Rafał Robert Leniar

Trofea z Safari

(które się nie odbyło)

Ilustrator Rafał Robert Leniar

© Rafał Robert Leniar, 2025

© Rafał Robert Leniar, ilustracje, 2025

„Trofea z Safari (które się nie odbyło)” to zbiór trzydziestu jeden wierszy. Białych, rymowanych, mieszanych, haiku. Jest to zapis człowieka, który nie zdobył świata, ale dokładnie wie, co go ominęło — i nie udaje, że go to nie boli.

ISBN 978-83-8440-239-9

Książka powstała w inteligentnym systemie wydawniczym Ridero

Spis treści

Trofea z Safari

Pobożne postanowienia

Trofea z Safari (które się nie odbyło)

Bastet

Prawdziwe dzieciństwo

Moje serce jak płaz

Neandertalczyk 2026

Matka nie nadchodzi

Mit rodzinny

Kraina dziegciem i octem płynąca

Pierwszy zjazd na Litwie

W sumie nie

Zielono nam

Świeży cmentarz

Fontanna

Człowiek był kowalem boskiego losu

TAO

War & hate

Seppuku

Dekalog w negatywie

Nie dla nienawistników

A jednak

Łoże

W tym roku Wigilii nie będzie

Cenzurowane poczęcie

Przebiśmierć

Padło amen

Haiku

Haiku 2

Haiku 3

Haiku 4

Haiku 5

Pobożne postanowienia

Może już pora

Czas najwyższy

By przestać szukać sensu

W kale fekaliach śmietniku

Może

Pora wykreować coś więcej

Niż kilka sonetów haiku

Spełnić wymagania

Dobra prawdy piękna

Posłuchać Platona

Trochę też Jezusa

Zmartwychwstać jakby

W sobie

Rozpalić tam iskierki

Wiary nadziei miłości

I żeby to nie był słomiany zapał

Trofea z Safari (które się nie odbyło)

Pamiątki

Buble

Kilka masek rytualnych

Zdjęć cudzych

Filmów

I marzeń ściętej głowy

Sen nocy nieletniej

Melancholia wioski

Makumba z Polski

Ach ta muzyka przeciw rasizmowi

Nie popłynął Mahomet do Afryki

Więc Afryka zajęła Europę

Ktoś niby bliski adoptował

Dziewczynę z Madagaskaru

Prawa Mendla działają

Bastet

Kocur zjadł cały pasztet!

Wybaczę mu, bo wciąż Bastet —

Jest nadal gdzieniegdzie czczona.

Koci wdzięk — Faraona.

Kot pokonuje węża,

Kot, nawet bez oręża

Przestraszy krokodyla!

Silna kocia idylla.

Bez ogródek i ironii —

Kot dziewięć żyć posiada.

I nawet w takim peanie —

Na cztery łapy spada!

Prawdziwe dzieciństwo

Miłość obojga rodziców

Zdaje mi się że

Jest jak dwa słońca

Ogrzewające dziecko

Planetę

Na której z kolei

Panuje wieczny dzień

Biada planetom bez słońc

W chłodnym i pustym

Kosmosie

Moje serce jak płaz

Moje serce jest chłodne jak płaz,

Który śpi, i nad którym tkwi — głaz.

Moje serce to: żaba lub salamandra,

Które gubi się w uczuć meandrach.

Raz płonęło gorącym płomykiem,

Dziś się chowa pod byle kamykiem.

Serce, które się goi w tym chłodzie,

Zimnokrwiste. Lecz o ciepła głodzie.

Neandertalczyk 2026

Odbity od kodu D.N.A.

Nie w pełni sapiens

Neandertalczyk

Na skraju wymarcia

Fatalny

Splot genów

Żywe muzeum

Fauny z ery kamienia

Rzucanego i łupanego

Umie malować

Naskalne malowidła

Nie ma prawa

Jazdy

Obserwuje jak homo sapiens

Koniec darmowego fragmentu książki.

Zachęcamy do zakupu pełnej wersji.