Wiesław Polkowski
Paweł Polkowski

Rymem przez życie

Projektant okładki Paweł Polkowski

Zapraszamy do kontaktu kontakt@wierszenazyczenie.pl

© Wiesław Polkowski, 2023

© Paweł Polkowski, 2023

© Paweł Polkowski, projekt okładki, 2023

Rymem przez życie to zbiór wierszy napisanych przez ojca i syna, opisujących uczucia i emocje towarzyszące różnym etapom życia.

ISBN 978-83-8324-872-1

Książka powstała w inteligentnym systemie wydawniczym Ridero

Liść

Lecę…

Opadam na wietrze.

Żegnam cię, mamo,

choć nie chcę.

Ptak, który śpiewa te piękne nuty,

umila

tę podróż trwającą sekundy.

W tym czasie kolory zmieniam,

zatrzyma mnie ziemia.

Wrócić bym chciał, wrócić próbuję,

a może wiatr odepchnie mnie w górę?

P.P.

Droga

A możesz zwolnić?

Z życia w pełnym biegu

wysiąść jak na przystanku,

kiedy chcesz się przejść?

I dalej drogą,

która nie ma celu,

iść, smakując życie,

nie martwiąc się o nic.

Może wtedy właśnie

myśl odkrywcza przyjdzie?

Co warto robić?

Jak szczęśliwie żyć?

W.P.

22.11.2013 r.

Do siebie samego

Bogatym człowiek z sumienia, czynów.

Nie piasku miara, nie monet stosy

uczynią w życiu dobytek zasobny,

doświadczeń złoto, nie złote powozy.

Rodzinne więzi i hart przyjaźni.

Dla obcych dobroć, spokój dla wroga.

Dla innych myśli przeznacz szacunek,

a wszystko razem zostaw dla Boga.

Choć błędów wielu się nie ustrzegłeś,

na bliską chwilę nie rzucaj cienia.

Pamiętaj o nich, lecz złóż na drodze,

pochyłej drodze do zapomnienia.

Więc jeśli przeszłość z uśmiechem pomnisz,

a jutro widzisz w zwycięskich barwach,

obecny moment pracą wzbogacaj,

na koniec wzniesiesz wygranych sztandar.

P.P.

Superbohater

Jest człowiek, co nie widzi, a patrzeć chce jak wszyscy.

Osoba, co nie słyszy i słucha tylko myśli.

Ktoś, kto wie, że za chwilę go nie będzie.

Ruszyć się nie może, choć porusza nasze serce.

Gdybyś latać mógł,

poleciałbyś w przestworza?

Gdybyś sprawiał cud,

użyłbyś go dla zdrowia?

Czy uważałbyś się za Boga,

gdybyś władał siłą stu?

Jak król bez władzy,

przestrzeń bez powietrza.

Samotna jak ostatnia,

choć jednocześnie pierwsza.

Jedyne, czego pragnie —

— utrzymać dziecko w rękach.

Pełnią szczęścia żyć,

niczego się nie lękać.

Ty, który biec możesz,

śpiewać i tańczyć…

Który masz możliwość tworzyć,

nie podejmujesz walki.

Dla ciebie nic trudnego,

ot, wejście na parter.

Dla innych masz moc

jak superbohater.

Śmiej się i płacz, ucz się i baw,

jak małe dziecko, jak na początku.

Bo ręka, która nie chce grać,

jest nadal ręką, lecz tylko z wyglądu.

P.P.

Niedopasowany

— Na tej wyspie się nie wyśpię —

— rzekł samotnik. — Oczywiście,

mym pragnieniom jakże bliższe

wszak są tony szumu, myślę,

lecz zbyt wiele na tej wyspie.

Pewne miejsce w pewnym mieście,

gdzie czas zawsze jest ówcześnie,

bez historii, ale grzecznie,

z moim ego zgoła sprzeczne,

więc nie moje takie miejsce.

Nie ma granic przy tej grani.

Leżą cicho pogrzebani.

Przodem nie chcę lec tu z wami,

jak odwaga zda się na nic,

gdyby nie wyznaczyć granic.

Co mi drogie na tej drodze?

W cichym świetle lekko błądzę.

Iść próbuję pod lub z prądem,

za rozsądkiem i za Bogiem,

to ostatkiem będzie drogie.

P.P.

Wiosenny spacer

Wiosna kwieciem rozkwitła,

biel się miesza z fioletem.

Płodny czas nas dziś wita

nadzieją na owocną jesień.

Dobra pora, by usiąść,

z wiedzą wziąć się za bary,

a wiaterek leciutki

doda mi więcej wiary.

Wiary, że można dziś razem,

choć różni nas pokolenie,

znaleźć ścieżkę, na której

przekażę Ci swe doświadczenie.

Czas wracać, obiad już czeka

i mama wygląda nas z okna.

Och! Jaka miła to chwila,

szkoda, że taka ulotna.

Gdy mnie wzięłaś pod rękę,

oparłaś się na ramieniu,

nawet nie wiesz, córeczko,

jak bardzo wsparłaś…

mnie na sumieniu.

W.P.

10.04.2003 r.

Jestem i będę

— Zaraz przybiegnę —

— powiedział jej i rzucił się pędem.

Nie zamykaj oczu i nie śpij,

biegnę czym prędzej.

Chmury niebieskie

poczekać muszą, bo jestem.

I będę.

Za rękę cię trzyma, bo jesteś wszystkim.

Jesteś jedyna,

kimś bliskim, najbliższym.

Nie patrz do góry, patrz we mnie,

bo jestem

i będę.

P.P.

Dla X

Nie ma Cię jeszcze, a kocham już mocno,

co z duszy wyrzucam, przerabiam na słowa.

Nie mówisz nic jeszcze, a słyszę głos: „Prowadź!”.

Nie trzymam w ramionach, lecz otaczam troską.

Nie widzisz mnie jeszcze, a jednak tu jestem,

przebrany za obłok, po drugiej stronie.

Me serce miłości będzie ciepłym domem

i tutaj na zawsze będzie Twoje miejsce.

Nie znamy się jeszcze, acz znam Twe pragnienia.

Trwogi, obawy przegnać szybkom winien,

odejdą w niepamięć, gdy posłyszysz imię.

Choć ciągle nie znamy Twojego imienia…

P.P.

Zagubiony

Kiedy koszmar w oczy zajrzy,

żeby uciec coś mnie kusi.

Strach o przyszłość umysł mrozi,

głowa zrywa się z poduszki

Lecz przyrzekłem tam przy grobie:

choćbym duszę diabłu sprzedał,

z takim losem się nie zgodzę

Koniec darmowego fragmentu książki.

Zachęcamy do zakupu pełnej wersji.