Michelle Enderson

Matematyka dla ambitnych: Równania, geometria, statystyka, rachunek różniczkowy i całkowy

Projektant okładki Pixabay https://pixabay.com/pl/vectors/profesor-matematyk-naukowcy-28834/

© Michelle Enderson, 2023

© Pixabay https://pixabay.com/pl/vectors/profesor-matematyk-naukowcy-28834/, projekt okładki, 2023

„Matematyka dla ambitnych” to kompleksowe źródło wiedzy. Zawiera wiele rozdziałów, w tym m.in. równania i nierówności funkcyjne, geometrie analityczną, statystykę i prawdopodobieństwo, rachunek różniczkowy i całkowy. Przy każdym rozdziale znajdują się zadania i przykłady. Książka jest napisana w sposób przystępny i zrozumiały.

Książka jest cennym źródłem wiedzy dla studentów matematyki, naukowców, nauczycieli i każdej osoby zainteresowanej rozwojem swoich umiejętności matematycznych.

ISBN 978-83-8351-142-9

Książka powstała w inteligentnym systemie wydawniczym Ridero

Michelle Enderson

12.05.2023r.

Równania i nierówności funkcyjne

Równania i nierówności funkcyjne to zadania matematyczne, w których poszukujemy funkcji spełniającej określone warunki. Oto opis różnych rodzajów równań i nierówności funkcyjnych.

Równanie liniowe

Równanie liniowe to równanie matematyczne, które opisuje liniową zależność między dwiema lub więcej zmiennymi. W najprostszym przypadku równanie liniowe ma postać: ax + b = 0
gdzie a i b są stałymi, a x jest zmienną. Rozwiązanie tego równania to: x = -b/a
Innymi słowy, wartość zmiennej x jest równa ujemnej wartości stałej b podzielonej przez wartość stałą a. Ogólnie, równanie liniowe może mieć postać: a1x1 + a2x2 + … + anxn + b = 0
gdzie a1, a2, …, an i b są stałymi, a x1, x2, …, xn są zmiennymi. Rozwiązanie takiego równania liniowego polega na znalezieniu wartości zmiennych x1, x2, …, xn, dla których równanie jest spełnione[1].

Równanie kwadratowe

To równanie postaci f(x) = ax^2 + bx + c, gdzie a, b i c to stałe. Aby rozwiązać to równanie, można skorzystać z wzoru na deltę, a następnie wyznaczyć pierwiastki równania. Równanie kwadratowe ma postać: ax^2 + bx + c = 0, gdzie a, b i c to liczby rzeczywiste, a x oznacza zmienną. Aby rozwiązać to równanie, możemy skorzystać z wzoru: x = (-b ± √(b^2 — 4ac)) / (2a)
Jeśli wartość pod pierwiastkiem jest ujemna, to równanie nie ma rozwiązań rzeczywistych. Przykład: Rozwiążmy równanie: x^2 — 3x — 10 = 0. a = 1, b = -3, c = -10
x = (-(-3) ± √((-3)^2 — 4(1)(-10))) / (2(1)) x = (3 ± √(9 +40)) / 2 x1 = (3 + √49) / 2 = 4 x2 = (3 — √49) / 2 = -1
Rozwiązaniem równania są liczby -1 i 4[2].

Równanie wykładnicze
Równanie wykładnicze to równanie postaci a^x = b, gdzie a i b są liczbami rzeczywistymi, a ≠ 0 i a ≠ 1, a x to wykładnik potęgi, a b to potęga o podstawie a. Aby rozwiązać równanie wykładnicze, należy użyć logarytmów. Logarytm o podstawie a to funkcja odwrotna do funkcji potęgowej o podstawie a, czyli logarytm z liczby b o podstawie a to taka liczba x, że a^x = b. Stosując logarytmy, równanie wykładnicze można przekształcić do postaci x = log_a(b), gdzie log_a(b) oznacza logarytm o podstawie a z liczby b. Rozwiązaniem równania wykładniczego jest wartość wyrażenia x = log_a(b), która spełnia równanie a^x = b. Przykład: Rozwiążmy równanie wykładnicze 2^x = 16. Stosując logarytmy, mamy x = log_2(16) = 4, ponieważ 2^4 = 16. Więc rozwiązaniem tego równania jest x = 4[3].

Równanie sinusoidalne
Równanie sinusoidalne to równanie postaci: A * sin(wt + φ) + C
gdzie: A to amplituda drgań, w to częstość kołowa, t to czas, φ to przesunięcie fazowe (faza początkowa), C to stała przesunięcia poziomu (tzw. wartość średnia). Równanie to opisuje ruch drgający, który ma charakter sinusoidalny, czyli opisany jest funkcją sinus lub cosinus. Przykładowo, równanie A*sin(wt) opisuje sinusoidalne drgania o amplitudzie A i częstości w. Wartość φ w tym przypadku wynosi zero, a wartość C również jest równa zero, ponieważ średnia wartość funkcji sinus wynosi zero dla całego okresu[4].

Nierówności liniowe
Nierówności liniowe to rodzaj nierówności algebraicznych, które zawierają zmienne liniowe, tj. zmienne występujące w pierwszej potędze. Nierówności te są wyrażeniami postaci ax + by + cz + … < d lub ax + by + cz + … > d, gdzie a, b, c, … to stałe, a x, y, z, … to zmienne, a < oznacza „mniejsze od”, a > oznacza „większe od”, a d to stała. Rozwiązywanie nierówności liniowych polega na określeniu zakresu wartości, które mogą być przyjmowane przez zmienne, tak aby nierówność była spełniona. Aby to zrobić, należy zastosować pewne reguły matematyczne, takie jak dodawanie lub odejmowanie takiej samej liczby z obu stron nierówności, mnożenie lub dzielenie przez dodatnią liczbę itp. Nierówności liniowe są często stosowane w matematyce i innych dziedzinach nauki, takich jak ekonomia, fizyka czy informatyka. Przykładowo, w ekonomii nierówności liniowe mogą być używane do określenia optymalnej ilości produkcji, która zapewni maksymalny zysk przy ograniczonych zasobach. W fizyce, nierówności te mogą być stosowane do modelowania ruchu ciał niebieskich w kosmosie lub do obliczenia czasu, w jakim cząstki poruszają się w reaktorze jądrowym[5].

Nierówności kwadratowe
Nierówności kwadratowe to rodzaj nierówności algebraicznych, które opierają się na własnościach kwadratów liczb rzeczywistych. Ogólna postać nierówności kwadratowej jest następująca: ax^2 + bx + c ≥ 0
gdzie a, b, i c są liczbami rzeczywistymi, a x jest zmienną rzeczywistą. Nierówności kwadratowe mogą być rozwiązane na wiele sposobów, w zależności od wartości a, b i c. Jednym ze sposobów jest znalezienie pierwiastków równania kwadratowego ax^2 + bx + c = 0, a następnie analiza znaku funkcji kwadratowej f(x) = ax^2 + bx + c w obszarach między pierwiastkami. W przypadku, gdy nierówność jest ax^2 + bx + c > 0, rozwiązaniem jest przedział, w którym funkcja kwadratowa jest dodatnia, czyli na przykład: jeśli a > 0, to rozwiązaniem jest przedział (-∞, x1) ∪ (x2, +∞), jeśli a < 0, to rozwiązaniem jest przedział (x1, x2), gdzie x1 i x2 to pierwiastki równania kwadratowego. Natomiast w przypadku, gdy nierówność jest postaci ax^2 + bx + c < 0, nie ma rozwiązań w zbiorze liczb rzeczywistych[6].

Nierówności wykładnicze
Nierówności wykładnicze to rodzaj nierówności matematycznych, w których występują wykładniki. Ogólna postać nierówności wykładniczych to: a^x ≥ b^x, gdzie a i b są dodatnimi liczbami rzeczywistymi, a x jest dowolną liczbą rzeczywistą. Ta nierówność mówi nam, że gdy a i b są dodatnimi liczbami rzeczywistymi i a^x jest większe lub równe b^x, to podstawa a musi być większa lub równa podstawie b. Istnieją różne nierówności wykładnicze, takie jak: Nierówność Bernoulliego: (1 + x)^n ≥ 1 + nx, dla każdego x ≥ -1 i każdej nieujemnej liczby całkowitej n. Nierówność eulera: e^x ≥ 1 + x, dla każdego x ∈ R. Nierówność Cauchy’ego-Schwarza: (a1b1 + a2b2 + … + anbn)^2 ≤ (a1^2 + a2^2 + … + an^2)(b1^2 + b2^2 + … + bn^2), dla każdych n liczb rzeczywistych ai i bi. Nierówność Holdera: ∑(aibi) ≤ (∑ai^p)^1/p (∑bi^q)^1/q, gdzie ai i bi są nieujemnymi liczbami rzeczywistymi, a p i q są dodatnimi liczbami rzeczywistymi takimi, że 1/p +1/q = 1. Nierówności wykładnicze mają szerokie zastosowanie w matematyce i naukach przyrodniczych, a także w ekonomii, informatyce i inżynierii[7].

Nierówności sinusoidalne
Nierówności sinusoidalne, znane również jako nierówności trygonometryczne, to zbiór matematycznych nierówności, które dotyczą funkcji trygonometrycznych (sinus, cosinus, tangens itd.). Najbardziej znane nierówności sinusoidalne to nierówności między sinusami i cosinusami dla kątów wewnętrznych trójkąta. Nazywają się one nierównościami Czebyszewa lub nierównościami pierwszego rodzaju i brzmią następująco: |sin x| ≤ 1 i |cos x| ≤ 1
Ponadto istnieją również inne nierówności trygonometryczne, takie jak nierówności drugiego rodzaju, które dotyczą tangensa, cotangensa i innych funkcji trygonometrycznych. Jedną z takich nierówności jest nierówność między wartościami tangensa i sinusa dla kątów od 0 do π/2, która brzmi: x ≤ tan x ≤ sin x ≤ x/cos x, gdzie x jest kątem w radianach. Nierówności sinusoidalne mają zastosowanie w wielu dziedzinach matematyki, w tym w analizie matematycznej, geometrii i fizyce[8].

[1] prof. Janusz Matkowski, Wstęp do analizy funkcjonalnej,1994r.

[2] prof. Janusz Matkowski, Wstęp do analizy funkcjonalnej,1994r.

[3] prof. Janusz Matkowski, Wstęp do analizy funkcjonalnej,1994r.

[4] prof. Janusz Matkowski, Wstęp do analizy funkcjonalnej,1994r.

[5] prof. Janusz Matkowski, Wstęp do analizy funkcjonalnej,1994r.

[6] prof. Janusz Matkowski, Wstęp do analizy funkcjonalnej,1994r.

[7] prof. Janusz Matkowski, Wstęp do analizy funkcjonalnej,1994r.

[8] prof. Janusz Matkowski, Wstęp do analizy funkcjonalnej,1994r.

Geometria analityczna

Geometria analityczna to dział matematyki, który zajmuje się badaniem figur geometrycznych za pomocą narzędzi matematycznych, takich jak algebra, geometria kartezjańska i analiza matematyczna. Geometria analityczna pozwala na przedstawianie figur geometrycznych w postaci równań i nierówności matematycznych, a także na wykonywanie operacji algebraicznych na nich. Podstawowym narzędziem geometrii analitycznej jest układ współrzędnych kartezjańskich, który pozwala na jednoznaczne określenie położenia punktu w przestrzeni za pomocą pary liczb rzeczywistych (x,y) lub trójki liczb rzeczywistych (x,y,z). Dzięki temu możliwe jest badanie własności figur geometrycznych, takich jak długości boków, kąty, pole powierzchni czy objętość. Geometria analityczna znajduje zastosowanie w wielu dziedzinach, takich jak fizyka, informatyka, inżynieria czy grafika komputerowa. Jest również niezbędna w matematyce wyższej, w tym w analizie matematycznej, algebrze liniowej i geometrii różniczkowej[1].

[1] Andrzej Trybulec, Geometria Analityczna W Przykładach i
Zadaniach, 2002r.

Układy współrzędnych

Układ współrzędnych to matematyczny system, który umożliwia opisanie położenia punktu lub obiektu w przestrzeni za pomocą dwóch lub trzech wartości numerycznych. W matematyce i fizyce stosowane są różne rodzaje układów współrzędnych, najczęściej używane to układy kartezjańskie.

Istnieje wiele rodzajów układów współrzędnych, a każdy z nich ma swoje zastosowania i cechy charakterystyczne. Poniżej przedstawiam kilka najważniejszych rodzajów układów współrzędnych.

Układ kartezjański

to trójwymiarowy układ współrzędnych, który składa się z trzech osi prostopadłych do siebie — osi x, y i z. Oś x jest pozioma i biegnie od lewej do prawej, oś y jest pionowa i biegnie od dołu do góry, a oś z jest prostopadła do płaszczyzny tworzonej przez osie x i y i biegnie od wewnątrz do zewnątrz.

W układzie kartezjańskim położenie punktu lub obiektu jest opisywane za pomocą trzech wartości numerycznych, nazywanych współrzędnymi: x, y i z. Współrzędna x oznacza położenie punktu wzdłuż osi x, współrzędna y oznacza położenie punktu wzdłuż osi y, a współrzędna z oznacza położenie punktu wzdłuż osi z.

Istnieją również inne rodzaje układów współrzędnych, takie jak układ biegunowy, sferyczny czy cylindryczny, które są stosowane w zależności od potrzeb w różnych dziedzinach nauki i techniki[1].

Układ biegunowy

Układ biegunowy to sposób reprezentacji punktów na płaszczyźnie za pomocą współrzędnych polarnych, czyli odległości od początku układu współrzędnych (tzw. r) oraz kąta, jaki tworzy odcinek łączący ten punkt z początkiem układu współrzędnych (tzw. kąt polarny lub kąt fazowy).

W układzie biegunowym punkt o współrzędnych (r,θ) jest odległy o r jednostek od początku układu współrzędnych i tworzy kąt θ z osią pozytywnych x. Warto zaznaczyć, że kąt θ mierzony jest w radianach, a nie w stopniach.

Układ biegunowy jest szczególnie przydatny w analizie funkcji zespolonych oraz w rachunku różniczkowym i całkowym, gdzie pozwala na łatwiejsze określanie wartości funkcji w różnych punktach. Jest też używany w fizyce i innych dziedzinach nauki, w których istotne są położenie punktów na płaszczyźnie.

Układ cylindryczny

Układ cylindryczny to układ współrzędnych, który pozwala na opisanie położenia punktu w trójwymiarowej przestrzeni za pomocą trzech wartości: promienia, kąta i wysokości.

W tym układzie, punkt jest opisywany przez trzy liczby, które nazywane są współrzędnymi cylindrycznymi: r, θ i z.

Współrzędna r odpowiada za odległość punktu od osi cylindra, θ określa kąt między osią cylindra a płaszczyzną x-y, a z odpowiada za wysokość punktu.

Układ cylindryczny jest szczególnie przydatny w przypadku, gdy badamy obiekty o symetrii obrotowej wokół osi cylindra, takie jak rurki, kable, walce i wiele innych.

Wzory na przeliczanie współrzędnych cylindrycznych na kartezjańskie (x, y, z) są następujące:

x = r cos(θ) y = r sin(θ) z = z

r = sqrt(x^2 + y^2) θ = atan2(y, x) z = z

gdzie sqrt oznacza pierwiastek kwadratowy, a atan2 to funkcja, która zwraca wartość kąta dla podanych wartości x i y, uwzględniając ich znaki[2].

Układ sferyczny

Układ sferyczny to sposób określania położenia punktu na powierzchni sfery za pomocą dwóch kątów: kąta odległości i kąta azymutu.

Jest to popularny sposób reprezentacji położenia geograficznego na Ziemi, ale jest również stosowany w innych dziedzinach matematyki, takich jak astronomia czy geodezja.

W układzie sferycznym, punkt na powierzchni sfery jest określany przez kąty:

kąt odległości (r), mierzony wzdłuż prostej linii od środka sfery do punktu
kąt azymutu (θ), mierzony na płaszczyźnie równikowej od pewnego ustalonego kierunku (zwykle zgodnie z ruchem wskazówek zegara)

Te dwa kąty wraz z odległością od środka sfery określają jednoznacznie położenie punktu na powierzchni sfery. W praktyce, w geografii, dla określenia położenia na Ziemi, dodaje się jeszcze trzeci kąt — szerokość geograficzną (φ) — mierzony jako kąt między płaszczyzną równika a prostopadłą do tej płaszczyzny przechodzącą przez punkt.

Układ sferyczny jest przydatny do wyznaczania kątów między dwoma punktami na powierzchni sfery, a także do obliczania odległości między punktami. Układ ten ma również zastosowanie w teorii sterowania i ruchu, w której jest używany do określenia położenia obiektów w przestrzeni trójwymiarowej[3].

Układ horyzontalny

Układ horyzontalny to pojęcie stosowane w geometrii analitycznej, które odnosi się do położenia punktów lub figur na płaszczyźnie w odniesieniu do osi horyzontalnej.

Oś horyzontalna to pozioma linia, która przecina płaszczyznę w poziomie równoległym do horyzontu, czyli w płaszczyźnie poziomej. Układ horyzontalny odnosi się do położenia punktów lub figur na tej osi.

W układzie współrzędnych kartezjańskich, oś horyzontalna jest zwyczajowo oznaczana literą x, a położenie punktów określa się przez podanie ich współrzędnych (x,y), gdzie x to odległość punktu od osi y (pionowej), a y to odległość punktu od osi x (horyzontalnej).

Układ horyzontalny jest istotnym pojęciem w matematyce, ponieważ pozwala na łatwe określanie położenia punktów na płaszczyźnie oraz na formułowanie równań i funkcji zależnych od położenia punktów względem osi horyzontalnej.

Układ elipsoidalny

Układ elipsoidalny to pojęcie z geometrii i matematyki, które odnosi się do elipsoidy, czyli trójwymiarowej figury geometrycznej o kształcie podobnym do jajka. Układ elipsoidalny składa się z trzech wzajemnie prostopadłych osi, z których każda jest półosią elipsoidy. Te trzy osie to:

główna o długości a, drugorzędna o długości b, trzecia o długości c,

gdzie a, b i c to rzeczywiste liczby dodatnie, przy czym a >= b >= c.

Układ elipsoidalny jest wykorzystywany w wielu dziedzinach nauki, takich jak fizyka, geodezja, astronomia czy inżynieria. Przykładowo, w fizyce układ elipsoidalny może odnosić się do potencjału grawitacyjnego generowanego przez elipsoidalne ciało niebieskie, podczas gdy w geodezji może stanowić model geoide, czyli kształtu Ziemi. W inżynierii natomiast, układ elipsoidalny może być wykorzystywany do opisu kształtu części maszyn lub urządzeń[4].

[1] Andrzej Trybulec, Geometria Analityczna W Przykładach i
Zadaniach, 2002r.

[2] Andrzej Trybulec, Geometria Analityczna W Przykładach i
Zadaniach, 2002r.

[3] Andrzej Trybulec, Geometria Analityczna W Przykładach i
Zadaniach, 2002r.

[4] Andrzej Trybulec, Geometria Analityczna W Przykładach i
Zadaniach, 2002r.

Wektory

Geometria analityczna to dział matematyki, który zajmuje się badaniem geometrii za pomocą narzędzi algebry i analizy matematycznej. W ramach geometrii analitycznej, wektory są jednym z najważniejszych pojęć.

Wektor to element przestrzeni wektorowej, który jest określony przez wartości jego składowych wzdłuż osi układu współrzędnych. Składowe te zapisuje się zazwyczaj jako uporządkowaną parę liczb (x, y) lub (x, y, z) w przypadku trójwymiarowej przestrzeni.

Operacje wektorowe to działania wykonywane na wektorach, takie jak dodawanie, odejmowanie, mnożenie przez skalar czy iloczyn skalarny.

Długość wektora to wielkość skalarna równa pierwiastkowi sumy kwadratów jego składowych. Oznacza się ją zazwyczaj symbolem ||v||, gdzie v to wektor. Długość ta jest równa odległości między początkiem a końcem wektora w przestrzeni.

Kąt między wektorami to kąt pomiędzy dwoma wektorami w przestrzeni, wyrażony w radianach lub stopniach. Kąt między wektorami można obliczyć za pomocą wzoru:

cos(theta) = (a * b) / (||a|| * ||b||),

gdzie a i b to wektory, a (a * b) to ich iloczyn skalarny, a ||a|| i ||b|| to długości tych wektorów. Wartość theta obliczona z tego wzoru to kąt między wektorami a i b[1].

[1] Andrzej Trybulec, Geometria Analityczna W Przykładach i
Zadaniach, 2002r.

Krzywe i powierzchnie

W geometrii analitycznej równania algebraiczne są powszechnie stosowane do badania krzywych i powierzchni, w tym również elips i hiperbol.

Elipsa to krzywa zamknięta, którą można opisać równaniem algebraicznym:

((x — h)²/a²) + ((y — k)²/b²) = 1

gdzie (h, k) to środek elipsy, a i b to długości półosi elipsy wzdłuż osi x i y, odpowiednio.

Z kolei równanie hiperboli ma postać:

((x — h)²/a²) — ((y — k)²/b²) = 1

Hiperbola składa się z dwóch oddzielnych łuków, które leżą na przeciwległych stronach osi x i y. Również tutaj (h, k) oznacza środek hiperboli, a i b to długości półosi hiperboli wzdłuż osi x i y.

Znając równanie elipsy lub hiperboli, można w łatwy sposób wyznaczyć różne parametry tych krzywych, takie jak długości osi, punkty skrajne, foki, asymptoty, punkty przecięcia z osiami współrzędnych itp.

Równania te mają zastosowanie nie tylko w geometrii, ale również w wielu innych dziedzinach, takich jak fizyka, inżynieria czy ekonomia[1].

[1] Andrzej Trybulec, Geometria Analityczna W Przykładach i
Zadaniach, 2002r.

Transformacje geometryczne

Transformacje geometryczne są bardzo ważnym narzędziem w geometrii analitycznej. Pozwalają one na przesunięcie, obrót i skalowanie obiektów geometrycznych, a także na ich transformację z jednego układu współrzędnych do innego.

Aby opisać transformacje geometryczne za pomocą macierzy, najpierw musimy wprowadzić pojęcie wektora. Wektor to kierunek i długość, ale nie ma on punktu początkowego. Można go przedstawić za pomocą dwóch punktów, ale dla celów transformacji geometrycznych, przyjmuje się, że wektor zaczyna się w punkcie (0,0).

Teraz, aby przeprowadzić przesunięcie, obrot lub skalowanie, można utworzyć macierz transformacji, która opisuje, jak zmieniają się współrzędne wektora podczas transformacji. Macierze transformacji są różne dla różnych rodzajów transformacji, ale mają podobną strukturę[1].

Przykładowo, macierz przesunięcia wygląda następująco:

[1 0 tx]

[0 1 ty]

[0 0 1]

Gdzie tx i ty to odpowiednio przesunięcie wzdłuż osi x i y. Aby zastosować tę macierz do wektora, można pomnożyć ją przez wektor, np. [x, y, 1], aby otrzymać nowe współrzędne wektora po przesunięciu.

Podobnie, macierz obrotu wygląda następująco:

[cos(theta) -sin(theta) 0]

[sin(theta) cos(theta) 0]

[ 0 0 1]

Gdzie theta to kąt obrotu w radianach. Aby zastosować tę macierz do wektora, można również pomnożyć ją przez wektor [x, y, 1][2].

Macierz skalowania ma następującą postać:

[sx 0 0]

[0 sy 0]

[0 0 1]

Gdzie sx i sy to skalowanie wzdłuż osi x i y. Aby zastosować tę macierz do wektora, można również pomnożyć ją przez wektor [x, y, 1].

Wykorzystując macierze transformacji, można łatwo przeprowadzać różnego rodzaju transformacje geometryczne, a także połączenia kilku transformacji w jedną, poprzez mnożenie macierzy[3].

[1] Andrzej Trybulec, Geometria Analityczna W Przykładach i
Zadaniach, 2002r.

[2] Andrzej Trybulec, Geometria Analityczna W Przykładach i
Zadaniach, 2002r.

[3] Andrzej Trybulec, Geometria Analityczna W Przykładach i
Zadaniach, 2002r.

Algebra liniowa

Algebra liniowa jest działem matematyki zajmującym się badaniem struktury i własności przestrzeni wektorowych oraz liniowych transformacji między nimi.

Przestrzenią wektorową nazywamy zbiór V wraz z określoną operacją dodawania wektorów oraz mnożenia wektora przez skalarną (liczbę rzeczywistą). Przykładami przestrzeni wektorowych są np. przestrzenie R^n (przestrzenie n-wymiarowe składające się z n-torów liczb rzeczywistych) oraz przestrzenie funkcji.

Bazą przestrzeni wektorowej V nazywamy dowolny zbiór liniowo niezależnych wektorów v1, v2, …, vn, takich że każdy wektor z V można przedstawić w postaci liniowej kombinacji tych wektorów, czyli jako suma iloczynów skalarnych wektorów bazy i odpowiednich współczynników.

Liniową transformacją przestrzeni wektorowej V nazywamy odwzorowanie T: V -> W spełniające warunek T(av + bw) = aT(v) + bT(w) dla dowolnych wektorów v,w z V oraz dowolnych liczb rzeczywistych a,b.

Transformacja liniowa może być reprezentowana przez macierz, której kolumny stanowią obrazy bazowych wektorów z V.

W geometrii analitycznej pojęcia te są szczególnie istotne. Przykładem przestrzeni wektorowej mogą być przestrzenie R^n, w których możemy reprezentować punkty, wektory oraz figury geometryczne. Dzięki temu możemy operować na tych obiektach za pomocą działań wektorowych i transformacji liniowych, co umożliwia np. wyznaczanie równań płaszczyzn czy przekształcanie figury w inny sposób. Bazy przestrzeni wektorowej są z kolei pomocne w wyznaczaniu współrzędnych punktów i wektorów, a transformacje liniowe pozwalają na przekształcanie obiektów w inny sposób, np. obracanie, przesuwanie czy skalowanie[1].

[1] Andrzej Trybulec, Geometria Analityczna W Przykładach i
Zadaniach, 2002r.

Geometria różniczkowa

Geometria różniczkowa to dziedzina matematyki zajmująca się badaniem własności przestrzeni różniczkowych. Przestrzenie różniczkowe to takie przestrzenie, w których zdefiniowana jest struktura różniczkowa, czyli działań algebraicznych na tzw. wektorach stycznych.

W tej dziedzinie matematyki zajmuje się badaniem własności krzywych, powierzchni i ogólniej przestrzeni, na których zdefiniowane są pojęcia różniczkowe, takie jak wektory styczne, pochodne, całki krzywoliniowe, krzywizna, oraz pojęcia topologiczne, takie jak ciągłość, spójność i homeomorfizmy.

Geometria różniczkowa znajduje zastosowanie w różnych dziedzinach, takich jak fizyka teoretyczna, teoria względności, mechanika kwantowa, grafika komputerowa, a także w inżynierii mechanicznej i matematyce finansowej[1].

[1] Andrzej Trybulec, Geometria Analityczna W Przykładach i
Zadaniach, 2002r.

Geometria algebraiczna

Geometria algebraiczna to dział matematyki zajmujący się badaniem figur geometrycznych za pomocą narzędzi algebraicznych. W geometrii algebraicznej, figury geometryczne są reprezentowane przez zbiory punktów, które są rozwiązaniem układów równań algebraicznych.

[1] Andrzej Trybulec, Geometria Analityczna W Przykładach i
Zadaniach, 2002r.

[2] Andrzej Trybulec, Geometria Analityczna W Przykładach i
Zadaniach, 2002r.

[1] prof. Andrzeja Trautman, Wstęp do teorii
prawdopodobieństwa, 2019r.

[2] prof. Andrzeja Trautman, Wstęp do teorii
prawdopodobieństwa, 2019r.

[3] prof. Andrzeja Trautman, Wstęp do teorii
prawdopodobieństwa, 2019r.

[4] prof. Andrzeja Trautman, Wstęp do teorii
prawdopodobieństwa, 2019r.

[5] prof. Andrzeja Trautman, Wstęp do teorii
prawdopodobieństwa, 2019r.

[6] prof. Andrzeja Trautman, Wstęp do teorii
prawdopodobieństwa, 2019r.

[1] prof. Andrzeja Trautman, Wstęp do teorii
prawdopodobieństwa, 2019r.

[2] prof. Andrzeja Trautman, Wstęp do teorii
prawdopodobieństwa, 2019r.

[3] prof. Andrzeja Trautman, Wstęp do teorii
prawdopodobieństwa, 2019r.

[4] prof. Andrzeja Trautman, Wstęp do teorii
prawdopodobieństwa, 2019r.

[5] prof. Andrzeja Trautman, Wstęp do teorii
prawdopodobieństwa, 2019r.

[1] prof. Andrzeja Trautman, Wstęp do teorii
prawdopodobieństwa, 2019r.

[2] Jarosław Błasiok, Podstawowe operacje matematyczne, 2002r.

[3] Roberta Kaplan, Sztuka liczenia, 2015r.

[4] Jan Szmagalski, Statystyka dla humanistów, 2014r.

[1] prof. dr hab. Andrzej Gałecki, Analiza korelacji i regresji w
badaniach naukowych, 2017r.

[1] prof. dr hab. Andrzej Gałecki, Testowanie hipotez
statystycznych w badaniach medycznych, 2014r.

[2] prof. dr hab. Andrzej Gałecki, Testowanie hipotez
statystycznych w badaniach medycznych, 2014r.

[3] prof. dr hab. Andrzej Gałecki, Testowanie hipotez
statystycznych w badaniach medycznych, 2014r.

[4] prof. dr hab. Andrzej Gałecki, Testowanie hipotez
statystycznych w badaniach medycznych, 2014r.

[1] prof. dr hab. Andrzej Gałecki, Testowanie hipotez
statystycznych w badaniach medycznych, 2014r.

[2] prof. dr hab. Andrzej Gałecki, Testowanie hipotez
statystycznych w badaniach medycznych, 2014r.

[3] prof. dr hab. Andrzej Gałecki, Testowanie hipotez
statystycznych w badaniach medycznych, 2014r.

[1] prof. Władysław Wilczyński, Rachunek różniczkowy i całkowy, 2000r.

[1] prof. Władysław Wilczyński, Rachunek różniczkowy i całkowy, 2000r.

[2] prof. Władysław Wilczyński, Rachunek różniczkowy i całkowy, 2000r.

[1] prof. Władysław Wilczyński, Rachunek różniczkowy i całkowy, 2000r.

[1] prof. Władysław Wilczyński, Rachunek różniczkowy i całkowy, 2000r.

[2] prof. Władysław Wilczyński, Rachunek różniczkowy i całkowy, 2000r.

[3] prof. Władysław Wilczyński, Rachunek różniczkowy i całkowy, 2000r.

[4] prof. Władysław Wilczyński, Rachunek różniczkowy i całkowy, 2000r.

[1] prof. Władysław Wilczyński, Rachunek różniczkowy i całkowy, 2000r.

[2] Władysław Krysicki, Analiza matematyczna, 2000r.

[3] Władysław Krysicki, Analiza matematyczna, 2000r.

[4] Władysław Krysicki, Analiza matematyczna, 2000r.

[5] Władysław Krysicki, Analiza matematyczna, 2000r.

[6] Władysław Krysicki, Analiza matematyczna, 2000r.

[1] Władysław Krysicki, Analiza matematyczna, 2000r.

[2] Władysław Krysicki, Analiza matematyczna, 2000r.

[3] Władysław Krysicki, Analiza matematyczna, 2000r.

[4] Władysław Krysicki, Analiza matematyczna, 2000r.

[5] Władysław Krysicki, Analiza matematyczna, 2000r.

[6] Władysław Krysicki, Analiza matematyczna, 2000r.

Koniec darmowego fragmentu książki.

Zachęcamy do zakupu pełnej wersji.