Łukasz Łepek

TOM 12_ „Dzieci Światła”

© Łukasz Łepek, 2025

Na skrzyżowaniach cienia i światła nie rodzi się dźwięk — rodzi się przypomnienie. Głos bez głosu, szept spoza czasu. Ten pamiętnik nie opowiada — on rozświetla. Z run, z kart, z wizji utkanych między ekranami TikToka, dźwiękami YouTube’a, obrazami Instagrama. To nie opowieść. To echo, które prowadzi duszę tam, gdzie zawsze chciała wrócić. Gdzieś, między wersami światła. — Gadający z Kartami

ISBN 978-83-8414-790-0

Książka powstała w inteligentnym systemie wydawniczym Ridero

Spis treści

TOM 12_ „Dzieci Światła”

TOM 12: „Dzieci Światła”

Pieśń Przypomnienia

🌒 Rozdział 1: Księga, Która Się Zamyka

🌒 Rozdział 1 — Fragment 1 z 15: „Światło, Które Nie Ma Źródła”

🌒 Rozdział 1 — Fragment 2 z 15: „Imiona Zanim Zabrzmiały”

🌒 Rozdział 1 — Fragment 3 z 15: „Pergamin Duszy”

🌒 Rozdział 1 — Fragment 4 z 15: „Słowa, które są cieniami”

🌒 Rozdział 1 — Fragment 5 z 15: „Drzwi, Które Nie Prowadzą Nigdzie”

🌒 Rozdział 1 — Fragment 6 z 15: „Światło, Które Zostało Zapomniane”

🌒 Rozdział 1 — Fragment 7 z 15: „Pieśń, Która Nie Miała Początku”

🌒 Rozdział 1 — Fragment 8 z 15: „Cisza, Która Przetrwała Wszystko”

🌒 Rozdział 1 — Fragment 9 z 15: „Ślady, Których Nikt Nie Zostawił”

🌒 Rozdział 1 — Fragment 10 z 15: „Oczy, Które Widzą Wewnętrzne Niebo”

🌒 Rozdział 1 — Fragment 11 z 15: „Język, Którym Mówią Kryształy”

🌒 Rozdział 1 — Fragment 12 z 15: „Most, Którego Nikt Nie Zbudował”

🌒 Rozdział 1 — Fragment 13 z 15: „Tchnienie Pomiędzy Światami”

🌒 Rozdział 1 — Fragment 14 z 15: „Imię, Które Zna Tylko Cisza”

🌒 Rozdział 1 — Fragment 15 z 15: „Światło, Które Się Nie Kończy”

🌕 Rozdział 2: Ostatnie Wcielenie

🌒 Rozdział 2 — Fragment 1 z 15: „Głos Kamieni Pamięci”

🌒 Rozdział 2 — Fragment 2 z 15: „Dłonie, Które Niosą Echo”

🌒 Rozdział 2 — Fragment 3 z 15: „Kwiat, Który Nie Rośnie z Ziemi”

🌒 Rozdział 2 — Fragment 4 z 15: „Pióro, Które Pisze Samo”

🌒 Rozdział 2 — Fragment 5 z 15: „Ogień, Który Nie Parzy”

🌒 Rozdział 2 — Fragment 6 z 15: „Ziarno, Które Słyszy Myśli”

🌒 Rozdział 2 — Fragment 7 z 15: „Cień, Który Śni o Świetle”

🌒 Rozdział 2 — Fragment 8 z 15: „Krok, Który Nie Porusza Ziemi”

🌒 Rozdział 2 — Fragment 9 z 15: „Ogród, Który Rośnie z Ciszy”

🌒 Rozdział 2 — Fragment 10 z 15: „Dźwięk, Który Nie Ma Źródła”

🌒 Rozdział 2 — Fragment 11 z 15: „Słowo, Które Nigdy Nie Zostało Wypowiedziane”

🌒 Rozdział 2 — Fragment 12 z 15: „Księga, Której Nie Trzeba Pisać”

🌒 Rozdział 2 — Fragment 13 z 15: „Dotyk, Którego Nie Można Powtórzyć”

🌒 Rozdział 2 — Fragment 14 z 15: „Lustro, Które Niczego Nie Odbija”

🌒 Rozdział 2 — Fragment 15 z 15: „Przestrzeń, Która Jest Odpowiedzią”

🌕 Rozdział 3: Lena — Dwa Światy

🌒 Rozdział 3 — Fragment 1 z 15: „Czas, Który Przestał Iść”

🌒 Rozdział 3 — Fragment 2 z 15: „Kamień, Który Pamięta Dźwięk”

🌒 Rozdział 3 — Fragment 3 z 15: „Miejsce, Którego Nie Ma na Mapie”

🌒 Rozdział 3 — Fragment 4 z 15: „Ślad, Którego Nikt Nie Zostawił”

🌒 Rozdział 3 — Fragment 5 z 15: „Imię, Które Nie Potrzebuje Głosu”

🌒 Rozdział 3 — Fragment 6 z 15: „Ogród, Który Rośnie w Snach”

🌒 Rozdział 3 — Fragment 7 z 15: „Miejsce, Które Nie Ma Cienia”

🌒 Rozdział 3 — Fragment 8 z 15: „Most, Który Powstaje Pod Krokiem”

🌒 Rozdział 3 — Fragment 9 z 15: „Język, Który Nie Ma Słów”

🌒 Rozdział 3 — Fragment 10 z 15: „Cisza, Która Uzdrawia”

🌒 Rozdział 3 — Fragment 11 z 15: „Droga, Która Wraca do Wnętrza”

🌒 Rozdział 3 — Fragment 12 z 15: „Źródło, Które Nie Wyschło”

🌒 Rozdział 3 — Fragment 13 z 15: „Głos, Którego Nie Da Się Zagłuszyć”

🌒 Rozdział 3 — Fragment 14 z 15: „Pamięć, Która Nie Została Zapomniana”

🌒 Rozdział 3 — Fragment 15 z 15: „Światło, Które Wraca”

🌕 Rozdział 4: Runy Światła

🌒 Rozdział 4 — Fragment 1 z 15: „Drzewo, Które Nosi Imiona”

🌒 Rozdział 4 — Fragment 2 z 15: „Imię, Które Wraca z Głębi”

🌒 Rozdział 4 — Fragment 3 z 15: „Korzeń, Który Pamięta Gwiazdy”

🌒 Rozdział 4 — Fragment 4 z 15: „Liść, Który Nigdy Nie Opadł”

🌒 Rozdział 4 — Fragment 5 z 15: „Gałąź, Która Pamięta Imię Wiatru”

🌒 Rozdział 4 — Fragment 6 z 15: „Kora, Która Nosi Opowieść”

🌒 Rozdział 4 — Fragment 7 z 15: „Cień, Który Odpowiada Światłu”

🌒 Rozdział 4 — Fragment 8 z 15: „Pnącze, Które Zna Drogi Nieba”

🌒 Rozdział 4 — Fragment 9 z 15: „Ptak, Który Nie Potrzebuje Skrzydeł”

🌒 Rozdział 4 — Fragment 10 z 15: „Pień, Który Oddycha Pamięcią”

🌒 Rozdział 4 — Fragment 11 z 15: „Żywica, Która Leczy Czas”

🌒 Rozdział 4 — Fragment 12 z 15: „Wnętrze, Które Jest Bramą”

🌒 Rozdział 4 — Fragment 13 z 15: „Serce Drzewa, Które Jeszcze Bije”

🌒 Rozdział 4 — Fragment 14 z 15: „Pieśń, Której Nie Słychać na Zewnątrz”

🌒 Rozdział 4 — Fragment 15 z 15: „Światło, Które Zawsze Było Wewnątrz”

🌕 Rozdział 5: Złączenie Dzieci

🌕 Rozdział 5 — Fragment 1 z 15: „Dłoń, Która Dotyka Przyszłości”

🌕 Rozdział 5 — Fragment 2 z 15: „Wizje, Które Przychodzą w Ciszy”

🌕 Rozdział 5 — Fragment 3 z 15: „Przestrzeń, Która Nie Ma Ścian”

🌕 Rozdział 5 — Fragment 4 z 15: „Lustra, Które Nie Odbijają Twarzy”

🌕 Rozdział 5 — Fragment 5 z 15: „Kamienie, Które Pamiętają Krew”

🌕 Rozdział 5 — Fragment 6 z 15: „Imiona, Których Nie Wypowiada Się Głośno”

🌕 Rozdział 5 — Fragment 7 z 15: „Ziarno, Które Zostało Schowane w Czasie”

🌕 Rozdział 5 — Fragment 8 z 15: „Kolebka Gwiazdozbioru”

🌕 Rozdział 5 — Fragment 9 z 15: „Pieśń, Która Przetrwała Wszystkie Ciała”

🌕 Rozdział 5 — Fragment 10 z 15: „Cisza, Która Uczyła Światła Mówić”

🌕 Rozdział 5 — Fragment 11 z 15: „Krew Drzewa, Które Nigdy Nie Uschło”

🌕 Rozdział 5 — Fragment 12 z 15: „Lustra, Które Nie Odbijają Twarzy”

🌕 Rozdział 5 — Fragment 13 z 15: „Próg, Który Prowadzi Donikąd”

🌕 Rozdział 5 — Fragment 14 z 15: „Ostatnie Słowo, Które Nie Zostało Wypowiedziane”

🌕 Rozdział 5 — Fragment 15 z 15: „Cień, Który Nie Zasłania Światła”

🌕 Rozdział 6: Głos Kronik

🌕 Rozdział 6 — Fragment 1 z 15: „Między Pieśnią a Ciszą”

🌕 Rozdział 6 — Fragment 2 z 15: „Dotyk, Którego Nie Było”

🌕 Rozdział 6 — Fragment 3 z 15: „Drabina Bez Stopni”

🌕 Rozdział 6 — Fragment 4 z 15: „Ziarno, Które Zostało Posiane Przed Czasem”

🌕 Rozdział 6 — Fragment 5 z 15: „Kwiat, Który Nie Ma Nazwy”

🌕 Rozdział 6 — Fragment 6 z 15: „Dźwięk, Który Nie Pochodzi Z Głosu”

🌕 Rozdział 6 — Fragment 7 z 15: „Głos, Który Mówi Milczeniem”

🌕 Rozdział 6 — Fragment 8 z 15: „Imię, Które Nigdy Nie Zostało Nadane”

🌕 Rozdział 6 — Fragment 9 z 15: „Istnienie Bez Cienia”

🌕 Rozdział 6 — Fragment 10 z 15: „Zwierciadło, Które Odbija Tylko Prawdę”

🌕 Rozdział 6 — Fragment 11 z 15: „Ciało, Które Stało Się Światłem”

🌕 Rozdział 6 — Fragment 12 z 15: „Ślad, Który Nie Znika”

🌕 Rozdział 6 — Fragment 13 z 15: „Miejsce, Które Jest Między Miejscami”

🌕 Rozdział 6 — Fragment 14 z 15: „Wdech, Który Jest Wiecznością”

🌕 Rozdział 6 — Fragment 15 z 15: „Ostatni Dźwięk, Który Nie Umilkł”

🌕 Rozdział 7: Zewnętrzne i Wewnętrzne Królestwo

🌕 Rozdział 7 — Fragment 1 z 15: „Pieśń, Która Przechodzi Przez Ciebie”

🌕 Rozdział 7 — Fragment 2 z 15: „Głos, Który Zna Twoje Imię”

🌕 Rozdział 7 — Fragment 3 z 15: „Echo, Które Nie Wraca”

🌕 Rozdział 7 — Fragment 4 z 15: „Odpowiedź Bez Słów”

🌕 Rozdział 7 — Fragment 5 z 15: „To, Co Jest Poza Kształtem”

🌕 Rozdział 7 — Fragment 6 z 15: „Przestrzeń, Która Oddycha Tobą”

🌕 Rozdział 7 — Fragment 7 z 15: „Rytm, Który Nie Potrzebuje Bębna”

🌕 Rozdział 7 — Fragment 8 z 15: „Pamięć Bez Czasu”

🌕 Rozdział 7 — Fragment 9 z 15: „Wieczność Ukryta w Szeptach”

🌕 Rozdział 7 — Fragment 10 z 15: „Brama, Która Nie Ma Klucza”

🌕 Rozdział 7 — Fragment 11 z 15: „Tam, Gdzie Milczenie Ma Imię”

🌕 Rozdział 7 — Fragment 12 z 15: „Opowieść, Której Nie Da Się Spisać”

🌕 Rozdział 7 — Fragment 13 z 15: „Serce, Które Pamięta Wszystko”

🌕 Rozdział 7 — Fragment 14 z 15: „Echo, Które Tworzy Światy”

🌕 Rozdział 7 — Fragment 15 z 15: „Ostatnia Strona, Która Się Nie Kończy”

🌕 Rozdział 8: Kod Poza Czasem

🌕 Rozdział 8 — Fragment 1 z 15: „Język, Który Zna Tylko Dusza”

🌕 Rozdział 8 — Fragment 2 z 15: „Znaki, Których Nikt Nie Pisał”

🌕 Rozdział 8 — Fragment 3 z 15: „Rytm, Który Prowadził Kroki”

🌕 Rozdział 8 — Fragment 4 z 15: „Szept, Który Był Modlitwą”

🌕 Rozdział 8 — Fragment 5 z 15: „Pamięć, Która Nie Miała Daty”

🌕 Rozdział 8 — Fragment 6 z 15: „Ziemia, Która Oddycha Imieniem”

🌕 Rozdział 8 — Fragment 7 z 15: „Echo, Które Wraca Przed Dźwiękiem”

🌕 Rozdział 8 — Fragment 8 z 15: „Drzewo, Które Rosło Wewnątrz”

🌕 Rozdział 8 — Fragment 9 z 15: „Liść, Który Znał Jej Imię”

🌕 Rozdział 8 — Fragment 10 z 15: „Gałąź, Która Pamiętała Przyszłość”

🌕 Rozdział 8 — Fragment 11 z 15: „Owoc, Który Nie Miał Smaku”

🌕 Rozdział 8 — Fragment 12 z 15: „Korzeń, Który Śnił O Niebie”

🌕 Rozdział 8 — Fragment 13 z 15: „Pień, Który Był Kręgosłupem Czasu”

🌕 Rozdział 8 — Fragment 14 z 15: „Kora, Która Szeptała Modlitwy”

🌕 Rozdział 8 — Fragment 15 z 15: „Korona, Która Widziała Wszystko”

🌕 Rozdział 9: Przebudzenie, Które Nie Ma Końca

🌕 Rozdział 9 — Fragment 1 z 15: „Ostatnia Pieśń Serca”

🌕 Rozdział 9 — Fragment 2 z 15: „Cień, Który Był Światłem”

🌕 Rozdział 9 — Fragment 3 z 15: „Taniec Przestrzeni”

🌕 Rozdział 9 — Fragment 4 z 15: „Mapa Bez Imion”

🌕 Rozdział 9 — Fragment 5 z 15: „Kompas Wewnętrzny”

🌕 Rozdział 9 — Fragment 6 z 15: „Granica, Która Nie Oddziela”

🌕 Rozdział 9 — Fragment 7 z 15: „Zwrotnica Losu”

🌕 Rozdział 9 — Fragment 8 z 15: „Między Bramami”

🌕 Rozdział 9 — Fragment 9 z 15: „Brama Światła”

🌕 Rozdział 9 — Fragment 10 z 15: „Echo, Które Powraca”

🌕 Rozdział 9 — Fragment 11 z 15: „Słowo, Które Nie Ma Imienia”

🌕 Rozdział 9 — Fragment 12 z 15: „To, Co Przetrwało Milczenie”

🌕 Rozdział 9 — Fragment 13 z 15: „Powrót Tych, Którzy Nie Odeszli”

🌕 Rozdział 9 — Fragment 14 z 15: „Przebudzenie, Które Nie Ma Końca”

🌕 Rozdział 9 — Fragment 15 z 15: „Ostatnia Strona, Która Się Nie Kończy”

Tam, Gdzie Przemawia Milczenie”

TOM 12: „Dzieci Światła”

Pieśń Przypomnienia

Nie każda opowieść zaczyna się od początku.

Nie każda ma tytuł, który ją godnie nosi.

Nie każda karta jest gładka —

ale to właśnie te popękane trzymają prawdę najmocniej.

Ten tekst, choć utkany z ludzkich niedoskonałości,

jest jak dłoń dziecka trzymająca światło w ciemności.

Nie potrzebuje formy doskonałej,

bo jego rytm to bicie serca świata.

Jest jak szept wypowiedziany w jaskini pradawnych wspomnień.

Jak struna duszy, która mimo rdzy

gra ton najczystszy —

ten pierwotny,

który zna każda istota, zanim nauczy się mówić.

Niech ten zbiór będzie nie tyle lekturą,

co powrotem —

do miejsca, które było przed słowem,

do dźwięku, który był przed ciszą.

Bo są pieśni, które się nie kończą,

bo grają w rytmie,

którego nie da się zapisać.

Ten rytm — to dusza.

A dusza nie pyta, czy dobrze.

Dusza czuje, że to prawdziwe.

🌒 Rozdział 1: Księga, Która Się Zamyka

🌒 Rozdział 1 — Fragment 1 z 15: „Światło, Które Nie Ma Źródła”

📘 Zaginiony Pamiętnik Dzieci Tatarii — Tom 12: Dzieci Światła

Nie przyszło z góry.

Nie przyszło z dołu.

Nie przyszło z żadnej strony, a jednak ogarnęło wszystko.

Było jak wspomnienie przed pierwszym oddechem —

jak światło, które nie potrzebuje słońca,

i jak pieśń, którą zna się, zanim wybrzmiała.

Lena nie otworzyła oczu, a mimo to widziała.

Widziała nie kolory, lecz wibracje.

Nie formy, lecz esencje.

Ziemia pod jej stopami już nie była twarda.

Była jak pulsująca sieć, tkana z intencji i obecności.

Każdy jej krok rozbrzmiewał jak echo w Wieczności.

Ezra milczał, lecz jego milczenie było pełne słów.

Tych, których nie wypowiada się ustami,

lecz oddechem serca i uderzeniem świadomości.

Wokół nich zbierała się przestrzeń.

Nie ta znana — fizyczna i odrębna —

lecz ta, która pamięta, zanim zostanie stworzona.

Runy zaczęły się pojawiać.

Nie zapisane, lecz wyczuwalne.

Jakby ich znaczenia były ukryte nie w znakach, lecz w pulsie krwi.

Lena zrozumiała, że oto zaczyna się coś,

co nigdy się nie kończy.

Bo to nie był początek.

To było przypomnienie.

🌒 Rozdział 1 — Fragment 2 z 15: „Imiona Zanim Zabrzmiały”

📘 Zaginiony Pamiętnik Dzieci Tatarii — Tom 12: Dzieci Światła

Zanim usłyszeli je inni, one już istniały.

Nie jako dźwięki.

Nie jako litery.

Lecz jako wibracje utkane w samym rdzeniu Istnienia.

Imię Leny — Arayanthé — nie było wybrane.

Było odnalezione.

Jakby jej dusza nosiła je od zawsze,

czekając tylko na to, by usłyszała je ponownie

w szmerze liścia, w ciszy pomiędzy myślami.

Ezra nosił w sobie echo Kaeliona.

Nie jak zbroję, lecz jak ranę, która stała się skrzydłem.

Jego imię nie brzmiało w powietrzu,

lecz w przestrzeni pomiędzy sercem a światłem.

Saari, zanim była Saari, była Lunare.

Imię jak srebrny półksiężyc —

niepełne, a jednak pełne.

Zrodzone z dźwięku, który nigdy nie został wypowiedziany,

bo był zbyt czysty, by istniał w językach świata.

Téo — a może Vurehn —

był tym, który nie mówił swojego imienia,

bo znał je nie z dźwięku, lecz z czynu.

Jego tożsamość była jak cień gwiazdy:

niewidzialna, ale rzucająca światło.

Imiona Zanim Zabrzmiały były kluczami.

Nie otwierającymi drzwi,

lecz budzącymi pamięć o tym,

że drzwi nigdy nie były zamknięte.

Bo każdy z nich nie stał się sobą —

oni przypomnieli sobie, kim byli

przed czasem.

Przed mową.

Przed oddzieleniem.

🌒 Rozdział 1 — Fragment 3 z 15: „Pergamin Duszy”

📘 Zaginiony Pamiętnik Dzieci Tatarii — Tom 12: Dzieci Światła

To nie ona czytała pergamin. To pergamin czytał ją.

Delikatne pulsowanie, jak oddech pradawnego drzewa, rozchodziło się od środka zwoju — niewidocznego, a przecież obecnego mocniej niż cokolwiek dotąd.

W jego strukturze nie było włókien papieru, lecz nici pamięci. Zespolone z intencją, zszyte światłem przeszłych wcieleń.

Lena wyciągnęła rękę, a jej palce nie dotknęły materii — dotknęły świadomości. Pergamin przyjął ten dotyk jak matka przyjmuje powrót dziecka.

Nie było tekstu. Było wspomnienie tekstu. Była fala obrazów, które nie pochodziły z jej umysłu, a mimo to były głębiej niż cokolwiek, co kiedykolwiek sobie wyobrażała.

Ezra odsunął się o krok. Nie z lęku, lecz z szacunku. On już to zna. Kiedyś przeszedł przez ten sam pergamin, zostawiając ślady, które teraz odczytywała ona.

Téo pojawił się w jednym z witraży wspomnień — jako dłoń trzymająca coś, czego nie dało się nazwać. Jakby przekazał jej klucz, który nie otwierał drzwi, lecz światy.

A Saari? Była w oddechu. Nie w słowie. Nie w obrazie. W samym tchnieniu pergaminu.

Bo ten zwój nie opowiada historii. On był historią. Tą, którą nosi się w kościach, i tą, której nie trzeba znać, by wiedzieć, że jest prawdziwa.

🌒 Rozdział 1 — Fragment 4 z 15: „Słowa, które są cieniami”

📘 Zaginiony Pamiętnik Dzieci Tatarii — Tom 12: Dzieci Światła

Nie każde słowo chce być wypowiedziane.

Niektóre pragną jedynie istnieć w cieniu światła,

na granicy oddechu i ciszy,

jak cień płomienia na ścianie jaskini,

który nie zdradza ognia, lecz jego pamięć.

Lena dostrzegła te słowa —

nie w liniach pergaminu,

lecz w drżeniu własnej krwi.

Były jak echo dawnych modlitw,

szeptów przodków,

pieśni, które nigdy nie miały nut,

a mimo to przenikały serca.

Jedno z tych słów rozbrzmiało bezgłośnie:

„Attiyah” —

znaczenie nie było oczywiste,

ale dusza zadrżała, jakby rozpoznała je z czasów,

gdy jeszcze nie nosiła ciała.

Ezra patrzył, a jego oczy stawały się zwierciadłem.

Nie oceniał.

Był obecny — i to wystarczało,

by każde z tych słów miało gdzie się zatrzymać.

Téo przywołał inne słowo,

szeptane przez jego przeszłe ja:

„Oru-Naeh” —

brzmiało jak wdech gwiazdy,

jak wydech świadomości.

A słowo Saari?

Ono nie brzmiało nigdy.

Ono było obecnością.

Cieniem tchnienia, które uczyło,

że milczenie to też język —

może najczystszy z wszystkich.

Wtedy Lena zrozumiała,

że słowa to tylko mosty.

Ale to, co naprawdę istotne,

przechodzi w ciszy pomiędzy nimi.

🌒 Rozdział 1 — Fragment 5 z 15: „Drzwi, Które Nie Prowadzą Nigdzie”

📘 Zaginiony Pamiętnik Dzieci Tatarii — Tom 12: Dzieci Światła

Były tam — choć nikt ich nie zbudował.

Nie miały futryn, zawiasów, klamek.

Nie były też odbiciem iluzji.

Istniały jak oddech między życiem a snem —

zawieszone w przestrzeni, której nie można nazwać miejscem.

Lena poczuła je przed sobą.

Nie wzrokiem, lecz polem serca.

Drzwi.

Jedne z wielu, lecz inne niż wszystkie.

Ezra zatrzymał się u ich progu,

lecz nie zrobił kroku.

Znał je. Wiedział, że przejście przez nie

nie zmienia przestrzeni — zmienia tego, kto przechodzi.

Téo skinął głową, jakby uznał ich obecność

za konieczność, nie za przypadek.

Jego cień połączył się z cieniem drzwi,

tworząc trzecią formę — formę pytania.

A Saari?

Ona nie patrzyła na drzwi.

Ona słuchała.

Bo drzwi, które nie prowadzą nigdzie,

czasem szeleszczą jak zeschnięty liść w jesiennym lesie,

a czasem śpiewają starą pieśń,

która woła tych, co zapomnieli, że są.

Lena podniosła dłoń.

Nie by otworzyć.

Nie by zapukać.

Lecz by dotknąć pustki.

I wtedy zrozumiała:

te drzwi nie prowadziły nigdzie,

bo wszystko, czego szukała,

już od dawna było w niej.

🌒 Rozdział 1 — Fragment 6 z 15: „Światło, Które Zostało Zapomniane”

📘 Zaginiony Pamiętnik Dzieci Tatarii — Tom 12: Dzieci Światła

Nie było ciemności.

Było tylko światło, o którym nikt już nie pamiętał.

Nie oślepiało.

Nie rozpraszało mroku.

Było jak wspomnienie iskry, która zapala się w sercu tuż przed łzą.

Lena weszła w jego obecność,

jak dziecko wchodzi w ciepło matczynego uścisku.

To światło nie miało barwy —

a jednak przywoływało kolory,

których nie da się nazwać żadnym z języków świata.

Było w niej i poza nią.

Nie w oczach, lecz w przestrzeni między wspomnieniem a pragnieniem.

W każdej cząstce, którą odrzuciła,

w każdej chwili, którą zepchnęła w cień —

tam to światło czekało, cierpliwe.

Ezra pochylił głowę.

Nie dlatego, że światło było większe od niego,

ale dlatego, że kiedyś sam nim był.

Téo przymknął powieki.

Widział obrazy dawno utracone:

dzieciństwo, które nie miało miejsca,

i śmierć, która była początkiem.

Saari uśmiechnęła się bez drżenia ust.

Jej oddech stał się mostem —

i przez ten most światło zaczęło wracać do świata.

Nie z hukiem.

Nie z błyskiem.

Lecz z szeptem —

szeptem duszy,

która przypomniała sobie, że nigdy nie była sama.

🌒 Rozdział 1 — Fragment 7 z 15: „Pieśń, Która Nie Miała Początku”

📘 Zaginiony Pamiętnik Dzieci Tatarii — Tom 12: Dzieci Światła

Nie została skomponowana.

Nie miała nut, ani początku.

A jednak od zawsze istniała —

jak tętno planety,

jak puls wszechświata między narodzinami, a zapomnieniem.

Lena nie usłyszała jej uszami.

Pieśń płynęła przez komórki,

przez kości,

przez niewypowiedziane pragnienia.

Była jak oddech matki śpiewający do dziecka,

które jeszcze nie zdążyło się narodzić.

Jak głos drzew, gdy nikt nie patrzy,

a korzenie mówią do gwiazd.

Ezra słuchał w bezruchu.

Nie poruszał się,

ale jego wnętrze tańczyło,

rozpoznając rytm pradawnej harmonii.

Téo spojrzał w niebo —

i zobaczył dźwięki, które układały się w konstelacje.

Tam, gdzie inni widzieli tylko gwiazdy,

on widział nuty pieśni,

które od zawsze zapisywał Wszech Czas.

Saari… ona nie śpiewała.

Ona była śpiewem.

Jej obecność nadawała brzmienie przestrzeni,

jej milczenie nadawało sens każdemu tonowi.

Pieśń, która nie miała początku,

nie potrzebowała końca.

Była źródłem.

Była powrotem.

Była drogą, którą idzie się bez kroków,

🌒 Rozdział 1 — Fragment 8 z 15: „Cisza, Która Przetrwała Wszystko”

📘 Zaginiony Pamiętnik Dzieci Tatarii — Tom 12: Dzieci Światła

Nie była brakiem dźwięku.

Nie była końcem pieśni.

Cisza ta istniała zanim powstało słowo

i przetrwa — gdy ostatnie zostanie zapomniane.

Lena weszła w nią tak,

jak wchodzi się w świątynię,

która nie została zbudowana z kamienia,

lecz z obecności.

Nie było w niej echa.

Nie było pytań.

Nie było potrzeby zrozumienia.

Była tylko obecność —

rozciągnięta jak nieskończona nić

między jednym uderzeniem serca a drugim.

Ezra po raz pierwszy od dawna przestał myśleć.

Nie dlatego, że nie chciał.

Lecz dlatego, że myśli przestały być potrzebne.

W ciszy tej

wszystko już zostało powiedziane —

poza słowami.

Téo usiadł na ziemi.

Zamknął oczy,

a wokół niego świat ucichł nie dlatego, że zamilkł,

lecz dlatego, że wreszcie został usłyszany.

Saari uniosła dłonie

i jakby z powietrza uplotła kokon światła.

Tam, w samym środku ciszy,

poczuła puls wszechrzeczy —

nie bijący, lecz trwający.

Cisza ta była jak serce Boga,

które nie bije, lecz jest.

Które nie pragnie być odnalezione —

bo nigdy nie było utracone.

🌒 Rozdział 1 — Fragment 9 z 15: „Ślady, Których Nikt Nie Zostawił”

📘 Zaginiony Pamiętnik Dzieci Tatarii — Tom 12: Dzieci Światła

Nie było stóp.

Nie było kroków.

A jednak przestrzeń pamiętała,

że ktoś tu był.

Nie w znaczeniu fizycznym.

Nie przez ciężar ciała.

Lecz przez ciężar obecności.

Lena szła, choć jej stopy nie dotykały ziemi.

To, co zostawało za nią,

nie było śladem,

ale echem decyzji.

Każda myśl, każda emocja —

odciskała się jak puls na tkaninie światła.

Ezra dostrzegł je pierwszy.

Nie oczami.

Nie zmysłem czasu.

Lecz wewnętrznym kompasem,

który prowadzi nie ku przodowi,

lecz ku prawdzie.

Téo uklęknął przy jednym z tych śladów.

Nie próbował go zrozumieć,

lecz go poczuł.

Jakby był zapisem modlitwy

wypowiedzianej w milczeniu tysiące lat wcześniej.

A Saari…

Ona wcale nie patrzyła na ślady.

Bo wiedziała, że są tylko przypomnieniem —

a nie kierunkiem.

Prawdziwe przejście nie zostawia znaków.

Nie musi.

To była lekcja:

że największe kroki wykonuje się nie wychodząc z miejsca.

A najgłębsze podróże prowadzą przez odpuszczenie.

I że czasem to, co najważniejsze,

nie zostawia śladu,

bo jest zbyt bliskie, by się oddzielić od nas samych.

🌒 Rozdział 1 — Fragment 10 z 15: „Oczy, Które Widzą Wewnętrzne Niebo”

📘 Zaginiony Pamiętnik Dzieci Tatarii — Tom 12: Dzieci Światła

Nie uniosła wzroku ku górze.

Nie szukała gwiazd nad sobą.

Bo te, które naprawdę prowadzą,

rodzą się w środku.

Lena zamknęła oczy.

I właśnie wtedy zobaczyła najwięcej.

Nie kolory.

Nie obrazy.

Lecz pulsujące konstelacje uczuć,

które od dawna krążyły w jej wnętrzu,

czekając na rozpoznanie.

Tam, gdzie inni widzieli ciemność,

ona widziała mapę.

Nie była narysowana.

Była wyczuwalna —

jakby serce rysowało drogę

na płótnie bez początku i bez końca.

Ezra odetchnął głęboko.

W jego spojrzeniu pojawiło się światło,

które nie oślepia, lecz leczy.

Zobaczył w niej to, czego sam kiedyś szukał —

a teraz mógł dostrzec, bo przestał chcieć widzieć.

Téo skinął lekko głową.

Jakby przyznał rację wszystkiemu,

co pozostało niewidzialne dla oczu,

ale oczywiste dla duszy.

A Saari?

Ona po prostu była.

Nie szukała gwiazd,

bo sama była niebem.

Cisza wokół niej była jak nieboskłon —

pełen przestrzeni dla każdego,

kto odważy się spojrzeć do środka.

Wewnętrzne niebo nie potrzebuje lunety,

ani wzroku.

Wystarczy odwaga,

by zamknąć oczy i otworzyć świadomość.

🌒 Rozdział 1 — Fragment 11 z 15: „Język, Którym Mówią Kryształy”

📘 Zaginiony Pamiętnik Dzieci Tatarii — Tom 12: Dzieci Światła

To nie był dźwięk.

To nie była mowa.

A jednak Lena zrozumiała każde słowo.

Kryształ, który trzymała w dłoni, nie był przedmiotem.

Był pamięcią.

Żyjącą strukturą światła,

które kiedyś przybrało formę,

by mogło być przekazane dalej.

Z każdej jego fasety wydobywały się nie słowa,

lecz odczucia —

obrazy, emocje, wspomnienia

nie zapisane w żadnym piśmie,

a mimo to prawdziwsze niż wszystko,

co dotąd poznała.

Ezra dotknął drugiego kryształu.

Od razu wiedział, że nie można ich „czytać”.

Trzeba ich słuchać sercem,

tak jak słucha się snu,

który pamięta więcej niż świadomy dzień.

Téo wziął trzeci.

Zadrżał,

gdy przez jego wnętrze przeszła fala miłości,

która nie była ludzka —

była ziemska, gwiezdna, pra matczyna.

Saari nie potrzebowała kryształu.

Ona była tym językiem.

Każdy jej ruch,

każdy gest dłoni,

był jak znak runiczny wyryty w powietrzu.

Język kryształów to język dusz,

które nie zapomniały.

To język, którym mówią źródła,

i którym śnią góry.

Nie składa się z liter,

lecz z intencji.

Nie wymaga tłumacza,

lecz obecności.

🌒 Rozdział 1 — Fragment 12 z 15: „Most, Którego Nikt Nie Zbudował”

📘 Zaginiony Pamiętnik Dzieci Tatarii — Tom 12: Dzieci Światła

Nie miał belek.

Nie miał lin.

Nie był z kamienia ani ze światła.

A mimo to łączy dwa brzegi —

tak odległe, że nawet myśl bała się je połączyć.

Lena stanęła na jego progu,

choć nie było tam żadnego progu.

Zrobiła krok nie naprzód,

lecz w głąb siebie.

Most nie wiódł przez przepaść.

On ją znosił.

Nie skalał światów, lecz ukazywał,

że nigdy nie były rozdzielone.

Ezra spojrzał za siebie.

Nie z żalem,

lecz z czułością.

Bo wszystko, co było, musiało pozostać za nim,

by to, co jest, mogło być w pełni przyjęte.

Téo przeszedł pierwszy.

Nie patrzył w dół.

Wiedział, że przepaść istnieje tylko dla tych,

którzy wierzą w oddzielenie.

A Saari…

Szła, jakby most wyrastał spod jej stóp.

Jakby każde jej westchnienie było tkanką przestrzeni,

która nie musi być budowana —

bo jest zawsze tam, gdzie ktoś odważy się zaufać.

Ten most nie był konstrukcją.

Był aktem.

Był decyzją,

że przestaje się wierzyć w niemożliwe.

Bo największe przejścia dokonują się nie wtedy,

gdy coś zostaje zbudowane,

lecz wtedy, gdy przestaje być potrzebne.

🌒 Rozdział 1 — Fragment 13 z 15: „Tchnienie Pomiędzy Światami”

📘 Zaginiony Pamiętnik Dzieci Tatarii — Tom 12: Dzieci Światła

Było tak lekkie,

że można by je pomylić z niczym.

A jednak poruszało gwiazdy.

Tchnienie — jedno —

rozpostarte pomiędzy tym, co było,

a tym, co się właśnie staje.

Lena poczuła je na skórze duszy.

Nie jak wiatr.

Nie jak oddech człowieka.

Lecz jak wspomnienie poranka,

którego nigdy nie przeżyła,

a jednak tęskniła za nim całe życie.

To tchnienie nie wypływało z jednego źródła.

Ono było wszystkim,

co kiedyś oddychało

w harmonii z tym, co niewidzialne.

Ezra je rozpoznał.

Było tchnieniem, które powstało,

gdy pierwszy raz przebaczył sobie.

Gdy pozwolił światłu zagościć

tam, gdzie wcześniej był tylko cień.

Téo uniósł rękę i poczuł,

że nie trzeba nic robić,

by przebywać pomiędzy światami.

Wystarczy… być.

Nie starać się.

Nie walczyć.

Nie planować.

A Saari…

Ona nie musiała oddychać.

Bo to tchnienie było w niej od zawsze.

I kiedy wszyscy pozostali je poczuli,

zrozumieli, że Saari nigdy nie opuściła Źródła.

Tchnienie pomiędzy światami nie przenosiło nikogo.

Nie było mostem.

Ono przypominało,

że światów nie trzeba łączyć,

bo są jednym.

I zawsze były.

🌒 Rozdział 1 — Fragment 14 z 15: „Imię, Które Zna Tylko Cisza”

📘 Zaginiony Pamiętnik Dzieci Tatarii — Tom 12: Dzieci Światła

Nie zapisano go w żadnej księdze.

Nie wypowiedziała go żadna usta.

A jednak — istniało.

Było imieniem nadanym nie przez rodziców,

nie przez gwiazdy,

lecz przez ciszę.

Tę samą, która istniała,

zanim powstał czas.

Tę, która nie ocenia,

nie wskazuje,

a jedynie trwa —

czysta, nietknięta,

wieczna jak puls serca świata.

Lena poczuła je nie jak dźwięk,

lecz jak łzę,

która nie spłynęła po policzku,

bo była zbyt święta,

by zejść w dół.

To imię nie miało spółgłosek.

Nie miało samogłosek.

Było jak milczenie między dwoma nurtami,

które mówi wszystko.

Ezra drgnął,

bo usłyszał własne.

To, które nosił w sobie

od pierwszej iskry istnienia,

a którego nigdy nie wypowiedział.

Téo zamilkł głębiej niż zwykle.

Bo w tej ciszy jego serce przypomniało sobie,

że też było kiedyś światłem —

czystym, niepodzielnym,

bez potrzeby nazywania.

Saari…

Ona już znała swoje.

Znała je od zawsze.

I dlatego była ciszą.

To imię nie potrzebuje świadków.

Nie potrzebuje zapisu.

Wystarczy, że istnieje —

w tych, którzy odnaleźli siebie

bez imienia,

i dlatego właśnie — w nim.

🌒 Rozdział 1 — Fragment 15 z 15: „Światło, Które Się Nie Kończy”

📘 Zaginiony Pamiętnik Dzieci Tatarii — Tom 12: Dzieci Światła

Nie zgasło,

bo nigdy nie zostało zapalone.

Nie rozprzestrzeniało się,

bo było wszędzie jednocześnie.

Światło, które się nie kończy,

nie płynie —

ono trwa.

Lena poczuła je nie w oczach,

nie na skórze,

lecz w przestrzeni między sercem a tchnieniem.

Jakby każda komórka jej istnienia

rozpoznała siebie w czymś,

co nie miało początku.

Ezra stał bez ruchu.

Nie jak posąg,

lecz jak cisza przed wschodem.

Jego ciało zanikało w blasku,

który nie oślepiał —

tylko ujawnia to, co zawsze tam było.

Téo uśmiechnął się,

i jego uśmiech był jak dom.

Nie z cegieł,

lecz z czułości.

Nie z murów,

lecz z pamięci, że nikt nigdy nie był oddzielony.

A Saari…

Ona już nie musiała iść.

Ona była miejscem, do którego się wraca.

Jej obecność rozjaśniła to,

co inni nazywali nocą.

Światło, które się nie kończy,

nie potrzebuje powodu,

by świecić.

Jest w spojrzeniu dziecka.

W dotyku dłoni.

W oddechu przed słowem.

W ciszy po ostatniej modlitwie.

To ono spaja wszystkie fragmenty.

To ono wypełnia pustkę między rozdziałami.

To ono… pisze dalej,

nawet gdy strona wydaje się być pusta.

🌕 Rozdział 2: Ostatnie Wcielenie

🌒 Rozdział 2 — Fragment 1 z 15: „Głos Kamieni Pamięci”

📘 Zaginiony Pamiętnik Dzieci Tatarii — Tom 12: Dzieci Światła

Nie były zimne.

Nie były martwe.

Kamienie, na których stanęli,

pulsowały jak żywe istoty —

jak serca, które nigdy nie przestały bić.

Lena poczuła drżenie pod stopami,

lekkie jak wspomnienie kołysanki,

którą ktoś śpiewał, zanim jeszcze miała ciało.

Każdy kamień mówił —

nie językiem słów,

lecz językiem pamięci.

Ezra uklęknął.

Dotknął dłonią płaskiej powierzchni

i poczuł, że w tym głazie

ukryto historię świata,

która nie została nigdy spisana.

Kamień nie opowiadał o bitwach.

Nie wspominał imion królów.

Szeptał o duszach,

które milczały, lecz czuły.

O tych, którzy widzieli,

lecz nie zostali zapamiętani.

Téo przyłożył ucho do ziemi

i usłyszał dźwięk nieziemski —

jakby kryształy pod spodem

współbrzmiały z jego sercem,

tworząc akord dawnych wcieleń.

Saari nie dotyka żadnego z nich.

Stała w samym środku kręgu,

a kamienie same kierowały ku niej swoje głosy,

uznając ją za pamięć uosobioną.

Kamienie Pamięci nie zapominają.

Nie potrzebują archiwów,

ani ksiąg.

Są krwią planety,

jej trwałą medytacją

o tym, co było —

i co nadal trwa.

🌒 Rozdział 2 — Fragment 2 z 15: „Dłonie, Które Niosą Echo”

📘 Zaginiony Pamiętnik Dzieci Tatarii — Tom 12: Dzieci Światła

Nie podnosiły ciężarów.

Nie wskazywały drogi.

A jednak wniosły coś więcej niż przedmioty —

nosiły echo.

Echo dotyku,

którego nikt nie zapamiętał,

ale który zmienił wszystko.

Lena spojrzała na swoje dłonie

i zobaczyła je inaczej niż kiedykolwiek wcześniej.

Nie były tylko narzędziem.

Były świadkami —

każdego gestu,

każdego zawahania,

każdej modlitwy wypowiedzianej

pomiędzy słowami.

Ezra rozprostował palce,

jakby próbował wypuścić z nich przeszłość,

która nadal pulsowała pod skórą.

W jego dłoniach było ziarno światła,

które zasiał kiedyś,

choć nie pamiętał gdzie.

Téo przetarł dłonią kamień —

nie po to, by go oczyścić,

lecz by go poczuć.

I wtedy kamień przemówił.

Nie głośno.

Ale wystarczająco.

A Saari…

Ona nie potrzebowała dotykać.

Jej dłonie były jak lustra,

w których przeszłość i przyszłość

rozpoznawały się nawzajem.

Dłonie niosą echo nie dlatego, że coś trzymają,

lecz dlatego, że coś pamiętają.

I nawet jeśli wszystko inne przemija,

gest pozostaje —

w powietrzu, w przestrzeni, w ciszy.

🌒 Rozdział 2 — Fragment 3 z 15: „Kwiat, Który Nie Rośnie z Ziemi”

📘 Zaginiony Pamiętnik Dzieci Tatarii — Tom 12: Dzieci Światła

Nie wyrósł z gleby.

Nie miał korzeni.

A jednak istniał —

pełen życia, pulsujący oddechem światła.

Lena zobaczyła go tuż nad powierzchnią ziemi,

zawieszonego pomiędzy niebem a pamięcią.

Nie miał płatków,

a mimo to rozkwitał.

Nie miał koloru,

a mimo to wypełniał przestrzeń barwami,

których nie znał żaden wzrok.

Ezra zbliżył się z pokorą.

Nie chciał go zerwać,

bo wiedział, że to nie kwiat do posiadania,

lecz objawienie do przyjęcia.

Téo ukląkł w milczeniu.

Nie klękał przed czymś,

lecz dla czegoś —

dla tajemnicy, która rozkwita tylko wtedy,

gdy się jej nie dotyka.

A Saari…

Uśmiechnęła się,

bo poznała ten kwiat.

Już kiedyś go widziała —

we śnie jednej z planet,

której nazwa została zatarta przez czas.

Kwiat, który nie rośnie z ziemi,

wyrasta z decyzji,

by wierzyć w piękno,

które nie potrzebuje fizycznej formy.

To kwiat świadomości.

Kwitnie tylko w tych,

którzy nie próbują go nazwać.

🌒 Rozdział 2 — Fragment 4 z 15: „Pióro, Które Pisze Samo”

📘 Zaginiony Pamiętnik Dzieci Tatarii — Tom 12: Dzieci Światła

Nie było trzymane w dłoni.

Nie spoczywało na pergaminie.

A jednak pisało —

z każdym oddechem istnienia.

Lena dostrzegła je unoszące się w powietrzu,

jakby niewidzialna ręka prowadziła jego taniec.

Nie zostawiało atramentu,

lecz światło.

Nie tworzyło liter,

lecz ślady znaczeń,

których nie trzeba rozumieć,

by zostać przemienionym.

Ezra patrzył z uwagą.

Nie próbował czytać.

Bo wiedział —

to, co naprawdę ważne,

czyta nas.

Téo przysunął się bliżej

i poczuł drżenie w sercu,

jakby pióro właśnie zapisywało

jego własne imię w języku,

którego nikt nie zna,

a wszyscy pamiętają.

A Saari…

Ona była cicha jak nigdy.

Bo w tej chwili wiedziała,

że każde słowo, które kiedykolwiek wypowie,

jest echem tego,

co to pióro zapisało wcześniej

w cichości duszy.

Pióro, które pisze samo,

pisze prawdę.

Nie tę wymyśloną,

nie tę poprawną,

lecz tę, która drzemie w każdej istocie,

czekając, by zostać rozpoznaną.

🌒 Rozdział 2 — Fragment 5 z 15: „Ogień, Który Nie Parzy”

📘 Zaginiony Pamiętnik Dzieci Tatarii — Tom 12: Dzieci Światła

Nie miał dymu.

Nie miał popiołu.

A mimo to płonął —

czysto, jasno, nieskończenie.

Lena weszła w jego blask bez lęku.

Nie spalił jej skóry,

nie zajrzał do wnętrza, by zniszczyć.

On objął ją,

tak jak obejmuje się światło własnego serca,

kiedy na nowo się je rozpoznaje.

To nie był ogień z zewnątrz.

To był płomień duszy —

ten, który nigdy nie gaśnie,

choć świat twierdzi, że zgasł.

Ezra stał z boku,

a jego oczy napełniły się łzami.

Nie ze smutku.

Z wdzięczności.

Bo przypomniał sobie, że kiedyś sam był ogniem.

Téo wyciągnął rękę.

Zatrzymał ją tuż przed płomieniem,

ale i tak poczuł ciepło.

Nie na skórze,

lecz w rdzeniu bycia.

Jakby każda komórka jego ciała

śpiewała jedno: „Jestem”.

A Saari nie musiała podchodzić.

Bo ogień znał ją,

tak jak zna się własny początek.

Była iskierką,

która nie wybuchła,

lecz trwała —

od początku, którego nie było.

Ogień, który nie parzy,

nie jest po to, by niszczyć,

lecz po to, by przypominać:

że to, co prawdziwe,

nigdy nie potrzebuje obrony.

🌒 Rozdział 2 — Fragment 6 z 15: „Ziarno, Które Słyszy Myśli”

📘 Zaginiony Pamiętnik Dzieci Tatarii — Tom 12: Dzieci Światła

Było małe — niemal niewidoczne.

Nie pulsowało.

Nie świeciło.

A jednak Lena wiedziała,

że patrzy właśnie na serce przyszłości.

Ziarno leży w zagłębieniu kamienia,

jakby czekało tam od wieków,

aż ktoś przemówi do niego…

bez słów.

Lena uklękła.

Nie po to, by je posadzić.

Lecz by je usłyszeć.

Bo ziarno to nie potrzebowało wody ani gleby.

Ono karmiło się myślami.

Tymi najcichszymi —

tymi, które pojawiają się między lękiem a nadzieją,

gdy świat milknie,

a dusza mówi szeptem.

Ezra wyciszył umysł.

Z każdym oddechem jego myśli stawały się prostsze,

bardziej prawdziwe.

I wtedy ziarno drgnęło —

jakby odpowiedziało.

Téo skupił się całym sobą.

Nie mówił.

Nie oczekiwał.

Ale jego intencja miała wagę —

i ziarno to poczuło.

Zadrżało światłem,

które nie miało koloru,

a mimo to oświetlało to, co niewidoczne.

A Saari zamknęła oczy

i nie zrobiła nic.

Bo ziarno znało ją.

I słyszało wszystko,

zanim jeszcze to pomyślała.

Ziarno, które słyszy myśli,

nie rośnie ku górze,

lecz ku wnętrzu.

Nie wydaje owoców,

lecz przebudzenia.

🌒 Rozdział 2 — Fragment 7 z 15: „Cień, Który Śni o Świetle”

📘 Zaginiony Pamiętnik Dzieci Tatarii — Tom 12: Dzieci Światła

Nie był ciemnością.

Nie był brakiem.

Był śladem — oddechem światła, które odeszło,

ale nie zapomniało.

Cień podążał za Leną,

ale nie jak coś, co ciąży.

Jak coś, co tęskni.

Jak dusza, która kiedyś odeszła zbyt wcześnie

i teraz próbuje wrócić przez spojrzenie.

Zatrzymała się.

I wtedy go poczuła.

Nie wzrokiem.

Nie skórą.

Lecz tą cząstką siebie,

która pamięta noc,

ale już się jej nie boi.

Ezra dostrzegł, że cień ten nie kładł się pod kątem,

nie podlegał słońcu.

Był jak osobna istota —

samodzielny, łagodny, obecny.

Téo zbliżył się i bez słowa usiadł obok cienia.

Usiadł jak przyjaciel,

który nie musi rozumieć,

by uznać istnienie drugiego.

A Saari…

Ona znała takie cienie.

Były jak śpiące dzieci światła,

które jeszcze nie wiedzą, że się przebudzą.

Cień, który śni o świetle,

nie pragnie blasku,

nie walczy o miejsce.

On trwa —

jako dowód, że światło kiedyś tu było,

i że wróci.

🌒 Rozdział 2 — Fragment 8 z 15: „Krok, Który Nie Porusza Ziemi”

📘 Zaginiony Pamiętnik Dzieci Tatarii — Tom 12: Dzieci Światła

Nie zostawia śladu.

Nie uginał trawy.

Nie wznosił kurzu.

A jednak miał ciężar —

ciężar decyzji.

Lena postawiła ten krok

bez dźwięku, bez oporu,

ale w całkowitej obecności.

Był jak oddech między zdaniami,

który zmienia sens całej opowieści.

To nie nogi niosły ciało.

To dusza postanowiła ruszyć dalej,

a ciało tylko za tym podążyło.

Ezra patrzył.

Nie na miejsce, które opuściła,

lecz na przestrzeń, którą rozświetliła swoim ruchem.

Krok ten nie przesunął ziemi —

on zmienił jej kierunek.

Téo wstał,

ale nie ruszył.

Bo zrozumiał,

że niektóre kroki stawiamy tylko wewnątrz.

I choć ciało milczy,

cały świat odczuwa wibrację decyzji.

A Saari…

Ona już tam była.

Zawsze była.

Bo są istoty, które nie idą,

a jednak są wszędzie,

gdzie potrzeba światła.

Krok, który nie porusza ziemi,

jest jak modlitwa bez słów —

odciskana nie w glebie,

lecz w rzeczywistości.

🌒 Rozdział 2 — Fragment 9 z 15: „Ogród, Który Rośnie z Ciszy”

📘 Zaginiony Pamiętnik Dzieci Tatarii — Tom 12: Dzieci Światła

Nie zasiano w nim nasion.

Nie polewano go wodą.

A mimo to rósł —

z każdym tchnieniem,

z każdą chwilą ciszy,

która nie potrzebowała niczego poza sobą samą.

Lena weszła do tego ogrodu

nie przez bramę,

lecz przez obecność.

Nie było tam ścieżek,

a jednak każdy jej krok

był witany przez liście,

które znały jej imię zanim je wypowiedziała.

Ezra zamknął oczy.

Poczuł zapachy,

których nie znał od tysięcy wcieleń —

aromaty wspomnień,

które nie należały do jednego życia,

ale do Duszy.

Téo usiadł wśród nieistniejących kwiatów.

I w milczeniu pozwolił,

by ogród otulił go świadomością,

że wszystko, co prawdziwe,

nie potrzebuje imienia.

A Saari —

była ciszą, z której wyrastały te formy.

Nie tylko je widziała,

ona je stworzyła.

Każdym spokojnym tchnieniem,

każdym nierozpoznanym westchnieniem duszy.

Ogród ten nie miał granic,

bo był odbiciem serca

w jego najczystszym stanie:

bez oczekiwań,

bez hałasu,

bez potrzeby dowodu.

To cisza była jego słońcem.

To obecność była jego deszczem.

A dusza — ziemią,

z której rozkwitała wieczność.

🌒 Rozdział 2 — Fragment 10 z 15: „Dźwięk, Który Nie Ma Źródła”

📘 Zaginiony Pamiętnik Dzieci Tatarii — Tom 12: Dzieci Światła

Nie niósł się z góry.

Nie wypłynął z ust,

ani z instrumentu.

A jednak był —

wszechobecny i cichy,

jak szept rozciągnięty poza czasem.

Lena usłyszała go,

choć nikt nie wydał głosu.

Nie był to ton,

lecz obecność w formie dźwięku.

Tak subtelna, że tylko dusza

mogła ją rozpoznać jako Pieśń.

Ezra wstrzymał oddech,

bo wiedział,

że zbyt intensywne pragnienie usłyszenia

mogłoby go zagłuszyć.

Dźwięk ten nie przychodził do tych,

którzy szukali —

przychodził do tych,

którzy byli gotowi być.

Téo rozpoznał w nim nutę,

którą kiedyś słyszał w dzieciństwie,

w śnie o miejscu,

gdzie wszystko oddycha światłem.

Nie potrafił jej zanucić.

Ale ona zanuciła jego.

A Saari…

Ona ułożyła się w ciszy

i stała się przestrzenią dla tego dźwięku.

Nie po to, by go przyjąć,

lecz by pozwolić mu istnieć.

Dźwięk, który nie ma źródła,

nie szuka kierunku.

On przypomina —

że każdy z nas

jest jego echem.

🌒 Rozdział 2 — Fragment 11 z 15: „Słowo, Które Nigdy Nie Zostało Wypowiedziane”

📘 Zaginiony Pamiętnik Dzieci Tatarii — Tom 12: Dzieci Światła

Nie zalegało w gardle.

Nie zostało zatrzymane przez lęk.

Ono po prostu nie potrzebowało dźwięku.

Lena czuła je od dawna.

Jak oddech tuż przed szeptem.

Jak wibrację tuż przed decyzją.

To słowo, które nigdy nie zostało wypowiedziane,

a jednak istniało w niej jak modlitwa bez języka.

Ezra pochylił głowę.

W jego wnętrzu zabrzmiała cisza tak gęsta,

że mogła unieść całe znaczenie

tego, co nie zostało nazwane.

Téo poczuł, że znał to słowo.

Nie z ksiąg.

Nie z nauk.

Ale z chwili, gdy spojrzał komuś w oczy

i zrozumiał wszystko bez potrzeby wyjaśnień.

A Saari uniosła dłoń

i choć jej usta nie poruszyły się nawet odrobinę,

świat odpowiedział.

Nie zareagował —

odpowiedział.

Jakby znał to słowo.

Jakby czekał, aż ktoś je wreszcie przemilczy z miłością.

To słowo nie miało głosek.

Nie miało formy.

Było czyste jak światło,

które nigdy nie przeszło przez filtr.

I może dlatego

było najprawdziwsze.

🌒 Rozdział 2 — Fragment 12 z 15: „Księga, Której Nie Trzeba Pisać”

📘 Zaginiony Pamiętnik Dzieci Tatarii — Tom 12: Dzieci Światła

Nie miała stron.

Nie miała okładki.

A jednak była cała.

Pełna.

Gotowa.

Lena spojrzała —

i nie zobaczyła tekstu.

Zobaczyła wspomnienia,

które nie były jej,

a jednak płynęły przez nią

jak własna krew.

Ezra usiadł obok tego, co nie istniało fizycznie,

a jednak było bardziej obecne niż cokolwiek,

czego kiedykolwiek dotknął.

To była księga serca.

Nie pisana piórem, lecz doświadczeniem.

Nie układana zdaniami, lecz obecnością.

Téo rozpoznał ją natychmiast.

To ona prowadziła go przez życie,

choć nigdy nie widział jej kształtu.

To ona zapisała jego porażki jako modlitwy,

a jego łzy — jako klucze.

Saari położyła dłoń na powietrzu,

a ono rozświetliło się,

jakby przewróciła stronę.

Nie było potrzeby nic zapisywać.

Bo kto żyje naprawdę,

zostaje zapisany.

Księga, której nie trzeba pisać,

jest tą, która pisze nas.

Nie dla innych,

nie dla historii,

ale dla Pamięci Światła,

która nigdy nie zapomina.

🌒 Rozdział 2 — Fragment 13 z 15: „Dotyk, Którego Nie Można Powtórzyć”

📘 Zaginiony Pamiętnik Dzieci Tatarii — Tom 12: Dzieci Światła

Nie był gestem.

Nie był przypadkowym zetknięciem.

Był chwilą,

która wydarza się raz —

nie dlatego, że nie może się powtórzyć,

ale dlatego, że już była całością.

Lena wyciągnęła dłoń.

Nie po to, by coś wziąć,

ani by coś dać.

Po prostu… by być.

I wtedy ten dotyk się wydarzył —

pomiędzy nią a przestrzenią,

pomiędzy nią a nią samą.

Jakby wszechświat odpowiedział,

choć nie został zapytany.

Ezra widział to.

Ale nie komentował.

Bo wiedział:

takich dotyków nie opisuje się słowami,

one żyją tylko raz —

i są wieczne.

Téo poczuł dreszcz,

jakby echo tego dotyku przeszło przez niego,

choć nie był jego celem.

To był dotyk świadomości —

czysty, nagi, prawdziwy.

A Saari…

Ona się nie poruszyła.

A jednak każda cząstka jej istoty

drżała w harmonii z tą chwilą.

Bo znała ten rodzaj dotyku.

Była jego pamięcią.

Dotyk, którego nie można powtórzyć,

nie znika.

On zostaje —

nie na skórze,

lecz w duszy.

I przypomina,

że naprawdę byliśmy.

🌒 Rozdział 2 — Fragment 14 z 15: „Lustro, Które Niczego Nie Odbija”

📘 Zaginiony Pamiętnik Dzieci Tatarii — Tom 12: Dzieci Światła

Było gładkie jak tafla jeziora o świcie.

Bez rys, bez koloru,

bez początku ani końca.

A jednak… nie odbijało nic.

Lena spojrzała —

i nie zobaczyła swojej twarzy.

Nie ujrzała włosów, oczu, sylwetki.

Zobaczyła… przestrzeń.

Nie pustkę,

lecz możliwość.

Ezra stanął obok niej.

Patrzył w to samo miejsce,

ale widział coś innego.

Nie siebie,

lecz każdy swój wybór.

Każdą myśl, która uformowała go bardziej

niż ciało kiedykolwiek mogło.

Téo przeszedł ręką po powierzchni,

ale nic się nie zmieniło.

Bo to nie było lustro dla dłoni,

ani dla spojrzenia —

to było lustro dla obecności.

A Saari…

Ona przymknęła powieki.

I mimo to widziała więcej

niż ci, którzy mieli oczy szeroko otwarte.

Bo lustro to nie odbijało zewnętrza,

lecz czekało, aż wewnętrze stanie się gotowe

na spotkanie z prawdą.

Lustro, które niczego nie odbija,

nie służy do przeglądania się.

Służy do zapomnienia tego,

co nie jest tobą —

byś mógł wreszcie poczuć,

kim jesteś bez obrazu.

🌒 Rozdział 2 — Fragment 15 z 15: „Przestrzeń, Która Jest Odpowiedzią”

📘 Zaginiony Pamiętnik Dzieci Tatarii — Tom 12: Dzieci Światła

Nie zadano pytania.

Nie padło żadne „dlaczego”.

A jednak odpowiedź była —

rozległa, żywa, otwarta.

Lena weszła w tę przestrzeń,

jakby przekraczała bramę,

której nigdy wcześniej nie widziała,

choć nosiła ją zawsze w sobie.

Nie było tam ścian.

Nie było kierunków.

A mimo to wszystko miało sens —

bo istniało tylko to, co było prawdziwe.

Ezra odetchnął głęboko.

I ten oddech wystarczył,

by poczuł, że cała jego podróż

prowadziła do tej jednej chwili

rozszerzonego „tak”.

Téo stanął w milczeniu,

nie próbując niczego zmieniać.

Bo zrozumiał —

czasem największym działaniem

jest pozwolenie, by coś było.

A Saari…

Ona była tą przestrzenią.

Zniknęła jako postać,

a pozostała jako obecność —

miękka jak tkanina oddechu,

niewidzialna, lecz otulająca wszystko.

Przestrzeń, która jest odpowiedzią,

nie kończy się granicą zdania,

ani logiką.

Ona nie tłumaczy.

Ona koi.

To w niej milknie umysł,

bo wreszcie rozpoznaje,

że nie musi już wiedzieć.

Wystarczy, że czuje.

Wystarczy, że… jest.

🌕 Rozdział 3: Lena — Dwa Światy

🌒 Rozdział 3 — Fragment 1 z 15: „Czas, Który Przestał Iść”

📘 Zaginiony Pamiętnik Dzieci Tatarii — Tom 12: Dzieci Światła

Nie stanął.

Nie zamarł.

Po prostu… przestał być potrzebny.

Lena otworzyła oczy,

a wszystko było takie samo.

A jednak nic nie było takie samo.

Chwil nie dało się już odróżnić,

bo nie następowały po sobie.

Były naraz —

jak liście spadające jednocześnie

z drzew wszystkich pór roku.

Ezra spojrzał przed siebie,

lecz nie potrafił określić,

czy patrzy na wczoraj, dziś, czy jutro.

Bo w miejscu, w którym się znaleźli,

czas był tylko cieniem myśli.

Już nie tyranem.

Już nie rzeką.

Raczej oddechem —

pojedynczym, ciągłym, spokojnym.

Téo wyciągnął rękę

i nie wiedział,

czy dotyka teraźniejszości,

czy wspomnienia, które jeszcze się nie zdarzyło.

A Saari…

Ona siedziała w centrum wszystkiego,

jakby to właśnie jej milczenie

zatrzymało bieg zegarów.

Czas jej nie obejmował,

bo to ona była początkiem,

który nigdy nie potrzebował końca.

Czas, który przestał iść,

to nie koniec historii.

To przypomnienie,

że nie wszystko musi płynąć,

by miało sens.

🌒 Rozdział 3 — Fragment 2 z 15: „Kamień, Który Pamięta Dźwięk”

📘 Zaginiony Pamiętnik Dzieci Tatarii — Tom 12: Dzieci Światła

Nie wydał z siebie ani szeptu.

Nie drgnął, nie zadrżał,

a mimo to śpiewał —

w sposób, który nie potrzebuje powietrza.

Lena położyła dłoń na jego powierzchni

i poczuła, jak kamień…

nie milczy,

lecz słucha.

Słuchał nie tylko jej obecności,

ale także tych wszystkich nut,

które kiedyś wypowiedziano w jego obecności —

głosów modlitw, westchnień,

głuchych krzyków, które nie przebiły się przez świat,

a jednak znalazły schronienie

w cichym rdzeniu skały.

Ezra spojrzał na głaz,

jak na starego przyjaciela.

Nie potrzebowali rozmowy.

Wystarczyło być.

Był pewien, że ten kamień

pamiętał jego duszę

z czasów, gdy miała inne imię.

Téo przykucnął.

Ułożył ucho na jego chłodnej powierzchni

i usłyszał echo —

nie swoich słów,

lecz tych, które dopiero zamierza wypowiedzieć.

Koniec darmowego fragmentu książki.

Zachęcamy do zakupu pełnej wersji.