Stefan Ogidel

Kronika nieformalna

© Stefan Ogidel, 2016

Książka dla młodzieży i dorosłych w formie rymowanej. Wszystkie opisane w niej sytuacje i przemyślenia powstały w oparciu o informacje pozyskane jako w 100% prawdziwe.

ISBN 978-83-8104-043-3

Książka powstała w inteligentnym systemie wydawniczym Ridero

W hołdzie moim rodzicom.

W podzięce mojej żonie Annie i synom Dominikowi i Filipowi, bez których kronika 
nie miałaby racji bytu.

I

Najprawdziwsza opowieść o wyprawie Kapitana Milo

Wszyscy w porcie się zebrali

na przystani tam gdzie okręt

się kołysał pod żaglami

wystrzelono raz z armaty

grały trąby i fanfary

to Kapitan Milo płynął

na wyprawę z piratami

w świat daleki i nieznany

kompas na nic i busola

wystarczyła stara mapa

na niej wyznaczona droga

i płynęli przez rok cały

między fale i bałwany

dziwne dziwa napotkali

latające wieloryby

tarantule głębinowe

mewy śmieszki i delfiny

węże morskie i pingwiny

waniliowe kry lodowe

w dzień ich słońce przypiekało

a nocami w świetle meduz

stado syren im śpiewało

tak to trwało trwało trwało…

poprzez sztormy wichry fale

odpływali coraz dalej…

kiedy wiarę już tracili

kiedy już zawracać mieli

w dali wyspę zobaczyli

otoczoną złotą plażą

wyspę piękną i nieznaną

gdy do brzegu jej przybili

spakowali swe narzędzia

i na plażę zeskoczyli

rozejrzeli się dokoła…

— nigdzie nie ma żadnej ścieżki

co robimy Kapitanie? —

głośno któryś z nich zawołał

Milo rozwinąwszy mapę

wyjął sekstans i busolę

coś pomnożył coś podzielił

w zamyśleniu potarł czoło

i odczytał w końcu drogę

powinniśmy iść — powiedział —

tam gdzie rośnie tajemnicze

słynne drzewo inkaustowe

po tym je poznamy że jest

wielkie i że rosną na nim

wieczne pióra kolorowe

jak powiedział tak zrobili

lecz choć cel wyprawy znali

nie od razu tam dotarli

pokąsani przez komary

poparzeni pokrzywami

przedzierali się przez chaszcze

i ostępy niezbadane

dzikie liany ich dusiły

kłuły osty i kaktusy

oblepiały pajęczyny…

nieraz pomylili drogę

i z powrotem iść musieli

lecz choć zeszło im ciut dłużej

cel szczęśliwie osiągnęli

najpierw wiecznych piór narwali

co dojrzalsze wybierając

naciągnięte atramentem

o stalówkach pozłacanych

platynowych albo złotych

a gdy z tym się uporali

innej jęli się roboty

pochwycili za łopaty

i zaczęli kopać w miejscu

wyznaczonym według mapy

trochę przy tym się zmęczyli

ale w końcu wykopali

wielką ciężką starą skrzynię

z damasceńskiej słynnej stali

zaraz ją otworzyć chcieli

żeby sprawdzić co jest w środku

wszystkich kluczy próbowali

śrubokrętów drutów młotków

scyzoryków i wytrychów

i prosili… i głaskali…

lecz otworzyć nie zdołali

wtedy wstał Kapitan Milo

dłoń z kieszeni wolno wyjął

w dłoni trzymał mały kluczyk

(co go odziedziczył w spadku

razem z mapą i wierszami

po niedawno zmarłym dziadku)

wsadził klucz do dziurki w zamku

nacisnął… lekko obrócił

coś tam cicho zazgrzytało

wieko z trzaskiem odskoczyło

skarby w skrzyni odsłoniło

złoto srebro i klejnoty

kosztowności i dolary

lody w proszku baloniki

soki pyszne ze słomkami

samochody nakręcane

parowozy rozkładane

meble ze słoniowej kości

oraz inne przeróżności…

nie marnując czasu ciężką

skrzynię zawlekli na okręt

pióra w pęczki powiązali

złoty piasek z plaży

w kufry worki skrzynie nesesery

i skarpetki nasypali

wyruszyli w rejs powrotny

znów płynęli przez dni wiele

aż port stary zobaczyli

gdzie czekali przyjaciele

Milo wszystkim się ukłonił

w pięknym geście powitania

potem wieko skrzyni podniósł

przewspaniały skarb pokazał

sznur korali szmaragdowych

dał swej ukochanej Mamie

złoty brelok z brylantami

dał ukochanemu Tacie

nie zapomniał też o żadnym

(a ponoć ich wielu było)

młodszym czy też starszym Bracie

resztę skarbów sprawiedliwie

wszystkim piraci rozdali

każdy dostał wieczne pióro

łopatami złoty piasek

do kieszeni im sypali

każdy poczuł się szczęśliwy

beczkę rumu wytoczyli

rozpalili wielkie grille

jedli pili i tańczyli

wesoło śpiewali — Wiwat

niech nam żyje Milo pirat

nasz kapitan ukochany!

Londyn, 18—24 maja 2011 r.

Krótka historia z dygresjami

W pięknym domu na kasztanie

młodzi państwo Sikorowie

urządzili swe mieszkanie

nowe meble ustawili

dla komfortu i wygody

puchem łoże wymościli

wszystko pięknie wysprzątali

on ją kochał ona jego

Darmowy fragment

Co opowiedział nam Franek

Darmowy fragment

Ballada o Dragosławie

Darmowy fragment

II

Darmowy fragment

Wojnopisanie

Darmowy fragment

Odpryski

Darmowy fragment

Alfabet

Darmowy fragment

Bez Ciebie

Darmowy fragment

Haiku

Darmowy fragment

Wielkanoc

Darmowy fragment

Pętla

Darmowy fragment