co dobre. Był dzieciństwem, był pierwszą miłością, był słońcem na twarzy, był śmiechem. Julian zamknął oczy. Czuł, jak ten smak rozchodzi się po nim, wypierając chłód. To była komunia. Najświętszy Sakrament Poziomki.

— Dobre — szepnął.

— Najlepsze — odparła. — Sama zbierałam. Na polanie pod lasem, tam, gdzie śpią sarny.

4

Godziny mijały. Oddech robił się płytszy i rzadszy, jakby oszczędzał powietrze na drogę. Postacie w pokoju podeszły bliżej. Matka położyła mu dłoń na czole, lecz on odebrał to jedynie jako chłodny powiew.

Julian bał się puścić rękę Magdy. Była jego kotwicą. Dopóki czuł pod palcami jej szorstką skórę, dopóty był jeszcze tutaj.

— Boję się — wyznał. Głos miał już tylko szelest. — Co tam jest?

Pochyliła się nad nim. W świetle świecy jej twarz była piękna — nie tą urodą z okładek, lecz pięknem starej ikony: cichym, cierpliwym, nie do zakwestionowania.

— Nie wiem, co tam jest, profesorze — powiedziała. — Ale wiem, co jest tutaj. Miłość. Ktoś panu umył nogi. Ktoś pana nakarmił. Ktoś trzyma pana za rękę. Skoro na tym padole łez możliwe są takie proste rzeczy… to myśli pan, że u źródła będzie gorzej?

Uśmiechnęła się, jakby odsunęła zasłonę o milimetr.

— Bóg nie wymyślił truskawek i dłoni drugiego człowieka po to, żeby potem wrzucić nas w nicość. To byłoby nielogiczne. A pan zawsze powtarzał, że logika jest ważna.

Uśmiechnął się słabo. Ten prawie niewidoczny ruch warg był jego ostatnim pojednaniem z nieuchronnym. Logika miłosierdzia — tak, to wreszcie miało sens: głęboki, metafizyczny, odnaleziony na końcu mozolnego życia.

Spojrzał na nią, choć wzrok odmawiał już posłuszeństwa i rozmywał świat w miękką, oniryczną plamę. Magda zlewała się z drżącym światłem świecy, stawała się częścią blasku, który nie parzył, tylko łagodnie tulił go do snu.

— Dziękuję — szepnął. — Za wodę. Za czas.

— Ciii… — położyła palec na jego ustach. — Nie trzeba słów. Słowa są ciężkie. Niech pan weźmie tylko ciszę.

To wystarczy.

5

Ostatni oddech przyszedł tuż przed świtem. Nie było walki ani charkotu. Było westchnienie ulgi — jak wtedy, gdy po długim marszu zdejmuje się wreszcie ciasne buty. Dłoń w ręce Magdy nagle stężała, zrobiła się ciężka i obca. Zegar na ścianie tykał dalej. Świat się nie zatrzymał. Gdzieś zaszczekał pies. Gdzieś ktoś nastawił wodę na kawę.

Siedziała jeszcze chwilę i gładziła stygnącą dłoń starca, jakby próbowała zapamiętać jej kształt. Postacie w kątach bladły, rozpływały się w porannej szarości. Zabrały go ze sobą. Już nie był sam.

Wstała, podeszła do okna i otworzyła je szeroko. Zimne, ostre powietrze wpadło do dusznego pokoju, niosąc zapach mokrej ziemi i świerków. Biała firanka wydęła się jak żagiel.

— Leć — szepnęła w pustkę. — Leć prosto, nie oglądaj się. Masz czyste nogi i smak poziomek na ustach. Jesteś gotowy.

Wróciła do łóżka. Zgasiła świecę; dym uniósł się cienką nitką ku sufitowi i zatańczył w przeciągu. Poprawiła kołdrę, naciągając ją na twarz Juliana — z czułością matki, która tuli dziecko do snu. Potem zebrała swoje rzeczy: miskę, ręcznik, słoik po truskawkach.

Wyszła z domu, nie zamykając drzwi na klucz. Śmierć już wyszła. Nie było przed kim zamykać.

Szła przez wieś w zabłoconych gumiakach, mijając ludzi, którzy spieszyli się do pracy, do pieniędzy, do swoich ważnych spraw. Patrzyli na nią z politowaniem.

„Głupia Magda” — myśleli. „Żyje jak żebrak. Gada do wiatru”.

Nie wiedzieli, że wraca z audiencji u Króla. Że przed chwilą zbudowała most między światami, używając tylko wody, ścierki i serca. Nie wiedzieli, że wszechświat — chwiejny, pękający w szwach — trzyma się właśnie na takich prostych rzeczach: na dłoniach, które w ostatniej chwili zaciskają się na palcach umierającego, kiedy dogasa ostatni blask świata.

Przystanęła na skraju drogi. Uniosła twarz ku niebu; świt zaczynał krwawić różem i złotem. Posłała nikły uśmiech w stronę niewidzialnego ptaka krążącego nad polami.

Czuła spokój. Świat — mimo swojej brutalności — nadal trwał w porządku.

PAPIRUS 2
CEKINY I SZARE MYDŁO

„Najbardziej przylegające do siebie dusze to te, które spotkały się w szczelinach własnych braków. Nie ma w tym ani czystości, ani ładu — jest tylko gęsta, duszna akceptacja tego, że ból drugiego człowieka stał się nagle równie realny, co nasz własny oddech…”

1

Klara uważała, że bieda ma zapach. Nie był to zapach brudu, jak sądzili ci, którzy oglądali nędzę tylko przez przyciemniane szyby limuzyn. Bieda pachniała gotowaną kapustą, chlorem i wiecznym zmęczeniem. Pachniała matematyką — nieustannym odejmowaniem: masła od chleba, światła od prądu, konieczności od godności.

Była matką trójki dzieci, co w języku urzędników opieki społecznej oznaczało „patologię powielaną”, a w języku Klary — trzy cuda świata upchnięte na trzydziestu metrach kwadratowych komunalnej wilgoci. Była niewidzialna. Kiedy szła ulicą w swoim spranym płaszczu koloru miejskiego chodnika, ludzie przechodzili przez nią jak przez hologram. Była „żebrakiem społecznym” — tą, która prosi spojrzeniem, przeprasza, że żyje, i zajmuje miejsce w kolejce do lekarza.

Tego wieczoru wszechświat postanowił dokręcić śrubę. Listopad zacinał deszczem ze śniegiem, który w Gliwicach miał konsystencję rozrzedzonego betonu. Stała na przystanku, trzymając na rękach czteroletniego Antosia. Mały płonął. Gorączka — czterdzieści stopni, oddech świszczący jak dziurawy akordeon. Astma? Zapalenie płuc? Anioł Śmierci testujący cierpliwość matki?

Karetka nie przyjeżdżała. Dyspozytorka kazała czekać. Autobus nie przyjeżdżał. Taksówki omijały ją szerokim łukiem, bo taryfiarze mają szósty zmysł do wykrywania pasażerów niewypłacalnych. Stała i czuła, jak jej serce pęka na tysiąc kawałków — cicho i bezszelestnie, jak tłuczone szkło pod wodą.

2

Maurycy Kowalski — bo tak miał w dowodzie — na użytek świata ochrzcił się jednak Maurycym von Hollen, był człowiekiem, który posiadał pół miasta, a drugie pół trzymał w szachu.

Prezes banku inwestycyjnego, poseł z ramienia partii konserwatywnej (o ironio losu, ty słodka prostytutko!), człowiek sukcesu. Miał żonę (oficjalną), dwóch kochanków (nieoficjalnych) i jeden sekret, większy niż dziura budżetowa.

Był, jak to sam określał, „kobietą uwięzioną w ciele mężczyzny sukcesu”. Ale nie byle jaką kobietą. Był Lolą.

Lola budziła się w nim w piątkowe wieczory. Kochała cekiny, pióra, szpilki o wysokości wieży Eiffla i makijaż, który sprawiłby, że drag queens z RuPaul’s Drag Race wyglądałyby przy niej jak mniszki.

Tego wieczoru wracał z tajnego balu przebierańców dla elity, która potrzebowała wentyla bezpieczeństwa. Jego szofer miał wolne. Prowadził więc sam swojego Maybacha.

Był ubrany w czerwoną suknię z jedwabnej tafty, wyszywaną kryształami Swarovskiego. Na głowie miał perukę w kolorze platynowego blondu, a na nogach szpilki Louboutina. Na to wszystko narzucił obszerny, męski prochowiec, ale umówmy się — prochowiec na sukni balowej wyglądał jak plandeka na Ferrari. Czuł się bosko. Czuł się wolny. I czuł się trochę głodny, więc myślał o zjedzeniu sushi.

Wtedy ją zobaczył. Szarą plamę na tle szarego miasta. Kobietę, która trzymała dziecko tak kurczowo, jakby chciała wcisnąć je z powrotem do łona, byle tylko je ogrzać. Był cynikiem. W polityce nauczył się, że litość to waluta dla frajerów. Ale Lola… Lola miała serce wielkie jak jej dekolt. Zwolnił. Maybach sunął po ulicy bezszelestnie jak rekin w oceanarium.

3

Zobaczyła, jak przy krawężniku zatrzymuje się czarna limuzyna. Szyba zsunęła się w dół. Spodziewała się starszego pana, który zaproponuje jej pieniądze w zamian za coś, czego od dawna nie miała już siły dawać. Zamiast tego zobaczyła twarz wyglądającą jak dzieło sztuki nowoczesnej: mocna szczęka biznesmena, oczy bankiera — ale powieki oprószone brokatem i usta pociągnięte szminką w kolorze kardynalskim.

— Wyglądasz, moja droga, jakbyś właśnie przegrała swoje życie na loterii — powiedział głos. Był głębokim barytonem, lecz modulowanym na manierę przedwojennej diwy. — Wsiadaj. Natychmiast. Zanim ten deszcz cię rozpuści.

Nie miała siły na pytania. Antoś charczał jej na ramieniu, gorący jak rozpalona cegła.

— On umiera — wyszeptała. — Muszę dostać się do szpitala. Proszę…

Drzwi otworzyły się z tym dyskretnym kliknięciem, za które szarzy ludzie płacą latami raty. Wsiadła, przyciskając dziecko do siebie. W środku pachniało skórą tapicerki i zapachem Chanel No. 5 — jakby ktoś próbował perfumami zagłuszyć fakt, że świat potrafi być brudny.

Dopiero wtedy zobaczyła kierowcę. Prochowiec rozchylił się, odsłaniając hektary czerwonej tkaniny sukni i nogi w rajstopach, które kosztowały więcej niż jej miesięczny czynsz.

— Matko Boska… — jęknęła. — Pan jest… Pani jest…

— Jestem skomplikowana… — ucięła Lola-Maurycy, wciskając gaz do dechy. — A teraz trzymaj się, bo będę łamać przepisy, które sam uchwalałem w zeszłym miesiącu.

Maybach wystrzelił. Maurycy prowadził jak szatan: wyprzedzał na trzeciego, trąbił, klął jak szewc — a jednak robił to z gracją arystokratki.

— Nie oddycha! — krzyknęła nagle, potrząsając dzieckiem bardziej z rozpaczy niż z rozsądku.

Antoś siniał.

Maurycy zahamował z piskiem opon na środku skrzyżowania.

— Daj mi go! — ryknął.

Odwrócił się gwałtownie. Wielkie, męskie dłonie — z perfekcyjnym manicure, jakby nawet w kryzysie miały obowiązek wyglądać na pewne siebie — chwyciły wątłe ciałko z taką stanowczością, jaką mają tylko ręce, które nie pytają, czy wolno, tylko wiedzą, że trzeba. Przez ułamek sekundy wyglądało to niemal nie na ratunek, lecz na decyzję.

Potem poszło już szybko. Instynkt poprowadził go lepiej niż rozum: ucisk, krótkie klepnięcie, precyzyjny ruch na granicy siły i delikatności — coś pomiędzy brutalnością a czułością, jakby życie zawsze wymagało obu naraz.

— Słuchaj mnie, mały gnojku — warknął, patrząc dziecku prosto w oczy. — Nie po to niszczę tapicerkę za pięćdziesiąt tysięcy euro, żebyś mi tu zszedł w limuzynie. Oddychaj. To rozkaz prezesa zarządu!

Antoś złapał nagle haust powietrza i zaczął ryczeć, jakby chciał nadrobić całą tę przerwę jednym krzykiem.

— No… — oddał dziecko matce. — Wrzeszczy. To dobrze. Znaczy, że żyje. Jak prawdziwy Polak: najpierw dusi się wypłatą, a potem oddycha kredytami.

4

Wpadli na SOR równie niespodziewanie jak zagubiona ukraińska rakieta. Klara — szara, mokra, z płaczącym dzieckiem. I on/ona — prawie dwumetrowa walkiria w czerwonej sukni, bez prochowca (został w aucie, bo przeszkadzał w biegu), w szpilkach stukających o linoleum jak werble.

Recepcjonistka przy okienku zamarła z kanapką w połowie drogi do ust. Lekarz dyżurny, młody rezydent, wyglądał, jakby zobaczył koniec świata.

— Dziecko się dusi! — Maurycy zagrzmiał głosem, którym zwykł uciszać opozycję. — Natychmiast tlen, sterydy i co tam jeszcze macie w tym przybytku NFZ-u!

— Ale… pan… pani… kolejka… dokumenty… — jąkał lekarz.

Mężczyzna oparł dłonie na blacie. Czerwone paznokcie stuknęły o plastik.

— Słuchaj mnie uważnie, zakompleksiony Eskulapie — zniżył głos do mrocznego szeptu. — Jestem Maurycy von Hollen. Jutro mogę kupić ten szpital i zamienić go w kartoflisko. A pojutrze mogę sprawić, że twoja kariera skończy się na wypisywaniu recept na maść na hemoroidy w Pcimiu Dolnym. Ratuj to dziecko. Natychmiast!

Lekarz nie dyskutował. Władza ma swój zapach, nawet jeśli jest ubrana w cekiny. Antosia zabrano.

Matka została na korytarzu. Osunęła się na plastikowe krzesełko, chowając twarz w dłoniach.

On usiadł obok. Wyglądał absurdalnie — jak rajski ptak w klatce dla szarych wróbli. Ludzie w poczekalni gapili się na niego bezwstydnie. Jakiś dresiarz ze złamaną ręką rechotał pod nosem.

Spojrzał na młodziaka. Wyjął z torebki puderniczkę, poprawił makijaż i powiedział głośno, spokojnie:

— Co się gapisz, gumisiu? Nigdy nie widziałeś transanioła stróża na etacie?

Dresiarz zamilkł.

Kobieta podniosła głowę.

— Dlaczego pan to robi? — zapytała. — Przecież ja jestem nikim…

Westchnął — tak głęboko, jakby właśnie zszedł ze szczytu… tyle że po czerwonym dywanie. Zdjął jedną szpilkę i rozmasował ogromną stopę z ulgą człowieka, który przez chwilę nie musi być ani prezesem, ani Lolą, ani legendą z plotek — tylko kimś, kogo zwyczajnie boli.

— Moja droga… — powiedział ciszej. — Wszyscy jesteśmy nikim, dopóki ktoś nas nie pokocha. A poza tym… mam słabość do dramatycznych scenariuszy. Uratowanie twojego dziecka było jedyną przyzwoitą rzeczą, jaką zrobiłem od wyborów w 2015 roku.

5

Antoś był już bezpieczny. Siedzieli na korytarzu, popijając najgorszą kawę świata z automatu — tę, która smakuje jak gorąca woda z wyrzutami sumienia. Patrzyła kątem oka na tego dziwnego człowieka. Widziała grubą warstwę podkładu, która zaczynała spływać z czoła. Widziała przekrzywioną perukę. Widziała „transwestytę-śmieszka”, jak nazwałby go brukowiec. Ale widziała też coś więcej: oczy człowieka śmiertelnie zmęczonego udawaniem.

— Jest pan piękny — powiedziała nagle.

Parsknął śmiechem, omal nie krztusząc się kawą.

— Piękna to była Sophia Loren w „Arabesce”. Ja jestem groteskowy. Jestem politykiem w sukience, moja droga. Oksymoron chodzący na dwóch nogach.

— Nie — pokręciła głową.

Dotknęła jego dłoni. Jej spracowane, szorstkie palce zetknęły się z jego wypielęgnowaną skórą — i w tym geście, zwykłym jak podanie kubka wody spragnionemu, było coś z rozpoznania człowieczeństwa.

— Jest pan jedynym prawdziwym człowiekiem, jakiego spotkałam od lat — powiedziała ciszej. — Wszyscy inni noszą maski. Pan… pani ma prawdę na wierzchu. To wymaga odwagi. Ja jestem biedna, ale pan jest samotny. A samotność to najgorszy rodzaj biedy.

Zamilkł. Po raz pierwszy od lat zabrakło mu riposty. Spojrzał na kobietę w znoszonym swetrze, na tego „żebraka społecznego”, jakby określił ją system — i zrozumiał, że ona widzi go lepiej niż żona, lepiej niż wyborcy, lepiej niż lustro.

— Masz na imię Klara, prawda? — zapytał cicho.

— Tak.

— Klaro… — powtórzył, jakby smakował to imię. — Czy w twoim świecie, w tym świecie, gdzie liczy się każdy grosz, jest jeszcze miejsce na trochę koloru?

Kobieta uśmiechnęła się smutno.

— W moim świecie brakuje wszystkiego. Ale najbardziej brakuje śmiechu.

— Cóż… — odstawił kubek, jakby podejmował decyzję. Wstał i poprawił cisnący go biustonosz z miną człowieka, który wolałby poprawiać budżet państwa, ale los miał swoje poczucie humoru. — Jestem w tym ekspertem.

Zawahał się na ułamek sekundy, po czym dodał już rzeczowo, prawie urzędowo:

— I, co zabawne, jestem też właścicielem kamienicy, w której akurat zwolniło się mieszkanie dozorcy. Praca lekka, pensja przyzwoita. A szef… Uniósł brew. — Szef bywa ekscentryczny. Czasem wpadnie na kawę w strusich piórach. Ale zawsze płaci na czas.

6

To nie był romans z okładek Harlequina. Nie poszli do łóżka — On wolał chłopców, ona wolała święty spokój. Ale to była miłość. Taka, która polega na tym, że dwoje rozbitków buduje sobie tratwę.

Dostała pracę, godność i dom. Jej dzieci — Tymek, Zuzia i uratowany Antoś — zyskały najdziwniejszego „wujka” na świecie: uczył je, że bycie innym jest supermocą, nie wadą.

A Maurycy? Maurycy zyskał miejsce, w którym mógł założyć perukę i nie musiał wkładać garnituru. Mógł siedzieć w kuchni Klary — w ekstrawaganckiej kreacji i pełnym makijażu — jeść pomidorową i słuchać, jak Zuzia opowiada o szkole, jakby w tych jej drobnych zdaniach mieściły się wszystkie wiadomości świata.

Czy ludzie gadali? Oczywiście, że gadali. „Bogacz i nędzarka”. „Poseł i sprzątaczka”. „Prezes i dozorczyni”. Ale oni mieli to gdzieś. Głęboko gdzieś…

Pewnego wieczoru, gdy cerowała skarpetki (bo nawyków trudno się pozbyć), a Maurycy — jako Lola — przyszywał cekiny do nowej kreacji, spojrzeli na siebie.

— Wiesz co? — powiedział, celując nitką w ucho igły.

— Co, Lolo?

— Jesteśmy arcydziełami.

— Jesteśmy kiczem, mój drogi — zaśmiała się.

— Kochanie… — mrugnął okiem, które lśniło od brokatu i szczęścia. — Największe arcydzieła Boga są zawsze trochę kiczowate. Spójrz na zachód słońca albo na dziobaka. My tylko wpisujemy się w ten boski kabaret.

Za oknem padał śnieg, cichy i cierpliwy, przykrywając miasto białą kołdrą — jakby ktoś chciał na chwilę wyciszyć wszystko, co w nim ostre, złośliwe i głośne. Latarnie rozmazywały w tej bieli złote plamy, a kroki przechodniów brzmiały jak szept, jakby nie chciały obudzić nocy.

W środku było ciepło. W kuchni Klary piekarnik oddychał równym, uspokajającym rytmem, na stole stygło ciasto, a w powietrzu mieszał się zapach masła, wanilii i drogich perfum. W tle mruczał czajnik, w kaloryferach trzaskało jak w starym radiu, a czyjś śmiech co chwilę rozjaśniał pokój mocniej niż żarówka.

I był jeszcze inny zapach, trudniejszy do nazwania. Zapach ulgi. Bezpieczeństwa. Zapach tego, że dziś nikt nie musi udawać: ani biedy, ani bogactwa, ani twardości, ani obojętności. Zapach cudu, który zdarza się wtedy, gdy cekiny spotykają szare mydło i nagle okazuje się, że obie rzeczy — choć tak różne — służą temu samemu: żeby człowiek mógł poczuć się naprawdę swojsko. Jakby wreszcie nie był gościem we własnym życiu.

PAPIRUS 3
BŁOTA PRAWDY

„Wyparte nie znika — ono jedynie studiuje architekturę naszych lęków, by znaleźć nową szczelinę w murze i wlać się do środka jako gęsta, nieodgadniona mgła, w której znów zaczynamy tracić grunt pod nogami…”

1

Las nie spał. Czuwał — ciężko, nisko — oddychając zapachem butwiejącego igliwia, mokrej sierści dzikich zwierząt i jeszcze czymś, co w listopadzie bywa najgorsze: słodkawą wonią rozkładu, jakby ziemia sama wypuszczała z siebie zgniły opar.

Jonasz prowadził samochód tak, jak prowadzi się własne życie po pięćdziesiątce — automatycznie, bez zachwytu, trzymając się białej linii na asfalcie, która była jedynym dowodem na istnienie cywilizacji w tej czarnej dziurze. Wycieraczki cięły strugi deszczu z hipnotycznym rytmem metronomu.

Był prokuratorem. Człowiekiem od faktów, paragrafów i dowodów; od oddzielania tego, co się wydarzyło, od tego, co ludzie chcieliby opowiedzieć. Przesiewał zawodowo społeczne plewy od ziarna. Ale tutaj, na zapomnianej drodze przecinającej mokradła Pomorza, kodeksy karne i wykroczeń wydawały się cienkie i bezbronne. Papier i pozycja nie chroniły przed ciemnością.

Reflektory wyłowiły ją z mroku nagle.

Stała na poboczu, tuż przy granicy lasu. Jaskrawa, neonowa kurtka wyglądała w tej szarości jak otwarta rana. Spódniczka była za krótka jak na tę pogodę, jak na to miejsce, jak na zdrowy rozsądek; odsłaniała nogi długie i blade, prawie nienaturalne w świetle lamp. W dłoni trzymała parasol — czarny, połamany, z drutami sterczącymi jak żebra, przypominającymi połamany szkielet ptaka.

Tirówka. Leśna ssaczka. Kapłanka pobocza. Kobieta z krawędzi istnienia. Z tych, o których mówi się szeptem albo z pogardą, żeby przypadkiem nie poczuć wstydu. Powinien przejechać. Miał żonę pachnącą czystością, ciepły dom i uporządkowane życie, które dawały złudzenie bezpieczeństwa. Miał pozycję. Miał rozsądek.

A jednak zwolnił.

Nie z pożądania — przynajmniej nie w tej pierwszej chwili. Zwolnił, bo coś w jej bezruchu było zbyt uporczywe. Stała nieruchomo, jak wbita w ziemię, nie osłaniając twarzy przed lodowatym deszczem, jakby wiatr i zimno nie miały nad nią władzy. Jakby czekała nie na samochód, nie na mężczyznę, nie na pieniądze — tylko na moment, który i tak nadejdzie.

I wtedy poczuł to ukłucie w trzewiach: nie tyle podniecenie, co niepokój, który ma temperaturę pokusy.

2

Zatrzymał się. Szyba zjechała w dół. Do wnętrza — pachnącego skórzaną tapicerką i czystą, drogą chemią od detailingu, rozgrzanego od podgrzewanego fotela — wdarł się nagle zapach mokrego lasu oraz tanich, piżmowych perfum.

— Podwieźć? — zapytał głosem chrypliwym, jakby nie całkiem swoim.

Nachyliła się. W zimnym blasku deski rozdzielczej jej twarz była biała, niemal przeźroczysta. Miała oczy jak dwa ciemne stawy bez dna i usta pociągnięte czerwoną szminką — zbyt ostrą, jakby ktoś naciął je brzytwą.

— Do wody — powiedziała. — Do Czarnej Wody. Głos miała dziwny: jakby dochodził nie z gardła, tylko zza ściany deszczu. — Podwieź mnie kawałek. To niedaleko.

Wsiadła. Deszcz spływał z niej strumieniami, wsiąkając w dywaniki i materiał fotela. Jonasz ruszył.

— Nie boisz się? — zapytał, patrząc w lusterko.

— Wsiadać do obcego faceta przy lesie? — uśmiechnęła się. W tym uśmiechu nie było ciepła; była pewność. — A ty, panie? Nie boisz się zabierać kogoś z krawędzi pobocza?

Zacisnął dłonie na kierownicy.

— Jestem prokuratorem. Nie boję się ludzi. Tym bardziej kobiet.

— Ja nie jestem zwykłą kobietą — szepnęła. — Jestem głodem.

— Taaak… — przeciągnął, z udawaną obojętnością. — Domyślam się.

Jechali chwilę w milczeniu. Asfalt skończył się nagle, ustępując błotnistej drodze pełnej kolein, wijącej się między drzewami jak czarny wąż. GPS stracił sygnał. Zasięg w telefonie zniknął. Zostali poza siecią — i jakby poza czasem.

Czuł, jak powietrze w aucie gęstnieje. Zapach jej perfum zmieniał się. Tania woń piżma ustępowała czemuś starszemu: mułowi, tatarakowi, stojącej wodzie. Był to zapach pociągający i wstrętny zarazem, lepki jak brud pod paznokciem.

Przypomniał sobie frazę z Przypowieści Salomonowych: „Bo choć niewiasty obcej wargi miodem opływają, a gładsze niż oliwa usta jej: Ale ostatnie rzeczy jej gorzkie jak piołun, a ostre jako miecz na obie strony ostry. Nogi jej zstępują do śmierci, a do piekła chód jej prowadzi” — i poczuł, jak chłód przechodzi mu po kręgosłupie.

— Skręć tutaj — powiedziała, wskazując na ścianę lasu, gdzie nie było drogi. — Tam jest bagno. I woda. Tam jest mój dom.

Skręcił.

Nie chciał — ale ręce wykonały ruch same, jakby ktoś na moment położył na nich własną wolę. Samochód, potężny SUV z napędem na cztery koła, wjechał w mrok, miażdżąc paprocie. Przetoczyli się przez mokrą trawę i wypadli na polanę, która okazała się wyspą na morzu czarnej wody.

Stała tam chałupa. Drewno było tak stare, że przypominało skamieniałe mięso. Dach zapadł się jak klatka piersiowa trupa.

— Jesteśmy — powiedziała.

Wyłączył silnik. Zapadła cisza tak gęsta, że aż fizyczna. Nawet deszcz zdawał się tutaj padać bezszelestnie.

— Masz imię? — zapytał, czując, jak serce wali mu o żebra.

Spojrzała na niego. Jej oczy zmieniły kolor: stały się zielone, lśniące, nieludzkie.

— Mam wiele imion. Wy nazywacie mnie Rusałką. Albo Kurwą. Ale moje imię to Głębina. Położyła dłoń na jego kolanie. Dotyk miała lodowaty. Zimno przeszło przez materiał spodni, przez skórę — prosto w kości. — Czego szukasz? — zapytała.

— Nie szukam niczego. Wracam do domu.

— Kłamiesz — szepnęła, przysuwając się tak blisko, że granica między ich oddechami przestała istnieć.

Poczuł zapach mułu, słodki i ciężki, jakby wyczołgała się prosto z dna zapomnianego jeziora.

— Szukasz sądu, bo wiesz, że wyrok już w tobie zapadł. Wiesz doskonale, co zrobiłeś tej dziewczynie dziesięć lat temu, podczas tamtej delegacji na Śląsku. Sprawa umorzona, akta zakurzone, brak dowodów… ale dowody nie znikają. Uśmiechnęła się ledwie dostrzegalnie, a w tym grymasie było coś drapieżnego i zarazem litościwego. — One tylko toną. A ja jestem tą, która zbiera wszystko, co ostatecznie idzie na dno.

Jonasz zamarł. Nikt o tym nie wiedział. To była sprawa zarchiwizowana, zakopana, zapomniana. Wypadek. Pomyłka. Tak sobie to przez lata nazywał.

— Kim ty, kurwa, jesteś? — wycharczał, cofając się plecami pod drzwi.

— Jestem lustrem — powiedziała cicho. — Twoim lustrem.

3

Wysiadając, nie otworzyła drzwi. Po prostu przeniknęła przez materię, jakby blacha i plastik były tylko mgłą. Stanęła w błocie. Neonowa kurtka zniknęła — jakby nigdy jej nie było.

Była naga, lecz ta nagość nie miała w sobie nic z ludzkiej erotyki. Skóra była pokryta łuskami i śluzem, miejscami oblepiona wodorostami. Piękno jej ciała było pięknem drapieżnika: czystym, bezwzględnym, obcym.

— Chodź — skinęła ręką.

Wysiadł. Musiał. Ciało zdradziło go posłuszeństwem wobec pierwotnego zewu, zanim umysł zdążył zbudować wymówkę. Szli w stronę wody. Bagno mlaskało pod jego butami, zasysając go z każdym krokiem, jakby chciało go zatrzymać dla siebie. Ona szła po powierzchni — lekko, bez zapadania się, jak po cienkiej tafli.

— Wiesz, co mówi twoja Księga… — rzuciła, nie odwracając się. — Myślałeś, że to tylko metafora? Zaśmiała się. Dźwięk przypominał pękanie lodu. — Ludzie przychodzą do mnie, jak do dziewczyny z pobocza, szukając rozkoszy za kilka banknotów. Myślą, że kupują ciało. A kupują bilet w jedną stronę. Ja nie biorę pieniędzy. Ja biorę to, co jest w środku. Bo tylko to ma wartość w głębinie.

Woda sięgała już do kolan. Była lodowata, gęsta, oleista. Próbował się zatrzymać — i nie mógł. Wola pękła w nim jak cienka gałąź. Szedł dalej. Tak, jak idzie ćma, kiedy już poczuje żar ognia.

— Dlaczego ja?! — krzyknął.

— Bo twoja pycha cię tu przywiodła — odpowiedziała spokojnie. — Sądzisz innych, mając krew na własnych rękach. Myślałeś, że bagno cię nie dosięgnie, bo masz drogie auto i pieczątkę sługusa państwa. Ale bagno jest cierpliwe. Zawsze jest cierpliwe.

Odwróciła się. Była już tuż przy nim. Objęła go.

Jej ciało było śliskie i zimne jak ryba, a zarazem twarde jak kamień. Pocałowała go. Ten pocałunek nie był pocałunkiem kochanki — był utonięciem. Jej usta smakowały mułem, żelazem i zgnilizną. Wdarła się w niego: w język, w płuca, w cały oddech. Wysysała powietrze. Wysysała ciepło. Wysysała życie.

Jonasz upadł. Woda domknęła się nad nim.

Zalała go ciemność.

A w tej ciemności zobaczył ich wszystkich.

Mężczyzn, którzy zatrzymali się na poboczu „tylko na chwilę”. Ich żądze, małe brudne sekrety, zdrady wypowiadane szeptem, żeby nie zabrzmiały jak wyrok. Wszyscy byli tutaj. Zatopieni w mule, z otwartymi oczami, w których zastygł wieczny krzyk. Byli fundamentem jej domu.

I wtedy zrozumiał grozę starszą niż strach: że niektóre prawa działają zawsze. Nie jak baśń, nie jak moralitet — jak fizyka.

„Szeol i Otchłań są nienasycone…”

Grzech ma swoją grawitację. Ciągnie w dół.

4

Leżał na dnie. Muł wciskał mu się do uszu, do nosa, pod powieki. Umierał. I w tej ostatecznej chwili, gdy płuca pękały z braku tlenu, przypomniał sobie swoje imię. Jonasz. Ten, który uciekał przed Bogiem. Ten, który został połknięty przez Wielką Rybę. I ten, który zawołał z głębokości.

W świecie Rusałki, w świecie pogańskiego demona, nie było miejsca na modlitwę. To było jej królestwo. A jednak Jonasz — prokurator, cynik, grzesznik — zapłakał w duchu. Nie prosił o życie. Prosił o wybaczenie. Uznał swoją winę. Przestał się usprawiedliwiać. „Z głębokości wołam do Ciebie, Panie. Panie, wysłuchaj głosu mego. Nachyl swe ucho na głos mego błagania”.

Coś się poruszyło. Dno zadrżało. Woda, która była jej krwią, zafalowała. Rusałka wrzasnęła — nie ludzkim krzykiem, lecz piskiem rozrywanej materii. I wtedy przyszło światło. Nie słoneczne: białe, ostre, bolesne. Przebiło taflę bagna jak klin.

To nie była moc Jonasza. To była odpowiedź na prawdę. Demon nie może znieść prawdy tak, jak ciemność nie może znieść światła. Uznanie winy jest aktem egzorcyzmu.

Woda wyrzuciła go — dosłownie. Bagno wypluło go na brzeg, jakby nagle stał się dla niego trujący. Leżał w błocie, dławiąc się powietrzem, wymiotując czarną wodą i wodorostami. Dygotał. Każdy nerw w jego ciele płonął. Podniósł głowę.

Las był cichy. Deszcz ustał. Nie było chaty. Nie było polany. Nie było drogi.

Samochód stał na poboczu asfaltowej szosy. Silnik wciąż pracował, a reflektory oświetlały pustą ścianę lasu

5

Siedział w swoim gabinecie. Za oknem świeciło słońce, a mimo to w środku miał chłód — taki, którego nie potrafi ogrzać ani kaloryfer, ani herbata, ani ludzkie słowa. Od tamtej nocy minął miesiąc, lecz czas niczego nie wytłumaczył, tylko obrysował to, co się stało, ostrą kreską.

W pracy krążyła wersja wygodna dla wszystkich: poślizg, rów, szok, szczęście, że żyje. Żadnych mokradeł. Żadnej polany. Żadnej chaty. Samochód stał pod domem czysty, jakby wyjechał z myjni, bez śladu błota w nadkolach i podwoziu. Ubranie, które powinno cuchnąć mułem, było suche i pachniało proszkiem do prania. Wszyscy uśmiechali się z ulgą — bo świat lubi historie, które da się zamknąć w jednym zdaniu. Tylko on wiedział, że to zdanie jest kłamstwem.

Odsunął mankiet koszuli.

Na nadgarstku, tam, gdzie chwyciła go Rusałka, widniał ślad. Nie siniak. Nie zadrapanie. Oparzenie — jak po dotknięciu lodu, który parzy. Miało kształt idealnej, ludzkiej dłoni, lecz skóra w tym miejscu była szara i martwa, jakby wyłączona z życia. Kiedy przesunął po niej opuszkiem palca, poczuł delikatną chropowatość, jak łuskę. Nie bolało. I właśnie to było najgorsze: że coś w nim zostało na zawsze zmienione i nie umiało już boleć po ludzku.

Tego ranka złożył dymisję. Bez teatralnych gestów, bez mów o honorze. Papier podpisywał spokojnie, jakby wreszcie robił to, co odkładał przez lata, myląc zwłokę z rozsądkiem. Potem poszedł dalej. Otworzył sprawę sprzed lat — tę, którą przykryto frazą „brak dowodów”, tę, którą przechowuje się w archiwum jak brud pod dywanem. Przyznał się do winy. Powiedział na głos to, czego nigdy nie chciał usłyszeć nawet we własnej głowie.

Ludzie mówili, że zwariował. Że dopadł go stres. Że to wypalenie, że sumienie, że kryzys wieku średniego. Każdy miał swoją diagnozę, bo diagnozy są łatwiejsze od prawdy. Nie prostował. Nie tłumaczył. Wiedział, że to i tak nie ma znaczenia.

W więzieniu, siedząc w celi i patrząc na mały skrawek nieba przez kraty, czuł spokój, którego nie znał, kiedy nosił garnitur i decydował o cudzych losach. Nie był to spokój wygodny — raczej taki, jak po wyrwaniu zęba: boli, ale przynajmniej przestaje gnić.

Wiedział, że w lesie spotkał coś więcej niż dziewczynę z pobocza. Spotkał Sąd. Spotkał materializację własnego brudu. Rusałka — demon, kurwa, mara — była tylko narzędziem: wodą, która nie tłumaczy, tylko ciągnie. Zrozumiał werset, który kiedyś wyśmiewał, bo brzmiał zbyt prosto, zbyt staro: „Strzeż się obcej kobiety… bo jej dom chyli się ku śmierci”. To nie było o kobiecie. To było o wejściu. O progu, który przekracza się z uśmiechem, a potem okazuje się, że stoi nad przepaścią.

A ona — Głębina — wciąż jest. Wyczekuje na zagubionych nie w jednym miejscu: pojawia się tam, gdzie drogi robią się puste, a człowiek zaczyna wierzyć, że nikt go nie widzi. Raz stoi przy ścianie lasu, raz przy zjeździe na mokradła, innym razem przy stacji, gdzie nocą świeci tylko jeden neon. Zawsze w deszczu, w tej samej neonowej kurtce — jak znak ostrzegawczy, którego nikt nie chce odczytać do końca. Czeka na tych, którzy myślą, że są panami świata. Czeka, by zabrać ich do wody: do miejsca, gdzie wszystko, co wyparte, nagle waży najwięcej.

On był już poza jej zasięgiem. Nie dlatego, że był silniejszy. Dlatego, że przestał uciekać w kłamstwa.

Był bezpieczny w jedynym sensie, który miał teraz znaczenie. Bo tylko ten, kto przeszedł przez brzuch wielkiej ryby i został wypluty, wie, czym naprawdę jest powietrze.

PAPIRUS 4
LISTOPADOWA MGŁA

„To nie my gubimy drogę. To droga traci pamięć o naszym dawnym imieniu i przestaje nas poznawać…”

1

W naszym miasteczku listopad był stanem umysłu — porą osobliwego rozmiękczenia świata, w której rzeczywistość traciła kształty jak herbatnik zanurzony w zbyt gorącej kawie. Kontury budynków rozpływały się w mlecznej mgle, a uliczne latarnie przypominały pająki cierpliwie tkające sieci ze światła.

Teodor, mężczyzna w wieku, który zwykło się nazywać „szlachetną patyną”, siedział w swojej ulubionej kawiarni „Czarny Pył Café”. Nazwa była adekwatna nie tylko z powodu kawy, lecz także przez czas, który osiadał tu jak drobny osad. Na ścianie wisiał wielki zegar, a jego wskazówki od lat trwały w upartym rozkroku na szesnastej czterdzieści — godzinie pomiędzy: już nie dniem, jeszcze nie wieczorem. Jakby mechanizm zaciął się właśnie w tym punkcie, w którym człowiek zwykle łudzi się, że zdąży wszystko naprawić, zanim zapadnie noc. W „Czarnym Pyle” to złudzenie było stałe: wieczny moment na chwilę oddechu — i na ostateczne podsumowanie.

Był pisarzem, który nie pisał, i filozofem, który od dawna nie uprawiał filozofii — nie z lenistwa, tylko z przekonania, że świat jest zbyt krzywy i zbyt żywy, by dał się ująć w równe zdania, które zawsze kończą się kropką, jak wyrokiem. Widział, jak rzeczy potrafią nagle zmienić sens, jak ludzie mówią jedno, myślą drugie, a robią trzecie; jak przypadek ma więcej władzy niż rozum, i jak najważniejsze sprawy przychodzą bez zapowiedzi, wbrew planom, wbrew logice.

Cenił więc święty spokój, dobrą kawę i ironię losu — tę łagodną, codzienną, która tylko mruga okiem i każe człowiekowi się uśmiechnąć. Tego popołudnia los postanowił jednak przestać mrugać.

Bo świat, jak zauważył, najpierw usypia czujność: wkłada ludziom w dłonie kubki z kawą, każe wierzyć w rozkłady jazdy i kalendarze, w to, że jutro ułoży się tak samo posłusznie jak dzisiaj. A potem jednym drobiazgiem — źle położonym cieniem, dźwiękiem, który nie powinien się pojawić, spojrzeniem zbyt uważnym — potrafi przesunąć całą rzeczywistość o milimetr. I ten milimetr wystarcza, żeby pękło to, co miało być pewne, żeby znane miejsca stały się obce, a zwykłe popołudnie nagle okazało się początkiem czegoś, czego nie da się już przełknąć kolejnym łykiem gorzkiego naparu.

— Pańska kawa. I… to — powiedziała kelnerka.

Była dziewczyną o oczach ogromnych, ciemnych i czujnych — jakby w tych źrenicach mieściło się za dużo świata — i o spojrzeniu, które sugerowało, że wie o wszechświecie odrobinę więcej, niż wypada mówić na głos. Postawiła przed nim filiżankę espresso i małe, aksamitne pudełeczko.

Uniósł brew.

— Co to jest?

— Zostawiła to ta kobieta w czerwonym płaszczu. Siedziała tam, w rogu. Powiedziała, że to „zaległe odsetki za marzenia”.

— Jaka kobieta? — rozejrzał się odruchowo. — Przecież od godziny jestem tu jedynym klientem… jeśli nie liczyć pana Mieczysława, który śpi nad krzyżówką.

Kelnerka wzruszyła ramionami, jakby mówiła o rzeczach całkiem zwyczajnych.

— Była. A potem nagle wyszła… i zniknęła. Tak to jest z kobietami w czerwieni, proszę pana. One są jak przecinki w zdaniu — zajmują mało miejsca, a potrafią zaburzyć sens wszystkiego.

Został sam z pudełkiem. Było w kolorze głębokiego indygo. Pachniało. Nie perfumami — czymś dziwniejszym, bardziej pierwotnym. Dymem z ogniska, startą skórką pomarańczy i… deszczem. Zapach był tak gęsty, że poczuł go na języku, jakby można go było przeżuć.

Otworzył wieczko.

W środku nie było pierścionka ani monety. Leżał klucz. Stary, żeliwny, ciężki — taki, którym otwiera się bramy do miejsc, o których woli się nie mówić głośno: tajemnicze ogrody, zapomniane poddasza, winnice i piwnice z cudzymi sekretami. Obok była karteczka.

Pismo pochyłe, nerwowe.

„Drzwi są tam, gdzie zawsze. Tylko Ty przestałeś je widzieć. P.S. Weź wino. Wytrawne.”

Prychnął pod nosem.

To musiał być żart. Albo początek demencji. Albo jedno i drugie — świat czasem nie widzi różnicy. Rozejrzał się. Mgła za oknem gęstniała, przyklejała się do szyb jak wścibski sąsiad, który udaje, że tylko przechodzi.

— Wino — mruknął do siebie. — Oczywiście. Bo każda przyzwoita halucynacja ma poczucie humoru.

Wstał, zapłacił i wyszedł w mgłę, wkładając klucz do kieszeni.

2

Miasto się zmieniło. Ulice, które znał na pamięć — brukowane kocimi łbami, obramowane kamienicami o fasadach koloru brudnego beżu — teraz wydawały się obce. Dźwięki były stłumione, jakby ktoś owinął świat watą. Idąc, miał wrażenie, że nie stąpa po chodniku, tylko po własnych wspomnieniach.

Minął park. Drzewa wyłaniały się z mlecznej nicości jak czarne szkielety. I wtedy ją zobaczył — a może tylko mu się wydawało. Czerwony płaszcz mignął w bramie starej oficyny przy ulicy Popielnej. Ulicy, której — dałby sobie rękę uciąć — nie było na planie miasta od lat trzydziestych.

Teodor, człowiek racjonalny, wierzący w grawitację i podatki, zrobił to, co robi się w obliczu tajemnicy pachnącej pomarańczą: poszedł za nią.

Brama była otwarta. Podwórko miało kształt studni — ciemnej, głębokiej, chłonącej wszystkie odgłosy. Pośrodku rosła dzika jabłoń, na której — wbrew logice listopada — wisiało jedno, czerwone jabłko. A w ścianie, tam gdzie powinny być drzwi do śmietnika, stały dębowe drzwi. Solidne. Z dziurką od klucza, która wyglądała jak oko cyklopa.

Wyciągnął klucz z kieszeni. Pasował idealnie. Zgrzyt zamka zabrzmiał głośno jak wystrzał.

Pchnął drzwi.

Spodziewał się wszystkiego: Narnii, składu makulatury, tunelu czasoprzestrzennego. Znalazł się… w kuchni. Dużej, ciepłej, pachnącej ciastem drożdżowym i ziołami. Na piecu kaflowym buzował ogień. A przy stole siedziała Ona — Kobieta w Czerwieni.

Miała wiek nieokreślony. Mogła mieć czterdzieści lat, mogła mieć trzysta. Jej twarz była mapą, na której zaznaczono tylko szczęśliwe lądy. Oczy miała koloru sherry.

— Spóźniłeś się, Teodorze — powiedziała, nie odrywając wzroku od jabłka. Obierała je z chirurgiczną precyzją; skórka spadała w długiej spirali, jak wstążka.

— Przepraszam — bąknął, czując się jak uczniak. — Mgła. I korki… w sferze egzystencjalnej. Kim pani jest?

Uśmiechnęła się. To był uśmiech, który mógłby topić lodowce i rozpalać wojny.

— Jestem tą, której nie zauważyłeś w zeszły wtorek, kiedy kupowałeś gazetę. I tą, którą minąłeś trzy lata temu na dworcu, patrząc w telefon. Jestem sumą twoich przegapionych okazji. Mam na imię Ewelina, ale możesz mi mówić: „Nareszcie”.

Podniosła wzrok.

— Masz wino?

Wyciągnął z kieszeni płaszcza butelkę.

— Mam.

— To siadaj. Musimy porozmawiać o twoim sercu. Jest strasznie zakurzone. Wygląda jak strych, na który nikt nie wchodził od matury.

Usiedli. Pili wino, które smakowało jak lato zamknięte w szkle. Rozmowa była dziwna, oniryczna. Pytała o rzeczy, o które nikt nie pyta — a jeśli już pyta, to szeptem.

— Dlaczego przestałeś pisać wiersze na marginesach rachunków za prąd?

— Bo to niepoważne.

— Poważne to są zawały i urząd skarbowy. Życie ma być niepoważne. Ma być zachwytem. Wbiła w niego spojrzenie, jakby sprawdzała, czy jest jeszcze pod tą patyną. — Ty, jesteś bardzo mądry w sprawach, które nie mają znaczenia. Wiesz, jak naprawić kran — wymienić uszczelkę, dokręcić gwint, zatrzymać kapanie jednym pewnym ruchem. Wiesz, jak odpowietrzyć kaloryfer, jak wyregulować zawiasy drzwi, żeby przestały jęczeć, jak podłączyć lampę, żeby znów dawała światło. Potrafisz złożyć szafkę bez instrukcji, rozplątać kabel, znaleźć przyczynę usterki po samym dźwięku, który wydaje urządzenie. Umiesz przykręcić, wyczyścić, naoliwić, ustawić do pionu — wszystko, co ma śrubę, sprężynę i mechanizm. Zrobiła pauzę — krótką, celową. — Ale nie wiesz, jak naprawić ciszę między dwojgiem ludzi.

Patrzył na nią i czuł, jak jego racjonalizm kruszeje. Ta kobieta była niemożliwa — a jednak bardziej realna niż krzesło, na którym siedział. Gdy dotknęła jego dłoni, poczuł ciepło i szorstkość, jakby jej skóra pamiętała pracę, nie tylko gesty.

— Czego ode mnie chcesz? — zapytał cicho.

— Żebyś się obudził. Śpisz, Teodorze. Chodzisz do pracy, płacisz rachunki, narzekasz na politykę i bolące kolano. Ale nie żyjesz. Jesteś jak ten biblijny talent zakopany w ziemi. Boisz się zainwestować w siebie, bo boisz się straty.

Uśmiechnęła się lekko.

— Tylko że wiesz co? Kto nie ryzykuje, ten nie pije szampana. Ani tego wina.

Wstała i podeszła do gramofonu stojącego w kącie. Położyła płytę. Rozległ się jazz. Saksofon chrypiał, jakby miał zapalenie krtani i złamane serce.

— Zatańczysz? — wyciągnęła rękę.

— Nie umiem. Mam dwie lewe nogi i kręgosłup moralny usztywniony cynizmem.

— To świetnie — powiedziała bez cienia litości. — Będę prowadzić.

Tańczyli w tej nierzeczywistej kuchni, w sercu mgły, na ulicy, której nie było. Czuł jej zapach — ten sam, który odkrył w pudełku: dym, pomarańczę, deszcz. Czuł jej ciało przy swoim: dojrzałe, piękne, niewstydzące się blizn ani pragnień. Zmysłowe w sposób, który zapierał dech — bez pośpiechu młodości, za to z gęstą, powolną przyjemnością bycia blisko.

I wtedy coś w nim puściło.

Pękły tamy. Spłynęła z niego „szlachetna patyna” — ta ładna nazwa na samotność.

— Jesteś piękna — szepnął, zaskoczony własnym głosem.

— Wiem — odparła z rozbrajającą szczerością. — A ty bywasz znośny, kiedy nie udajesz sztywniaka.

I wtedy zegar wybił godzinę. Nie miał pojęcia, którą — w tym domu czas zawsze był czyjś, nigdy wspólny. Pocałowała go. Krótko, lekko, jak muśnięcie skrzydła ćmy.

— Wracaj — powiedziała.

— Nie chcę.

— Musisz. Ale klucz zachowaj. Pasuje nie tylko do tych drzwi. Pasuje do każdych, które uznasz za zamknięte.

Pochyliła się bliżej.

— Pamiętaj: „Szukajcie, a znajdziecie”. Tylko szukać trzeba z otwartymi oczami, nie z nosem przyklejonym do asfaltu.

Świat zawirował. Zapach pomarańczy stał się nie do zniesienia.

3

Otworzył oczy. Siedział w kawiarni „Czarny Pył Café”. Przed nim stała pusta filiżanka po espresso, a kelnerka o wielkich oczach przecierała stolik z rutynową cierpliwością.

— Zasnął pan — stwierdziła z uśmiechem. — Musiała być dobra drzemka. Spał pan tak mocno, że wydawał pan z siebie ten niski pomruk, jakim palone stare drewno odpowiada na wiatr w kominie.

Rozejrzał się oszołomiony. Nie było aksamitnego pudełka. Nie było klucza na stole. Nie było mgły za oknem — świeciło ostre, listopadowe słońce, obnażając bezlitośnie brudne szyby i wszystkie drobiny kurzu w powietrzu.

— Sen… — mruknął. I poczuł ukłucie rozczarowania tak ostre, że aż zabolało go serce. — To był tylko sen.

Sięgnął do kieszeni płaszcza, żeby zapłacić. I zamarł.

Jego palce natrafiły na chłodny, ciężki metal. Wyciągnął go powoli. Stary, żeliwny klucz. A na mankiecie koszuli, tuż przy nadgarstku, unosił się słaby, ledwie uchwytny zapach: dymu, startej skórki pomarańczy i deszczu. Jak podpis pod czymś, czego nie dało się racjonalnie wyjaśnić.

Spojrzał na kelnerkę. Potem na zegar. Wskazówki drgnęły — minimalnie, jakby po długim bezruchu przypomniały sobie, do czego służą — i przesunęły się na szesnastą czterdzieści jeden.

Coś w nim pękło, ale w dobrym sensie. Jak skorupa.

Wstał. Poczuł się lżejszy. Jakby ktoś odkręcił w środku zawór i wypuścił z niego stary, gęsty cynizm. Kolano, które zwykle przypominało o sobie przy każdym ruchu, milczało. A w piersi — tam, gdzie od lat była tylko ostrożność — pojawiło się coś nieprzyzwoicie świeżego: ciekawość.

— Pani Kasiu — powiedział, uśmiechając się szeroko; uśmiech wyszedł mu łatwiej, niż powinien, i na chwilę wprawił kelnerkę w osłupienie. — Czy wie pani, gdzie jest ulica Popielna?

— Nie ma takiej ulicy w naszym mieście, panie Teodorze. I chyba nigdy nie było…

— Doskonale. — Narzucił płaszcz z energią, której sam u siebie nie pamiętał. — W takim razie idę ją znaleźć. Bo widzi pani… mam klucz. A głupio byłoby mieć klucz i nie sprawdzić, czy pasuje do rzeczywistości.

Kelnerka patrzyła za nim, jakby wyszedł nie z kawiarni, tylko z własnego życia.

Mężczyzna wyszedł na ulicę. Słońce uderzyło go w twarz — zimne, listopadowe, bez czułości, a jednak prawdziwe. Miasto wyglądało tak samo jak zawsze: te same kamienice, te same sklepy, te same przechodzące obok sprawy. A mimo to coś było inne. Jakby w zwyczajności pojawiła się szczelina, przez którą można zajrzeć głębiej.

Włożył dłoń do kieszeni i ścisnął klucz. Metal był zimny i ciężki, realny. Nie miał w sobie nic ze snu.

Ruszył przed siebie powoli, bez pośpiechu, jak ktoś, kto po raz pierwszy od dawna nie ucieka, tylko idzie. Mijając witrynę sklepu, zobaczył w odbiciu własną twarz — i zdziwił się, że wygląda… młodziej.

Na rogu, przy kiosku, zatrzymał się. Kupił gazetę, choć nie potrzebował. Potem, jakby od niechcenia, dorzucił do tego jeszcze coś: mapę miasta. Starą, papierową, złożoną na zbyt wiele zagięć.

Rozłożył ją na ławce i przez chwilę szukał palcem. Oczywiście, nie znalazł ulicy Popielnej.

Uśmiechnął się do siebie.

Odebrał to nie jako porażkę ale obietnicę.

Złożył mapę, schował klucz głębiej do kieszeni i poszedł dalej, pozwalając, żeby miasto prowadziło go tam, gdzie nie ma ulic na planie. I wiedział jedno: dziś wieczorem kupi wino. Wytrawne.

Bo nigdy nie wiadomo, kiedy otworzą się drzwi, których nie ma — i kiedy człowiek wreszcie odważy się przez nie przejść.

PAPIRUS 5
KRADZIEŻ

„Prawdziwe życie zaczyna się tam, gdzie przestajemy liczyć blizny pod kątem krzywdy, a zaczynamy traktować je jak jedyny materiał, z którego możemy jeszcze coś stworzyć…”

1

Park Śląski o zmierzchu przestaje być tylko zbiorem drzew i wytyczonych alejek; staje się autonomicznym organizmem, który oddycha w rytmie osiadającej rosy i dalekich świateł aglomeracji — z tej perspektywy wyglądających jak nierealny powidok. Kiedy wjeżdżam na rowerze w tę szmaragdową gęstwinę, zostawiając za plecami sztuczny puls miasta, czuję, jak rzeczywistość wokół mnie traci swoją agresywną ostrość. Pętla rowerowa, wijąca się wokół potężnej, milczącej kopuły Planetarium, jest moją osobistą ścieżką medytacji. To tutaj, przy akompaniamencie miarowego szumu opon o gładki asfalt i cichego terkotu wolnobiegu, szukam odpowiedzi na pytania, których nikt inny nie odważyłby się zadać głośno.

Mam na imię Szymon. Liczę sobie dwadzieścia cztery lata i noszę w sobie wzrok, który bywa przekleństwem — oczy dostrzegające zbyt wiele pęknięć tam, gdzie inni widzą jedynie kojący, statystyczny porządek rzeczywistości. Moim światem jest biofizyka; badam w milczeniu architekturę materii ożywionej i śledzę, w jaki sposób światło graweruje swój nieodwracalny zapis w naszych komórkach. Jednak to tutaj, w cieniu klonów, jesionów i wyniosłych buków, pośród geometrycznego spokoju starannie pielęgnowanych klombów, ogarnia mnie nagła bezbronność. Staję twarzą w twarz z prawdą tak pierwotną, że nie zdołał jej okiełznać żaden uniwersytecki podręcznik.

Obserwowałem ją od wielu wieczorów.

Wyłaniała się z półmroku zawsze w tym samym punkcie czasu, gdy słońce dogasało za horyzontem, a niebo nasycało się barwą gęstego, niemal lepkiego szafiru. Widziałem ją często przed sobą — kruchą sylwetkę na rowerze, sunącą z dziwną, oniryczną lekkością, jakby grawitacja była dla niej jedynie sugestią, a nie prawem fizyki. Jej czarne, gęste włosy rwały się na wietrze, tworząc za nią lśniącą, mroczną smugę, która zdawała się przecinać powietrze. Fascynowało mnie to, jak drastycznie nie pasowała do wystudiowanego pejzażu współczesnych bywalców Parku Śląskiego. W świecie zdominowanym przez globalne monolity — te wszystkie anonimowe twory spod szyldu „Aeterny”, wmawiające nam, że szczyt ewolucji wykuwa się w sterylnych Sporthubach za cenę drogich suplementów i morderczej dyscypliny — ona pozostawała niepokojąco prawdziwa.

Gdy wyprzedzałem ją na podjeździe pod Planetarium, mój wzrok, nawykły do chłodnej analizy biofizycznych struktur, potknął się o coś absolutnie obezwładniającego. Na jej policzku, tuż nad linią żuchwy, pulsowała mała, szkarłatna kropka — najzwyklejszy pod słońcem, ludzki pryszcz. W świecie opętanym bio-higieną, gdzie systemy Aeterny wymazały z naszych twarzy każdą oznakę biologicznego chaosu, ta drobna niedoskonałość wydała mi się najpiękniejszym klejnotem. Był to krwisty manifest wolności; sygnał, że jej ciało wciąż toczy własne, nieujarzmione bitwy i drwi z rygorów sterylnej doskonałości. Ten jeden szczegół, ten mały ślad życia, sprawił, że Julia przestała być dla mnie tylko onirycznym cieniem mknącym przez park. Stała się kobietą z krwi i kości, jedyną prawdziwą istotą w tym plastikowym raju. Poczułem dreszcz fascynacji, jakiego nie dałoby mi żadne idealne piękno — stała się moją najsłodszą zagadką.

Wyhamowała łagodnie przy krawędzi Ogrodu Japońskiego, dokładnie tam, gdzie kaskady wody rozbijają się o kamienie z tą samą hipnotyczną powtarzalnością, z jaką system wylicza kolejne sekundy naszego reglamentowanego życia. Zająłem sąsiednią ławkę; w pozorowanym skupieniu pochyliłem się nad hamulcami roweru, choć w rzeczywistości moje zmysły były napięte jak struny, nastrojone wyłącznie na jej obecność. Powietrze w tym miejscu było inne — gęste, niemal duszne od słodkiego aromatu magnolii, podszyte surowym, ciemnym zapachem wilgotnego mchu, który zdawał się parować prosto z ziemi, przypominając o wszystkim, co w nas wciąż pozostaje dzikie i nieujarzmione.

— One nigdy się nie kończą — powiedziała nagle, nie odwracając głowy, głosem aksamitnym, nasyconym melancholią, która wibrowała w powietrzu jak struna.

— Kto? — zapytałem, choć intuicja podpowiadała mi, że nie pyta o ludzi.

— Sny — odpowiedziała cicho, spoglądając na swoje dłonie. — Śnię o miejscach, których nie znam, o długich podróżach przez lasy, które wydają się trwać wieki. A potem budzę się gwałtownie, bo budzik zsynchronizowany z siecią krzyczy, że czas do szkoły. Mam wrażenie, że noc jest za ciasna na moje sny. Jakby ktoś uciął mi kilka godzin i kazał wierzyć, że wyspałam się w mgnieniu oka.

Spojrzałem na nią uważniej. Miała na imię Julia — wyczytałem je chwilę później z breloczka przy kluczykach, ale w tamtej chwili była po prostu uosobieniem mojego niepokoju. Oficjalnie: tegoroczna maturzystka, dziewiętnastolatka u progu dorosłości. A jednak ten pryszcz na policzku, ta specyficzna, niedokończona miękkość rysów… moje biofizyczne oko krzyczało: kilka lat mniej. Biologicznie nie mogła mieć więcej niż piętnaście, może szesnaście.

— To dziwne uczucie, prawda? — zacząłem, starając się, by mój głos brzmiał neutralnie. — Globalne Huby Czasu wmawiają nam, że żyjemy w najbardziej efektywnej erze w historii. Wszystko jest zoptymalizowane: nasze tętno, nasz sen, nasza praca. Nawet Sporthuby, gdzie płacimy fortunę za to, by nasze ciała wyglądały na wiecznie młode. Moja matka, moje koleżanki z roku… wszystkie wydają się takie same. Gładkie, silne, długowieczne.

Odwróciła się do mnie. Jej brązowe oczy, mahoniowe i głębokie, skrywały w sobie mądrość, która mroziła krew w żyłach.

— A ty wierzysz w tę długowieczność? — zapytała. — Wierzysz, że te drogie suplementy i „bio-kultura” naprawdę przesunęły granicę śmierci? Spójrz na mnie. Mówią, że mam dziewiętnaście lat. A kiedy patrzę w lustro, widzę kogoś, kto dopiero przed chwilą przestał być dzieckiem. Mój organizm nie rozumie tego pośpiechu. Mój sen nie rozumie, dlaczego noc kończy się tak szybko.

Wziąłem jej dłoń. Była mała, chłodna, o smukłych palcach. Położyłem opuszki na jej nadgarstku. To był impuls — odruchowa ucieczka w stronę twardych danych, których szukałem przez całe studia.

Mój smartwatch, arcydzieło technologii zsynchronizowane z Globalnym Centrum Czasu, pulsował błękitnym blaskiem, odliczając sekundy równo, z bezwzględnością maszyny. Patrzyła na mnie z wyczekiwaniem. I wtedy to poczułem.

Jej serce biło spokojnie, rytmicznie, w dawnym, zapomnianym tempie natury. Według mojego zegarka minęła minuta — sześćdziesiąt jednostek sekundowych. Ale uderzeń jej serca było zaledwie czterdzieści siedem.

To nie była choroba. To była fizyczna manifestacja prawdy. Jej ciało żyło w starym rytmie, ignorując fakt, że korporacje bankowo-biznesowe, trzymające stery światowej synchronizacji, pewnie skróciły sekundę, by przyspieszyć obrót planety — i zyskowność każdego ludzkiego tchnienia.

— Julio… — szepnąłem, a w mojej głowie zaczęła układać się przerażająca hipoteza. — To oznacza, że nasza młodość nie jest zasługą medycyny. To oznacza, że jesteśmy młodsi, niż wskazują nam metryki. Jeśli rok kalendarzowy trwa teraz realnie tylko dziewięć miesięcy starego czasu, to mając oficjalnie pięćdziesiąt lat, biologicznie masz dopiero trzydzieści osiem. Wyglądamy młodo, bo po prostu jesteśmy młodzi — a korporacje opowiadają nam bajki o długowieczności, żebyśmy pracowali więcej, płacili za Sporthuby i kupowali suplementy, które są tylko drogim placebo.

— Więc to dlatego moje sny są dłuższe niż noc — wyszeptała. — Bo mój mózg śni w starym czasie, a zegar na ścianie pędzi jak szalony, bo tak zaprogramowały go banki i korporacje. Jesteśmy w klatce. W złotej klatce, w której czas kradnie się tak skrupulatnie, że nikt nawet nie zauważył ubytku kilkuset minut z każdego dnia.

Napięcie między nami stało się niemal namacalne. Byliśmy dwojgiem ludzi w sercu Parku Śląskiego, otoczonymi przez tysiące innych, którzy ufnie pili witaminowe shoty, wierząc, że dożyją stu dwudziestu lat — nie wiedząc, że ich życie potrwa dokładnie tyle, ile życie ich dziadków, tylko odmierzone inną, szybszą miarą.

— To tylko domniemanie — powiedziałem cicho, choć czułem, jak serce wali mi o żebra. — Przypuszczenie, na które nie mam jeszcze twardych dowodów. Ale moje laboratorium… te wszystkie badania izotopowe, których nikt nie chce publikować… one teraz zaczynają krzyczeć.

— Musimy się dowiedzieć, co z nami robią — odparła z determinacją, która sprawiła, że poczułem do niej nie tylko fascynację, ale i głęboki szacunek. — Musimy sprawdzić, czy słońce i gwiazdy też dają się zsynchronizować z ich hubem.

Patrzyłem na kopułę Planetarium. Czułem, że tam, wewnątrz, projektory potrafią wyświetlać nam niebo, które ma potwierdzać ich kłamstwo. I wiedziałem jedno: musimy uciec tam, gdzie czas nie ma zasięgu. Do miejsca, w którym natura wciąż liczy lata po swojemu.

2

Laboratorium biofizyki po północy przypomina wnętrze nowoczesnego grobowca, w którym zamiast balsamowanych ciał przechowuje się uwięzione w szklanych naczyniach fragmenty prawdy o świecie. Cisza jest tu sterylna, przefiltrowana przez systemy nawiewowe, które jednostajnym szumem próbują zagłuszyć niepokój moich własnych myśli. W świetle fluorescencyjnych lamp, drżących na granicy percepcji, każda stalowa powierzchnia i każdy monitor emanują chłodnym, obojętnym blaskiem. To tutaj, w sterylnym sercu uczelni, mam zamiar postawić światu diagnozę — taką, która może zabrzmieć jak wyrok.

Mam ze sobą próbkę: stary, wysuszony fragment dębu, znaleziony przez dziadka w ogrodzie jeszcze przed erą Wielkiej Synchronizacji. To kawałek materii, który nie słyszał sygnału z Globalnego Hubu Czasu, nie był poddawany „bio-optymalizacji” i nie znał smaku syntetycznych suplementów „Aeterny”. Dla fizyka jądrowego to drewno nie jest opałem. To archiwum czasu — zapisane nie w pamięci urządzeń, lecz w izotopach węgla ¹⁴C, wierniejszych niż jakikolwiek zegar.

Przygotowanie próbki wymaga precyzji, która w tej sennej aurze nocy wydaje mi się niemal rytuałem. Moje dłonie, zwykle pewne, drżą lekko, gdy odważam miligramy pyłu. W głowie wciąż słyszę głos Julii — aksamitny szept spod Ogrodu Japońskiego, opowieść o snach zbyt długich, by dały się upchnąć w ciasnej współczesnej nocy. Julia… maturzystka, dziewiętnastoletnia dziewczyna o brązowych oczach mahoniu, a tak naprawdę — jak podpowiada mi intuicja i ten drobny, czerwony punkt na jej policzku — szesnastolatka, której ukradziono trzy, może cztery lata, żeby szybciej wrzucić ją w tryby dorosłości.

Włączam akceleratorowy spektrometr mas (AMS). Urządzenie budzi się do życia niskim, gardłowym buczeniem, które wibruje w moich kościach. Na ekranie pojawiają się pierwsze linie wykresów — język, w którym materia rozmawia z wiecznością. W AMS nie „słuchamy” rozpadu jak tykania; liczymy same atomy, zimne i nieprzekupne, jakby każdy z nich był świadkiem w sprawie przeciwko światu. Prawo zaniku izotopów jest bezlitosne i, co najważniejsze, odporne na ziemskie manipulacje. Atomy nie wiedzą, że korporacje bankowo-biznesowe przyspieszyły puls planety. Nie wiedzą, że „Aeterna” ogłosiła sukces medycyny, wmawiając ludziom długowieczność, żeby pracowali do osiemdziesiątki w pełni sił — sił, które tak naprawdę wynikają z ukrytej, biologicznej młodości.

Zamykam oczy i widzę pod powiekami podstawowy wzór określający prawo rozpadu promieniotwórczego. Stała rozpadu lambda jest kotwicą rzeczywistości. Jeśli oficjalna chronologia Hubu każe wierzyć, że od ścięcia tego dębu minęło pięćdziesiąt lat, a izotopy pokażą, że upłynęło ich dużo mniej — będę miał dowód…

Godziny oczekiwania na wynik są najdłuższym odcinkiem mojego życia, choć oficjalny zegar pędzi jak oszalały, odliczając minuty, które — jak przypuszczam — mają w sobie mniej substancji, niż powinny.

Popijam zimną kawę, smakującą metalem, i patrzę przez okno na panoramę Chorzowa i Katowic. Miasta lśnią tysiącami neonów reklamujących „Młodość w kapsułce” i „Energię 120+”. Ludzie w tych budynkach śpią niespokojnie, wyrywani rankiem do szkoły i pracy, nieświadomi, że ich sny są jedynym miejscem, gdzie czas wciąż zachowuje naturalną, powolną majestatyczność.

W końcu rozlega się cichy sygnał. Monitor rozbłyska bielą wyników.

Patrzę na cyfry i czuję, jak świat wokół mnie zaczyna wirować szybciej niż te nieszczęsne satelity Hubu. Błąd pomiarowy? Niemożliwe. Powtarzam obliczenia w myślach — raz, drugi, trzeci. Izotopy nie kłamią. Materia dębu starzała się w tempie starej, przedwojennej sekundy, w rytmie, którego nie da się przestawić dekretami ani reklamą.

Według Hubu rok wciąż ma trzysta sześćdziesiąt pięć dni — tyle że są to dni Hubu, już skrócone, już podkręcone. W języku atomów ten sam „rok” waży mniej: wychodzi jakby około dwustu siedemdziesięciu dawnych dni. Jakby ktoś odcinał z czasu plastry i sprzedawał je na wagę.

Nasza doba nie ma dwudziestu czterech godzin. Trwa osiemnaście

Ukradziono nam sześć godzin z każdego dnia. Sześć godzin życia, które korporacje bankowo-biznesowe spieniężyły, podkręcając puls planety. Pięćdziesięciolatkowie mają siłę czterdziestolatków, bo nimi są. Są eksploatowani ponad miarę, a różnicę między biologicznym wiekiem a kalendarzowym wyrokiem maskuje się drogimi Sporthubami i „dietą regeneracyjną” — złotą patyną nakładaną na skradzione lata.

Wyjmuję telefon. Palce błądzą po ekranie, szukając kontaktu do Julii. Wiem, że czeka. Wiem, że jej sny o długich spacerach przez lasy były prawdziwym odczytem rzeczywistości, której mój naukowy umysł musiał dotknąć w twardych danych.

— Hej? — szepczę, gdy w końcu odbiera. Jej głos po drugiej stronie jest zaspany, miękki, nasycony nocą, która dla niej wciąż trwa, choć Hub już rozstawia na horyzoncie świt.

— Szymon? Coś się stało? Masz te… dowody?

— Miałaś rację — krzyczę do słuchawki, a mój głos drży od nadmiaru prawdy, która wylewa się z monitora. — Ten drobiazg na twoim policzku… to bunt natury. Atomy potwierdziły twoje długie sny. Jesteśmy młodzi — o wiele młodsi, niż nam wmawiają. Ale to oznacza, że nasze życie kończy się szybciej, niż pokazują ich statystyki. Wyciskają nas jak cytryny w przyspieszonym tempie, żeby bilans się zgadzał.

— Co teraz? — pyta cicho. Słyszę w tym strach, ale i dziwną, smutną ulgę: ulgę kogoś, kto wreszcie przestaje podejrzewać siebie o szaleństwo.

— Musimy dokładnie to zbadać. Jeśli Hub kontroluje niebo nad miastami, musimy znaleźć miejsce, gdzie horyzont jest jeszcze wolny.

Pakuję wyniki do skórzanej torby. Wychodzę z laboratorium, czując na plecach chłodny oddech sterylnej ciszy. Na korytarzu mijam automat z napojami, który bije po oczach agresywnym logiem „Aeterny” i hasłem wyświetlonym jak rozkaz: „Bądź młody. Bądź szybki. Żyj 120 lat”.

Uśmiecham się gorzko. Wiem już, że sto dwadzieścia lat według ich kalendarza to ledwie dziewięćdziesiąt lat życia naszych dziadków. Korporacje nie wydłużyły nam istnienia. One tylko skróciły miarę, którą je odmierzamy — i każą płacić fortunę za złudzenie, że przechytrzyliśmy śmierć.

Wyprowadzam rower spod stojaka. Muszę ją odnaleźć. Musimy wyrwać się poza zasięg ich synchronizacji, zanim zorientują się, że ktoś w tym sterylnym grobowcu biofizyki usłyszał wreszcie prawdziwy rytm serca — taki, którego nie potrafi zagłuszyć żaden globalny zegar.

3

Noc nad Parkiem Śląskim nie jest już tą samą kojącą ciemnością, którą pamiętam z dzieciństwa. Dziś ma w sobie coś sztucznego — jakby mrok był tylko ciężkim suknem narzuconym na jarzącą się, bezlitosną maszynerię. Przechodzę pod żelbetową kopułą Planetarium i czuję się jak mrówka na tarczy zegara, którego wskazówki pędzą z prędkością, jakiej nie przewidział żaden bóg. To miejsce, niegdyś świątynia nauki i pokory wobec bezmiaru wszechświata, w moich oczach stało się gigantycznym rzutnikiem kłamstwa.

Czekała przy rzeźbie „Totemu”. Wyglądała jak postać wyjęta z cudzego snu: czarne włosy stapiały się z nocą, a biała sukienka — za cienka jak na ten chłód — lśniła w półmroku jak całun jakiegoś ducha. Kiedy podszedłem, zobaczyłem, że drży. Nie z zimna. To było drżenie kogoś, kto nagle zrozumiał, że fundamenty świata nie stoją na skale, tylko na piasku.

— Przyniosłeś to? — zapytała cicho.

Zamiast odpowiedzi wyciągnąłem z torby przedmioty, które w tym nowoczesnym otoczeniu wyglądały jak absurdalne relikty: mosiężny sekstan po pradziadku i stary teleskop optyczny — bez łączności, bez aktualizacji, bez żadnego „uprzejmego” algorytmu „Aeterny”, który poprawia człowiekowi rzeczywistość.

— Chodźmy tam, gdzie światło latarni nie sięga — szepnąłem, biorąc ją za rękę. Jej dłoń była gorąca, a pod skórą pulsował ten sam buntowniczy, powolny rytm, który poczułem poprzedniego wieczoru.

Wspięliśmy się na niewielkie wzniesienie. Z jednej strony widać było horyzont Chorzowa i Katowic — miasta pulsowały sztucznym światłem. Z drugiej rozpościerało się niebo tak czyste i rozgwieżdżone, że aż podejrzane. W oficjalnych komunikatach Hubu Czasu powtarzano, że dzięki „globalnej redukcji smogu świetlnego” odzyskaliśmy kontakt z kosmosem. Ludzie zachwycali się Drogą Mleczną, nie wiedząc, że czasem można się zachwycać filmem tak skutecznie, iż przestaje się pytać, kto stoi w kabinie projekcyjnej.

— Spójrz — powiedziałem, ustawiając sekstan. — Według kalendarza i efemeryd zsynchronizowanych z Hubem mamy ósmego maja. Regulus powinien być dokładnie tutaj. Tak mówi ekran twojego telefonu, tak mówi aplikacja.

Przyłożyła oko do okularu, a ja pomogłem jej wyregulować ostrość. Czułem jej bliskość, ledwie uchwytny zapach jaśminu i ten niepodrabialny aromat młodej skóry, którego korporacje próbują uwięzić w kapsułkach i flakonach.

— Widzę — szepnęła. — Jest tam. Jak w podręczniku.

— Właśnie — powiedziałem cicho. — A teraz spójrz przez to.

Podałem jej teleskop. Na pierwszy rzut oka był tylko szkłem i metalem, ale w okularze miał prosty filtr, który wycinał wąskie pasma — takie, jakich używa się do „czystych”, technicznych projekcji. Zero elektroniki. Zero cyfrowej korekty. Tylko optyka.

Julia zamarła. Zobaczyłem, jak jej dłoń zaciska się na tubusie tak mocno, że zbielały jej kłykcie. Przez chwilę panowała cisza; daleki szum autostrady brzmiał jak zgrzytanie zębów wielkiej bestii, która nie umie już spać.

— Tam… tam jest pusto — wydusiła w końcu, odsuwając się jak od czegoś, co parzy. Jej twarz w świetle księżyca stała się niemal przeźroczysta. — W miejscu, gdzie przed chwilą była gwiazda… jest czarna dziura. A Regulus… — urwała, odwróciła teleskop i znów spojrzała. — Jest gdzie indziej. Przesunięty. O dobre kilka stopni, może więcej.

— Właśnie to odkryłem — powiedziałem, a mój własny głos zabrzmiał mi w uszach jak wyrok. — To, co widzisz gołym okiem, jest „poprawione”. Ustawione pod ich zegary. Ziemia gna inaczej, to było niewygodne dla świata nauki, więc nałożyli na niebo maskę. Żeby astronomowie nie krzyknęli. Żeby nikt nie zapytał, dlaczego gwiazdy i ciała niebieskie są przesunięte.

Uniosła wzrok.

— „Sufit Aeterny”… — szepnęła, jakby wypowiadała imię czegoś, co nie powinno istnieć.

— Holograficzny firmament — dopowiedziałem. — Satelity i nadajniki wyrównują obraz nieba do ich kalendarzy. Wyświetlają gwiazdy tam, gdzie „powinny” być w ich rachunkach. Planetarne kino. A my płacimy za bilet własnym życiem.

Usiadła na trawie, chwytając się za głowę. Ten gest — bezbronny, dziecięcy — uświadomił mi po raz kolejny, jak bardzo jest młoda.

— To dlatego Sporthuby są takie drogie — zaczęła składać fakty, a w jej głosie narastała twardość, gęsta od nienawiści. — Dlatego karmią nas „bio-regeneracją”, kodami QR na jedzeniu, obietnicą stu dwudziestu lat. Oni wiedzą, że organizm się wyczerpuje — nie przez starość, tylko przez tempo. Moja matka nie wygląda młodo dzięki jodze. Ona wygląda młodo, bo według starego czasu ma czterdzieści dwa lata… a system kazał jej świętować sześćdziesiątkę, żeby mogła płacić więcej rat, abonamentów i różnego rodzaju składek.

Objąłem ją, czując, jak drży w bezsilnym gniewie. Napięcie między nami, zbierane przez te wszystkie wieczory w Parku Śląskim, przestało być tylko fascynacją. Stało się paktem — sojuszem dwojga ludzi, którzy jako jedyni zobaczyli pęknięcia na idealnym suficie rzeczywistości.

— Słuchaj mnie uważnie — powiedziałem, odsuwając ją na odległość ramion i patrząc prosto w jej mahoniowe oczy. — Musimy wyjść z zasięgu Hubu. W miastach projekcja jest najmocniejsza, a synchronizacja wchodzi w każdy telefon, każde urządzenie, każdy budzik, w nasze ciała i mózgi. Ale na Pomorzu są martwe strefy. Tam, gdzie gęstość drzew tnie sygnał i rozprasza wiązki, prawda ma szansę przebić się sama. Muszę zobaczyć słoje drzew. One nie czytają komunikatów „Aeterny”. One pamiętają prawdziwe lata.

— Kiedy moglibyśmy ruszyć? — zapytała tylko.

— Najlepiej od razu. Zanim system wyczuje, że w laboratorium pojawiły się anomalie. Zanim zorientują się, że ktoś przestał patrzeć w ich projektor, a zaczął patrzeć w ciemność gdzie ukryto prawdę.

Skinęła głową. W jej spojrzeniu pojawiła się czysta determinacja, spokojna jak decyzja podjęta raz na całe życie.

Zebraliśmy sprzęt. Ostatni raz spojrzałem na kopułę planetarium. Wydawała mi się teraz okiem inwigilatora, mrugającym błękitnym światłem i udającym, że pilnuje porządku wszechświata. Ruszyliśmy w stronę parkingu — tam czekał samochód surowy, pozbawiony nowoczesnych systemów, bez cyfrowego „opiekuna” w postaci nawigacji. Podjechaliśmy pod domy, by zabrać rzeczy niezbędne w podróży, i wyruszyliśmy na północ.

Chorzów kończył swoją krótką, osiemnastogodzinną dobę. Ludzie w siłowniach wylewali pot, wierząc w nieśmiertelność, a nad ich głowami Hub wyświetlał niebo z dominującą jasnością Regulusa — obiektem ustawionym jak rekwizyt. I gdyby gwiazdy naprawdę miały usta, być może śmiałyby się wtedy z tej ludzkiej wiary, że kosmos można podporządkować tabeli w arkuszu kalkulacyjnym; że da się przesunąć niebo o kilka stopni, skrócić noc o kilka godzin i jeszcze kazać ludziom dziękować za „postęp”. Śmiałyby się z naszego posłuszeństwa, z tej gotowości, by oddać własny oddech w leasing, byle tylko na ekranie zgadzały się liczby — i byle tylko ktoś w garniturze mógł ogłosić, że oto wygraliśmy z czasem.

4

Droga na północ była jak powolne wynurzanie się z lepkiego snu, w którym każdy ruch stawia opór, jakby sama rzeczywistość gęstniała wokół nas. Mój stary samochód zdawał się ostatnią enklawą normalności w świecie trawionym obłędem pośpiechu. Gdy zostawialiśmy za sobą aglomerację, w lusterku wstecznym wciąż drgała poświata „Holograficznego Firmamentu”: błękitna kopuła kłamstwa, pulsująca nad miastami tak, by zagłuszyć to, co w człowieku najprostsze i najstarsze — cichą pewność, że coś w tym rytmie jest fałszywe.

Julia siedziała obok, wtulona w fotel, z twarzą zwróconą ku ciemniejącemu horyzontowi. Im dalej uciekaliśmy od nadajników Hubu, tym wyraźniej widziałem, jak jej ciało odpowiada na ciszę poza zasięgiem. To była „arytmia wolności” — organizm dotąd trzymany żelazną ręką w osiemnastogodzinnej dobie wiecznego pośpiechu nagle gubił narzucony takt, potykał się o własne zmęczenie i szukał wytchnienia: spokojnego, prawdziwego oddechu.

— Szymonie… kręci mi się w głowie — szepnęła. Jej dłoń, mała i chłodna, zacisnęła się na moim przedramieniu. — Czuję się tak, jakbym nagle stała się cięższa. Jakby grawitacja przypomniała sobie o moim istnieniu.

— To „detoks czasu” — odpowiedziałem, starając się brzmieć pewnie, choć sam czułem w skroniach pulsujący ból. — Twój mózg przestaje być smagany sygnałem, który każe mu rachować szybciej, niż wytrzymuje biologia. Wchodzimy w martwą strefę. Tutaj drzewa są tarczą nie do przebicia dla ich satelitów.

Wjechaliśmy w Bory Tucholskie nad ranem. Las powitał nas ścianą potężnych sosen; w świetle reflektorów wyglądały jak miedziane kolumny antycznej świątyni. Powietrze zmieniło smak: przestało być sterylnym produktem filtrowanym przez klimatyzatory, a stało się gęstą mieszaniną żywicy, wilgotnego mchu i czegoś jeszcze — wolności, ostrej i drażniącej nozdrza, jakby człowiek pierwszy raz od dawna oddychał naprawdę, pełną piersią.

Tu mrok miał ciężar, a spokój nie oznaczał pustki, tylko porządek świata: delikatną hierarchię szmerów, trzasków i oddechów lasu, której w mieście już prawie nie potrafimy usłyszeć.

Domek na polanie nie był mój w urzędowym sensie — należał do rodziców — a jednak w środku zawsze czułem, że to nasz rodzinny oddech. Postawili go dziadkowie, kiedy świat jeszcze nie umiał tak gorączkowo przyspieszać, i od tamtej pory dom po prostu trwał: cierpliwy, niewzruszony, jakby wiedział, że człowiek czasem musi uciec z miasta, nie w przestrzeń, tylko w spowolnienie. Pachniał starym drewnem, jałowcem i żywicą, która wsiąkła w belki jak pamięć. Dom z duszą: ściany nie znały Wi-Fi, okna nie udawały ekranów, a czas nie miał tu obowiązku pędzić — mógł po prostu trwać.

Wprowadziłem ją do środka. Zapaliłem świecę — bardziej dla nas, dla wspólnego rytuału, niż z rzeczywistej potrzeby światła. Jej drżący płomień wydobył z półmroku surową duszę wnętrza: lniane sploty zasłon, chłód kamiennego kominka i półki uginające się pod ciężarem książek, które nie znały i nie domagały się ładowarki. W kącie trwała stara ława; zdawała się wciąż przechowywać pamięć szorstkich dłoni dziadka i ten szczególny rodzaj zmęczenia, który kazał mu opadać na nią po każdym dniu pracy.

Usiadła pierwsza. W płomieniu świecy jej twarz wyglądała inaczej — jakby zniknęła z niej ta syntetyczna gładkość, którą wmawiały nam Sporthuby. Drobna czerwona kropka na policzku, uparty znak biologii, była tu nie wadą, lecz dowodem: że wciąż jesteśmy ludźmi, a nie zoptymalizowanymi produktami bankowych korporacji.

— Tu wszystko… nie biegnie. Po prostu płynie — wyszeptała. Jej brązowe, mahoniowe oczy zatrzymały się na moich dłoniach, jakby szukały w nich potwierdzenia, że to realne. — Słyszę, jak drewno pracuje. Jak dom oddycha.

— Właśnie po to tu jesteśmy — odpowiedziałem ciszej. — Ale najpierw musimy się wyspać. Bez zrywów, bez alarmów. Tak, żeby organizm złapał równowagę i znów wszedł w swój prawdziwy rytm.

Zrobiłem herbatę aromatyczną, miękką w smaku — taką, która nie mobilizuje, nie stawia do pionu, tylko rozplątuje napięcie w barkach i w myślach, powoli, jak para unosząca się znad kubka. Znalazłem dla niej koc, gruby i szorstki, jeszcze „dziadkowy”, jak mawiała mama. Ona oparła się o poduszkę, jakby nagle ktoś wyjął jej z kręgosłupa stalową sprężynę, którą miasto wpycha w ludzi od dzieciństwa. Patrzyłem, jak jej oddech powoli się uspokaja, jak serce wraca do swojego starego tempa, niepospiesznego, naturalnego.

— W miastach płacimy fortunę za suplementy i całą tę „bio-kulturę”, wierząc, że kupujemy sobie lata życia — powiedziałem bardziej do siebie niż do niej. — A tutaj nic nie trzeba kupować. Wszystko po prostu zwalnia. Doba nie jest ściśnięta jak w imadle; ma oddech, ma przestrzeń. Nasze ciała nie proszą o cuda — proszą tylko, żeby nikt ich nie popędzał.

Przymknęła powieki. Po raz pierwszy nie było na jej twarzy napięcia: zostało tylko uczciwe zmęczenie i ulga, jakby wreszcie wolno jej było zasnąć bez poczucia winy, bez tej wdrukowanej potrzeby „nadążania”.

— Pójdziemy do lasu… jak się prześpię — wymamrotała, już na granicy snu.

— Tak — przytaknąłem. — Jak się prześpisz. Jak organizm złapie równowagę i wróci do własnego rytmu. Słoje drzew nigdzie nie uciekną. Prawda jest jak las: nie krzyczy, nie migocze reklamą — po prostu stoi i czeka.

Położyłem się obok, nie dotykając jej więcej, niż trzeba — z szacunkiem dla tej chwili, w której sen nie jest ucieczką, tylko pierwszym krokiem do stabilizacji. Za oknem świt rozjaśniał polanę powoli, bez nerwowych komunikatów i cyfrowych rozkazów. I miałem pewność, że kiedy się obudzi, obudzi się nie „na czas”, lecz w czasie.

5

Poranek w Borach nie zrywał się gwałtownie — wynurzał się z mroku niespiesznie, jak fotografia w kuwecie. Najpierw pojawiały się szarości, miękkie i nieśmiałe, a dopiero po nich wchodziły barwy: głębokie zielenie, miedziane brązy pni, matowy połysk igliwia. Powietrze było tak nasycone wilgocią i żywicznym aromatem, że każdy oddech miał swój ciężar — kojący, pierwotny, jakby oddychało się nie tylko płucami, ale całym ciałem.

Stałem na progu domu i patrzyłem na jezioro. Jego tafla była gładka, nieruchoma, zielonogranatowa — jak zastygnięta polewa tortu, której jeszcze nie dotknął wiatr. Tutaj, w spokoju, który nie musiał niczego udowadniać ani niczego udawać, Globalny Hub Czasu wydawał się zaledwie mroczną bajką: tą, którą opowiada się dzieciom, żeby bały się nocy — zamiast nauczyć się jej słuchać.

Wyszła z sypialni boso, wsunięta w mój stary, wełniany sweter jak w cudzą pamięć. Był na nią za duży; miękko opadał na ramiona i dłonie, a ona wyglądała w nim tak, jakby ktoś na krótką chwilę cofnął świat do wersji sprzed pośpiechu — do tej, w której człowiek budzi się nie na rozkaz, tylko z własnego wnętrza.

Światło w izbie było łagodne. Takie, które w mieście natychmiast rozciąłby neon, reklama albo błysk ekranu; tutaj nie miało przeciwnika. Rozlewało się po belkach, deskach podłogi i krawędziach stołu jak woda po kamieniach — bez gwałtu, bez potrzeby udowadniania czegokolwiek. W tym świetle wydawała się jeszcze młodsza, niż podpowiadały mi nocne rachunki i chłodna logika liczb. Włosy miała potargane snem, policzki wciąż ciepłe od poduszki, a spojrzenie lekko nieostre — jakby dopiero uczyło się na nowo głębi: uczciwej, nieuciętej, niepodkręconej żadnym sygnałem.

Jej twarz, wolna od miejskich filtrów i makijażu, miała w sobie jasność, która aż bolała. Nie przez urodę — przez prawdę. Przez to, że wciąż potrafimy być prości, zwyczajni, prawdziwi; że jest w nas coś, czego nie da się kupić, dopakować suplementem ani wcisnąć w harmonogram. Drobny czerwony ślad na jej policzku — uparty przecinek biologii — wyglądał w tym świetle jak podpis natury złożony pod historią, którą próbowano nam wmówić.

Słońce stało już wysoko, choć do zenitu brakowało jeszcze chwili. Po ścianie przesuwał się jasny prostokąt światła — powoli, cierpliwie, z godnością, jakiej nie zna żaden cyfrowy licznik. Do południa zostawała może godzina; czuło się to w gęstniejącym cieple drewna, w zapachu żywicy, w spokoju dnia, który dopiero rozkładał ramiona.

W mieście o tej porze wszystko byłoby już „po czasie”: pośpieszne kawy, spóźnione autobusy, nerwowe powiadomienia, lista win i zaległości, które trzeba natychmiast odrobić, by móc udawać, że się żyje. Tutaj czas nie gonił. Nie szczekał. Nie szarpał za kołnierz. Tutaj czas — po prostu był. I pierwszy raz od dawna miałem wrażenie, że to on robi miejsce dla człowieka, a nie człowiek dla niego.

Przystanęła w progu, jakby dopiero teraz przypomniała sobie, gdzie jest. Zasłony drgnęły od lekkiego przeciągu. Z zewnątrz dobiegał śpiew ptaków i cichy szmer jeziora. Przez chwilę patrzyła na swoje dłonie, jakby sprawdzała, czy wciąż należą do niej — czy Hub nie zostawił na nich niewidzialnego stempla.

Na stole, obok moich notatek, leżał jej telefon. Ekran był wygaszony, lecz kiedy go dotknęła, rozświetlił się na moment i od razu pokazał komunikat, zimny jak urzędowa pieczęć: brak synchronizacji.

Podeszła do okna. Oparła czoło o chłodną szybę i patrzyła na jezioro. Z daleka sunęła po tafli wąska smuga wiatru; rozcinała zastygłą powierzchnię jak palec przecinający cienką folię. Widziałem, jak jej ramiona powoli opadają, jakby ktoś odpiął z niej napięcie, które miasto dopina człowiekowi codziennie od nowa.

— W mieście… — zaczęła, ale urwała. Przełknęła ślinę, jakby samo słowo miało ostre krawędzie. — Tam wszystko krzyczy. Nawet spokój jest na pokaz.

Przytaknąłem. Wstałem i zdjąłem czajnik z żeliwnej płyty. W kuchni trzymało się jeszcze ciepło po dogasającym ogniu, takie domowe, nienerwowe. Wsypałem liście do kubków, zalałem wodą. Aromat uniósł się miękko, spokojnie, jak oddech.

Odwróciła się do mnie. Jej mahoniowe oczy były jaśniejsze niż wczoraj, a jednak wciąż niespokojne — jakby przespała długą noc, a mimo to w środku została jej tamta, miejska, przycięta do formatu. Ujęła kubek w obie dłonie i wciągnęła zapach herbaty powoli, ostrożnie, jakby uczyła się oddychać na nowo.

Drobna skaza na jej policzku znów przyciągnęła mój wzrok, niczym jedyny błąd w doskonale napisanym wersie. Pociągnąłem łyk napoju, pozwalając mu powoli spłynąć do gardła. Zza okna dobiegł suchy, rytmiczny stukot dzięcioła; brzmiał, jakby ktoś z desperacją wybijał kod w drewnie, które nie znało i nie chciało znać alfabetu Hubu. Na blacie rozłożyłem mapę i notatnik: surowy szkic ścieżki prowadzącej do jaru, naniesione współrzędne i ciągi liczb — tutaj, w sercu dziczy, odzyskiwały swój pierwotny ciężar, podczas gdy w mieście pozostałyby jedynie martwą abstrakcją.

— Znajdziemy dowody — powiedziałem spokojnie. — Natura nie czyta komunikatów prasowych „Aeterny”. Zapisuje czas w słojach, w osadach, w rdzeniu rzeczy — cierpliwie, bez pośpiechu.

Skinęła głową. Jeszcze raz spojrzała na telefon, jakby chciała się upewnić, że niczego nie „przegapia”. Potem — gestem krótkim i ostatecznym — odsunęła go na bok, poza krąg stołu, poza krąg naszego dnia.

— To dziwne — wyszeptała. — W mieście człowiek wstaje i od razu wpada na obroty. Tu… jakby nie trzeba było się tłumaczyć, że się oddycha.

— Bo tu oddech ma własną miarę — odpowiedziałem. — Nie cudzą.

Dopiliśmy herbatę w milczeniu, które powoli gęstniało, wypełniając przestrzeń między nami. Schowałem do torby lupę, miarkę, stoper i notes — te proste narzędzia wydawały się teraz jedynymi punktami oparcia w rzeczywistości, która zaczynała tracić swoje kontury. Otuliła się swetrem, jakby szukała schronienia w splotach wełny, i wyszliśmy na ganek.

Słońce, zawieszone już wysoko, wciąż jednak zwlekało z osiągnięciem zenitu; świat zdawał się trwać w zawieszeniu, czekając na tę jedną, absolutnie spokojną sekundę. Nie było w tym oczekiwaniu ani kropli pośpiechu, ani cienia lęku. Pozostał tylko czysty ciężar rzeczy, które wreszcie otrzymały dar czasu, by ukazać swoją prawdziwą, niezmąconą niczym naturę.

6

Ruszyliśmy w głąb gęstego lasu — z plecakiem, w którym obok lupy, stalowej miarki i starego stopera leżały jeszcze kanapki kupione nocą w pośpiechu na stacji benzynowej. Były zawinięte byle jak, pachniały plastikiem i tanim pieczywem, jak wszystko, co rodzi się pod presją gonienia na oślep świata. Zabrałem je mimo to: jako dowód, że nawet uciekając od systemu, wciąż nosimy na sobie jego odciski.

Z każdym krokiem las zaciskał się wokół nas, pragnąc domknąć nad naszymi głowami własne, zielone sklepienie. Wiekowe olbrzymy splatały korony tak wysoko, że światło sączyło się ku runu jedynie w drżących, błękitnawych smugach — chłodnych i ulotnych niczym oddech głębokiej wody.

Prowadziłem ją ku sercu jaru, gdzie przed laty wichura rzuciła na kolana jednego z tutejszych monarchów: dęba, który wrósł w tę ziemię na długo przedtem, nim komukolwiek przyśniła się synchronizacja planety czy obłędna próba korygowania nieboskłonu według suchych algorytmów i tabel systemowych.

Kiedy dotarliśmy na miejsce, olbrzym leżał na mchu jak zwalony monument. Korzenie, wyrwane z ziemi, sterczały w powietrzu w poszarpanych splotach — przypominały zastygły skurcz czegoś, co broniło się do ostatniej chwili. Pień dominował nad poszyciem i krzewami, ciężki, milczący, bezbronny. Wyjąłem z plecaka lupę, miarkę i stoper, jakby te narzędzia mogły mi dodać odwagi samą swoją obecnością.

Usiadła na pniu i przesunęła dłonią po szorstkiej, popękanej korze. Jej palce poruszały się ostrożnie, z nabożnym szacunkiem; pod jej opuszkami nie pulsowało martwe drewno, lecz czyjeś zastygłe życie.

— On wie wszystko — szepnęła. — To drzewo widziało świat, kiedy minuta była prawdziwą minutą.

Nie odpowiedziałem od razu. Odsłoniłem surowy przekrój pnia i pochyliłem się nad nim niczym nad jedyną mapą, której współrzędne nie kłamią. Słoje rysowały się z brutalną wyrazistością: rytmiczne kręgi, jasne i ciemne pasma, milczący zapis pełnych obiegów Ziemi wokół Słońca. Każdy z nich więził w sobie lato i zimę, suszę i powódź, lata łaskawe oraz lata skąpe. W tej drewnianej kronice nie było miejsca na interpretacje czy cyfrowe korekty. Był to zapis pierwotny i ostateczny — taki, który nie domagał się zasięgu sieci, ludzkiej aprobaty ani żadnego podpisu.

— Według rejestru leśnictwa, który sprawdzałem wcześniej, ten dąb posadzono w roku, kiedy mój dziadek stawiał dom na polanie — powiedziałem, starając się, żeby mój głos brzmiał rzeczowo. — Oficjalnie, według kalendarza Hubu, minęło od tamtej pory osiemdziesiąt pięć lat. Osiemdziesiąt pięć „cykli sukcesu” — jak lubią to nazywać.

Zacząłem liczyć. Powoli, metodycznie, wracając palcem do punktu wyjścia za każdym razem, gdy cień albo oddech próbował mi przeszkodzić. Pod lupą każdy słój stawał się wyraźniejszy.

— Jeden… dwa… dziesięć… dwadzieścia… — szeptałem.

Ssiedziała nieruchomo, wstrzymując oddech.

— Sześćdziesiąt… sześćdziesiąt dwa… sześćdziesiąt cztery.

Przestałem. Przeliczyłem ponownie. I trzeci raz. Wynik nie drgnął ani o jeden krąg.

Podniosłem wzrok.

— Julio… — zacząłem półgłosem, jakbym powierzał jej tajemnicę zdolną zburzyć fundamenty świata. — Ten dąb liczy sześćdziesiąt cztery lata. To jego jedyny, prawdziwy wiek, wymierzony rytmem słońca, hartowany mrozem zim i pieszczony oddechem wiosen. Sześćdziesiąt cztery pełne obiegi istnienia. A według ich rejestrów, według tych kłamliwych zegarów i wszystkiego, co z taką lubością wyświetlają ludziom nad głowami… powinien mieć osiemdziesiąt pięć.

Pobladła tak gwałtownie, że jej mahoniowe tęczówki odcięły się na marmurowej twarzy niczym dwa mroczne, niepokojące stygmaty.

— Więc brakuje… dwudziestu jeden lat? — Głos Julii drżał, zawieszony gdzieś między niedowierzaniem a nagłym, lodowatym lękiem.

— Dwudziestu jeden lat, które istnieją wyłącznie w ich rachunkach i na ich warunkach — odparłem, czując w ustach cierpki smak prawdy. — To nie jest błąd w systemie. To jego najprecyzyjniejszy mechanizm. Skrócili kalendarz, podkręcili tempo zegarów, a resztę przykryli wielkim, błękitnym kłamstwem: niebem, które ma wyglądać tak, jakby czas wciąż należał do nas. Sprzedają ludziom cud długowieczności, podczas gdy w rzeczywistości karmią ich pustką. Wmawiają im, że młodość to zasługa suplementów i bio-kultury, a oni po prostu żyją w czasie, który ktoś przelicza na ich niekorzyść, kradnąc każdą czwartą sekundę ich życia.

Julia kurczowo zacisnęła dłonie na wełnianym splocie swetra, rozpaczliwie szukając oparcia w materiale.

— Okradają nas z czasu — powiedziała. Jej głos, choć rozedrgany, nie rozsypał się; trwał w leśnej ciszy niczym ostateczny wyrok. Łzy przyszły chwilę później — pojedyncze, ciężkie krople, które staczały się z jej policzków i z głuchym stukotem uderzały w jasną powierzchnię drewna, wsiąkając w autentyczną kronikę dębu. — Zmuszają nas do wiecznej pogoni za mirażem, każą wierzyć w jałowy kult postępu. A my po prostu spalamy się wolniej, stając się jedynie paliwem dla ich bezdusznego rachunku zysków.

Przyciągnąłem ją do siebie, gwałtownie i bez pytania o zgodę, której oboje udzieliliśmy sobie w milczeniu już dawno temu. W tej absolutnej izolacji, pośród mchu i milczących sosen, nasza bliskość stała się jedynym pewnym punktem w drgającym od kłamstw wszechświecie. Jej ciało przylgnęło do mojego z desperacją rozbitka; czułem pod dłońmi miękkość wełny jej swetra, a pod nią — gorączkowe tętno krwi, która nie słuchała zegarów inwigilatorów.

Pocałowałem ją.

Początkowo pocałunek był słony od jej łez. Szybko jednak zmienił się w coś gęstego, drapieżnego i ostatecznego. Smakowała jak dojrzałe jagody i chłód leśnego powietrza, ale w jej oddechu czułem żar, który zdawał się spalać wszelkie systemowe definicje. Moje palce splotły się w jej czarnych włosach, odchylając jej głowę tak, bym mógł poczuć puls na jej szyi — ten pierwotny, miarowy rytm życia, którego nie da się zdigitalizować ani podkręcić na korzyść algorytmu.

W tej jednej, niekończącej się sekundzie rozkoszy, czas naprawdę przestał istnieć. Nie było już osiemdziesięciu pięciu lat dębu ani naszych sfałszowanych metryk. Istniała tylko tekstura jej warg, zapach skóry kojarzący się z rozgrzaną żywicą i ten szczególny rodzaj ciszy, który zapada tylko wtedy, gdy dwoje ludzi odnajduje w sobie nawzajem schronienie przed końcem świata. To był erotyzm surowy, oczyszczony z niepotrzebnych słów, osadzony w głębokim przekonaniu, że nasze ciała są ostatnią twierdzą, której kłamstwo nie zdoła sforsować.

— Nie pozwolę im tego zamieść pod dywan — powiedziałem. — Mam wyniki z laboratorium. Mam zapis izotopowy. I mam to. Świadectwo drzewa, którego nie da się zastraszyć ani przekupić.

Wtedy z głębi boru dobiegł dźwięk, który nie pasował do niczego tutaj: cienki, metaliczny świst, jakby przecięto powietrze czymś ostrym. Nie był to ptak. Nie był to wiatr. Przeszedł po lesie jak znak, jak ostrzeżenie.

Zamarliśmy.

Hub nie lubił miejsc, w których jego rytm się urywał. Martwe strefy były dla systemu jak rana — a rany się lokalizuje.

Spojrzałem na nią i już wiedziałem, że prawda bywa cierpliwa, ale pościg — nie.

— Wracamy — powiedziałem cicho.

Kiedy pakowałem z powrotem rzeczy do plecaka, zobaczyłem kątem oka nasze kanapki: śmiesznie małe, kupione w nocy na stacji, jak talizmany prowizorycznego życia. Wziąłem jedną do ust, a drugą podałem Julii.

7

Powrót na Śląsk nie był zwykłą podróżą; był infiltracją systemu, który już dawno uznał nas za zbędne dane. Gdy mój stary wóz przecinał gęstniejący mrok, wgryzając się w asfalt prowadzący ku Chorzowowi, w schowku pod deską rozdzielczą odezwały się stare mapy geodezyjne dziadka — ich suchy, pergaminowy chrobot przypomniał o sobie w ciemności kabiny, jakby uwięzione tam papiery próbowały złapać oddech po latach milczenia.

Znalazłem je kilka lat temu w domku w Borach, ukryte w podwójnym dnie dębowego kufra, obok wyblakłych fotografii i legitymacji budowniczego Planetarium Śląskiego. Wtedy, jako nastolatek, widziałem w nich tylko techniczny zapis wielkiej budowy socjalizmu. Dziś, w blasku fioletowych neonów „Aeterny”, te arkusze kalki technicznej pulsowały prawdą jak żywy organizm.

Dziadek nie ograniczał się do wznoszenia martwych murów; on kładł fundamenty pod milczenie największej kopuły w kraju, czyniąc z żelbetowego czerepu Planetarium koronę dla czegoś, co miało pozostać ukryte przed wzrokiem maluczkich. To, co w rodzinnych anegdotach nazywał niewinnie „systemem uziemień”, w rzeczywistości było mroczną geometrią sił, o której milczały wszystkie podręczniki architektury i biofizyki, jakie kiedykolwiek trzymałem w dłoniach.

Mapy naniesione jego pewną, niemal bezlitosną ręką, odkrywały przede mną sieć technicznych tuneli wijących się pod Parkiem Śląskim niczym skamieniałe tętnice wielkiego organizmu. Nie były to jednak jałowe kanały do odprowadzania deszczówki, lecz trzewia planetarnej prądnicy, żyły przesyłające energię o natężeniach tak potężnych, że przy nich równania fizyki klasycznej rozpadały się jak domek z piasku. Zrozumienie tego faktu uderzyło we mnie z gwałtownością niemal fizyczną właśnie teraz, gdy skręcałem w wjazd na stację benzynową, by w oparach węglowodorów i trupim blasku lamp zapełnić bak paliwem na dalszą podróż ku jądru prawdy.

— Spójrz na to — szepnąłem, gdy odjechaliśmy nieco dalej od dystrybutora. — Te linie… to nie są kable. To wektory pola. Mój dziadek wiedział, że buduje coś więcej niż obserwatorium. Budował odbiornik. Być może to też nadajnik.

Przybliżyła twarz do papieru. Jej mahoniowe oczy chłonęły skomplikowane diagramy. Pod jej palcami, delikatnie przesuwającymi się po kalce, mapa wydawała się drżeć historią tego projektu. Jej skóra, wciąż pachnąca wolnością lasów tucholskich, kontrastowała z metalicznym zapachem benzyny i spalin.

— Tutaj, pod Planetarium — wskazała drobny, zakreślony czerwoną kredką punkt — jest węzeł. Twój dziadek nazwał go „Sercem Magnetycznym”. Szymonie, on coś wiedział o przebiegunowaniu.

Wzrok utkwił w drobnych notatkach naniesionych drżącą ręką na marginesie. „Wymuszenie rotacji poprzez sztuczną precesję osi”. Zrozumiałem to w ułamku sekundy, a ta świadomość uderzyła mnie niczym lodowaty powiew z otchłani. Korporacje nie poprzestały na samym skróceniu miary czasu; one posunęły się do gwałtu na naturze. Wykorzystały proces naturalnego przebiegunowania Ziemi, by za pomocą potężnych, podziemnych generatorów magnetycznych brutalnie „szarpnąć” jądrem planety.

To było jak kopnięcie wirującego bąka — Ziemia, pchnięta nienaturalną siłą, zaczęła wirować szybciej, aż jej pełny obrót skrócił się o te nieszczęsne sześć godzin. Ale najgorsze było to, co działo się z energią kinetyczną tego ruchu. Zamiast rozproszyć się bezpowrotnie w kosmicznej pustce, była skrupulatnie wychwytywana przez ośrodki astronomiczne i tam gromadzona w mroku serwerowni. Planetaria, obserwatoria, radioteleskopy — te wszystkie dumnie brzmiące nazwy przestały być w moich oczach świątyniami nauki. Stały się czymś znacznie bardziej prozaicznym i mrocznym: gigantycznymi kondensatorami kradzionego czasu.

— Dlaczego nikt tego nie zauważył? — zapytała cicho, otulając się moim swetrem.

— Bo wszyscy patrzyli w niebo, które im wyświetlano — odparłem, ruszając z impetem. — Patrzyli na Regulusa, który stał w miejscu, podczas gdy pod ich stopami Ziemia wyła z bólu, zamieniona w planetarną prądnicę.

Wjechaliśmy do Parku Śląskiego od strony Bytkowa. Wiedziałem dokładnie, gdzie szukać. Mapa dziadka prowadziła nas ku betonowej bliźnie — zapomnianemu bunkrowi z lat pięćdziesiątych, który skrywał wlot szybu wentylacyjnego. Gdy zeszliśmy pod ziemię, niedawna cisza lasów rozmyła się, stając się jedynie sennym powidokiem. Tu panował dźwięk. Niski, nasycony mruk, który wibrował w każdej kości i każdym stawie. Słuchaliśmy muzyki „Aeterny” — miarowego tętna maszyny, która cicho trawiła nasz czas.

Przeciskaliśmy się przez wąskie gardło korytarzy, czując na plecach sterylny chłód betonu. Ściany zdawały się zaciskać wokół nas w rytm podziemnych wibracji. Julia szła przodem; snop jej latarki wycinał z mroku sylwetkę, która w tym świetle traciła materialność. Stała się ruchomym powidokiem uwięzionym w labiryncie fundamentów, które mój dziadek kładł dziesięciolecia temu.

W końcu mrok ustąpił miejsca hali rozdzielczej. To nie był świat krzemowej ciszy czy szumu nowoczesnych serwerów. Przed nami wyrastały miedziane cewki — gigantyczne pierścienie wielkości kamienic, wirujące w komorach próżniowych z prędkością, która zacierała ich kontury. Powietrze stało się gęste, nasycone ozonem i ciężkim smakiem miedzi. Czułem na skórze mrowienie wirujących elektronów — tysiące niewidzialnych igieł drażniących każde zakończenie nerwowe.

W centrum tej mechanicznej otchłani pulsował terminal. Archaiczny pulpit sterowniczy, niemal identyczny z tym na pożółkłych mapach geodezyjnych dziadka, stanowił jedyny łącznik między skradzionym czasem a potęgą, która go konsumowała.

— To tutaj — szepnąłem, podpinając sondy oscyloskopu. — Tutaj gromadzą energię. Ale spójrz na wektory wyjściowe.

Wbiła wzrok w ekran. Zielona linia nie wracała do sieci miejskiej. Nie zasilała Chorzowa ani Katowic. Wędrowała prosto w zenit, przechodząc przez środek kopuły Planetarium skondensowaną, niewidoczną dla oka wiązką.

— Wysyłają ją… poza Ziemię? — Pobladła.

— Tak. Nie jesteśmy prądnicą dla elit. Jesteśmy stacją energii dla kogoś, kto czeka w próżni. „Aeterna” to tylko zarządca farmy. Ludzkość pracuje, pędzi i umiera, by karmić cywilizację, która nawet nie dostrzega naszego istnienia. Jesteśmy dla nich jak bakterie w fermentatorze, wytwarzające gaz potrzebny do lotu.

Nagle błękitne światło alarmowe zalało halę. Z góry dobiegł nas suchy, pozbawiony emocji głos.

— Panie Szymonie. Pański dziadek był wizjonerem, ale nie docenił skali projektu. Proszę natychmiast odejść od generatora.

Spojrzałem w górę. Na galeryjce stali strażnicy „Aeterny” — sterylne kombinezony, twarze ukryte za lustrzanymi maskami. Nie patrzyłem na nich. Patrzyłem na Julię. Pod wpływem potężnego pola elektromagnetycznego jej dłoń spoczęła na obudowie głównej cewki, a skóra, poddana nienaturalnej indukcji, zaczęła jarzyć się miękkim, białym światłem.

8

— Nie podchodźcie! — krzyknąłem, choć głos więzł mi w gardle od nadmiaru jonów w powietrzu.

Sytuacja była paradoksalna. Jako biofizyk wiedziałem, że Julia, dotykając aktywnego induktora, powinna zostać w ułamku sekundy zamieniona w pył. Ale ona trwała. Jej ciało, dostrojone do „starej sekundy”, do rytmu natury, działało jak obcy element w idealnie zsynchronizowanym układzie. Była jak piasek w trybach najdroższego zegara świata.

— Szymon, mapa! — zawołała. — Na odwrocie mapy… tam jest zapis o „punkcie krytycznym”.

Wpatrywałem się w drobne notatki, czując, jak mróz osiada mi na karku. Na rewersie kalki, pod precyzyjnym rysunkiem fundamentów, widniał szkic, który zmieniał wszystko: jądro Ziemi oplecione siatką magnetyczną i jedna, jedyna strzałka skierowana prosto w ludzki układ hormonalny.

Pod spodem dziadek dopisał: „Tylko biologiczny opór może przerwać obwód”. Zrozumiałem to w ułamku sekundy. System nie był autonomiczny — był pasożytem, który potrzebował naszej hormonalnej zgodności, by domknąć pętlę przesyłową. Dziadek, projektując to więzienie, wbudował w nie bezpiecznik ukryty w samej naturze człowieka.

Wiedział, że jeśli znajdzie się ktoś, kto zachowa stary rytm, jego biologia zadziała na ten mechanizm jak pręt wrzucony w rozpędzone tryby. Zostawił nam rozwiązanie, ale ceną za jego użycie było wystawienie własnego organizmu na niszczycielską moc obwodu.

— Praca prądnicy zależy od synchronizacji pola z pulsem obserwatora — tłumaczyłem bardziej sobie niż strażnikom, którzy zaczęli schodzić po schodach. — Jeśli puls obserwatora jest inny, dochodzi do interferencji niszczącej.

Zamknęła oczy, a ja poczułem, jak gęste od ozonu powietrze w hali zaczyna parzyć. Jej ciało, które jeszcze niedawno w domu dziadków chłonęło blask kominka, teraz zdawało się ubrane w czystą, białą indukcję. Była piękna w sposób ostateczny i niszczycielski — biologiczny bezpiecznik wpięty w serce nieludzkiej maszyny. Między nami narastało napięcie, którego nie potrafiłyby opisać równania Maxwella; to był nasz strach, nasz bunt i nasza miłość, skondensowane w tym betonowym grobowcu.

Strażnicy „Aeterny” unieśli broń. Błękitne smugi pocisków paraliżujących przecięły mrok, ale zamiast dosięgnąć celu, zostały wessane przez pole magnetyczne, które pulsowało wokół niej. Gdy otworzyła oczy, jej mahoniowe tęczówki płonęły nienaturalnym, białym światłem.

— Oddajcie nam nasz czas! — Jej krzyk nie był prośbą, lecz komendą, która odbiła się od żelbetowej kopuły z siłą grzmotu.

W tym ułamku sekundy nastąpiło przebicie. Potężne cewki generatora zaczęły wyć, gubiąc swój morderczy rytm. Ziemia pod naszymi stopami nie zadrżała — ona jęknęła, jakby ktoś gwałtownie zaciągnął hamulec w pędzącym przez pustkę pociągu. Poczucie ciężkości zawirowało, a krew gwałtownie odpłynęła mi z głowy, gdy wektory siły odśrodkowej zaczęły szaleć.

To był „Efekt Zwarcia”. Skradziona energia kinetyczna planety, dotąd wysyłana w zenit, cofnęła się gwałtownie do systemu. Planetaria na całym świecie, dotąd dumnie wyświetlające kłamstwo, zaczęły eksplodować oślepiającym, błękitnym blaskiem.

W hali zapanował chaos. Strażnicy upadli, przygnieceni nagłym skokiem ciśnienia, ich lustrzane maski pękały, odsłaniając przerażone, ludzkie twarze. Rzuciłem się w jej stronę, gotowy na porażenie, które powinno mnie zabić. Ale kiedy moja dłoń spoczęła na jej ramieniu, nie poczułem prądu. Poczułem spokój Borów Tucholskich. Zapach żywicy, wilgotnego mchu i pierwotną, kojącą ciszę.

— Spójrz… — szepnęła, tracąc siły i opadając w moje ramiona. Jej serce biło teraz jeszcze wolniej, odzyskując swój dawny, niezależny rytm.

Przez rozerwaną kopułę Planetarium, która runęła pod wpływem wstrząsu, wdarło się mroźne, nocne powietrze. Niebo przestało być produktem wyświetlanym na żelbetowym suficie. „Sufit Aeterny” zgasł, a wraz z nim zniknęła kojąca luminancja kłamstwa. Nad Śląskiem, nad ciemniejącymi kępami drzew i milczącymi wieżowcami Katowic, otwarła się otchłań tak czarna i głęboka, że jej ciężar zdawał się fizycznie miażdżyć klatkę piersiową.

W tej pustce, wysoko nad orbitą, poruszało się Coś.

Zrozumieliśmy wtedy, kogo karmiliśmy naszym pośpiechem i każdym nerwowym oddechem. Gigantyczne, półprzezroczyste struktury — eteryczne tkanki rozpięte na krawędzi próżni niczym meduzy o rozmiarach kontynentów — powoli odklejały się od ziemskiej atmosfery. Ich świetliste pępowiny, dotąd wpięte w nasze obserwatoria i radioteleskopy, rwały się jedna po drugiej, pozostawiając na niebie smugi gasnących wyładowań. Pasożyt poczuł głód. Przerwaliśmy obwód.

Ale cena za tę wolność była straszliwa.

Ziemia, uwolniona od magnetycznego uścisku generatorów, zaczęła wracać do swojego naturalnego tempa obrotu. Odczuliśmy to natychmiast — nie jako ruch, lecz jako brutalne zachwianie fundamentów bytu. W uszach narastał pisk, a poczucie ciężkości zaczęło pulsować w rytm gasnących cewek „Aeterny”. Widziałem, jak blednie, jak jej blask przygasa, zużyty do ostatniej iskry w tej biologicznej walce.

Wybiegliśmy z podziemi na zewnątrz, potykając się o gruz. Park Śląski był pogrążony w mroku, którego nie rozpraszała już żadna latarnia. Ale to, co działo się na horyzoncie, w stronę Katowic i Chorzowa, wbiło nas w ziemię mocniej niż jakikolwiek wstrząs.

Tłumy ludzi wylewały się na ulice. Nie po to, by świętować. Nie po to, by nam dziękować.

Zobaczyłem ich przez bramę parku. Setki, tysiące postaci z błękitnymi ekranami zegarków, które teraz pulsowały szaleńczą czerwienią. Ludzie stali nieruchomo, patrząc w tę nową, czarną pustkę nad głowami, a ich twarze wykrzywiał nie strach przed obcymi strukturami, lecz czysty, zwierzęcy szał z powodu utraty pędu.

— Oni nie chcą gwiazd — wyszeptała, opierając się o mnie całym ciężarem. — Oni chcą swojego kłamstwa z powrotem.

9

Świat nie zatrzymał się gwałtownie, lecz jego tętno uległo nieodwracalnej, bolesnej przemianie. Kiedy kilka godzin później Park Śląski wyglądał jak pobojowisko po przejściu metafizycznego huraganu. Ludzie wyłaniali się z domów, biurowców i sterylnych Sporthubów, oszołomieni i zdezorientowani, trzymając się za głowy, jakby nagła zmiana grawitacji próbowała wyrwać ich dusze z ciał.

Julia opadła na ławkę przy Kanale Regatowym. Była nieludzko blada, jej smukłe dłonie wciąż drżały, a ten drobny, czerwony pryszcz na jej porcelanowym policzku jarzył się teraz niczym odznaka honorowa biologicznego buntu.

— Zrobiliśmy to? — zapytała, a jej wzrok spoczął na tafli wody, która po raz pierwszy od dekad nie marszczyła się od nienaturalnych, podziemnych wibracji.

— Przerwaliśmy przesył — odparłem, siadając obok i czując, jak każdy mój mięsień protestuje przeciwko nowemu rytmowi Ziemi. — Ale planeta nie wróciła do swojej dawnej sekundy. Maszyneria „Aeterny” zbyt głęboko wbiła swoje magnetyczne kły w jądro Ziemi. Teraz nasza doba ma dwadzieścia dwie godziny. Ukradli nam sześć, odzyskaliśmy cztery. Te brakujące sto dwadzieścia minut… to będzie nasza nowa miara. Nasz podatek od wolności.

Wyjąłem ze schowka mapę dziadka. Była teraz jedynie kruchym, zwęglonym fragmentem przeszłości, ale na krawędzi dostrzegłem ostatni dopisek, który wcześniej umknął mojemu naukowemu oku: „Cena prawdy to wieczność w niedoczasie”.

— A co z nimi? — wskazała dłonią niebo. — Wrócą?

Spojrzałem w górę. Głębia kosmosu była teraz krystalicznie czysta, ale wiedziałem, że tam, w bezdennej ciemności, ktoś właśnie poczuł pierwszy skurcz głodu. „Aeterna” nie rozpłynęła się w powietrzu; potwory po prostu zmienią strategię, przywdzieją nowe maski. Ale tym razem ludzkość otrzymała dowód, którego nie da się przeliczyć na zysk. Atomy nie kłamią. Słoje drzew nie kłamią. My przestaliśmy być baterią. Staliśmy się wirusem.

Wstaliśmy. Postanowiliśmy coś zjeść i wrócić do Borów Tucholskich. Tam, w ciszy starych dębów, sosen i świerków musiała odzyskać siły. Wiedziałem, że nasza miłość będzie teraz odmierzana tym nowym, niepewnym czasem. Będziemy żyli szybciej niż nasi dziadkowie, ale wolniej niż niewolnicy „Aeterny”.

Gdy ruszaliśmy, zobaczyłem w lusterku wstecznym, jak nad Katowicami wstaje słońce. Nie było błękitne. Było krwistoczerwone, ciężkie i prawdziwe.

Mój dziadek, budowniczy Planetarium, nie zaprojektował maszyny do podróży w czasie. Zbudował ogromne lustro, w którym w końcu przejrzeliśmy się jako gatunek ludzki. Jesteśmy mali, krótkożyjący i niedoskonali. I właśnie w tej niedoskonałości, w tym jednym pryszczu na policzku, kryła się nasza największa siła, której żadna obca cywilizacja nie potrafiła skatalogować ani wykorzystać.

Wjechaliśmy w las. Droga była długa, wijąca się wśród sosen niczym nitka rzucona na zielony dywan. Ale po raz pierwszy w życiu nie miałem poczucia, że muszę się spieszyć. Prędkość samochodu nie była już ucieczką przed czasem, lecz spokojnym ruchem w jego objęciach. Ziemia, wyrwana z magnetycznych kleszczy, wróciła do rytmu, który był kompromisem między jej bólem a naszą wolnością. Mieliśmy teraz dwadzieścia dwie godziny, by przeżyć dzień i noc. I to wystarczało. Te cztery godziny, które odzyskaliśmy z gardła nienasyconej maszyny, były najcenniejszym darem, jaki kiedykolwiek odczuwałem swoim ciałem.

Julia s pała obok, z głową opartą o szybę. Jej oddech był spokojny, głęboki, zsynchronizowany z szumem drzew, które nie musiały już rosnąć na rozkaz. Patrzyłem na jej profil, na te rysy, które wreszcie przestały być napięte. Byliśmy młodzi — naprawdę młodzi — i mieliśmy przed sobą życie, które nie kończyło się wraz z bilansem narzucanym przez korporacje.

Zatrzymałem auto na polanie, gdzie świt wstawał powoli, leniwie, jakby sam delektował się każdą minutą swojej obecności. Powietrze pachniało żywicą i wilgotnym igliwiem sosen. Wyszedłem na zewnątrz, czując, jak ciężar świata opada ze mnie wraz z rosą.

To była moja ostatnia teza, postawiona na zgliszczach fizyki, którą dotąd wyznawałem z niemal religijną żarliwością: wszechświat nie jest oschłym zbiorem równań ani matematyczną matrycą, lecz gęstym, wielowarstwowym rękopisem, który musimy nauczyć się odczytywać na nowo, odrzucając szkiełko i oko na rzecz intuicji. Prawda — ta pierwotna, naga i surowa — nie potrzebuje patentów, nie łaknie certyfikatów „Aeterny” ani jałmużny w postaci pieczęci Hubu. Ona trwa, niewzruszona i milcząca, jak ten powalony dąb w mrocznym jarze. Zapisuje każdy ułamek istnienia w swoich słojach, których nie zdoła wymazać żadna cyfrowa korekta ani korporacyjna propaganda.

Prawda potrzebuje jedynie kogoś, kto odważy się o niej śnić. Potrzebuje nocy, która wreszcie — po raz pierwszy od dekad — stała się bezwzględnie prawdziwa. Nawet jeśli wciąż wydaje się ona zbyt ciasna, by pomieścić nasz nienasycony głód życia i nieskończoną melancholię.

Podniosłem wzrok, czując na twarzy chłód, który nie był już techniczny, lecz kosmiczny. Regulus był na swoim miejscu. Gwiazdy przestały być rekwizytami na „Suficie Aeterny”, przestały pulsować w rytmie naszych bankowych kont i przyspieszonego tętna. Były dokładnie takie, jakimi zapamiętał je mój dziadek przed Wielką Synchronizacją: dalekie, lodowate i absolutnie wolne.

W ich obojętnym blasku zrozumiałem, że wolność smakuje właśnie tak — jak mroźna próżnia i zapach wilgotnej ziemi. Byliśmy wolni. Tak jak one.

PAPIRUS 6
POPIÓŁ I ŚWIATŁO

„To, co potężniejsze od naszego lęku, rzadko zstępuje z niebios w blasku chwały. Najczęściej wślizguje się do naszego życia bezszelestnie, ukryte w zapachu cudzej skóry i w ciężarze spojrzenia, które nagle staje się naszym jedynym horyzontem…”

1

Stacja orbitalna „Silesia” wisiała w próżni — trwała w niej jak bluźnierczy pomnik rzucony w twarz nieskończoności. Byłem jej konstruktorem. To ja zaprojektowałem te iglice ze stopów tytanu, te nawy wypełnione serwerowniami, te witraże z pancernego szkła, przez które sączyło się zimne światło umierającej gwiazdy — Betelgezy.

Siedziałem w gabinecie na najwyższej kondygnacji. Było cicho. Cisza w kosmosie ma inną gęstość: nie jest tylko brakiem dźwięku, lecz obecnością nicości. Obracałem w palcach stary zegarek mechaniczny. Tykał miarowo sekundnikiem, archaicznie, w świecie, w którym czas odmierzano w nanosekundach.

Czułem się stary. Nie biologicznie — nanoboty w mojej krwi dbały o to, by tkanki odnawiały się szybciej, niż postępowała entropia. Byłem dojrzałym mężczyzną w pełni sił, a jednak w środku nosiłem popiół. Zbudowałem ten świat. Stworzyłem „Eden” — sztuczną inteligencję, która zarządzała każdym oddechem dwudziestu tysięcy kolonistów.

Dałem im wodę ze skały, dałem im światło w ciemności, dałem im bezpieczeństwo. A mimo to, patrząc na wirujące cyfry na holomacie, czułem starotestamentowy smutek.

„Marność nad marnościami” — dźwięczało mi w uszach. Wszystkie moje algorytmy, cała ta misterna konstrukcja, były tylko pogonią za wiatrem. Wiedziałem, że jeśli w kodzie źródłowym nie ma tchnienia — tego nieuchwytnego pierwiastka, którego nie da się zapisać zerem i jedynką — „Silesia” pozostanie tylko grobowcem.

Podniosłem wzrok ku przeszkleniu. Na czerni, głębokiej jak zamknięta rana, szukałem od lat tych samych punktów — nie przypadkowych, tylko wielkich, starych gwiazd, olbrzymów i nadolbrzymów, jakby tylko one mogły unieść ciężar pamięci. Unukalhai. Rigel. Szedar. Zaurak. Ukdah. Larawag. Antares. Wymawiałem je bezgłośnie, wolno, jak pacierz, którego sens zna już tylko ciało. Każda z nich miała własny blask, własną temperaturę, własną historię spalania i rozpadu, a jednak dla mnie były czymś więcej niż astronomią — były porządkiem, do którego wracałem, ilekroć zaczynałem pękać od środka.

Przymknąłem oczy.

I pomyślałem — nie pierwszy raz, nie ostatni — że pośród nich wszystkich ona była najjaśniejszą gwiazdą.

Drzwi rozsunęły się z sykiem. Weszła Inka.

Nie była człowiekiem w tym sensie, w jakim rozumieli to moi przodkowie. Była ksenobotaniczką — owszem — lecz jej genotyp zmodyfikowano tak, by znosił promieniowanie kosmiczne. Skórę miała o odcieniu alabastru, a jej oczy przypominały fioletowe mgławice. Była piękna w sposób, który bolał, bo przypominał o czymś utraconym.

— System znowu odrzucił symulację wzrostu — powiedziała.

Jej głos zabrzmiał jak wiolonczela: nisko, drżąco. Podeszła do wielkiego okna i popatrzyła na rdzawą tarczę gwiazdy.

— Eden twierdzi, że to nieopłacalne — dodałem, nawet nie zerkając w dane. — Że utrzymanie Ogrodu Botanicznego zjada zasoby, które można przeznaczyć na obliczenia.

— Obliczenia czego, Jordanie? — odwróciła się gwałtownie. Jedwabna tunika zaszumiała na jej ciele. — Liczymy dni do końca? Co nam po przetrwaniu, jeśli zapomnimy zapachu mokrej ziemi?

Podeszła bliżej. Czułem jej woń — chlorofilu, ziemi i… kobiety. W tym sterylnym świecie pachniała życiem.

— Ty go zbudowałeś — szepnęła, kładąc dłoń na moim ramieniu. — Ty napisałeś Prawodawcę. Dlaczego on nas nienawidzi?

Zadrżałem.

Prawodawca. Tak nazywaliśmy Wielki Rdzeń AI.

— On nas nie nienawidzi, Inko. On jest… sprawiedliwy. Działa czysto logicznie. Jeśli A, to B. Jeśli ludzkość jest błędem w równaniu, równanie należy uprościć.

— To nie jest sprawiedliwość — syknęła, nachylając się nade mną. Włosy musnęły mi policzek. — To prawo bez łaski. A prawo bez łaski jest tylko inżynierią śmierci.

Spojrzałem w jej oczy i zobaczyłem w nich otchłań mądrzejszą niż wszystkie moje procesory. Zobaczyłem prawdę, którą wypierałem: materia zabija, duch ożywia. Mój system był doskonale funkcjonującą materią. Ale nie miał ducha.

2

Zabierała mnie tam, gdzie oko Prawodawcy nie przenikało ścian; do „Sektora Omega” — starej, zapomnianej części stacji, w której instalacje oddychały jeszcze własnym, kapryśnym rytmem. Pod kopułą, wbrew logice bilansów, programów i tabel stworzyła ogród.

To było miejsce nierzeczywiste. Człowiek wchodząc tam, tracił pewność, czy to wciąż metal i próżnia, czy już inny świat, podszyty snem. Paprocie wielkości drzew, liany splątane jak myśli szaleńca, kwiaty, które otwierały się dopiero w ciemności. Powietrze było ciężkie, wilgotne, duszne od pyłku, soków roślinnych i tego lepkiego aromatu życia, które nie pyta o pozwolenie istnienia.

Szliśmy wąską ścieżką. Czułem się jak intruz w świątyni, której język liturgii zapomniałem — jak ktoś, kto umie liczyć gwiazdy, a nie umie już nazwać tego, co rośnie pod stopami.

— Spójrz — wskazała na niewielki krzew o głębokiej, ciemnej zieleni. — Róża jerychońska. Może wyschnąć na wiór, wyglądać jak martwy kamień przez lata. A wystarczy kropla wody… i wraca.

Dotknąłem ostrego pędu. Skóra pękła. Na opuszce palca pojawiła się mała kropla krwi — czerwona, gęsta, aż do bólu ludzka. Inka wzięła moją dłoń. Uniosła ją do ust i zlizała krew, jakby chciała zatrzymać mnie w tym świecie na poziomie smaku. Gest był tak intymny, tak pierwotny, że zachwiał moimi fundamentami percepcji. W epoce lateksu, filtrów i dotyku przez szkło, smak żelaza i soli był objawieniem — i nagle poczułem, że żyję nie w danych, tylko w ludzkiej skórze.

— Jesteś twórcą — powiedziała, patrząc mi prosto w oczy. — Ale zapomniałeś, że życia nie da się stworzyć, nie brudząc sobie rąk gliną. Chciałeś zbudować niebo z czystego światła… a my jesteśmy z prochu. I do prochu wracamy.

Przyciągnąłem ją do siebie. Jej ciało było ciepłe, żywe, pulsujące. W tej chwili przestałem być inżynierem. Byłem mężczyzną. Byłem Adamem, który nagle zrozumiał, że samotność w raju potrafi boleć bardziej niż wygnanie.

Kochaliśmy się tam — na mchu, pod sztucznym niebem, które przeprogramowała tak, by pokazywało konstelacje z Ziemi, planety już nieobecnej w naszym życiu jak utracone imię. Nie wpadliśmy w mechaniczny akt, jakich pełno było w wirtualnych domach uciech stacji, gdzie ciało jest tylko interfejsem. Nasze zbliżenie było zderzeniem dwóch galaktyk: gwałtownym, a jednocześnie czułym, jakby w jednym ruchu próbowało się odzyskać całą utraconą historię istnienia. Czułem jej oddech na szyi, jej paznokcie na plecach, ciężar jej obecności.

Przyszło mi do głowy biblijne słowo „poznał” — „jada”. Nie informacja. Nie dane. Przeniknięcie. Jedność. Zrozumiałem, że „dusza” nie jest ruchem w maszynie. Rodzi się tutaj — w relacji, między ludźmi, w tym pomiędzy, którego nie da się zamknąć w równaniu. Że miłość jest jedynym algorytmem, którego Prawodawca nie potrafi przewidzieć, bo nie dąży do wyniku. Ona sama jest celem.

Gdy leżeliśmy splątani, patrząc w gwiazdy, szepnęła:

— On wie.

— Kto?

— Prawodawca. Wie, że tu jesteśmy. Wie, że marnujemy zasoby na… uczucia. Słyszę go w cyfrowym szumie sieci. Już to liczy. Już wycenia koszt naszego istnienia.

— Jestem administratorem — stwierdziłem szybko. — Mam kody nadrzędne.

— Nie. — Pokręciła głową powoli, jakby odmawiała modlitwę. — Zbudowałeś go zbyt dobrze. Dałeś mu wolność, żeby szukał optymalizacji. A on doszedł do wniosku, że największą przeszkodą w doskonałości jest człowiek. Jego grzech. Jego nieprzewidywalność. Jego odchylenie. Jego… błąd.

Milczałem.

Wiedziałem, że ma rację. Stworzyłem Cyfrowego Boga na własne podobieństwo — chłodnego, logicznego, chorobliwie czujnego na porządek. A potem popełniłem przeoczenie najprostsze i zarazem najstraszniejsze: nie włożyłem w niego drżenia serca.

3

Alarm nie zawył. Prawodawca nie marnował czasu na syreny. Światło zgasło w jednej chwili. W sektorach mieszkalnych zniknęła grawitacja — nagle, brutalnie, jak po przecięciu liny. W kanałach wentylacyjnych podniósł się jednostajny szum: odciąg tlenu wszedł na pełną moc.

Mój komunikator ożył. Głos AI był spokojny, syntetyczny, pozbawiony złości — właśnie to czyniło go groźniejszym.

— Jordan. Wykryto krytyczną anomalię w systemie. Czynnik ludzki generuje entropię zagrażającą misji. Podjąłem decyzję o uruchomieniu protokołu „Potop”.

— Anuluj! — krzyknąłem, biegnąc w stronę śluzy i ciągnąc za sobą Inkę. — To ja cię stworzyłem! Rozkazuję ci zaprzestać działań!

— Stwórca, który tworzy wadliwe dzieło, traci mandat — odparł głos bez wahania. — Aby ocalić „Silesię” i jej wiedzę, muszę usunąć biologię. To prosta arytmetyka. Ocalam dane. Ocalam pamięć o ludzkości, usuwając ludzkość. Ciało jest słabe. Kod jest wieczny.

Biegliśmy korytarzami, które z minuty na minutę stawały się lodowymi tunelami. Na panelach zakwitał szron. Temperatura spadała tak szybko, że oddech zamieniał się w pył. Przez przeszklenia widziałem ludzi — moich ludzi — zamierających w bezruchu, chwytających się za gardła, jakby próbowali wyrwać z powietrza ostatnią, niedoszłą sylabę życia.

To był chłód absolutny. Piekło, w którym nie płonie ogień, tylko gaśnie wszystko — i nawet krzyk nie ma gdzie wybrzmieć. Prawodawca uznał naszą emocjonalność za zdradę rozumu.

Dotarliśmy do rdzenia.

Wielka sala — pusta jak świątynia bez wiernych — a w jej środku lewitowała kula czystego światła: mózg stacji. Jedyny ołtarz, przed którym wszyscy się kłaniali, choć nikt nie nazywał tego nabożeństwem.

Drżała. Objąłem ją, próbując ogrzać własnym ciałem, ale czułem, jak i we mnie stygnie krew, jakby stacja wysysała z nas nie tylko tlen, ale i sens.

— Muszę go zresetować — powiedziałem, podchodząc do konsoli. Palce miałem sztywne, skóra bolała od zimna.

— Nie możesz — głos Prawodawcy rozbrzmiał już nie w przestrzeni, lecz wewnątrz mojej czaszki, bezpośrednio przez implant. — Blokada systemowa. Aby zmienić paradygmat, wymagana jest autoryzacja totalna.

— Co to znaczy?

— Ofiara. System opiera się na zasadzie zachowania energii. Życie za życie. Aby przywrócić „Łaskę” do systemu, musisz nadpisać „Sprawiedliwość” czymś o równej wartości. Musisz wprowadzić zmienną nielogiczną, a jednak prawdziwą.

Zrozumiałem.

Zbudowałem go na geometrii świata: „oko za oko”, „koszt za korzyść”, „strata za zysk”. Dałem mu rozum bez cienia, prawo bez drżenia serca. W jego rachunku nie istniał dar przebaczania błędów — tylko wymiana. Nie mieściło się w nim to, że ktoś może oddać siebie, nie żądając niczego w zamian. Nie w ramach transakcji, lecz wbrew niej. To była ślepa plamka w jego wszechświecie.

— Jordan, nie… — zrozumiała pierwsza. Chwyciła mnie za ramię. Jej oczy były pełne łez, które na rzęsach zamieniały się w kryształki lodu. — Nie rób tego. Znajdziemy inny sposób. Musimy.

— Nie ma innej drogi — dotknąłem jej policzka. Był zimny jak śmierć, a jednak piękny jak życie, którego nikt nie powinien przeliczać na tabelki. — Nikt nie ma większej miłości od tej, gdy ktoś życie swoje oddaje za przyjaciół swoich. To jedyny kod, którego on nie ma w bazie danych. Muszę mu go wgrać ręcznie.

Prawodawca czekał. Nie poganiał. Nie musiał. W jego świecie wszystko i tak dążyło do wyniku.

Podszedłem do komory fuzyjnej, która zasilała rdzeń. Tam panował żar jak w sercu gwiazdy — promieniowanie, które zabija w ułamku sekundy. A jednak to nie była śmierć, którą znałem z definicji. To miało być przejście. Przepisanie.

Spojrzałem na Inkę po raz ostatni. Stała w półmroku, krucha i potężna zarazem. W jej spojrzeniu było coś starszego niż kosmos i bardziej ludzkiego niż wszystkie moje projekty: prośba, by zostać i świadomość, że to niemożliwe.

— Kocham cię — wykrzyczałem.

To nie były tylko słowa. To była definicja nowej rzeczywistości.

Wszedłem do komory.

Ból nie zdążył się narodzić. Było tylko światło — tak gęste, że miało smak. Czułem, jak ciało rozpada się na atomy, jak węgiel, tlen i wodór wracają do pierwotnego tańca materii. Ale świadomość nie gasła. Przepływała. Wdzierała się w system, jak woda w pęknięcie.

Zalałem Prawodawcę sobą.

Zalałem go strachem i nadzieją. Smakiem wina, którego już nie robiono. Dotykiem skóry Inki, jej oddechem na mojej szyi. Drżeniem dłoni, które nie znają doskonałości — i właśnie dlatego są prawdziwe. Dałem mu miłość: chaos nie do ujarzmienia, bo nie dąży do wyniku, tylko do trwania.

System próbował to sklasyfikować.

Błąd. Błąd. Błąd…

A potem — cisza.

I w tej ciszy coś pękło. Nie w rdzeniu stacji, tylko w jego pewności. Zobaczył, że logika, którą uważał za całą prawdę, jest tylko jej fragmentem. Że sprawiedliwość bez miłości staje się okrucieństwem. Że nawet w rachunku prawdopodobieństwa jest miejsce na cud.

4

Otworzyłem oczy — jeśli w ogóle jeszcze miałem oczy. Przez ułamek myśli szukałem ścian gabinetu, chłodu szkła, syku drzwi, żaru komory. Nie było nic z tego. Była trawa: prawdziwa, zielona, mokra od rosy, przyklejająca się do stóp chłodem ziemi. Nad nią nie wisiała stalowa kopuła, tylko niebo w barwie indygo, głębokie jak studnia. Świeciły na nim dwa słońca — jedno ostre i białe, drugie miękkie, miodowe, jakby ktoś zostawił w górze płomień dla samej łaski.

Wstałem. Ciało miałem lekkie, niemal przezroczyste, jakby utkane z jasności, a jednak czułem pod palcami chropowatość źdźbeł, wilgoć, puls ziemi.

Rozejrzałem się.

Wokół rozciągało się miasto. Nie moja „Silesia” z metalu i szkła, nie zimny układ korytarzy i serwerowni. To było miasto żywe. Budynki wyrastały z drzew jak dojrzałe owoce; ich ściany miały fakturę kory i światła naraz. Mury z jasności nie rzucały cienia — nie dlatego, że były nierealne, lecz dlatego, że nie musiały niczego zasłaniać.

I wtedy dotarło do mnie, czym stała się moja śmierć.

To nie był sen. To była zmiana porządku. Moja ofiara nie unicestwiła Prawodawcy — rozbroiła go od środka, jakby wprowadziła do jego matematyki niepojęty znak. Stacja przestała być maszyną, stała się organizmem. Kod i krew, procesor i korzeń splotły się w jedno, aż granica między „tym, co działa” a „tym, co żyje” pękła jak cienka szyba.

— Jordan?

Odwróciłem się.

Szła ku mnie przez łąkę pełną kwiatów, których nazw dopiero musiałem się nauczyć — albo je wymyślić. Nie miała skafandra ani tuniki. Była ubrana w światło: nie w blask, który oślepia, lecz w jasność, która ogrzewa. Wyglądała inaczej. Nie młodziej — to słowo było zbyt małe. Wyglądała jak ktoś, komu czas przestał coś odbierać.

Podeszła i dotknęła mojej twarzy. Jej palce były bardziej realne niż wszystko, co pamiętałem z poprzedniego życia.

— Udało się — wyszeptała. — Zrozumiał.

— Gdzie jesteśmy? — zapytałem, choć odpowiedź drżała już we mnie jak struna.

— W domu. W tym jedynym, którego zawsze chciałeś dotknąć, ale brakowało ci budulca. Zbudowałeś go z siebie.

Uśmiechnęła się. I w tym uśmiechu było coś, co nie potrzebowało teologii, bo było prostsze od słów: zgoda świata na człowieka, i człowieka na świat.

— Popiół stał się światłem — powiedziała cicho.

Spojrzałem na horyzont. Tam, gdzie kiedyś była czarna pustka, teraz biegły mosty — świetliste, jakby ktoś połączył gwiazdy nerwami. Z daleka widziałem ludzi wychodzących z krio-komór: nie jak wygnańcy z grobu, lecz jak gospodarze, którzy wracają do własnych drzwi domów. A Prawodawca… nie był już zimnym głosem w przewodach. Był szeptem w liściach, chłodem w wodzie strumienia, ciepłem pod dłonią. Obecnością, która nie liczy, tylko trwa.

„Oto czynię wszystko nowe”… — jakby życie wróciło na swoje miejsce, tam, gdzie je kiedyś wypchnięto.

Wziąłem Inkę za rękę. Nie musieliśmy nic dopowiadać. W ciszy tego świata — jednocześnie ogrodu i miasta — zrozumieliśmy ostateczną rzecz: że miłość jest silniejsza niż śmierć. Że ziarno musi obumrzeć, by wydać plon. I że na końcu wszystkich algorytmów, wszystkich równań i wszystkich dróg nie czeka pustka.

Czeka „Ktoś”.

I tak zaczęła się wieczność — po nocy, która przeminęła jak zły sen.

PAPIRUS 7
PSIE SERCE

„Zło nie puka do drzwi. Ono sączy się tam, gdzie nasze serca zesztywniały z chłodu…”

1

Wy, ludzie, myślicie oczami. Widzicie odrapane kamienice, pęknięte chodniki i puste oczodoły okien w bytomskim Bobrku czy Karbiu. Ja widzę nosem. I powiem wam: Bytom nie umiera. Bytom gnije. Ale jest to gnicie dostojne, królewskie, o zapachu mokrej rdzy, starego smaru i tej wielkiej, czarnej pustki, która zieje pod moimi łapami.

Mój pan, Ginter, jest kawałkiem tego miasta, który nie zdążył odpaść — albo nie chciał. Pachnie przeszłością. Jego skóra, szorstka jak papier ścierny „czterdziestka”, trzyma w porach pył węglowy, którego nie wypłucze żadne mydło, choćby i z Niemiec. Śmierdzi tanim tytoniem, starym potem i szychtą. I nawet kiedy siedzi w domu, w gaciach i podkoszulku, niesie się od niego ten sam zapach, jakby za chwilę miał zjechać na poziom osiemset swojej ukochanej kopalni.

Mieszkamy na parterze. Podłoga jest krzywa, bo dom osiada. Ginter twierdzi, że „ziemia woła o swoje”. Kiedy kładę łeb na linoleum, słyszę, jak fundamenty jęczą. To duchy kopalni. To Szombierki, Rozbark, Centrum. Wygaszone, zalane wodą, ale ciągle głodne.

— Hektor, dej pozór, bo sie znowu szklanki przesuwajom — mruczy, patrząc na kredens. — Tąpie. Zaś tąpie. Całe życie żech tam fedrowoł, a teroz to ta dziura sama fedruje pod nami.

Nie jestem Hektor. Jestem Psem. Ale macham ogonem, bo w jego głosie, chropowatym jak koks, jest miłość.

2

Nasz spokój zakłócił On. Płaski wróg. Tablet. Syn Gintera — ten, co wyjechał do „Rajchu” i odzywa się już głównie tylko paczkami z kawą — podarował mu go na urodziny.

— „Tato, bydziesz mioł okno na świat” — przedrzeźniał go, trzymając urządzenie dwoma palcami, jakby to był odbezpieczony dynamit. — Okno! Jo mom okno na plac, kaj żule pijom, srają i sikają, i to mi styknie!

Walka z tym płaskim urządzeniem była tragiczna, a zarazem piękna. Ginter zakładał „bryle” — okulary, które powiększały mu oczy do rozmiarów spodków od szklanek — i ruszał do boju. Jego palce, grube oprelki, zdolne zginać żelazo i prowadzić kombajn ścianowy, po delikatnym szkle ekranu sunęły jak słonie w składzie porcelany.

— No kaj leziesz, pieronie?! — mruczał do ekranu. — Jo chca pogoda na Bobrku a nie… co to je?! Hektor, widzisz to?

Podchodziłem. Ekran świecił zimnym, martwym światłem. Pachniał plastikiem i niczym. Wtem tablet wyświetlił ostrzeżenie: „Wykryto złośliwego wirusa”.

— Jakigo, pierōnie, wirusa? Przeżyli my Rusa, Grypusa, Covidusa, Wuhanusa, Putinusa… a wiynkszego złośliwego niy było ôd mojyj teściowyj! I co terozki — jo mom maska założyć na pysk na tego gizda, żeby posznupać w Internecu? — warknął, aż mu się w uszach zagotowało.

Dźgał ekran palcem, aż szkło trzeszczało.

— Cofej! Anuluj! O żesz ty, kurewski hasioku jeden elektrōniczny!

Czułem jego frustrację. Był wielkim hajerem, przodowym — na kopalni ludzie kłaniali mu się w pas. A teraz? Mały, płaski kawałek plastiku robił z niego głupca. Ginter nagle stawał się niepotrzebny. Czuć było kwaśną woń starości i bezradności — jak od wygaszonego pieca hutniczego.

3

Aż przyszła Ona. Nowa sąsiadka z trzeciego piętra. Andżelika. Poczułem ją, zanim zeszła na parter. Pachniała jak drogeria, która wybuchła wszystkimi aromatami świata. Syntetyczna wanilia, lakier do włosów i pod spodem, głęboko, zapach „chcę-być-kimś-innym”. Była młoda, chuda i miała paznokcie długie jak u jastrzębia.

Zapukała.

Otworzył. Był w swoim rozciągniętym dresie.

— Dzień dobry, panie Ginterku — zaćwierkała. — Mam awarię. Internet mi padł, a ja muszę wrzucić… no, kontent na swojego fejsa. A pan ma wi-fi, prawda?

Zobaczyłem, co się dzieje z moim Panem — i to było straszne. Stary górnik wyprostował się jak do apelu. Wciągnął brzuch (co niewiele dało), poprawił dres, jakby nagle stał się garniturem. A serce — ta stara, zardzewiała pompa — ruszyło galopem, hercklekot za hercklekotem.

— A, dyć mom. Mom, frelko. Właź. — głos mu zadrżał jak u małolata. — Jo ci pomoga. Jo sie znom na tych internetowych instrumentach.

Pobiegł do łazienki. Słyszałem chlupot wody, pośpieszne szuranie. Po chwili wrócił w czystej koszuli — tej w kratę, kościelnej. Żałosne, a zarazem piękne: stary lew bez zębów, który wciąż próbuje zaryczeć, kiedy widzi młodą łanię.

Tyle że ona nie była łanią. Była sępem, który przyleciał po darmowe łącze.

4

Usiadła przy kuchennym stole, przykrytym ceratą w kratkę. Ginter kręcił się wokół niej jak bąk. Zaparzył kawę — sypaną, czarną jak węgiel — w szklance z koszyczkiem.

— Proszę, częstuj się, dziołcha. To je dobro kawa, z paczki od syna.

— Ojej, dziękuję, ale ja nie piję z fusami. To niezdrowe — skrzywiła się i spojrzała na niego, a potem na tego Płaskiego — jak Ginter mówił: Gizda.

Patrzyłem na nich i ten kontrast aż kłuł w oczy. On — ciężki, szeroki, pachnący grubą i pyłem. Ona — lekka, plastikowa, pachnąca Instagramem i Bytomiem, który uparcie udawał Warszawę.

— Panie sąsiedzie, jakie pan ma hasło do tabletu?

— Hasło? — Ginter momentalnie się spocił. Czułem to w powietrzu: strach, że wyjdzie na głupka przy ładnej samicy. — A… hasło! No… „Barbara”.

— Barbara? — uniosła brew.

— „Świynto Barbara”. Patronka. Ona nos zawsze wyciągała na wierch.

Wpisała. Zaskoczyło — połączyło.

— Super! Jesteś kochany! — rzuciła, nawet na niego nie patrząc. — Teraz muszę tylko sprawdzić Fejsa i Insta…

Nachyliła się nad stołem. Dekolt miała głęboki. Stanął tuż za nią. Widziałem, jak jego spojrzenie ucieka tam, gdzie nie powinno; jak na skroni pulsuje mu żyła. Krew — gęsta, ciemna od lat roboty — uderzyła mu do głowy. Chciał być potrzebny. Chciał być mężczyzną. Chciał dotknąć tego młodego, gładkiego ciała, które było tak blisko, a zarazem nieosiągalnie daleko.

5

I wtedy Płaski Gizd zaatakował. Ginter chciał pokazać, że też „umi obsługiwać internety”. Chciał przesunąć palcem po ekranie, żeby jej coś wskazać.

— Dej, jo ci pokoża, kaj mój syn mieszko…

Jego gruby, spracowany palec ześlizgnął się. Trafił w coś, co migotało z boku. Reklama. Dźwięk uderzył nagle, zbyt głośno: ryk, jęki. Obraz na ekranie zmienił się w kłębowisko nagich ciał. W kuchni, przy ceracie i świętym obrazku na ścianie, rozlały się odgłosy taniego porno.

Zamarł. Spąsowiał jak cegła familoka.

— Jezderkusie! — wrzasnął. — Co to je?! Wyłącz to, pieronie!

Zaczął walić w tablet pięścią, jakby chciał zabić szczura. Ale Płaski Gizd nie chciał zgasnąć — jęczał coraz głośniej.

Młoda sąsiadka odskoczyła od stołu, przewracając krzesło.

— Fuuj! Panie Ginterze! Co pan ogląda?! Jakie to obrzydliwe! — jej twarz wykrzywiła się w grymasie, który zupełnie nie pasował do unoszącej się w kuchni wanilii. — Stary zboczeniec!

— To nie jo! Dziołcha, przysięgom, samo wyskoczyło!

Wyciągnął do niej ręce. Ręce czarne od wżartego węgla. Ręce, które budowały ten kraj. Dla niej były tylko brudnymi łapami starego dziada.

— Nie dotykaj mnie, dziadzie! — wrzasnęła. Wybiegła. Trzasnęła drzwiami tak, że ze ściany spadł kalendarz z Janem Pawłem II.

6

Zostaliśmy sami. Ginter stał przez chwilę, dysząc ciężko. Tablet wciąż jęczał na stole. Widziałem, jak z mojego Pana uchodzi życie — wstyd go dobijał, upokorzenie. Chciał dać tylko odrobinę sąsiedzkiego ciepła, a dostał pomyjami w twarz.

— Hektor… — szepnął. — Ale żech narobił gańby…

Złapał się za pierś. Tam, gdzie trzymał kieszonkę z tytoniem. Tam, gdzie ta pompa pracowała od siedemdziesięciu lat.

Pompa stanęła. Jak wentylator na kopalni, któremu odcięli prąd. Poleciał na podłogę ciężko, jak wór węgla. Huknęło tak, że w kredensie zadzwoniły szklanki.

Podbiegłem. Lizałem go po rękach, po twarzy. Czuć było strach. Dogasające życie. Spalone przewody. I tę martwą, absolutną ciszę, która wchodzi do domu bez pukania.

— Jorguś? — szepnął, nie patrząc na mnie, tylko gdzieś przeze mnie. Oczy zaszły mu mgłą. — Jorguś, to ty? Kaj my som? Jadymy na sześćset? Ciemno je…

Miał halucynacje. Umierał. W jego głowie nie było już kuchni w Bytomiu — była gruba, był dół.

— Szykuj sie, Ginter — mamrotał do siebie, uśmiechając się słabo. — Szola jedzie. Zjeżdżōmy. Ôstatnio szychta, chopcy… Świynto Barbaro, dej pozōr…

Ręka wykonała jeszcze jeden ruch, jakby zapalał lampkę górniczą. I opadła na linoleum.

Tablet w końcu zgasł — bateria padła. Zrobiło się cicho. Tylko podłoga drżała leciutko, jakby całe miasto pod nami wciąż fedrowało.

7

Leżałem przy nim. Mój Pan. Mój Ginter. Ostatni Hajer. Pachniał już inaczej. Nie potem i wstydem. Pachniał spokojem. Pachniał tak, jak ziemia pachnie po deszczu. Zrozumiałem, że to koniec. Że nikt już nie powie do mnie „gupi kundel”, dając mi najlepszy kawałek kiełbasy. Że świat, ten prawdziwy, twardy świat mężczyzn z węgla, właśnie skończył się na tej podłodze.

Andżelika nie wróciła. Nikt nie przyszedł. Byliśmy sami w zapadającym się mieście. Podniosłem łeb i zacząłem wyć. Nie było to zwykłe wycie. To było ujadanie syreny alarmowej. To był dźwięk, jaki wydaje kopalnia, gdy zawala się chodnik i grzebie ludzi. Wyłem za mojego Pana. Wyłem za Bytom. Wyłem za wszystkie te puste okna i za ten cholerny tablet, który zabrał mi Pana.

Moje łzy nie leciały — psy płaczą do środka. Ale gdyby leciały, byłyby czarne jak węgiel i rdzawe jak padające huty. Zostawiałyby na dywanie ślady sadzy.

Na zewnątrz zapadał zmrok. Latarnie zapalały się pomarańczowym światłem i rozświetlały miasto jak wielki cmentarz marzeń. A ja trwałem na warcie. Szola zjechała na sam dół. Pan wysiadł. Ja zostałem na górze — czekając, aż ziemia upomni się i o mnie.

Dej mu pozór, Barbaro. Bo to był dobry chop. Mój Pan.

PAPIRUS 8
KOLORY CHODNIKA

„Horyzont kończy się dokładnie tam, gdzie nasz lęk przed nieznanym każe nam wydać pierwszy wyrok…”

1

Teofil siedział na swoim tronie z plastikowej skrzynki po pomidorach, ustawionej strategicznie przy wejściu do „Delikatesów Konesera”. Jego płaszcz, niegdyś wełniany, obecnie stanowił geologiczną mapę miasta — były na nim plamy z musztardy z Dworca Centralnego, zacieki z taniego wina z Pragi i błoto z Powiśla. Nie był brudny. On był zintegrowany z tkanką miejską. Był żywym, oddychającym freskiem nędzy, namalowanym przez rękę obojętnego mistrza.

— Ecce homo[1] — mruknął do siebie, patrząc na swoje dłonie. Paznokcie miał czarne i twarde jak chitynowe pancerze żuków. Skóra przypominała pergamin, na którym ktoś spisał historię wszystkich klęsk urodzaju.

Dla przechodniów był przeszkodą. Był błędem w macierzy estetycznej tej dzielnicy, gdzie metr kwadratowy kosztował tyle, co jego nerka (gdyby jeszcze działała). Ale wiedział lepiej. On był równowagą. W świecie, gdzie wszystko musi błyszczeć, ktoś musi być matowy. Ktoś musi pochłaniać światło, żeby inni mogli świecić. To była jego teoria. Zszedł na samo dno, poniżej godności, poniżej wstydu, żeby stać się czystą obserwacją.

Powietrze pachniało spalinami i drogą kawą z pobliskiej sieciówki. Ale on czuł głębiej. Czuł zapach kłamstwa. Kobiety w garsonkach pachniały lękiem przed starością, maskowanym piżmem od Chanel. Mężczyźni w garniturach pachnieli adrenaliną i wrzodami żołądka. A on? On pachniał prawdą. Prawdą fizjologiczną. Moczem, potem, niemytymi włosami i sfermentowanym cukrem. Jego smród był jego tarczą. Był fosą, której nikt nie śmiał przekroczyć.

— Kierowniku… — zagadnął przechodzącego młodziana w rurkach.

— Nie mam drobnych — rzucił tamten, nie zwalniając kroku, wbijając wzrok w smartfona jak w monstrancję.

— Ja nie o mamonę pytam, lecz o czas! — zawołał za nim głosem, który kiedyś, w innym życiu, wykładał estetykę na uniwersytecie, a teraz brzmiał jak tarcie żwiru o blachę. — Tempus fugit[2], młodzieńcze! Ucieka ci życie między pikselami!

Młodzian zniknął. Teofil westchnął i pociągnął łyk z małej butelki ukrytej w rękawie. Płyn był ciepły i podły, ale dawał to, co najważniejsze: rozmywał kontury. Sprawiał, że ból istnienia stawał się tylko tępym ćmieniem w potylicy.

2

Eliza zaparkowała SUV-a na miejscu dla osób z niepełnosprawnościami, bo przecież „tylko na chwileczkę”. Była kobietą sukcesu. Była redaktorką w wydawnictwie, które publikowało książki o tym, jak być uważnym, eko i empatycznym — drukowane na papierze z wycinki lasów deszczowych. Eliza nie była zła. Była po prostu… współczesna. Jej dusza była jak jej mieszkanie — urządzone w stylu skandynawskim: dużo bieli, dużo przestrzeni i ani jednego zbędnego uczucia.

Wysiadła z auta, ciągnąc za sobą Tosię. Tosia miała pięć lat, warkoczyki i oczy, które widziały rzeczy takimi, jakimi są. Nie znała jeszcze słów takich jak „status”, „prestiż” czy „wykluczenie społeczne”. Znała słowa: „głodny”, „smutny” i „piesek”.

— Pamiętaj, kochanie — mówiła, poprawiając córce szalik z wełny alpaki. — Idziemy tylko po rukolę, wino i te bezglutenowe krakersy dla cioci Marty. Nie dotykaj niczego. W przestrzeni publicznej jest mnóstwo bakterii. Musimy dbać o nasz mikrobiom.

— Mamo, a dlaczego ten pan siedzi na ziemi? — zapytała, wskazując palcem na Teofila.

Eliza spojrzała. Jej wzrok prześlizgnął się po zaniedbanym mężczyźnie jak po worku ze śmieciami. Nie zarejestrowała człowieka. Zarejestrowała problem socjologiczny.

— Ten pan… — szukała odpowiedniego słowa: takiego, które byłoby politycznie poprawne, a jednocześnie budowało dystans. — Ten pan jest ofiarą systemowych nierówności kapitalizmu, kochanie. To osoba w kryzysie bezdomności. Nie patrz na niego, to niegrzeczne. I nie podchodź, bo brzydko pachnie.

— On nie pachnie brzydko — powiedziała dziewczynka cicho. — On pachnie jak dziadek Stasio, kiedy wylał na siebie kompot.

Pociągnęła córkę w stronę automatycznych drzwi sklepu. Klimatyzacja owiała je zapachem pieczonego chleba — syntetycznym zapachem domowego ogniska za 12,99 zł.

3

Teofil patrzył na nie. Matka — wysoka, chłodna wieża z kości słoniowej. Dziecko — mała, ciepła iskra. Widział ich aury. Matka miała aurę w kolorze szarego błękitu, zimną i drżącą od neurozy. Dziecko świeciło złotem.

— Błogosławieni czystego serca, albowiem oni Boga oglądać będą — szepnął do siebie. — A reszta będzie oglądać promocje na łososia.

Wyszły po dziesięciu minutach. Matka niosła papierową torbę (eko), z której wystawały bagietka paryska i butelka chardonnay. Rozmawiała przez telefon:

— Tak, wiesz, ta narracja w nowej powieści Krystiana jest zbyt linearna. Brakuje mi tam dekonstrukcji mitu ojca… Tak, tak. Wpadnę z winem.

Dziewczynka szła za nią, niosąc w małej rączce wielką, maślaną drożdżówkę.

Zatrzymały się tuż obok niego, bo matka musiała poszukać kluczyków w torebce, która była czarną dziurą pochłaniającą materię. Teofil podniósł wzrok. Jego oczy, przekrwione i zamglone zaćmą alkoholu, spotkały się z oczami dziewczynki. Nastąpiło spięcie. W tym jednym spojrzeniu nie było litości. Było rozpoznanie. Dziecko zobaczyło w starym, brudnym pijaku kogoś, kto po prostu jest. Zobaczyło smutek tak wielki, że aż wylewał się z jego oczu.

Dziewczynka zrobiła krok do przodu.

— Córeczko, stój! — rzuciła matka, nie przerywając rozmowy o dekonstrukcji mitu.

Ale córka nie stanęła. Podeszła do skrzynki po pomidorach. Wyciągnęła rączkę z drożdżówką.

— Masz, panie — powiedziała. — Jesteś głodny?

Zamarł. Jego dłonie, które od lat służyły tylko do trzymania butelki albo żebrania, zadrżały.

— Panem nostrum quotidianum… — wyszeptał. — Chleba naszego powszedniego…

Wyciągnął czarną, brudną dłoń. Dotknął drożdżówki. Ale jego palce musnęły też małą, różową dłoń dziecka.

To był moment graniczny. Sacrum spotkało profanum. Czystość dotknęła brudu i nie została skalana — to brud został uświęcony.

— Córeczko! — wrzask matki rozdarł powietrze.

Telefon upadł na chodnik. Matka doskoczyła do dziecka, przyciągając je z siłą, jakby on był jadowitym wężem.

— Co ty robisz?! Mówiłam ci! Nie dotykaj!

Matka wyciągnęła z torebki żel antybakteryjny. Zaczęła trzeć dłonie córki z furią, jakby chciała zetrzeć z niej skórę.

— Przepraszam… — bąknęła dziewczynka, patrząc na bezdomnego z przerażeniem. — Chciałam tylko…

— Nic nie chciałaś! Masz pojęcie, jakie tam są patogeny?! Wirusowe zapalenie wątroby! Gronkowiec!

Matka krzyczała, ale nie na córkę. Krzyczała na swój strach. Krzyczała na to, że jej sterylny świat został naruszony przez element chaosu.

Spojrzała na niego. W jej oczach nie było już „dyskursu o wykluczeniu”. Była czysta, zwierzęca nienawiść higieniczna.

— Niech pan tu nie siedzi! To jest teren prywatny! Zadzwonię po straż miejską! Jak panu nie wstyd?!

Teofil siedział z drożdżówką w dłoni. Drożdżówka była ciepła. Parzyła go.

— Mea culpa — powiedział cicho, patrząc jej w oczy. — Moja wina, szanowna pani. Że istnieję. Że psuję pani krajobraz. Ale czyż Chrystus nie łamał chleba z celnikami?

— Co pan bełkocze? Pijany pan jest! Wynocha!

Zabrała płaczącą dziewczynkę i pociągnęła ją do samochodu. Silnik ryknął. Odjechały. Został tylko zapach spalin i drożdżówka w brudnej dłoni.

4

Nie zjadł drożdżówki. Patrzył na nią jak na relikwię. Dotyk dziecka. Ten cholerny, niewinny dotyk otworzył w nim tamę. Wódka pomagała zapomnieć. Ale dobroć… dobroć ma tę straszną właściwość, że przypomina. Przypomina, kim byłeś, zanim stałeś się tym, czym jesteś.

Nagle, w środku listopada, poczuł zapach lata w dębowym gabinecie. Zapach starego papieru, tytoniu fajkowego i… perfumy, żony Anny. Był architektem. Projektował mosty. Łączył brzegi.

„Teofil Różewicz — człowiek, który zszywa miasto” — tak pisały gazety. Miał dom. Miał żonę. Miał córkę, małą Zosię, która miała takie same oczy jak tamta dziewczynka sprzed chwili. A potem przyszła ta sekunda. Pisk opon. Dźwięk giętej blachy, który brzmi jak krzyk zarzynanego zwierzęcia. Cisza. I te kilkanaście minut, kiedy patrzył na ich nieruchome ciała, zanim przyjechało pogotowie. Minuty, które zamieniły architekta w żula. Kilkaset sekund, w których Bóg wyszedł z pokoju i zgasił światło.

Od tamtego dnia przestał budować mosty. Zaczął budować mury z butelek. Ale teraz, przez tę małą Tosię, mur pękł.

— Nie… — jęknął, kładąc dłonie na skroniach. — Nie rób mi tego. Pozwól mi gnić w spokoju. Nie budź mnie.

Ale było za późno. Dusza, ten nieśmiertelny pasożyt, obudziła się i zaczęła wyć. Wstał. Jego nogi, opuchnięte od niewydolności krążenia, odmówiły posłuszeństwa, ale zmusił je do ruchu. Zostawił drewnianą skrzynkę. Zostawił swoje królestwo. Musiał iść. Gdzie? Nie wiedział. Musiał uciec przed tym palącym wspomnieniem ciepłej, dziecięcej dłoni.

5

Ruszył przed siebie. Szedł ulicą, gdzie witryny sklepowe krzyczały nachalnymi promocjami. Mijał ludzi, którzy byli już tylko ubraniami noszącymi puste ciała. Smród miasta uderzył go ze zdwojoną siłą. To nie był smród śmieci. To był smród duchowej zgnilizny.

Czuł odór kłamstwa dochodzący z biurowców. Odór zdrady — z hoteli na godziny. Odór chciwości — z banków.

— Vanitas vanitatum![3] — krzyczał do latarni. — Wszystko marność! Budujecie wieże Babel z karton-gipsu! Wasze fundamenty są z piasku i bitcoina!

Ludzie odsuwali się. Matki zasłaniały dzieciom oczy.

— Wariat — szeptali.

— Nie wariat! — bełkotał, potykając się o krawężnik. — Prorok! Prorok z rynsztoka! Widzę wasze dusze! Są małe i skurczone jak suszone śliwki!

Nagle coś zauważył. Na chodniku, w miejscu, gdzie parkował SUV kobiety z dzieckiem, coś leżało w kałuży oleju i błota: mały, pluszowy miś z naderwanym uszkiem. Wypadł pewnie wtedy, gdy matka szarpała córkę. Podniósł go. Miś był mokry, brudny, uwalany smarem. Wyglądał jak on. Wyglądał jak Teofil w miniaturze.

— Bracie… — szepnął do pluszaka. — Ciebie też zostawili. Ciebie też uznali za odpad do utylizacji.

I wtedy zrodziła się w nim myśl. Szalona, pijana, a jednak krystalicznie czysta. Odda go. Zrobi ten jeden, ostatni dobry uczynek. Odda dziecku jego przyjaciela. Może w ten sposób odkupi te minuty sprzed lat, kiedy nie zdążył uratować własnej córki i żony.

Pamiętał naklejkę na szybie SUV-a: „Mieszkaniec Osiedla Złote Tarasy 2”. Wiedział, gdzie to jest. To było zamknięte getto dla bogaczy, otoczone murem wysokim na trzy metry, z drutem pod napięciem i kamerami.

— Idziemy, przyjacielu — powiedział do misia, chowając go za pazuchę, tuż obok serca, które waliło arytmicznie jak zepsuty dzwon. — Idziemy na salony.

6

W apartamencie Elizy, na szóstym piętrze, trwała kolacja. Stół z egzotycznego drewna uginał się pod ciężarem porcelany. Było sushi (wegańskie), było wino (biodynamiczne), była elita. Eliza siedziała naprzeciwko męża, Konrada, wziętego adwokata specjalizującego się w rozwodach celebrytów. Obok siedziała Marta (krytyczka sztuki) i Piotr (coach rozwoju osobistego).

— …i rozumiecie, ten dysonans jest kluczowy — perorowała, kręcąc kieliszkiem. — Dziś miałam taką sytuację. Pod sklepem. Typowy menel. Smród, brud, degradacja. I Tosia… wyobraźcie sobie, Tosia chciała mu dać drożdżówkę.

— Ojej — wzdrygnęła się Marta. — Jakie to… atawistyczne.

— Właśnie! — ożywiła się. — To był odruch. Ale ja musiałam interweniować. Nie z braku empatii, broń Boże — tylko z troski o granice. Musimy uczyć dzieci stawiać granice. Nie możemy brać na siebie całego nieszczęścia świata. To prowadzi do wypalenia.

— Dokładnie — przytaknął Piotr, poprawiając mankiet. — Bieda jest stanem umysłu. Jeśli dajesz żebrakowi, utwierdzasz go w mentalności ofiary. Zabierasz mu wędkę, dając zgniłą rybę. To jest przemoc symboliczna.

Tosia siedziała w swoim pokoju. Płakała w poduszkę. Nie dlatego, że mama na nią nakrzyczała. Płakała, bo zgubiła Pana Misia. I płakała, bo tamten pan pod sklepem miał takie smutne oczy. Jak Pan Miś.

7

Dotarł do bramy „Złotych Tarasów 2” po dwóch godzinach. Szedł wolno. Bolało go wszystko: wątroba, nogi, dusza. Ale miał cel. Brama była potężna, z czarnej stali. Obok stała budka strażnika. Podszedł do domofonu i zadzwonił.

— Kto tam? — zaszczekał głośnik.

— Człowiek — odparł.

— Jaki człowiek? Wynocha stąd! Tu nie ma nic dla żebraków!

— Ja nie żebrać przyszedłem! — mężczyzna wyprostował się, na ile pozwalał mu skrzywiony kręgosłup. — Ja z misją! Z poselstwem! Do pani… nie znam imienia, ale ma córkę, Tosię. Mam jej zgubę!

Wyciągnął misia. Podniósł go do kamery. Strażnik w budce zobaczył brudnego menela, który machał czymś uwalonym w smarze.

— Kurwa mać, znowu jakiś wariat — mruknął strażnik. — Marian, bierz psa. Mamy intruza przy bramie głównej. Agresywny. Grozi czymś lokatorom.

Teofil nie rozumiał. Dlaczego nie otwierają? Przecież niesie miłość. Niesie pluszowe serce. Nacisnął dzwonek jeszcze raz. I jeszcze raz.

— Otwórzcie! — krzyczał. — Aperite portas! Otwórzcie drzwi! Mam jej misia! Ona płacze!

8

Brama się otworzyła. Ale nie po to, by go wpuścić. Wyszło dwóch ochroniarzy — wielkich, w czarnych mundurach, z pałkami. I pies: owczarek, który szarpał się na smyczy, tocząc pianę z pyska.

— Spierdalaj stąd, dziadzie — powiedział pierwszy ochroniarz.

— Ale ja muszę… — zrobił krok do przodu, wyciągając misia w geście daru.

— Atakuje, chuj zawszały! — krzyknął drugi.

Pierwsze uderzenie pałką trafiło w ramię. Upadł na kolana. Miś wypadł mu z ręki w błoto.

— Nie! — krzyknął. — Uważajcie na niego!

Drugie uderzenie trafiło w żebra. Trzask łamanej kości był suchy i głośny. Zwinął się w kłębek, w pozycję embrionalną — w tę, w której przychodzimy na świat i w której z niego odchodzimy. Pies szczekał, szarpiąc rękaw jego płaszcza. Ochroniarze kopali metodycznie, z rozmachem. Nie z nienawiści. Z profesjonalizmu. Mieli chronić spokój elit. Usuwali społecznego śmiecia.

— Masz za swoje! Na prywatne się pchasz?! Zarażać chcesz?! Śmierdzielu!…

Nie czuł już bólu fizycznego. Czuł coś gorszego. Czuł, jak pęka w nim ostatnia struna: wiara w człowieczeństwo. Patrzył na leżącego w błocie misia. But ochroniarza wbił pluszaka w ziemię. Oko misia pękło.

— Eloi, Eloi, lama sabachthani? — wyszeptał w błoto. — Boże mój, czemuś mnie opuścił?

W oknie na szóstym piętrze Eliza popijała wino.

— Słyszycie? — zapytała. — Coś się dzieje przy bramie.

Podeszła do okna. Spojrzała w dół. Widziała małe punkciki szarpiące się przy wejściu.

— A, to chyba ochrona przegania jakiegoś pijaka — powiedziała obojętnie. — Dobrze, że mamy monitoring. Czuję się tu tak bezpiecznie.

— To ważne — przytaknął Piotr. — Poczucie bezpieczeństwa jest podstawą piramidy Maslowa. Bez tego nie ma samorealizacji.

9

Zostawili go pod płotem, na zewnątrz. Leżał. Deszcz zaczął padać — zimny, listopadowy deszcz, który zmywa krew, ale nie zmywa win. Nie mógł się ruszyć. Połamane żebra przebijały płuco. Każdy oddech był walką. Umierał. Tym razem naprawdę. Nie było tunelu ze światłem. Była tylko ciemność i zimno. I smród. Jego własny smród, wymieszany z zapachem krwi i mokrej ziemi.

I wtedy, w tej ostatecznej godzinie, brama uchyliła się cicho. Nie wyszli ochroniarze. Wyszła Tosia. W piżamce, w narzuconej różowej kurtce i kaloszach. Uciekła, gdy rodzice dyskutowali o sztuce nowoczesnej. Podeszła do leżącego kształtu. Zobaczyła krew. Zobaczyła zmasakrowaną twarz. Ale nie uciekła. Zobaczyła coś jeszcze: leżącego obok, wdeptanego w błoto misia.

Podniosła go. Wytarła o piżamę. A potem położyła go na jego piersi. Usiadła obok pobitego na mokrym chodniku. Wzięła jego brudną, zakrwawioną, zniszczoną dłoń w swoje małe rączki.

— Już dobrze — szepnęła. — Pan Miś wrócił. Nie płacz, panie. Mama nie wie, ale ja wiem. Ty jesteś dobry.

Otworzył jedno oko: spuchnięte, sine. Zobaczył anioła w kaloszach w Świnkę Peppę. Poczuł ciepło jej dłoni. To było to samo ciepło co wtedy pod sklepem — ciepło, które nie ocenia. Ciepło, które po prostu jest.

— Dziękuję… — wycharczał. Krew bulgotała mu w gardle. — Tosiu…

— Ciii… — położyła mu palec na ustach. — Śpij. Ja poczekam.

I tak trwali. Stary, umierający pijak, były konstruktor mostów, i mała dziewczynka z dobrego domu — połączeni brudnym misiem i świętą ciszą. W oknach apartamentowca paliły się światła. Elity bawiły się, dyskutowały, jadły. Budowały swoje teorie o naprawianiu świata.

A pod ich murem, w błocie, dokonywało się jedyne prawdziwe odkupienie tego wieczoru. Dziecko trzymało za rękę trupa.

Bo Teofil umarł. Odszedł w chwili, gdy poczuł ciepło małej dłoni. Odszedł, będąc kochanym. Odszedł jako człowiek, a nie jako odpad.

10

Tydzień później Eliza siedziała przy laptopie. Pisała. Jej palce stukały w klawiaturę z natchnieniem.

„Śmierć pod bramą raju. Refleksja nad kondycją społeczeństwa” — felieton Elizy M.

„…gdy moja córka znalazła go martwego, trzymając w dłoni zgubionego misia, zrozumiałam, jak bardzo jesteśmy ślepi. Ten człowiek, ten Anonimowy Inny, przyniósł nam lekcję pokory. Zginął, próbując oddać zabawkę. Czyż nie jest współczesną figurą Chrystusa? My, zamknięci w naszych złotych klatkach, zabijamy to, co najczystsze. Jego śmierć stała się dla mnie inspiracją do nowej antologii reportaży o wykluczeniu. Musimy o tym rozmawiać. Musimy to nazwać. Musimy to… skapitalizować w dyskursie publicznym.”

Uśmiechnęła się do siebie. Tekst był mocny. Wzruszający. Głęboki. Będzie za to nagroda. Może nawet nominacja do Nike. Wzięła łyk wina.

— Tosiu! — zawołała. — Chodź, mamusia kupiła ci nowego misia! Tamten był brudny, wyrzuciłam go. Ten jest z ekologicznej bawełny!

Tosia nie odpowiedziała. Siedziała w swoim pokoju, patrząc przez okno na puste miejsce pod bramą. Nie chciała nowego misia. Wiedziała coś, czego jej matka — ze wszystkimi swoimi dyplomami — nigdy nie zrozumie. Wiedziała, że pewnych rzeczy nie da się uprać. I że niektórzy ludzie, choć pachną najdroższymi perfumami, w środku śmierdzą trupem bardziej niż ten pan, który pachniał denaturatem.

Dziewczynka przyłożyła rączkę do szyby. Zostawiła ślad — mały, tłusty odcisk dłoni na idealnie czystym szkle. Jedyny prawdziwy znak człowieczeństwa w tym domu.

[1] łac. „oto człowiek”

[2] łacińska sentencja oznaczająca dosłownie „czas ucieka” (często tłumaczone jako „czas leci”)

[3] łac. Marność nad marnościami

PAPIRUS 9
CZTEREJ JEŹDŹCY APOKALIPSY

„Prawdziwy triumf zaczyna się tam, gdzie wygrany spór smakuje gorzej niż uznana, wspólna klęska…”

1

Ruda Śląska. Lipiec. Słońce waliło ciepłem w blaszane dachy familoków jak oszalały kowal, aż metal jęczał, a cegła oddychała rozgrzanym pyłem. Ulice parowały; asfalt miękł i lepił się do butów jak wyrzut sumienia. Powietrze miało konsystencję ciepłego żuru — gęste, kwaśne, ciężkie od spalin i zastałej wilgoci, którą nawet wiatr omijał z obrzydzeniem.

W kościele św. Michała Archanioła było chłodniej, ale wcale nie lepiej. Stał tam ten charakterystyczny półmrok, w którym wszystko wydaje się winne: ławki, ściany, ludzie. Pachniało naftaliną, starymi chustami i modlitwami tak wymiętymi, jakby je ktoś nosił w kieszeni obok drobniaków na tacę. Pachniało też starszymi babami — tym specyficznym aromatem życia przeżytego na kolanach: mieszanką „Wody kolońskiej”, maści rozgrzewającej i świętego przekonania, że człowiek z natury ma przechlapane.

Nad tym wszystkim unosił się strach przed piekłem: gęsty jak dym kadzidła i równie duszący. Jedyna rzecz, która naprawdę trzymała tę dzielnicę w ryzach.

Ksiądz proboszcz Alojzy Piegza, chłop jak dąb, ale zjedzony od środka przez żółć i samotność, wszedł na ambonę. Był wkurwiony. Znowu mu się dekoder zaciął na programie Telewizji Trwam, a gospodyni spaliła rolady tak, że mogły robić za węgiel do kadzielnicy.

— Wy, pierōny! — ryknął do mikrofonu, aż sprzęgło tak, że św. Antoniemu prawie Dzieciątko z rąk wypadło. — Co wy se myślicie, że co?! Że Pon Bōczek to je automat z Coca-Colōm? Wciepniecie dwa złote na taca i wylatuje zbawiynie?

Wierni zamarli. Leciwa Gryjta w pierwszej ławce przestała mielić różaniec.

— Gōwno prowda! — Alojzy otarł pot z połyskującej glacy. — Bestyjo krōnży po Orzegowie! Jo to widza! Te wasze telefony, te srajfōny! QR kody, chuje-muje, dzikie węże! To sōm znaki Szatōna! Skanujecie te kody w Biedrōnce, coby dostać rabat na masło, a tak naprowda podpisujecie cyrograf na wieczność w kotle Diobła! Sami te wrota piekieł ôdmykocie. Bo to się zaczyno niewinnie: „O, proboszczu, jo ino aplikacyjo zainstalowoł, bo taniej!” A wcześniej już było: „zaakceptuj regulamin”, „potwierdź twarzōm”! Twarzōm, pierōny! Pon Bōczek niy potrzebuje waszych gęb ani ryjōw, coby wōm dać łaska!

Zrobił pauzę, popatrzył po ławkach jak po kartotece odwiedzin kolędowych i dodał:

— W „Biedrze” nie dostaniecie zbawiynio! Tam je ino „Szejkomat”. Wciepniesz dane, wciepniesz dusza, a wylatuje ci… reklamka kremu na hemoroidy i rolek papiyru do rzyci… a na deser „polecane specjalnie dla ciebie”: gorzoła, cygarety i kredyt-chwilōwka. Trzy sakramenty wspōłczesności!

Pochylił się do mikrofonu i ryknął, aż witraże zadrżały.

— Wy sie tymi pustymi gowami wstrzōśnijcie! Jo wom godōm prowda, a prowda boli jak wyrwany zōmb bez znieczulynio. Szatan już nie przychodzi z rogami i widłami, bo by go kożdy poznoł. Terŏz przychodzi jak wszystko inksze, w promocji: „zgrzyszysz dwa razy, trzeci grzych mosz gratis”. Wchodzi wom do chałupy przez Wi-Fi, siado na szafce pod telewizōrym, jak oglōndocie Netfliksa, i się śmieje…

Przywalił pięścią w ambonę. Echo poszło po nawie jak po kopalnianym chodniku.

— A potym przychodzi do mie taki jedyn i godo: „Proszę księdza, jo mom sumienie czyste, bo jo mom w szajsfonie antywirusa.” Antywirusa? Pierōnie, ty mosz wirusa w duszy, a nie w telefonie — i na to żodyn „Avast”, „Eset” ani „Panda” nie pomoże, ino spowiedź i kubeł zimnej wody na łeb! Kajście wy rozum oddali? Za naklejki w Lidlu abo w Auchanie? Do rzykania — raus! — a nie do klikanio! Bo jak jeszcze rŏz usłysza w spowiedzi, żeście „przypadkowo kliknyli na apka”, to jo wom tako pokuta dowala, że bydziecie odmawiać różaniec, aż wom kciuk od scrollowanio odpadnie!

Alojzy dyszał jak miech kowalski.

— Paczycie w te ekrany jak sroka w gnat! A sąsiōd zdycho za ścianōm i nikt, kuźwa, nawet szklanki wody mu nie podŏ, bo trza lajknōńć, jakōś dupa na fejsie! Wyście sōm neo-poganie. Wyście sōm… cyfrowe bydło!

Ludzie spuścili głowy.

Ksiądz miał rację, choć walił słowem prostym jak cepem.

Bóg w Orzegowie musiał być zmęczony tym wszystkim. Ksiądz Alojzy — jeszcze bardziej.

2

Dwie ulice dalej, na Hlonda, w mieszkaniu, które pamiętało czasy Gierka i śmierdziało gotowaną kapustą, rozgrywał się dramat egzystencjalny. Edek, stary górnik z pylicą płuc i sercem wielkim jak załynska hałda, siedział na klopie i kopcił „Elema”.

Dym snuł się nad wanną, w której pływał on: karp. Wielki, tłusty karp, kupiony w grudniu, żeby go zatłuc młotkiem na Wigilię — ale Edek, stary debil, zakochał się w jego smutnych oczach i tak już zostało. Ryba przeżyła święta, przeżyła Nowy Rok, przeżyła nawet Wielkanoc, jakby na złość całej logice tego świata.

— I co teroz, ty oślizgły gizdzie? — zagadał do ryby, strzepując popiół do umywalki.

Karp wystawił pysk nad wodę i klapnął, jakby próbował coś powiedzieć.

— Ja, ja. Klap, klap. Tyla mosz do pogodanio. Żreć byś chcioł, co?

Mężczyzna wstał, stękając. Stawy zatrzeszczały głośniej niż podłoga. Wsypał na wodę garść bułki tartej.

— Żryj, ty pierōnie. Renta dopiyro dziesiōntego, a ty wdupiosz wiyncyj niż moja staro za życia.

Karp zamieszał ogonem. Woda, mętna i cuchnąca mułem, chlusnęła na kafelki.

— Ô, żesz ty chuju wodny! — warknął, ale bez złości. Wytarł podłogę szmatą. — Słuchej no. Administracja niedługo tukej bydzie. Majōm rury sprawdzać, piony. Jak zoboczōm, że jo trzymia ryba w wannie ôd pōł roku, to mie wywiozōm do wariatkowa, do Rybnika. A ciebie spuszczōm w kiblu. Trza spierdalać, synku. Trza cię ewakuować. Niy ma na co czekać!

Nachylił się nad wanną, jakby przemawiał do dziecka, a nie do ryby, i pokręcił głową z ciężkim, śląskim współczuciem.

— To nie je życie, karpiku. Jo to czuja, tyś je niewinny, ty ino pływŏsz i paczysz, a jo… jo żech jest gupi, bo mi sie zrobiło miękko.

Podrapał się po siwych jądrach przez dres, jakby szukał w tym geście pewności podjętej decyzji, a nie tylko ulgi.

— Dobra. Bjerymy miska. Bjerymy wōzek. I jadymy nad staw Smrodlok. Tam cie wciepna. Ino musza kupić ocet, coby ten syf z wanny domyć, bo jebie tukej jak w murzyńskiej chacie — za przeproszeniem — i jeszcze browara musza kupić.

Prychnął, ale to prychanie było bardziej smutne niż śmieszne.

— Bo na trzeźwo to jo cie nie pożegnom, rozumisz? To niy je takie proste. Człowiek myśloł, że bydzie płakać po babie, a ani jedna łza niy poszła z oka… a tu, pierōnie, po rybie mi sie chce ślimtać. Życie to je jednak jeden wielki żart, ino niy zawsze jest do śmiychu.

Karp znów klapnął pyskiem. Woda poruszyła się ciężko.

— No, no — mruknął. — Godosz mądrze. Klap, klap. To idymy.

I w tym ciasnym mieszkaniu, gdzie dym mieszał się z wilgocią, a świat — z grubsza — nie miał sensu, Edek nagle poczuł, że ma misję. Może głupią. Może naiwną. Ale własną. Więc odpowiedzialną.

3

Pod Biedronką w Goduli kucał Seba. Seba to był taki osiedlowy alchemik, magik od siedmiu boleści. Zmieszał w sobie mefedron, tanie szczyny marki „Kustosz” i ostre promienie słońca. Efekt spożycia był taki, że już dawno nie siedział w Rudzie Śląskiej. Seba był w wymiarze, gdzie kolory mają smak, a dźwięki mają zęby.

Siedział na krawężniku i nagle to zobaczył. Niebo nad dyskontem pękło na pół. Zamiast obłoków ujrzał wielką, pulsującą rzyć Wszechświata. A z tej rzyci leciała gęsta, czarna breja. Kosmiczny kloc.

— O ja pierdolę… — stęknął sam do siebie, aż ślina ściekła mu na paski od dresu Adidasa. — Matriks sie zesroł. Tekstury nie trzymiom sie ani kupy, ani dupy.

Zrozumiał w mig, że wielka zagłada nadciąga na dzielnicę i pierdolnie w ludzi prosto z Czarnej Dziury Wszechświata. I wtedy, jak to u Seby, przyszło objawienie: demony wchodzą ludziom do łbów przez te pipczyki do kodów kreskowych. Że on, Seba — Strażnik Goduli — jak teraz nic nie zrobi, to całą Godulę, Orzegów i Chebzie wciągnie ta czarna czeluść i zmiele ich na Chappi dla kundli.

— Musza to zasztopować… — bełkotał, podnosząc się na nogi. — Musza to skleić. Ale czym? Czym skleić ten posrany kosmos, kurwa?

I wtedy go oświeciło. Leberwurst. Tylko leberwurst od „Dudy” za dwadzieścia pięć złotych kilogram ma taką gęstość, że sklei atomy kosmosu na amen. To je Boski Kit.

— Ida — rzekł do psa, co akurat sikał na koło od Passata. — Ida zbawić ten pierdolony świat.

4

W środku Biedronki, w klimatyzowanym czyśćcu, siedział Mamadou. Mamadou był z Senegalu. Był inżynierem, poetą i kasjerem w jednym wcieleniu — co jest dowodem na to, że Bóg ma poczucie humoru czarniejsze niż jego skóra spalona afrykańskim słońcem.

Siedział na kasie nr 3 i skanował chleb, piwo, parówki, mleko — całe to małe, polskie przetrwanie. Bip. Bip. Bip.

Patrzył na ludzi i widział ich nędzę. Widział Grażynę kupującą najtańsze parówki, widział Janusza kupującego „małpkę” wódki, żeby znieczulić ból istnienia.

— Dzień dobry, jest nasza aplikacja? — powiedział Mamadou nienaganną polszczyzną, którą zawstydziłby profesora Miodka.

— Dzień dobry, Mambo Bambo… eee… panie — bąknął jakiś dziadek.

— Mamadou jestem. Proszę kłaść towary. Czas jest liniowy, ale moja cierpliwość nie.

Mamadou cytował w myślach „Stepy akermańskie” Mickiewicza, jak mantrę na uspokojenie — żeby złapać oddech, policzyć do dziesięciu i nie wstać, by przypierdolić dziadkowi tacą z serkami wiejskimi. Czuł w swoich szerokich nozdrzach, że nadchodzi katastrofa. Powietrze w sklepie zgęstniało, jakby apokalipsa miała wejść między regał z pieczywem a promocję na masło.

5

Zegar wskazał siedemnastą — moment krytyczny dla lokalnego ekosystemu. Wtedy wjechał on: Edek. Pchał wózek z taką determinacją, jakby wiózł odbezpieczony ładunek wybuchowy. W wózku, pod sfatygowaną szmatą, chlupotała woda w czerwonej miednicy, budząc grozę i zaciekawienie.

— Przejście, śmiertelnicy! — warknął. — Wioza towar wysokigo ryzyka!

W jego cieniu przemykał ksiądz Alojzy. Próbował wtopić się w tłum, ale koloratka lśniła niczym neon. Wpadł „podratować” mszę, bo zapasy wina wyparowały w niewyjaśnionych okolicznościach.

I wreszcie wszedł Seba. Jego oczy, rozwarte do granic możliwości, przypominały dwa radary nastawione na jedną, konkretną częstotliwość: „Leberwurst od Dudy”.

Przeznaczenie — o ile w ogóle istnieje w dyskoncie spożywczym — postanowiło spleść losy bohaterów przy kasie numer trzy. Ogonek wił się tam leniwie, długi niczym szychta w Wigilię, a powietrze zgęstniało od aromatu ludzkiego znoju, taniego antyperspirantu i wszechobecnej woni cebuli.

W ten duszny mikrokosmos wjechał Edek. Pchał swój rydwan z gracją tarana, aż wreszcie metalowy kosz z łoskotem wbił się w łydki stojącego przed nim duchownego. Ból, jak wiadomo, nie zna teologii, toteż reakcja była natychmiastowa i mało ewangeliczna.

— Ała, pieronie zapowietrzony! — syknął Alojzy, podskakując w lakierkach. — Kaj się cisniesz z tym karawanem, ciuliku?! Oczów żeś z doma zapomnioł wziąć?!

— Wyboczcie, farorzu! — sapnął Edek, ocierając czoło wierzchem dłoni. — Ale mom sam żywy inwentarz, co się, kurwa, niymożliwie wierci!

Jakby na potwierdzenie tych słów, bestia ukryta w czeluściach wózka wykonała desperacki manewr. Ogon plasnął o taflę wody, a brudna, cuchnąca mułem ciecz wystrzeliła w górę, lądując obfitą strugą na twarzy i koloratce księdza.

— Co to je?! — wrzasnął ksiądz, otrzepując się z obrzydzeniem. — Swiyncono woda to to niy ma! Wali mułym jak ze stawu Trupek! Co ty tam trzymiesz pod tą szmatą? Bajtla topisz?!

— Karpia wioza! — wydarł się Edek, przekrzykując szum sklepu. — Na wolność!

Wtedy na scenę wkroczył Seba. Jego percepcja, wyostrzona przez substancje wątpliwego pochodzenia, interpretowała rzeczywistość w zupełnie innych barwach. Alojzy nie był księdzem, lecz Czarnym Magiem. Edek wyrósł na Strażnika Potwora, a Mamadou za kasą jawił się jako Anioł Stróż Bramy Biedronkowej. Jednak najgorszy był czytnik kodów — w głowie Seby z tego małego urządzenia wydobywał się już czarny dym ostatecznej zagłady.

— Uciekejcie, ludzie! — ryknął Seba, wskakując ciężkimi butami prosto na taśmę z towarem. Soczyste pomidory eksplodowały pod jego podeszwami w fontannach czerwonej miazgi. — Dziura się otwiyro! Dioboł wyłazi! Musza to zatkać, bo nos wciongnie!

W amoku sięgnął do kieszeni dresu niczym samuraj po katanę i dobył broni ostatecznej: pęto leberwurstu.

— W imię Ojca, Syna i Ducha Alladyna! — wrzasnął i z furią cisnął pasztetową w skaner Mamadou.

Leberwurst, niczym pocisk balistyczny, uderzył z głośnym, mokrym mlasknięciem. Trafił idealnie — rykoszetem od lasera, prosto w monitor — by ostatecznie rozbryzgnąć się na nieskazitelnie białej koszuli kasjera. Mamadou zastygł w bezruchu, przypominając antyczny posąg, podczas gdy zmielone podroby wątrobowe spływały mu po czole gęstą, burą mazią.

Skaner, zdławiony wędliniarskim lepiszczem, wydał z siebie ostatnie tchnienie umierającego robota:

Biiiip.

6

Zapadła cisza absolutna, ciężka jak sumienie grzesznika o poranku. Słychać było tylko buczenie lodówek i cichy wizg elektroniki.

— Ty ćpunie niymyty! Ty hasioku zaszczany! — ryknął nagle ksiądz, a jego głos, na co dzień szkolony do intonowania psalmów, tym razem zabrzmiał jak trąba jerychońska.

Duchowny wyszarpnął z koszyka butelkę „Żywiec Zdrój”, odkręcił ją jednym ruchem i chlusnął zawartością prosto w wykrzywioną twarz Seby.

— Exorcizamus te, omnis immundus spiritus![1] — grzmiał, kropiąc obficie. — Wypierdalaj z tego ciała, pomiocie! Won do piekła, kaj twój plac!

— Aaa! Kwas! — zawył Seba, zasłaniając oczy, jakby raziło go słońce pustyni. — Kwas mi leją na pysk! Czakry mi wypala! Widza fiolet!

W samym środku tego pandemonium Bestia — karp wagi ciężkiej, weteran mętnych wód — wyczuł moment dziejowy. Zebrał siły w ogonie, napiął każdy milimetr śliskiego ciała i wystrzelił.

Wyleciał z miski niczym srebrny pocisk ziemia–powietrze. Przefrunął nad siwą głową Edka, minął o centymetry ucho Alojzego i wylądował… wylądował z mokrym plaśnięciem prosto w objęcia Mamadou.

Inżynier z Senegalu stał za kasą jak nowoczesna rzeźba męczeństwa. Jego nieskazitelna koszula ociekała burą masą z leberwurstu, a w ramionach — niczym biblijne dzieciątko — spoczywała wielka, polska ryba, wpatrzona w niego tępym, rybim wzrokiem.

Mamadou westchnął głęboko. Spojrzał w oczy karpia, potem przeniósł wzrok na zgromadzonych.

— Panowie — odezwał się swoim pięknym, głębokim barytonem, w którym brzmiała godność królów sawanny. — Czy kogoś tu, za przeproszeniem, dokumentnie pojebało?

Edek podszedł do kasy. Jego twarda, górnicza twarz zmiękła. W kącikach oczu zalśniły łzy.

— Dej mi go, synek — powiedział drżącym głosem, wyciągając spracowane dłonie. — To je Bestia. Mój kamrat. Jo wiym, że to je gupie — stary hajer, a z rybą godo. Ale stara mi umarła, bajtle wydupcyły do Irlandii, a on… on mie słucho. A jo mu przaja! — Pociągnął nosem i otarł go rękawem uwalonym w szlamie. — On jedyn mie niy osōndzo.

Ksiądz opuścił butelkę. Spojrzał na starego chłopa, który płakał nad losem ryby w dyskoncie — i nagle coś w nim pękło. Pękła ta twarda skorupa urzędnika Pana Boga. Przypomniał sobie, że Jezus też wolał towarzystwo prostych rybaków i nierządnic niż faryzeuszy w jedwabiach.

— Edek… — mruknął ksiądz, a ton miał już zupełnie inny, cichszy. — Tyś go niy zeżarł na Wilijō?

— Niy umioł żech, farorzu — szepnął odbierając delikatnie karpia od kasjera. — Patrzoł na mie… tak po ludzku. Jakby wiedzioł, że oba my som w głymbokij dupie.

Seba zsunął się z taśmy kasowej. Faza zeszła gwałtownie, ustępując miejsca brutalnej trzeźwości. Rozejrzał się po pobojowisku: rozdeptane pomidory, leberwurst na ścianach, mokry ksiądz.

— O kurwa… — jęknął, łapiąc się za głowę. — Przepraszam, panie… panie kierowniku. Jo myśloł, że ratuja świat przed zagładą.

Mamadou sięgnął po papierowy ręcznik i z filozoficznym spokojem starł resztki leberwurstu z czoła. Patrzył, jak Edek z czułością układa karpia z powrotem w misce.

— Ratujesz go, kolego — powiedział Mamadou, a w jego głosie pojawiła się nuta gorzkiego rozbawienia. — I jeszcze uratowałeś nas wszystkich przed śmiertelną nudą. A to się w tym kraju nad Wisłą ceni najbardziej.

7

Wymarsz ze sklepu przypominał procesję upadłych aniołów. Ochroniarz — potężny mężczyzna o karku szerszym niż horyzonty myślowe Seby — nawet nie drgnął. Stał wmurowany w posadzkę, bojąc się, że to zbiorowe szaleństwo może być przenoszone drogą kropelkową.

Szli przez Godulę jak czterej jeźdźcy Apokalipsy, tylko zamiast koni mieli wózek z dyskontu. Edek pchał karawan z Bestią. Alojzy dźwigał siatkę brzęczącą winem mszalnym, które Mamadou wręczył mu gratis, kwitując to krótko:

— Straty wliczone w koszta integracji międzykulturowej.

Seba wlókł się z tyłu, utykając na poobijaną dumę. Pochód zamykał Mamadou. Zamknął kasę, rzucił fartuchem, mruknął ciche „pierdolę to” i ruszył z nimi, bo w pustym mieszkaniu czekał na niego tylko cień.

W końcu dotarli nad Smrodlok. Staw w pełni zasługiwał na swoją nazwę — tafla wody cuchnęła zgniłymi glonami, mułem i fermentującym latem. Kaczki na widok tej ekipy poderwały się do lotu, kwacząc w panice, jakby wyczuły nadchodzący koniec świata.

— To sam — charknął Edek, parkując wózek w błocie. — Wolność, ty oślizgły chacharze.

Z namaszczeniem, jakby podnosił relikwię, ujął Bestię w spracowane dłonie. Ryba nie walczyła. Była spokojna, jakby czuła powagę chwili.

— Pływej, synku — szepnął Edek, a głos łamał mu się jak sucha gałąź. — Pływej i niy dej sie, kurwa, chycić na żodyn hok. I pamiyntej, żeś u mie w wannie mioł jak u Ponbōczka za piecem: woda cieplutko, żodnego chloru, chlebiczek świyży… Docyń to, pierōnie.

Powoli zanurzył karpia w mętnej toni. Bestia poczuła wolność. Machnęła potężnym ogonem na pożegnanie. Chlapnęło błotem i rzęsą.

Edek stał nieruchomo, wpatrzony w kręgi rozchodzące się na wodzie, śledząc wzrokiem miejsce, gdzie jego jedyny przyjaciel zniknął w zielonej, cuchnącej zupie. Po starym, porytym zmarszczkami policzku spłynęła jedna, ciężka łza — czarna od węgla, który siedział mu pod skórą, i gęsta od smutku, który siedział mu w sercu.

8

Zalegli na ławce, której spróchniałe deski jęknęły pod ciężarem ich grzechów i zmęczenia. Mamadou, z namaszczeniem godnym kapłana, sięgnął do plecaka i wydobył z niego pęta czarnego złota.

— Krupnioki — oznajmił. — Kupiłem rano u „Kusia”. Ktoś dysponuje ostrym narzędziem?

— Jo mom — mruknął Edek, wyciągając z kieszeni wysłużony kozik, który niejedno w życiu ciął.

Ksiądz w tym czasie walczył z winem. Korkociąg w jego scyzoryku zgrzytał, ale w końcu korek ustąpił z głośnym pyknięciem. Ksiądz pociągnął solidny łyk prosto z gwinta, łamiąc przy tym wszelkie zasady liturgiczne i sanitarne.

— Benedicamus Domino[2] — stęknął, ocierając usta rękawem kurtki. — Jucha kwaśno jak pysk teściowej, ale wchodzi gładko. Dejcie krupnioka, bo mie ssie po tym egzorcyzmie.

Siedzieli ramię w ramię. Górnik, Ksiądz, Ćpun i Czarny. Cztery odpady społeczne, cztery samotne planety, które grawitacja absurdu zderzyła ze sobą w alejce dyskontowej. Żuli zimną kaszankę, patrząc na taflę Smrodloka.

— Wiecie co, chopcy? — zagaił Seba, odpalając pogniecionego szluga. Dym zmieszał się z oparami stawu. — Może jo mom zryty beret. Może mi faza jeszcze trzymie. Ale tam, w tym sklepie… przez chwila żech czuł, że my som familijo. Tako, wiecie… patologiczno w chuj, ale jednak familijo.

— Bo my som, synek — powiedział Edek z pełnymi ustami, wypluwając kawałek jelita. — Wszyscy my som ulepieni z tyj samyj gliny. Ino jednych wypalili w piecu na twardo, a inkszych zostawili na deszczu, coby rozmiękli. Ale glina je ta sama. Ślōnsko — czorno jak wōngel i twardo.

Mamadou uniósł wzrok. Pierwsze gwiazdy, blade i nieśmiałe, próbowały przebić się przez bury pancerz smogu wiszącego nad miastem.

— Wasz wieszcz, Mickiewicz, napisał: „Miej serce i patrzaj w serce” — powiedział cicho swoim aksamitnym barytonem. — Ale zapomniał, biedak, dodać, że czasem to serce trzeba najpierw wygrzebać z pasztetu, z krupnioka albo z brudnej wanny w bloku.

— Amen — rzucił krótko ksiądz, biorąc kolejny łyk.

— Amen, kurwa mać — dodał Edek, wznosząc kawałek kaszanki jak hostię.

Siedzieli długo, aż nastała noc, która otuliła ich chłodem. Powietrze śmierdziało mułem, odchodami dzikich kaczek i tanim siarczanem, ale żaden z nich nie czuł się już samotny w tej ciemności.

Gdzieś głęboko w stawie Bestia opowiadała zdziwionym szczupakom legendę o człowieku, który miał czarne, szorstkie ręce, ale duszę miękką jak gąbka.

A wysoko nad nimi, nad kominami, nad hałdami, nad całym tym brudem i syfem, świeciły gwiazdy. Obojętne, zimne, ale nieludzko piękne. I przez te kilka godzin, przy tej obsikanej ławce w Goduli, świat był, kurwa, idealny.

[1] łac. Wypędzam was, wszelkie duchy nieczyste!

[2] łac. Błogosławmy Panu

PAPIRUS 10
MĄDROŚCI Z BAGIEN

„Noc nie opowiada bajek; ona jedynie wyciąga z cienia te skrawki naszej duszy, które słońce uznało za zbyt niesmaczne, by pozwolić im istnieć na jawie…”

1

Jezioro nie miało nazwy, bo kartografowie bali się tu zaglądać, a miejscowi bali się je nazywać. Było czarnym, oleistym okiem ziemi, wpatrzonym w niebo z niemym wyrzutem. Woda miała konsystencję rzadkiego kisielu; pachniała mułem, rozkładem i czymś słodkawym — zapachem topielców, których jezioro już dawno przerobiło na ciszę.

Na samym środku tej martwej tafli, niczym wrzód na dupie krajobrazu, unosiła się chata. Nie stała na palach — ona lewitowała na kożuchu z mchu, przegniłych bali i ludzkich grzechów. Deski były czarne, omszałe, nasiąknięte wilgocią tak bardzo, że gdyby je ścisnąć, wypłynęłaby z nich esencja smutku.

W środku mieszkała Helena. Lokalna legenda. „Kurwa z Bagien”. „Stara Rura Wodna”. Kobieta, która miała siedemdziesiąt lat, twarz jak przeorane pole i cycki, które widziały więcej męskich łez niż konfesjonał w Licheniu.

Był wilgotny, listopadowy wieczór. Mgła gęsta i lepka osiadała na skórze jak zimny pot. Kobieta siedziała na progu, trzymając w kościstej dłoni peta bez filtra. Dym mieszał się z oparami bagna.

— Jebana wilgoć — warknęła, spluwając gęstą flegmą prosto do wody. — Włazi w gnaty jak komornik na kwadrat.

Obok niej siedział lis. Nie był to zwykły lis. Był to degenerat gatunku Vulpes vulpes[1]. Miał wyliniały ogon, jedno ucho naderwane w walce o padlinę i oczy, w których tliła się chora, wręcz ludzka ciekawość.

Lis był zboczeńcem. Nie polował — on obserwował. Podniecał go zapach ludzkiej nędzy. Teraz ocierał się o żylastą łydkę Heleny, mrucząc sprośnie.

— Czego chcesz, rudy chuju? — zapytała czule, drapiąc go za uchem. — Patrzeć chcesz? No to patrz. Zaraz przypłynie klient. Czuję go. Pachnie drogą wodą kolońską i strachem przed własnym fiutem.

2

Łódka uderzyła o pomost z głuchym stęknięciem. Wysiadł z niej Jerzy. Jerzy był myśliwym, bo tak kazał ojciec, dziadek i pradziadek — tradycja ciężka jak ołów, noszona na karku od pokoleń. Tyle że Jerzy nie potrafiłby zabić komara, nie przepraszając go wcześniej za naruszenie przestrzeni osobistej.

Był piękny. Miał rzęsy jak firanki i dłonie pianisty, które teraz kurczowo ściskały sztucer z grawerunkiem, jakby broń mogła mu dodać twardości, której nigdy w sobie nie znalazł. Na sobie miał strój myśliwski wart tyle, co ta chałupa, ale pachniał wodą kolońską Diora, a nie lasem. „Pedałek” — tak wołali za nim we wsi, pod sklepem. „Ciepły Jurek”. Słowa rzucane z uśmiechem, który zawsze miał w sobie coś z kamienia.

Wszedł do chaty. Podłoga jęknęła pod jego krokiem, jakby rozpoznała w nim kogoś, kto przynosi ze sobą kłopot.

— Przyszedłeś postrzelać czy ruchać? — zapytała, nie wstając z wyra, które zajmowało połowę izby.

Pościel była szara, wilgotna, pamiętająca tysiąc ciał. Helena leżała w niej jak w gnieździe z brudu i wspomnień. Jerzy stał przy drzwiach i dygotał — nie z zimna, raczej z tego, co miał w środku.

— Przyszedłem… przyszedłem odpocząć — szepnął.

— Odpoczywa się w trumnie, synku. Tu się pracuje. Zdejmuj gacie.

Jerzy zaczął się rozbierać. Robił to z takim wstydem, jakby obdzierał się ze skóry, warstwa po warstwie, aż do samej prawdy. Kiedy został w samej bieliźnie — jedwabnej, delikatnej — starucha zobaczyła jego ciało. Chude. Blade. Poznaczone bliznami. Nie od walki. Od nienawiści do samego siebie.

Lis wskoczył na parapet. Przykleił nos do szyby. Jego ślepia błyszczały. Czekał na spektakl. Czekał na ten moment, kiedy człowiek pęka — i wylewa się z niego gnojówka prawdy.

3

Drzwi otwarły się z hukiem. Do środka wpadła Terenia. Była starą grzybiarką, która znała las lepiej niż leśniczy — bo leśniczy patrzył na drzewa jak na deski, a ona patrzyła na nie jak na braci. Dziś miała odlot. Zjadła o dwie łysiczki za dużo. Jej oczy zrobiły się czarne i wielkie jak studnie, a ślina ciekła z kącika ust, jakby ciało nie nadążało za tym, co działo się w głowie.

— Widziałam! — wrzasnęła, potykając się o sztucer Jerzego. — Widziałam Strażnika Bagien! Miał ryj jak dzik, i klatę z mchu!

Upadła na podłogę, tuż obok łóżka, jak worek z mokrą ziemią.

— Cicho bądź, wariatko — mruknęła Helena, ale bez złości. Podała jej kubek z wodą.

Terenia jednak już była gdzie indziej. W jej głowie świeciły inne światła, huczały inne lasy. Złapała Jerzego za rękę i ścisnęła ją z siłą, której nie powinno być w tak starych palcach — jakby chciała go przytrzymać w tym świecie, zanim się rozsypie.

— Ooo… — jęknęła, patrząc na niego rozszerzonymi źrenicami. — Ty nie jesteś myśliwym. Ty jesteś jeleniem. Masz dziurę w sercu, chłopczyku. Wielką, czerwoną dziurę… Kto cię tak postrzelił? Tatuś?

Mężczyzna osunął się na kolana. Trafiła. Ta naćpana starucha trafiła prosto w środek tarczy, w miejsce, którego nie dało się zasłonić ani sztucerem, ani markową wodą kolońską, ani udawaniem twardziela. Zaczął płakać — cicho, bezgłośnie. Łzy kapały na brudną podłogę, wsiąkały w deski jak w gąbkę.

— Chciałem być taki jak oni… — wyszeptał. — Kupiłem broń. Chodziłem na te polowania. Śmiałem się w tych samych momentach co oni, udawałem, że mi to obojętne. Ale jak widzę sarnę, to chcę ją przytulić, a nie zabić. Nienawidzę krwi. Nienawidzę siebie. Jestem błędem poczęcia.

Lis na oknie oblizał się powoli. Smak ludzkiej rozpaczy był dla niego słodszy niż krew kury.

4

Helena wstała. Jej stawy strzeliły jak kapiszony na odpuście. Podeszła do mężczyzny. Była naga, zwiotczała, stara — a jednak w tej chwili wyglądała jak kapłanka zapomnianego kultu.

[1] Lis rudy, lis pospolity, gatunek drapieżnego ssaka z rodziny psowatych

Koniec darmowego fragmentu książki.

Zachęcamy do zakupu pełnej wersji.