Katarzyna Wolwowicz

W obłędzie

Thriller małżeński

© Katarzyna Wolwowicz, 2023

„W obłędzie”, to małżeński thriller erotyczny z gatunku domestic noir. Historia przedstawiona odczuciami i przemyśleniami pojawiającymi się w umyśle zdradzonej kobiety, która podejrzewa męża o zabicie kochanki i zaczyna obawiać się o własne życie. Lęk, oskarżenia, poczucie zagrożenia, stłamszenia czy bycia manipulowaną oraz chęć odkrycia prawdy, to główne elementy powieści, w której prawda okazuje się bardziej przerażająca od podejrzeń…

ISBN 978-83-8351-416-1

Książka powstała w inteligentnym systemie wydawniczym Ridero

Drogi Czytelniku…

Czy zastanawiałeś się kiedyś, jak to jest, nie wiedzieć w co i komu wierzyć? Albo jak czuje się człowiek, któremu świat wali się na głowę a on robi wszystko, by trzymać się tych kilku pewnych kwestii i nie dać się zmiażdżyć? Czy myślisz, że wiesz, co może czuć kobieta, która odkrywa, że jej ukochany mąż, dla którego porzuciła całe swoje życie, okłamuje ją a być może stanowi zagrożenie? Myślisz, że wiesz co zrobiłbyś na jej miejscu? Jesteś pewien, że zachowałbyś się inaczej? Pewnie tak, bo nie ma na tym świecie nic bardziej oczywistego, niż nasze wyobrażenia o tym, co byśmy zrobili, gdyby… Wszyscy jesteśmy przecież ekspertami, od cudzego życia… I wszystko to co sobie wyobrażaliśmy, zmienia się dopiero w chwili, kiedy taka historia, spotyka nas samych. Dopiero wtedy odkrywamy, że nic nie jest tym czym nam się wydawało a rzeczywistość potrafi być bardziej przerażająca od wyobrażeń, chociaż usilnie staraliśmy się ją wypierać…

Wciągającej lektury…

„W obłędzie”

Autor: Katarzyna Wolwowicz

PROLOG

— Jesteś pewna? — wymawia to pytanie niskim, zachrypniętym głosem, w którym słyszę pożądanie. Wiem, że tego chce. Potrzebuje tych doznań niemal tak mocno jak powietrza. I nie będę ukrywać, że ja też. Jeżeli można być jeszcze bardziej podnieconą niż byłam przed chwilą, to właśnie taka się staję słysząc jego głos.

— Jestem pewna — oznajmiam zdecydowanie i przesuwam splecione ręce nad głowę, przy wezgłowiu łóżka. Chcę, żeby już to zrobił, żeby wszedł we mnie i zabrał mi oddech, żebym czuła się całkowicie jego. Kiedy mnie zniewala i panuje nad sytuacją odnajduję w tym akcie poczucie bezpieczeństwa. Wiem, że to od niego zależy to, co się ze mną stanie i nie mam innego wyjścia jak mu zaufać.

Muszę znów zacząć mu ufać. Choć to trudne, po tym jak przestałam. Zdaję sobie sprawę z tego, że każdy człowiek popełnia błędy i on po prostu zbłądził, kiedy rok temu nawiązał romans ze swoją studentką. Gówniara podeszła do mnie pewnego dnia i jakby nigdy nic oznajmiła, że sypia z moim mężem. Ale nie mogę koncentrować swojej złości na niej, to Szymon mnie zdradził, zniszczył zaufanie, którym go obdarzyłam. Zerwał niewidzialną łączącą nas latami nić porozumienia. Nie chcę też ciągle do tego wracać. Jest tutaj, wybrał mnie. Dla mnie zrezygnował z mieszkania we Wrocławiu i przeprowadził się na zadupie. Zaczęliśmy nowe życie a ja obiecałam więcej do tego nie wracać. Budujemy nas na nowo, choć ze starymi przyzwyczajeniami i nawykami.

Czuję mocny uścisk i zimno metalu na skórze. Szymon przykuwa mnie kajdankami do obręczy łóżka. Dyszy. Pochyla się nade mną a w jego oczach widzę żądzę większą niż kiedykolwiek. Niebieskie, przenikliwe spojrzenie pochłania każdy centymetr mojego ciała. Ciepła dłoń gładzi moją skórę. Przesuwa nią po mojej szyi i piersiach. Przechodzi przeze mnie dreszcz a ciało wygina się błogo. Pochyla się i przygryza moją brodawkę a potem ślini ją lekko. Zimne powietrze poranka wpadające przez otwarte okno owiewa mokre miejsce. Gęsia skórka pojawia się nagle i jeszcze bardziej uwrażliwia mnie na wszystkie doznania. Mój mąż podsuwa mi pod pupę poduszkę i wchodzi we mnie, rękoma trzymając mnie za uniesione biodra. Jego ruchy są płynne i rytmiczne a oddech urywany. Pchnięcia przybierają na sile a ja zaczynam odczuwać przyjemny ból, za który nagradzam go jęcząc. Sex zawsze był sferą życia w której się dogadywaliśmy. Dlatego tak trudno było mi przyjąć do wiadomości, że mógł uprawiać go z kimś innym. Jakbym mu nie wystarczała, nie dawała tego co potrzebuje, nie wychodziła naprzeciw jego potrzebom.

— Aaa… cudownie — szepczę mu do ucha kiedy kładzie się nie mnie. Czuję jego ciężar i lepkość skóry, widzę kroplę potu, spływającą z jego klatki piersiowej na moją. Obejmuję go mocno udami i zaciskam mięśnie Kegla.

— Nie.. — mówi błagalnym tonem. — Nie zaciskaj bo dojdę za szybko.

Ale ja jestem bezlitosna i gotowa na finał. Zaciskam…

— Poduszka — rzucam mu polecenie, ledwo mogąc wymówić to słowo.

Nasze ciała gnają już w jednym rytmie. Szymon zamyka mi buzię pocałunkiem. Wsuwa we mnie swój język i szuka mojego. Jego wargi pieszczą i dociskają moje usta.

— Poduszka! — mówię głośno ponownie, kiedy udaje mi się wyrwać.

Podnosi się na przedramiona nie przestając się we mnie poruszać. Chwyta za leżącą obok mnie poduszkę. Jeszcze raz pyta wzrokiem czy na pewno? Potem widzę już tylko ciemność. Zaczyna mi brakować tchu. Podświadomie próbuję się wyrwać spod ucisku, płuca spragnione są świeżego powietrza. Moje ciało zatapia się w pościel popychane rytmicznymi, szybkimi ruchami i mam wrażenie, że odpływam w niebyt. Nie myślę już o niczym, czuję tylko rozkosz. Wiem, że jestem mu całkowicie poddana, a on nie zrobi mi krzywdy. Da mi spełnienie o jakim inne kobiety mogą tylko marzyć. Tracę oddech, odpływam i doznaję ekstazy za razem. Fala rozkoszy rozlewa się po każdym zakątku mojego ciała. Słyszę jak dochodzi, czuję drżenia penisa w moim wnętrzu. Wyłaniam się z ciemności. Poduszka spada ze mnie a mąż opada w moje ramiona. Nadal czuję jego członka w sobie i jest to jedna z chwil, które najbardziej kocham w seksie. Wspólnie odczuwane spełnienie, dające poczucie bliskości.

ROZDZIAŁ I

— Boże jak tu cudownie… rzucam przed siebie przepełniona zachwytem do miejsca, w którym przyszło mi żyć.

Zamaczam maślane ciastko w kawie i rozkoszuję się widokiem na góry. Wyciągam nagie nogi na oparcie krzesła stojącego opok. Może złapią jeszcze trochę wrześniowego słońca, choć po tym upalnym lecie są bardziej opalone niż kiedykolwiek. Pierwszy raz w życiu spędziłam całe lato poza miastem i moja skóra przyjęła to wręcz z rozkoszą. Śniadanie zjedliśmy z Szymonem praktycznie w bieliźnie, teraz tak samo ubrani sączymy kawę. Życie może być czasem piękne. Dni mijają nam beztrosko i błogo. Nigdzie się nie spieszymy, staramy się cieszyć chwilą. To jedno z zaleceń jakie dała nam terapeutka. Bądźcie razem nawet jak nic się nie dzieje. Dzielcie codzienność, przebywajcie ze sobą jak najwięcej, uważni na swoje emocje. Ostatnie tygodnie udawało nam się spełnić te cele idealnie. Przeprowadzka na wieś bardzo nam w tym pomogła. Mieszkamy w domu na wzgórzu, w malowniczej miejscowości Sosnówka koło Jeleniej Góry. Z tarasu dosłownie dotknąć można całego pasma Karkonosze, których zbocza i szczyty niemal wchodzą nam do wnętrza domu. U podnóża tych gór rozpościera się rozległy zalew. Wygląda jak tajemnicze jezioro wśród lasów, otulone górami. Magiczne, bajkowe, cieszące oko. Nie można w nim niestety pływać, ale sam widok wart jest milionów. Myślę, że gdybyśmy w tym momencie chcieli sprzedać ten dom i działkę, moglibyśmy nieźle zarobić. Kiedyś była to wakacyjna baza wypadowa wujka Tolka, jedynego brata mojego teścia. Dwa lata temu kiedy zmarł w wypadku samochodowym pod Trójmiastem, mój mąż otrzymał dom w spadku. Początkowo nie chciał go przyjąć, zasłaniając się złym stanem technicznym ale w końcu uległ moim namowom. Wtedy też zaczęliśmy go remontować, unowocześniać, myśląc, że będzie to nasz letniskowy dom a może kiedyś miejsce, w którym osiądziemy na emeryturze. Ale to co zdawało się odległą przyszłością stało się szybciej niż planowaliśmy, właśnie ze względu na romans Szymona. Po prostu nie mogłam już mieszkać we Wrocławiu, codziennie pić kawy w Starbucksie w Pasażu Grunwaldzkim, w którym każdy student architektury z Wrocławskiej Politechniki oblepiał mnie z ciekawości wzrokiem, szepcząc do kolegi „patrz to ta, to ją zdradził Górski z laską z naszej uczelni”. Próbowałam, ale poległam. Wpadałam w obłęd bo zdawało mi się, że wszyscy wytykają mnie palcami i o mnie mówią. Żyłam przytłoczona takimi urojeniami. Potrzebowałam odciąć się całkowicie, wyjechać. Nabrać dystansu i zobaczyć świat z innej perspektywy a remont domu na wzgórzu jak go nazywamy, dobiegał końca. Nie było lepszego miejsca na ucieczkę i rozpoczęcie wszystkiego od nowa. Koniec roku akademickiego był zarazem początkiem naszego życia tutaj.

— To prawda, pięknie tutaj — przyznał mi rację mój mąż, którego podczas tamtych niedawnych wydarzeń kochałam i nienawidziłam zarazem. Dziś te proporcje uległy zmianie. Znów przeważa miłość, a nienawiść zamieniła się w poczucie zawodu. Kiedy mu o tym powiedziałam parę dni temu, myślałam, że się ucieszy. Że uzna to za kolejny krok w naprawianiu naszego związku, kolejny kamień milowy. Ale on spojrzał na mnie wtedy ze smutkiem i odparł, że wolałby, żebym czuła do niego nienawiść. Bo to dużo silniejsze i przesycone emocjami uczucie. Zawód, kojarzy mu się z rezygnacją, a tego by nie przeżył. Nie wyobraża sobie, że mogłabym z niego zrezygnować, bo miałby już dla kogo żyć. Szymon zawsze wiedział co powiedzieć. Od dnia w którym poznałam go jako młoda, dwudziestoletnia studentka w klubie nocnym Metafora, zadziwiał mnie dojrzałością i odwagą wypowiadanych słów. Miał dwadzieścia osiem lat i przyszedł do klubu oblewać obroniony doktorat. Od razu go zauważyłam. Może i nie był najprzystojniejszym mężczyzną przy barze, ale na pewno jedynym, którego postura i pewność siebie budziły respekt a spojrzenie intrygowało i wciągało zarazem. Zawsze mówił co myśli i co czuje a przy tym dobierał słowa tak, aby nie ranić rozmówcy. Potrafił zachować asertywność ale i szacunek do tego z kim debatował. Nigdy też nie słyszałam, żeby przeklinał, choć może robił to w jakimś innym, obcym języku. Zna ich wiele. Mówi biegle po angielsku i w tym języku prowadzi często wykłady oraz pisze artykuły do branżowych czasopism. Jako dziecko wychowywał się w Berlinie. Kiedy jego ojciec wyjechał za chlebem, po roku na obczyźnie sprowadził do siebie żonę i syna, dlatego świetnie zna też niemiecki. Studiował na berlińskim uniwersytecie technicznym, gdzie kilka razy brał udział w programie wymiany studentów w Finlandii. Nauczył się spontanicznie komunikować w tym języku, choć jak sam mówi średnio się w nim odnajduje. Szymon jest perfekcjonistą. Jeżeli mówi, że jest w czymś średni, to znaczy, że w porównaniu z innymi jest bardzo dobry. W każdym razie przekląć na pewno by umiał.

— Może pójdziemy jutro w góry? — pytam nie odwracając wzroku od Śnieżki. To największy z widocznych tu szczytów. Pogoda zdaje się być wręcz idealna. Letni upał zmienia się powoli w jesienne polskie babie lato. Ranki są już chłodne ale w ciągu dnia temperatura sięga nawet dwudziestu stopni. Słońce coraz niżej operuje na horyzoncie a wiatr co rusz przesuwa chmury na niebie. Idealna pogoda na piesze wycieczki.

— Dobry pomysł — przyznaje. — Tylko termin zły — mruży oczy i zerka w stronę gór. Widzę, że jego do tej pory zrelaksowana twarz, przybiera wyraz niepokoju. Drobne mięśnie na twarzy spinają się, zaciska szczękę.

— A to dlaczego? — obracam głowę do niego i uśmiecham się. Ten poranek wprawił mnie w dobry nastrój. Nie mam zamiaru boczyć się na odmowę. Mieszkając tutaj, nauczyłam się cieszyć tym co przynosi los a przynajmniej umieć znajdować we wszystkim jakieś pozytywy.

— Jutro rano mam wykłady. Wyjeżdżam o piątej — wymawia te słowa jakoś inaczej, nerwowo, jakby bał się mojej reakcji.

Spoglądam instynktownie na zegarek na przegubie lewej ręki, jakbym chciała obliczyć ile zostało nam jeszcze czasu razem. Albo czy zdążymy tą wycieczkę odbyć dzisiaj. Nie zdążymy. Jest już prawie dwunasta i zanim byśmy się zebrali i podjechali do Karpacza, czy Szklarskiej Poręby, skąd zaczynają się szlaki turystyczne, zrobiłaby się pora obiadowa.

— Tak szybko? Przecież jeszcze nie październik — czuję coś na kształt zawodu. Byłam pewna, że mamy przed sobą całe dwa tygodnie. Niby wiedziałam, że ta chwila nadejdzie ale starałam się o niej nie myśleć a czas leciał zdecydowanie za szybko.

— No, przecież ci mówiłem — wzdycha i spogląda na mnie ze zniecierpliwieniem. Nie lubię gdy tak na mnie patrzy. Jakbym po raz kolejny nie ogarniała rzeczywistości a on musiał mi o niej przypominać. — Mam wykłady przygotowawcze dla nowych studentów.

— Aha, faktycznie — przytakuję, choć tak naprawdę w ogóle nie zarejestrowałam, żebyśmy o tym rozmawiali. Czarne dziury w mojej pamięci to nic nowego. Zdarzają się zwłaszcza, gdy jestem narażona na silny stres. — Na ile jedziesz? — spoglądam na niego łagodnie, choć wiele mnie to kosztuje. Wewnętrznie jestem rozedrgana, ale zrobię wszystko by nie dać tego po sobie poznać.

— Na trzy dni — odpowiada upijając kolejny łyk kawy, którą dla nas przygotował.

— Hmm.. — zamyślam się.

— No co?

— Nie, nic — wzruszam ramionami. To nie jest pierwszy raz kiedy zostaję w domu sama. Odkąd zamieszkaliśmy tu trzy miesiące temu Szymon wyjeżdżał już parę razy. Jednak perspektywa rozpoczęcia nowego roku akademickiego niesie ze sobą widmo częstszych i dłuższych rozłąk. A poza tym, to przecież na uczelni… Nie, nie będę o tym myślała. Nie chcę, żeby te wspomnienia mną zawładnęły. Nie pozwolę by zniszczyły to co zdążyliśmy razem wypracować.

— Alicja… — podchodzi do mnie i klęka między moimi nogami. — Przecież już o tym mówiliśmy. Przerabialiśmy na ten temat wiele razy, kiedy rozważaliśmy przeprowadzkę. Wziąłem nowe godziny w jeleniogórskiej fili ale to nie znaczy, że nie będę musiał jeździć do Wrocławia. Pewnych rzeczy nie jesteśmy w stanie przeskoczyć i musisz zdawać sobie z tego sprawę.

— Wiem — przyznaję mu racje. Jestem przyzwyczajona do jego wyjazdów. Nawet kiedy mieszkaliśmy we Wrocławiu, często wybywał z domu na sympozja lub do klientów którzy zlecali mu ciekawe projekty w różnych zakątkach Europy. Szymon jest cenionym architektem i zawsze dużo pracował. Tylko, że ja miałam wtedy swoje życie, byłam zajęta pracą, klubem fitness, koleżankami. Jakoś to wszystko pędziło do przodu. Tutaj jest inaczej i myśląc o zbliżającej się rozłące nie potrafię się w tym odnaleźć. Nie wiem, jak poradzę sobie sama ze sobą. Ocieram palcem łzę, która spływa mi po policzku. Jestem szczerze zdziwiona moją reakcja na jego wiadomość. Diabli wzięli moje postanowienie znajdowania we wszystkim pozytywnych stron.

— Ej mała — wzdycha i całuje mnie w wewnętrzną stronę ud, wciąż klęcząc u moich stóp. — Nie musisz się niczego obawiać. Przecież ci obiecałem, prawda? — patrzy na mnie tymi niebieskimi oczami, które przenikają moją duszę na wylot. — Wierzysz mi?

— Tak. Wierzę ci, to nie o to chodzi — kłamię. Bo tak naprawdę nie jestem niczego pewna. Kucam przy nim i wtulam się w jego rozgrzane od słońca ciało. Drewniane deski tarasu są średnio wygodne ale nie mam ochoty przerywać naszego uścisku. — Po prostu, przyzwyczaiłam się już do tego, że jesteś. Najpierw irytowało mnie, że wszystko robimy razem i że żadne z nas nie ma dokąd uciec. Ale teraz nie wyobrażam sobie, spędzania czasu bez ciebie — wyznaję i łapię się na tym, że moje słowa brzmią jak w taniej operze mydlanej. Jak z brazylijskiego czy kolumbijskiego tasiemca, w którym destrukcyjna obsesja miłości włada sercami głównych bohaterów.

— Musimy wrócić do rzeczywistości — jego logiczne rozumowanie jest niemal bolesne. — Rozpoczyna się rok akademicki i nie będzie mnie częściej. Powinnaś znaleźć sobie jakieś zajęcie.

— Powinnam — przyznaję cicho. — Choć nie wiem jakie.

— Wróć do uprawiana sportu, poznaj koleżanki, spotykaj się z ludźmi. Dobrze ci to zrobi, poważnie.

Wiem, że ma rację, ale nie chcę dłużej rozmawiać. Nie jestem jeszcze gotowa na powrót do normalnego życia. Tak cudownie błogo było mi podczas wakacji. Zupełnie, jakby zniknęły wszystkie nasze problemy, jakbyśmy liczyli się tylko my i nasza miłość. Dotykam palcami jego szorstkiej, czarnej brody. Zapuścił ją kilka miesięcy temu, żeby zobaczyć jak to będzie i tak już zostało. Wygląda w niej dużo poważniej i dojrzalej. Łaskocze mnie gdy się całujemy. Przesuwam opuszkami po wargach a on całuje je pomału patrząc mi prosto w oczy. Po raz kolejny tego dnia narasta we mnie uczucie podniecenia.

— Trzy dni miną bardzo szybko, zobaczysz, że… — nie kończy. Nie ma jak. Moje usta mu to uniemożliwiają.

Siadam na niego okrakiem i całuję namiętnie. Muszę się nim nacieszyć zanim zniknie na te kilka dni. Kochamy się powoli i leniwie na tarasie naszego domu. Brak sąsiadów, którzy mogliby nas zobaczyć to wielka zaleta tego miejsca. Do najbliższych zabudowań mieszkalnych jest kilkadziesiąt metrów, nie to co we Wrocławiu, gdzie w nowoczesnym bloku w którym mieszkaliśmy, każdy mógł każdego podejrzeć i podsłuchać, bo balkony niemal stykały się ze sobą. Tam nie było szansy na seks na powietrzu. Wrocławianie nie mają pojęcia co tracą…

Wieczorem dopada mnie jakaś nostalgia. Szymon zamyka się w gabinecie. Musi popracować, przygotować się przed wykładami. Ja snuję się po domu. Zastanawiam się czy nie otworzyć lampki wina, choć wiem, że będę musiała wypić ją sama. On nigdy nie pije, gdy w planach ma poranną jazdę samochodem. W naszym związku to mój mąż jest tym bardziej odpowiedzialnym, przynajmniej jeżeli chodzi o codzienne sprawy.

— Kończysz już? — pytam, zaglądając za drzwi pokoju, w którym siedzi przy biurku i klika coś na laptopie. Nocna lampka na dębowym blacie rzuca pomarańczową poświatę oświetlając mu połowę twarzy. Zdaje się być jakiś zamyślony.

— Nie — odpowiada nawet na mnie nie patrząc. Jest skupiony na zadaniu. — Potrzebuję jeszcze godziny. Albo i dwóch.

Wzdycham i zrezygnowana wlokę się do kuchni. W szufladzie pod indukcją szukam otwieracza do wina, z barku nad blatem wyciągam butelkę Primitivo. Wlewam bordowy napój do głębokiego kieliszka kupionego w Pepco w zestawie z dwoma innymi za jedyne osiem złotych. Najlepszy zakup na świecie. Nawet gdyby miał posłużyć na jeden raz to i tak się opłaca. Upijam duży łyk, czuję jak ciepło rozlewa się po moim wnętrzu. Może zabierze ze mnie to dziwne napięcie, narastające z każdą godziną odkąd powiedział mi o wyjeździe. Trzy dni miną szybko, ale co dalej? Co będę robiła całymi dniami podczas jego tygodniowych nieobecności? Wcześniej się nad tym nie zastanawiałam. Myślę, że najwyższa pora to zrobić. Upijam drugi i trzeci łyki a potem resztę kieliszka. Nie mam zamiaru sączyć i kosztować tego wina powoli. Potrzebuję konkretnej dawki procentów jak najszybciej. Po pierwszym kieliszku nalewam kolejny i znów szybko go wypijam, ale z trzecim postanawiam poczekać. Czuję błogostan i tak ma pozostać. Nie chcę jutro męczyć się z kacem. Może powinnam zadzwonić do terapeutki, zapytać co teraz. Kazała mi spędzać jak najwięcej czasu z Szymonem, być razem wszędzie, delektować się swoją obecnością. Ciekawe co powie na taki obrót sytuacji. Łapię się na tym, że przedrzeźniam ją w myślach, jakbym chciała jej udowodnić, że jej rada jest głupia, nierealna i niemożliwa do wykonania. W swojej wyobraźni strzelam do niej głupie miny i żywo gestykuluję. Zaczyna mi się kręcić w głowie. Lekko, nie jestem przecież pijana. Weź się w garść, mówię sama do siebie. Wychodzę na taras w sypialni. Patrzę na podłogę na której kochaliśmy się kilka godzin temu. I nachodzi mnie niespodziewane pytanie. Czy jestem nimfomanką? Nie wiem, odpowiadam sama sobie. Odkąd Szymon mnie zdradził potrzebuje sypiać z nim każdego dnia a często po kilka razy. Wiem, że nie jest to normalna reakcja. Zazwyczaj kobiety odcinają się seksualnie od zdradzającego partnera. Potrzebują czasu, żeby znowu dopuścić go do tej intymnej sfery życia. Ja zareagowałam odwrotnie. Jakbym chciała codziennych zapewnień, że znowu mnie pragnie, jakby musiał mi udowadniać że wciąż go pociągam i jakbym chciała się upewnić, że nie starczy mu już siły na bzykanie po bokach. Trzy dni, powtarzam wciąż w myślach. Najdłuższy czas bez siebie i bez seksu od tamtego zdarzenia. Patrzę w stronę zalewu. Księżyc odbija się w tafli wody, mgła zachodzi od pola. Wieczorami robi się prawdziwie jesienny nastrój. Tajemniczy, może nawet złowieszczy. Nie wiem, czy nie bałabym się przesiadywać samotnie w ogrodzie podczas jesiennych wieczorów. W około nie mamy wielu sąsiadów. Poznałam tylko jednych, małżeństwo w naszym wieku z dwójką dzieci. Mieszkają w drugim domu od nas po prawej stronie. Marcin i Rozalia. Lubią się kłócić i wydzierać na całą okolicę ale potem echo niesie odgłosy ich miłości, kiedy się godzą. Pomimo tego, że dzieli nas jakieś sto metrów. Zakładam więc, że mają namiętne dusze. Mam tylko nadzieję, że ich dzieci są wtedy u dziadków. W pierwszym domu od nas, na stałe nie mieszka nikt. Właściciele wynajmują go jako domek letniskowy. Od około dwóch tygodni nocuje tam pewien mężczyzna. Widziałam go kilka razy ale wydaje mi się dziwny. Głowę trzyma zawsze spuszczoną w dół, nawet gdy spogląda na mnie wnikliwie. Wygląda to dosyć osobliwie zwłaszcza, że mam wrażenie, że obserwuje mnie za każdym razem kiedy wychodzę na ulicę od północnej strony domu. Tylko tam mamy możliwość się zobaczyć. Przypomina mi japońską postać z horroru. Zazwyczaj stoi nieruchomo, a gdy się porusza, jego ciało wygląda jakby przesuwało się na ruchomej taśmie. Sunie w powietrzu niczym duch chcący zrobić mi krzywdę. Pocieram ramiona bo na jego wspomnienie robi mi się zimno.

— Buu! — słyszę i podskakuję momentalnie, gdy mój mąż postanawia zajść od tyłu i mnie wystraszyć.

— Zwariowałeś? — ganię go i z dezaprobatą okładam po ramieniu. — Prawie umarłam ze strachu.

— Oj tam, oj tam — obejmuje mnie od tyłu i przytula. — Chłodno się zrobiło. Idziemy spać? — jego usta całują delikatnie mój kark.

— Ale jak to? Nie miałeś pracować? — zerkam zdziwiona na zegarek. Ku mojemu zaskoczeniu pokazuje dwudziestą trzecią. Stałam tu dwie godziny?

— Chyba będę musiał cię zanieść — bierze mnie w ramiona i osobiście dostarcza do naszej sypialni. — Wątpię, żebyś mogła dotrzeć tu bez potknięcia — patrzy na mnie jak na małą dziewczynkę, która przeskrobała coś, choć wiedziała, że nie powinna.

— Niby dlaczego? — naprawdę nie wiem.

— Wypiłaś już całe wino — wskazuje na butelkę położona na komodzie przy wyjściu na balkon a ja zamieram ze zdziwienia.

— Ale… Przecież ja tylko dwa kieliszki… — patrzę to na niego, to na trzymane w rękach szkło. Nie wiem jak to możliwe, ale wypadły mi z pamięci dwie ostatnie godziny. — Idę spać — przyjmuję do wiadomości, że prawdopodobnie się upiłam i nie mam zamiaru się kłócić.

Mój mąż ściąga ze mnie ubranie i niemal wkłada mnie w świeżą pachnącą proszkiem do prania koszulę nocną na ramiączkach.

— A leki? — przypominam sobie, chcąc pokazać, że przecież jestem odpowiedzialna i pamiętam o codziennej uzdrawiającej dawce. Tak naprawdę odstawiłam je jakiś czas temu. Myślę, że nie są mi już potrzebne. Choć ciągle mu się do tego nie przyznaję. Wie, że musze je brać przez niego. Świadomość tego trzyma go przy mnie jeszcze bardziej. Co zrobi, gdy nie będą mi już potrzebne? Tak, boję się, że odejdzie, dlatego go okłamuję.

— Dziś nie bierz. Za dużo wypiłaś. Lepiej nie mieszać ich z alkoholem — mówi z troską pomieszaną z lekką naganą.

— Masz rację — kładę się w pościeli wtulając w jego ramiona. W tej chwili czuję się całkiem dobrze. Zasypiam.

Rano budzą mnie odgłosy nadchodzącej burzy. Pioruny trzaskają na nieboskłonie, w pokoju panuje półmrok. Firanka przy otwartym oknie unosi się targana silnymi podmuchami powietrza. Przez ten wiatr zrobiło się ewidentnie chłodniej choć nie jest zimno. Wręcz przeciwnie, w nocy się zgrzałam i ciągle zrzucałam z siebie kołdrę, którą mój mąż notorycznie mnie przykrywał. Przynajmniej tak mi się wydaje, bo co rusz budziłam się pod nią spocona. Jest duszno. Jeszcze nie spadły pierwsze krople deszczu. Grzmoty nasilają się i brzmią jakby w niebie trzaskano wielkimi skałami. Moja babcia zawsze powtarzała, że podczas burzy los gra w górze kośćmi życia, próbując ustalić co dla kogo pisane. Spoglądam w lewo na wciąż śpiącego Szymona. Nie wiem jak to możliwe, że nie budzą go te dźwięki. Nie mam pojęcia, która może być godzina ale na pewno jest sporo przed ustawionym budzikiem. Ja już nie zasnę. Zsuwam nogi z łóżka i bosymi stopami drepczę w stronę balkonu. Mamy ogromny balkon, właściwie taras okalający cały budynek dookoła. Można na niego wyjść z każdego pomieszczenia na piętrze. Jest drewniany tak jak i cały dom, ale zrobiony raczej w nowoczesnym stylu. Zamiast tradycyjnych, drewnianych przęseł, Szymon zaprojektował przezroczystą taflę szkła, która pozwala jeszcze bardziej chłonąć widoki rozpościerające się z tarasu. Zamykam okno chcąc uniknąć przeciągu i otwieram drzwi wyjściowe. Tym razem to ta firanka zaczyna energicznie powiewać. Owiewa mnie wilgotne i lepkie powietrze. Jest tak gęste, że można by na nim zawiesić siekierę. Mgła rozpościera się po polach i zachodzi na góry. Niemal nie widzę jeziora. Słyszę ćwierkanie ptactwa ukrytego na licznych drzewach i zaroślach. Jakaś para gęsi podrywa się do lotu trzepocząc skrzydłami o tafle wody. Bardziej to słyszę niż widzę. Opieram się o balustradę i rozglądam dookoła. Nie potrafię się zdecydować czy otaczająca mnie przyroda jest w tym momencie bardziej piękna czy złowieszcza. Chyba jedno i drugie. W koło zaczyna bardziej szumieć. Deszcz zbliża się wielkimi krokami. Jego krople zaczynają co chwila spadać nieśmiało na moją skórę. Wyciągam twarz w kierunku nieba i trzaskających piorunów. Kocham burzę. Budzi we mnie skrywane głęboko pierwotne instynkty. Wyzwala emocje przykryte na co dzień konwenansami: dzikość, wolność, żądzę i szaleństwo. W poprzednim życiu musiałam być wilkiem, drapieżcą z wyglądu przypominającym udomowione zwierzęta. Nigdy nie wiesz co tak naprawdę kryje się w człowieku. Nigdy nie znasz nikogo w stu procentach. Nawet samego siebie. Ściana deszczu pojawia się znienacka i niemal uderza mnie w twarz. W kilka sekund robię się kompletnie przemoczona ale nadal stoję w miejscu, nie chowam się pod dach choć taras mamy w części zadaszony. Spływająca po mnie woda daje przyjemne uczucie pieszczenia skóry. Łaskocze mnie i zaczynam się śmieć. Radośnie i beztrosko, jak dziecko taplające się w kałuży. Wyciągam ręce ku górze. Mam ochotę ściągnąć koszulę nocną i tańczyć nago w deszczu, ale chyba aż tak wyzwolona nie mogę tu być. Szymonowi by się to nie spodobało. Obracam się w stronę sypialni i próbuję go dostrzec przez otwarte drzwi. Nadal śpi, nic sobie nie robiąc z ulewy. Do głowy przychodzi mi pewien pomysł i instynktownie mrużę oczy gdy o nim myślę. Wchodzę do pokoju, zdejmuję z siebie przemoczone rzeczy i wspinam się na czworakach na mojego mężczyznę śpiącego w pościeli. Porusza się ale się nie budzi. Zdzieram z niego kołdrę i siadam na jego brzuchu okrakiem. Krople deszczu skapują mi z włosów na jego ciało. Momentalnie otwiera oczy i zanim ogarnia sytuację, zdaje się być nieco przerażony.

— Co robisz? — pyta skonsternowany, ścierając zimne krople deszczu ze skóry.

— Budzę cię — odpowiadam i trzepoczę nad nim włosami tak aby jak najwięcej kropel spadło na niego.

Nawet jeżeli nie jest to jego ulubiona forma pobudki, to widok nagiej mokrej żony siedzącej na nim okrakiem musi pobudzać zmysły. Czuję to przez jego bokserki, wypełniające się coraz bardziej z każdą sekundą. Łapie mnie za ręce i przysuwana do siebie.

— Rozumiem, że chcesz mnie godnie pożegnać przed wyjazdem? — całuje mnie w usta po czym patrzy mi w oczy z ciekawością ale nie inicjuje nic więcej.

— Muszę- szepcze mu do ucha. Chcę powiedzieć coś więcej ale wolę nie zaczynać tematu. Nie mogę mu pokazać jak bardzo się boję, że na wyjeździe znów mnie zdradzi. Działam więc instynktownie, tak jak to robię odkąd dowiedziałam się o jego niewierności. Zabezpieczam się seksem.

— Alicja… — słyszę w jego głosie naganę. Doskonale wie o co mi chodzi. Chce mnie z siebie zrzucić ale tak mocno objęłam go udami, że ląduje na mnie. Dźwięk cichego pikania budzika wypełnia pokój. — Musze iść pod prysznic. Za godzinę wyjeżdżam.

— Skoro i tak jestem mokra, pójdę z tobą — wstaję i prowadzę go do łazienki. Tym razem nie protestuje.

Zasuwam szklaną taflę i puszczam gorącą wodę z deszczownicy. Szymon patrzy na mnie ze smutkiem. Nie tak wyobrażałam sobie naszą wspólna kąpiel. Ale mam nadzieję, że uda mi się jeszcze odwrócić sytuację. Biorę cytrynową, glicerynową kostkę mydła, zakładam dwie szorstkie rękawice i zaczynam go myć. Poddaje mi się bez większego sprzeciwu, choć nie wydaje się być zadowolony.

— Martwię się o ciebie — mówi w końcu i czuję, że schodzi z niego napięcie powodowane skrywaniem emocji.

— Zupełnie niepotrzebnie — zapewniam go, choć wiem, że jego obawy są uzasadnione. Oczywiście, że jeszcze nie zapomniałam i oczywiście, że będę sobie wyobrażała najgorsze. Ale jeżeli chcę z nim być muszę mu znowu zaufać i nie wracać do tematu przy każdej możliwej okazji. Postanawiam zadziałać dobrze znanym mechanizmem za którym nie raz już się kryłam. Mydło wypada mi z rąk i momentalnie kucam, żeby je podnieść. Zostaję jednak na klęczkach i patrzę na niego z dołu. Woda znów oblewa moje ciało tym razem nie jest to deszcz a ciepły prysznic. W łazience zaczyna zbierać się para. Mydlę rękawice i obmywam mu nogi. Idę pomału od kostek ku górze, starając się, żeby moje ruchy stopniowo budowały w nim podniecenie. Klęka przy mnie i przenika mnie spojrzeniem. Ściąga z mych dłoni rękawiczki.

— To może tym razem ja sprawię, żebyś została godnie pożegnana — ton jego głosu staje się chrapliwy, a oddech zaczyna przyśpieszać. Uśmiecham się do niego. Wiem, że moje starania nie poszły na marne.

— Proszę bardzo, — szepczę. — Rób wszystko na co masz ochotę.

Kładzie mnie ma kafelkach i całuje mój brzuch. Jego broda łaskocze mi skórę. Krople wody rozbijają się o jego plecy i lecą w różnych kierunkach. Czuję ciepło rozchodzące się po ciele, jestem podniecona i mokra od środka. Schodzi głową między moje uda i umiejętnie operuje językiem. Wzdycham głośno, jest mi po prostu wspaniale. Szymon ma sprawny język a co najważniejsze lubi go używać. Mógłby godzinami bawić się moją łechtaczką i wszystkim co w jej pobliżu. Wzuwa go głęboko w moje wnętrze, wyciąga i jeździ po wargach, zataczając różnej wielkości kółka. Ręką masuje mi piersi, drugą ściska pośladki. Zaczynam dyszeć i wiem, że długo już nie dam rady.

— Szymon! — krzyczę w ekstazie czując promieniującą od mojej kobiecości falę orgazmu.

— No! — podnosi mnie na ręce jakbym była piórkiem, przewiesza przez ramie i klepie w tyłek. — A teraz idziesz odpocząć bo ja musze się przyszykować do wyjazdu.

Siedzę na łóżku na które zaniósł mnie przed chwilą i nie wiem co się właściwie wydarzyło. To znaczy niby wiem. Kochaliśmy się pod prysznicem, ja doszłam, on myje teraz głowę. A jednak czuję dziwne ukłucie w sercu. Pierwszy raz od dawna, nie leżeliśmy spleceni po miłosnym akcie, co więcej to nie był prawdziwy sex. Szymon zajął się tylko mną i tylko ja szczytowałam. Po głowie zaczynają krążyć mi myśli, że zrobił to specjalnie, żeby zachować formę na Wrocław. Czyżby liczył na łut szczęścia podczas wieczornego wypadu z kolegami, na który umawiał się telefonicznie wczoraj wieczorem. A może ma zamiar spotkać się właśnie z nią? Głowa zaczyna mnie boleć, w sercu pojawiają się silne ukłucia. Dosyć tego! Ganię sama siebie. Opanuj się!

ROZDZIAŁ II

Daję mu buziaka na pożegnanie i macham gdy odjeżdża z podjazdu. Patrzę w niebo i widzę, że choć deszcz przestał już padać dzień będzie pochmurny. Kamienie szurają mi pod stopami kiedy wychodzę za ogrodzenie wyrzucić śmieci.

— Dzień dobry — krzyczę do sąsiada obserwującego mnie z oddali. Zawsze uważałam, że to mężczyzna powinien pierwszy się przywitać i nigdy nie byłam skłonna robić tego sama, ale ten facet budzi we mnie lęk, który wolę zamaskować pozorną odwagą. On jednak nie odpowiada. Patrzy na mnie, stojąc nieruchomo na posesji letniskowego domku. Przez moje ciało przebiega zimny dreszcz. Ciemne chmury wiszą nad lasem. Od północnej strony budynku na której znajduje się parking i szutrowa ulica wyjazdowa prowadząca do wsi, otula nas ciemny las. Do tej pory uważałam, że to dobrze, bo jesteśmy choć z jednej strony chronieni przed wiatrem, jednak dziś ta ciemnozielona ściana drzew nie ma dla mnie nic wspólnego z ochroną. Nie wiem czemu oczyma wyobraźni widzę, jak sąsiad morduje mnie i zakopuje właśnie w tym lesie. Zaczynam wariować. Tłumaczę sobie, że to tylko moja wyobraźnia podsuwa mi takie głupie pomysły. Że zzuję się rozbita bo zostałam sama a nie jestem do tego przyzwyczajona. Ale już tak mam, że w chwili zagrożenia przypuszczam atak, zbieram się więc w sobie i idę do tego człowieka. Chcę go poznać, porozmawiać chwile i zadusić w zarodku tlące się we mnie chore przypuszczenia. Nie przeszkadza mi nawet, że na nogach mam tylko klapki a kałuż powstałych po deszczu jest wiele. Istny labirynt na tej żwirowej, wąskiej drodze. Przeskakuję z jednego suchego miejsca na drugie i jestem już coraz bliżej.

— Dzień dobry! — krzyczę ponownie w stronę mężczyzny. Dopiero teraz jestem w stanie zauważyć, że jest on w bardziej podeszłym wieku niż przypuszczałam. Z postury ma około sześćdziesięciu lat ale jego twarz przeorana jest zmarszczkami jak u starca. Przeszywa mnie nieprzyjemna myśl, że musiał w życiu wiele przejść. Jego oczy są nieruchome, niemal czarne i wpatrują się we mnie z zacięciem. Potykam się o wystający konar i upadam na mokrą drogę. Kiedy udaje mi się wstać i otrzepać z oblepiającego mnie drobnego żwiru, mężczyzny nie ma już na podwórku. Znikną, rozpłynął się w powietrzu, lub po prostu miał mnie gdzieś i poszedł do domu. Co za gbur, myślę sobie i mam ochotę zapukać do jego drzwi, ale nie starcza mi determinacji i odwagi. Do moich uszu dociera za to dźwięk kół kręcących się na kamieniach.

— No cześć! — blond włosa kobieta z czerwoną jak wino pomadką na ustach uśmiecha się do mnie radośnie. Dopiero po chwili rozpoznaję w niej Rozalię Markiewicz, sąsiadkę z kolejnego domu. Poznałyśmy się kiedyś gdy cała nasza czwórka spotkała się przypadkiem na ruinach zamku księcia Henryka. Podeszli do nas i przedstawili się, wyrażając nadzieję, na rychłą wspólną kolację. Ale jakoś się nie składało. Albo my mieliśmy plany wyjściowe albo oni wyjeżdżali na wakacje. I tak tylko sobie machamy, gdy spotykamy się na ulicy.

— Hej — po nieudanej próbie rozmowy z ponurym sąsiadem jestem autentycznie ucieszona, że ją widzę.

— Wpadniesz na kawę? — rzuca pytanie jakbyśmy przyjaźniły się od dawna.

— W sumie, chętnie — odpowiadam zanim pomyślę. Ale przecież i tak nie mam nic lepszego do roboty.

— Świetnie! To wskakuj — pokazuje palcem na drzwi koło siebie. — W tych klapeczkach to i sto metrów wydaje się istnym maratonem no nie? — śmieje się promiennie.

Ma rację. Omijając kałuże przechodzę na drugą stronę jej niebieskiego terenowego mercedesa i wsiadam do środka. Rozalia jest energiczna i radosna. Siedząc przy niej niemal czuję unoszące się w aucie pozytywne wibracje.

— Ojej! — przypominam sobie. — Nie zamknęłam drzwi od domu! — Spoglądam za siebie.

— A daj spokój — macha ręką. — Tutaj nikt i tak nigdy nie chodzi, a już zwłaszcza w taką pogodę. Patrzy w niebo przybliżając się do przedniej szyby auta i na jej czole pojawiają się poziome bruzdy. Zastanawiam się ile może mieć lat. Na oko wygląda na jakieś czterdzieści, ale wiem, że pozory mogą czasem mylić. Jej mąż jest postawnym i przystojnym facetem choć na bank przekroczył już pięćdziesiątkę.

— Ile masz lat? — wypalam jakbym pytała o drogę. W sumie nie rozumiem czemu to jest w Polsce temat tabu.

— Czterdzieści dwa — odpowiada bez ogródek. A Marcin dziesięć więcej, a wy? — nie patrzy na mnie bo właśnie parkuje samochód pod domem i skupia wzrok na kamerze cofania.

— Ja trzydzieści sześć a Szymon czterdzieści cztery.

— No i fajnie — kwituje i wyciąga kluczyki ze stacyjki. — Szkoda, że nie możemy wypić w ogrodzie — mówi kiedy mijamy wyjątkowo zadbaną przestrzeń przed domem. Musiała włożyć dużo pracy, żeby ogród wyglądał tak jak w tej chwili. Chociaż mamy wrzesień jest jeszcze sporo kwitnących kwiatów a rozmieszczenie krzewów i drzewek owocowych jest naprawdę przemyślane.

— Piękny! — zachwycam się i przystaję na chwilę.

— Prawda? To moja duma — puszcza do mnie oko i otwiera drzwi wejściowe do domu. — Chodź.

Siadamy w kuchni, której jedna ze ścian jest zupełnie przeszklona. Fajnie to wygląda jakby część domu wychodziła na ogród a jednak nadal była domem.

— Cieszę się, że dałaś się w końcu namówić — wyznaje i kładzie przede mną kawę z ekspresu. — Cholerka, nie zapytałam czy lubisz cynamon i nasypałam.

— Lubię — upijam łyk i delektuję się ciepłym naparem.

— A drożdżowe ciasto z jagodami? — spogląda w oczekiwaniu, jakby miała nadzieję, że też zjem kawałek bo nie lubi jeść sama przy ludziach.

— Pewnie! Uwielbiam jagody — zastanawiam się co jest ze mną nie tak, że do ósmej rano zdążyłam tylko zabrać męża pod prysznic a ona była już w sklepie po ciasto i wygląda przy tym jakby szła na galę Oskarów.

— To się cieszę — mówi, krojąc nam po sporym kawałku. — Niestety minusem mieszkania na tym urokliwym zadupiu jest brak komunikacji. Rano codziennie zawożę dzieciaki na przystanek w Jeleniej, żeby mogły jakoś dojechać do szkoły.

Już wiem! Ja nie mam dzieci. Dlatego mogę się wylegiwać do której chcę i objadać z ciasta sąsiadów.

— Długo tu mieszkacie? — zmieniam temat. Brak dziecka zawsze zasmuca mnie gdy o tym pomyśle.

— Jakieś dziesięć lat. Kupiliśmy ten dom od faceta, który postanowił wyjechać do pracy do Anglii. I powiem ci, że to była najlepsza decyzja w naszym życiu.

— Mam nadzieję, że kiedyś też tak powiem — wzdycham.

— A co? Coś się w domu dzieje? — przysuwa się z zaciekawieniem i patrzy na mnie w napięciu.

— Nie rozumiem?

— No… — chyba nie wie jak to ubrać w słowa. — Pytam czy w domu dzieją się jakieś dziwne rzeczy, wiesz… szczękanie łańcuchów, miganie światła i tym podobne.

Zastanawiam się czy ona tak na poważnie i dochodzę do wniosku, że tak. Choć przez chwilę wzięłam ją za wariatkę to teraz bawi mnie jej przejęcie tematem i zaczynam się śmiać.

— Nic z tych rzeczy. Nuda na maksa. A czemu pytasz?

— Nie wiesz? — robi poważną minę.

Teraz to mnie zaintrygowała.

— Ale o czym miałabym wiedzieć? — skupiam całą uwagę na tej kobiecie.

— No, jak się tu sprowadziliście, to cała wieś plotkowała, że nawiedzony dom po Mularczyku został zasiedlony.

— Nawiedzony dom? — dziwię się. Mimowolnie spinają mi się mięśnie ciała. Nigdy nie słyszałam, żeby ktoś tak go nazywał, choć w sumie nie znam nikogo, kto znałby jego historię. Poza Szymonem, ale on nie zająknął się ani słowem.

— O kochana! — odsuwa się ode mnie i gwiżdże pod nosem. — Widzę, że ty nie masz pojęcia w co się wpakowałaś.

— Ej, ale … — zamurowało mnie. Niby co powinnam na to odpowiedzieć.

Rozalia zaczyna się głośno śmiać, niemal pokłada się na stole ze śmiechu.

— Dobra, dobra — tłumaczy nie przestając rechotać. — Wystraszyłam cię, co?!

— No trochę, — przyznaję. — Żartowałaś?

— I tak i nie — nakłada mi drugi kawałek ciasta, ale nie wiem czy go zjem bo pierwszy chyba stanął mi w gardle. — Słuchaj. Wasz dom ma swoją historię — zaczyna tłumaczyć już normalnym głosem a ja oddycham z ulgą i zamieniam się w słuch. — Niestety nie jest to dobra historia, ale myślę, że powinnaś ją poznać, żeby nikt cię nie zaskoczył w przyszłości. Mieszkańcy wsi wierzą, że doszło tam kiedyś do morderstwa — patrzy na mnie uważnie, badając moją reakcję.

— Co? — niemal wykrzykuję bo sam pomysł wydaje mi się absurdalny.

— Podobno kilkadziesiąt lat temu jakaś grupa kolegów zamordowała tam w okrutny sposób swoją koleżankę. Zakopali ją w piwnicy czy zamurowali — zastanawia się i macha ręką. — Z resztą, co człowiek to inna wersja. Ciała nigdy nie odnaleziono, więc cała ta historia jest grubymi nićmi szyta. Jak zresztą wszystkie historie o duchach, ale fakty są takie, że dziewczyna zniknęła.

— Czekaj, czekaj — przerywam jej. Do tego miejsca myślałam, że to taka zmyślona wiejska legenda, którą z nudów latami plotą mieszkańcy. — Chcesz powiedzieć, że ta impreza w naszym domu się naprawdę odbyła i zaginęła na niej jakaś prawdziwa dziewczyna?

— No mówię przecież — patrzy na mnie jakbym nie rozumiała polskiego. — Ten dom był ponoć letniskowym domem niejakiego pana Mularczyka. Raczej ruderą, choć sporą, do której przyjeżdżał na weekendy kiedy chciał powędkować w pobliskich stawach. Poza tymi kilkoma tygodniami w roku, stał pusty. A wiesz jak to nastolatki — wywija do góry oczami. Ma bliźniaki w wieku piętnastu lat więc chyba wie o czym mówi. — Lubią wymyślać sobie wyzwania i odwiedzać opuszczone domy. Ponoć wiele razy urządzali sobie imprezy pod nieobecność gospodarza.

— Ale skąd mieli klucz? — to wszystko wydaje mi się dziwne.

— A daj spokój. Ten dom nie wyglądał tak jak teraz. Żaden problem było wybić szybę czy przeciąć kłódkę do ogrodu.

— Do ogrodu? Tam jest tylko trawnik. Jesteś pewna, że mówisz o moim domu?

— Teraz jest trawnik, ale jak się tu sprowadziliśmy to był niezły zagajnik. Wszystko zarośnięte starymi krzakami i drzewami. Latem to myślę, że przejść się tam nie dało. A dom rozsypywał się z każdej strony. Dopiero jak go kupiliście i zaczęliście remontować to nabrał takich kształtów jak teraz. No a ogród całkiem wykarczowano. Choć uważam, że to akurat niedobrze. Mogliście zostawić parę drzew owocowych, mielibyście teraz urodzaj — gani mnie wzrokiem.

— Czuję się głupio — przyznaję. — Ale ja nic o tym nie wiedziałam.

— O tej historii czy o ogrodzie?

— Ani o jednym ani o drugim. Wszystkim zajmował się Szymon, ja… — nie wiem jak to powiedzieć, żebym nie wyszła na ignorantkę, która nie ogarnia rzeczywistości. — Mieliśmy parę innych problemów we Wrocławiu i on był odpowiedzialny za remont. Jest architektem to wiesz… — dodaję pospiesznie, zadowolona, że znalazłam logiczny argument.

— Super. Mój Marcin jest dyrektorem liceum. Więc w domu żaden z niego pożytek — śmieje się i porozumiewawczo puszcza do mnie oko.

— Też fajnie. Ale w takim razie dlaczego on nie wiezie dzieciaków do szkoły?

— Jedzie w inną stronę i musi być już na siódmą. A wy? Macie dzieci?

Myślę, że zdaje sobie sprawę z tego, ale chce znać powód tego stanu rzeczy.

— Nie. A wracając do duchów — znów zmieniam temat. Wolę już rozmawiać o niestworzonych historiach. — To ta niby zamordowana dziewczyna u nas straszy tak?

Rozalia chyba wychwyciła, że temat dzieci jest dla mnie trudny bo widzę w jej spojrzeniu zaciekawienie ale i zmieszanie nie pozwalające jej drążyć dalej.

— Tak. Starzy mieszkańcy Sosnówki mówią, że w domu Mularczyka działy się przez lata dziwne rzeczy. Widywano w nim jasną poświatę przemieszczającą się nocą po wnętrzu i ogrodzie. Czasem słychać było jęki. Zazwyczaj po takich zjawiskach w całej wsi wysiadał prąd lub przychodziła burza. Mówi się nawet, że Mularczyk zginął przez Adelajdę — ścisza nagle głos i rozgląda się po salonie jakby chciała się upewnić, że jesteśmy same.

— Przez kogo? — pytam z niedowierzaniem. A to imię wydaje mi się nagle bardzo tajemnicze.

— A! — wykrzykuje i prawie wbija mnie tym w fotel. — Nie mówiłam ci. Ta ponoć zabita dziewczynka miała na imię Adela. Ale po latach powinna już być dorosłą kobietą, więc mieszkańcy wsi wołają teraz na nią Adelajda. To znaczy na tego ducha. Mówi się, że Adelajda ukazała się staremu Mularczykowi jak jechał na wakacje a ten się wystraszył i spowodował wypadek samochodowy w którym zginął na miejscu.

— Nie, to już chyba dla mnie za dużo — przyznaję i nie wiem czy się śmiać czy płakać.

— Wiesz jak to jest na wsiach. Ludzie nie mają co robić to wymyślają historie. A im bardziej nierealna i straszniejsza tym lepiej — rozkłada na boki ręce, jakby chciała powiedzieć tak to już jest i nic z tym nie zrobisz, więc zaakceptuj.

— Dzięki za kawę i ciasto ale chyba już pójdę — próbuję wstać z fotela. Muszę przemyśleć sobie to dziwne spotkanie. Myślałam, że poznam koleżankę do wyjść i drinków, a tym czasem uraczono mnie historią o duchu błąkającym się po moim domu. W dodatku będę teraz sama przez trzy dni. Super. Nie żebym jakoś specjalnie w to wierzyła, ale wiem jak działa podświadomość. Każdy dźwięk w domu będzie teraz dla mnie bardziej przerażający niż zwykle.

— Poczekaj — chwyta moją rękę i nie pozwala mi wstać. — Musisz coś wiedzieć.

— Nie wiem czy chcę — przyznaję szczerze.

— Chcesz — patrz na mnie oczami wyrażającymi i lęk i współczucie. — Ta dziewczynka zaginęła pod koniec września. Co roku jej ojciec przyjeżdża w te okolice i wynajmuje tu domek na kilka tygodni. Kiedyś ponoć robił tak by jej szukać. Teraz pewnie tylko po to, żeby wspominać.

— Nie chcesz chyba powiedzieć, że… — czuję na swoim ciele zimny dreszcz przebiegający od karku w dół.

— Chcę. Ten człowiek z domu obok, to jej ojciec. Ale nie martw się. Jest raczej niegroźny.

— Raczej? — przypominam sobie, że obserwuje mnie odkąd przyjechał.

— Trzeba mu współczuć. To samotny, schorowany mężczyzna. Jego żona powiesiła się kilka lat po zniknięciu Adeli. Został sam na świecie. Zachowuje się może dziwnie, ale kto nie zwariowałby po stracie dziecka i żony?

To pytanie wisi nade mną kiedy wracam do domu. Czy mieszka koło mnie wariat pałający chęcią zemsty na mieszkańcach domu na wzgórzu, czy tylko biedny niegroźny starzec? Nie wiem i nie mam pojęcia jak zachowam się kiedy następnym razem go zobaczę. Czy będę na tyle odważna, żeby znów chcieć do niego podejść i porozmawiać? A może powinnam dać mu spokój, żeby w samotności, przeżywał swoją żałobę? Nie miałam lekkiego życia i wiem jak to jest kogoś stracić. Jego sylwetka przemieszcza się za oknem, kiedy przechodzę koło letniskowego domu. Posępna i przygarbiona, a jednocześnie nadal przerażająca. Przyśpieszam i przełykam ciężko ślinę. Dopiero kiedy docieram do drzwi, widzę, że są uchylone. Narasta we mnie dziwne napięcie. Zamykam je za sobą na dwa zamki, obiecując sobie nie być taką lekkomyślną w przyszłości. Ale hej! Zaraz! Żadne duchy nie istnieją. Historia jest smutna i współczuję temu człowiekowi, ale nic się tu nie wydarzyło i nie mam zamiaru się nakręcać. Idę na górę rozglądając się wnikliwie po domu. Drewniane schody skrzypią pod moim ciężarem. Wnętrze jest ciemne i ponure jak pogoda za oknem. Podchodzę do prysznica i puszczam ciepłą wodę. Musi trochę zlecieć zanim piec dwufunkcyjny zamontowany na dole ją ogrzeje. Rozbieram się słysząc dźwięk przychodzącej wiadomości.

— Dojechałem. Buziaki

Zastanawiam się czemu nie dzwoni. Ale nie będę mu robiła z tego powodu wyrzutów. Na szybko odpisuje tylko:

— Wiesz, że dom na wzgórzu jest nawiedzony?

— Tak — odpisuje lakonicznie i wysyła emotkę z duchem i ze śmiejącą się do łez buźką.

Może to głupie ale trochę mnie uspokoił. Zna tą historię i nic sobie z niej nie robi, wiec to zwykła wiejska legenda. Nic więcej. Stojąc nago pod prysznicem przypominam sobie nasz poranny sex. Albo raczej półsex i zdaję sobie sprawę z tego, że już za nim tęsknię.

Całe popołudnie nie mogę sobie znaleźć miejsca. Dzwonię do mojej terapeutki i proszę ją o telefoniczną poradę. Radzi mi wyjść do ludzi. Lub coś zwiedzić. Poznać nowe miejsca. Sprawdzić grafik zajęć fitness w jeleniogórskich klubach. Wie, że przed wyjazdem byłam bardzo aktywna fizycznie. Wyraża zaniepokojenie historią z duchem. W sumie to nie wiem czemu jej o tym wspomniałam. Pyta też czy osobiście obserwuję, że w domu dzieją się dziwne rzeczy? Mam wrażenie, że chce ze mnie zrobić wariatkę, albo sama jest wariatką, która wierzy w paranormalne zjawiska, dlatego ucinam rozmowę szybciej niż planowany koniec i piszę do mojej przyjaciółki. Sylwię poznałam jeszcze jako nastolatka. Nie widujemy się często bo Szymon za nią nie przepada, ale to jedna z tych osób, których możesz nie widzieć latami a i tak wiesz, że zawsze ci pomogą. Ja też jestem zawsze do jej dyspozycji. Łączy nas trudna przeszłość. Poznałyśmy się w bidulu, do którego trafiłam, na kilka miesięcy, po tym jak moi rodzice zginęli w wypadku samochodowym. Miałam wtedy piętnaście lat. Siostra mamy, mieszkająca na stałe w Szwecji, od razu rozpoczęła procedurę adopcyjną, choć widziała mnie zaledwie parę razy w życiu. Nie żyły dobrze jako siostry. Innej rodziny nie miałam. Dopiero po sześciu miesiącach pozwolono nam razem zamieszkać. Ciotka Danka nadzorowała mnie do osiemnastki dzieląc czas między Polskę a Szwecję. Kiedy skończyłam osiemnaście lat, mogła z czystym sumieniem wyjechać na stałe, zostawiając mi we Wrocławiu własną kawalerkę i telefon na który dzwoniła regularnie raz w tygodniu. Widywałyśmy się zawsze na święta. Chciała nawet, żebym przyjechała do Sztokholmu na studia, ale ja byłam niesamowitą nogą z języków obcych. Poszłam we Wrocławiu na SWPS i skończyłam studia z wyróżnieniem. Na drugim roku poznałam Szymona. Pobraliśmy się po dwóch latach. Co do Sylwii to trudno mi wyjaśnić naszą relację komuś postronnemu. Kiedy jesteś w całkowitej otchłani i świat wydaje ci się czystym złem a ktoś wyciąga do ciebie rękę, to powstaje między wami więź na całe życie. Nawet, jeżeli nie macie częstego kontaktu. Sylwia wyciągnęła mnie z rozpaczy po stracie rodziców. Pomogła mi przejść przez najtrudniejszy czas w moim życiu, w uniesioną głową. Wspierała w trudnych chwilach. Była moim jedynym przyjacielem w domu dziecka. Odważna, roześmiana, szalona. Zawsze chętna do zabawy i nie rozpamiętująca przeszłości. Chyba dlatego Szymon jej nie lubi. On jest statecznym, odpowiedzialnym człowiekiem a Sylwa to wolny duch. Dziś jest, jutro jej nie ma. Nigdzie nie zagrzewa miejsca. Zmienia prace i kochanków jak rękawiczki. To ona nauczyła mnie jak cieszyć się seksem i jak wykorzystywać sex do rozładowania emocji. W sumie mój mąż powinien być jej wdzięczny. Uśmiecham się na tą przewrotną logikę.

— Przyjedziesz? Potrzebuję cię — piszę do niej bez ogródek. Wiem, że się nie obrazi, że traktuję ją przedmiotowo.

— No pewnie dziewczyno! Gdziekolwiek jesteś, będę u Ciebie jutro!

Zasypiam spokojna o to, że kolejne dwa dni bez męża przetrwam z przyjaciółką u boku.

Rano budzi mnie jej roześmiany głos. Wracają wspomnienia wspólnych szalonych dni na studiach.

— Wstawaj dziewczyno! — krzyczy z drugiego końca pokoju i wyciąga mi z szafy jakąś kolorową kieckę. Podnoszę się na łokciach i uśmiecham szeroko.

— Jesteś!

— Oczywiście, że jestem! — podbiega do mnie w podskokach i rzuca mi się do łóżka. Ściskamy się jak siostry, które długo nie miały ze sobą kontaktu. — Przecież wiesz, że zawsze możesz na mnie liczyć. Tylko na mnie — dodaje poważniejszym tonem i wiem, że ma rację.

Szymon jest dobrym mężem, ale zawiódł. A kto raz zdradzi, może zdradzić ponownie. Sylwia nigdy mnie nie zdradziła, nigdy nie zrobiła niczego, co mogłoby mi zaszkodzić. Trwa przy mnie w najgorszych chwilach jak przystało na prawdziwą przyjaciółkę.

— Jak tu weszłaś wariatko? — pytam nie mogąc opanować uśmiechu. Aż policzki zaczynają mnie boleć od skurczu mięśni. Przy niej czuję się naprawdę radosna i bezpieczna. Nie potrafię tego wytłumaczyć ale daje mi poczucie wolności i beztroski, jak powrót do domu po długiej i męczącej podróży.

— Drzwi były otwarte — gani mnie wzrokiem. — No ja rozumiem, że żądna jesteś nowych przygód ale może na noc to jednak powinnaś się zamykać? — Prawa brew unosi się jej wyżej od lewej gdy tak na mnie spogląda co wygląda dosyć komicznie.

— Cholera, byłam pewna, że zamknęłam — próbuję przypomnieć sobie wydarzenia z ostatniego wieczoru. Raczej nie wychodziłam z domu a przecież zamykałam drzwi po powrocie od Rozalii. A nie! Przyszedł listonosz z rachunkiem za prąd, racja!

— Ty sobie lepiej ustaw przypomnienie w telefonie na dwudziestą drugą: „zamknij drzwi wejściowe” — śmieje się i zeskakuje z łóżka. — Choć myślę, że na tym zadupiu to grozi ci co najwyżej śmierć z nudów. Wiesz, że taksówkarz kręcił się dwadzieścia minut po tej wsi zanim złapał zasięg GPS w telefonie i cudem dostarczył mnie pod twój dom? Co my tu będziemy robiły na tym pustkowiu, gdzie psy dupami szczekają? — energicznym krokiem podchodzi do okna wychodzącego na zachód. — Ooo… A ten facet to co tu robi? — mówi ciszej, jakby do siebie.

— Co? — po plecach przechodzi mi zimny dreszcz. Oczyma wyobraźni wiedzę zmęczonego życiem i przeoranego zmarszczkami starszego mężczyznę z domu obok, stojącego pod moim płotem i patrzącego na nią martwym wzrokiem.

Podchodzę do Sylwi i staję za jej placami jakbym chciała się za nimi schronić ale ona nic sobie nie robiąc z kultury osobistej i dobrego wychowania, rusza w kierunku balkonu, wychodzi na niego i krzyczy do intruza ile sił w gardle.

— Co to ma być? Spierdalaj stąd zanim psy spuszczę!

Jestem nieco zszokowana takim obrotem sytuacji tym bardziej, ze przy ogrodzeniu nie widzę wcale ojca Adelajdy a jakiegoś młodego chłopaka z aparatem fotograficznym robiącego zdjęcia mojej posesji. Zbulwersowana wychodzę do niej na balkon i też chcę coś krzyknąć. Może nie aż takie słowa, ale coś przecież powinnam, tylko, że nie ma to sensu bo chłopak spłoszony naszym widokiem ucieka przez łąki w dół zbocza.

— Gówniarz jeden! — wypowiada nadal zbulwersowana. — Mniemam, że musicie być tu sławi. I raczej nie chodzi o zdradę Szymona… — przypomina mi to co chciałam zapomnieć.

Tą swoją uszczypliwością przypomina mi wzmiankę w gazetce uczelnianej, w której w sarkastyczny, komiczny sposób przestrzegano, żeby podczas roku akademickiego wystrzegać się romansów z niewłaściwymi osobami. Oczywiście nie uwzględniono w artykule żadnych nazwisk, ale fakt, że ukazał się parę tygodni po tym zdarzeniu oraz, że napisała go koleżanka kochanki mojego męża, był dla mnie upokarzający. Tym razem myślę, że nie chodzi tu o to. Uczelniane skandale seksualne nie trwają tak długo i nie wloką się za człowiekiem po przeprowadzce. A może się mylę?

— Chodź, idziemy coś zjeść — ordynuję, gdy wracam myślami do rzeczywistości. Mam pyszne warzywa z lokalnego targu i ser biały w kostce, twój ulubiony.

— Czekaj, czekaj — patrzy w dal przed siebie. — No, no… Zaczynam doceniać to miejsce. Z tej perspektywy wygląda na istny raj na ziemi — robi rozmarzoną minę spoglądając na rozpościerające się przed nami góry. — Może zjemy tutaj?

— Pewnie, tylko musimy najpierw wszystko przygotować — dobrze, że chce jeść na świeżym powietrzu, ja też mam na to ochotę.

Po śniadaniu ruszamy w góry. Postanawiam założyć legginsy i koszulkę na ramiączkach, zamiast kolorowej sukienki wybranej mi prze Sylwię, co przyjmuje z udawanym oburzeniem. Ona sama idzie odziana we wściekle różowe szorty i seledynowy top bo jak mówi, szuka właśnie męża numer trzy a w tym wieku nie jest to już takie proste jak kiedyś. Jest ode mnie trochę starsza, w zeszłym roku stuknęła jej czterdziestka. Poprzednich dwóch mężów trafiło jej się jak ślepej kurze ziarno i sama to jasno artykułuje. Sylwia nigdy nie była zbyt emocjonalna. Wolała mieć niż być i cieszyć się dobrem materialnym niż zaufaniem i miłością do mężczyzny bo w to drugie jakoś nigdy nie wierzyła. Wierzyła za to w siłę swojego charakteru i girl power i nigdy ale to nigdy nie słyszałam, żeby obrażała jakąś kobietę. Choć jak tak sobie przypominam to i do mężów — nawet tych byłych, miała zawsze szacunek. Trafiła po prostu na facetów podobnych do niej, którzy mieli pieniądze i lubili się pokazać. Obaj wiedzieli, że nie jest to miłość po grób, ale też obaj potrafili się zachować z klasą po rozstaniu zabezpieczając ją finansowo, dzięki czemu obecnie nie musi pracować. Dziewczyna ma takie szczęście, że często żartuję sobie, że jeżeli przyjdzie mi szukać drugiego męża to jej pozostawię ostateczne zdanie co do kandydata. Ba! Może nawet przekaże jej cały proces rekrutacyjny. Choć w głębi serca mam nadzieję, że nigdy nie będę musiała tego robić. Pomimo wszystko kocham swojego mężczyznę i chcę z nim być.

Idziemy szlakiem od Michałowic. Bardzo go lubię bo wiedzie niemal w całości przez las i powala urokiem. Sporej wielkości kamienie pod nogami są dla nas dobrym treningiem po zjedzonym obfitym śniadaniu. W miarę wchodzenia na coraz wyższe tereny, roślinność zmienia się. Drzewa liściaste ustępuję miejsce iglastym a wysoka roślinność niższej jak kosodrzewina, którą cenię za rozłożystość i siłę ale i delikatność igieł, które nie kłują. Kamienie stopniowo coraz większe, przekształcają się w skałki by na końcu zachwycić nas widokiem górskiego klifu.

— Zajebiste macie te tereny — przyznaje radośnie, jakby dopiero co wstała z łóżka i miała nadmiar energii, podczas gdy ja złapałam właśnie zadyszkę przy ostatnim wzniesieniu.

— Wiem, — uśmiecham się dumna, choć przecież się tu nie wychowałam a mieszkam dopiero od kilku miesięcy. — Lubię Śnieżne Stawki. Ta przestrzeń i wolność a jednocześnie bezpieczeństwo od otulających nas z jednej strony gór, to jest coś czego nie da się opisać. Trzeba to poczuć.

— Można się tu kąpać? — świdruje mnie wzrokiem i wiem, że nawet jeżeli zaprzeczę to i tak wskoczy do lodowatej wody. Ona zawsze realizuje swoje pomysły, nawet te najbardziej szalone.

Rozglądam się dookoła, ale dziś wyjątkowo nie widzę żądnych turystów, a kiedy znowu spoglądam na Sylwię, stoi już w samej bieliźnie i śmieje się na głos.

— Dawaj! — macha do mnie ręką i powoli zanurza się w krystalicznej wodzie małego górskiego jeziorka. — A!!! Jaka zimna! Ale luz, luz. Dam radę — zapewnia, choć niemal widzę, jak drobne włoski na jej ręce stają dęba.

Kucam przy brzegu i zamaczam rękę w tafli. Zimna jak cholera. Za nic nie wejdę. Zaczynam za to chlapać ją wodą a ona odpowiada mi tym samym.

— Dobra, wychodzę. Dosyć tego świrowania — trzęsie się z zimna stawiając stopę na wystającym z wody kamieniu.

Resztę wyprawy wspominamy nasze wypady do Zakopanego, gdy jako studentki pierwszego roku lubiłyśmy nieźle zaszaleć. Ja przerwałam hulaszczy tryb życia bardzo szybko, gdy tylko poznałam Szymona, ona bawiła się cały czas, zmieniając tylko partnerów do zabawy.

Wieczorem siedzimy na tarasie i pijemy wino. Zapachowe świece dają przyjemną poświatę przy zapadającym zmroku. Powietrze jest ciepłe, co niestety podoba się też komarom, które nie zdążyły schować się jeszcze przed sezonem zimowym. Podaję Sylwii spray na moskity i sama też się nim psikam. Zanim docieramy do poważniejszych tematów kończymy pierwszą i zaczynamy kolejną butelkę wina. Jestem gdzieś pomiędzy byciem wstawioną a pijaną i bardzo nie chciałabym przekroczyć granicy, choć z drugiej strony raz się żyje.

— No to opowiadaj — dolewa mi kolejny kieliszek wina i zamienia się w słuch.

— Ale co?

— Nie żartuj — gani mnie. — Skoro napisałaś, że mnie potrzebujesz to coś się dzieje. Co? — patrzy na mnie z wyczekiwaniem. Nie ma sensu udawać, czas poruszyć trudne tematy.

— Sama nie wiem — przyznaję niechętnie. — Mam chyba jakiś problem ze sobą.

— Ze sobą? — dziwi się.

— No… Nie mogę zapomnieć — patrzę na nią a w moich oczach momentalnie pojawiają się łzy. Nie wiem dlaczego. Nie chciałam się rozkleić i nic się przecież takiego nie dzieje, żebym musiała płakać, ale narastają we mnie jakieś dziwne emocje. Albo raczej narastały przez ostatni czas i teraz muszą się w końcu wydostać.

— Rozumiem — jej kręcone jak sprężyny włosy poruszają się, gdy przytakuje mi głową. — Zranił cię, tego się nie zapomina od tak. Mężczyźni to dupki, nie ma co ukrywać.

— Ej, ale przecież twoi byli całkiem spoko — protestuję przed taką generalizacją choć wiem, że chciała mnie podnieść na duchu.

— Tak? A niby dlaczego zostawiali mi kasę, jak myślisz?

Nie odpowiadam, zdziwiona jej słowami. Do tej pory myślałam naiwnie, że dlatego, że byli honorowi.

— Bo zdradzali mnie na lewo i prawo a ja nie jestem w ciemię bita i miałam na to dowody. Woleli się dogadać niż tłuc w sądzie. Oni wszyscy są siebie warci. A ten twój co znowu zrobił, że zrzucasz winę na siebie? Wiesz, że to niezdrowe?

— Masz racje. Tylko że ja myślałam, że to ta przeprowadzka nas uzdrowi, że da nam nowe życie. I po części tak jest, ale zdałam sobie sprawę z tego, że to tylko moje życie będzie całkiem nowe. On nadal jest jedną nogą w starym i długo będzie tkwił w tym rozkroku. Przynajmniej do czasu, kiedy całkowicie zrezygnuje z wykładania architektury na Politechnice.

— A ma taki zamiar? — w głosie mojej przyjaciółki słychać zdziwienie. — W sumie Szymon jest wziętym specjalistą. Śmiało moglibyście się utrzymać tylko z jego projektów.

— Raczej nie ma — kiwam przecząco głową. — Z nauczania zrezygnuje dopiero na emeryturze. On to po prostu kocha — jestem tego pewna.

— Żałujesz, że ty wszystko zostawiłaś? — wypala pytanie prosto z mostu. A ja zastanawiam się czy taka właśnie jest prawda.

— Nie wiem. Mam wrażenie, że dobrze zrobiłam, że życie tutaj też może być udane tylko, że…

— Tylko, że boisz się, że on wróci do starego… — dokańcza za mnie.

— Myślisz, że świruję?

— A świrujesz? — odbija piłeczkę niczym wytrawny tenisista i przygląda mi się uważnie.

— Ciągle zastanawiam się co on może robić, dlaczego nie odbiera, nie dzwoni, czy się z nią spotka? Więcej… Zastanawiam się nawet czy nie szuka innej. Może ma mnie już tak dosyć, że cieszy się na ten nowy rok akademicki, bo będzie często sam we Wrocławiu z możliwością poznawania codziennie nowych kobiet.

— Zadzwoń do niego — rzuca niby od niechcenia.

— Dlaczego?

— Po co masz się zastanawiać i snuć jakieś historie. Pogadajcie. Może to cię uspokoi.

— Nie chcę, żeby pomyślał, że go kontroluję — przyznaję. A tak naprawdę boję się, że nie odbierze, bo jest z nią. Nie wymawiam jednak głośno swoich lęków w obawie, że mogą się zmaterializować.

— Przestań. Bierz telefon i dzwoń — namawia mnie Sylwia. Wyciąga rękę do stolika i podaje mi mój telefon komórkowy.

Robię jak mówi, ale odpowiada mi automatyczna sekretarka. Szymon jest poza zasięgiem. Teraz to dopiero zaczynam się denerwować. Czuję jak serce bije mi coraz szybciej.

— O której dzwonił ostatnio? — pyta, zapewne próbując sobie przypomnieć, czy odkąd tu jest słyszała naszą rozmowę. A przynajmniej tak mi się wydaje, że próbuje bo mruży oczy w specyficzne dla siebie sposób.

— Nie dzwonił — przyznaję jeszcze bardziej zdenerwowana.

— Ale, że wcale? — w jej głosie wyczuwam niedowierzanie.

— Odkąd wczoraj rano wyjechał, tylko pisze. Dziś wysłał jakieś buziaki z wykładów a potem napisał, że idzie z kumplami na piwo.

— Z kumplami… — wymawia to powoli i wiem, że nie wierzy w ani jedno jego słowo.

— Myślisz, że jest z nią? — zaczynam czuć coś na kształt paniki.

— Szczerze? Myślę, że tak. Nie będę go usprawiedliwiała, jeżeli nie odbiera. Chuj i tyle.

Jej słowa zaskakują mnie ale wiem, że zawsze powie mi prawdę. Ja też czuję, że Szymon mnie okłamuje. Wtedy też to czułam, ale początkowo dałam się zwieść jego zapewnieniom, że wszystko jest dobrze i że sobie wkręcam. Dopiero kiedy ta dziewczyna przyszła do mnie, dowiedziałam się prawdy. To ona miała więcej odwagi on niego, choć przeliczyła się z oceną jego uczuć. Powiedziała: Dzień dobry. Jestem Kamila i sypiam z pani mężem Szymonem. Co więcej kocham go i on kocha mnie i chcemy być razem. W sumie, muszę przyznać, że miała jaja robiąc to, podczas gdy on lawirował, kłamał i dzielił czas między nas dwie.

— Wiem czemu nie dzwoni — jednoznaczność tej sytuacji dociera do mnie z całą mocą. — Nie chce rozmawiać, bo myśli, że coś wyczuję w jego tonie głosu. To pewne. Tylko co ja mam teraz robić?

— Nie wiem. Może po prostu odejdź. Albo jego spakuj. Albo powyzywaj go w esemesach! — dolewa sobie wina choć słyszę, że zaczyna bełkotać. Mnie też nieźle już wzięło. — Jedno jest pewne! Nie będziesz cierpieć przez zwykłego zdrajcę! Nie i koniec! Musisz znać swoją wartość. A jak z seksem? — pyta nagle, jakby odpowiedź na to pytanie miała dać rozwiązanie problemu.

— Niby ok. — przyznaję zgodnie z prawdą.

— Ale? — od razu mnie wyczuwa.

— Ale przed wyjazdem nie chciał.

— Odmówił ci?

— Nie, ale zaspokoił tylko mnie.

— No to masz odpowiedź. Pojechał do innej. Na bank!

Po policzkach zaczynają mi cieknąć łzy a ciało trzęsie się, jakby temperatura momentalnie spadła o dwadzieścia stopni. Jak on może mi to znowu robić? Czy nie dosyć już przeżyłam upokorzeń?

— Ciągnie wilka do lasu — kontynuuje Sylwia upijając kolejny łyk. — Faceci są obrzydliwi!

Słyszę pikanie przychodzącej wiadomości i momentalnie sięgam po telefon. Abonent jest już dostępny. Uścisk w sercu nasila się a mięśnie sztywnieją ale mimo to naciskam palcem na wyświetlacz chcąc ponowić połączenie. Widzę jak drży i zaczynam się zastanawiać, czy to z nerwów czy z powodu wypitej ilości alkoholu.

— Halo? — spokojny głos młodej kobiety mrozi mi krew w żyłach. Zastygam w bezruchu. — Co robisz? — słyszę teraz mojego męża, jakby z oddali. Oddaj mi to — połączenie zostaje przerwane a ja zanurzam się w ciemność.

ROZDZIAŁ III

Mój poranny nastrój jest równie paskudny jak ponury listopadowy dzień. Siedzimy z Sylwią w kuchni jedząc śniadanie. To znaczy ona je, a ja jedynie staram się wmusić w siebie jakiś owocowy jogurt. Nic innego nie przechodzi mi przez gardło. Na blacie jest pełno niesprzątniętych butelek i opakowań po chipsach. Już sam ich widok wywołuje we mnie mdłości. Psychicznie czuję się kiepsko ale fizycznie jestem wręcz wrakiem człowieka. Głowa boli mnie odkąd wstałam, silne pulsowanie w skroni nie pozwala normalnie funkcjonować.

— Przestań, weź się w garść — pochyla nade mną głowę i patrzy mi prosto w oczy. — Nie z takich problemów już wychodziłaś. Musisz odejść. To nic takiego. Dasz sobie ze wszystkim radę. Ja też musiałam i dałam rade. Kobiety są silne — zapewnia.

Podnoszę na nią zdziwiony wzrok. Jak to odejść? Zostawić męża, dom i całe swoje dotychczasowe życie? Tłuc się po sądach o podział majątku? Szukać pracy i zaczynać od nowa? I niby gdzie? Wrócić do Wrocławia czy zostać tutaj? Boże! Jak on mógł mi to znowu zrobić? Jak on mógł!?

— Przecież zawsze ci powtarzałam, że jak facet raz zdradzi to zrobi to drugi raz — wstaje od stołu i podchodzi do kuchennego okna.

Mam wrażenie, że przypominają jej się własne historie i potrzebuje skoncentrować wzrok na czymś innym by się nie rozplakać.

Z przedpokoju dochodzi dźwięk trzaskających drzwi i szybkich kroków. Wstrzymuję oddech widząc Szymona w futrynie. Jego włosy są rozwichrzone, pomięte ubranie zdaje się być przepocone. Wygląda jakby przemaszerowało po nim stado dzików, albo jakby spotkał się z kibicami nieprzyjaznego klubu piłki nożnej. Przez chwilę zaczynam się o niego martwić. Ma lekko rozciętą wargę z której jakiś czas temu musiała kapać krew, brudząc niebieską koszulkę polo.

— Aha — wypowiada przesuwając wzrokiem po kuchni. — Czyli wszystko jasne — próbuje uspokoić oddech i wiem, że chce coś powiedzieć ale gryzie się w język, bo po tych słowach mogłoby nie być odwrotu.

Myślę, że dla niego sprawa jest prosta. Zobaczył Sylwię i stwierdził, że odpowiednio mnie nastawiła przeciwko niemu. Pewnie nawet nie będzie miał ochoty z tym polemizować. Gardzi nią odkąd dowiedział się o jej istnieniu i traktuje jak powietrze. Ale nie może jej przecież wyprosić. To także mój dom i moja przyjaciółka.

— To ja się będę zbierać — Sylwia podchodzi do mnie i cmoka w policzek. — Nie daj się — szepcze mi do ucha.

— Cześć — to jedyne co jestem w stanie teraz powiedzieć.

— Cześć — Szymon też się żegna, choć nie ma zamiaru nawet na nią spojrzeć. Patrzy tylko na mnie i wiem, że czeka nas długa i ciężka rozmowa. Odsuwa białe drewniane krzesło od stołu, strzepuje z niego okruszki chipsów i siada. Słowa zawisają nad nami w powietrzu ale żadne z nas nie ma ochoty ich puścić.

— Co się dzieje? — zaczyna pierwszy i wbija mnie tym pytaniem w fotel. Wygląda na przejętego, zmęczonego i zmartwionego, ale na pewno nie na winnego, czy chcącego błagać o wybaczenie.

— To chyba ja się powinnam zapytać? — staram się kontrolować mój ton głosu tak, żeby zdawał się pewny i oburzony jego zachowaniem. — Jak śmiesz mnie znowu zdradzać!? — niemal wykrzykuję mu to pytanie w twarz.

— Zdradzać? — opiera się o oparcie krzesła i kryje zmęczoną twarz w dłoniach. Wzdycha przy tym tak jakby to on nie miał już siły do mnie a nie na odwrót.

— Zaprzeczasz? — nie podoba mi się ta rozmowa. Zero konkretów. Czy on chce mnie wpędzić w jakiś obłęd? Przypomina mi się pewien amerykański film z lat pięćdziesiątych w którym ubrany w garnitur mężczyzna tłumaczy drugiemu, co robić kiedy żona przyłapie go z inną kobietą w łóżku. Otóż, trzeba zachowywać się tak jakby tej drugiej tam wcale nie było. Nie tłumaczyć się, ubrać, przywitać z żona pocałunkiem, w tym czasie kochanka po cichu wychodzi z sypialni, mąż ścieli łóżko a kiedy żona wykrzykuje: co tu robiła ta kobieta? — mąż udaje, że nie wie o co chodzi. Jaka kobieta? — pyta zdziwiony? No ta w łóżku! — odpowiada zbulwersowana żona. Tu nie ma żadnej kobiety w łóżku — mąż patrzy na żonę jak na wariatkę. Jak było u mamy? — pyta jakby nigdy nic. Dobrze — odpowiada żona, która nie jest już pewna, czy jej się nie przewidziało i idzie do kuchni zrobić mężowi obiad. Wiem, przerysowane, jednak logika ta sama, którą widzę teraz u Szymona. Nie wiem czy jest sens brnąć dalej w tą rozmowę. Może po prostu powinnam się spakować.

— Alicja… ja… nie dam już rady… — głos mu się łamie a w oczach pojawiają się łzy.

Wygląda naprawdę koszmarnie. Boże! Czy on zaraz powie mi prawdę? Czy przyzna się do wszystkiego i zażąda rozwodu? Do teraz byłam pewna, że chcę usłyszeć konkrety, ale to nie prawda. Nie chcę! Nie chcę bo to będzie oznaczało nasz koniec. Jesteśmy razem od szesnastu lat i nie wiem co zrobię gdy zostanę sama. Uderza mnie niemal zabójcza myśl, że nie dam rady przetrwać na tym świecie bez niego. Momentalnie robi mi się gorąco, na twarzy czuję pojawiające się rumieńce. Jest duszno, bardzo duszno. Wiem, że jeżeli Szymon ode mnie odejdzie to nie będę już umiała oddychać. Uduszę się, umrę, rozpłynę w nicości.

— Nic nie mów — przerywam mu nagle czym chyba go zaskakuję. Spogląda w moim kierunku jak zbity pies a ja mam ochotę podejść i go przytulić, przycisnąć mocno do siebie i nigdy nie puszczać. Nie chcę, żeby odchodził do innej, nawet jeżeli ja mu nie wystarczam. To bolesne, ale jeżeli muszę się nim dzielić, żeby go zatrzymać to właśnie to zrobię. Łzy płyną mi po policzkach, kiedy wiedziona jakimś niewidzialnym przyciąganiem podchodzę do niego i siadam okrakiem na jego kolanach. Nasze twarze stykają się ze sobą. Jego ciepły oddech na moim policzku uspokaja mnie. On też zaczyna płakać. Przytula mnie mocno i długo nie puszcza choć wiem, że część jego nie należy już do mnie to czuję się w tym uścisku bezpieczniej niż bez niego. Szymon jest moim domem, moim gwarantem stabilności i bezpieczeństwa i w dupie mam co pomyślą o tym inni. Jego ciepłe dłonie wędrują po moim tułowiu aż do twarzy. Moje ciało rozpływa się pod tym dotykiem. Zbliżam swoje usta do jego policzków i delikatnie całuję. Pocałunek ma słony smak łez. Ścieram je wargami z jego skóry. Boli go, kiedy dotykam rozciętego miejsca.

— Co się stało? — pytam z troską, choć jeszcze przed chwilą sama miałam ochotę go zamordować.

— Jacyś goście pobili się w barze, chciałem ich rozdzielić i oberwałem. Nie rozmawiajmy o tym teraz — prosi.

Narasta między nami dobrze znane uczucie podniecenia. Szymon chwyta mnie pewnym ruchem w tali i przesuwa tak, żebym pomimo dzielących nasze ciała ubrań mogła wyczuć budzący się z letargu członek. Przez chwilę zastanawiam się czy ją też tak na sobie sadzał kilka godzin wcześniej, ale zaciskam mocno oczy i próbują wyzbyć się tych destrukcyjnych myśli. Udaje się. Znów jesteśmy tylko my dwoje. Jedyni ludzie na świcie. Całujemy się delikatnie, pieszcząc swoje ciała z oddaniem i uwielbieniem. Moja bielizna jest cała mokra. Wstaję, pomału i uwodzicielsko ściągam z siebie ubranie. Rzucam je na kuchenny blat. Podaję mu rękę, żeby też wstał. Chwytam dłońmi za dół od koszulki i podciągam mu ją ponad głowę. Rzucam na ziemię. Rozpinam spodnie i kucając ściągam je w dół. Jego stopy sprawnie wychodzą z nogawek. Klęcząc na kolanach to samo robię z bokserkami. Uniesiony penis wyskakuje z nich gotowy do akcji. Spoglądam w górę i patrzę mu w oczy. Wiem, że mnie pożąda. Nigdy w to nie wątpiłam. Siada na krześle przyciągając mnie do siebie. Osuwam się na niego okrakiem a kiedy moje ciało wyczuwa go w sobie doznaję tak dogłębnej chwili uniesienia, że mam wrażenie że wszystko wokół zaczyna wirować. Poruszam się powoli, kierowana jego dłońmi. To one wyznaczają mi rytm. Opieram łokcie o stojący za mną stół i wysuwam do przodu biodra. Patrzymy sobie w oczy. Moje ciało zaczyna przyśpieszać niesione coraz większą przyjemnością. Słyszę jego głośny oddech, widzę kropelki potu pojawiające się na czole. Silne dłonie unoszą mnie w górę. Pośladki wyczuwają zimny blat stołu. Jednym posunięciem ręki zrzuca na ziemię wszystko co na nim leży. Trzask upadających na ziemię talerzy rozbrzmiewa dookoła. Szymon wchodzi we mnie i szybkimi, silnymi pchnięciami doprowadza mnie do rozkoszy, po czym opada na mnie wydając z siebie chrapliwy, niski jęk.

— Nie wychodź — mówię pospiesznie i przytrzymuję go udami.

— Trochę tu niewygodnie — śmieje się ale pomimo tego zostaje w moim wnętrzu aż jego członek sam wypadnie. Dopiero wtedy wstaje i pomaga mi się podnieść.

— Trzeba tu będzie posprzątać — rozglądam się po kuchni, która jeszcze nigdy nie była tak uświniona. Ze zdziwieniem dostrzegam cztery puste butelki po winie. Nie mam pojęcia kiedy zdążyłyśmy tyle wypić. Mój mąż idzie pod prysznic a ja próbuję wrócić do wydarzeń z wczorajszego wieczoru, jednak mam całkowitą pustkę w głowie. Czy to możliwe, żebym tyle wypiła, że urwał mi się film? Ostatnio dosyć często mam wrażenie chwilowej amnezji lub czegoś w tym rodzaju. To ponoć normalne w chwilach stresu i napięcia. Mózg odcina się czasowo od świata, żeby trochę odpocząć, choć człowiek wykonuje normalne codzienne czynności. Słysząc odgłosy prysznica dolatujące z naszej łazienki zabieram się za sprzątanie. Segreguję szkło i plastik, innych rzeczy nie chce mi się rozdzielać i wynoszę do koszy na śmieci za ogrodzeniem naszej posesji. Ciemny las po drugiej stronie szutrowej drogi budzi mój niepokój. Szumi złowieszczo jakby szeptał słowa zaklęcia mającego mnie do siebie wciągnąć. Patrzę w głąb niego i początkowo nie rozróżniam zlewających się ze sobą odcieni zieleni, ale kiedy wzrok przyzwyczaja mi się do tego koloru, dostrzegam człowieka siedzącego na pniu, dokładnie naprzeciwko i obserwującego mnie w milczeniu. Wzdrygam się i pocieram ręką o ramię, na którym pojawia się gęsia skórka. To ojciec Adeli. Ten mężczyzna zaczyna budzić we mnie lęk. Nigdy nie wierzyłam w duchy, prawdziwi, żywi ludzie przerażają mnie za to często swoim okrucieństwem. Boję się, że on też jest okrutny, i że przekonam się o tym na własnej skórze.

— Dzień dobry — witam się niesiona jakąś resztką wewnętrznej odwagi, ale on nie odpowiada. Przez kark przelatują mi ciarki i wracam pospiesznie do domu.

— Chodź — Szymon wyciąga do mnie rękę i prowadzi na kanapę w salonie. Rzadko tu siadamy. Zazwyczaj spędzamy czas na górze, w naszej sypialni lub na tarasie, ale teraz kiedy pogoda zacznie się zmieniać na jesienną, to pewnie będzie częste miejsce naszych rozmów. — Nie możesz mi tego robić. — Patrzy na mnie poważnie. Nie mam pojęcia o co mu chodzi, ale z tonu głosu wnoszę, że sprawa nie jest błaha.

— Ale czego? — nic nie rozumiem. Jeszcze przed chwilą było między nami dobrze. Nawet bardzo dobrze. Czuję się zdezorientowana.

Wyciąga z kieszeni swój telefon komórkowy i podaje mi go do ręki.

— Czytaj — ordynuje, kiedy wchodzi na naszą konwersacje tekstową.

Oczy otwierają mi się szeroko ze zdziwienia. Czytam i nie wierzę, że ja mu to wszystko wysłałam. Same obelgi i wyrzuty w jego kierunku. Groźby że zabiję i jego i jego kochankę. Telefon wypada mi z rąk i nie wiem co mam w tej chwili powiedzieć.

— Ja… Ja… — próbuję coś wydukać, ale nic sensownego nie przychodzi mi w tej chwili do głowy. To niemożliwe, żebym ja to napisała. Musiała to zrobić Sylwia, gdy ja spałam zmożona emocjami i wypitym alkoholem. Przecież wczoraj mówiła „wyrzuć go, odejdź albo zwyzywaj go esemesami”. Nie mogę uwierzyć, że postawiła mnie w takiej sytuacji. Moja własna przyjaciółka zrobiła mi coś takiego.

— Alicja. Musisz przestać traktować alkohol jak rozwiązanie. Jak widać ci nie służy — strofuje mnie niczym ojciec nastoletnią córkę. Jest stanowczy ale i spokojny, co daje mi względne poczucie pewności, że ten wybryk nie wpłynie zbyt mocno na naszą relację.

— Przepraszam — postanawiam wziąć winę na siebie. Gdybym powiedziała, że to Sylwia, tylko zaogniłabym sytuację. Wiem, co o niej myśli i jak bardzo nie chce, żeby do mnie przyjeżdżała. Według niego, Sylwia oznacza same kłopoty.

— Nie miałem zasięgu. Byliśmy z chłopakami w piwnicy na rynku na piwie. Jeden z nich zabrał zazdrosną żonę — przewraca oczami zirytowany zachowaniem kolegi. — Rozumiesz? Czterech słomianych wdowców i jeden pantofel z żoną. Nawet nie było jak swobodnie porozmawiać. Telefony leżały na stole, wszystkie wyglądały podobnie. Kiedy zadzwoniłaś, ona już nieźle wstawiona przeczytała na wyświetlaczu Moje Kochanie i myślała, że to kochanka jej męża dzwoni. Odebrała.

— O Boże… — zawstydzona swoimi podejrzeniami zakrywam dłońmi usta. Dociera do nie, że całe nasze życie postrzegam teraz tylko z perspektywy jego zdrady. Przesłania mi cały świat niczym za gruby woal w kapeluszu.

— Zabrałem jej telefon i chciałem oddzwonić, ale zasięg był kiepski. Kiedy wychodziłem na ulicę złapać lepszy, trafiłem na bójkę i stąd moja rozcięta warga i niestandardowy wizerunek — uśmiecha się smutno. — Dopiero po jakimś czasie, mogłem na spokojnie zadzwonić ale zobaczyłem co do mnie wypisujesz i wolałem nie zaogniać sytuacji. Poczekałem do rana, żeby znaleźć za siebie zastępstwo na uczelni i przyjechałem.

— Nie wiem co powiedzieć — przyznaję. — Czuję się jak kompletna idiotka, którą zresztą jestem. Przepraszam — chcę go przytulić, ale czuję, że narzucił nam dystans.

— Musisz sobie znaleźć zajęcie, tak nie możemy dalej funkcjonować. Do pracy nie możesz wrócić ale poszukaj sobie jakiegoś hobby. Czegoś co odciąży głowę od złych myśli. Dla naszego dobra, musimy zacząć funkcjonować w miarę normalnie. Inaczej zamęczą nas podejrzenia i domysły.

— Jesteś bardzo wyrozumiałym mężem — przyznaję, choć czuję, że oddalił się ode mnie podczas tej rozmowy.

— Wiem, że przyczyniłem się do twojego stanu. Ale chciałbym ruszyć do przodu. Po to tu przyjechaliśmy. Nie wracajmy ciągle do przeszłości. Tylko o to jedno cie proszę.

— Dobrze. Obiecuję ci więcej tego nie robić — mówię i naprawdę chcę dotrzymać słowa.

— Ok. — bierze głęboki oddech. — Będę musiał jutro pojechać na uczelnię.

Nie podoba mi się ten pomysł ale nie chcę tego okazać. A właściwie bardziej nie mogę niż nie chcę. Bo aż ciśnie mi się na usta „a niby dlaczego?”

— Muszę odpracować dzisiejsze zastępstwo — tłumaczy widząc moją minę.

— Rozumiem — przytulam się do niego. Sama jestem sobie winna. Gdybym nie zadzwoniła po Sylwię, nic takiego by się nie wydarzyło a Szymon nie wyjeżdżałby już do końca września. Idiotka ze mnie. Kładziemy się na kanapę i przez resztę przedpołudnia odsypiamy na niej ciężką noc.

ROZDZIAŁ IV

Obiad robimy wspólnie, idąc na łatwiznę. Spaghetti z sosem bolońskim, moje ulubione danie z dzieciństwa. Szybkie, dobre i niewymagające ani czasu ani kulinarnych umiejętności. W kuchni panuje przyjemna atmosfera. Z radia stojącego na drewnianym parapecie, leci lista przebojów wrocławskiej stacji. I jak w przypadku dania nie jest to zbyt ambitne słuchowisko, ale co tam, fajnie się do tego podryguje. Stoję przy kuchennym blacie i kroję w drobną kostkę cebulę i czosnek. Rozcinam ser żółty na cienkie paseczki, siekam pietruszkę, którą zawsze wrzucamy na koniec do sosu. To taka nasza wariacja sosu bolońskiego. Szymon zajmuje się konkretami, czyli mięsem i makaronem. Jest naprawdę miło i przyjemnie. Czuję do niego wdzięczność za to, że odciął grubą linią mój ostatni wybryk.

— Nie tak… — zachodzi mnie od tyłu, bierze moją prawą dłoń w swoją, pokazując jak najlepiej kroić warzywa.

Znalazł się znawca, mówię w myślach i uśmiecham się do siebie. Kocham te nasze wspólne małe aktywności. Mój mąż ma ciepłą ale szorstką skórę na rękach. Od zawsze tak było, choć nigdy nie pracował nimi fizycznie. Po prostu taka przypadłość, która czyni go w moich oczach jeszcze bardziej męskim. Nasze ciała stykają się i choć nie jest to miłosny akt, zaczynam marzyć by tak się to właśnie skończyło. Seksem na kuchennym blacie. Ognistym, namiętnym i pełnym pasji. Odwracam głowę i patrzę na niego zalotnie, ale on tylko uśmiecha się zawadiacko i odchodzi. Droczy się ze mną. Miesza skwierczące na patelni mięso, dosypuje przypraw, wyciąganych z szuflady umieszczonej pod indukcją. Aromatyczny zapach rozchodzi się po całej kuchni. Muzyka cichnie i z głośnika zaczynają lecieć wiadomości. Nie chcę ich słuchać. W dzisiejszych czasach nikt nie mówi w programach informacyjnych niczego dobrego. Sprzedają się tylko wojny, pandemie i morderstwa. Mam dosyć swoich problemów i nie chcę być bombardowana dodatkowo tragediami innych ludzi.

— Przełącz — proszę go, ale wtedy dziennikarz zapowiada wiadomość z ostatniej chwili. Nie wiem czemu daję się w to wciągnąć. Żyjemy w „ciekawych czasach” i może powinnam posłuchać chociaż newsów. Łapię go za rękę gdy podchodzi do radia i czuję jak jego mięśnie momentalnie spinają się gdy słyszy obwieszczenie reportera.

„Dziś nad ranem w mieszkaniu na ulicy Dubois we Wrocławiu znaleziono ciało martwej studentki. Dziewczyna miała zaledwie dwadzieścia jeden lat. Studiowała architekturę na Wrocławskiej Politechnice. Kamila D. została zgwałcona a następnie uduszona w wynajmowanym przez siebie mieszkaniu. Śledczy prowadzą czynności wyjaśniające, jak doszło do tej okrutnej tragedii. A teraz informacje ze świata…”

Trzymany w ręce duży, kuchenny nóż wypada mi z dłoni i z metalicznym dźwiękiem upada na podłogę. Widzę to w spowolnionym tempie, słyszę bicie swojego serca, coraz głośniejsze i głośniejsze. Mam wrażenie, że wychodzę ze swojego ciała i obserwuję tą scenę jak widz siedzący w rogu kuchni na drewnianym, niewygodnym krześle. Alicja sprawia wrażenie jakby zaraz miała zemdleć, usta otwierają jej się nieznacznie, chce coś powiedzieć ale musi najpierw złapać oddech, co w tym momencie nie jest takie proste. Szymon patrzy na nią z miną winowajcy. Jego sylwetka garbi się a głowa kiwa na boki jakby chciał zapewnić, że nie miał z tym nic wspólnego. Kobieta osuwa się na ziemię.

Kiedy otwieram oczy on siedzi przy mnie. Ma zmartwioną, zatroskaną minę ale nie jestem w stanie stwierdzić, czy martwi się o mnie czy o nią. Zmarszczki na jego czole układają się równolegle i niemal zachodzą na te przy oczach. Dolne powieki ledwo dają radę powstrzymywać cisnące się na zewnątrz łzy. Jest bledszy niż zwykle. Pomaga mi usiąść i podaje szklankę wody. Milczy. Słowa są tu zbędne bo i tak nie wiem czy bym w nie uwierzyła. Dosyć miałam już w życiu jego kłamstw i wykrętów. Wypijam pół szklanki za jednym razem. Chłodny płyn rozlewa mi się po wnętrzu i sprawia, że czuję się odrobinę przytomniejsza.

— Czy to ona? — zastanawiam się na głos wciąż siedząc w tej samej pozycji.

— Nie wiem — odpowiada cicho. — Ale najprawdopodobniej tak. Zbyt wiele zbiegów okoliczności. Politechnika, kierunek studiów, wiek, imię. No i nazwa ulicy — dodaje po chwili.

— Ulica Dubois — przypominam sobie słowa reportera. Narasta we mnie fala negatywnych emocji. — A więc to tam się pieprzyliście — wykrzykuję mu w twarz i zrywam się z kanapy. Nie mam pojęcia czemu to powiedziałam. Czuję rozpierającą mnie od wewnątrz złość. To wszystko miało być już za nami a tym czasem ciągle wraca do nas jak bumerang. Kojarzę tą ulicę. Jest zaraz za Mostem Uniwersyteckim i Mariną. W tamtych okolicach mieszkała kiedyś moja koleżanka ze studiów. Stare, niewyremontowane kamienice, linia tramwajowa puszczona między budynkami, nawierzchnia z nierównym, popękanym asfaltem. Trzęsące się ściany budynków, gdy przejeżdżał tramwaj. Tak to wspominam. I patologia mieszająca się w kamienicach ze studentami, którzy wynajmują tam bo taniej i blisko rynku. Oczyma wyobraźni widzę zadbanego czterdziesto cztero letniego profesora wrocławskiej Politechniki, który w swojej markowej koszulce polo i równie markowych jeansach wchodzi w ciemną, śmierdzącą moczem i stęchlizną bramę jednej z kamienic, po to, by już po chwili doznać spełnienia w ramionach młodej, naiwnej kochanki. Momentalnie robi mi się niedobrze. Zaczynam chodzić po pokoju w tą i z powrotem nie mogąc zebrać myśli. Moje tętno przyśpiesza chyba do dwustu, na głowie zaciska się jakaś niewidzialna obręcz, emocje buzują wewnątrz mnie i nie wiedzą jak ujść na zewnątrz.

— Alicja… — Szymon wstaje i podchodzi szybkim krokiem. Chwyta mnie w ramiona i próbuje przytrzymać ale ja się wyrywam. Nie chcę teraz czuć jego dotyku. Nie chcę! Czuję coś na kształt obrzydzenia. Mam ochotę krzyczeć i uderzać go pięściami.

— Zostaw mnie! — wyrywam się i odsuwam od niego. Ale nie daje za wygraną. Znowu podchodzi i chwyta mnie za rękę.

Koniec darmowego fragmentu książki.

Zachęcamy do zakupu pełnej wersji.