Anka Tomczyk

.na pożegnanie

Ilustrator Anka Tomczyk

Projektant okładki Anka Tomczyk

Grafika wykorzystana na okładce canva.com

© Anka Tomczyk, 2024

© Anka Tomczyk, ilustracje, 2024

© Anka Tomczyk, projekt okładki, 2024

Pożegnania bywają różne. Żegnać można bliskiego człowieka, ulubionego zwierzaka, młodość, miłość, życie, a nawet literaturę. Anka Tomczyk korzystając z bogatej palety odczuć oraz przeżyć; w liryczny, a momentami także kpiący sposób, maluje sentymentalny obraz pożegnania ze wszystkim po trosze.

Album wzbogacony ilustracjami autorki.

ISBN 978-83-8384-783-2

Książka powstała w inteligentnym systemie wydawniczym Ridero

Spis treści

.na pożegnanie

Poetka

Kukiełka na wietrze

Pożegnanie młodości

Życie

Zniknąć

Koty

Kiedy odlecą ostatnie żurawie

Na dole

Modlitwa ateisty

W studni samotności

Wystarczy

Urodziny

Nie strasz mnie

Jestem tylko przecinkiem

Jestem wielokropkiem

Na rozstanie

Śmierć bogacza

Kobieta z brodą

Przebojowa warszawianka

Przebojowy warszawiaczek

Szczęśliwa klasa średnia

Pożegnanie roku

Byt iluzoryczny

Miało być inaczej

Stara książka

Nieszczęśliwe córki

Pani życia

Młodsza

Koniec

Dedykuję moim kotom

Poetka

I oto jestem

po raz ostatni

Dziś jako poetka

zrodzona

z jeziornej piany, trzcin i wodorostów

Takie sobie marne zero,

wątłej postury i średniego wzrostu

Zbudzona zbyt późno,

a może przedwcześnie

w malinowym chruśniaku

bez miłosnych uniesień,

siedzę sobie i czekam

z brudnymi rękoma,

aż uniosę się nieco

i polecę dalej

albo utknę w słowach

Kukiełka na wietrze

Pożałowania godna

albo śmiechu warta

Kukiełka z papieru

tańczy na wietrze

jak jej kto zagra

Wiecznie uboga,

samotna,

bez farta

Nic nie dokona,

taka nieporadna

Spali się cała w zazdrości płomieniach,

a wkrótce potem spopieli w cieniach

tych, co to warte

grzechów i czartów,

wydawców wiernych,

etatów pełnych

i serc mężczyzn zdrajców

Pożegnanie młodości

Młodość spłynęła po szybie

wśród łez

Nie zostawiła po sobie

żadnych miłych wspomnień

ani ładnych zdjęć

Skapnęła mi z nosa

wytarłam chusteczką

Wrzuciłam do kosza

pomiętą, nie piękną

Przybyła śmieciarka

zabrała ją wnet

Przerobią ją wkrótce

na papier mâché

Życie

Przespane życie

Nie

To nie to

To nie życie, a gnicie

Gnicie i gnicie,

wyłącznie gnicie

Czasem tylko w chwilowym zachwycie,

podglądane przez dziurkę od klucza

w drzwiach do piwnicy

Zniknąć

Zniknąć w tej mgle białej,

co od lasu ciągnęła

dzikie konie

skazane na rzeźnię

Nie starać się już o nic,

ani razu

Tylko zasnąć

A potem spać

spać

spać już wiecznie

Koty

Wschody fałszywe

i zachody tkliwe

Dni od kalki odbite

sny złudnie prawdziwe

Koty jak ludzie

odchodzą

i rodzą się nowe

Choć nie moje

Nie moje już

Nie moje one

Kiedy odlecą ostatnie żurawie

Kiedy odlecą ostatnie żurawie

a klangor ich echem poniesie w świat

swą żałobną pieśń,

złote liście pod rękę z białą nicią

babiego lata

zatańczą walca

wśród tych samych co zawsze,

umierających jesienią drzew

Spadną na pewno kasztany

i wszystkie żołędzie

W cichym Kazimierzu wieczorem

szczekać będzie

już zupełnie inny pies

Mnie tu na pewno nie będzie

Ciebie, zresztą może też

Nikt nie wspomni już

smutnego lata,

mokrego od częstych ulew

i od moich łez

Koniec darmowego fragmentu książki.

Zachęcamy do zakupu pełnej wersji.