Monika Cirocka-Stępień

Moc zielonej esencji

Zioła, Energia, Ciało i Duch

© Monika Cirocka-Stępień, 2025

W tej książce znajdziesz nie tylko sprawdzone przepisy i receptury ziołowe, ale także praktyczne wskazówki, jak świadomie korzystać z uzdrawiającej energii roślin.

Jako bioenergoterapeutka i naturopatka — z pasji i zawodu — dzielę się swoją wiedzą oraz doświadczeniem zdobytym podczas pracy z setkami osób, którym pomogłam odzyskać zdrowie i równowagę.

To nie jest zwykły poradnik. To Twoje kompendium zdrowia i harmonii, które poprowadzi Cię drogą powrotu do naturalnych źródeł mocy.

ISBN 978-83-8431-609-2

Książka powstała w inteligentnym systemie wydawniczym Ridero

Wstęp

Od tysięcy lat człowiek sięga po rośliny, szukając w nich wsparcia dla zdrowia, siły i równowagi. Zanim pojawiły się apteki i laboratoria, to właśnie łąki, pola i lasy były naszym pierwszym źródłem lekarstw. Wiedza zielarska przekazywana była z pokolenia na pokolenie — czasem szeptem, czasem zapisaną w starych księgach, czasem zaklętą w prostych domowych recepturach.

Dziś, w świecie pełnym pośpiechu i syntetycznych rozwiązań, coraz częściej wracamy do natury. Zioła nie są jedynie składnikiem naparów — to towarzysze codzienności, wspierający zdrowie, wprowadzający harmonię i przypominający, że jesteśmy częścią większej całości.

Książka, którą trzymasz w rękach, jest przewodnikiem po świecie roślin leczniczych. Znajdziesz tu zarówno opisy najważniejszych ziół, ich właściwości i zastosowania, jak i praktyczne wskazówki dotyczące zbioru, przechowywania oraz przygotowywania domowych preparatów. Nie jest to jednak podręcznik akademicki — to zaproszenie do spotkania z naturą: w ogrodzie, w lesie i w Twojej własnej kuchni.

Niech te strony pomogą Ci odkryć bogactwo zielarskiej tradycji i zachęcą do świadomego, uważnego korzystania z darów ziemi.

Zapraszam Cię również do odwiedzenia mojej strony na Facebooku:

https://www.facebook.com/share/16rpg2wBs9/

Rozdział 1
Czarny bez–dlaczego warto go stosować

Drodzy Miłośnicy Roślin 🍀

Kiedy spacerujemy polną drogą w czerwcu lub lipcu, czasem otula nas słodki, miodowy zapach drobnych, kremowych kwiatów. To czarny bez — Sambucus nigra — roślina, która w naszej kulturze i medycynie ludowej od wieków zajmuje szczególne miejsce.

Już nasi pradziadowie wiedzieli, że bez to nie tylko ozdoba wiejskich zagród, ale także apteka w miniaturze. Kwiaty, zbierane w pełni kwitnienia, parzone były na napar łagodzący przeziębienia, obniżający gorączkę i wspierający odporność. Z kolei dojrzałe, czarne owoce — bogate w antocyjany, witaminy C i A oraz minerały — stawały się bazą na syropy, konfitury czy wino, które wzmacniało organizm w długie, zimowe miesiące.

W tradycji ludowej bez otaczano szacunkiem, a nawet czcią. Wierzono, że chroni dom przed złymi mocami, a posadzony przy zagrodzie był strażnikiem zdrowia mieszkańców. W Skandynawii mówiono, że w krzewie mieszka duch opiekuńczy, którego nie wolno gniewać.

Współczesna fitoterapia potwierdza to, co znali dawni zielarze — czarny bez ma działanie przeciwzapalne, przeciwwirusowe i antyoksydacyjne. Napary z kwiatów wspomagają leczenie infekcji dróg oddechowych, a przetwory z owoców mogą łagodzić objawy grypy.

Jednak czarny bez wymaga wiedzy i ostrożności — jego niedojrzałe owoce, liście i kora zawierają sambunigrynę, która w nadmiarze może zaszkodzić. Dlatego zawsze pamiętajmy o odpowiedniej obróbce termicznej owoców i zbieraniu kwiatów w czystych miejscach, z dala od dróg.

Patrząc na krzew czarnego bzu, widzimy więcej niż roślinę — widzimy żywą nić łączącą nas z dawnymi pokoleniami, z mądrością natury i tradycją, która przetrwała wieki. Niech czarny bez przypomina nam, że w zielarstwie kryje się zarówno nauka, jak i poezja.

Czarny bez jest od wieków stosowany w ziołolecznictwie i medycynie ludowej. Zarówno jego kwiaty, jak i owoce mają cenne właściwości zdrowotne. Najważniejsze z nich:

🌼 Kwiaty czarnego bzu

Działanie napotne — pomagają obniżyć gorączkę w infekcjach.

Właściwości przeciwzapalne i przeciwwirusowe — wspierają odporność przy przeziębieniach i grypie.

Łagodzą kaszel i katar — ułatwiają odkrztuszanie wydzieliny z dróg oddechowych.

Działanie moczopędne i detoksykujące — wspierają oczyszczanie organizmu z toksyn.

Łagodzenie stanów alergicznych — mogą zmniejszać objawy sezonowego kataru siennego.

🍇 Owoce czarnego bzu

Bogactwo antyoksydantów (antocyjanów, flawonoidów, witaminy C) — wspomagają układ odpornościowy i chronią komórki przed stresem oksydacyjnym.

Wspierają walkę z infekcjami wirusowymi — badania wskazują, że ekstrakty z owoców mogą skracać czas trwania przeziębienia i grypy.

Działanie przeciwzapalne — łagodzą objawy stanów zapalnych w organizmie.

Regulacja pracy jelit — sok i przetwory mogą działać lekko przeczyszczająco.

Wsparcie układu krążenia — przeciwutleniacze korzystnie wpływają na naczynia krwionośne i serce.

⚠️ Ważne uwagi

Surowe owoce i nasiona czarnego bzu są trujące — zawierają sambunigrynę, która rozkłada się podczas gotowania (dlatego owoce należy zawsze poddawać obróbce).

Preparaty z czarnego bzu mogą wchodzić w interakcje z niektórymi lekami (np. moczopędnymi, immunosupresyjnymi).

Nie zaleca się stosowania u małych dzieci bez konsultacji ze specjalistą.

Najczęstsze formy stosowania: napary z kwiatów, syrop z kwiatów lub owoców, sok, konfitury, nalewki, a także gotowe suplementy w tabletkach lub syropach.

🌼 Syrop z kwiatów czarnego bzu

Składniki:

30–40 baldachów kwiatów bzu czarnego (świeżo zebranych, najlepiej rano, gdy są w pełni rozwinięte)

2 cytryny (najlepiej ekologiczne)

1 litr wody

1 kg erytrytolu

Przygotowanie:

Kwiaty delikatnie otrząśnij z robaczków (nie płucz, żeby nie stracić pyłku — w nim cały aromat).

Zagotuj wodę, dodaj erytrytor, mieszaj aż się rozpuści. Odstaw do przestudzenia.

Do przestudzonego syropu dodaj pokrojone w plastry cytryny i kwiaty.

Przykryj i odstaw na 24–48 godzin.

Po tym czasie przecedź przez gęste sito lub gazę, przelej do butelek.

Przechowuj w lodówce lub pasteryzuj, jeśli chcesz na dłużej.

👉 Podawaj z wodą (gazowaną lub nie), lodem i listkiem mięty — świetna lemoniada!

🍇 Sok z owoców czarnego bzu

Składniki:

1 kg dojrzałych owoców czarnego bzu

200–300 g erytrytoru (według smaku)

sok z 1 cytryny

Przygotowanie:

Oddziel owoce od baldachów (ja robię to widelcem, według mnie najlepszy sposób).

Dokładnie opłucz owoce.

Włóż do garnka, dolej trochę wody (ok. pół szklanki) i gotuj 20–30 minut, aż owoce popękają i puszczą sok.

Przetrzyj przez sito lub użyj wyciskarki/sokownika.

Do uzyskanego soku dodaj erytrytor i sok z cytryny, zagotuj ponownie.

Gorący sok przelej do wyparzonych butelek/słoików i zakręć.

👉 Świetny jako dodatek do herbaty zimą — wzmacnia odporność i rozgrzewa.

Nalewka z owoców czarnego bzu

Składniki:

1 kg dojrzałych owoców czarnego bzu

0,5 l spirytusu 95%

0,5 l wódki 40%

300–400 g cukru (wg upodobań, można mniej jeśli wolisz wytrawniejszą)

1 cytryna (sok)

opcjonalnie: kawałek laski wanilii, 3–4 goździki, kawałek cynamonu

Przygotowanie:

Oddziel owoce od baldachów (najlepiej widelcem) i dokładnie umyj.

Włóż do garnka, dolej odrobinę wody (ok. pół szklanki) i zagotuj. Gotuj 15–20 minut, aż owoce popękają (to ważne, bo surowe są lekko trujące!).

Ostudź i przełóż do dużego słoja.

Zalej alkoholem (spirytus + wódka), dodaj przyprawy jeśli chcesz.

Odstaw w ciemne miejsce na 3–4 tygodnie, co kilka dni potrząsaj słojem.

Po tym czasie zlej nalew, przefiltruj przez gazę lub filtr do kawy.

Przygotuj syrop z cukru i soku z cytryny (podgrzej, aż cukier się rozpuści) i po ostudzeniu dodaj do nalewu.

Wymieszaj i rozlej do butelek.

Leżakowanie:

Najlepiej odstawić na minimum 3 miesiące, a pełnię smaku osiąga po roku.

👉 Efekt: ciemnoczerwona, gęsta, aromatyczna nalewka — rozgrzewająca i świetna na zimowe wieczory.

Dżem z owoców czarnego bzu

Składniki:

1 kg dojrzałych owoców czarnego bzu (bez baldachów)

0,5 kg jabłek (obranych i pokrojonych w kostkę) — można też użyć gruszek albo śliwek

0,5 kg Erytrytol (ilość można dostosować do smaku)

sok z 1 cytryny

Przygotowanie:

Oddziel owoce od baldachów, dokładnie umyj.

Włóż do garnka, dolej pół szklanki wody i gotuj ok. 20 minut, aż owoce popękają i zmiękną (to ważne — surowe są szkodliwe!).

Przetrzyj owoce przez sito albo użyj blendera ręcznego (jeśli pestki nie przeszkadzają, można ich nie przecedzać).

Dodaj jabłka (lub inne owoce), gotuj kolejne 15–20 minut.

Wsyp cukier i sok z cytryny, mieszaj i gotuj, aż masa zgęstnieje (ok. 30–40 minut).

Gorący dżem przełóż do wyparzonych słoików, zakręć i pasteryzuj 10 minut.

👉 Smak: głęboki, lekko winny, z jabłkami bardziej delikatny i słodkawy.

Świetny do kanapek, naleśników, ale też jako dodatek do mięsa (np. pieczonej kaczki)

Lemoniada z kwiatów czarnego bzu jest lekka, aromatyczna i świetnie gasi pragnienie.

Składniki (na ok. 2 litry)

6–8 baldachów świeżych kwiatów czarnego bzu (zbieraj tylko w pełnym rozkwicie, w suchy dzień)

2 l wody

1 cytryna (najlepiej ekologiczna)

3–4 łyżki miodu lub erytrytor (do smaku)

ewentualnie kilka listków mięty

Przygotowanie

Przygotuj kwiaty — odetnij grube łodyżki, zostaw same baldachy. Nie płucz ich mocno, żeby nie wypłukać pyłku (on daje smak), tylko lekko strząśnij owady.

Zagotuj wodę i odstaw, aż trochę przestygnie (powinna być gorąca, ale nie wrząca).

Dodaj słodzik — rozpuść w wodzie miód lub erytrytor.

Cytryna — pokrój w plasterki i wrzuć do wody.

Zalej kwiaty przygotowaną wodą i przykryj.

Odstaw na 12–24 godziny w chłodne miejsce, aby się „przegryzło”.

Odcedź przez sitko lub gazę, schłodź w lodówce.

Podawanie

Podawaj schłodzoną z kostkami lodu.

Możesz dodać gazowanej wody dla wersji „szprycera”.

Listki mięty i plasterek cytryny dodadzą świeżości.

Rozdział 2
Jelita-nasz drugi mózg

Chciałabym opowiedzieć o czymś, co może wydawać się zaskakujące — o naszych jelitach i ich roli jako… drugiego mózgu. Tak, dobrze przeczytaliście. Jelita to nie tylko przewód pokarmowy — to jeden z najważniejszych organów naszego ciała, który wpływa na nasze zdrowie fizyczne i psychiczne.

Jelita posiadają własny układ nerwowy, zwany enteric nervous system, czyli układ nerwowy jelitowy. Składa się on z około 100 milionów neuronów — więcej niż w rdzeniu kręgowym! To dzięki temu systemowi jelita potrafią same regulować trawienie, perystaltykę, wydzielanie enzymów i przepływ krwi, niemal jakby miały własną „świadomość”.

Co więcej, jelita komunikują się z naszym mózgiem głównym poprzez nerw błędny i różne neuroprzekaźniki, w tym serotoninę — hormon szczęścia. To właśnie w jelitach wytwarzana jest większość serotoniny w organizmie, dlatego to, co jemy, ma realny wpływ na nastrój, samopoczucie i poziom stresu.

Można więc powiedzieć, że nasze jelita to „drugi mózg” — nie tylko kontrolują trawienie, ale także współtworzą nasze emocje, koncentrację i zdrowie psychiczne. Dbając o jelita, dbamy nie tylko o ciało, ale i o umysł.

Dlatego pamiętajmy: zdrowe jelita to szczęśliwy mózg. Zwracajmy uwagę na dietę, probiotyki i aktywność fizyczną — nasz drugi mózg nam za to podziękuje.

Zdrowie jelit zależy od kilku filarów — część z nich dotyczy diety, a część stylu życia. Najważniejsze elementy to:

1. Dieta bogata w błonnik

warzywa, owoce, pełnoziarniste produkty zbożowe, rośliny strączkowe, orzechy i nasiona,

błonnik wspiera pracę jelit, reguluje rytm wypróżnień i odżywia korzystne bakterie jelitowe (prebiotyk).

2. Produkty fermentowane

jogurt naturalny, kefir, kiszona kapusta, kimchi, kombucha, zakwas buraczany,

dostarczają żywych kultur bakterii (probiotyków), które wspierają równowagę mikrobioty.

3. Nawodnienie

odpowiednia ilość wody ułatwia trawienie i pracę błonnika w jelitach.

4. Różnorodna dieta

im bardziej zróżnicowane źródła pokarmu, tym bogatsza mikroflora jelitowa,

szczególnie ważne są rośliny o różnych kolorach i właściwościach.

5. Ograniczanie czynników szkodliwych

nadmiar wysoko przetworzonej żywności, cukru, alkoholu i tłuszczów trans osłabia mikroflorę,

częste stosowanie antybiotyków (bez potrzeby) może zniszczyć „dobre” bakterie.

6. Styl życia

sen dobrej jakości i regularny rytm dobowy,

redukcja przewlekłego stresu (bo oś mózg–jelita działa w obie strony),

regularna aktywność fizyczna poprawia perystaltykę i wspiera mikrobiotę.

7. Ewentualna suplementacja (indywidualnie)

probiotyki lub prebiotyki mogą pomóc przy zaburzeniach (np. po antybiotykoterapii), ale najlepiej dobierać je w porozumieniu ze specjalistą.

🔻 Najbardziej obciążające dla zdrowia jelit są:

1. Nadmiar wysoko przetworzonej żywności

fast foody, gotowe dania, chipsy, słodycze,

zawierają konserwanty, sztuczne barwniki i emulgatory, które mogą negatywnie wpływać na mikroflorę.

2. Zbyt dużo cukru i słodzików

cukier karmi bakterie patogenne i drożdżaki (np. Candida),

niektóre sztuczne słodziki (np. aspartam, sukraloza) zaburzają równowagę mikrobioty.

3. Alkohol

drażni ściany jelit, osłabia barierę jelitową i sprzyja stanom zapalnym.

4. Nadmiar czerwonego i przetworzonego mięsa

wędliny, kiełbasy, bekon — zwiększają ryzyko dysbiozy i stanów zapalnych w jelitach.

5. Nadużywanie leków

antybiotyki niszczą „dobre” bakterie (czasem niezbędne, ale warto równolegle dbać o probiotyki),

leki przeciwzapalne (NLPZ jak ibuprofen) w nadmiarze mogą uszkadzać błonę śluzową jelit.

6. Stres i brak snu

przewlekły stres zaburza oś mózg–jelita, może powodować zespół jelita drażliwego, bóle brzucha czy biegunki,

brak snu sprzyja stanom zapalnym i osłabia mikrobiotę.

7. Brak ruchu i siedzący tryb życia

spowalnia perystaltykę, sprzyja zaparciom i dyskomfortowi jelitowemu.

8. Palenie papierosów

toksyny z dymu zwiększają ryzyko chorób zapalnych jelit (np. Crohna).

Jeżeli jelita nie będą regularnie „nawadniane” — czyli jeśli organizm będzie otrzymywał za mało wody — mogą wystąpić poważne problemy zdrowotne. Co się dzieje krok po kroku jeżeli jelita nie są nawadniane:

Zaparcia — woda w jelitach pomaga formować i przesuwać stolec. Brak odpowiedniego nawodnienia sprawia, że stolec staje się twardy i suchy, co utrudnia wypróżnianie.

Podrażnienie i stany zapalne jelit — suche i twarde masy kałowe mogą mechanicznie drażnić błonę śluzową jelit, prowadząc do mikrourazów, bólu i czasem zapalenia.

Zaburzenia mikrobioty jelitowej — niedobór wody spowalnia pasaż jelitowy, co może sprzyjać nadmiernemu rozwojowi niekorzystnych bakterii i zakłócać równowagę flory jelitowej.

Wchłanianie składników odżywczych — gdy jelita są odwodnione, ich śluzówka działa mniej efektywnie, co może ograniczać przyswajanie witamin i minerałów.

Ogólne złe samopoczucie — przewlekłe odwodnienie jelit może powodować wzdęcia, uczucie ciężkości, ból brzucha i spadek energii.

Podsumowując: regularne nawodnienie jest kluczowe dla prawidłowego funkcjonowania jelit, nie tylko dla komfortu trawienia, ale też dla zdrowia całego organizmu.

Plan postu przerywanego 16/8 z naciskiem na zdrowie jelit.

🔹 Zasada 16/8:

16 godzin postu (np. 20:00–12:00) — tylko woda, herbaty ziołowe, czarna kawa (bez cukru i mleka),

8 godzin „okna żywieniowego” (np. 12:00–20:00) — regularne, sycące i odżywcze posiłki.

✅ Przykładowy dzień 16/8 dla jelit

🕛 12:00 — pierwszy posiłek (śniadanie)

Owsianka na napoju roślinnym lub kefirze/jogurcie naturalnym,

Płatki owsiane + jagody/maliny + siemię lniane + orzechy włoskie,

Kefir/jogurt = probiotyki, płatki + siemię = błonnik prebiotyczny, owoce = polifenole wspierające mikroflorę.

🕑 15:30 — obiad

Pieczony łosoś lub ciecierzyca (dla wersji roślinnej),

Kasza gryczana / komosa ryżowa,

Duża porcja warzyw (np. brokuł, cukinia, marchew, burak),

Do tego kiszona kapusta / ogórek kiszony — naturalne probiotyki.

🕔 19:00 — kolacja (ostatni posiłek)

Zupa krem z dyni lub soczewicy,

Do tego pełnoziarnista grzanka z pastą z awokado + kiełki,

Na deser: garść owoców (np. kiwi, jabłko).

💡 Dodatkowe wskazówki:

Nawodnienie w czasie postu jest kluczowe — woda, napary ziołowe (np. mięta, rumianek).

Unikaj przejadania się — lepiej 2–3 sycące posiłki niż ciągłe podjadanie.

Dbaj o różnorodność — im więcej kolorów na talerzu, tym bogatsza mikroflora.

Dobre tłuszcze (oliwa z oliwek, orzechy, awokado) wspierają przeciwzapalne środowisko w jelitach.

„Zioła wspomagające pracę jelit”

Chciałabym również opowiedzieć o naturalnym wsparciu dla naszych jelit — o ziołach, które możemy znaleźć w Polsce i które pomagają nam dbać o zdrowe trawienie. Jelita to nasz „drugi mózg”, dlatego warto o nie dbać — także poprzez naturalne metody.

Jednym z najpopularniejszych ziół wspomagających pracę jelit jest rumianek. Napar z rumianku działa łagodząco na jelita, redukuje wzdęcia i pomaga przy skurczach jelitowych.

Kolejne zioło to mięta pieprzowa. Mięta wspomaga trawienie, łagodzi zgagę i uczucie ciężkości po posiłku. Olejek miętowy jest też stosowany przy zespole jelita drażliwego.

Nie można zapomnieć o pokrzywie. Napar z pokrzywy wspomaga pracę jelit i oczyszczanie organizmu, działa lekko przeczyszczająco, a przy tym dostarcza cennych witamin i minerałów.

Równie skuteczna jest melisa, która relaksuje mięśnie jelit i działa kojąco na układ nerwowy, co ma znaczenie, bo jelita i mózg są ze sobą silnie powiązane.

Warto wspomnieć o koperku. Nasiona kopru są tradycyjnie stosowane w Polsce przy wzdęciach i problemach trawiennych, szczególnie u dzieci.

Stosując te zioła regularnie, możemy wspierać zdrowie naszych jelit w naturalny sposób. Pamiętajmy jednak, że zioła działają najlepiej w połączeniu ze zdrową dietą, regularnym ruchem i odpowiednim nawodnieniem.

Dbajmy o nasze jelita — to nasz „drugi mózg” i fundament dobrego samopoczucia.

Czy nasze jelita zawsze potrzebują probiotyków?

Drogi czytelniku

Bardzo się cieszę, że mogę przekazać wiedzę o jednym z najważniejszych aspektów naszego zdrowia — o jelitach. To właśnie one są nazywane naszym „drugim mózgiem”, bo w ogromnym stopniu wpływają nie tylko na trawienie, ale także na odporność, samopoczucie, a nawet równowagę emocjonalną.

W ostatnich latach dużo mówi się o probiotykach. Słyszymy, że trzeba je brać niemal codziennie, że są ratunkiem na wszystko. Ale czy naprawdę nasze jelita zawsze potrzebują probiotyków?

Odpowiedź brzmi: nie zawsze.

Naturalna flora bakteryjna człowieka jest niezwykle różnorodna i — jeśli żyjemy w harmonii z naturą, dbamy o pożywienie, odpoczynek i równowagę emocjonalną — organizm często sam potrafi ją utrzymać w dobrym stanie. Probiotyki stają się szczególnie potrzebne wtedy, gdy:

— przyjmujemy antybiotyki lub inne silne leki,

— jesteśmy po długotrwałym stresie, który osłabia odporność,

— nasza dieta jest uboga w błonnik, kiszonki czy świeże zioła,

— pojawiają się problemy z trawieniem, częste infekcje czy osłabienie.

W takich momentach probiotyki — czy to w formie naturalnych produktów, jak kiszona kapusta, zakwas buraczany czy jogurt naturalny, czy też w formie kapsułek — mogą być ogromnym wsparciem.

Ale musimy pamiętać, że żadne kapsułki nie zastąpią tego, co daje nam natura. Najlepsze probiotyki i prebiotyki znajdziemy właśnie w ziołach, warzywach, owocach i tradycyjnych kiszonkach. A jeszcze głębiej — w naszym podejściu do życia. Bo jelita nie lubią pośpiechu, chaosu i napięcia. One lubią spokój, regularność i uważność.

Dlatego, zamiast myśleć, że zawsze musimy coś suplementować, spróbujmy najpierw zadbać o fundamenty:

— jedzmy naturalne, nieprzetworzone posiłki,

— korzystajmy z mocy ziół wspierających trawienie, takich jak rumianek, mięta, koper włoski czy dziurawiec,

— wprowadzajmy do diety kiszonki,

— dbajmy o ruch i oddech,

— i oczywiście — o równowagę ducha i ciała.

Probiotyk to nie cudowna tabletka, ale narzędzie, które wspiera wtedy, gdy jest naprawdę potrzebne. Największą siłę mamy jednak w sobie i w tym, jak żyjemy na co dzień.

Zachęcam, by patrzeć na jelita nie tylko jak na narząd trawienny, ale jak na przyjaciela, o którego możemy troszczyć się świadomie — w naturalny sposób.

Rozdział 3
Ciekawostki- porady które ułatwiają życie

Przez całe życie uczono nas wielu rzeczy.

Jak rozwiązywać równania.

Jak pisać poprawne zdania.

Jak datować wydarzenia historyczne.

Ale czy ktoś kiedyś na lekcji usiadł z nami i powiedział:

„Dzisiaj napiszę o tym, jak kochać siebie”?

Większość z nas nie miała takiej lekcji.

Może dlatego, że w programach nauczania jej po prostu nie było.

A może dlatego, że dorośli wokół nas sami tego nie umieli.

Dlaczego to jest ważne?

Bo umiejętność kochania siebie jest fundamentem wszystkiego, co robimy.

Kiedy siebie nie lubimy — każda krytyka rani nas jak nóż.

Każdy błąd wydaje się dowodem, że „nie jesteśmy wystarczający”.

A kiedy siebie kochamy — mamy w sobie siłę, by próbować, uczyć się, iść dalej.

Kochanie siebie nie znaczy, że uważam się za ideał.

To znaczy, że potrafię patrzeć na swoje wady bez nienawiści.

Że dbam o siebie tak, jak dbam o przyjaciela.

Że mówię sobie: „Popełniłeś błąd — w porządku. Wyciągnij wnioski i idź dalej”.

Dlaczego to takie trudne?

Bo często od dziecka słyszymy, że musimy zasłużyć na akceptację.

Że miłość jest nagrodą za wyniki, zachowanie, sukces.

Ale prawda jest taka: miłość do siebie to nie nagroda. To prawo.

Prawo, z którym każdy się rodzi.

Gdy zaczynamy siebie kochać, zmienia się wszystko:

— Zamiast się karać — zaczynamy się wspierać.

— Zamiast porównywać się do innych — patrzymy na swoją własną drogę.

— Zamiast bać się porażki — widzimy w niej lekcję.

Dlatego chcę Wam powiedzieć coś, czego może nikt Wam nigdy nie powiedział:

— Nie musicie czekać, aż będziecie „idealni”, by być dla siebie dobrzy.

— Nie musicie zasłużyć na swoją własną sympatię.

— Możecie zacząć dzisiaj.

Zadajcie sobie pytanie:

— „Jak wyglądałoby moje życie, gdybym traktował siebie jak kogoś, kogo naprawdę kocham?”

- A potem — spróbujcie tak właśnie żyć.

Bo jeśli nie nauczymy się kochać siebie, całe wykształcenie i wszystkie tytuły nie dadzą nam spokoju w sercu.

A jeśli się tego nauczymy — wszystko inne przyjdzie łatwiej.

Bezpieczny domowy sposobów wspomagający leczenie wrzodów żołądka.

🌿 Produkty roślinne i napary

Siemię lniane (kisiel lniany) — zalewane wrzątkiem nasiona tworzą śluz, który powleka ściany żołądka i chroni przed działaniem kwasu.

Rumianek — działa przeciwzapalnie i łagodząco, zmniejsza napięcie mięśni przewodu pokarmowego.

Prawoślaz lekarski (korzeń) — podobnie jak len, zawiera substancje śluzowe tworzące warstwę ochronną.

Lukrecja gładka — może wspierać gojenie się błony śluzowej, choć trzeba uważać przy nadciśnieniu (może podnosić ciśnienie).

🍯 Produkty pszczele i naturalne dodatki

Miód — wykazuje właściwości przeciwbakteryjne, między innymi wobec Helicobacter pylori oraz łagodzi podrażnienia.

Propolis — działa przeciwzapalnie i wspiera regenerację tkanek.

🥣 Dieta oszczędzająca żołądek

lekkostrawne posiłki gotowane lub duszone (ryż, kasze, gotowane warzywa, chude mięso, ryby),

unikanie ostrych przypraw, alkoholu, kawy i mocnej herbaty,

częste, ale małe posiłki, aby żołądek nie był przeciążony,

unikanie jedzenia tuż przed snem.

💧 Styl życia

unikanie stresu (często nasila dolegliwości),

rezygnacja z palenia papierosów i alkoholu,

regularne, spokojne posiłki o stałych porach.

Posty oraz w tygodniu 18/6

Ważne: trzeba dbać o to aby organizm nie był nadmiernie obciążony trawieniem jedzenia.

Trzeba również pamiętać aby żołądek odpoczął. Dlatego bardzo często zalecam posty przerywane.

Kolacja powinna być nie później niż o 18:00.

W nocy organizm ma za zadanie się regenerować i odpoczywać a nie zajmować się trawieniem jedzenia.

Ja osobiście wykonuję sobie raz w tygodniu taki post. I polecam każdemu.

Opowiem o dziedzinie, która od lat jest moją pasją i codzienną praktyką — Bioenergoterapii.

Bioenergoterapia opiera się na założeniu, że każdy z nas jest istotą energetyczną. Nasze ciało fizyczne, emocje i myśli są ze sobą ściśle powiązane poprzez subtelny system energetyczny, który można porównać do sieci dróg i autostrad, transportujących życiową energię. Ta energia, nazywana w różnych tradycjach „chi”, „praną” czy po prostu energią życia, płynie w nas nieustannie, utrzymując równowagę i zdrowie.

W codziennym życiu jednak często doświadczamy stresu, napięć, negatywnych emocji czy chorób. Wszystko to może powodować blokady lub zaburzenia w przepływie energii. Tak jak rzeka może zostać zatrzymana przez tamę, tak samo nasz system energetyczny może stracić swoją naturalną harmonię.

Zadaniem bioenergoterapeuty jest pomóc w przywróceniu tego swobodnego przepływu. Poprzez pracę z polami energetycznymi człowieka, kierowanie i oczyszczanie energii, można wspierać naturalne procesy regeneracyjne organizmu. Nie jest to leczenie w rozumieniu medycyny akademickiej, lecz forma wspomagania, która działa równolegle z innymi metodami — zarówno tradycyjnymi, jak i naturalnymi.

W mojej pracy łączę wiedzę o energetyce człowieka z uważną obserwacją, intuicją oraz indywidualnym podejściem do każdej osoby. Podczas sesji staram się stworzyć atmosferę spokoju i bezpieczeństwa, aby organizm mógł otworzyć się na proces harmonizacji.

Efekty bioenergoterapii mogą być różne — czasem jest to odczuwalne zmniejszenie bólu czy napięcia, czasem przypływ sił witalnych, a niekiedy głębsze zmiany w sposobie odczuwania i postrzegania siebie. Najważniejsze jest jednak to, że ciało i umysł zaczynają pracować w zgodzie, wspierając się nawzajem a następnie uzdrawiając.

Wierzę, że każdy z nas ma w sobie ogromny potencjał zdrowienia i samoregulacji. Bioenergoterapia jest jednym z narzędzi, które mogą pomóc ten potencjał uruchomić i wzmocnić.

W lżejszych przypadkach można przeprowadzić sesję zdjęciową (czyli na podstawie zdjęcia)

Osobiście wolę przeprowadzać działania bioenergoterapią u siebie na miejscu, ponieważ fizycznie podopieczny odczuwa sesję na sobie.

Więcej na ten temat w mojej pierwszej książce: Poradnik Bioenergoterapeutki i Naturopatki z przepisami.

Śmierć dotyka każdego z nas. Zabiera tych, których kochamy… i pewnego dnia zapuka także do naszych drzwi. Ale czy to koniec? Co dzieje się z duszą, gdy serce przestaje bić?

Od tysiącleci ludzie czuli, że człowiek to coś więcej niż ciało. Ciało można pochować, ale dusza — jest jak płomień, którego śmierć nie gasi. Ona trwa.

W chrześcijaństwie mówi się, że dusza wraca do Boga, w innych kulturach — że wędruje dalej, przechodząc kolejne etapy. Ale we wszystkich opowieściach jest coś wspólnego: po śmierci liczy się nie to, co mieliśmy… tylko to, kim byliśmy.

Kiedy odejdziemy, zostanie po nas miłość, jaką daliśmy, dobro, które rozsialiśmy, słowa, które pocieszyły innych. Być może to właśnie jest „waluta” tamtego świata.

Nie wiemy dokładnie, jak wygląda droga duszy po śmierci. Ale wiemy, że możemy przygotować się na nią dziś — żyjąc tak, aby nasza dusza była lekka jak światło i wolna od żalu.

A więc, kochajmy mocniej, przebaczajmy szybciej, doceniajmy każdy dzień. Bo może właśnie w tym — w tej miłości i dobroci — zaczyna się nasza wieczność.

Po tamtej stronie byłam już dwa razy i za każdym razem usłyszałam że to nie jest mój czas że na ziemi mam o wiele więcej do zrobienia. Mogę wam tylko powiedzieć że tam jest naprawdę pięknie. Będąc tam nie chciałam wracać na ziemię. Do dzisiaj jestem wdzięczna i dziękuję każdego dnia lekarzowi który walczył o moje życie. Reanimował mnie 40 minut po tym czasie wróciłam do swojego ciała. Bo ciało to jest tylko chwilowy dom dla duszy.

Do dzisiaj pamiętam słowa lekarza przy mojej reanimacji. Cytuję: kurwa nie odejdziesz na mojej zmianie. Tymi słowami kieruję się do dzisiaj. Jeżeli ktoś mówi mi że chyba umiera, zawsze odpowiadam: nie na mojej zmianie.

Poruszymy temat, który dotyczy większości z nas kobiet, ale zbyt często owiany jest ciszą, wstydem lub lekceważeniem. Chcę powiedzieć to głośno i wyraźnie: ból podczas miesiączki nie jest wymysłem, przesadą ani słabością. Jest rzeczywisty, fizyczny i czasem wyniszczający.

Ale dlaczego właściwie miesiączka boli?

Podczas cyklu menstruacyjnego macica przygotowuje się na ewentualną ciążę. Jeśli do zapłodnienia nie dochodzi, jej śluzówka — endometrium — zaczyna się złuszczać. Aby to usunąć, macica kurczy się. Te skurcze są wywoływane przez substancje zwane prostaglandynami. Im ich więcej, tym silniejsze skurcze — i większy ból. Dla niektórych kobiet to tylko dyskomfort. Dla innych — to dni wyjęte z życia.

Ale ból menstruacyjny nie zawsze jest „normalny”. Czasem jego źródłem mogą być choroby, takie jak endometrioza, mięśniaki macicy, adenomioza czy stany zapalne. Dlatego ważne jest, by słuchać swojego ciała i szukać pomocy, jeśli ból staje się nie do zniesienia.

Nie możemy dłużej akceptować świata, w którym kobieta, zwijająca się z bólu, słyszy: „weź tabletkę i nie przesadzaj”. Mamy prawo do wiedzy, leczenia i szacunku.

I na koniec: twoja miesiączka nie powinna cię unieruchamiać, odbierać ci godności ani być źródłem wstydu. Mamy prawo mówić o niej otwarcie — bez tabu, bez żartów kosztem kobiet, bez umniejszania naszego doświadczenia.

Dbajmy o siebie. Słuchajmy się nawzajem. I nie bójmy się mówić głośno o tym, co boli.

Jak chronić się przed złą energią i wampirami energetycznymi?

Temacie, który dotyka nas wszystkich — często po cichu, bez ostrzeżenia, a jednak z ogromnym wpływem. To zła energia i tzw. wampiry energetyczne — osoby, które potrafią wyssać z nas spokój, radość i siły witalne.

Czym jest zła energia?

Zła energia nie zawsze oznacza coś magicznego czy mistycznego. Czasem to po prostu ciężka atmosfera, negatywne emocje, toksyczne zachowania, które osiadają na nas jak kurz. Pojawia się, gdy jesteśmy w otoczeniu ludzi, którzy narzekają, krytykują, manipulują lub stale się skarżą.

Kim są wampiry energetyczne?

To osoby, które — świadomie lub nie — zasilają się naszą uwagą, empatią, spokojem. W ich towarzystwie po rozmowie czujemy się wyczerpani, sfrustrowani, przytłoczeni, jakby ktoś zabrał nam wewnętrzne światło. Często są to ludzie bliscy: współpracownicy, znajomi, a nawet członkowie rodziny.

Ale dobra wiadomość jest taka: możemy się chronić.

I oto kilka sposobów:

1. Świadomość — pierwszy krok do ochrony

Najważniejsze to rozpoznać, co nas osłabia. Jak się czujesz po rozmowie z daną osobą? Jeśli regularnie czujesz spadek energii, nie lekceważ tego. Zaufaj swojej intuicji. Ciało często wie szybciej niż rozum.

2. Granice energetyczne

Tak jak zamykamy drzwi przed deszczem, tak samo musimy nauczyć się zamykać się na toksyczne wpływy. Granice to nie egoizm. To forma szacunku do siebie. Naucz się mówić „nie”, nie tłumacząc się przesadnie. Odmawiaj rozmów, które nic nie wnoszą, ale wiele odbierają.

3. Zadbaj o swoje pole energetyczne

Nie chodzi tylko o aurę — chodzi o Twoją przestrzeń wewnętrzną. Medytacja, modlitwa, techniki oddechowe, spacer w naturze — to wszystko oczyszcza i wzmacnia. Wybieraj ludzi i miejsca, które Cię doładowują, a nie wyczerpują.

4. Symboliczna ochrona

Dla wielu ludzi pomocne są również praktyki symboliczne: czarne kamienie ochronne jak turmalin czy obsydian, noszenie amuletu, ( najsilniejszym talizmanem jest Pentagram) stosowanie palo santo do oczyszczania przestrzeni. Nie chodzi o magię, ale o intencję, która ma ogromną moc.

5. Nie karm tego, co Ci szkodzi

Wampir energetyczny potrzebuje Twojej uwagi, by działać. Jeśli przestaniesz dawać mu emocjonalne paliwo — przestanie rosnąć w siłę. Zachowuj spokój, dystans, neutralność. Im mniej reakcji, tym mniejsze połączenie energetyczne.

6. Otaczaj się dobrem

Przebywaj z ludźmi, którzy świecą własnym światłem, zamiast gasić cudze. Czytaj inspirujące książki, słuchaj muzyki, która koi, rozmawiaj z ludźmi, którzy budują, a nie burzą.

Na koniec…

Pamiętaj: Twoja energia to waluta. Wydawaj ją mądrze. Nie każdy zasługuje na Twoją uwagę, Twoje emocje i Twoją obecność.

Nie musisz być baterią dla świata. Możesz być własnym źródłem światła.

Bałagan w pokoju może mieć istotny wpływ na energetykę i wibracje człowieka — zarówno z psychologicznego, jak i energetycznego punktu widzenia.

Oto jak to działa:

🔄 Energetyka i wibracje — co to znaczy?

W kontekście duchowo-psychologicznym, energetyka odnosi się do ogólnego stanu wewnętrznego człowieka: poziomu energii, spokoju, koncentracji. Wibracje to stan świadomości — wysoka wibracja oznacza harmonię, miłość, spokój; niska — chaos, lęk, frustrację.

🧠 1. Psychologiczny wpływ bałaganu

Zwiększony stres i niepokój

Bałagan to bodźcowy nadmiar — mózg cały czas go rejestruje. To przeciąża układ nerwowy i może zwiększać poziom kortyzolu (hormonu stresu).

Trudność w koncentracji

Nieuporządkowane otoczenie rozprasza uwagę, utrudnia myślenie i pogarsza produktywność.

Poczucie winy i wstydu

Nieład w pokoju może podświadomie wywoływać uczucia zaniedbania, które obniżają samoocenę i „ciągną” energetycznie w dół.

🌿 2. Energetyczny i duchowy wpływ

Zaburzony przepływ energii (chi / prana)

W filozofii feng shui czy ajurwedy uważa się, że bałagan blokuje swobodny przepływ energii życiowej. To może powodować ospałość, zmęczenie, brak motywacji.

Obniżone wibracje przestrzeni

Rzeczy zalegające w przestrzeni niosą ze sobą „energetyczny ślad” — często powiązany z przeszłością, niedokończonymi sprawami, emocjami. Ich nadmiar może obciążać psychicznie i duchowo.

Trudność w manifestacji i medytacji

Czysta, uporządkowana przestrzeń wspiera wyciszenie, koncentrację i intencjonalność — co jest kluczowe np. w praktykach duchowych.

🔄 3. Sprzątanie jako praktyka energetyczna

Rytuał oczyszczania

Sprzątanie może być formą medytacji w ruchu, aktem odzyskiwania kontroli i przywracania harmonii.

Wyrzucanie = odcinanie się od przeszłości

Pozbywanie się rzeczy może działać jak symboliczne „czyszczenie” przestrzeni wewnętrznej.

Zwiększenie wysokiej wibracji

Czysta przestrzeń promuje spokój, jasność myśli i dostęp do wyższych emocji — wdzięczności, radości, inspiracji.

Chciałabym również napisać kilka słów o tym na co zwrócić uwagę, jeśli chodzi o zdrowie prostaty. To temat, o którym często się nie mówi, a przecież dotyczy wielu mężczyzn — szczególnie po pięćdziesiątym roku życia.

Prostata to mały gruczoł, który odgrywa ważną rolę w układzie moczowo-płciowym. Gdy zaczynają się z nią problemy, pierwsze sygnały zwykle pojawiają się przy oddawaniu moczu.

Na co warto zwrócić uwagę?

Częste chodzenie do toalety, zwłaszcza w nocy.

Trudności z rozpoczęciem oddawania moczu — trzeba chwilę poczekać, aż strumień się pojawi.

Słabszy strumień moczu niż kiedyś, czasem z przerwami.

Uczucie, że pęcherz nie opróżnił się do końca.

Nagłe, silne parcie na mocz, czasem trudne do opanowania.

To są sygnały, że warto skonsultować się ze specjalistą. Nie zawsze oznaczają coś groźnego — czasem to tylko naturalne powiększenie prostaty, które przychodzi z wiekiem. Ale podobne objawy mogą też być wczesnym znakiem poważniejszych chorób, jak zapalenie czy rak prostaty.

Dlatego najważniejsze jest, żeby nie lekceważyć pierwszych oznak i regularnie się badać. Proste badania kontrolne mogą wykryć problem wcześnie, a wtedy leczenie jest dużo łatwiejsze i skuteczniejsze.

Pamiętajmy — dbanie o prostatę to dbanie o jakość życia, spokój i zdrowie na przyszłość.

Prostata to mały gruczoł, ale potrafi przysporzyć sporych kłopotów, jeśli o niego nie zadbamy. Na szczęście dużo zależy od nas samych — i to wcale nie są trudne rzeczy.

Najważniejsze to dieta. Dobrze jest jeść więcej warzyw i owoców — szczególnie pomidory, bo mają likopen, który wspiera prostatę. Brokuły, orzechy, ryby — to też świetny wybór. A z kolei czerwonego mięsa, tłustych potraw i fast foodów warto jeść mniej.

Druga sprawa to ruch. Nie chodzi od razu o maratony. Wystarczy spacer, rower, trochę gimnastyki czy pływanie. Ważne, żeby ciało było w ruchu i żebyśmy nie przybierali za dużo kilogramów.

No i oczywiście styl życia. Papierosy i nadmiar alkoholu raczej prostaty nie lubią. Lepiej je ograniczyć. Stres też warto rozładowywać — najlepiej ruchem albo dobrą rozmową, a nie siedząc w samotności.

I na koniec — badania kontrolne. Po pięćdziesiątce każdy facet powinien co jakiś czas odwiedzać urologa. Lepiej sprawdzać, niż później żałować.

Podsumowując — zdrowa prostata lubi dobre jedzenie, ruch, spokój i kontrolę. Czyli wszystko to, co nam samym też dobrze służy.

Najsilniejszy talizman ochronny czyli pentagram.

Pentagram, czyli pięcioramienna gwiazda wpisana w okrąg lub przedstawiona samodzielnie, to znak o niezwykle bogatej i wielowątkowej historii. Już w starożytności uważano go za symbol harmonii, doskonałości i mocy ochronnej. W Babilonie, w Egipcie, a także w kulturze greckiej był znakiem równowagi i wieczności. Pitagorejczycy widzieli w nim świętą figurę, łączącą w sobie matematyczny porządek i duchowe piękno.

W tradycji magicznej pentagram odgrywa szczególną rolę. Jego pięć ramion symbolizuje pięć żywiołów: ogień, wodę, powietrze, ziemię oraz duch — czyli energię, która jednoczy całość i nadaje jej sens. Wpisany w krąg, pentagram staje się tarczą, która ma chronić człowieka przed negatywnymi wpływami, złymi energiami, a nawet przed własnymi słabościami.

Warto podkreślić, że pentagram nie jest symbolem zła, jak bywa błędnie przedstawiany we współczesnej popkulturze. Wręcz przeciwnie — przez wieki był znakiem ochrony, siły i światła. Umieszczano go nad drzwiami, noszono w formie amuletu, rysowano na przedmiotach codziennego użytku, aby zabezpieczyć je przed nieszczęściem.

Pentagram to także symbol człowieka. Jeśli spojrzymy na niego jak na sylwetkę ludzką z rozłożonymi ramionami i nogami, zauważymy, że wyraża jedność ciała i ducha, wolności i twórczej mocy. To przypomnienie, że prawdziwa ochrona zaczyna się w nas samych — w naszej równowadze, świadomości i sile wewnętrznej.

Dziś, w czasach pełnych niepewności, pentagram nadal ma swoje znaczenie. Może być traktowany jako amulet ochronny, ale również jako przypomnienie o potrzebie harmonii z samym sobą i otaczającym światem. Nosząc go, nie tylko korzystamy z tradycji sięgającej tysięcy lat, lecz także wyrażamy pragnienie zachowania równowagi, odwagi i duchowej mądrości.

Szanowni Państwo,

pentagram to nie tylko figura geometryczna — to talizman, który łączy historię, duchowość i symbolikę. To znak, który uczy nas, że prawdziwa ochrona wypływa z naszej wewnętrznej siły, a harmonia i światło zawsze mogą przezwyciężyć chaos i ciemność.

Wszyscy członkowie mojej rodziny noszą talizman ochronny pentagram.

Można również u mnie zamówić wykonanie takiego talizmanu ochronnego jak pentagram.

„Jak przytulenie wpływa na rozwój dziecka?”

Wspomnę również o czymś bardzo prostym, a jednocześnie niezwykle ważnym — o przytuleniu.

Przytulenie to nie tylko gest. To język miłości i bezpieczeństwa. Kiedy dziecko jest brane w ramiona, dostaje sygnał: „Jesteś ważny, jesteś bezpieczny, jestem przy tobie”. To buduje fundamenty jego poczucia własnej wartości i zaufania do świata.

Badania pokazują, że dotyk — a zwłaszcza ciepłe przytulenie — obniża poziom stresu. U dziecka zmniejsza się napięcie, a w mózgu wydziela się oksytocyna, zwana hormonem szczęścia i bliskości. To sprawia, że maluch łatwiej się uspokaja, lepiej śpi i ma więcej siły do nauki i zabawy.

Ale to nie wszystko. Przytulenie to także sposób na naukę emocji. Kiedy dorosły przytula dziecko w trudnym momencie, pokazuje mu, że emocje są czymś naturalnym i że można sobie z nimi radzić nie poprzez krzyk czy odrzucenie, ale poprzez bliskość i wsparcie.

Dzieci, które często doświadczają ciepłego dotyku i przytuleń, częściej wyrastają na dorosłych bardziej pewnych siebie, otwartych na relacje i empatycznych wobec innych. Krótko mówiąc — przytulenie to inwestycja w przyszłość dziecka.

Dlatego tak ważne jest, by w codziennym pośpiechu znajdować czas na te małe, a jednocześnie wielkie gesty. Przytulenie rano, po powrocie ze szkoły, przed snem — to chwile, które zostają z dzieckiem na całe życie.

Podsumowując — przytulenie nie wymaga specjalnych umiejętności, nie kosztuje ani złotówki, a daje dziecku to, co najcenniejsze: poczucie miłości, bezpieczeństwa i siłę do rozwoju.

Rozdział 4
Jarzębina czerwona i jej niezwykła moc

Chciałabym przybliżyć niezwykłą symbolikę jarzębiny czerwonej — drzewa, które od wieków obecne jest w tradycjach ludowych, wierzeniach magicznych i ezoteryce.

Jarzębina, znana również jako „drzewo życia”, od zawsze budziła respekt i zachwyt. Jej jaskrawe, czerwone owoce były postrzegane jako dar ochronny, symbol siły witalnej i energii ognia. W kulturze ludowej jarzębina miała chronić przed złymi duchami, urokami i nieszczęściem. Z jej gałązek wykonywano amulety, które zawieszano nad wejściem do domu lub noszono przy sobie, aby odwracały zło i przynosiły pomyślność.

W ezoteryce kolor czerwony jarzębiny łączony jest z energią krwi i życia. Owoce tego drzewa symbolizują odwagę, pasję i wytrwałość, a także zdolność do odradzania się — ponieważ jarzębina, nawet w trudnych warunkach, rośnie bujnie i obficie owocuje. Wierzono, że dzięki temu drzewo to wspiera człowieka w przezwyciężaniu trudności, dodaje sił duchowych i pomaga odbudować wewnętrzną równowagę.

Jarzębina ma również głębokie znaczenie ochronne. W dawnych praktykach magicznych uważano ją za strażnika granicy między światem ludzi a światem duchów. Jej drewno i owoce wykorzystywano w rytuałach oczyszczających i ochronnych, a w tradycjach celtyckich jarzębina była nazywana „drzewem wróżek” — opiekunką subtelnych energii i kanałem komunikacji ze światem niewidzialnym.

Możemy więc powiedzieć, że jarzębina czerwona jest symbolem duchowej siły, ochrony i odnowy. To drzewo przypomina nam, że nawet w chwilach słabości tkwi w nas potencjał odrodzenia, że energia życia zawsze zwycięża nad ciemnością.

Zapraszam, by spojrzeć na jarzębinę nie tylko jak na piękne drzewo ozdabiające nasze ogrody i lasy, ale jak na znak duchowej ochrony i inspiracji — strażniczkę, która od wieków przypomina ludziom o mocy natury i o świetle tkwiącym w nas samych.

🌿 Właściwości i zastosowanie jarzębiny czerwonej

1. Skład owoców

witamina C (dużo więcej niż w cytrusach — choć część ulega rozkładowi przy obróbce),

witaminy A, E, K i z grupy B,

kwasy organiczne (m.in. jabłkowy, winowy, cytrynowy, parasorbowy — w świeżych owocach jest trujący, ale zanika po przemrożeniu lub obróbce cieplnej),

pektyny, garbniki, antocyjany i flawonoidy,

sole mineralne (potas, wapń, magnez, żelazo, mangan).

2. Właściwości zdrowotne

Przeczyszczające i moczopędne — wspomagają oczyszczanie organizmu z toksyn.

Wzmacniające naczynia krwionośne — dzięki rutynie i witaminie C.

Przeciwzapalne i antyoksydacyjne — spowalniają procesy starzenia, wspierają odporność.

Wspomagające trawienie — zwiększają wydzielanie soków żołądkowych i żółci.

Łagodnie obniżają cholesterol i ciśnienie krwi.

Pomoc w przeziębieniach — syropy i soki z jarzębiny działają jak naturalne „wzmacniacze odporności”.

3. Zastosowanie w kuchni

Po przemrożeniu lub obróbce cieplnej owoce tracą gorzki smak i szkodliwe substancje.

Wykorzystuje się je do:

dżemów, konfitur i galaretek (często łączone z jabłkiem lub gruszką),

nalewek i win (tradycyjna „jarzębiak”),

syropów i soków wzmacniających,

suszonych mieszanek ziołowych i herbat.

4. Zastosowanie w ziołolecznictwie

Owoce — na przeziębienia, osłabienie, lekkie dolegliwości jelitowe i wątrobowe.

Kwiaty — działają napotnie i moczopędnie, stosowane w naparach.

Kora i liście — dawniej używane do leczenia biegunek i jako środek przeciwzapalny.

⚠️ Uwaga na toksyczność

Świeże, nieprzemrożone owoce zawierają kwas parasorbowy, który może powodować bóle brzucha, nudności i wymioty.

Bezpieczne są dopiero po przemrożeniu, wysuszeniu lub obróbce cieplnej.

Owoce jarzębiny są też chętnie zjadane przez ptaki, które nie reagują na tę substancję.

🌿 Macerat olejowy z jarzębiny — przepis

Składniki:

1 część dojrzałych owoców jarzębiny (najlepiej po przemrożeniu lub sparzeniu, aby zneutralizować kwas parasorbinowy),

2–3 części oleju (np. oliwa, olej ze słodkich migdałów, jojoba, lniany — zależnie od przeznaczenia),

opcjonalnie: kilka kropli witaminy E (działa jako naturalny konserwant).

Przygotowanie:

Owoce przygotuj — opłucz, usuń szypułki, lekko rozgnieć tłuczkiem, aby puściły sok.

Umieść w słoiku i zalej wybranym olejem tak, aby całe owoce były przykryte.

Maceracja na zimno: odstaw słoik w ciemne, ciepłe miejsce na 3–4 tygodnie. Codziennie lekko potrząśnij.

Maceracja na ciepło (szybsza): słoik wstaw do garnka z ciepłą wodą (kąpiel wodna, max 50°C) na 4–6 godzin, potem odstaw jeszcze na kilka dni.

Przecedź przez gazę lub sitko i przelej do ciemnej butelki.

Dodaj kilka kropli witaminy E (przedłuży trwałość).

Zastosowanie:

do masażu (poprawia krążenie, działa przeciwzapalnie, wzmacnia naczynka),

jako dodatek do balsamów i kremów,

baza do maści (wystarczy połączyć z woskiem pszczelim i podgrzać).

Macerat wodny z jarzębiny (łagodny, „herbatkowy”)

Składniki:

2 łyżki owoców jarzębiny (przemrożonych lub sparzonych),

1 szklanka przegotowanej, letniej wody.

Przygotowanie:

Owoce rozgnieć lekko łyżką.

Zalej letnią wodą.

Odstaw na 6–8 godzin pod przykryciem (najlepiej w termosie lub słoiku owiniętym ściereczką).

Przecedź.

Zastosowanie:

pić 1–2 razy dziennie po ½ szklanki — wzmacnia odporność, działa lekko moczopędnie, wspiera wątrobę i krążenie.

🍶 2. Macerat spirytusowy z jarzębiny (bazowy pod nalewkę — jarzębiak)

Składniki:

0,5 kg owoców jarzębiny (przemrożonych),

0,5 l spirytusu 70%,

opcjonalnie: kawałek kory cynamonu, kilka goździków, skórka z cytryny.

Przygotowanie:

Owoce oczyść, przemroź (min. 24 h w zamrażarce), lekko rozgnieć.

Zalej spirytusem w dużym słoju, tak aby owoce były całkowicie przykryte.

Odstaw w ciemne miejsce na 2–4 tygodnie, codziennie potrząsaj słoikiem.

Przecedź, odciśnij owoce.

Zastosowanie:

pije się w bardzo małych ilościach (10–20 ml), zwykle jako nalewkę trawienną.

działa wzmacniająco, poprawia trawienie, rozgrzewa.

👉 Macerat ten możesz później dosłodzić i rozcieńczyć, żeby zrobić klasyczną nalewkę z jarzębiny (jarzębiak).

⚠️ Uwaga:

Owoce jarzębiny muszą być zawsze przemrożone lub sparzone, bo świeże mogą wywołać nudności i bóle brzucha.

Macerat spirytusowy to forma lecznicza, stosuje się go tylko w małych dawkach.

🌿 Maść z czerwonej jarzębiny — przepis

Składniki:

2 garście dojrzałych owoców jarzębiny czerwonej (świeżych lub suszonych)

200 g tłuszczu bazowego (np. smalec gęsi, masło shea, olej kokosowy lub wosk pszczeli)

1 łyżka oliwy z oliwek (opcjonalnie — dla lepszej konsystencji)

Przygotowanie:

Owoce przygotuj — świeże oczyść, umyj i lekko podsusz; suszone lekko rozgnieć w moździerzu.

Podgrzewanie — w rondelku rozpuść tłuszcz bazowy w kąpieli wodnej.

Maceracja — do rozpuszczonego tłuszczu dodaj owoce jarzębiny i ogrzewaj na bardzo małym ogniu (lub w kąpieli wodnej) przez ok. 1–2 godziny, mieszając co jakiś czas.

Przecedź przez gazę lub drobne sitko, aby pozbyć się resztek owoców.

Utrwal — dodaj łyżkę oliwy lub kilka kropel olejku eterycznego (np. lawendowego, jeśli chcesz poprawić zapach i właściwości przeciwbakteryjne).

Przechowywanie — przelej do czystego słoiczka, zakręć i przechowuj w chłodnym miejscu (do kilku miesięcy).

🌿 Zastosowanie maści z czerwonej jarzębiny

Jarzębina czerwona (Sorbus aucuparia) zawiera witaminy (C, A, E), flawonoidy, garbniki i kwasy organiczne. Dzięki temu maść z jej owoców ma następujące właściwości:

✅ Przeciwzapalne i łagodzące — na drobne podrażnienia skóry, zaczerwienienia i spierzchnięcia.

✅ Przeciwbakteryjne — wspiera gojenie się drobnych ran, otarć i zadrapań.

✅ Przyspiesza regenerację — stosowana przy popękanej, suchej, szorstkiej skórze (np. dłonie zimą).

✅ Uelastycznia i odżywia — dzięki witaminie C i antyoksydantom wzmacnia naczynia włosowate, dlatego bywa używana przy skórze naczynkowej.

✅ Na bóle reumatyczne — w medycynie ludowej wcierano ją w bolące stawy i mięśnie.

⚠️ Uwaga: Jarzębina w postaci świeżej zawiera kwas parasorbowy, który w większych ilościach może być drażniący. Dlatego owoce powinny być suszone lub przynajmniej sparzone przed użyciem. Maści nie stosować na otwarte rany ani u osób uczulonych.

🌿 Wino z czerwonej jarzębiny — informacje

Dlaczego się nadaje?

Jarzębina zawiera dużo witamin (C, A, E), kwasów organicznych i garbników, co nadaje winu ciekawy, wyrazisty smak.

Zawiera naturalne drożdże i pektyny — wspomaga fermentację.

Po przemrożeniu (lub sparzeniu) owoce tracą goryczkę i stają się łagodniejsze.

🌿 Prosty przepis na wino z jarzębiny czerwonej

Składniki (na ok. 5 litrów):

2 kg owoców jarzębiny (najlepiej przemrożonych lub sparzonych)

2 kg cukru

5 litrów wody

sok z 2 cytryn (dla regulacji kwasowości)

drożdże winiarskie + pożywka (opcjonalnie, ale polecane dla lepszego efektu)

Przygotowanie:

Przygotowanie owoców — zebrane owoce oczyść, przemroź minimum dobę w zamrażarce lub sparz wrzątkiem i ostudź.

Syrop cukrowy — zagotuj wodę z cukrem, ostudź.

Fermentacja wstępna — zmiażdż jarzębinę, przełóż do balonu lub fermentatora, zalej syropem i dodaj sok z cytryn.

Drożdże — dodaj aktywne drożdże winiarskie z pożywką.

Fermentacja burzliwa — pozostaw na 7–10 dni, mieszając raz dziennie.

Przecedzenie — odcedź owoce, a płyn przelej z powrotem do czystego balonu.

Fermentacja cicha — zakorkuj rurką fermentacyjną i pozostaw na 6–8 tygodni.

Dojrzewanie — po zlaniu znad osadu wino powinno dojrzewać min. 6 miesięcy (im dłużej, tym łagodniejsze).

🌿 Smak i zastosowanie

Wino z jarzębiny ma wytrawny, lekko cierpki smak, który z czasem łagodnieje.

Dobrze komponuje się z winami mieszanymi (jarzębina + jabłka, jarzębina + winogrona).

Tradycyjnie uważa się je za wzmacniające odporność, pomocne przy przeziębieniach i problemach trawiennych (w małych ilościach).

Rozdział 5
Prawdziwa medycyna pochodzi z ziemi a nie z laboratorium

Wątek poświęcony sile ziół i naturalnych metod wspierania zdrowia. Tematem jest zdanie, które staje się coraz bardziej aktualne w naszych czasach: „Prawdziwa medycyna pochodzi z ziemi, a nie z laboratorium”.

Od zarania dziejów człowiek żył w bliskiej relacji z naturą. To ziemia karmiła go, leczyła i chroniła. Zanim powstały laboratoria, mikroskopy i syntetyczne substancje, nasi przodkowie sięgali po rośliny, korzenie, owoce i kory drzew. Wiedzieli, że w każdej roślinie drzemie moc, którą można wydobyć i wykorzystać dla zdrowia.

Wiele z tych roślin znamy do dziś — mięta łagodzi bóle żołądka, rumianek uspokaja i koi, dziurawiec wspiera układ nerwowy, a czosnek działa jak naturalny antybiotyk. Co ciekawe, współczesna farmacja bardzo często inspiruje się właśnie tym, co już od wieków odkryła natura. Substancje czynne, które dziś izoluje się w laboratoriach, pierwotnie zostały znalezione w roślinach. To potwierdza, że ziemia była i nadal jest najlepszym laboratorium świata — tyle że naturalnym, wolnym od sztucznej ingerencji.

Niestety, współczesny człowiek często zapomina o tej mądrości. W pośpiechu życia wybieramy syntetyczne pigułki, które działają szybko, ale nierzadko niosą ze sobą skutki uboczne. Zioła działają łagodniej, ale mądrze — wspierają równowagę całego organizmu, a nie tylko maskują objawy. To właśnie różni prawdziwą medycynę natury od laboratoryjnych wynalazków — roślina nie leczy jednego organu kosztem drugiego, ale harmonizuje ciało i duszę.

Chciałabym podkreślić jeszcze jedną rzecz: korzystając z ziół, uczymy się cierpliwości, uważności i pokory wobec rytmu natury. To powrót do źródeł — do ziemi, która daje nam lekarstwo w najczystszej formie.

Dlatego dziś, w świecie przepełnionym technologią i chemią, warto przypomnieć sobie tę prostą prawdę: prawdziwa medycyna pochodzi z ziemi, a nie z laboratorium. Nie oznacza to, że należy odrzucać zdobycze nauki, ale że powinniśmy pamiętać, iż najgłębsze źródło zdrowia bije w naturze.

Życzę wszystkim, aby każdy dzień był okazją do czerpania z tej mądrości — byśmy na nowo nauczyli się ufać roślinom, ziemi i samym sobie.

Dzisiejszy świat stoi na rozdrożu. Z jednej strony rozwój medycyny, technologii i farmacji daje nam dostęp do leków, które ratują życie przeważnie w nagłych sytuacjach. Z drugiej strony coraz więcej osób dostrzega, że nie jesteśmy w stanie oddzielić zdrowia od natury, od ziemi, która od zawsze była dla człowieka źródłem pożywienia i lekarstwa.

Chciałbym dziś podzielić się z Państwem refleksją zawartą w prostym, ale głębokim zdaniu: „Prawdziwa medycyna pochodzi z ziemi, a nie z laboratorium”.

1. Historia naturalnego leczenia

Od tysięcy lat ludzie korzystali z ziół, by łagodzić dolegliwości i wspierać ciało.

Już w starożytnym Egipcie używano czosnku i cebuli jako środków wzmacniających odporność.

W Indiach rozwinęła się ajurweda — system medyczny oparty na roślinach, przyprawach i harmonii z przyrodą.

W Europie średniowiecznej wiedzę o ziołach pielęgnowały klasztory. Święta Hildegarda z Bingen mówiła, że w każdej roślinie kryje się „iskra życia” dana przez Stwórcę.

To pokazuje, że zanim pojawiły się laboratoria, człowiek potrafił żyć zdrowo, korzystając z darów ziemi.

2. Natura jako prawdziwe laboratorium

Laboratoria produkują syntetyczne kopie tego, co natura już wcześniej stworzyła. Aspiryna, na przykład, powstała na bazie kory wierzby — od wieków stosowanej na gorączkę i bóle stawów. Glikozydy nasercowe wzięto z naparstnicy purpurowej. Morfina pochodzi z maku.

Ziemia jest więc pierwszym i najdoskonalszym laboratorium — różnica polega na tym, że w naturze substancje działają w harmonii, razem, a nie w oderwaniu, jak w tabletkach.

3. Przykłady ziół i ich działania

Chciałabym przytoczyć kilka przykładów, które każdy z nas może znać, ale często nie doceniamy ich mocy:

Rumianek — działa uspokajająco, przeciwzapalnie, łagodzi problemy trawienne i koi nerwy.

Mięta pieprzowa — wspiera żołądek, poprawia trawienie, odświeża umysł.

Dziurawiec — nazywany naturalnym „antydepresantem”. Wspiera układ nerwowy, poprawia nastrój i pomaga przy bezsenności.

Czosnek — naturalny antybiotyk. Obniża ciśnienie, wzmacnia odporność, działa przeciwwirusowo.

Pokrzywa — oczyszcza krew, wzmacnia włosy i paznokcie, działa moczopędnie i wspiera nerki.

Szałwia — dezynfekuje, pomaga przy stanach zapalnych gardła i dziąseł, wspiera układ hormonalny u kobiet.

Lawenda — działa uspokajająco, przeciwlękowo, a także odstrasza owady.

Ostropest plamisty — chroni i regeneruje wątrobę.

Każde z tych ziół to dowód na to, że natura daje nam gotowe rozwiązania — często bez skutków ubocznych, jakie niosą ze sobą syntetyczne leki.

4. Dlaczego warto wrócić do natury?

Holistyczne działanie — zioła wspierają cały organizm, a nie tylko jeden objaw.

Bezpieczeństwo — przy umiejętnym stosowaniu rzadko wywołują skutki uboczne.

Dostępność — wiele roślin rośnie wokół nas: w ogrodzie, na łąkach, w lasach.

Ekologia i prostota — korzystanie z ziół to powrót do rytmu natury, a także szacunek dla ziemi.

5. Zioła a współczesna farmacja

Nie możemy udawać, że farmacja nie ma swojego miejsca — w sytuacjach krytycznych, w ratowaniu życia, jej osiągnięcia są bezcenne. Ale codzienna troska o zdrowie, odporność i harmonię organizmu nie powinna zaczynać się od tabletek.

Powinna zaczynać się od herbatki z lipy na przeziębienie, od naparu z melisy na spokojny sen, od czosnku w kuchni, od siemienia lnianego na żołądek.

6. Refleksja na zakończenie

Ziemia jest naszym lekarzem. To w jej glebie rodzą się rośliny, które mogą nas żywić i leczyć. Prawdziwa medycyna nie musi mieć skomplikowanej nazwy ani błyszczącego opakowania. Wystarczy spojrzeć na ogród, na łąkę, na las — tam znajdziemy skarby większe niż w niejednym laboratorium.

Dlatego zachęcam Państwa: sięgajmy po zioła, uczmy się ich właściwości, pielęgnujmy je w naszych ogrodach i w naszych sercach. Wtedy wrócimy do źródła zdrowia — do ziemi.

Bo prawdziwa medycyna pochodzi z ziemi, a nie z laboratorium.

Rozdział 6
Prawo Przyciągania — czy myśli naprawdę mają moc?

Prawo przyciągania w codziennym życiu

„Wyobraźcie sobie, że każdy z was jest magnesem. Tak, dokładnie — magnesem! Tylko zamiast przyciągać metal, przyciągacie… doświadczenia, ludzi i sytuacje. Brzmi jak czary? A może trochę jak reklama z telewizji? Otóż nie! Opowiem o prawie przyciągania — koncepcji, według której nasze myśli i emocje mogą wpływać na nasze życie. I nie, nie trzeba wcale latać w pelerynie ani mieć różdżki. Wystarczy… odpowiednie nastawienie.”

Co to jest prawo przyciągania?

„Prawo przyciągania mówi w skrócie: to, na czym się skupiasz, przyciągasz do siebie. Jeśli myślisz pozytywnie i wierzysz w dobre rezultaty, masz większą szansę, że twoje życie będzie pełne pozytywnych doświadczeń.

Wyobraźcie sobie: codziennie rano powtarzacie: ‘Dzisiaj wydarzy się coś wspaniałego!’ — i rzeczywiście zaczynacie zauważać dobre rzeczy wokół siebie. Zaczynacie je dostrzegać, bo wasz umysł nastawia się na pozytywne bodźce.”

Jak to działa?

„Nie chodzi o to, żeby tylko siedzieć i myśleć ‘Chcę milion złotych, proszę!’, i czekać. Prawo przyciągania działa w subtelny sposób:

Myśli i energia — Wasze myśli mają ‘wibracje’. Pozytywne myśli przyciągają pozytywne sytuacje.

Afirmacje — powtarzanie prostych, pozytywnych stwierdzeń, np. ‘Jestem pewny siebie’, może wzmacniać wiarę w siebie i pomagać podejmować działania.

Wizualizacja — wyobrażanie sobie celu, jakby już był osiągnięty. To jak trening mózgu: zaczynasz działać pewniej, bardziej kreatywnie, i nagle okazuje się, że sytuacje układają się po twojej myśli.

To nie magia — to kombinacja pozytywnego myślenia i działania. Myślisz pozytywnie → działasz świadomie → osiągasz więcej.”

Praktyczne zastosowanie

„Jak zacząć stosować prawo przyciągania już dziś? To proste:

Afirmacje — powtarzaj codziennie pozytywne zdania. Możesz to robić w drodze do szkoły, pracy, a nawet podczas gotowania.

Dziennik wdzięczności — zapisuj 3 rzeczy, za które jesteś wdzięczny każdego dnia. To pomaga zauważać pozytywne rzeczy w życiu.

Wizualizacja celów — wyobraź sobie dokładnie, jak wygląda twój wymarzony dzień, projekt czy sukces.

Działanie — prawo przyciągania nie zastąpi wysiłku. Ale pozytywne nastawienie sprawia, że łatwiej podejmujesz właściwe decyzje i dostrzegasz szanse.”

Przykład: jeśli codziennie powtarzasz: „Spotkam dziś kogoś inspirującego”, to… być może nie spadnie ci nagle mentor z nieba, ale częściej się uśmiechasz, inicjujesz rozmowy i poznajesz wartościowych ludzi.

Krytyka i zdrowe podejście

„Oczywiście, nie wszystko jest tak proste. Prawo przyciągania nie gwarantuje cudów i nie zastąpi ciężkiej pracy. Ważne jest, żeby nie obwiniać się, gdy coś pójdzie nie tak. To narzędzie do rozwoju, nie magiczna różdżka.

Kluczem jest świadome i pozytywne nastawienie połączone z działaniem. To trochę jak jazda na rowerze — myśli i energia pomagają utrzymać równowagę, ale pedałowanie wciąż jest potrzebne.”

„Prawo przyciągania uczy nas, że nasze nastawienie i myśli mają znaczenie. To zaproszenie do świadomego życia, zauważania dobrych rzeczy i podejmowania działań.

Spróbujcie już dziś: pomyślcie o jednym celu, wyobraźcie sobie jego realizację, powiedzcie sobie kilka pozytywnych słów i działajcie. Nie obiecuję, że jutro spadnie złoty deszcz, ale… gwarantuję, że będziecie patrzeć na świat z większym uśmiechem i szans na sukces zauważycie więcej.

I pamiętajcie: jeśli prawo przyciągania działa, świetnie. Jeśli nie — przynajmniej mieliście dobry humor i może… pyszną kawę po drodze!”

Czym się różni afirmowanie od wizualizacji?

Napiszę o dwóch sposobach, które pomagają ludziom osiągać cele — afirmowaniu i wizualizacji. Brzmi trochę jak magia? Może tak, ale w praktyce to naprawdę działa — i nie wymaga różdżki ani zaklęć.

Zacznijmy od afirmacji. Afirmowanie to, w dużym skrócie, mówienie sobie czegoś pozytywnego, np.: „Jestem zdolny, jestem kreatywny, mogę osiągnąć to, co chcę.” To jak własny cheerleader w głowie. Tak, wiesz, ten mały głos, który czasem mówi: „Nie dasz rady.” — afirmacja zamienia go w fana, który krzyczy: „Dajesz radę, mistrzu!”

Ale uwaga — afirmacja nie działa jak magiczne zaklęcie: nie powiedziałeś „Jestem geniuszem matematyki”, a już wynik sam wpada do zeszytu. To działa trochę jak trening mięśni — powtarzanie pozytywnych myśli wzmacnia twoją pewność siebie i nastawienie. Im częściej mówisz „dam radę”, tym bardziej twój mózg w to wierzy i tym bardziej działasz w zgodzie z tym przekonaniem.

Teraz wizualizacja. Wizualizacja to trochę jak film w twojej głowie, w którym grasz główną rolę. Wyobrażasz sobie cel — zdany egzamin, zwycięski mecz, świetną prezentację — i starasz się poczuć emocje, które towarzyszą sukcesowi. To jak próba generalna w teatrze — ćwiczysz w wyobraźni, żeby w realnym życiu zagrać perfekcyjnie.

Różnica między tymi technikami jest prosta: afirmacja to słowa, wizualizacja to obrazy i emocje. A razem? Tworzą duet marzeń. Afirmujesz swoje możliwości i wizualizujesz sukces — i nagle twój mózg zaczyna szukać sposobów, żeby to zrealizować.

Czyli w praktyce: mówisz do siebie „Dam radę!” i wyobrażasz sobie, że już to zrobiłeś. To jak połączenie superbohatera i reżysera w jednym — jesteś gotowy, by zdobywać świat!

Na koniec — działają najlepiej, gdy powtarzasz je regularnie i szczerze w nie wierzysz. To trochę jak podlewanie rośliny — codzienna troska przynosi kwiaty.

Więc jeśli chcesz osiągnąć cel: afirmuj, wizualizuj i działaj — wiesz, że to działa, bo nauka i twoje własne doświadczenie mówią to samo.

Kilka przykładów afirmacji pod konkretne obszary życia — zdrowie, wymarzoną pracę i finanse. Można je mówić codziennie, najlepiej na głos lub zapisać w notatniku:

1. Zdrowie

„Każdego dnia moje ciało staje się silniejsze i zdrowsze.”

„Dbam o siebie i wybieram to, co służy mojemu zdrowiu.”

„Moje ciało leczy się i regeneruje z łatwością.”

„Jestem pełen energii i witalności.”

2. Wymarzona praca

„Z przyjemnością wykonuję pracę, która daje mi satysfakcję i rozwój.”

„Każdego dnia przyciągam możliwości zawodowe, które pasują do mnie idealnie.”

„Jestem wartościowym członkiem zespołu i moja praca jest doceniana.”

„Odnajduję pracę, w której mogę w pełni wykorzystać swoje talenty.”

3. Poprawa finansów

„Moje finanse rosną z każdym dniem, a ja zarządzam nimi mądrze.”

„Przyciągam nowe źródła dochodu i możliwości zarobku.”

„Jestem otwarty na obfitość i bogactwo w moim życiu.”

„Zasługuję na stabilność finansową i bogactwo przychodzi do mnie naturalnie.”

Ja stosuję technikę że każdą afirmację trzeba powtarzać przez 30 dni aby weszła w życie. Najlepiej powtarzać ją trzy razy dziennie. Wystarczy dbać o swoje myśli i obserwować Jak się zmienia życie.

Trenowanie pozytywnego myślenia

Zacznijmy od szczerego wyznania: nie da się przejść przez życie bez problemów. Każdy z nas ma swoje trudne dni — korki na drodze, zepsuta pralka, deadline w pracy, czy klasyk: pilot od telewizora, który znika dokładnie wtedy, kiedy zaczyna się mecz. Takie rzeczy potrafią zepsuć humor nawet największemu optymiście.

Ale właśnie wtedy, kiedy świat wystawia nas na próbę, potrzebujemy umiejętności, którą można nazwać mentalnym mięśniem — pozytywnego myślenia. I tak jak mięśnie na siłowni, ten też da się trenować.

1. Pozytywne myślenie to nie naiwność

Na początek ważne rozróżnienie: pozytywne myślenie nie polega na tym, żeby udawać, że wszystko jest cudowne. Bo prawdę mówiąc — nie jest. Nikt przy zdrowych zmysłach nie powie: „Hurra, złapałem gumę w aucie, moje marzenie się spełniło!”.

Pozytywne myślenie to raczej umiejętność szukania w każdej sytuacji czegoś, co można wykorzystać. Zamiast: „Dlaczego to spotyka zawsze mnie?”, możemy pomyśleć: „No dobrze, przynajmniej nauczę się wreszcie, jak się zmienia koło”.

2. Język kształtuje rzeczywistość

Kolejnym krokiem w treningu jest język. To, co mówimy do siebie, działa jak wewnętrzny trener. Jeśli trener na siłowni powtarzałby nam: „Jesteś beznadziejny, nic nie potrafisz”, to nikt z nas nie wytrzymałby pięciu minut. A jednak… wielu z nas tak właśnie zwraca się do samego siebie.

Dlatego warto świadomie zamieniać „nie dam rady” na „spróbuję”. To jak różnica między staniem pod górą a zrobieniem pierwszego kroku. A uwierzcie mi — góry naprawdę łatwiej zdobywać krok po kroku niż narzekaniem.

3. Wdzięczność — najlepsze „paliwo” psychiczne

Kolejne ćwiczenie to wdzięczność. Brzmi banalnie, ale działa cuda. Każdego dnia możemy znaleźć trzy powody, by powiedzieć „dziękuję”. Nawet jeśli dzień był trudny, to zawsze znajdzie się coś: dobra kawa rano, uśmiech sąsiada, fakt, że autobus jednak nie odjechał sprzed nosa.

Psychologowie mówią, że praktykowanie wdzięczności poprawia nastrój równie skutecznie jak… kawa. Różnica jest taka, że wdzięczność nie powoduje bezsenności.

4. Otoczenie ma znaczenie

Nie da się trenować pozytywnego myślenia w toksycznym środowisku. To tak, jakby ktoś chciał biegać maraton w kałużach błota — niby można, ale po co się męczyć?

Dlatego warto otaczać się ludźmi, którzy inspirują, wspierają, potrafią dodać energii. Każdy z nas zna takie osoby — po krótkiej rozmowie z nimi czujemy się lżejsi, jakby ktoś odjął nam pół plecaka problemów.

5. Cierpliwość — sekret sukcesu

I najważniejsze: cierpliwość. Pozytywne myślenie to nie jest magiczna pigułka. To proces. Tak samo jak nikt nie staje się mistrzem w siatkówce po jednym treningu, tak samo nikt nie staje się mistrzem optymizmu po przeczytaniu jednego cytatu z internetu.

Ale jeśli codziennie wykonamy kilka małych kroków — zamienimy narzekanie na pytanie „co mogę zrobić?”, przypomnimy sobie trzy rzeczy, za które jesteśmy wdzięczni, i będziemy się otaczać wspierającymi ludźmi — to powoli, niezauważalnie, staniemy się silniejsi psychicznie.

Zakończenie

życie bywa jak pogoda. Nie zawsze świeci słońce, czasem pada deszcz, czasem grzmi. Ale dobra wiadomość jest taka, że pozytywne myślenie działa trochę jak parasol — nie usuwa burzy, ale sprawia, że przechodzimy przez nią suchsi i spokojniejsi.

Dlatego zachęcam: trenujmy ten mentalny mięsień codziennie. Bo im częściej go używamy, tym mniej straszne stają się problemy. A świat — choć nie idealny — zaczyna wyglądać o wiele bardziej przyjaźnie.

Unikaj narzekających ludzi

Każdy z nas zna takie osoby — wiecznie niezadowolone, krytyczne, zawsze gotowe wskazać, dlaczego coś „na pewno się nie uda”. To ludzie, którzy potrafią zepsuć entuzjazm nawet w najbardziej radosnej chwili.

Narzekanie jest zaraźliwe. Spędzając zbyt dużo czasu w towarzystwie takich osób, sami zaczynamy patrzeć na świat przez szare okulary. A przecież życie jest zbyt krótkie, by tracić je na ciągłe marudzenie.

Dlatego warto otaczać się ludźmi, którzy inspirują, wspierają i dodają energii. Takimi, którzy w trudnej sytuacji potrafią powiedzieć: „spróbujmy”, zamiast: „to i tak się nie uda”. To oni pomagają nam rosnąć, rozwijać się i wierzyć w siebie.

Unikanie narzekających nie oznacza braku empatii. Każdy może mieć gorszy dzień. Ale jeśli ktoś ma gorsze życie — bo nieustannie je takim ogłasza — to my nie musimy być częścią tego spektaklu.

Dbajmy więc o swoje otoczenie, bo ono kształtuje nas bardziej, niż myślimy. Wybierajmy towarzystwo ludzi, którzy widzą możliwości zamiast przeszkód. Dzięki temu nasze życie stanie się lżejsze, a my sami — szczęśliwsi i bardziej odporni.

Rozdział 7
Pasożyty-cisi lokatorzy naszego organizmu

Temat o którym często niechętnie mówimy, ale który ma ogromne znaczenie dla zdrowia człowieka. Chodzi o pasożyty — cichych, a czasem niezwykle groźnych lokatorów naszego organizmu.

Czym są pasożyty?

Pasożyty to organizmy, które żyją kosztem swojego gospodarza — w tym przypadku człowieka. Mogą to być pierwotniaki, robaki płaskie i obłe, a także niektóre gatunki owadów. Człowiek jest dla nich źródłem pożywienia, miejsca do życia i rozmnażania. Problem w tym, że one nie dają nam nic w zamian — wręcz przeciwnie, niszczą nasz organizm od środka.

Jakie spustoszenie powodują w organizmie człowieka?

Osłabienie układu odpornościowego — pasożyty zużywają nasze składniki odżywcze, a jednocześnie wytwarzają toksyny. To prowadzi do przewlekłego zmęczenia, obniżenia odporności i podatności na infekcje.

Zaburzenia trawienne — biegunki, wzdęcia, bóle brzucha czy utrata masy ciała mogą być wynikiem pasożytów jelitowych.

Anemia i niedobory witamin — niektóre pasożyty żywią się krwią lub utrudniają wchłanianie żelaza i witamin. W efekcie pojawia się bladość, osłabienie i wypadanie włosów.

Problemy skórne i alergie — toksyny pasożytów często wydalane są przez skórę, wywołując wysypki, pokrzywki czy świąd.

Wpływ na układ nerwowy — przewlekłe zakażenia pasożytnicze mogą objawiać się drażliwością, bezsennością, bólami głowy, a nawet depresją.

Co o nich wiemy dzisiaj?

Nauka potwierdza, że pasożyty to problem globalny — dotykają nie tylko ludzi żyjących w trudnych warunkach sanitarnych, ale również mieszkańców krajów rozwiniętych. Mogą dostać się do organizmu poprzez brudne ręce, niedomyte owoce i warzywa, niedogotowane mięso czy kontakt ze zwierzętami.

Dlaczego temat pasożytów jest ważny dla zielarstwa?

Rośliny od wieków były wykorzystywane do wspierania organizmu w walce z pasożytami. Zioła takie jak piołun, wrotycz, goździki, czosnek, orzech czarny czy oregano posiadają naturalne właściwości przeciwpasożytnicze. Współcześnie fitoterapia nie zastępuje leczenia farmakologicznego, ale może być jego doskonałym wsparciem, szczególnie w profilaktyce i w oczyszczaniu organizmu.

Podsumowanie

Pasożyty to niewidzialni przeciwnicy, którzy potrafią wyrządzić ogromne szkody w naszym ciele i umyśle. Wiedza na ich temat pozwala nam działać — dbać o higienę, zdrową dietę, a także korzystać z mądrości ziołolecznictwa, które oferuje nam skuteczne, naturalne wsparcie.

Życzę Państwu, aby ta wiedza była inspiracją — zarówno w pracy zawodowej, jak i w trosce o własne zdrowie.

🌿 Nalewka przeciwpasożytnicza z kurek.

Składniki:

100 g świeżych kurek (mogą być też suszone — wtedy ok. 10–15 g)

250 ml dobrej jakości alkoholu 40–60% (np. wódka lub spirytus rozcieńczony)

Przygotowanie:

Świeże kurki dokładnie oczyść (nie myj pod bieżącą wodą, tylko przetrzyj wilgotną ściereczką lub pędzelkiem). Jeśli używasz suszonych — zalej je wcześniej odrobiną wody, aby zmiękły.

Grzyby drobno posiekaj lub lekko rozgnieć.

Włóż je do ciemnego szklanego słoika.

Zalej alkoholem tak, aby całkowicie przykrywał kurki.

Odstaw w ciemne, chłodne miejsce na 10–14 dni. Codziennie potrząsaj słoikiem.

Po tym czasie nalewka jest gotowa do użycia — nie filtruj jej, lecz używaj razem z grzybkami, które opadną na dno.

Stosowanie:

Dorośli: 1 łyżeczka (5 ml) wieczorem przed snem przez 10–14 dni.

Nie popijać gorącymi płynami (żeby nie zniszczyć substancji aktywnych).

Dlaczego kurki?

Kurki zawierają chitynazę i substancję chinomannoza, które w literaturze zielarskiej przypisuje się działaniu przeciwpasożytniczemu — zwłaszcza przeciw owsikom, glistom i tasiemcom.

⚠️ Uwaga:

Nie powinna być stosowana u dzieci, kobiet w ciąży i karmiących.

W razie wątpliwości najlepiej skonsultować się z naturopatą.

🌿 Kurki przeciw pasożytom dla dzieci (na miodzie lub oleju)

Wariant 1: Kurki w miodzie

Składniki:

50 g świeżych kurek (można też użyć suszonych, wtedy ok. 5–7 g)

200 g prawdziwego miodu (najlepiej lipowy lub wielokwiatowy)

Przygotowanie:

Kurki oczyść dokładnie pędzelkiem lub wilgotną ściereczką (nie płucz w wodzie).

Drobno je posiekaj lub zmiel w blenderze.

Wymieszaj z miodem i przełóż do słoika.

Odstaw na 7 dni w ciemne, chłodne miejsce.

Stosowanie (tradycyjnie):

Dzieci powyżej 3 roku życia: ½ łyżeczki wieczorem przed snem przez 7–10 dni.

Wariant 2: Kurki w oleju

Składniki:

50 g świeżych kurek

150 ml dobrej jakości oleju (np. lnianego, z pestek dyni lub oliwy z oliwek)

Przygotowanie:

Kurki oczyść i drobno posiekaj.

Włóż do słoika i zalej olejem tak, aby całkowicie je przykrył.

Odstaw w chłodne i ciemne miejsce na 7 dni, codziennie lekko mieszając.

Po tym czasie można podawać razem z kawałkami grzybów.

Stosowanie (tradycyjnie):

Dzieci powyżej 3 roku życia: ½ łyżeczki wieczorem przez 7–10 dni.

Dlaczego to działa?

Kurki zawierają naturalne substancje — chitynazę i chinomannoza, które w tradycyjnej fitoterapii uznawane są za pomocne w unieszkodliwianiu pasożytów jelitowych. Miód i olej konserwują grzyby i dodatkowo wspierają organizm.

⚠️ Ważne uwagi:

Preparaty z kurek to środek ludowy, wspomagający naturalnie.

Nie stosować u dzieci młodszych niż 3 lata.

Kurki muszą być świeże, zdrowe, bez pleśni.

🌿 Syrop ziołowy przeciw pasożytom

Składniki:

2 łyżki suszonego piołunu– działa przeciwrobacznie

2 łyżki suszonego wrotyczu– tradycyjnie stosowany przy owsikach i glistach

1 łyżka goździków (Syzygium aromaticum) — niszczą jaja pasożytów

2 ząbki czosnku — naturalny antybiotyk, działa przeciw pasożytom

500 ml wody

250 g naturalnego miodu (ew. cukru trzcinowego lub syropu z agawy — do zagęszczenia)

Przygotowanie:

Zioła (piołun, wrotycz, goździki) zalej wodą i gotuj na bardzo małym ogniu przez 10 minut pod przykryciem.

Dodaj posiekany czosnek i odstaw na kolejne 15 minut.

Przecedź wywar przez gazę lub sitko.

Gdy płyn lekko przestygnie (nie może być gorący!), dodaj miód i dokładnie wymieszaj.

Przelej do szklanej butelki, przechowuj w lodówce do 2 tygodni.

Stosowanie:

Dorośli: 1 łyżka stołowa rano i wieczorem przez 7–10 dni.

Dzieci (od 3 roku życia): 1 łyżeczka rano i wieczorem przez 7 dni.

Dlaczego działa?

Piołun i wrotycz — gorzkie substancje (tujon, laktony seskwiterpenowe) działają przeciwpasożytniczo.

Goździki — zawierają eugenol, który niszczy jaja i larwy pasożytów.

Czosnek — allicyna działa jak naturalny antybiotyk i antyhelmintyk.

Miód — konserwuje, wzmacnia odporność i poprawia smak syropu.

⚠️ Uwaga!

Wrotycz i piołun są silnymi ziołami — stosować tylko krótkotrwale i w małych ilościach.

Nie podawać kobietom w ciąży i karmiącym.

W przypadku dzieci stosować ostrożnie i najlepiej po konsultacji z naturopatą.

„Objawy obecności pasożytów w organizmie człowieka”

Temat który dla wielu osób bywa wstydliwy i często bagatelizowany — chodzi o objawy wskazujące na obecność pasożytów w naszym organizmie. Choć temat może wydawać się odległy, badania i obserwacje kliniczne pokazują, że pasożyty są znacznie częstsze, niż moglibyśmy przypuszczać.

Dlaczego to ważne?

Pasożyty żywią się naszymi zasobami — witaminami, minerałami i krwią — a w zamian wydzielają toksyny. Ich obecność może być ukryta, ale organizm często wysyła sygnały ostrzegawcze. Umiejętność rozpoznania tych objawów pozwala szybciej reagować i wspierać proces oczyszczania.

Najczęstsze objawy zakażenia pasożytami:

Dolegliwości trawienne — biegunki, wzdęcia, bóle brzucha, nudności, brak apetytu lub przeciwnie — nagłe napady głodu.

Zmiany masy ciała — niewyjaśnione chudnięcie lub tycie mimo normalnej diety.

Problemy skórne — wysypki, pokrzywki, trądzik, świąd skóry, czasem zmiany przypominające alergię.

Przewlekłe zmęczenie i osłabienie — pasożyty zabierają nam żelazo i witaminy, powodując anemię i brak energii.

Zaburzenia snu — bezsenność, wybudzanie się w nocy, szczególnie w okolicach godziny 2–3 nad ranem, co w medycynie naturalnej wiązane jest z obciążeniem wątroby.

Bruksizm — zgrzytanie zębami w nocy, które często obserwuje się u dzieci.

Nawracające bóle głowy i rozdrażnienie — toksyny pasożytów mogą wpływać na układ nerwowy.

Świąd w okolicach odbytu — zwłaszcza wieczorem i w nocy, co jest typowym objawem owsicy.

Osłabiona odporność — częste infekcje, przeziębienia i wolniejsza rekonwalescencja.

Nietolerancje pokarmowe i alergie — wynikające z podrażnienia jelit i obciążenia układu odpornościowego.

Podsumowanie

Objawy pasożytów są bardzo różnorodne i często mylone z innymi schorzeniami — od alergii, przez zespół jelita drażliwego, aż po przewlekłe zmęczenie. Dlatego warto zachować czujność, obserwować sygnały płynące z organizmu i — jeśli pojawiają się wymienione dolegliwości — rozważyć badania lub naturalne kuracje wspomagające oczyszczanie.

Świadomość tego tematu to pierwszy krok do odzyskania równowagi zdrowotnej.

🌿 Rodzaje pasożytów człowieka

1. Pierwotniaki (Protista)

Mikroskopijne organizmy jednokomórkowe.

Giardia lamblia — lamblioza (biegunki, wzdęcia, bóle brzucha)

Entamoeba histolytica — pełzak czerwonki (czerwonka amebowa)

Toxoplasma gondii — toksoplazmoza

Trichomonas vaginalis — rzęsistek pochwowy

Plasmodium spp. — zarodźce malarii

Cryptosporidium spp. — kryptosporydioza

2. Robaki płaskie (tasiemce i przywry)

a) Tasiemce (Cestoda)

Taenia saginata — tasiemiec nieuzbrojony (z wołowiny)

Taenia solium — tasiemiec uzbrojony (z wieprzowiny)

Echinococcus granulosus — bąblowiec jednojamowy

Echinococcus multilocularis — bąblowiec wielojamowy

Diphyllobothrium latum — bruzdogłowiec szeroki (z ryb)

b) Przywry (Trematoda)

Fasciola hepatica — motylica wątrobowa

Clonorchis sinensis — przywra chińska

Schistosoma spp. — przywry krwi

3. Robaki obłe (Nematoda)

Enterobius vermicularis — owsik ludzki

Ascaris lumbricoides — glista ludzka

Trichuris trichiura — włosogłówka

Trichinella spiralis — włośień kręty (z mięsa, np. dzika)

Ancylostoma duodenale — tęgoryjec dwunastnicy

Strongyloides stercoralis — węgorek jelitowy

4. Pasożyty zewnętrzne (ektopasożyty)

Żyją na powierzchni skóry, żywią się krwią lub tkankami.

Wesz głowowa (Pediculus humanus capitis)

Wesz odzieżowa (Pediculus humanus humanus)

Wesz łonowa (Pthirus pubis)

Świerzbowiec ludzki (Sarcoptes scabiei) — wywołuje świerzb

Pchły (Pulex irritans i inne)

Kleszcze (Ixodes ricinus i inne) — same w sobie są pasożytami i przenoszą groźne choroby

✅ Ta lista obejmuje główne pasożyty człowieka — zarówno wewnętrzne (jelitowe, tkankowe), jak i zewnętrzne.

Rozdział 8
Podagrycznik i jego niezwykłe moce

Podagrycznik pospolity jest rośliną, którą większość osób zna przede wszystkim jako uporczywy chwast ogrodowy. Niewielu jednak zdaje sobie sprawę z tego, że roślina ta od wieków uważana była za ziele o niezwykłych właściwościach. Jej moce kryją się zarówno w działaniu zdrowotnym, jak i w symbolice, którą przypisywano jej w dawnych czasach.

Już sama nazwa rośliny sugeruje jej zastosowanie — „podagrycznik” pochodzi od podagry, czyli dny moczanowej, choroby znanej od starożytności. Zielarze wykorzystywali liście tej rośliny jako lek przeciwzapalny i przeciwbólowy. Okłady z podagrycznika łagodziły opuchlizny i bóle stawów, a napary wspomagały pracę nerek, pomagając usuwać z organizmu szkodliwe substancje. Dzięki temu podagrycznik nazywany był „zielem chorych stawów” i otaczany wielkim szacunkiem.

Jednak niezwykłe moce tej rośliny nie ograniczały się jedynie do właściwości leczniczych. W dawnych wierzeniach ludowych podagrycznik uchodził za symbol odporności i siły. Wyrastał niemal wszędzie: w ogrodach, na skrajach lasów, przy drogach. Trudno było się go pozbyć, ponieważ raz zapuszczony korzeń rozrastał się błyskawicznie i odradzał mimo prób wyplenienia. Dlatego roślinę tę kojarzono z nieustępliwością życia i niezwykłą mocą przetrwania.

Niektórzy przypisywali podagrycznikowi także magiczne właściwości. Wierzono, że wpleciony do bukietu chroni dom przed złymi mocami, a noszony przy sobie dodaje odwagi. W tradycji ludowej uchodził za „zielonego strażnika” — skromną roślinę, która mimo niepozornego wyglądu skrywała w sobie potężną siłę natury.

Dziś, w dobie nowoczesnej medycyny, podagrycznik nie zajmuje już tak ważnego miejsca, jak dawniej. Jednak jego niezwykłe moce nadal pozostają żywe w tradycji zielarskiej i ludowej. To roślina, która uczy nas pokory wobec siły natury — pokazuje, że nawet to, co uważamy za chwast, może być źródłem zdrowia, mądrości i inspiracji.

Podagrycznik — na jakie dolegliwości warto go stosować i w jakiej formie

Dawniej nazywano go „zielem podagrycznym”, ponieważ był stosowany przede wszystkim przy chorobie zwanej podagrą, czyli dnie moczanowej.

Dolegliwości, na które pomaga podagrycznik:

Dna moczanowa i bóle stawów — liście rośliny łagodzą stany zapalne i zmniejszają dolegliwości bólowe.

Reumatyzm i artretyzm — stosowany zewnętrznie pomaga zmniejszyć obrzęki i uczucie sztywności w stawach.

Obrzęki i stany zapalne skóry — okłady z podagrycznika chłodzą, zmniejszają zaczerwienienie i przyspieszają gojenie.

Problemy trawienne — napar pity w niewielkich ilościach wspomaga przemianę materii i poprawia pracę jelit.

Przemęczenie i niedobory witamin — młode liście zawierają witaminę C i mikroelementy, dlatego można je dodawać do sałatek lub zup, co wzmacnia organizm.

Formy stosowania podagrycznika:

Świeże liście — przykładane bezpośrednio na skórę działają kojąco na ukąszenia owadów i drobne rany.

Okłady — zgniecione liście owinięte w gazę stosuje się na bolące stawy, obrzęki i opuchlizny.

Napar — przygotowany z suszonych liści działa lekko moczopędnie i wspiera oczyszczanie organizmu.

Kuchenne zastosowanie — młode listki mogą być składnikiem sałatek, koktajli i zup, dzięki czemu organizm otrzymuje dodatkową porcję witamin.

Podsumowując, podagrycznik jest rośliną wszechstronną i niezwykle wartościową w zielarstwie. Pomaga przede wszystkim przy schorzeniach stawów, stanach zapalnych i obrzękach, a także wzmacnia organizm od środka. Choć bywa traktowany jako chwast, warto spojrzeć na niego jako na naturalne lekarstwo i dar natury, który mamy na wyciągnięcie ręki.

Napar z podagrycznika

Sposób przygotowania:

Zalej 1 łyżeczkę (ok. 0,7 g) liści podagrycznika pospolitego (suszonego) 250 ml wrzątku.

Zaparz przez 15 minut pod przykryciem, a następnie przecedź.

Pij porcjami w ciągu dnia, do 3 razy dziennie.

Wskazania: Napar działa przeciwzapalnie, moczopędnie i wspomaga usuwanie kwasu moczowego, co może łagodzić objawy dny moczanowej.

Syrop lub leczniczy ocet z podagrycznika

Choć „syrop” z podagrycznika nie jest powszechnie wymieniany, istnieje tradycyjna metoda przygotowania leczniczego octu, który spełnia podobną rolę — słodko-kwaśną formę ziołowego ekstraktu.

Składniki:

Liście podagrycznika pospolitego (umyte i posiekane).

4 łyżki cukru na ok. 1 litr wody lub octu (tradycyjnie ocet — ma działanie przeciwzapalne).

Przygotowanie:

Wypełnij słoik liśćmi podagrycznika (do pełna).

Zalej cukrową zalewą (cukier rozpuszczony w przegotowanej acqua lub occie).

Przykryj gazą i talerzykiem, aby umożliwić dostęp powietrza.

Codziennie mieszaj drewnianą łyżką i sprawdzaj brak pleśni.

Po 2–4 tygodniach przecedź miksturę i przelej do czystej butelki.

Stosowanie:

Wypij łyżeczkę octu rozpuszczoną w połowie szklanki wody, 3 razy dziennie przez około dwa tygodnie.

Ma działanie przeciwzapalne, wspomaga wydalanie kwasu moczowego (tradycyjny sposób na podagrę).

Właściwości podagrycznika

Podagrycznik zawiera liczne substancje bioaktywne — flawonoidy, kumaryny, olejki eteryczne, kwasy fenolowe, witaminy (C, E) oraz minerały (żelazo, magnez, potas).

Działa on m.in.:

przeciwzapalnie i przeciwbólowo,

moczopędnie (usuwanie kwasu moczowego),

wspomaga detoksykację i pracę wątroby, a także łagodzi dolegliwości trawienne.

podagrycznik jest stosowany w zielarstwie od wieków.

Uwaga:

Kobiety w ciąży, karmiące, dzieci oraz osoby przewlekle chore lub przyjmujące leki powinny skonsultować te metody z naturopatą lub lekarzem.

Rozdział 9
Czy można zapobiegać chorobom nowotworowym zmieniając dietę i styl życia?

Choroby nowotworowe są jednymi z najpoważniejszych zagrożeń zdrowotnych współczesnego świata. Wiele osób zastanawia się, czy można im zapobiegać, a jeśli tak, to w jaki sposób. Badania naukowe wskazują, że odpowiednia dieta i zdrowy styl życia mogą znacząco zmniejszyć ryzyko rozwoju niektórych nowotworów.

Przede wszystkim, zdrowa dieta odgrywa kluczową rolę w profilaktyce nowotworowej. Spożywanie dużej ilości warzyw i owoców dostarcza organizmowi witamin, minerałów oraz antyoksydantów, które chronią komórki przed uszkodzeniem DNA — jednym z pierwszych kroków w powstawaniu raka. Ograniczenie przetworzonych produktów mięsnych może zmniejszyć ryzyko raka jelita grubego, a unikanie nadmiernej ilości tłuszczów nasyconych i cukrów prostych pomaga utrzymać prawidłową masę ciała, co również ma znaczenie w profilaktyce nowotworów.

Styl życia jest równie istotny. Regularna aktywność fizyczna wzmacnia układ odpornościowy, poprawia krążenie i pomaga w utrzymaniu prawidłowej wagi. Palenie papierosów i nadmierne spożycie alkoholu to czynniki, które znacznie zwiększają ryzyko wielu nowotworów, takich jak rak płuc, wątroby czy przełyku. Unikanie tych nałogów jest jednym z najskuteczniejszych sposobów zapobiegania chorobom nowotworowym.

Warto także zwrócić uwagę na kontrolę stresu i odpowiednią ilość snu, które wpływają na prawidłowe funkcjonowanie układu odpornościowego. Choć nie da się całkowicie wyeliminować ryzyka zachorowania na raka, zmiana stylu życia i świadome podejście do diety mogą znacząco zmniejszyć prawdopodobieństwo jego wystąpienia.

Podsumowując, profilaktyka nowotworów oparta na zdrowym odżywianiu i aktywnym stylu życia jest realna i skuteczna. Dbanie o dietę, regularny ruch, unikanie używek i stresu to nie tylko sposób na poprawę ogólnego zdrowia, ale również inwestycja w długie życie wolne od chorób nowotworowych.

Jakie zioła oraz suplementy warto brać, aby zmniejszyć ryzyko zachorowania na nowotwór?

Profilaktyka nowotworowa nie ogranicza się wyłącznie do zdrowego stylu życia i diety — coraz częściej mówi się również o roli ziół i suplementów. Choć żadna substancja nie daje gwarancji całkowitej ochrony przed rakiem, niektóre zioła i suplementy mogą wspierać organizm w walce z chorobami nowotworowymi dzięki swoim właściwościom antyoksydacyjnym, przeciwzapalnym i immunomodulującym.

Jednym z najczęściej polecanych ziół jest zielona herbata, bogata w polifenole, które mogą hamować rozwój komórek nowotworowych i chronić DNA przed uszkodzeniami. Kurkumina, czyli aktywny składnik kurkumy, ma działanie przeciwzapalne i przeciwnowotworowe, co potwierdzają liczne badania laboratoryjne. W profilaktyce nowotworów wspomina się też o czosnku, który może hamować rozwój komórek rakowych, oraz o imbirze, który działa przeciwzapalnie i wspomaga odporność organizmu. Ekstrakt wrośniaka różnobarwnego to jeden z najczęściej stosowanych grzybów. Jest bogaty w liczne minerały, witaminy i polisacharydy, które pomagają stymulować układ odpornościowy i mają zastosowania przeciwnowotworowego.

Do suplementów diety, które mogą wspierać profilaktykę nowotworową, należą witamina D, kwasy omega-3 oraz antyoksydanty, takie jak witamina C, E czy selen. Witamina D wspomaga prawidłowe funkcjonowanie układu odpornościowego i może zmniejszać ryzyko niektórych nowotworów, np. jelita grubego czy piersi. Kwasy omega-3, obecne m.in. w oleju rybim, mają działanie przeciwzapalne, a antyoksydanty chronią komórki przed uszkodzeniem przez wolne rodniki.

Warto jednak pamiętać, że nadmierne stosowanie suplementów może być szkodliwe — np. nadmiar witaminy A czy E może prowadzić do poważnych problemów zdrowotnych. Dlatego suplementy powinny być stosowane rozsądnie, najlepiej po konsultacji z naturopatą lub dietetykiem. Najbezpieczniejszym sposobem jest włączenie do codziennej diety naturalnych źródeł tych substancji — świeżych warzyw, owoców, przypraw i zdrowych tłuszczów.

Podsumowując, zioła takie jak zielona herbata, kurkuma, czosnek czy imbir, a także odpowiednie suplementy diety mogą wspierać organizm w profilaktyce nowotworowej. Jednak nie zastąpią one zdrowego stylu życia i zbilansowanej diety — są jedynie ich wartościowym uzupełnieniem.

Ekstrakt wrośniaka różnobarwnego polecam i zalecam wszystkim swoim onkologicznym pacjentom. Wykazuje również działania które wspiera niszczenie komórek nowotworowych i pomaga zmniejszyć negatywne skutki następstwa chemioterapii. W Japonii jest wykorzystywane od około 1980 roku w leczeniu przeciwnowotworowym. Jest najczęściej stosowanym grzybem w problemach onkologicznych takich jak: rak płuc, przełyku, piersi, szyjki macicy i z góry oraz białaczki i trzustki. Wrośniak jest wykorzystywany również w stanach zapalnych takich jak: zapalenie zatok, jelit i druk moczowych i wrzodów żołądka i dwunastnicy. Ma działanie przeciwwirusowe, przeciwbakteryjne i przeciwgrzybicze. Idealny skład maksymalna siła i działanie.

U większej połowy moich pacjentów obserwuje się poprawę stanu zdrowia.

Pacjenci również zauważają i zgłaszają że znacznie podnosi się odporność organizmu po stosowaniu Ekstraktu wrośniaka różnobarwnego.

Należy jednak pamiętać że sam ekstrakt to za mało. Do tego trzeba ustawić odpowiednią suplementację oraz dietę i działania bioenergoterapią.

To samo co działa na pana Kowalskiego nie znaczy że będzie skuteczna u pani Kowalskiej.

Każdy człowiek jest inny oraz każdy organizm jest inny.

Rozdział 10
Depresja niszczy od wewnątrz, jakich sygnałów nie wolno lekceważyć

Depresja to cichy wróg, którego często nie widać na pierwszy rzut oka. Człowiek może się uśmiechać, rozmawiać i wykonywać codzienne obowiązki, a jednak w jego wnętrzu toczy się walka, o której inni nie mają pojęcia. To choroba, która nie zostawia widocznych ran na ciele, ale rozrywa serce i duszę na kawałki.

Najtrudniejsze w depresji jest to, że niszczy od środka — zabiera nadzieję, poczucie wartości i chęć życia. Człowiek przestaje dostrzegać sens w najprostszych rzeczach, które kiedyś sprawiały radość. Słońce świeci, ale nie ogrzewa. Ludzie wokół się śmieją, ale ich głos dociera jak przez szybę. Depresja zamyka człowieka w klatce, której pręty tworzą jego własne myśli.

To choroba pełna paradoksów — można być otoczonym przez bliskich, a czuć się bardziej samotnym niż kiedykolwiek. Można mieć przed sobą całe życie, a mimo to nie widzieć w nim żadnego jutra. Depresja odbiera siłę i sprawia, że każdy krok, każde wstanie z łóżka staje się wyzwaniem większym niż zdobycie najwyższej góry.

A jednak — choć depresja niszczy od wewnątrz — nie jest niepokonana. Tak jak choroba potrafi zburzyć człowieka, tak wsparcie, miłość i leczenie potrafią odbudować go na nowo. Najważniejsze jest, by nie milczeć. By odważyć się powiedzieć „potrzebuję pomocy”, bo w tych słowach kryje się pierwszy promień światła, który może przebić mrok.

Depresja to nie słabość, lecz choroba, która dotyka duszy. Zrozumienie tego jest kluczem do ratowania ludzkiego życia. Trzeba pamiętać, że nawet jeśli depresja odbiera głos i siłę, to zawsze jest nadzieja. Bo choć niszczy od wewnątrz, nie ma prawa całkowicie zgasić światła człowieka.

Depresja a mgła mózgowa

Depresja to choroba, która dotyka nie tylko emocji i uczuć, lecz także zdolności myślenia. Często mówi się o „mgle mózgowej”, która towarzyszy osobom cierpiącym na to schorzenie. To stan, w którym umysł traci jasność, a codzienne czynności wymagają ogromnego wysiłku. Związek depresji z mgłą mózgową pokazuje, jak bardzo choroba ta niszczy człowieka nie tylko psychicznie, ale również poznawczo.

Mgła mózgowa to uczucie zamętu w głowie, trudności z koncentracją, spowolnienie myślenia i problemy z pamięcią. Dla osób zdrowych takie stany mogą być chwilowe, na przykład po braku snu, jednak dla osób z depresją stają się codziennością. Depresja powoduje, że nawet proste decyzje wydają się niemożliwe do podjęcia. Człowiek, który kiedyś sprawnie uczył się czy pracował, nagle zaczyna gubić wątek, zapomina o ważnych rzeczach i nie potrafi skupić się na najprostszej czynności.

Ta mgła w głowie jest niezwykle podstępna, ponieważ pogłębia cierpienie. Osoba chora zaczyna czuć się bezużyteczna, niezdolna do działania, a to jeszcze bardziej obniża jej samoocenę i potęguje objawy depresji. Powstaje błędne koło: im większa depresja, tym większa mgła mózgowa, a im trudniej myśleć i funkcjonować, tym mocniej choroba przytłacza.

Jednak ważne jest, by pamiętać, że to nie jest wina chorego. Mgła mózgowa to jeden z objawów depresji, tak samo realny jak smutek czy brak energii. Leczenie, terapia i wsparcie mogą pomóc ją rozproszyć, podobnie jak słońce przebija poranną mgłę.

Depresja i mgła mózgowa to dwa zjawiska, które często idą ze sobą w parze, niszcząc życie od wewnątrz. Pokazują, że depresja nie jest zwykłym „złym nastrojem”, ale poważną chorobą wpływającą na całe funkcjonowanie człowieka. Zrozumienie tego jest kluczowe, by okazywać osobom chorym empatię i wspierać je w drodze do zdrowia. Bo choć mgła potrafi zasłonić świat, zawsze istnieje szansa, że z czasem się rozwieje, a człowiek znów zobaczy jasność dnia.

Coraz więcej dzieci w wieku szkolnym cierpi na depresję

Depresja to choroba, o której często mówi się w odniesieniu do dorosłych. Niestety coraz częściej dotyka także dzieci i młodzież. To smutne zjawisko, ponieważ dzieci powinny cieszyć się dzieciństwem, a nie zmagać się z ciężarem, który przerasta nawet dorosłych.

Wiele dzieci w wieku szkolnym cierpi dziś na depresję. Powodów jest dużo — presja w szkole, trudności w domu, samotność, a także brak zrozumienia ze strony dorosłych. Dziecko, które na zewnątrz wydaje się uśmiechnięte, w środku może czuć ogromny smutek i pustkę. Niekiedy depresja objawia się tym, że dziecko przestaje się interesować zabawą, nie ma energii i chęci do życia, a nawet zaczyna myśleć, że nie ma sensu istnieć.

Najbardziej wzruszające i bolesne jest to, że wiele osób dorosłych bagatelizuje te sygnały. Mówią dzieciom: „weź się w garść”, „nie przesadzaj”, „masz wszystko, więc nie masz prawa być smutny”. Tymczasem depresja to nie wybór ani kaprys, tylko poważna choroba, która może prowadzić do tragedii, jeśli nie zostanie zauważona i leczona.

Dzieci potrzebują miłości, wsparcia i poczucia, że ktoś je rozumie. Rozmowa, zainteresowanie i okazane ciepło mogą uratować im życie. Czasem jedno dobre słowo lub gest wystarczy, by dziecko poczuło, że nie jest samo w swoim cierpieniu.

Coraz więcej dzieci cierpi na depresję i nie możemy tego ignorować. Każde dziecko zasługuje na szczęśliwe i bezpieczne dzieciństwo, wolne od ciężaru choroby, której nie powinno dźwigać samo. Naszym obowiązkiem jako dorosłych jest dostrzegać ich ból, wspierać je i walczyć o ich uśmiech. Bo nie ma nic piękniejszego niż dziecko, które czuje, że jest kochane i potrzebne.

W depresji u osoby z rodziny są pewne sygnały ostrzegawcze, których absolutnie nie wolno bagatelizować. Oto najważniejsze:

🔴 Sygnały emocjonalne i psychiczne

Ciągły smutek lub przygnębienie, które trwa tygodniami.

Brak zainteresowania rzeczami, które kiedyś sprawiały radość.

Poczucie beznadziei i winy („nic nie ma sensu”, „to moja wina, że wszyscy cierpią”).

Rozdrażnienie, złość albo wycofanie — czasem zamiast smutku pojawia się chłód emocjonalny.

🔴 Sygnały dotyczące myślenia i zachowania

Problemy z koncentracją i pamięcią — trudność w skupieniu się nawet na prostych czynnościach.

Unikanie kontaktu z bliskimi, izolowanie się od rodziny i znajomych.

Zmiana rytmu dnia — kłopoty ze snem (bezsenność albo przesypianie całych dni).

Zaniedbywanie obowiązków w pracy, szkole czy domu.

Nagła utrata energii, skarżenie się na brak sił do życia.

🔴 Sygnały dotyczące zdrowia fizycznego

Częste bóle głowy, brzucha, mięśni bez wyraźnej przyczyny.

Zmiana apetytu — brak chęci do jedzenia albo przeciwnie, objadanie się.

Duża utrata lub przyrost wagi.

🔴 Sygnały alarmowe — wymagające natychmiastowej reakcji

Mówienie o śmierci lub braku sensu życia („chciałbym zasnąć i się nie obudzić”, „lepiej by było, gdyby mnie nie było”).

Rozdawanie swoich rzeczy, pisanie pożegnalnych wiadomości.

Samookaleczenia lub ślady po nich.

Nagle poprawa nastroju po długim okresie smutku — to może oznaczać, że osoba podjęła decyzję o odebraniu sobie życia.

👉 Co robić, gdy zauważysz takie sygnały?

Rozmawiać spokojnie i z troską — pokazać, że ta osoba nie jest sama.

Zachęcać do skorzystania z pomocy psychologa.

Nie lekceważyć słów o samobójstwie — potraktować je zawsze poważnie.

W sytuacji zagrożenia życia natychmiast wezwać pomoc (112).

Niedobór jakich witamin może potęgować depresję?

Depresja jest poważnym zaburzeniem psychicznym, które dotyka coraz większej liczby osób na całym świecie. Choć jej przyczyny są złożone i obejmują zarówno czynniki psychologiczne, jak i społeczne czy genetyczne, nie bez znaczenia pozostaje również stan zdrowia fizycznego oraz sposób odżywiania się. Niedobory pewnych witamin i składników odżywczych mogą wpływać na funkcjonowanie układu nerwowego i nasilać objawy depresyjne.

Jedną z kluczowych witamin dla zdrowia psychicznego jest witamina D. Jej niedobór jest szczególnie częsty w krajach o małej ekspozycji na światło słoneczne, co prowadzi do spadku produkcji serotoniny, zwanej hormonem szczęścia. Osoby z niskim poziomem witaminy D często odczuwają przewlekłe zmęczenie, obniżony nastrój oraz brak energii — objawy typowe również dla depresji.

Istotną rolę odgrywają również witaminy z grupy B. Szczególnie ważne są witamina B6, B9 (kwas foliowy) oraz B12, które biorą udział w syntezie neuroprzekaźników, takich jak serotonina, dopamina czy noradrenalina. Ich niedobór może powodować problemy z koncentracją, drażliwość oraz zwiększoną podatność na stres, a w konsekwencji pogłębiać stany depresyjne. Niedobór kwasu foliowego i witaminy B12 bywa nawet uznawany za jeden z czynników ryzyka wystąpienia depresji, zwłaszcza u osób starszych.

Nie można zapominać także o witamienie C i E, które pełnią funkcję silnych antyoksydantów. Stres oksydacyjny, wywołany nadmiarem wolnych rodników, negatywnie wpływa na pracę mózgu i nastrój. Dostarczanie tych witamin chroni komórki nerwowe przed uszkodzeniami i wspiera prawidłowe funkcjonowanie układu nerwowego.

Podsumowując, dieta ma istotny wpływ na zdrowie psychiczne, a niedobór niektórych witamin — szczególnie witaminy D, witamin z grupy B oraz antyoksydantów, takich jak witamina C i E — może znacząco potęgować objawy depresji. Odpowiednie odżywianie nie zastąpi psychoterapii, ale stanowi ważny element profilaktyki i wspomagania terapii. Dbanie o właściwy poziom witamin w organizmie może poprawić nastrój, zwiększyć odporność na stres i wspierać ogólne samopoczucie.

Czy z depresji można wyjść?

Jak najbardziej tak ale trzeba być czujnym ponieważ depresja lubi nawracać. Do tej pory z depresji udało mi się wyciągnąć około 2580 osób. I każda z tych osób stosowała moje krople pogromca depresji i Stanów lękowych. Dodatkowo przeprowadzane działanie bioenergoterapią dwa razy w miesiącu i rezultaty są zadowalające. Więcej na temat moich kropli, znajduje się w mojej pierwszej książce. Pod tytułem: Poradnik Bioenergoterapeutki i Naturopatki z Przepisami.

Oczywiście bardzo ważne jest wsparcie rodziny.

Rozdział 11
Morszczyn Pęcherzykowaty — roślina wspomagająca zdrowie

Morszczyn pęcherzykowaty a regeneracja i zdrowie tarczycy.

Morszczyn pęcherzykowaty to wodorost morski, który od dawna wykorzystywany jest w medycynie naturalnej. Jego charakterystyczną cechą są pęcherzyki powietrzne, dzięki którym unosi się na powierzchni wody.

Najcenniejszą substancją w morszczynie jest jod. Jest to pierwiastek niezbędny do prawidłowej pracy tarczycy. Tarczyca to gruczoł w naszym organizmie, który odpowiada za produkcję hormonów regulujących przemianę materii, energię i prawidłowe działanie wielu narządów. Gdy brakuje jodu, tarczyca powiększa się i przestaje działać poprawnie. Mogą wtedy pojawić się zmęczenie, osłabienie, problemy z koncentracją czy wypadanie włosów.

Spożywanie morszczynu może wspierać regenerację tarczycy poprzez dostarczanie naturalnego jodu oraz innych składników, takich jak witaminy, minerały i przeciwutleniacze. Dzięki temu organizm łatwiej utrzymuje równowagę hormonalną, a układ odpornościowy działa sprawniej.

Jednak z morszczynem trzeba postępować ostrożnie. Nadmiar jodu również szkodzi i może prowadzić do problemów z tarczycą. Dlatego stosowanie tego zioła powinno odbywać się z rozwagą i najlepiej po konsultacji z lekarzem lub zielarzem.

Podsumowując, morszczyn pęcherzykowaty to cenna roślina morska, która wspiera zdrowie tarczycy i jej regenerację. Dostarcza naturalnego jodu, który jest niezbędny dla naszego organizmu, a przy odpowiednim stosowaniu może przynieść wiele korzyści zdrowotnych.

Morszczyn pęcherzykowaty — roślina wspomagająca zdrowie

Choć nie jest rośliną lądową, zyskał uznanie zielarzy dzięki bogactwu składników odżywczych, takich jak jod, witaminy, minerały, polisacharydy oraz związki o działaniu przeciwzapalnym.

Najważniejszym organem, który wspiera morszczyn pęcherzykowaty, jest tarczycа. Zawarty w nim jod pomaga w produkcji hormonów tarczycy: tyroksyny i trójjodotyroniny. Dzięki temu morszczyn reguluje przemianę materii, wspiera prawidłową gospodarkę energetyczną organizmu i może być pomocny w stanach niedoczynności tarczycy.

Oprócz tarczycy morszczyn wpływa także na układ pokarmowy. Obecne w nim polisacharydy, takie jak alginiany, działają łagodząco na błonę śluzową żołądka i jelit. Dzięki temu mogą wspierać proces trawienia i chronić przewód pokarmowy przed podrażnieniami. Z kolei błonnik zawarty w morszczynie reguluje pracę jelit i ułatwia usuwanie toksyn z organizmu.

Nie bez znaczenia jest także korzystny wpływ morszczynu na skórę. Preparaty z jego dodatkiem stosuje się w kosmetyce do pielęgnacji cery oraz walki z cellulitem. Substancje bioaktywne z morszczynu pobudzają mikrokrążenie i przyspieszają regenerację skóry.

Podsumowując, morszczyn pęcherzykowaty jest wyjątkową rośliną morską, która znalazła zastosowanie w zielarstwie i medycynie naturalnej. Wspiera przede wszystkim pracę tarczycy, ale ma także pozytywny wpływ na układ pokarmowy i kondycję skóry. Dzięki bogactwu naturalnych składników morszczyn nadal pozostaje cennym sprzymierzeńcem zdrowia człowieka.

Jakie zioła są najlepsze w przypadku niedoczynności tarczycy?

Niedoczynność tarczycy jest zaburzeniem, w którym gruczoł tarczowy produkuje zbyt małą ilość hormonów. Objawia się to m.in. zmęczeniem, sennością, przyrostem masy ciała, suchością skóry, osłabieniem koncentracji czy obniżeniem nastroju. Choć podstawą leczenia są preparaty hormonalne zalecone przez lekarza, coraz więcej osób sięga po zioła, które wspierają pracę tarczycy, układ nerwowy i procesy metaboliczne.

1. Ashwagandha

Jest jednym z najczęściej polecanych adaptogenów. Pomaga regulować pracę układu hormonalnego, obniża poziom stresu i wspiera równowagę organizmu. Badania sugerują, że może wspomagać produkcję hormonów tarczycy, zwłaszcza u osób z łagodną niedoczynnością.

2. Morszczyn pęcherzykowaty

To alga bogata w naturalny jod, który jest niezbędny do syntezy hormonów tarczycy. Może być stosowana ostrożnie jako wsparcie przy niedoborach tego pierwiastka, jednak wymaga kontroli, aby nie doprowadzić do nadmiaru jodu.

3. Traganek błoniasty

Roślina wzmacniająca odporność i energię życiową. Wspiera metabolizm oraz działa ochronnie na układ nerwowy, który często jest osłabiony przy chorobach tarczycy.

4. Gotu Kola

Stosowana w celu poprawy krążenia mózgowego, pamięci i koncentracji. Osoby z niedoczynnością tarczycy często skarżą się na „mgłę mózgową”, a gotu kola łagodzi te dolegliwości.

5. Kłącze imbiru

Imbir działa rozgrzewająco, pobudza krążenie i wspiera trawienie. Osoby z niedoczynnością tarczycy często cierpią na uczucie zimna i spowolnienie metabolizmu — imbir może w tym pomóc.

6. Szałwia lekarska

Wspiera gospodarkę hormonalną, działa przeciwzapalnie i reguluje procesy metaboliczne. Może być stosowana jako uzupełnienie w fitoterapii tarczycy.

7. Różeniec górski

Podobnie jak ashwagandha, jest adaptogenem. Pomaga w walce ze zmęczeniem, poprawia nastrój i wspiera organizm w sytuacjach stresowych, które często pogarszają objawy niedoczynności tarczycy.

Podsumowanie

Zioła mogą wspierać osoby z niedoczynnością tarczycy, łagodząc niektóre objawy i wzmacniając ogólną kondycję organizmu. Najczęściej stosowane to: ashwagandha, morszczyn pęcherzykowaty, traganek, gotu kola, imbir, szałwia i różeniec górski. Należy jednak pamiętać, że ich użycie powinno być dostosowane indywidualnie i najlepiej konsultowane z naturopatą.

Morszczyn pęcherzykowaty a regeneracja trzustki

Morszczyn pęcherzykowaty jest gatunkiem brunatnicy, występującym powszechnie w wodach Morza Bałtyckiego oraz w Atlantyku. Od wieków stosowany był w medycynie ludowej jako roślina o właściwościach wzmacniających, odżywczych i oczyszczających organizm. Ze względu na wysoką zawartość jodu, polisacharydów, polifenoli oraz licznych mikroelementów, morszczyn odgrywa istotną rolę w fitoterapii i dietetyce. W ostatnich latach coraz większe zainteresowanie budzi jego potencjalny wpływ na regenerację trzustki — narządu kluczowego w gospodarce węglowodanowej, białkowej i tłuszczowej organizmu.

Trzustka pełni podwójną rolę: z jednej strony wydziela enzymy trawienne do przewodu pokarmowego, a z drugiej — produkuje hormony, w tym insulinę i glukagon, które regulują poziom cukru we krwi. Choroby trzustki, takie jak przewlekłe zapalenie czy cukrzyca typu 2, są coraz częstsze w społeczeństwach rozwiniętych. Dlatego poszukiwanie naturalnych substancji wspomagających jej ochronę i regenerację ma ogromne znaczenie.

Badania naukowe sugerują, że polisacharydy zawarte w morszczynie, zwłaszcza fukoidany i alginiany, wykazują właściwości przeciwzapalne i antyoksydacyjne. Mogą one redukować stres oksydacyjny w komórkach trzustki, co sprzyja zachowaniu ich prawidłowej funkcji. Ponadto istnieją doniesienia, że związki fenolowe obecne w brunatnicach wspierają procesy naprawcze tkanek, chroniąc komórki beta odpowiedzialne za produkcję insuliny. To otwiera perspektywę wykorzystania morszczynu jako uzupełnienia terapii w chorobach metabolicznych.

Niektórzy badacze wskazują również, że regularne spożywanie ekstraktów z morszczynu może poprawiać wrażliwość tkanek na insulinę oraz wspomagać regulację poziomu glukozy we krwi. Choć mechanizmy te nie są jeszcze w pełni poznane, roślina ta wydaje się obiecującym źródłem naturalnych substancji wspierających homeostazę metaboliczną.

Z drugiej strony, należy pamiętać, że morszczyn jest bogatym źródłem jodu. Nadmierne jego spożycie może prowadzić do zaburzeń pracy tarczycy, a także wywoływać działania niepożądane. Dlatego stosowanie preparatów z morszczynem powinno być skonsultowane o pod kontrolą naturopaty, szczególnie w przypadku osób cierpiących na choroby endokrynologiczne.

Podsumowując, morszczyn pęcherzykowaty to roślina o dużym potencjale prozdrowotnym. Jej składniki aktywne mogą wspierać regenerację i ochronę trzustki, co czyni ją interesującym obiektem badań w kontekście profilaktyki cukrzycy i chorób zapalnych. Można przypuszczać, że w przyszłości morszczyn znajdzie zastosowanie jako element terapii wspomagającej w leczeniu schorzeń trzustki.

Rozdział 12
Łopian większy- korzeń. Dawniej popularne w kuchni i lecznictwie

Łopian większy to jedno z tych polskich ziół, które dziś jest trochę zapomniane, a kiedyś było bardzo cenione zarówno w medycynie ludowej, jak i w kuchni. Najcenniejsza jest jego korzeń, choć wykorzystuje się też liście i nasiona.

Jak łopian większy wspomaga zdrowie?

Oczyszczanie organizmu

Korzeń łopianu działa jak naturalny „detoks”.

Wspiera wydalanie toksyn przez nerki i skórę.

Tradycyjnie był stosowany przy „zanieczyszczeniu krwi”, wysypkach, czyrakach, trądziku.

Wątroba i trawienie

Zawiera inulinę — naturalny prebiotyk, który wspiera florę jelitową.

Ułatwia pracę wątroby i trzustki.

Pobudza wydzielanie żółci, co sprzyja trawieniu tłustych potraw.

Skóra i włosy

Napary i wyciągi z łopianu działają przeciwzapalnie.

Stosowany przy trądziku, łuszczycy, egzemach, łupieżu.

Płukanki z korzenia wzmacniają włosy i przeciwdziałają ich wypadaniu (stąd częsty składnik szamponów).

Cukrzyca i metabolizm

Dzięki inulinie łopian stabilizuje poziom cukru we krwi.

Może wspierać osoby z insulinoopornością i cukrzycą typu 2.

Układ odpornościowy i przeciwzapalne działanie

Zawiera związki o właściwościach antybakteryjnych i przeciwgrzybiczych.

Wzmacnia naturalne siły obronne organizmu.

Dlaczego warto go stosować?

To dziko rosnąca roślina, którą można zbierać samemu (najlepiej korzenie jesienią pierwszego roku lub wczesną wiosną drugiego).

Jest bogaty w minerały (żelazo, wapń, magnez, potas).

Ma szerokie zastosowanie — można go pić w formie naparu, odwaru, jeść młode korzenie (mają smak podobny do marchwi/pasternaku) albo używać zewnętrznie w pielęgnacji skóry i włosów.

Wspiera oczyszczanie i regenerację organizmu — szczególnie przy problemach z cerą, wątrobą czy trawieniem.

⚠️ Uwaga:

Łopian jest raczej bezpieczny, ale u osób z silnymi alergiami na rośliny z rodziny astrowatych (np. rumianek, nagietek) może wywołać reakcję.

Kobiety w ciąży i karmiące powinny unikać stosowania dużych dawek.

Przepis na nalewkę oczyszczającą z łopianu

Składniki:

50 g suszonego korzenia łopianu (albo ok. 100 g świeżego, drobno pokrojonego)

500 ml alkoholu 40–50% (np. dobrej wódki lub pół na pół spirytus rozcieńczony z przegotowaną wodą)

(opcjonalnie) 1 łyżka miodu dla złagodzenia smaku

Przygotowanie:

Korzeń łopianu dokładnie oczyścić i pokroić na małe kawałki (jeśli świeży).

Zalać alkoholem w ciemnym szklanym słoiku.

Odstawić w ciepłe, ciemne miejsce na 2–3 tygodnie, codziennie potrząsając.

Po tym czasie przecedzić przez gazę lub filtr do kawy, przelać do butelki z ciemnego szkła.

(Opcjonalnie) dosłodzić miodem i odstawić jeszcze na kilka dni do „przegryzienia się”.

Dawkowanie:

1 łyżeczka (5 ml) 2–3 razy dziennie przed posiłkiem.

Kuracja powinna trwać maksymalnie 3–4 tygodnie, po czym zrobić przerwę.

Właściwości nalewki:

oczyszcza krew i wspiera detoksykację,

pobudza pracę wątroby i nerek,

wspiera skórę przy trądziku, egzemach, łuszczycy,

reguluje trawienie i wspomaga przy wzdęciach, niestrawności,

działa lekko przeciwcukrzycowo (dzięki inulinie).

⚠️ Uwaga:

Nie stosować w ciąży, podczas karmienia piersią ani u dzieci.

Przy przewlekłych chorobach wątroby lub nerek — najlepiej skonsultować się z zielarzem.

Łopian większy, znany również jako dziurawiec koński czy łopuch, to roślina z rodziny astrowatych, powszechnie występująca w Polsce na nieużytkach, przy drogach i w ogrodach. Choć często traktowany jest jako chwast, jego korzeń od wieków znajduje zastosowanie w ziołolecznictwie i kuchni.

Skład chemiczny

Korzeń łopianu zawiera m.in.:

inulinę (do 45%) — naturalny prebiotyk, regulujący poziom cukru i wspierający mikroflorę jelit,

olejek eteryczny, gorycze, śluzy, garbniki,

związki poliacetylenowe (działanie przeciwbakteryjne i przeciwgrzybicze),

sole mineralne: żelazo, magnez, fosfor, potas, cynk, krzem.

Właściwości lecznicze

Oczyszczające — wspomaga usuwanie toksyn, poprawia pracę nerek i skóry.

Hepatoprotekcyjne — korzystnie wpływa na wątrobę i wydzielanie żółci.

Przeciwcukrzycowe — dzięki inulinie pomaga regulować poziom glukozy.

Dermatologiczne — łagodzi trądzik, łuszczycę, egzemy; wzmacnia włosy i zapobiega ich wypadaniu.

Przeciwzapalne i antybakteryjne — wspiera gojenie stanów zapalnych skóry i błon śluzowych.

Trawienne — pobudza apetyt, łagodzi niestrawność, wspiera florę jelitową.

Zastosowanie

Wewnętrznie:

napary i odwary z korzenia (herbatki oczyszczające),

nalewki i ekstrakty wspierające wątrobę, trawienie i oczyszczanie organizmu.

Zewnętrznie:

płukanki i wcierki na włosy (łupież, osłabienie, wypadanie),

okłady i kąpiele przy chorobach skóry.

Kulinarnie:

młode korzenie, zbierane jesienią lub wiosną, mogą być gotowane i spożywane jak warzywo — w Japonii znane są jako gobo.

Przeciwwskazania

Nie stosować u kobiet w ciąży i karmiących piersią.

U osób uczulonych na rośliny astrowate może wywoływać reakcje alergiczne.

Długotrwałe kuracje należy prowadzić ostrożnie i z przerwami.

Podsumowanie

Korzeń łopianu większego to przykład rośliny, którą często mijamy jako zwykły chwast, a w rzeczywistości kryje ona ogromny potencjał leczniczy. Oczyszcza organizm, wspiera wątrobę, poprawia wygląd skóry i włosów, a także pomaga w regulacji cukru i metabolizmu. Dzięki temu pozostaje jednym z najbardziej wartościowych, choć nieco zapomnianych, polskich ziół.

Płukanka z korzenia łopianu to klasyk polskiego zielarstwa na wzmocnienie włosów, ograniczenie ich wypadania, przyspieszenie wzrostu i walkę z łupieżem.

Przepis na płukankę do włosów z łopianu większego

Składniki:

2 łyżki suszonego korzenia łopianu (albo ok. 40–50 g świeżego, drobno posiekanego)

500 ml wody

Przygotowanie:

Korzeń wsypać do garnuszka i zalać wodą.

Doprowadzić do wrzenia, a następnie gotować na małym ogniu ok. 10–15 minut.

Odstawić do naciągnięcia i ostygnięcia.

Przecedzić przez sitko lub gazę.

Zastosowanie:

Po umyciu włosów spłucz je przygotowanym odwarem (nie spłukuj już wodą).

Możesz też wcierać płukankę w skórę głowy bawełnianym wacikiem lub butelką z atomizerem.

Stosuj 2–3 razy w tygodniu przez kilka tygodni.

✨ Efekty:

wzmocnienie cebulek włosów,

zmniejszenie wypadania,

ograniczenie przetłuszczania,

łagodzenie podrażnień skóry głowy,

zdrowszy połysk włosów.

👉 Dla wzmocnienia efektu możesz dodać do odwaru:

liść pokrzywy — dodatkowe działanie wzmacniające,

skrzyp polny — więcej krzemionki dla włosów,

kilka kropli olejku rozmarynowego — pobudza krążenie w skórze głowy.

Rozdział 13
Drapacz lekarski- dziś prawie nieznany a wspiera trawienie i wątrobę

Chciałabym zabrać Cię w podróż do świata jednej z roślin, która choć na pierwszy rzut oka wydaje się niepozorna, kryje w sobie ogromne bogactwo — mowa o drapaczu lekarskim, znanym także jako oset błogosławiony.

Ta roślina o kolczastych liściach i złocistych kwiatach od wieków budziła szacunek wśród zielarzy i medyków. Jej nazwa „benedictus” — czyli „błogosławiony” — nie jest przypadkowa. Już w średniowieczu uważano, że została dana człowiekowi jako szczególny dar natury, mający wzmacniać zdrowie i chronić przed chorobami.

Zastosowania lecznicze drapacza lekarskiego są imponujące. Zawiera on gorzkie związki, takie jak knicyna i laktony seskwiterpenowe, które pobudzają trawienie, wspierają wątrobę i żołądek, a także poprawiają apetyt. Nie bez powodu dawniej podawano napary z tej rośliny rekonwalescentom oraz osobom osłabionym — miały one dodawać sił i wspierać proces zdrowienia.

Warto też wspomnieć, że drapacz lekarski odgrywał rolę w dawnych praktykach ludowych. Wierzono, że jego gorzki smak pomaga „przepędzić złe moce” z organizmu. Dziś wiemy, że gorycze roślinne to prawdziwe skarby fitoterapii — pobudzają wydzielanie soków żołądkowych i wspomagają trawienie w sposób całkowicie naturalny.

Jednakże — i to ważne podkreślenie — drapacz nie jest rośliną dla każdego. Jego intensywne działanie sprawia, że trzeba stosować go ostrożnie. Przeciwwskazaniem są choćby choroby wrzodowe, a kobiety w ciąży również powinny go unikać. To przypomnienie, że w zielarstwie, podobnie jak w życiu, najważniejsza jest równowaga i umiar.

Dziś drapacz lekarski jest rośliną rzadziej stosowaną, ustępując miejsca bardziej popularnym ziołom, jak mięta czy rumianek. A szkoda — bo w świecie, w którym nasze układy pokarmowe często cierpią z powodu pośpiechu, złej diety i stresu, właśnie takie gorzkie rośliny mogą nam pomóc odzyskać naturalną harmonię.

Dlatego ja bardzo często proponuję moim podopiecznym to cenne i wartościowe zioło.

Drogi czytelniku

drapacz lekarski uczy nas ważnej lekcji: to, co gorzkie, nie zawsze jest złe. Czasem w gorzkości kryje się lekarstwo, siła i odnowa. Dlatego warto sięgać po wiedzę naszych przodków i z szacunkiem korzystać z darów natury — bo każdy z nich, nawet najbardziej kolczasty, może być dla nas błogosławieństwem.

Rozdział poświęcony jest roślinie, której nazwa brzmi surowo — drapacz lekarski. Ale w tym surowym obliczu kryje się niezwykły sojusznik naszej wątroby.

Dlaczego właśnie wątroby?

Bo drapacz jest jednym z klasycznych ziołowych środków gorzkich. Zawiera substancje nazywane goryczami — przede wszystkim knicynę i laktony seskwiterpenowe. To właśnie one działają jak naturalny sygnał dla naszego organizmu: pobudzają receptory smaku gorzkiego, co uruchamia cały łańcuch reakcji.

Kiedy tylko poczujemy smak goryczy, nasze ciało przygotowuje się do trawienia — w żołądku zaczyna wydzielać się więcej soków, a wątroba wytwarza większą ilość żółci.

A żółć to klucz do pracy wątroby — oczyszcza organizm, emulguje tłuszcze, ułatwia ich rozkład i sprawia, że jedzenie nie zalega ciężarem w żołądku.

Warto dodać, że dawni zielarze mawiali: „gorzkość oczyszcza krew”. Dziś wiemy, że chodziło o wspieranie naturalnych procesów detoksykacyjnych wątroby, które są niezbędne, by cały organizm zachował równowagę.

Co więcej, drapacz lekarski wzmacnia także apetyt i dodaje energii. Był od wieków polecany rekonwalescentom — nie tylko po to, by zaspokoić głód, ale by ich ciało szybciej odzyskało siły.

Oczywiście, jak każde mocne zioło, wymaga rozwagi — nie powinien być stosowany przez osoby z wrzodami żołądka czy kobiety w ciąży. Ale użyty świadomie, staje się naturalnym sprzymierzeńcem układu trawiennego i wątroby.

Drogi miłośniku ziół i natury,

chciałabym zwrócić uwagę na roślinę, którą wszyscy dobrze znamy, choć często mijamy ją bez większego znaczenia. To przytulia czepna — niepozorna, delikatna, a zarazem niezwykle cenna dla naszego zdrowia.

Od wieków wykorzystywana jest w tradycyjnej fitoterapii jako ziele oczyszczające i wspierające naturalne procesy detoksykacji organizmu. Szczególne znaczenie ma jej zbawienny wpływ na wątrobę — organ, który nieustannie pracuje nad tym, aby oczyszczać nasz organizm i przywracać mu równowagę.

Przytulia, działając łagodnie, pomaga w regeneracji i odciążeniu wątroby, wspiera również układ limfatyczny, dzięki czemu wzmacnia nasze siły witalne. To właśnie takie rośliny — niepozorne, a pełne mocy — pokazują nam, że natura ma w sobie odpowiedź na wiele naszych potrzeb.

Zachęcam Was, by spojrzeć na przytulię z wdzięcznością i włączyć ją do codziennych kuracji ziołowych. Niech stanie się naszym sprzymierzeńcem w trosce o zdrowie i harmonię wewnętrzną.

Rozdział 14
Sok z głogu — ratunek dla serca i układu krążenia

Rozdział o roślinie niezwykłej, choć tak dobrze znanej i bliskiej — o głogu. Ten skromny krzew o białych kwiatach i czerwonych owocach od wieków towarzyszy człowiekowi nie tylko w krajobrazie, ale i w apteczce natury.

Dlaczego właśnie sok z głogu nazywany jest ratunkiem dla serca i układu krążenia?

Otóż głóg zawiera bogactwo flawonoidów, procyjanidyn, witamin i minerałów, które wspierają prawidłową pracę mięśnia sercowego. Sok z owoców tej rośliny poprawia ukrwienie serca, reguluje rytm jego pracy, działa lekko rozkurczowo na naczynia krwionośne i pomaga obniżać ciśnienie tętnicze. Jest jak balsam dla zmęczonego serca i naturalna tarcza dla całego układu krążenia.

Nie bez powodu nasi przodkowie mawiali: „Głóg sercu służy, a wiek przedłuży”.

W medycynie ludowej napary z kwiatów i owoców stosowano przy osłabieniu, zawrotach głowy, a także u osób starszych, które potrzebowały wsparcia w codziennym wysiłku. Dziś wiemy, że sok z głogu może łagodzić objawy niewydolności serca w początkowych stadiach, wspierać osoby z nadciśnieniem, a także pomagać w stanach napięcia nerwowego, gdzie stres uderza w serce i naczynia.

Warto podkreślić, że sok z głogu to nie tylko lekarstwo — to także napój wzmacniający, który możemy wprowadzić do codziennej diety. Naturalny, pełen energii i siły prosto z owoców natury.

Serce to nasz najcenniejszy skarb. Bez niego nie ma życia, a dbając o nie naturalnymi metodami, zyskujemy zdrowie i spokój. Sok z głogu to jeden z darów Matki Natury, który przypomina, że lekarstwo nie zawsze musi pochodzić z apteki — czasem wystarczy sięgnąć po to, co rośnie obok nas.

Dlatego zachęcam, aby odkryć moc głogu i wprowadzić go do swojej codzienności — bo w każdej kropli tego soku bije siła natury, która troszczy się o nasze serce.

Chciałabym napisać również, jak w prosty i naturalny sposób przygotować sok z głogu — rośliny, która od wieków znana jest ze swoich właściwości wspierających serce i układ krążenia.

Przede wszystkim wybieramy dojrzałe, czerwone owoce głogu. Najlepiej zbierać je jesienią — wtedy są pełne wartości odżywczych. Owoce dokładnie myjemy i oddzielamy od szypułek.

Teraz czas na przygotowanie. Można zrobić to na dwa sposoby:

na świeżo — owoce rozdrabniamy w sokowirówce albo wyciskarce i od razu pijemy sok. Taki jest najzdrowszy, ale trzeba go spożyć od razu lub w ciągu jednego–dwóch dni, trzymając w lodówce.

na gorąco — owoce wrzucamy do garnka, lekko rozgniatamy i podgrzewamy z odrobiną wody, aż puszczą sok. Następnie przecedzamy przez sito. Taki sok można przelać do wyparzonych butelek lub słoiczków i zapasteryzować — wtedy zachowa świeżość nawet kilka miesięcy.

Jeśli ktoś woli łagodniejszy smak, można dodać trochę miodu albo innego naturalnego słodzidła, ale pamiętajcie — nie przesadzajmy, bo moc głogu tkwi właśnie w jego naturalności.

A co z przechowywaniem?

Świeży sok z wyciskarki — 1–2 dni w lodówce.

Sok pasteryzowany — od kilku miesięcy do roku, przechowywany w chłodnym i ciemnym miejscu. Po otwarciu butelki czy słoika — najlepiej wypić w ciągu kilku dni.

I najważniejsze — sok z głogu pijemy regularnie, ale w rozsądnych ilościach. To naturalne wsparcie dla serca i krążenia, jednak traktujmy go jak skarb natury — z szacunkiem i umiarem.

Kiedy i jak stosować sok z głogu i czy wszyscy mogą go pić?

Sok z głogu to naturalny środek, który od wieków wspiera serce i krążenie. Najczęściej stosuje się go:

u osób dorosłych — przy osłabieniu serca, przy nadciśnieniu, w stanach przemęczenia, a także profilaktycznie dla poprawy pracy układu krążenia. Działa łagodnie, rozszerza naczynia krwionośne, poprawia dotlenienie mięśnia sercowego i koi układ nerwowy.

kiedy? — najlepiej pić go regularnie, małymi porcjami, np. 1–2 łyżki soku 2–3 razy dziennie, rozcieńczone w wodzie.

Ale pojawia się ważne pytanie: czy wszyscy mogą go pić?

Dorośli — tak, choć osoby przyjmujące leki na serce czy nadciśnienie powinny skonsultować się z naturopatą bądź lekarzem, żeby uniknąć niepożądanych interakcji.

Kobiety w ciąży i karmiące mamy — nie powinny stosować głogu bez konsultacji ze specjalistą, ponieważ brak jest wystarczających badań nad bezpieczeństwem w tym okresie.

Dzieci — głóg nie jest zalecany dla najmłodszych. To roślina o działaniu wyraźnie wpływającym na serce i krążenie, dlatego podawanie go dzieciom, zwłaszcza małym, nie jest wskazane. W starszym wieku ewentualnie tylko po wyraźnej decyzji naturopaty lub lekarza.

Podsumowując:

Sok z głogu to wartościowy i naturalny sprzymierzeniec dorosłego człowieka — wzmacnia serce, uspokaja, poprawia krążenie. Jednak nie jest dla wszystkich. Dzieci, kobiety w ciąży i osoby przewlekle chore powinny go unikać albo stosować wyłącznie pod kontrolą naturopaty.

Najważniejsze, by pamiętać, że nawet naturalne produkty mają swoje ograniczenia — i warto używać ich z rozwagą.

Kto nie powinien pić soku z głogu?

Choć głóg jest rośliną bardzo cenną dla serca, to nie każdy może po niego sięgać.

Nie jest też dobry dla osób z niskim ciśnieniem — bo mogą pojawić się zawroty głowy, osłabienie, a nawet omdlenia.

Nie zaleca się go kobietom w ciąży ani karmiącym mamom, bo nie ma badań, które potwierdziłyby bezpieczeństwo.

Nie jest też przeznaczony dla dzieci i młodzieży.

Trzeba też uważać, jeśli ktoś bierze leki uspokajające lub nasenne, bo głóg może je wzmocnić i wtedy łatwiej o nadmierną senność.

Dlatego zawsze przed rozpoczęciem picia soku z głogu warto zapytać naturopate lub farmaceutę — szczególnie jeśli ktoś przyjmuje leki na serce czy ciśnienie.

Rozdział 15
Uszy — szumy uszne — piszczenie w uszach- zapalenie ucha. Czy trzeba naprawdę biec od razu do lekarza?

Dlaczego powstają szumy uszne i czy mają związek z emocjami, które w sobie nosimy?

Szumy uszne, czyli tzw. tinnitus, to wrażenie słyszenia dźwięków, które w rzeczywistości nie mają swojego zewnętrznego źródła. Mogą przybierać formę piszczenia, buczenia, szelestu czy brzęczenia. Zjawisko to dotyka wielu osób na całym świecie i często stanowi poważne wyzwanie zdrowotne oraz psychiczne. Aby zrozumieć, dlaczego szumy uszne powstają, należy przyjrzeć się zarówno czynnikom biologicznym, jak i emocjonalnym, które mogą wpływać na ich odczuwanie.

Przyczyny biologiczne szumów usznych

Najczęściej źródłem problemu są uszkodzenia w obrębie narządu słuchu. Długotrwała ekspozycja na głośne dźwięki, np. podczas koncertów, pracy w hałaśliwym otoczeniu czy słuchania muzyki na słuchawkach, może prowadzić do uszkodzenia komórek słuchowych w uchu wewnętrznym. Innymi przyczynami bywają choroby ucha środkowego, nagromadzenie woskowiny, infekcje, urazy głowy, a także zaburzenia krążenia krwi. W pewnych przypadkach szumy uszne są też skutkiem naturalnego procesu starzenia się organizmu, gdy słuch stopniowo się pogarsza.

Związek szumów usznych z emocjami

Warto zauważyć, że szumy uszne nie zawsze są bezpośrednio związane z fizycznym uszkodzeniem narządu słuchu. Często ich nasilenie i sposób, w jaki je odbieramy, zależy od naszej psychiki i stanu emocjonalnego. Silny stres, lęk, przewlekłe napięcie czy brak odpoczynku mogą wzmacniać odczuwanie szumów. Mechanizm ten polega na tym, że nasz mózg, zamiast „odfiltrować” nieistotne bodźce, skupia się na nich jeszcze bardziej, co sprawia, że szum wydaje się intensywniejszy.

Niektórzy badacze uważają, że emocje mogą tworzyć błędne koło: szumy uszne powodują niepokój i frustrację, a te emocje z kolei nasilają problem. Dlatego w terapii tinnitus często stosuje się nie tylko metody medyczne, ale również psychologiczne — takie jak terapia poznawczo-behawioralna, trening relaksacyjny czy techniki mindfulness. Dzięki temu pacjent uczy się lepiej radzić sobie z własnymi emocjami i nie traktować szumów jako zagrożenia.

Szumy uszne są złożonym zjawiskiem, którego przyczyny mogą mieć podłoże biologiczne, ale ich nasilenie i wpływ na życie codzienne ściśle łączy się z emocjami. Człowiek zestresowany, przemęczony lub przeżywający silne emocje częściej doświadcza nasilonego odbierania tych dźwięków. Można więc powiedzieć, że szumy uszne są nie tylko problemem medycznym, ale również psychologicznym. Dlatego leczenie i łagodzenie objawów wymaga całościowego podejścia — zarówno dbania o zdrowie fizyczne, jak i o równowagę emocjonalną.

Piszczenie w uszach a złe emocje — jaki mają wpływ?

Piszczenie w uszach, zwane również szumem usznym, to dolegliwość, która dotyka wielu ludzi. Nie jest to dźwięk pochodzący z otoczenia, lecz odczucie, które powstaje w samym organizmie. Choć przyczyny piszczenia mogą być różne — od problemów ze słuchem, przez choroby układu krążenia, aż po skutki uboczne leków — coraz częściej mówi się również o związku pomiędzy szumami usznymi a stanem emocjonalnym człowieka.

Złe emocje jako czynnik nasilający problem

Emocje takie jak stres, lęk, złość czy smutek mają ogromny wpływ na nasze ciało. Kiedy jesteśmy zdenerwowani, organizm wydziela hormony stresu, a mięśnie — w tym te w obrębie głowy i szyi — napinają się. To napięcie może pogarszać krążenie krwi i zaburzać pracę układu nerwowego, co sprzyja nasilaniu się piszczenia w uszach. W wielu przypadkach osoby, które doświadczają silnych emocji negatywnych, odczuwają szumy bardziej intensywnie niż wtedy, gdy są spokojne i zrelaksowane.

Błędne koło emocji i szumów

Piszczenie w uszach samo w sobie może być uciążliwe i wywoływać frustrację. Jeśli ktoś stale słyszy nieprzyjemny dźwięk, zaczyna koncentrować się na nim, co prowadzi do większego napięcia nerwowego. W efekcie emocje negatywne nasilają objawy, a nasilone objawy potęgują złe emocje. Powstaje więc błędne koło, które trudno samemu przerwać.

Znaczenie równowagi psychicznej

Aby zmniejszyć wpływ złych emocji na piszczenie w uszach, ważne jest dbanie o równowagę psychiczną. Ćwiczenia relaksacyjne, spacery, odpowiednia ilość snu czy rozmowa z bliskimi mogą znacząco poprawić samopoczucie. W niektórych przypadkach pomocna jest też terapia psychologiczna, która uczy, jak radzić sobie z negatywnymi emocjami i nie skupiać się obsesyjnie na dolegliwości.

Piszczenie w uszach i złe emocje są ze sobą ściśle powiązane. Negatywne uczucia mogą nasilać objawy, a same szumy uszne pogłębiają stres i frustrację. Dlatego w walce z tą dolegliwością ważne jest nie tylko leczenie ale również troska o zdrowie psychiczne. Utrzymanie spokoju i pozytywnego nastawienia pozwala lepiej radzić sobie z piszczeniem w uszach i ograniczać jego wpływ na codzienne życie.

Higiena uszu a zapalenie ucha

Uszy to bardzo ważna część naszego ciała — dzięki nim słyszymy muzykę, śmiech przyjaciół czy ulubione seriale. Jednak, jak to z każdą częścią ciała bywa, trzeba o nie odpowiednio dbać. W przeciwnym razie mogą się zbuntować i „odwdzięczyć” nam się niezbyt przyjemnym zapaleniem.

Dlaczego higiena uszu jest taka ważna?

W uchu gromadzi się woskowina. I chociaż brzmi to mało atrakcyjnie, ma ona swoją ważną rolę — chroni ucho przed brudem, bakteriami i przesuszeniem. Problem zaczyna się wtedy, gdy ktoś postanowi „czyścić” uszy zbyt często i zbyt głęboko, np. patyczkami higienicznymi. Wtedy zamiast pomóc, można zrobić krzywdę — wepchnąć woskowinę jeszcze głębiej, podrażnić skórę albo nawet uszkodzić błonę bębenkową. A to prosta droga do infekcji.

Skąd się bierze zapalenie ucha?

Zapalenie ucha najczęściej powstaje wtedy, gdy bakterie lub wirusy dostaną się do środka i znajdą tam dobre warunki do rozwoju. Objawia się bólem, czasem gorączką i ogólnym kiepskim samopoczuciem. Zdarza się też po kąpieli w basenie czy jeziorze, kiedy woda długo zalega w uchu. Dlatego niektórzy nazywają to żartobliwie „uchem pływaka”.

Jak dbać o uszy, żeby nie chorowały?

Najważniejsze jest, żeby nie przesadzać z czyszczeniem. Uszy są trochę jak mieszkanie z funkcją samosprzątania — radzą sobie same, a my musimy tylko pilnować, żeby nie przeszkadzać. Wystarczy myć ucho zewnętrzne podczas kąpieli i osuszać je ręcznikiem. Patyczków lepiej używać do… malowania plakatów niż do wkładania ich do kanału słuchowego.

Higiena uszu ma ogromne znaczenie, ale musi być mądra i delikatna. Zamiast przesadzać z czyszczeniem, lepiej zaufać naturze. Wtedy nasze uszy odwdzięczą się nam brakiem bólu i dobrym słuchem. A jeśli jednak pojawi się zapalenie — warto odwiedzić naturopatę lub lekarza, bo on już wie, jak dogadać się z tymi czasami kapryśnymi organami.

Babcine stare sposoby na ból ucha

Każdy z nas zna swoją babcię — a babcie mają to do siebie, że na każdą dolegliwość znajdą złoty sposób. Boli brzuch? „Napij się herbatki z rumianku”. Drapanie w gardle? „Mleko z miodem i czosnkiem”. A co, jeśli boli ucho? Tutaj zaczyna się prawdziwa magia domowych wynalazków.

Cebula — królowa w kuchni i apteczce

Pierwsze miejsce zajmuje oczywiście cebula. Babcie wierzą, że cebula potrafi wszystko — i zupa z niej, i syrop na kaszel, i nawet plasterek do ucha. Niektórzy wkładali do ucha watkę nasączoną sokiem z cebuli, inni całe ciepłe kawałki. Pachniało to tak, że potem sąsiedzi już wiedzieli, kto ma infekcję, ale najważniejsze że działało!

Ciepły termofor — babciny grzejnik

Drugi sposób to ciepło. Babcie mówiły: „przyłóż termofor, to przejdzie”. Problem w tym, że w czasach, gdy termoforów nie było, zastępowały go gorące ziemniaki zawinięte w ściereczkę. Czy to miało sens? Pewnie tyle samo co oglądanie serialu dla poprawy humoru — działało, bo człowiek wierzył, że działa. Magia przyciągania.

Olej, czosnek i inne wynalazki

Były też bardziej odważne metody. Kropla ciepłego oleju do ucha? Proszę bardzo. A czasem nawet olej z dodatkiem czosnku. Efekt uboczny: człowiek pachniał jak pizzeria, ale ból ustępował. Babcia zawsze powtarzała: „Jak czosnek nie pomoże, to już tylko doktor”.

Magia wiary w babcię

Czy te sposoby były naprawdę skuteczne? Oczywiście że tak. Część działała dzięki temu, że ciepło rzeczywiście łagodzi ból, a cebula ma właściwości przeciwzapalne. Ale najważniejsze było to, że babcia stała obok, przykrywała kocem i mówiła: „Nie martw się, zaraz będzie lepiej”. A takie słowa leczą szybciej niż niejedna tabletka.

Babcine sposoby na ból ucha może i czasem pachniały jak obiad w kuchni, ale były pełne troski i miłości. Dziś częściej wybieramy wizytę u lekarza i apteczne krople, jednak w sercu nadal pamiętamy te stare metody. Bo kto wie — może właśnie w tej cebuli i gorącym ziemniaku była ukryta największa moc: moc babcinej wiary, że zawsze znajdzie się sposób na całe zło.

Rozdział 16
Czym się różni zakwaszenie żołądka od zakwaszenia organizmu. A może to jedno i to samo znaczenie?

Czym się różni zakwaszenie żołądka od zakwaszenia organizmu?

Kiedy mówimy o „zakwaszeniu”, często wrzuca się do jednego worka dwa zupełnie różne pojęcia: kwaśne środowisko w żołądku oraz równowaga kwasowo-zasadowa całego organizmu. A to nie to samo.

1. Zakwaszenie żołądka

Żołądek z natury ma być kwaśny. Produkuje kwas solny, który spełnia trzy kluczowe funkcje:

— rozkłada białka i przygotowuje je do dalszego trawienia,

— umożliwia wchłanianie minerałów i witaminy B12,

— działa jak bariera ochronna przed bakteriami i grzybami.

Jeśli mamy za mało kwasu w żołądku, pojawiają się problemy: odbijanie, wzdęcia, ciężkość po posiłku, niedobory składników odżywczych. Co ciekawe, objawy te często mylimy z „nadkwasotą”, a w praktyce wynikają z niedokwaszenia, czyli zbyt słabego zakwaszenia żołądka.

2. Zakwaszenie organizmu

To zupełnie inna sprawa. Nasza krew musi mieć bardzo stabilne pH — około 7,35–7,45. Jeśli spadnie poniżej albo wzrośnie powyżej, życie byłoby zagrożone. Organizm ma więc skomplikowane systemy buforowe: nerki, płuca, krew — one czuwają, żeby pH było w normie.

Co więc kryje się pod popularnym hasłem „zakwaszenie organizmu”? Najczęściej mówimy o przewlekłym przeciążeniu metabolizmem: zbyt dużo cukru, mięsa, nabiału, używek, stresu, mało ruchu i odpoczynku. Wtedy powstaje więcej kwaśnych produktów przemiany materii, a organizm musi je zneutralizować. Jeśli trwa to długo, zaczynamy odczuwać skutki: przewlekłe zmęczenie, bóle mięśni, podatność na infekcje, gorszy wygląd skóry czy włosów. To nie jest kliniczna „kwasica metaboliczna” znana z medycyny, tylko bardziej subtelne, ale realne przeciążenie.

3. Co na to zioła i styl życia?

I tutaj wchodzimy w naszą dziedzinę — fitoterapię. Zioła mogą wspierać oba aspekty:

Na żołądek: piołun, bylica, tatarak czy gorzkniki pobudzają wydzielanie soków trawiennych. Dzięki nim żołądek lepiej zakwasza treść pokarmową.

Na odciążenie organizmu: pokrzywa, mniszek lekarski, skrzyp czy brzoza działają moczopędnie i wspierają nerki w usuwaniu nadmiaru metabolitów. Melisa i lipa zmniejszają wpływ stresu, a zioła wspierające wątrobę — jak ostropest czy karczoch — ułatwiają oczyszczanie.

4. Podsumowanie

Zakwaszenie żołądka — to naturalne, zdrowe i potrzebne.

Zakwaszenie organizmu — to przenośne określenie na stan, w którym styl życia i dieta wytwarzają więcej kwaśnych obciążeń, niż ciało może łatwo zneutralizować.

Dlatego nie chodzi o to, żeby walczyć z kwasem w żołądku, ale raczej o to, by wspierać naturalną równowagę całego organizmu: zdrową dietą, ruchem, spokojem i — oczywiście — ziołami.”

„Zioła wspierające zakwaszenie żołądka”

chciałabym zwrócić uwagę na temat często pomijany — prawidłowe zakwaszenie żołądka. Wbrew obiegowym opiniom, wiele problemów trawiennych, wzdęć czy refluksu nie wynika z nadmiaru, ale właśnie z niedoboru kwasu solnego.

W ziołolecznictwie od wieków stosowano zioła goryczkowe i wspierające wydzielanie soków trawiennych. Do najważniejszych należą:

Korzeń mniszka lekarskiego

Korzeń cykorii

Ziele piołunu — w bardzo małych ilościach

Ziele tysiącznika

Liść mięty pieprzowej — dla równowagi smaku

Kłącze tataraku

Jak przygotować mieszankę?

Można wykonać prostą kompozycję:

korzeń mniszka — 2 części

korzeń cykorii — 2 części

ziele tysiącznika — 1 część

liść mięty — 1 część

Sposób przygotowania:

1 łyżkę mieszanki (ok. 2–3 g) zalać szklanką wrzątku, przykryć i parzyć 10 minut. Pić 15–20 minut przed posiłkiem, najlepiej 2–3 razy dziennie.

Wskazówki praktyczne

Zioła goryczkowe działają już w jamie ustnej — warto chwilę potrzymać napar w ustach, by pobudzić receptory smaku gorzkiego.

Piołun i tatarak są bardzo mocne — używamy ich w małych proporcjach lub pojedynczo, w krótkich kuracjach.

Regularne picie naparów nie tylko wspiera zakwaszenie żołądka, ale również poprawia apetyt i ogólną kondycję układu pokarmowego.

„Zioła o działaniu zakwaszającym w tradycyjnej naturopatii”

W tradycji zielarskiej wiele roślin kojarzono z „zakwaszaniem” organizmu, głównie ze względu na ich smak kwaśny, obecność kwasów organicznych i wpływ na trawienie.

Do najczęściej stosowanych należą:

Kwiat hibiskusa — bogaty w kwasy organiczne, szczególnie kwas hibiskusowy i jabłkowy; stosowany w formie naparu (1 łyżeczka suszu na szklankę wrzątku, parzyć 10 minut).

Owoc dzikiej róży– źródło witaminy C i kwasów organicznych; najlepiej macerować (1 łyżka owoców rozdrobnionych na szklankę letniej wody, zostawić na kilka godzin).

Owoc berberysu — tradycyjnie dodawany do napojów i potraw jako naturalny „zakwaszacz”; używać w formie naparu lub jako dodatek do kiszonek.

Owoc żurawiny– wspomaga układ moczowy i zakwasza smakowo; można pić sok lub napar z suszonych owoców.

Szczaw i szczawik zajęczy– w zielarstwie ludowym stosowane świeże liście, ze względu na kwas szczawiowy.

Proporcje i przygotowanie (przykładowa mieszanka naparu „zakwaszającego”):

hibiskus — 2 części,

owoc róży — 2 części,

owoc żurawiny — 1 część,

liść mięty pieprzowej — 1 część (dla złagodzenia smaku).

1 łyżkę mieszanki zalać szklanką wrzątku, parzyć 10 minut pod przykryciem. Pić 1–2 razy dziennie.

Takie zioła nie zmieniają pH krwi, ale wspierają trawienie, mikroflorę jelitową i mają działanie odświeżające oraz wzmacniające. W ziołolecznictwie mówi się więc raczej o „zakwaszającym smaku” i jego korzyściach niż o dosłownym zakwaszeniu organizmu.

Rozdział 17
Łuszczyca-zmora dzisiejszych czasów

Łuszczyca to choroba, która coraz częściej dotyka ludzi w dzisiejszych czasach. Choć nie jest chorobą zakaźną, jej przebieg bywa uciążliwy i obciążający zarówno dla ciała, jak i psychiki. Szacuje się, że cierpi na nią kilka procent populacji, a liczba przypadków stale rośnie. Dlaczego? Winowajcami są przede wszystkim tempo współczesnego życia, przewlekły stres, nieprawidłowa dieta, a także zanieczyszczenie środowiska i osłabienie układu odpornościowego.

Łuszczyca objawia się zmianami skórnymi – zgrubieniami, zaczerwienieniem, łuszczeniem – ale w rzeczywistości jest chorobą całego organizmu. To sygnał, że w środku toczy się stan zapalny, że organizm nie radzi sobie z równowagą. Dlatego tak ważne jest podejście holistyczne.

I tu właśnie z pomocą przychodzi zielarstwo. Rośliny od wieków wspierały człowieka w leczeniu chorób przewlekłych. W przypadku łuszczycy możemy mówić o kilku kierunkach wsparcia:

Zioła oczyszczające krew i wspierające wątrobę – jak łopian, mniszek lekarski czy fiołek trójbarwny. Pomagają usuwać toksyny i wspierają narządy filtrujące.

Zioła o działaniu przeciwzapalnym i łagodzącym — nagietek, rumianek, aloes czy dziurawiec. Mogą być stosowane zarówno wewnętrznie, jak i w formie maści i okładów.

Rośliny wzmacniające układ odpornościowy — jeżówka purpurowa, czystek, dzika róża. Dzięki nim organizm lepiej radzi sobie z nawrotami choroby.

Zioła uspokajające — melisa, passiflora, lipa — ponieważ stres jest jednym z najważniejszych czynników zaostrzających objawy łuszczycy.

Nie możemy też zapominać o diecie — ograniczenie cukru, alkoholu i żywności przetworzonej, a zwiększenie udziału warzyw, owoców i kwasów omega-3 może wspierać terapię równie skutecznie jak zioła.

Łuszczyca to zmora współczesnych czasów, ale też wyzwanie i szansa. Szansa, by przypomnieć sobie, że człowiek nie jest oderwany od natury. Leczenie nie polega tylko na walce z objawami, ale na przywracaniu harmonii w całym organizmie — i w tym właśnie tkwi moc zielarstwa.

Zioła wspierające w łuszczycy – praktyczne receptury

Łuszczyca, jako choroba przewlekła, wymaga cierpliwości i systematyczności. W leczeniu fitoterapeutycznym stosujemy zioła o działaniu oczyszczającym, przeciwzapalnym, uspokajającym i regenerującym skórę. Chciałabym dziś przedstawić kilka praktycznych receptur, które można stosować zarówno wewnętrznie, jak i zewnętrznie.

1. Mieszanka oczyszczająca krew i wspierająca wątrobę

Stosowanie wewnętrzne – napar/odwar do picia.

Składniki na 1 porcję mieszanki:

korzeń łopianu – 30 g

ziele fiołka trójbarwnego – 30 g

korzeń mniszka lekarskiego – 20 g

ziele skrzypu polnego – 20 g

Przygotowanie i stosowanie:

1 łyżkę mieszanki zalać szklanką wrzątku, parzyć 20 minut pod przykryciem.

Pić 2–3 razy dziennie przed posiłkiem.

Kuracja minimum 6 tygodni, potem miesiąc przerwy i można powtórzyć.

Działa oczyszczająco, wspiera wątrobę i nerki, reguluje procesy metaboliczne, zmniejszając nasilenie zmian skórnych.

2. Mieszanka przeciwzapalna i uspokajająca

Stosowanie wewnętrzne – redukcja stresu, który nasila łuszczycę.

Składniki:

liść melisy – 40 g

kwiat lipy – 30 g

ziele serdecznika – 20 g

szyszki chmielu – 10 g

Przygotowanie i stosowanie:

1 łyżkę mieszanki zalać szklanką wrzątku, parzyć 15 minut.

Pić 1–2 razy dziennie, najlepiej wieczorem.

Działa kojąco, poprawia sen, zmniejsza napięcie nerwowe, a to przekłada się na łagodniejszy przebieg łuszczycy.

3. Maść z nagietka i dziurawca

Stosowanie zewnętrzne na zmienione miejsca.

Składniki:

kwiat nagietka – 30 g

ziele dziurawca – 30 g

masło shea lub smalec gęsi / ewentualnie olej kokosowy – 100 g

Przygotowanie:

Zioła zalać tłuszczem i podgrzewać w kąpieli wodnej przez 1–2 godziny (temp. max 70°C).

Przecedzić, przelać do słoiczka, pozostawić do zastygnięcia.

Smarować 2–3 razy dziennie miejsca zmienione chorobowo.

Łagodzi świąd, przyspiesza gojenie i regenerację skóry.

4. Kąpiele ziołowe

Świetne wsparcie przy dużych zmianach.

Składniki na 1 kąpiel:

kora dębu – 50 g

ziele krwawnika – 50 g

kwiat rumianku – 50 g

Przygotowanie:

Zioła zalać 2 litrami wody, gotować 15 minut.

Odcedzić i wlać do wanny z ciepłą wodą.

Kąpiel trwać powinna 15–20 minut, 2–3 razy w tygodniu.

Działa przeciwzapalnie, zmniejsza świąd i łuszczenie.

5. Olejowe wcierki

Prosta metoda nawilżenia i regeneracji skóry.

Olej lniany, konopny lub z wiesiołka – wcierać w zmienione miejsca 1–2 razy dziennie.

Można wzbogacić kilkoma kroplami olejku z drzewa herbacianego lub lawendowego.

Łuszczycę  można „wyleczyć” ale nie w krótkim czasie. Zioła pomagają łagodzić objawy,  wydłużać okresy remisji i poprawiać komfort życia. Kluczowe są: regularność, cierpliwość i podejście całościowe – obejmujące dietę, styl życia i wsparcie ziołowe.

Trzeba naprawdę konkretnie od A do Z się przyłożyć aby zażegnać problem.

Łuszczyca to jedna z najczęściej występujących przewlekłych chorób skóry. Od lat trwa dyskusja: czy jest to choroba genetyczna, czy raczej efekt czynników środowiskowych i stylu życia?

Naukowcy są zgodni, że łuszczyca ma silne podłoże genetyczne – czyli skłonność do jej wystąpienia można odziedziczyć. Wykazano, że jeśli jeden z rodziców choruje, ryzyko u dziecka wynosi około 10–20%, a jeśli oboje rodzice – nawet 50–70%. Zidentyfikowano też kilkanaście genów związanych z łuszczycą, przede wszystkim gen HLA-Cw6, który odpowiada za nieprawidłową reakcję układu odpornościowego i skłonność do stanów zapalnych.

Ale to nie oznacza, że geny przesądzają o wszystkim. Wielu ludzi ma predyspozycję, a mimo to nigdy nie zachoruje. Dlaczego? Ponieważ do uaktywnienia choroby potrzebne są tzw. czynniki wyzwalające. Należą do nich:

🍀stres,

🍀infekcje, np. angina paciorkowcowa,

🍀leki (np. niektóre beta-blokery czy środki przeciwzapalne),

🍀urazy skóry,

🍀nieprawidłowa dieta i używki,

🍀a nawet zmiany hormonalne.

Można więc powiedzieć, że łuszczyca to choroba o podłożu genetycznym, ale uwarunkowana środowiskowo. Dziedziczymy skłonność, lecz przebieg i nasilenie objawów zależą w dużym stopniu od stylu życia, otoczenia i ogólnej odporności organizmu.

To właśnie dlatego tak duże znaczenie ma  profilaktyka, redukcja stresu, dieta i wspomaganie organizmu naturalnymi metodami, w tym ziołami. Zielarstwo może odegrać ogromną rolę w łagodzeniu skutków tej choroby – wspierać odporność, zmniejszać stan zapalny i poprawiać komfort życia pacjentów.

Podsumowując: łuszczyca jest chorobą genetyczną ale geny są tylko fundamentem. To od stylu życia i czynników środowiskowych zależy, czy choroba się ujawni i jak mocno będzie doskwierać.

Rozdział 18
Najczęściej zadawane pytania od moich podopiecznych

Pytanie: Czy udało się kogoś wyciągnąć pani z nowotworu piersi?

Odpowiedź: jak najbardziej tak. Kilkaset kobiet i dziewcząt. Rak piersi wcale nie oznacza wyroku tak jak niektórzy myślą. Najważniejsze jest podejście i psychika. To jest tak naprawdę 70% sukcesu. A 30% to moje działania bioenergoterapią które są konieczne dwa razy w miesiącu oraz suplementacja i odpowiednia dieta oraz okłady z olejku rycynowego indyjskiego 4 razy w tygodniu.  Prawie każdy rak piersi można uzdrowić a zwłaszcza gdy jest to początek drogi z tą przypadłością. Ale najważniejsze jest pozytywne nastawienie i wiara w sukces.

Pytanie: czy można cofnąć wadę wzroku lub naprawić wzrok który od 10 lat się pogarsza?

Odpowiedź: oczywiście że można. Wystarczy stosować moje krople do oczu które są niezastąpione w tej tematyce. Po pierwsze oczy trzeba odżywić, po drugie odpowiednio nawilżać a po trzecie również ważna jest dieta i ćwiczenia. Jeżeli chodzi o mocniejszą wadę wzroku pomogą również działania bioenergoterapią.

Pytanie:  A bioenergoterapia jest odpowiednia dla zwierząt?

Odpowiedź: szczerze mówiąc bardziej znam się na ludziach niż na zwierzętach ale nie ukrywam że lubię pracę ze zwierzętami. A to dlatego że zwierzęta nie mają blokad. Przyjmują energię bardzo dobrze a przede wszystkim zwierzęta mają bardzo dobrą intuicję i wiedzą że w ten sposób można im pomóc. I tak, jak najbardziej bioenergoterapia jest odpowiednia dla zwierząt, tak jak dla każdej żyjącej istoty.

Pytanie: Co mogę zrobić aby zapobiec przeziębieniu gdy czuję że już coś mnie pomału łapie?

Odpowiedź: odpowiedź jest bardzo prosta, można zastosować węgiel aktywowany co 5 godzin po 7 tabletek przez dwa dni. Siedem tabletek węgla aktywowanego na wagę od 70 do 90 kg.

Najważniejsze jest aby podczas przyjmowania węgla aktywowanego dużo pić. Węgiel nie można przedawkować i bez obaw można go przyjmować. A pije się dużo wody dlatego aby nie było zatwardzenia. Już niejedna osoba się przekonała jak działa tak prosty sposób.

Pytanie: jak mogę sama się oczyszczać energetycznie w warunkach domowych?

Odpowiedź: Oczyszczanie czakr można, samodzielnie wykonać w domu. Wystarczy wykonać sobie kąpiel oczyszczającą.

Sposób przygotowania:

Napełniamy wannę wodą letnią, do wody dodajemy, dwie szklanki soli niejodowanej, walickiej lub kłodawskiej.

Ważne aby sól była niejodowana. Taką kąpiel solną bierzemy max 15 minut. Po 15 minutach, spłukujemy się czystą bieżącą wodą i osuszamy ręcznikiem. Ważne aby podczas takiej kąpieli, nie używaj żadnych płynów ani żeli myjących.

Pytanie: W jaki sposób mogę wzmocnić serce które czasami mi dokucza?

Odpowiedź: przede wszystkim zmienić dietę oraz zrezygnować z cukru i pszenicy, ponieważ bardzo często przez te dwie substancje zapychają się żyły. Dwa razy dziennie po 25 ml spożywać soku z głogu 100%. Uziemiać się czyli chodzić boso po ziemi i trawie minimum 15 minut dziennie, zbawienny wpływ ma uziemianie się na krążenie.

Pytanie: kiedy należy się odrobaczać?

Odpowiedź: zawsze podczas pełni księżyca ponieważ w tym czasie pasożyty z całego organizmu schodzą do jelit aby się rozmnażać i dlatego to jest najlepszy okres aby zacząć kurację odrobaczania.

Pytanie: jestem osobą dorosłą i choruję na cukrzycę czy jest jakaś mieszanka ziół która ureguluje wysoki cukier? Abym nie musiała brać insuliny?

Odpowiedź: mieszanka ziół dla chorych na cukrzycę:

25 g rutwicy lekarskiej

25 g owocni fasoli

20 g liści borówki Czernicy

20 g pokrzywy

5 g szałwii

5 g korzenia mniszka lekarskiego

Dwie łyżeczki przygotowanej mieszanki ,zalać 200 ml przegotowanej wody w temperaturze 95 stopni. Pozostawić pod przykryciem przez 15 minut. Odcedzić. Pić dwa razy dziennie po jednej szklance.

Pytanie: Czy ziemia okrzemkowa też ma datę ważności do spożycia?

Odpowiedź: Ziemia okrzemkowa do spożycia nie ma daty ważności, ponieważ jest to minerał, który jest bardzo trwały i trwa milionów lat. Ważne jest jednak, aby przechowywać ją w suchym miejscu.

Pytanie: Kupić kwiat czerwonej  koniczyny czy lepiej zioła całe czerwonej koniczyny ?

Odpowiedź: kwiaty lepsze, ponieważ zawierają najwyższe stężenie cennych składników.

Rozdział 19
Ekstrakt wrośniaka różnobarwnego i jego cenne właściwości lecznicze

Chciałabym zwrócić uwagę na niezwykły grzyb – wrośniaka różnobarwnego, znanego też jako Coriolus versicolor albo „Turkey Tail”. To grzyb, który od setek lat był stosowany w medycynie ludowej, a dziś potwierdzają jego działanie także badania naukowe.

Najprościej mówiąc – wzmacnia i odbudowuje odporność. Pomaga nam lepiej bronić się przed infekcjami – tymi codziennymi, jak przeziębienia czy grypa, ale i tymi poważniejszymi, które mocno osłabiają organizm.

Stosuje się go jako wsparcie przy:

👉chorobach płuc i dróg oddechowych,

👉problemach z jelitami i trawieniem,

👉chorobach wątroby,

👉a także jako dodatek w terapii onkologicznej, bo pomaga układowi odpornościowemu walczyć z chorobą i szybciej dochodzić i wracać do sił.

To grzyb, który nie działa cudownie z dnia na dzień, ale systematycznie wzmacnia nas od środka, dodaje energii i wspiera regenerację organizmu.

Dlatego warto go stosować zarówno profilaktycznie – kiedy chcemy być zdrowsi i odporniejsi – jak i wtedy, gdy potrzebujemy dodatkowej siły w chorobie czy w czasie rekonwalescencji.

Wrośniak różnobarwny to po prostu naturalny sprzymierzeniec naszej odporności.

Chciałabym zwrócić uwagę na niezwykle cenny surowiec zielarski – ekstrakt z wrośniaka różnobarwnego, grzyba szeroko występującego również w naszej strefie klimatycznej.

Wrośniak różnobarwny znany jest przede wszystkim z obecności polisacharydów i polisacharydopeptydów, takich jak PSK (krestyna) oraz PSP (polisacharydopeptyd). Substancje te:

👉wzmacniają układ odpornościowy, aktywując limfocyty T, komórki NK i makrofagi,

👉wykazują działanie przeciwwirusowe i przeciwbakteryjne,

👉wspierają organizm w trakcie i po terapii onkologicznej, poprawiając tolerancję leczenia,

👉działają antyoksydacyjnie, chroniąc komórki przed stresem oksydacyjnym,

👉wspierają mikroflorę jelitową, pełniąc rolę naturalnych prebiotyków.

W tradycyjnej medycynie chińskiej grzyb ten stosowany był od stuleci w chorobach przewlekłych, osłabieniu organizmu czy infekcjach dróg oddechowych. Dziś potwierdzają to także liczne badania kliniczne, zwłaszcza w Japonii i Chinach, gdzie ekstrakty standaryzowane z wrośniaka są oficjalnie stosowane jako preparaty wspomagające terapię nowotworową.

Warto więc pamiętać, że wrośniak różnobarwny to nie tylko piękny grzyb naszych lasów, ale również naturalny sprzymierzeniec odporności i regeneracji organizmu.

Ekstrakt z wrośniaka różnobarwnego, zawiera szereg bioaktywnych substancji, które nadają mu właściwości lecznicze. Najważniejsze grupy związków to:

✅ Składniki aktywne ekstraktu:

Polisacharydy (β-glukany) – główne związki immunomodulujące, stymulują układ odpornościowy.

Polisacharydopeptydy (PSP i PSK/krestyna) – unikalne kompleksy białkowo-cukrowe, badane pod kątem działania przeciwnowotworowego i immunostymulującego.

Fenole i flawonoidy – naturalne antyoksydanty, neutralizujące wolne rodniki.

Sterole – wspierające równowagę metaboliczną i odporność.

Triterpeny – o potencjale przeciwzapalnym i ochronnym.

Peptydy i białka – niektóre wykazują właściwości przeciwdrobnoustrojowe.

Prebiotyczne włókna – wspierające zdrową mikroflorę jelit.

📌 Właściwości wynikające ze składu:

Immunostymulacja (aktywacja limfocytów T, komórek NK, makrofagów).

Działanie przeciwnowotworowe wspomagające (PSK i PSP stosowane są w Japonii i Chinach jako leki uzupełniające terapię onkologiczną, również coraz bardziej popularny w Polsce).

Działanie przeciwzapalne i antyoksydacyjne.

Wsparcie mikrobioty jelitowej – polisacharydy działają prebiotycznie.

Właściwości przeciwwirusowe i przeciwbakteryjne.

U moich podopiecznych zaobserwowałam że stosowanie ekstraktu z wrośniaka daje bardzo korzystne i pozytywny wpływ na przywrócenie zdrowia oraz podniesienie odporności. Na 100 osób, poprawa zdrowia wystąpiła u 95 osób.

Rozdział 20
Choroba Huntingtona — co to jest i jakie są pierwsze objawy?

Choroba Huntingtona to rzadka, dziedziczna choroba mózgu. Oznacza to, że jeśli ktoś w rodzinie ma tę chorobę, istnieje ryzyko że może ona wystąpić także u jego dzieci. Przyczyną jest uszkodzenie materiału genetycznego, które powoduje powolne obumieranie niektórych komórek nerwowych w mózgu. Choroba rozwija się stopniowo i najczęściej pojawia się u osób dorosłych, między 30. a 50. rokiem życia. Z biegiem lat prowadzi do poważnych problemów z poruszaniem się, myśleniem i zachowaniem.

Na początku objawy mogą być bardzo subtelne, dlatego łatwo je pomylić z innymi dolegliwościami. Do wczesnych oznak należą:

— drobne, mimowolne ruchy — np. lekkie drżenia dłoni, tiki, nieskoordynowane ruchy palców czy ramion,

— zmiany w nastroju i zachowaniu — rozdrażnienie, nerwowość, wybuchy złości albo przeciwnie: smutek i apatia,

— problemy z koncentracją i pamięcią — trudności w skupieniu się na zadaniach, zapominanie słów, gubienie wątku rozmowy,

— niepewność ruchów — lekkie potykanie się, niezgrabność, utrata płynności w chodzeniu,

— problemy z mową — wypowiadanie słów mniej wyraźnie niż dawniej.

Na tym etapie osoba chora zazwyczaj nadal funkcjonuje samodzielnie, ale te drobne zmiany zaczynają przeszkadzać w codziennym życiu.

Warto pamiętać, że choroba Huntingtona postępuje powoli i początkowe objawy mogą być niezauważalne zarówno dla chorego, jak i dla jego bliskich. Dlatego tak ważne jest, by nie lekceważyć nietypowych zmian zachowania czy ruchów, szczególnie gdy w rodzinie były już przypadki tej choroby.

Jak w naturalny sposób wspierać osoby z chorobą Huntingtona?

Choroba Huntingtona to trudne schorzenie, które niszczy komórki mózgu i z biegiem czasu powoduje problemy z poruszaniem się, pamięcią i nastrojem. Niestety, nie ma jeszcze lekarstwa, które mogłoby zatrzymać chorobę. Ale istnieją naturalne sposoby, które mogą pomóc choremu czuć się lepiej i dłużej zachować sprawność.

Zdrowa dieta dla mózgu – bardzo ważne są produkty bogate w antyoksydanty, które chronią komórki nerwowe przed uszkodzeniem. Znajdziemy je w owocach jagodowych (borówki, aronia, jagody), w warzywach zielonych, orzechach i dobrej jakości olejach roślinnych, np. lnianym czy oliwie.

Zioła wspomagające układ nerwowy — w tradycji ziołolecznictwa często stosuje się:

— miłorząb japoński (ginkgo biloba) — poprawia krążenie w mózgu i wspiera pamięć,

— melisę i lawendę — pomagają wyciszyć nerwy i łagodzić stany lękowe,

— dziurawiec — wspiera nastrój, ale trzeba pamiętać, że wchodzi w interakcje z lekami,

— ashwagandhę i różeńca górskiego — rośliny adaptogenne, które pomagają organizmowi radzić sobie ze stresem.

Aktywność fizyczna i umysłowa – lekkie ćwiczenia, spacery, joga czy tai chi pomagają utrzymać sprawność ruchową i równowagę. Ważne jest także ćwiczenie pamięci – krzyżówki, gry planszowe, czytanie na głos.

Wsparcie emocjonalne i relaks – chorzy często cierpią na zmiany nastroju, dlatego ogromną rolę odgrywa spokojna atmosfera, kontakt z naturą, muzyką i technikami relaksacyjnymi.

Możemy wzmocnić mózg i ciało chorego, zmniejszyć objawy i poprawić jakość życia. Właśnie w tym miejscu ziołolecznictwo, zdrowa dieta i naturalne metody wspierające mają swoje ogromne znaczenie.

W Swojej karierze miałam tylko jedną osobę z tą chorobą huntingtona, za pomocą ustawienia ziół oraz suplementacji i diety a także działania bioenergoterapią raz w miesiącu. Osiągnęliśmy opóźnienie dalszych efektów u chorego o 10 lat. Po czterech miesiącach od działań bioenergoterapią choroba się zatrzymała. Funkcje mózgu zostały wzmocnione i osoba z tą poważną chorobą mogła funkcjonować na co dzień. Zatrzymaliśmy po prostu postęp choroby. Wyniki naprawdę były zadowalające.

Co ma wpływ i co pogłębia chorobę Huntingtona?

Choroba Huntingtona to choroba genetyczna – czyli taka, która wynika z wadliwego genu odziedziczonego po rodzicu. Samo źródło choroby jest zapisane w DNA i nie możemy go zmienić. Ale to, jak szybko postępują objawy, zależy w dużym stopniu od stylu życia i środowiska, w jakim żyje chory.

Co pogłębia chorobę i nasila jej przebieg?

Stres i napięcie emocjonalne – ciągłe zdenerwowanie, kłótnie czy brak spokoju mogą powodować szybsze nasilenie objawów ruchowych i psychicznych.

Niewłaściwa dieta – nadmiar tłuszczów nasyconych, cukru i przetworzonej żywności osłabia mózg i przyspiesza pogarszanie się pamięci.

Brak ruchu – siedzący tryb życia osłabia mięśnie, koordynację i równowagę, co prowadzi do większej niesamodzielności.

Brak snu – zbyt krótki i nieregularny sen nasila problemy z pamięcią, koncentracją i nastrojem.

Alkohol i używki – dodatkowo obciążają układ nerwowy i mogą znacznie przyspieszać postęp choroby.

Izolacja społeczna – brak kontaktu z bliskimi i samotność sprawiają, że choroba szybciej odbiera sprawność psychiczną.

Co ma pozytywny wpływ i spowalnia pogłębianie choroby?

— spokojne i wspierające otoczenie,

— zioła i rośliny wzmacniające układ nerwowy, takie jak miłorząb, melisa, ashwagandha czy lawenda,

— zdrowa dieta bogata w warzywa, owoce i naturalne oleje,

— regularny ruch i ćwiczenia dla ciała i umysłu,

— kontakt z naturą i praktyki relaksacyjne, które obniżają stres.

Podsumowując: choroby Huntingtona nie można cofnąć całkowicie, ale to jak chory żyje i jakie ma wsparcie, ma ogromny wpływ na to, jak szybko choroba się rozwija.

Rozdział 21
Jak psychotropy wpływają na nasz organizm i dlaczego trzeba podchodzić do nich ostrożnie

Chciałabym poruszyć temat, który dotyczy coraz większej liczby osób – chodzi o psychotropy, czyli leki działające na nasz układ nerwowy. Sięga się po nie przy depresji, lękach, problemach ze snem czy przewlekłym stresie. Warto jednak zadać sobie pytanie: jak one wpływają na nasz organizm i dlaczego powinniśmy być wobec nich bardzo ostrożni?

Psychotropy mają swoje miejsce w medycynie – w sytuacjach ciężkich zaburzeń psychicznych potrafią być niezbędne i ratują życie. Ale w praktyce coraz częściej stosuje się je zbyt łatwo – na przykład zamiast poszukać przyczyny problemów, tłumi się objawy tabletką. I tu właśnie kryje się niebezpieczeństwo.

Po pierwsze – psychotropy nie usuwają źródła choroby, a jedynie przygaszają objawy. To trochę tak, jakbyśmy wyciszyli alarm przeciwpożarowy, ale nie gasili ognia. Problem wciąż tam jest, tylko go nie słyszymy.

Po drugie – długotrwałe stosowanie psychotropów obciąża nasz organizm. Wiele osób doświadcza skutków ubocznych. Mogą to być:

— senność, ospałość, problemy z koncentracją,

— osłabiona pamięć i trudność w podejmowaniu decyzji,

— zaburzenia pracy żołądka i wątroby, bo to właśnie tam leki są rozkładane,

- wahania ciśnienia, kołatanie serca czy inne problemy kardiologiczne.

Kolejnym zagrożeniem jest uzależnienie. Organizm potrafi się przyzwyczaić do tych leków i potrzebować coraz większej dawki, a odstawienie wiąże się z silnymi objawami – jak lęki, bezsenność czy rozdrażnienie.

Czy to oznacza, że psychotropy są złe i nie powinniśmy ich w ogóle używać? Absolutnie nie. Są sytuacje, w których są naprawdę konieczne i mogą uratować życie człowieka. Ale – i to bardzo ważne – powinniśmy podchodzić do nich z rozwagą, a nie traktować jako pierwsze i jedyne rozwiązanie.

Na szczęście mamy też inne drogi. Natura daje nam wiele narzędzi wspierających układ nerwowy – mam tu na myśli ziołolecznictwo, odpowiednią dietę, ruch i techniki relaksacyjne. Zioła takie jak melisa, kozłek lekarski czy szyszki chmielu mogą pomagać w uspokojeniu i poprawie snu. Regularna aktywność fizyczna i zdrowa dieta wzmacniają organizm, a nauka radzenia sobie ze stresem daje trwałe efekty.

Podsumowując – psychotropy mogą być potrzebne, ale nie powinny być stosowane pochopnie. Warto pamiętać, że prawdziwe zdrowie to nie tylko brak objawów, ale równowaga całego organizmu. I w tym właśnie naturalne metody, w tym ziołolecznictwo, mogą odegrać ogromną rolę. Pragnę jeszcze zaznaczyć że coraz więcej osób uzależnionych mocno od psychotropów do mnie trafia. Problem jest naprawdę na dużą skalę. I w żaden sposób nie można go lekceważyć.

Drodzy Czytelnicy,

Na koniec tej wspólnej podróży po świecie ziół pragnę zostawić Wam coś więcej niż tylko receptury, wskazówki i wiedzę. Chcę zostawić Wam myśl — że w sercu każdego z nas drzemie moc, która może odmieniać życie.

Tak jak rośliny wzrastają w ciszy, wspierając się nawzajem i tworząc harmonię w przyrodzie, tak i my mamy w sobie zdolność budowania dobra, gdy tylko nauczymy się szanować, wspierać i kochać. Każdy gest życzliwości, każde słowo otuchy i każda chwila spędzona na dzieleniu się sercem — są jak ziarna, które kiełkują w świecie.

Niech ta książka będzie dla Was nie tylko przewodnikiem po zielarskiej mądrości, ale także przypomnieniem, że warto żyć odważnie, wierzyć w swoje marzenia i pielęgnować miłość — zarówno do siebie, jak i do innych. Bo kiedy pozwalamy sobie marzyć, otwieramy drzwi do przemiany. A kiedy swoje marzenia łączymy ze współczuciem i szacunkiem dla drugiego człowieka — świat staje się piękniejszy.

Życzę Wam, abyście mieli odwagę sięgać po swoje marzenia, cierpliwość w ich pielęgnowaniu i wiarę, że każdy dzień może być krokiem ku lepszemu. Niech dobro i miłość prowadzą Was w każdym działaniu — tak jak zioła od wieków prowadzą ludzi ku zdrowiu i równowadze.

Idźcie więc dalej z otwartym sercem, z wdzięcznością i z odwagą tworzenia własnej ścieżki. A kiedy przyjdzie chwila zwątpienia — przypomnijcie sobie, że jesteście częścią tej samej natury, która nigdy nie przestaje rosnąć i odnawiać się na nowo.

Z całego serca dziękuję, że mogłam Wam towarzyszyć.

Pozdrawiam i ściskam.

Monika Cirocka-Stępień