Magdalena Stasiak

Przystanek na żądanie

© Magdalena Stasiak, 2020

„Przystanek na żądanie” to miłość. „Na żądanie”, bo czasami sami, na siłę, tej miłości szukamy, a powodem jest to, że całe życie człowieka można w tym słowie zawrzeć. Znajdziemy tu wszystkie jej odcienie: od miłości dziecka do matki, poprzez dziewczęce zafascynowania, małżeństwo, miłość matczyną (która czasem strasznie boli), do Boga, ludzi, bliskich i przyjaciół… Jest odrobina nienawiści i żalu, zdrady, samotności, bólu — nieodłącznych towarzyszy miłości… Posłuchaj…

ISBN 978-83-8155-695-8

Książka powstała w inteligentnym systemie wydawniczym Ridero

Spis treści

Przystanek na żądanie

„obudziłam się spętana…”

„czy chcesz zrozumieć mój ból…”

modlitwa

„no i znów…”

wzgórze pragnień

„siedzisz obok…”

„twoja twarz ginie już…”

„chodź…”

„kończy się dzień…”

„szukam ciebie…”

„przyjdź do mnie nocą…”

„kocham twój głos w słuchawce…”

„chciałabym umieć malować…”

„a jeśli on odejdzie?..”

„a sen nie przyszedł…”

„od szczęścia do samotności…”

„jesteś już niczym…”

„zamknięta…”

pełnia

„przypięłam przyjaźń…”

„nie myśleć…”

„żałuję swoich uczuć…”

„pozwól mi odejść…”

„ja jestem krzykiem!..”

„samotny człowiek na skraju morza…”

„ukołysz mój ból…”

„znowu wracam do ciebie…”

„podaruj mi…”

„zagubione słowa…”

„pewnego dnia…”

„o spokój duszy…”

„żar uczuć zgasł…”

„wołam w ciszę…”

„potępienie…”

„kiedyś…”

„cóż chcesz?..”

„w księżycowej poświacie…”

„masz oczy w których można utonąć…”

„gdy będziesz mógł…”

kalambury z miłością w tle

„bo się boję…”

„blisko ciebie mieć…”

„przecież wiesz…”

„zamknij mnie w jednym słowie…”

„rozpraszasz mnie…”

„nie musisz…”

„czytaj mnie…”

„a mi dzisiaj wystarczy…”

„są takie dni…”

„wszystkie smaki ciebie…”

„wypij mnie dziś do dna…”

„niebo jest…”

„zanurzyć się w twoich oczach…”

„przecież wiesz…”

„pomiędzy nami…”

„ja wiem…”

„żeby w Twojej pamięci zostać…”

„czy szukasz mnie czasami?..”

„dziś…”

„zadzwoń do mnie…”

„tęsknota…”

„wciąż…”

„czuję ostatnio…”

„rozmieniam na drobne…”

„krótki blask namiętności…”

„ubierając resztki wstydu…”

„a słowa są puste…”

„żałuję…”

„w perłowej łodzi…”

„unoszę głowę…”

„a gdybym ciebie nie spotkał…”

„szelestem słów…”

„ukochany…”

„w każdym oddechu…”

„jaki straszny los…”

„puk … puk…”

„nie zostało nic…”

„uwiłam dla nas…”

„jak Judasz…”

„wciąż tylko słowa puste…”

„tak na zawsze…”

„a kiedy już mi braknie łez…”

jak umiera miłość

„jestem słaba…”

„jeszcze czasem płaczę…”

„pozbieram strzępki siebie…”

„krzyczy burza…”

„bezbronne…”

dziś

Dzień Matki

„wtedy…”

„w gęstwinie myśli…”

„przeszłość…”

„na pustyni milczenia…”

niedzielny obiad I

„a w końcu umrę…”

„ciągle słyszę…”

„co ci się śni po nocach?..”

„jeszcze nic…”

„są dni…”

„a ja poszłam …”

siła

„gdzie jest granica miłości…”

„on już dawno…”

żona ze Stepford

„TY!..”

„w niepokoju…”

„mówisz o kobietach…”

„może ty też…”

„ludzie…”

Bóg

największe dobro

„mam dla ciebie czułość…”

paradoksy

„stworzę sobie swój alternatywny świat…”

„czasem tak tęsknię…”

„miłość ma skłonność…”

„ptaszyno moja…”

„milknę…”

miłość

„optymizmem napełnia mnie myśl…”

„Królowa Śniegu…”

„połowa mojego życia…”

„zatrułam się…”

„czasem szkoda słów…”

„wciąż…”

„moje pokolenie…”

„głosisz wszem i wobec…”

żal

„mówisz coś roześmiana…”

mały romans z psychopatą

noworoczne życzenia

„nigdy nie sprawdzam…”

„zrozumienie …”

„twoje słowa…”

poszukiwacze skarbów

efekt motyla

„mówili…”

utopia

człowieka można zabić na wiele sposobów

z pamiętnika księgowej

„i kiedy wiesz już…”

niedzielny obiad II

„ostatnio…”

„i co mam opowiadać?..”

„byłeś moim…”

„dzisiaj bym poszła na to wrzosowisko…”

„pływałam kilka lat…”

„postaw kropkę nad „i…”

jesień psotnica

„mam w sobie…”

Carmen

zawsze gotowa, gotowa na wszystko

„moje złamane serce…”

starość

„bo widzisz córeńko…”

epoka lodowcowa

Słowo

„czekając na fajerwerki…”

twoi rodzice

„uderzająco dużo słów…”

„to czas niewolników i narkomanów…”

„to Twój uśmiech człowieku…”

„w małej kapliczce…”

„ile po nas?..”

EPILOG

moim najukochańszym...

***

obudziłam się spętana

kajdanami życia

skazana

na przetrwanie

i teraz wegetuję

a powinnam przecież

być ptakiem

lub motylem

***

czy chcesz zrozumieć mój ból

i strach

który pęta mnie

jak najcięższe kajdany

związał moją duszę

umieram

będąc pozornie wolną

lecz tak naprawdę

gniję w więzieniu

modlitwa

jak żebrak u Twych stóp

klękać pragnę Boże

prosić o miłosierdzie

Twoje nieskończone

abyś w dobroci swojej

raczył mi miłość darować

i drogą jasną do zbawienia

mnie Boże prowadź

wiarę mą umocnij

daj moc wytrwania w dobrym

bym życia swego nie zmarnowała

ja, człowiek niegodny

***

no i znów

słowa

które bolą

przecież ja naprawdę

cię kocham

chcę

być kimś

z kogo mogłabyś

być dumna

tylko to

czasami jest

tak trudne

mamo

wzgórze pragnień

u moich stóp

cień księżyca

na tym wzgórzu

możesz usłyszeć

jak płaczą gwiazdy

pragnienia

może się nie spełnią

lecz za nadzieję

nie musisz przecież płacić

***

siedzisz obok

jesteś tak blisko a taki daleki

nic nie mówisz…

to dobrze

bo słowa nic nie znaczą

a we mnie jest tylko ból

***

twoja twarz ginie już

w mroku zapomnienia

tylko blask oczu

wciąż widzę w ciemnościach

i czuję twoje dłonie

i twoje pocałunki

i wiem, że gdzieś istniejesz

chociaż już nie dla mnie

***

chodź

pójdziemy

ścieżką do księżyca

tu

wszystko jest możliwe

nawet miłość

***

kończy się dzień

wraz z nim

umiera światło

zapalasz

czerwoną lampkę

mówisz

wskaże ci drogę

***

szukam ciebie

w słowach

kwiatach

zapachu

szukam

twojego serca

by

chociaż mały fragment

mieć

tylko dla siebie

***

przyjdź do mnie nocą

wraz z migotliwym światłem księżyca

wejdź do pokoju

i uczyń dzień

***

kocham twój głos w słuchawce

gdy jak promień świetlny

mknie przez noc

do mnie

aksamitem pieścisz

jedwabiem jesteś

głosie

***

chciałabym umieć malować

namalowałabym wtedy ciebie

lecz cóż

gdy nie umiem nawet żyć

***

a jeśli on odejdzie?

to nic …

uwierz mi

naprawdę jest życie po śmierci

***

a sen nie przyszedł

filiżanka milczenia na stole

popielniczka pełna miłości

i tylko łzy zwyczajne

na szarych kartkach życia

***

od szczęścia do samotności

tylko jedno słowo…

***

jesteś już niczym

dla niego

nic już nie znaczysz

może tylko w snach

powraca twój obraz

dobry czy zły

nie wiem

***

zamknięta

w czarnej szklance samotności

nie potrafię zapomnieć

i przestrzeń

i czas

nie istnieje

jest tylko kropla miłości

która nie pozwala mi

upaść na dno

pełnia

stąd do wieczności

dwa kroki

dziś

zobaczę swój los

po ścieżce księżycowej pójdę

i nie odnajdziesz mnie

***

przypięłam przyjaźń

szpilką do ściany

niech zaczeka

na lepsze czasy

serce

na czarnej aksamitce

zawiesiłam na szyi

bo

będąc we mnie

sprawiało zbyt wiele bólu

***

nie myśleć

zamienić się w kamień przydrożny

na którym mógłby spocząć

strudzony wędrowiec

nie myśleć po to by

wyrwać się z kręgu zdarzeń

wspomnień

pocałunków

łez

***

żałuję swoich uczuć

trwonionych na ciebie

tęsknoty bezdennej

marzeń niespełnionych

pocałunków

pytań bez odpowiedzi

milczenia zbędnych słów

***

pozwól mi odejść

zapomnieć zimowe noce

gorące miłością

nie dręcz złudzeniem płomienia

przecież nawet żar

już zgasł

jest tylko popiół

który chcę rozsypać na wietrze

***

ja jestem krzykiem!

rozpaczą!

tęsknotą!

i burzę spokój ciszy!

ja jestem krzykiem …

echem …

strachem …

jestem

pragnieniem śmierci

***

samotny człowiek na skraju morza

podobny do kamienia

wyrzucony przez Boga na brzeg życia

stoi

nie podchodź

może czeka na śmierć

***

ukołysz mój ból

obejmij swymi ramionami

pokaż

że ciemność

też może być bezpieczna

***

znowu wracam do ciebie

nigdy nie przestałam kochać

i choć ja i ty

to tylko rozczarowanie

gdzieś głęboko wciąż tkwi

pragnienie cierpienia

***

podaruj mi

chociaż jeden dzień

rok ma ich

trzysta sześćdziesiąt pięć

nie wystarczy?

***

zagubione słowa

powracają

nie może tylko wrócić miłość

i tamta czułość

idąc w ciemnościach

potykam się o wyznanie

dawno zapomniane

wyryte w kamieniu podświadomości

fale samotności

wyrzucają wiele takich kamieni

więc może lepiej zawrócić

poszukać światła

***

pewnego dnia

uniosę głowę

i będę potrafiła

patrzeć w oczy tym

co kochają i nienawidzą

pewnego dnia

uniosę głowę

i zobaczysz

co czyni z człowieka miłość

***

o spokój duszy

proszę Panie

o powrót tego

co dawno umarło

próbuję żyć…

bezskutecznie

i wciąż noszę żałobę

po tamtej miłości

***

żar uczuć zgasł

jestem popiołem

***

wołam w ciszę

usłysz mnie Panie

i pomóż

mej zbłąkanej duszy

odejść stąd

***

potępienie

samotność

kruchy blask szkła na podłodze

płynie krew

a ja wciąż tak bardzo kocham

zanurzam się w czeluść nocy

czekając na sen

z nadzieją

że może to przyjdziesz ty

***

kiedyś

przestanę czekać na sen

i już nigdy więcej

nie będę milczeć

***

cóż chcesz?

oddałam już wszystko

nawet duszę…

***

w księżycowej poświacie

cienie minionych dni

przemykają

z zakamarków duszy

głęboko ukryty

wychodzisz i Ty

Koniec darmowego fragmentu książki.

Zachęcamy do zakupu pełnej wersji.