Katarzyna Anna Lisowska

Twórczość jako wartość osób chorych psychicznie

Projektant okładki Katarzyna Lisowska

© Katarzyna Anna Lisowska, 2021

© Katarzyna Lisowska, projekt okładki, 2021

Przejawy twórczej aktywności są zawsze okazją do eksperymentu. Grupa osób, która przejawia tendencje do twórczej aktywności — w naturalny sposób ma szansę do tworzenia tego, co nowe — zarówno w zakresie materialnym, ale także emocjonalnym. Aktywność twórcza to zawsze przestrzeń dla nowych rozwiązań i myśli. Twórcza aktywność szczególnie jest potrzebna w procesie readaptacji.

ISBN 978-83-8189-747-1

Książka powstała w inteligentnym systemie wydawniczym Ridero

Wskazuje się, że u osób, które dotknięte są zaburzeniami psychicznymi — często dochodzi do aktywizacji różnego rodzaju zdolności, szczególnie twórczych. Prawa półkula mózgowa odpowiada za procesy emocjonalne, a także za zdolności twórcze. Badacze dostrzegli, że osoby, które przeżyły traumę — przejawiają w dalszej właśnie perspektywie aktywizację zdolności twórczych. To naturalne zjawisko, stanowiące element procesu readaptacji.

Łatwo zaobserwować, że osoby zmagające się z zaburzeniami psychicznymi korzystają z form arteterapii, uwalniając swoje emocje i pracując nad nimi. To ważna aktywność na drodze powrotu do zdrowia, odzyskania psychicznej równowagi. Praktycy pracujący w szpitalach psychiatrycznych powszechnie wykorzystują naturalną aktywność ludzi chorych, która przejawia się w potrzebie ekspresji — może ona być twórczą, gdy właściwie ukierunkuje się przeżywane emocje. Pracownie typu Warsztat Terapii Zajęciowej to sprawdzone instytucje, które włączono w działalność szpitali psychiatrycznych. Różne formy sztuki bazujące na aktywności emocjonalnej są doskonałą przestrzenią oddziaływania terapeutycznego.

Twórczość jest wartością w życiu osób chorych psychicznie, to dokumentacja nie tylko procesu leczenia. Można zaobserwować, że terapia przez sztukę staje się trwałą aktywnością, widoczne są rezultaty pracy, które dają satysfakcję. Twórczość jest sposobem na satysfakcjonujące spędzanie czasu, samorozwój. To może być sposób na życie, szczególnie dla osób, które były w życiu aktywne, a choroba je ograniczyła.

W sytuacji, gdy człowiek traci zdrowie w tak fundamentalnym wymiarze jak równowaga psychiczna i nie może samodzielnie funkcjonować, trafia do zakładu, gdzie podlega opiece całodobowej — perspektywa wychodzenia z kryzysu, która realizuje się przez pracę terapeutyczną nad światem własnych przeżyć — stanowi istotną motywację. W sytuacji funkcjonowania człowieka w zakładzie zamkniętym, karnym — sytuacja jest zupełnie inna. Powrót do społeczeństwa uwarunkowany jest odbyciem kary. Obie instytucje łączy to, że są zamknięte i pobyt w nich oznacza kryzysowy czas w życiu.

Koniec darmowego fragmentu książki.

Zachęcamy do zakupu pełnej wersji.