Zofia Kamola

ze światłem

© Zofia Kamola, 2021

Tomik „ze światłem” — to zbiór wierszy z liryczną scenerią krajobrazu i optymistycznym nastrojem podmiotu lirycznego „zasłuchanego w szept wędrówki, promiennego z rana — powracającego słońca”. Tęcza, słońce, motyle, błękit nieba i morskie fale...nieustannie podążają za ulotną chwilą poetyckiego pejzażu.

ISBN 978-83-8245-927-2

Książka powstała w inteligentnym systemie wydawniczym Ridero

Spis treści

ze światłem

za falą barw

okna

o świcie

magia

obiekt

szeptem

zmierzch

tęcza

rozwiać chmurę

ćma

mikropejzaż

Mały Książę

kreskówka

przedwiośnie

„z ziaren kłosów…”

w korowodzie

nostalgia

aura

bez mirażu

zagrać w zielone

biedronka lubi słońce

dwa motyle

z muszelką

błądzimy

w lustrze lasu

z szeptem fal

kwiaty

symbioza

mapa termiczna

…tak na chwilę

pastelowa

w kolekcji barw

Dzień Słońca

w cieniu

pejzaż mentalny

czerwone wino

sfumato na ulicy

od czego zacząć?

arabeska

dół i góra

będzie padać

„tyle łez…”

w takt Szopena

jesienna melancholia

liście zdarzeń

babie lato

chwile jak motyle

bez tytułu

Erato

pod pierzynką

czekam na wiosnę

piksel za pikselem

chcę być drzewem

w kadrze

przed kamerą

teraz

ze światłem

jeszcze dalej

za falą barw

złudna optyka

rozprasza światło

błękitem utrwalone

w twoim oku

na żółtym dywanie

westchnień

osiadły — dwa

zasuszone motyle

poskromił je klimat

czerwieni gorącej

co z żarem lata

zamienił ich barwę

z odbiciem światła

ujrzałam przejrzystą biel

skrzydeł z tęsknoty

tej — która unosi do nieba

po drabinie tęczy

okna

stań przed szybą jak przed lustrem

zamknij oczy — a zobaczysz

pod rzęsami lazurowe niebo

zadrga światło strun

ze śpiewem obłoków

poczochranych

tiulem firmamentu

tylko odsłoń wreszcie

swoją — skrzętnie utkaną

firankę!

o świcie

za mgiełką poranka

czekają krople rosy

promienny brzask

zamienił je

w płatki róży —

iskrzące

w twoich oczach

magia

słoneczniki lubią słońce

patrzą wtedy dumnie

w swą urodę zapatrzone

ach! pod wieczór

biegną z wiatrem i radością

na zabawę wszystkich kwiatów

— zaproszone

jeszcze tylko otrzepały pył

w poświacie złota —

idąc śpiesznie w sukniach z płatków

— wystrojone

w takiej gali i scenerii

wyczarował bukiet z marzeń

Ktoś zupełnie wyjątkowy —

krętą magią — nie skażony

obiekt

jak utrwalić

w nowym kadrze

pejzaż — chwilą wyznaczony?

by w harmonii

z kompozycją — uwydatnić

kolor twoich oczu

we mnie zapatrzonych

czule chwytam

w światłoczułe dłonie

błękit nieba

które sprzyja — tak ulotnej

sztuce wizualnej

jeszcze chwilę tak pozostać!

…i gotowy

obraz życia —

powielany w formie

śladu z przytulaniem

szeptem

podsłuchują

morskie fale —

o czym mówią usta

pocałunkiem wiatru wysyłane

w takt mruczanda

jak w kołysce śpiewnej toni —

utulone już pogwarki

teraz tylko

schwytać ciszę —

by nie zmącić tej melodii

z wodnej struny

tak misternie — w splotach bryzy

wygrywanej

zmierzch

szepczą fale wyznań kilka

porzuconych na dywanie

z piasku morskiej plaży

tuż nad wodą

z brzegiem lądu

przyczaiły się westchnienia

wypatrując światła

w kształcie blasku

coraz ciszej

coraz ciemniej —

topi się rozgrzana kula

bez ratunku!

jak dobrze —

że jutro znowu

zalśni słońce

tęcza

efemeryda natury

rozciąga swój płaszcz

w pręgach urody

na dachu świata

z nieboskłonem

za pan brat

w pastelowej lekkości

znieczuliła

gorące błyski pioruna

bez walki — zwycięstwo

to cud na podium przestrzeni

schowana za obłokiem

kapłanka żywiołu —

cierpliwie zaczeka

na zmianę pogody

rozwiać chmurę

za duży parasol

wciąż trzymasz nad sobą

zbyt rzadko wychylasz głowę

w kokonie myśli —

ciągle schowany

w kaloszach jest śmiesznie

brodzić — w słoneczną pogodę

bez obaw!

już pora! idź!

nie będzie padać!

ćma

nocą jest ci bezpieczniej

rozłożyć skrzydła

pod wypatrzonym światłem

śpią wtedy wszystkie smutki

i smętnie mruczą

niewygasłe pragnienia

zapraszasz księżyc

na małą kawę

z osłodą chrupiącą

z blaskiem tęsknoty

siada za oknem

czekający świtu — motyl

mikropejzaż

zaplątane w liście — pajęczyny

posmutniały nocą — bez poświaty słońca

już basowo śpiewa pomruk mroku

w sopran przędzy — jak na pięciolinii

wplotła się ponura ćma kosmata

leć do światła! leć — niemądra!

ja poczekam!

zasłuchana w szept wędrówki

promiennego z rana —

powracającego słońca

Mały Książę

już pożółkły kartki księgi

— z dawien dawna

w kąt rzuconej

bo kto słyszał?!

jeszcze czekać

na fabułę z życia wziętą

w myśl bajeczną obleczoną?

on — przemierza z ciekawością

obszar wciąż tajemnych planet

ona — czeka na powroty

w szept księżyca zasłuchana

z jej kaprysem — zachód słońca

już nie cieszy dziś wędrowca

wróci? czy zapomniał —

w uniesieniach rozedrgany?

pachną kolce jak wspomnienia

na wulkanie czczych wyrzutów

w baobabach złość urasta —

po co?!…

kwiaty mają w sobie

tyle sprzeczności

kreskówka

jak dziecko — patrzysz

na obrazki z dzieciństwa

namalował na nich

niestrudzony — dawca akwareli

wszystkie elementy

w kolorach tęczy

wyblakła tylko

pomarańczowa huśtawka

i rozpadły się

żółte babki z piasku

Koniec darmowego fragmentu książki.

Zachęcamy do zakupu pełnej wersji.