Jakub Fornalczyk

Powiedzieć to jedno. Pokazać to drugie.

Gdzie milczenie krzyczy głośniej niż słowa.

© Jakub Fornalczyk, 2025

Krótka opowieść o chłopaku, który przejawiał w krótkim okresie czasu wiele negatywnych emocji i sytuacji, które ostatecznie doprowadziły do wewnętrznego załamania emocjonalnego, a dalej do głębokiej depresji, która skończyła się w najgorszy możliwy sposób. Opowieść amatorska, napisałem ją, bo stwierdziłem, że sam za dużo tego typu rzeczy w Internecie nie napotkałem, więc fajnie jakby się z czymś takim podzielić.

ISBN 978-83-8414-600-2

Książka powstała w inteligentnym systemie wydawniczym Ridero

Piękna jesień za oknem, przed nami rok szkolny 2024/2025. Gdzieś tam pełno 16 latków, a nam chodzi po głowie ten jeden. Ma na imię Wiktor, jest zwykłym nastolatkiem tak jak każdy inny. Chodzi do Liceum Ogólnokształcącego, wybrał kierunek taki, żeby chociaż zdać szkołę. Nie sprawia nikomu problemów, ma nawet dwóch najlepszych przyjaciół, których poznał w pierwszej klasie w nowej szkole. Są taką trójką przyjaciół, którzy nigdzie nie robią sobie problemów, można by rzec, są wzorowi zarówno w szkole, jak i poza nią. Żaden z nich nie pije, nie pali ani nawet nie chodzi na imprezy z rówieśnikami. Bawią się ze sobą świetnie, jeżdżą na rowerach w dalekie trasy poza miasto, czasem nawet do jakiejś wioski, żeby pojeździć w gęsto zalesionym terenie.

— Cel na ten rok? — mówi do przyjaciół Wiktor.

— Zdać szkołę! — wyrywa się jeden z nich.

— Przestań żartować pacanie! Oczywiście, że wbić tysiąc subów na naszym kanale na YouTube! — odpowiada mądrzej drugi z nich.

Jak powiedzieli tak zrobili. Nagrywali masę ciekawych filmików, które obejmowały stunty, wheelie, wszystko co dało się robić na rowerach, to nagrywali i wrzucali do Internetu.

Nadszedł pewien wrześniowy piątek, chłopaki jak zwykle przyszli na lekcje na 9:00, bo najwyraźniej dyrekcja lubi ich klasę i w piątek mają mega chill. Siedząc w jednej z ostatnich ławek, chłopaki obgadują jedną z dziewczyn z klasy. Wiktor zwierza im się, że ona mu się od niedawna podoba i chciałby kiedyś z nią o tym porozmawiać. Chłopak nie zdążył nawet dokończyć mówić, a pozostała dwójka już na niego naskakiwała.

— No dawaj! Podejdź do niej! — w połowie przestając szeptać, aż się odwróciła obgadywana dziewczyna i spojrzała na trójkę dziwnym wzrokiem.

— Nie krzycz baranie! — szepnął do ziomka i odwrócił się do Wiktora mówiąc — Podejdź i zarwij do niej, a nóż widelec się zgodzi wyjść na randewu.

Koniec darmowego fragmentu książki.

Zachęcamy do zakupu pełnej wersji.