Katarzyna Zuzanna Habecka

Niecodzienność

© Katarzyna Zuzanna Habecka, 2019

Codzienność nie raz przynosi nam smak gorzkiej kawy, niechcianej porażki. Warto czasem zatrzymać się w biegu dnia i poddać refleksjom, jakie przynosi życie. Zadumać nad sobą. Zastanowić nad swoją niecodziennością.

ISBN 978-83-8155-664-4

Książka powstała w inteligentnym systemie wydawniczym Ridero

Spis treści

Niecodzienność

Bałagan

Bądź

Bez litości

Bezkres

Bezsens

Burza

Cierniowe wino

Daleko

Dobroć

Dramatycznie

Droga przez las

Dziś

Głęboka rana

Harmonia ciszy

Jesienne łzy

Kłopot

Łez połacie

Malunek

Masochistka

Miłosny deficyt

Mój i Twój świat

Narkotyczny trans

Nieistnienie

Niejasności

Niemo

Nieosiągalna

(Nie)wiara

Nieznajoma

Obca

Obecność

Obłęd

Obłoki myśli

Obojętność

Oziębłość

Perwersyjne treści

Piekło

Pijany amok

Pogrzebane

Posłanie

Półmrok

Prośba

Rozłąka

Smak obłędu

Stalkerka

Szmaragd

Szuflada

Teatr

Ucieczka

Walka

Wena

Wiara

Wieki

Wiosny czar

Wiosny śpiew

Zniekształcone

Bałagan

Nie będzie lepiej

Chociaż próbuję

W tym bałaganie

Koszmarnie się czuję

Pojąć Ci ciężko

Więc zamilcz — proszę

Twoje gadanie

Nie warte ni grosza

Łza cicho kapie

A ja w samotności

Wylewam na papier

Frustracje i złości

Tak bywa czasami

Że przyjaciel szczery

To tylko złudzenie

[Rzeknę bez kozery]

Słodkie obietnice

Wyrzucam w ognisko

Chciałam tak niewiele

Lecz straciłam wszystko

Bądź

Otul myślą

Spójrz miłością

Pocałuj słowem

Rozkoszą

Łzą

Zmarszczką

Oddechem

[Bądź…]

[…bądź przy mnie…]

Bez litości

Bez słów

Bez dotyku

Bez wyrazu

Bez uśmiechu

Bez pamięci

Bezimiennie

Beznamiętnie

Bezpowrotnie

[Bez sensu]

Bezkres

Wyrzekłam się siebie

Dla błogich uniesień

Uśpiłam samotność

W emocji bezkresie

Smak porażki gorzkiej

Ustami oblekłam

Ku nicości światłom

Pospiesznie uciekłam

I pytam zajadle

[Nikt mnie tu nie słyszy]

Jak rozwiązać supeł

Upleciony z ciszy [?]

[Smutek, czy namiętność?]

Totalny bałagan

Dziś przez myśli głuszę

Przeszedł zeń huragan

Poszarpał w kawałki

Kartki z kalendarza

[To co najpiękniejsze

Tylko raz się zdarza]

Bezsens

Słyszę w uszach

Marsz weselny

Pogrzebowy może [?]

Po pogrzebały się

Wszystkie chęci

[Moje,

Twoje,

Nie nasze]

Radosnym kordonem

Podążają smutne

Cienie wysnute

Gdzieś

W którymś śnie

Patrzę spokojnie

Przez zamknięte oczy

Na zgliszcza

Palących gardło

Słów tlących…

…w tym chorym bezsensie…

[...trwam…]

Burza

Potężna burza

W mojej głowie

Pioruny walą

Prosto w serce

I coraz mniej

Siebie rozumiem

Z każdą minutą

Jeszcze głośniej

Deszcz spływa

Smutną strugą

Po brzegach

Otępiałej naiwności

Cierniowe wino

W czerwonym winie

Smutki utopię

W umyśle swoim

Ciebie zakopię

[Byś się nie zdarzył

Byś we mgle zniknął]

Patrz,

Na mym sercu

Ciernie znów kwitną

Daleko

[Ty i ja]

Ogromnie bliscy

Nieludzko obcy

Łączy nas

Jeden oddech

Dzielą

Morza szerokie

Dzieli dziś

Jutro

Zawsze

Nigdy

Dobroć

U stóp świat mi stoi

Gorliwie w to wierzę

Usiadł na mych dłoniach

Jak łagodne zwierzę

Dzierżę go mocno

W uścisku głębokim

By nie uleciał

Ku morzom szerokim

Nadzieją ów karmię

Otulam rozumem

Głaszczę delikatnie

Tak jak tylko umiem

I czułe myśli

Cicho przekazuję:

‘Dzisiaj jest dobrze

Gorliwie to czuję’

Dramatycznie

Dramatów pisać nie muszę

Dramatem stało się życie

Gdy w pierwszej minucie oddechu

Spojrzałam ku słońcom świata

Piękną jesienią o świcie

Dramatów pisać nie muszę

Dramatem stało się życie

Kiedy ona i on…

[…i nagle nic — puste serca bicie]

Dramatów pisać nie muszę

Nie chcę widzieć już więcej

Twych oczu nienawiścią natchnionych

Uduszę dziś siebie na wieki

[Tylko daj swe ręce]

Droga przez las

Zagubiłam drogę

W porywie istnienia

Szlak zatarły dawno

Kruche przewinienia

Las przykryła mgła

Chaszcze dookoła

Nikt nie słyszy krzyku

Chociaż głośno wołam

Utulę tę ciszę

Co odbija się echem

Dziś jestem nią ja

A ona mym oddechem

Dziś

Dziś mnie nie dotyczy

Dzisiaj nie istnieję

We wnętrzu głowy znów krzyczę

W ognisku bólu się grzeję

Jutro mnie nie będzie

Nie pytaj o plany

W szalonym amoku [obłędzie]

Wciąż rozdrapuję swe rany

Wczoraj mnie zatrzymało

Ścisnęło za krtań z pogardą

Oddechu ciągle zbyt mało

Nie umiem wiecznie być twardą

Głęboka rana

Dusza w huk rozbita

Na części miliony

Tylko spróbuj dotknąć

Będziesz skaleczony

Roztrzaskane serce

W głowie czuję ból

Ktoś w gniewie rozsypał

Na me rany sól

Zaciskam wciąż oczy

Tak bardzo sił brak

Już się nie pozbieram

Nawet nie wiem jak

Koniec darmowego fragmentu książki.

Zachęcamy do zakupu pełnej wersji.