Joanna Markowska

Zanim zwiędnę

Tytuł oryginału:

Zanim zwiędnę

© Copyright by Joanna Markowska 2012/2020

Wszelkie prawa zastrzeżone. Rozpowszechnianie i kopiowanie całości lub części niniejszej publikacji jest zabronione bez pisemnej zgody autora.

Opracowanie | Joanna Markowska

Okładka i zdjęcia | Joanna Markowska

Wydanie II

© Joanna Markowska, 2020

Czytelnicy, autorka poprowadzi Was poprzez wspomnienia. Odkryje prawdę o duszy, której czasem nie ma, bo jest figa z makiem. Zobaczycie Motyla, szydełkową serwetkę z różową lamówką, koronkowe majtki i czerwone jabłko z żółtym serem. Poczęstuje Was śliwkowym grzańcem i gorącą czekoladą.

Rozstania i tęsknota, więzy i przyjaźń, miłość i sporo uczuć niewypowiedzianych. Antybajki i Haiku, żeby jeszcze rozkwitnąć na nowo, zanim zwiędnie. Tak też się stało, bo nic bez przyczyny nie kryło się w bólu.

ISBN 978-83-8221-766-7

Książka powstała w inteligentnym systemie wydawniczym Ridero

Spis treści

Zanim zwiędnę

Od Autorki

Wiersze

zanim zwiędnę

za herezje

kruczoczarna

czekając na

żar

czasomierz

na dnie

dojrzała

dowód

namacalnie

dmuchawiec

zapożyczając

wola walki

jesienne zadumanie

magnetyczni

więzy

światło

oddychamy

między światami

z aromatem

czysta myśl

Lure

z tarczą ochrony przed bólem

bez obietnic

nawet gdy

Chilly

o północy

wspomnienie

świadomie

Antybajki

Rozczarowanie

Na kurzej łapce

Haiku

„Turkot pociągu…”

„Wiosna w wazonie…”

„W pułapce strachu…”

„Gesty obu rąk…”

„Krótką chwilę…”

„W winie czerwonym…”

„Wieczorową porą…”

„Popołudniu…”

„W chwili walki…”

„Przed snem…”

„Światła latarni…”

„w porannej trawie…”

„odurzający zapach…”

„białe dzwonki konwalii…”

„w zatrzymanej chwili…”

„miauknął po południu…”

„ognisko pachnie…”

„palec zdrętwiał…”

„gładząc klawisze…”

„smak czekolady…”

O autorce

Od Autorki

Wspaniali Czytelnicy

Od roku 2012, w którym urodził się mój syn Szymon i w którym powstał ten zbiór wierszy moje życie zmieniło się diametralnie. Wywróciłam je do góry nogami, bo nie chciałam żyć tak jak żyłam, nie byłam szczęśliwa. Zanim zostałam mamą nie sądziłam, że dziecko może dać taką siłę i motywację do działania, do zmian. Dziś wydaję ten tomik na pamiątkę dawnych lat, bo to kim byłam kiedyś i to co przeżywałam przyczyniło się do tego kim jestem teraz. Wysyłam miłość i wdzięcznośc do mojej przeszłości. :)

Zdjęcia zamieszczone w tym zbiorze też pochodzą z tamtego okresu. Są kiepskiej jakości (takiej, jakości było wtedy moje życie), ale nie zmianiam ich, bo stanowią jedność z wierszami.

Dziękuję Wam, że jesteście i że sięgnęliście po moje wiersze. Czerpcie z nich to, czego potrzebujecie.

Z serdecznością

Joanna Markowska

Kontakt:

me.me/joanna.markowska1

jaonna.markowska321@gmail.com

Wiersze

zanim zwiędnę

ogarnę jeszcze

bezsens

póki co

owijam płacz

płatkami róży

wdechem wynurzam

zapach czerwieni

aż uschnie

za herezje

pannę d’Arc spalono na stosie

mnie podtapiają dla otrzeźwienia

u boku śmiertki Marzanny

nie obiecywałam gruszek rok po roku

przy tym samym obstaję

jakoby wiosna tylko dla mnie zwykła kwitnąć

i w podarunku zostawiała dzikie pióro jaskółki

w kałamarzu

kruczoczarna

bądź zła, bądź zła

mówiła prawda do duszy

bujającej się na gałązce

strącona z milionami płatków

wtopiła się w biały śnieg

i wciąż milczała

czekając na

kiedyś wydziergałam

zdrętwiałymi palcami

magię na czas

gdyby zabrakło

dziś wdycham parę

głaszcząc żelazkiem

jej ciepłe sploty

ciszę wypełnił głos

mówiący pa

po raz ostatni

żar

myśli układane w stosy

płonęły w kominku

sęk sprawy iskrzył się żywicą

w końcu buchnął i przepadł

z wiatrem

dziwiłeś się skąd tyle ciepła

skoro mówiła wiele

nie na temat i zamilkła

trzymając w ręce pogrzebacz

zrozumiałeś gdy

po wszystkim usnęła

w ramionach

czasomierz

nastawiona na czuwanie

z nieregularnym alarmem

krzyczę z przepony

wdechem i wydechem

trybik po trybiku

naoliwiony

drganie kończyn

wykazuje potrzebę

istnienia mego

zegarmistrza

na dnie

ratuję uciekające westchnienia

kiedy biegniesz do mnie

nie boj się uchylić słowa

za furtką kamień omszały

dla nagich kolan

uszy gotowe na modlitwę

zamknięte łzy wołają

nie mam w domu ołtarza

cmentarz stoi obok krzyżem

nie wejdziemy tam

rozgrzeszę cię w cieniu księżyca

na drugim brzegu poranka

świętą rosą obmyję rany

potłuczone grzechy scałuję

wybaczy słońce że byłeś na dnie

daleko ode mnie

dojrzała

wybaczam Ojcze

że srogą ręką uderzałeś

w oblicze dziecinnego płaczu

że krzyczałeś nade mną

grzmotem nieporozumienia

bez znaczenia to teraz

gdy jesteś obecny za bardzo

zwalniam z obowiązku

wyciągania na powierzchnię

mojej grzesznej duszy

kiedy taka donikąd potrzeba

że jesteś obok niemy

a czasem za bardzo kochasz

potem boli gdy nie otulasz ciepłem

ani dzikich zapałów nie chłodzisz

bo po co

wybaczam ci Ojcze

stale od nowa wybaczam Bogu

i tobie

tato

Koniec darmowego fragmentu książki.

Zachęcamy do zakupu pełnej wersji.