Krzysztof Zieliński

Cynamonowe serduszko

Korektor Zostały usunięte błędy korektorskie w tekstach powielonych z książki "Rozliczenie". Kilka "rzeczy" zostało przeredagowanych w stosunku do ich pierwotnej wersji, bez zmiany istoty tekstu.

Projektant okładki Miłka Zielińska

© Krzysztof Zieliński, 2024

© Miłka Zielińska, projekt okładki, 2024

Książka „Cynamonowe serduszko” jest zbiorem wierszy i kilku tekstów pisanych prozą. „Cynamonowe serduszko” rozpoczyna się retrospekcyjnym wierszem „Wronie”, by poprzez burzliwe życiowe dzieje, poprzez pytania, na które każdy sam musi sobie odpowiedzieć, poprzez refleksje o życiu i przemijaniu, doprowadzić autora książki do cichej przystani, o której każdy marzy, jak w tytułowym tekście.

Część z tych tekstów ukazała się w książce „Rozliczenie”, jednak nie jest to jej inne wydanie.

ISBN 978-83-8369-238-8

Książka powstała w inteligentnym systemie wydawniczym Ridero

< < < < < < < < < < < < < ∞ > > > > > > > > > > > > >

Żaden człowiek nie jest samoistną wyspą: każdy stanowi ułamek kontynentu, część lądu. Jeżeli morze zmyje choćby grudkę ziemi, Europa będzie pomniejszona, tak samo jak gdyby pochłonęło przylądek, włość twoich przyjaciół czy twoją własną. Śmierć każdego człowieka umniejsza mnie, albowiem jestem zespolony z ludzkością. Przeto nigdy nie pytaj, komu bije dzwon: bije on tobie.

John Donne

poeta angielski

(1573 — 1631)

Wronie[1]

Zielone szkiełko

Znalazłem zielone szkiełko,

wygrzebałem butem z piasku,

przyłożyłem do oka.

Oto, co ujrzałem w zielonym jego blasku:

Starą lipę z ławką dookoła,

przyfolwarczny pałac Słońcu się kłaniał,

ciężkie konie zaprzęgnięte w wozy

i oracza za pługiem, w trudzie ziemię krajał.

Za wsią, za łąką jeziorko,

z pnia drzewa — tratwa, chłopcy się pławili,

w trzcinach stado nieporadnych kijanek,

na brzegu babki z piasku, dzieci lepiły.

Ostatnie płonie ognisko w obozie,

drużynowy opowiada starodawne dzieje,

siedzimy wpatrzeni w płonące polana,

Nad marzeniami wiatr szumny wieje.

Na skraju wsi szkółka mała,

wrześniowa mgła lato wygoniła,

grzechocze piórnik w tornistrze,

jesień na liściach kasztanów tańczyła.

Jeszcze przez szkiełko zobaczyłem

stalówkę, obsadkę, kałamarz,

w bajce o krasnoludkach wystąpiłem,

potem zieloną ławkę, klasę

i kaflowy piec pożegnałem.

A co z zielonym szkiełkiem? Zapytacie.

Tam gdzie magię znalazłem,

tam ją w piachu schowałem.

Może kiedyś, ktoś szkiełko znajdzie

i jak ja — drogę do krainy dzieciństwa odnajdzie.

Ostróda 22.12.2021.

[1] Wronie — wieś w Polsce położona w województwie kujawsko-pomorskim w powiecie wąbrzeskim. Pierwsze wzmianki o wsi pochodzą z 1265 roku, wieś czynszowa Wronie z młynem została założona przez przybyszów ze śląska. (Wikipedia)

Wąbrzeźno 1966

Skrzypiące, kręte, pachnące wilgocią murów schody,

drzwi ze staroświecką kołatką.

Przedpokój.

Może pokój.

Może salon.

Czarne przedwojenne meble.

Kredens pełen kryształów.

W białego słonia wmontowany zegar,

I jeszcze jeden zegar,

czarny, oszklony, z dwoma wahadłami.

Było też czarne pianino,

kiedyś…

Kiedyś grała na nim moja matka.

Miała białe podkolanówki,

lalki i jasne warkoczyki.

I była pękata, czarna, pachnąca naftaliną szafa,

pełna garderoby już niepotrzebnej,

obuwia, w którym nikt od dawna nie chodził,

książek dawno przeczytanych,

z którymi żal się rozstać,

karton po butach pełen pożółkłych zdjęć,

dawno nieoglądanych.

I stała tam wersalka wcale nie przedwojenna.

I były tam problemy powojenne.

A na Rynku

słońce to samo,

bruk ten sam,

pomnik na Placu Zwycięstwa

ten sam.

Dla mnie na zawsze ten sam.

Przepis na wiersz

Dojrzę kręgi na wodzie rybim pluskiem zrobione.

Ze skrzydeł motyla podmuch wiatru zdejmę.

Spadające ptasie pióro w dłonie pochwycę.

Ruch firanki lipcowego poranka w pamięci zatrzymam.

Zachowam pod powiekami trzcin falowanie.

Brzmienie ważki na źdźble siadającej usłyszę.

Spojrzenia biegnące do Wenus zawrócę.

Złapię do Jowisza płynące westchnienia.

Pył gwiezdny gestem siewcy zaczerpnę.

Tęsknoty na promień Słońca jak obwarzanki naniżę.

Z marzeniami tobołek z sierpa Księżyca zdejmę.

Drogę Mleczną po kraniec wzrokiem przeniknę.

Wieczorem świecę w izbie zapalę,

przy glinianym piecu chlebowym usiądę.

Pod drewnianą powałą myśli się będą unosić.

Jak w moździerzu zioła ucieram starannie,

tak słowa, co gładsze, na kartce układam.

Drew dorzucam, płomień świecy przygasa.

Nad ranem w fotelu, w koc zawinięty,

przebudzi mnie deszcz w szyby stukając,

nie chcę powiek podnosić, chcę marzyć.

Chcę wierzyć, że to, co śniłem,

to przepis na wiersz odnalazłem.

Chcę myśleć, że wiersz przecudny stworzyłem.

Ostróda 18.05.2023

Podsłuchane w eska cafe

Siedziały w kawiarni

Trzy panie i pan

I nie była to café parisien

Snuli opowieści

O miasteczkach i siołach, o naszym kraju.

Gdzie byli, gdzie będą, a gdzie warto być.

O Żabim Rogu, Zawrotach i Bramce.

O Słoneczniku, Wenecji i Raju.

A ja w fotelu trzy stoliki dalej

zamykam oczy i widzę

opuszczony pałac w lesie,

do wsi zapomnianej aleję lipową,

głaz przydrożny na rozstajach.

I płyną w powietrzu

wspomnienia, refleksje, doznania

trzech pań i jednego pana.

I do Działdowa mnie zabrali

tam gdzie graniczą Prusy z Mazowszem,

gdzie czarny orzeł pod złotą koroną,

naprzeciw orła białego staje.

Nim myśli z zapachem kawy uleci,

notuję wiersz na serwetce.

Nim zgasną światła kawiarniane,

nim się pożegnają i znikną

zaczarowani — pan i trzy panie.

Ostróda 13.07.2023

Byłem- jestem- będę

«Oto jestem. Wczepiony kurczowo we włosy świata,

forma uwierająca człowieka, który ją zamieszkuje»

/Oto jestem. Bogdan Loebl/

Zaprę się nogami o głębokiej wody dno kamieniste.

Zaprę się rękami o niebo świetlnymi latami świetliste.

Wzrok na krzywiźnie widnokresu zatrzymam,

gdzie Krzyż Południa naprzeciwko stóp moich.

Zamknę oczy, wstrzymam oddech,

o podróży w nieznane podumam.

Wiatr wieści ze świata do ucha mi wtłoczy,

gdzie śmierć, gdzie zaraza,

gdzie głód, gdzie wojna się toczy.

Nie dźwignę sam firmamentu,

nie dźwignę choćbym i Herkulesem i Tytanem był,

nie zagarnę ręką horyzontu.

Ocean w mig mnie pochłonie, rzeka dość wody wybroczy.

Ośmiornice z traw morskich wieniec mi uplotą,

delfiny wyniosą me ciało na brzeg,

odpłyną, nie pomnąc, że człekiem jam był.

Albatros zaskrzeczy nad ludzką lichotą.

Wiatr pustynnym piaskiem szkielet mój zakryje,

archeolog — europoidalny, dziesięć wieków wstecz,

nie wiedząc, że ja nadal żyję,

że dźwigam niebo, by do wody nie wpadło,

że wicher zawracam, gdy paszcza trąb wyje,

że Jutrzenki pilnuję, by, co ranek była,

Gwiazda Wenus ze sklepienia,

które dźwigam, świecił.

Iława, nad brzegiem Jezioraka, 27.07.2021

Opowieść jednego drzewa

ramionami rozłożystymi

rosłem

dla was

opierałem się mrozom

mężniałem w deszczu

targany wiatrem

ptasie plemię liśćmi otulałem

i wędrowiec w moim cieniu przysiadł

teraz czekam

przyjdzie drwal z silnymi rękoma i toporem

może będę ścianami waszego domostwa

krzyżem przydrożnym

czterema obliczami Światowida

albo ramą świętego obrazu nad waszym łóżkiem

drzwiami za którymi cisza i spokój

i wieszak na twoje okrycie

może będzie ze mnie stół

jak wyśpiewał Pan Gintrowski

«Stół taki, co sam pisze wiersze,

a jak zechce może zaśpiewa» *)

i krzesłem przy tym stole będę

i rozmów waszych nocnych będziemy słuchali

i łzy wasze pić będziemy i wódkę rozlaną

tak — skrzypcami też mógłbym być

wysoko w C-dur skocznie bym muzykował

czy też zwycięskim hetmanem

na szachownicy zmagania toczącym

mogę być wiórem

ziemię użyźniającym

albo radość z płonącego ogniska

w świat ze skrami ponieść

jakkolwiek losy się moje potoczą

w nowym życiu wrócę

w wodzie

w ziemi

w powietrzu będę

*) Stół Mordechaja Gebirtiga. Słowa Anna Kamieńska

Ostróda 13.08.2022

Fantasmagoria

A gdybym był tylko w wodzie lustrzanym odbiciem?

Tylko życia przemijającego odzwierciedleniem?

Rósłbym w tej wodzie wraz z drzewem,

jak bracia nierozłączni stopami zrośnięci.

Jego konary w niebo wysoko,

moje w zwierciadlanej toni.

W zakochaniu byśmy się w sobie przeglądali,

gałęziami, w wiatru poszumie rozmawiali.

Liść spadający od niego

i ode mnie by się odrywał.

Frunęłyby dwa listki symetrycznie,

jeden z góry do dołu, drugi przeciwnie.

Spotkałyby się liście na powierzchni wody,

ten z dołu do góry i ten z góry na dół.

Maleńki żagielek wiatrem pchany,

albo z nurtem rzeki w nieznane zabrany.

Potem zła zima wodę lodem skuje,

od siebie odgrodzi bratanków.

W ciemności tkwi ten do dołu od góry,

a ten u góry swój cień na śniegu rysuje.

I tak tkwią w marazmie,

czekając, aż lód staje,

dwa na siebie skazane życia.

Odbicie drzewa i drzewo odbicia.

Wiosną zazieleni się jego/moja korona.

O brzasku spostrzegę bez smutku,

to jednak do niego ptak przylatuje,

a ja go tylko naśladuję.

Ostróda 30.06.2023

Chcę umrzeć z tym zdjęciem w dłoni

Gdzie jestem?

W domu?

Kiedyś miałem dom.

Z telewizorem, meblami i łazienką.

Nie jestem w domu.

Nigdzie nie jestem.

Głowa zmęczona nocnymi koszmarami,

a może dobrymi snami, których nie chcę pamiętać,

zaczyna pracować — niestety.

Nie obchodzi mnie, czy jest zima, czy lato.

Zawsze jest odpowiednia pora by umrzeć.

Idę przez miasto.

Nie patrzę na ludzi.

Patrzę na chodnik pod stopami.

Patrzę na kwiaty w ogródkach.

Kiedyś miałem ogródek.

I jabłonie i truskawki i altankę.

Kwiaty nie mają pogardliwego spojrzenia.

I pachną.

Nie patrzę na ludzi.

Kiedyś miałem syna.

Sadzałem go na swoich kolanach.

Oglądaliśmy dobranocki.

Potem wpadał na obiad i za chwilę już go nie było.

Może gdzieś tu jest, w tym mieście.

Może jest gdzieś.

Nie poznałbym go już chyba.

On mnie nie poznaje.

Może gdzieś tu jest.

Nie spieszę się nigdzie.

Tam gdzie byłem rano, nie było nic.

Tam gdzie podążam, też nie ma nic.

Nie mam marzeń.

Nie mam spraw do załatwienia.

Nie mam dokumentów.

Nie. Jeden, jedyny dokument mam.

Zawinięte w foliowy woreczek zdjęcie.

Pomięte, połamane, stare.

Zdjęcie chłopca.

Bogactwo?

Co to jest?

Nie wiedziałbym jak korzystać.

Mój majątek to dwie foliowe torby.

I to, co gdzieś tam znajdę.

Siadam z tym na ławce.

Koło baru.

Jedząc chleb, czuję zapach.

Kiedyś taki jeden przyniósł mi obiad

w styropianowym pudełku.

Kiedyś też dał mi 10 złotych.

Widziałem go z kobietą.

Trzymali się za ręce.

Miałem kiedyś dziewczynę.

Chodziliśmy na potańcówki.

Kiedyś miałem żonę.

Jutro nie jest ważne.

Wszystko było «kiedyś».

«Kiedyś» też już jest nieważne.

Mam jeden dokument w kieszeni.

Adagio

Nie myśl, że okno otwieram,

aby świeżego powietrza łyk zaczerpnąć.

Robię to, aby widzieć gwiazdy.

Nie myśl, że oczy otwieram, aby widzieć gwiazdy.

Oczy otwieram, aby widzieć nieskończoność.

Nie myśl, że nie patrzę na ciebie, bo cię nie kocham.

Kocham ciebie, nie widząc cię.

Nie myśl, że siedząc w ciszy, nie chcę nic słyszeć.

W ciszy więcej słychać.

Nie myśl, że klangor żurawi jest dla mnie nadchodzącą jesienią.

Jest nadzieją na kolejne lato, za chwilę.

Nie myśl, że gram na pianinie, aby zapełnić ciszę.

Dźwięki klawiszy dają ukojenie poharatanej duszy,

W brzmieniach pianina jest łyk rześkiego powietrza.

Jest bezkres nieba i gwiazdy tuż tuż.

Jest klucz dzikich ptaków.

Jest miłość spełniona.

Jesteśmy i ty i ja.

Jest nadzieja.

Jest cisza.

Ciągle jeszcze niedoskonale gram na pianinie.

Moje umieranie

Kiedy ci powiem, że cię już nie kocham,

rozpocznie się moje umieranie.

Na nic zbroja złota,

w pawie pióra strojna.

Na nic koń bojowy.

Rozpocznie się moje umieranie.

Sokołem nad Ziemią się wzniosę,

zatoczę kręgi nad plażą.

Śladów naszych stóp nie dostrzegę.

Rozpocznie się moje umieranie.

Inną ławkę w parku wybiorę,

wzrok ku niepamięci odwrócę.

Maj nozdrza urazi.

Rozpocznie się moje umieranie.

Zwiędły róże, które ci dałem,

twój zapach uleciał z pościeli.

Nasze cienie pójdą osobno.

Rozpocznie się moje umieranie.

Pójdę nad rzekę w naszą rocznicę,

rozłożę szeroko ramiona.

Twarzą do Słońca, nurt mnie poniesie.

Rozpocznie się moje umieranie.

Z głębin rzeki dostrzegam wyraźnie,

ta zbroja jest rdzawa, a rumak — Rosynant.

Mą Dulcyneę cierń róży skaleczył.

Dzień pochmurny wspólnych cieni nie stworzy.

Łez w wodzie nie widać,

rozpoczęło się moje konanie.

Ostróda 02.01.2022

Kwiaciarnia na Przechodniej

Od jeziora w górę,

czy z góry w dół,

dojdziesz do miejsca,

gdzie stopień krzywy,

poręcz żelazna

i Pani Wiosna taczką przyjechała.

Jesteś w kwiaciarni na Przechodniej.

Sny złapane w ptasie pióra

szepczą tobie — śnij, śnij

o miłości,

o łódce na wodzie,

o podróży do krainy dzieciństwa.

Śnij, śnij, złe sny pochwycimy.

I zapomnisz o nich.

Jesteś w kwiaciarni na Przechodniej.

Zaczarowanym kajakiem lato przypłynęło.

Zaczarowany kot rozmawia z dziewczynką.

Zaczarowany ptak zaklęty w rysunek.

W zaczarowanej szybie kamienica i wieża kościoła.

Jesteś w kwiaciarni na Przechodniej.

Jesteś przechodniem na Przechodniej.

Ostróda. Maj 2019

Niemy krzyk

podrzędny przyautostradowy motel

bar z mętnymi żarówkami

i z mętnym wzrokiem kelner

w szklance z whisky odbijają się światła latarni

wariacja kolorowych neonów razi oczy

dwie małoletnie prostytutki

liczą na darmowego drinka

zaraz przyjadą Hell’s Angeles na Harleyach

obrazy jak w jakimś porypanym filmie Tarantino

szeryf z Fort Benton zawsze sprawiedliwy

i wszystkim przyjazny lekarz z Detroit

Karol Gordon, w wolnych chwilach traper

mustangi preria przygoda

odwaga i szlachetność w parze

ostatnie co pamiętam

huk i łoskot

patrzę w sufit biały sufit

robi się jasno — dzień

gaśnie światło — noc

mówią do mnie

«TAK» — mrugnij dwa razy

«NIE» — mrugnij raz

czasami nie chce mi się «rozmawiać»

wolę zmyślać nowe zakończenia

obejrzanych filmów

przeczytanych książek

wymyślać nowe historie

zawsze szczęśliwe

męczą mnie

krzyczę

mrugam do bólu powiek

wiele razy

nie wiedzą

niemego krzyku nikt nie słyszy

gdybym był tam w tym barze

postawiłbym dziewczynom drinka

Platon na przystanku autobusowym

A wieczorem

jedwabną woalką

Pani Mgła okrywa świat

W perspektywie ulicy

płyniesz

w jasnym płaszczu

z parasolką

Bez słowa

przytulasz się

obejmuję cię za szyję

Stoimy w milczeniu

Nasze usta nieodważne

nie znajdują się

jeszcze

powstrzymujesz moje

niesforne dłonie

Pani Noc

w welurowej pelerynie

gasi światła w oknach

Płomień świecy

roztapia w czerwonym winie

nasze pożądanie

Zsuwa się biała sukienka

Wzrok obejmuje każdy

zakątek twego ciała

Leżymy

pomni

swej czystości

W perspektywie ulicy

płyniesz

w jasnym płaszczu

z parasolką

Wiem

jak co wieczór

miniesz mnie

wpatrzona w telefon

Ostróda 20.11.2021

Niebieski autobus

uciekł mi autobus

biegłem za nim

w lusterku widziałem kierowcę

uderzyłem pięścią w blachę

matowy odgłos

przyspieszenie

widziałem pasażerów

patrzeli przed siebie

nikt się nie odezwał aby poczekał

uciekł mi autobus

zrozpaczony pobiegłem za zakręt

szara pusta ulica

mdłe latarnie

był niebieski

08.08.2021

W samolocie,

gdzieś pomiędzy

GDA, a DUB

Glasgow nocą

Miasto widziane z przydrożnego parkingu

jest sznurami bursztynowymi korali,

jest błyskami kolorowych reklam.

Jest ciche, bezszelestne, intrygujące.

Miasto wciąga łapczywie.

Przetłacza aortami wodę.

Pochłania, przetwarza.

Nabrzmiewa, puchnie.

Jestem w mieście, jestem miastem.

Śmierdzę, tonę w śmieciach.

Jelitami rurociągów wydalam.

Płucami parków wentyluję.

Ciżba ciągle spóźniona.

W autach, na rowerach,

na chodnikach, w autobusach,

pędzi, goni, pogania, ochrzania.

W dole koralowy porządek ulic.

Ferie świateł mówią «przyjdź do mnie».

Zachęcają, próbują omamić.

Z góry gwiazdy mówią «zostań, gdzie jesteś».

Jestem na przyautostradowym parkingu.

Jestem widzem.

Jestem zachwytem.

Jestem zadumą.

Powrót z nocnej zmiany

Monotonia miarowych kroków

odmierza czas między latarniami.

Jasno, półmrok,

ciemno.

ciemno.

Półmrok, jasno.

Jest przy mnie, jak zawsze.

Najpierw krótki, wyraźny.

Z każdym kolejnym krokiem,

wydłuża się i szarzeje. Zanika.

Wyłania się za mną, rozciągając od stóp.

Dogania mnie, idzie obok.

Teraz podążam posłusznie za nim.

Dokąd idziemy?

Zanim odpowiedział, schował się w szarości.

Zniknął tam, gdzie ścieżki łatwo pomylić,

a korzeń nogę podstawia.

Zaglądam w mijane okna.

Zazdrostki strzegą tajemnic

domu, w którym nikt na mnie nie czeka.

Jest tu, wynurza się z nieistnienia.

Pomagam Mu przetrwać w kręgu światła.

Czuję, że się przygląda.

Naciągam głębiej czapkę.

Wskazał kierunek wyciągnięciem ręki.

Krople deszczu spływające z powiek

skrzą się,

rozszczepiają światy.

Rozbryzgując kałużę,

wskoczyliśmy na drugi stopień werandy.

Mdłe światło żarówki każe Mu zostać w tyle.

Spoglądam jeszcze raz na ulicę.

Zamykam przed Nim drzwi.

Wiem, że będzie tu jutro czekał.

Mój cień.

Ostróda 9.07.2020

Zwątpienie

Właściwie… jestem…

Nikim? Niczym?

Może Czymś, Kimś, kogo nie ma?

Może jestem wymysłem Świata Wirtualnego?

Albo Czasoprzestrzeń wydała na Świat swoje dziecko

jakże niedoskonałe, ze wszystkimi ludzkimi ułomnościami.

Może nie przypadkowo mam na imię jak patron wędrowców?

Może razem podróżujemy w Przestrzeni?

Nieskończoności Przestrzeni — chylę przed Tobą czoło.

Może to prawda, co mówią o Równoległych Światach?

Światach niezrozumiałych, dziwnych w dziwnym czasie.

Czas? Czym jest Czas?

Nieprzemijającą Wiecznością, podzieloną na sekundy?

Zamkniętym zbiorem godzin między Narodzinami a Śmiercią?

Może zagubiliśmy się w Pętli Czasu?

Może nie ma nas tam, gdzie jesteśmy?

Miłość?

Czy naprawdę istnieje?

Może to nasze pragnienia ją stworzyły?

Poeci opisali?

Święty Paweł zdefiniował?

Może Życie to fikcja?

Może fikcja jest piękna, a my chcemy wierzyć w to, co jest:

— cudowne?

— nieskazitelne?

— nieosiągalne?

Może Życie jest dopiero po życiu?

Może po życiu już nic nie ma?

Może nie ma światła w Tunelu?

Może jest Pustka?

N I C O Ś Ć…

Taka jak tam, gdzie kończy się Kosmos?

Czy Kosmos się gdzieś kończy?

Kto wie, gdzie kończy się Kosmos?

Kto wie?

Ja nie.

Nikt nie wie.

Pytania, pytania, pytania.

Ostróda 03.03.2018

Przemyślenia starej studni

Stary Człowiek

podnosi moją powiekę

pochyla się

wiadro z szybkim szczękiem łańcucha

marszczy mój idealny wygląd

te same poranne odwiedziny

od wielu dziesiątek lat

Patrzę w niebo

wysłuchuję pogwarek

wrzucacie do studni

słowa

    owa

        owa

troski

    oski

        oski

radości

    ości

        ości

Nie jestem studnią

jestem powierniczką waszych tajemnic

Nie jestem studnią

jestem życiodajną wodą

Nie jestem studnią

jestem żywym źródłem

Nie jestem studnią

jestem waszym odbiciem

Nie jestem studnią

jestem waszym życiem

Ja jestem życiem

Jestem w was

Jesteście we mnie

Nie jestem studnią

jestem waszymi

lękami

    ami

        ami

Stary Człowiek

kołowrotem unosi wiadro

Bierzcie i pijcie z niego wszyscy.

Pisano w:

Dublin 03.01.2022

Ringaskiddy 04.01.2022

Galway 05.01.2022

Cichość myśli

Pogrążam się w nieistnienie, w niebyt, w jesienną tęsknicę.

Zanurzam się w leśne ostępy.

Ptaki zamilkły, drzewa kołyszą się leniwie przy monotonnym poszumie.

Liście szeleszczą pod stopami.

Przenikam do cudownego świata braku potrzeby czegokolwiek.

Mogę nie mieć myśli.

Mogę nie mieć marzeń.

Mogę tu zostać, albo mogę iść.

Mogę obrać dowolny kierunek na leśnych rozstajach.

Nie liczą się dni przyszłe.

Nie liczą się dni minione.

Przysiadłem na omszałym pniu.

Piję gorącą herbatę.

Wpatruję się w falujące korony drzew.

Z listopadowego zamyślenia wyrywa mnie dobiegający

zza lasu,

zza jeziora

gwizd parowozu.

Rozglądam się dookoła.

Złamana brzoza.

Posępny widok drzewa przedwcześnie obumarłego.

[1] Kilwater — ślad pozostający na wodzie po przepłynięciu statku.

[2] Bandera piracka (ang. Jolly Roger pol. Wesoły Roger) — bandera wywieszana na maszcie statku w celu identyfikowania się pomiędzy piratami w XVIII wieku (późna część Złotego Wieku Piractwa). Bandera powszechnie znana, jako „Jolly Roger”, przedstawiająca najczęściej czaszkę i piszczele na czarnym tle. Używana była już w drugiej dekadzie XVIII. (Wikipedia)

[3] Galion - rzeźba, charakterystyczna ozdoba, umieszczana najczęściej na dziobie statku. Miał zdobić, ale też chronić przesądnych zwykle marynarzy przed nieszczęściem. Przybierał najróżniejsze formy, zwykle przedstawiał postać ludzką, zwierzęcą lub mityczne stwory.

[4] Ajolos, (Eol), wg Odysei Homera syn Hippotesa, władca wiatrów żyjący na pływającej wyspie Ajolia.

Koniec darmowego fragmentu książki.

Zachęcamy do zakupu pełnej wersji.