Grażyna Grobelska

Miłość i krew

Redaktor Janusz Wiesław Budnik

Projektant okładki Janusz Wiesław Budnik

© Grażyna Grobelska, 2020

© Janusz Wiesław Budnik, projekt okładki, 2020

Krew i miłość to kolejny tomik poezji Grażyny Grobelskiej.

Autorka pisze w nim o mieście rodzinnym –Warszawie, które cierpiało poprzez cierpienie ludzi okresu wojny, powstania.

W to wszystko delikatnie wpleciona miłość ta rodzicielska i dziecka do matki. także ta między dwojgiem ludzi związana z różnymi okresami burzliwego czasu dla Warszawy, jakim niewątpliwie była okupacja i powstanie.

Jest to hołd poetki dla pełnego tragicznych wydarzeń miasta.

ISBN 978-83-8221-879-4

Książka powstała w inteligentnym systemie wydawniczym Ridero

Spis treści

Miłość i krew

Sześćdziesiąt trzy

„ów sierpień…”

Na… pamięć

Miłość

Modlitwa

„ludzie się wyprostowali…”

„noc położyła kamień…”

„dzień sierpniowy, słońce…”

Porzucone nadzieje

Strzałów nie słychać…

„świt przegania kanonada…”

Zapisane

Barykada wzywa

„sierpniowe dziewczęta pogodne jak uśmiech…”

„brakowało go w te dni…”

Danina

„dotykam muru i bruku…”

„jestem zmęczona…”

„jeszcze echo się snuje…”

„kiedy zabrakło kul…”

„Matko Boska, Powstańcza…”

„mgła płotem oddziela…”

Niepokorna

„miała dopiero siedemnaście lat…”

Wrzesień…

„cienie coraz dłuższe…”

Jeszcze…

EPILOG

Sierpień 44

Opowieść Anny

Opowieść Krzysztofa

Przez kanał…

Tak blisko łza…

…puszcza…

„A jeśli, ty przeżyjesz…”

Sierpień, wrzesień, październik

„kiedy drzwi obok…”

Tobie…

Taniec na… linie

Chłodny świt

Ostatni…

Nota biograficzna

Motto

Mieli pójść defiladą… a tu cisza

Tylko echo melodię tamtą gra

Ulica wspomina barykadę i syna,

Który odszedł, choć miał niewiele lat

Sześćdziesiąt trzy

niezwykły czas wolności

całe sześćdziesiąt trzy dni

wokoło kule i śmierć

upalne lato i wiara

zwyciężymy

szli kuloodporni

w harcerskim mundurku

panterce zdobytej na wrogu

bywało w za dużym hełmie

dumni — to za Ojczyznę

barykadą i twierdzą

był dom i ulica

przychodziła miłość

kapryśna, bo na chwilę

świt budził dzień

wypełniony walką

* * *

ów sierpień

u Mirony toczy się pogrzebem

akord minorowy trwa fermatą

mnie śpiewa

pieśń o wolności co wybuchła

w środku lata na warszawskich ulicach

patrzę

na kartki zatrzymanych chwil

tu barykada, tam ślub w przerwie

życie toczy się dalej

tylko bruk z echem głosów

dopisuje uśmiech na twarzy

Na… pamięć

uczę się ciebie…

na pamięć

nieśmiało i… uparcie

na ulicy znów strzelają

ktoś pada, ktoś tłumi krzyk

uczę się ciebie…

na pamięć

nieśmiało i… uparcie

na obwieszczeniu znane nazwiska

strata raną otwartą… trwa

uczę się ciebie…

na pamięć

nieśmiało i… uparcie

święto pierwszego sierpnia, krótkie

dym mgłą oplótł miasto

Miłość

i pokochałeś to miasto

jak żadne inne

weszło ci w serce i w krew

zostało do końca

przez sierpień, wrzesień

dzień po dniu

oddawałeś mu wszystko

każdy strzał, każdą myśl

aż padłeś znacząc krzyżem

Modlitwa

Deszcz

niech zstąpi na miasto

gasząc najmniejsze zarzewie

kropla — plaster delikatny

zagoi kikuty murów

opóźni marsz, przeciwko

choćby o jeden dzień

pocisk ominie barykadę

której imię

WARSZAWA

* * *

Ludzie się nagle wyprostowali

Katarzyna Kusocińska — “Kasia”

ludzie się wyprostowali

ulica ubrana w barykady, flagi

Wolność!

radosna choć niespokojna

szumiała w głowach

przenoszona z ulicy na ulicę

efektem szampana

za nic mając czarne ptaki nieba

Koniec darmowego fragmentu książki.

Zachęcamy do zakupu pełnej wersji.