Wojciech Sobalak

Szeptem

© Wojciech Sobalak, 2026

“Szeptem” to przykład literatury zaangażowanej emocjonalnie, która doskonale wpisuje się w potrzeby czytelników szukających w poezji ukojenia, refleksji i prostego nazywania złożonych uczuć. Jej siła tkwi w bezpośrednim kontakcie z odbiorcą i autentyczności przekazu. Jest to twórczość skupiona na wartościach takich jak dobroć, miłość i pamięć.

ISBN 978-83-8455-087-8

Książka powstała w inteligentnym systemie wydawniczym Ridero

Spis treści

Szeptem

Moja modlitwa

Jedenaste: Bądź szczęśliwy

Nic o mnie nie wiesz

Pierwszy raz

Nie mów już nic

Dzieli nas łza

Żałuję

Z biegiem lat…

Jak cień

Szczęście

Na zawsze

Jeszcze czekam

Tato

Na nowo

Motyle

Nocą

Skąd wiesz?

Przemijanie

Między nami

W tobie mam cały świat

Ty

Pożegnanie

Uśmiechnij się

Wspomnienie I

Plotki, ploteczki

Ta chwila

Czytam cię…

Mów dobrze

Ostatni raz

Pocztówka z Nadmorza

Ona i on

Miara człowieka

Życie

„…póty pamięć w ludziach o tobie…”

Walcz!

Druga szansa

Nadzieja

Credo

Po trzykroć śmierć

Plastik

Takie czasy

Skradziony świat

„umarło serce…”

Żyje się…

Być

Życie

Cisza

Gwiazdka

Cud

Między nami

(*)

Rzecz o słowie

Chwila

Małe rzeczy

Wszystko czarne

Wspomnienie II

Kawa

Pod gwiazdami

Szaruga jesienna

Testament

Ty tak daleko…

Kocham

Otwarte serca

Widziałem…

Okrutny świat

Las

Moja spowiedź powszechna

Nienawiść

„Już nie ma kogo zabijać…”

Moja wędrówka

Niech będą błogosławieni

naznaczeni piętnem wrażliwości,

albowiem do nich należą

smutki świata tego…

W. S.

Moja modlitwa

niech tylko krzyk mój przycichnie

niech tylko ból się ukoi

niech tylko łza słona przyschnie

krwawiąca rana zagoi

niech znów wyrosną mi skrzydła

niech dusza wróci do ciała

niech wiara zagości we mnie

żarliwa, głęboka, wspaniała

niech jeszcze raz ktoś mi powie

że wszystko zdarzyć się może

że droga długa przede mną

o to cię proszę Boże

Jedenaste: Bądź szczęśliwy

Szczęśliwy,

który potrafi się zachwycić

kroplą wody ze strumyka,

babim latem o poranku,

samotną gwiazdą

 na pochmurnym niebie…

Szczęśliwy ten, który

widzi niewidoczne,

słyszy niesłyszalne,

kocha niekochane…

Szczęśliwy,

który potrafi odnaleźć

wszechświat w kamieniu zaklęty,

w sobie siłę,

w ludziach człowieka….

Nic o mnie nie wiesz

nic o mnie nie wiesz —

nic mnie nie czujesz

twardo stąpasz po ziemi

ja noc w noc walczę

na śmierć i życie

z armią bezkształtnych cieni

nic o mnie nie wiesz —

nic mnie nie czujesz

ze świtem się piekło otwiera

ty marzysz, pragniesz

przyszłość planujesz

a we mnie dusza umiera

Pierwszy raz

ten nasz pierwszy

wyśniony raz

miał smak srebra

księżyca i gwiazd

i spadło niebo

prosto pod drzewo

które tuliło nas

zabrakło tchu

miliony słów

utknęły nam

w gardle znów

oczy zamglone

siebie spragnione

kołysał las do snu

Nie mów już nic

Nie mów już nic,

bo szkoda słów…

Noc z tobą

tak szybko mija…

We mnie się wtul,

usta swe zbliż…

Niech wiecznie

trwa ta chwila…

Tak bardzo chcę,

w każdy czas znów

zasypiać,

budzić się w tobie…

W ramionach swych

ukryję cię…

Nikt nigdy

się nie dowie…

Dzieli nas łza

Po jednej stronie ty,

po drugiej stronie ja…

Księżyc srebrzysty

rozpala zmysły —

on nas najlepiej zna…

Dzieli nas łza, jedna łza,

gorzka łza, twoja łza…

Dzieli nas łza…

Miałaś na zawsze być,

przy moim boku stać..

I znowu wszystko

jak szkło rozprysło —

miało na wieki trwać…

Dzieli nas łza, jedna łza,

gorzka łza, twoja łza…

Dzieli nas łza…

Nadejdzie taki dzień,

zatrzyma się dla nas czas…

Serca złączone,

siebie spragnione

i przyschnie w oku łza…

Dzieli nas łza, jedna łza,

gorzka łza, twoja łza…

Dzieli nas łza…

Żałuję

Nocy przespanych

Samotnie

Straconych szans

Bezpowrotnie

Ust twoich smaku

Nieznanym

Zakamarków ciała

Niepocałowanych

Obietnic moich wielu

Nie spełnionych

Lat tylu bez ciebie

Minionych

Żałuję

Z biegiem lat…

z biegiem lat

z biegiem dni

zachmurzyło się nad nami

czasem grzech

nam się śni

bo choć starsi — tacy sami

z biegiem lat

z biegiem dni

odnajdziemy się na nowo

i choć brak

czasem sił

jeszcze będzie wyjątkowo

Jak cień

idę

we mgle

co

wokół jest

jak szalem

gardło

spowija

już

nie ma mnie

tylko

mój cień

szary

nad ziemią

się wzbija

Szczęście

A może to szczęście

nam się nie zdarzyło?

Może między nami

niczego nie było?

Może wszystko tylko

nam się wydawało?

I naprawdę nigdy

nic nie zaistniało?

A więc skąd to bicie

serca przyspieszone,

kiedy oczy ciebie

spotkają spragnione?

Skąd motyle w brzuchu

kiedy to ukradkiem,

dłoń moja twojej dotknie

niby to przypadkiem?

Co było — nie wróci,

ale pozostanie

teraz i na wieki,

w sercu mym na amen.

Na zawsze

zawsze byłaś

zawsze jesteś

zawsze będziesz

w moim sercu

w mych marzeniach

wszędzie

od jesieni do lata

do końca świata

Jeszcze czekam

jeszcze tu jestem

jeszcze czekam

aż grom z jasnego

spadnie nieba

oddycham, piję

zjem cokolwiek

bo ciału memu

tego trzeba

lecz ducha nie ma

pośród kości

już się nie plącze

myśl po głowie

w pustce istnienia

płynę z prądem

gotowy na spotkanie

z Bogiem

Tato

nauczyłeś

czym jest dobro

a czym zło

że posiadać

byle więcej

to nie to

powiedziałeś

że fortuna

to jest mit

być ubogim

lecz uczciwym

to nie wstyd

pokazałeś

w grubych księgach

życia sens

jak z nich uszczknąć

mądrej wiedzy

choćby kęs

prowadziłeś

mnie za rękę

przez ten świat

i tak wspólnie

wędrujemy

już od lat

Tato

Na nowo

Na nowo uczę się żyć,

oglądać gwiazdy na niebie…

Naprzód przez życie swe iść,

lecz wokół wciąż widzę ciebie…

Na nowo uczę się żyć,

oddychać, chodzić i śmiać…

Próbuję szczęśliwym być,

już nie wiem, który to raz…

Na nowo uczę się żyć,

bez ciebie patrzeć na świat…

W smutku odnaleźć sens

z losem być za pan brat…

Motyle

gdy cię nie widzę —

nienawidzę

chcę być przy tobie —

w każdej dobie

miłość, co we mnie —

tkwi tajemnie

w brzuchu motyle —

to tyle

Nocą

szepczą o tym dwa siwe gołębie

ale żaden ci głośno nie powie

co się dzieje nocą na Plantach

i na Rynku w starym Krakowie

czyjaś głowa spadła z ratusza

i choć z brązu — zupełnie jak żywa

a Floriańska z Miodową do spółki

serc spragnionych melodię wygrywa

już dorożkarz konia wyprzęga

jakaś para spać idzie przed świtem

znów po zmroku walca zatańczą

przed narodu wieszcza pomnikiem

Skąd wiesz?

Uwielbiam twe ciągłe pytania:

„Tak sądzisz?”, „Ty też tego chcesz?”

No i to nieśmiertelne:

— „Skąd wiesz?”

Na wszystkie cierpliwie odpowiem,

Inaczej w czort mnie wyślesz!

Albo gdzieś dalej jeszcze…

— „Skąd wiesz?”

Więc słucham ciebie z uwagą —

Ty dalej w pytania brniesz.

A każdą odpowiedź kwitujesz,

Swym nieśmiertelnym: — „Skąd wiesz?”

Przemijanie

Potokiem bystrym życie płynie,

Koniec darmowego fragmentu książki.

Zachęcamy do zakupu pełnej wersji.