Sandra Perczyńska

Jestem

Projektant okładki Sandra Perczyńska

© Sandra Perczyńska, 2025

© Sandra Perczyńska, projekt okładki, 2025

Ten tomik jest zapisem chwili, których już nie ma, ale które mogłam zatrzymać słowem. To opowieść o bliskości i jej braku, o utracie, miłości, samotności, pamięci i nadziei. Każdy tekst jest kawałkiem serca, zostawionym na papierze dla tego, kto zechce zajrzeć głębiej. Dziękuję wszystkim ludziom i wydarzeniom, które były moją inspiracją — zarówno tym pięknym, jak i tym trudnym, bo bez nich te słowa nigdy by nie powstały.

ISBN 978-83-8431-398-5

Książka powstała w inteligentnym systemie wydawniczym Ridero

Spis treści

Jestem

Jestem

Posłuchaj

Nienawiść

Morderca ciszy

Rozpad

Kochankowie i głupiec

Powrót do domu

Spokojny krzyk

Matka

Kochaj mnie

Niewiedza

Zgubiona w mroku

Zło

Romantyczność

Idiota

Motyl

Złudzenie

To tylko one

Nowy dom

Samotność

Apokalipsa

Zaufanie

Destrukcja

Wybieram niebo

Silniejszy

Dziadek

Dzieci

Ana

Nigdy wcześniej

Dopóki śmierć nas nie…

Jak na początku

Nieosiągalne

Ostatni taniec

Każda emocja jest ważna,

a każde słowo ma znaczenie.

Jestem

Jak niemy

Co mówić nie potrafi

Jak ślepy

Co pięknych krajobrazów nie ujrzy

I gwiazd, i słońca, i kosmosu

Jak głuchy

Co dźwięków twojej muzyki nie usłyszy

Jak paralityk

Co dotyku twych dłoni nigdy nie poczuje

A gdy chcę od tego uciec

Ty oddajesz mi mowę

Abym powiedzieć ci co czuję mogła

Oddajesz mi wzrok

Abym mogła patrzeć w twoje oczy

Oddajesz mi słuch

Abym mogła usłyszeć twój głos o poranku

Oddajesz mi czucie

I dzieje się magia.

Posłuchaj

A jak cicho gra ci świat,

Gdy słowa w głowie,

Głośniejsze są niż on?

Gdy próbuje mówić,

Lecz słyszysz tylko siebie.

Gdy próbuje krzyczeć,

I płacze, i woła,

I cicho gdzieś w tle gra.

A mówisz, że to twój cały świat.

Nienawiść

Będę cię kochać aż znienawidzę

siebie albo ciebie,

z każdą łzą mniej,

z każdym bólem,

gdy patrzysz, a nie widzisz.

gdy słuchasz, a nie słyszysz.

gdy udajesz, że jesteś,

a w mojej głowie znikasz.

Będę cię kochać na zawsze.

Morderca ciszy

Po co mnie nienawidzisz,

a mówisz, że kochasz?

Po co krzyczysz, pękają szkła,

a mówisz, że szepczesz?

Po co mnie przyciągasz

i zgniatasz jak papier?

Wyrzucasz mnie i zapominasz,

a potem kochasz na zabój.

Na zabój mnie, umieram.

Rozpad

Moje łzy nic nie znaczą,

Dzieli nas ściana — mur.

I dokładasz tam cegły,

żeby mnie nie słyszeć.

Okna wybite, gdzieś krzyczę.

Zamykasz uszy, swe serce.

Mnie słyszysz, choć nie chcesz.

Kochankowie i głupiec

Na kawałki rozkładasz mnie.

Powoli, spokojnie zabijasz,

i robisz burzę, i wołasz deszcz.

A ja jak głupi, wpatrzony w słońce,

w tym deszczu szukam tęczy,

jak głupiec.

Powrót do domu

Na tarasie z tatą

siedzi Pani z herbatą

w niebieskiej koszuli

Koniec darmowego fragmentu książki.

Zachęcamy do zakupu pełnej wersji.