Justyna Leja

Głębia duszy

© Justyna Leja, 2020

„Głębia duszy” to zbiór myśli płynących prosto z serca autorki Justyny. To podróż od niespełnionych obietnic po garść pięknych nadziei. To piękny bukiet słów, w których warto się zagłębić.

ISBN 978-83-8189-578-1

Książka powstała w inteligentnym systemie wydawniczym Ridero

Spis treści

Głębia duszy

dla czytelnika

chwila

chaos

kompani

poezja

365 dni

wędrowiec

ucieczka myśli

uśmiech księżyca

twarz człowieka

Jezu, zrozum mnie

chciałabym

podróż

liście

miłość

wspomnienia

obrazy dnia

klucz do szczęścia

ludzie

uroki jesieni

wrzesień

spacer

ból

październik

znaki zapytania

nauczyłam się

czas

bądź wierszem

rumieńce

1 listopad

świat

dziękuje

czekam

artysta

wazon

błękit

nowy rok

istotne

graj

budzę się

cud

ranny

krew

bukiet

zagubiona dusza

północ

0 Rh —

poczytaj mi do snu

piosenka

serca dwa

tacy sami

uśmiech

2020

marzenia

na świąteczny stół

pamiętnik

łzy

odłamki

zachód

serca

las

słowa na wietrze

weekend

zaczekasz?

dłoń

nie miej mi za złe

przeczytaj

obraz jesieni

pochmurne niebo

poezji moc

objęcia chwil

gdy

odwaga

chmury

oczy

bądź

ocean słów

peron

co jest grane?

na szczęście

świt

melodie jutra

nie żałuj

obudź, zaśnij

podziękowania

dla czytelnika

To piękne i niesłychane, że otworzyła się przede mną

kolejna szansa na stworzenie drugiego tomiku wierszy.

To prawdziwy zaszczyt móc dzielić się

po raz kolejny swoimi myślami, uczuciami

i prawdą płynącą

niezmiennie z mojego serca.

Jeszcze piękniejsze staje się to, że trzymasz

w swej dłoni drugi mój tomik

a nie tak dawno trzymałeś pierwszy.

Nie ma takich słów by opisać jakie to szczęście oddać

swą twórczość w dobre ręce.

Dziękuje Ci Drogi czytelniku i ponownie (a być może

dopiero po raz pierwszy) zapraszam Cię do mojej krainy,

do mojego świata, do mojego serca.

Dziękuję za zaufanie i wsparcie mojej twórczości!

chwila

Usiądź na chwilę,

na dwie

za rękę złap ludzi,

którzy bezwarunkowo

poświęcili ci choć

jedną z nich.

chaos

Nie byłam wzlotem

a upadkiem,

nie chciałam czekać

na dary losu.

Zamknięta, bez wyjścia

wygrzewałam swe serce

w przestrzeni chaosu.

kompani

Pamiętaj o mnie

gdy świat zapomni

me imię.

Czekaj prawdy,

gdy kłamstwo złamie nogę,

podążaj do miejsc

gdzie czekają

prawdziwi kompani.

poezja

Z poezją narodziłam się,

wiersze w sercu biją od lat,

światło zapalam ciemności,

która zamyka okna na świat.

365 dni

365 dni,

rok

każdy następny krok wprzód

i nie wiem co poradzić

i co rzec

gdy zamiast do przodu

cofam się wstecz.

365 dni,

24 godziny

doba,

tam widnieje ślad Boga

co naprawić chce mnie

i szczęście dać

zamiast róż,

choć boję się

jak największy tchórz,

cóż.

365 dni,

rok po roku,

kto dotrzymuje mi kroku,

ten wie

jak bardzo kocham noc,

dzień zostawiam wytrwałym,

swe serce oddaję wspaniałym.

wędrowiec

Ja z porcelany,

serce mam ze szkła,

otwórz oczy Kochany,

nie żegnaj mnie we łzach.

Tu kamień malutki

na ścieżce zwątpienia,

głaszcze me smutki

cichutka ziemia.

Podejdź bliżej wędrowcze,

bagaż nadwyręża Twe myśli,

mapy nadziei wciąż takie obce

jak serca naszych bliźnich.

ucieczka myśli

Myślę o dniach bezlistnych

tego lata,

bez śpiewu ptaków

co straciły głos,

piękne słowa załadowane

w armatach

a pod cienką skórą

jeży się włos.

Gdzie ci ulubieńcy,

mentorzy co wielbił

ich świat,

dziś opary absurdu i udręki

a za rogiem już nie przyjaciel

a kat.

Co ci mam rzec szary człowiecze,

co poradzić gdy tylko

serce ubolewa,

myślę wciąż już nie o podróżach

a o ucieczce,

tam gdzie na nowo dusza

znów zacznie śpiewać.

uśmiech księżyca

Zamówię dziś księżyca uśmiech,

niech oczy gwiazd zetkną

się z moimi.

Co noc wpatruję się w nie,

tam kłębią się stare

i rodzą nowe marzenia,

tam ich blask potwierdza,

że warto o nie walczyć,

że warto je mieć.

twarz człowieka

Nie uczyniła mnie ziemia

lepszą, stanowczą ani waleczną,

nie podparła swym ramieniem

gdy na nią upadałam.

Ludzie raczej smutni,

rzadziej weseli,

otumanione serca swe nosili

i prosili o ludzką twarz człowieka,

co nie potępi, nie skrytykuje,

nie pogoni a krzyż pomoże im nieść.

Jezu, zrozum mnie

Proszę Cię Jezu, zrozum mnie,

choć często obieram drogi złe.

Usłysz ludzi głos,

ich śpiew co umacnia,

ich wiarę w Ciebie i dobro.

Proszę Cię Jezu wysłuchaj ludzi,

którzy nigdy nie prosili Cię o pomoc,

lecz dziś pierwszy raz odważyli się

zbliżyć do Ciebie.

Proszę Cię Jezu chroń mnie,

bliźnich i wszystkie stworzenia

tego świata,

przytul do swego serca Aniołów,

którzy po tej ziemi chodzili,

lecz teraz są u Twego boku.

Bądź blisko i uchyl drzwi błądzącym,

wskaż drogę pokrzywdzonym

i spraw by jedność i pokój

stały się chlebem powszednim.

chciałabym

Zanim wydłubiesz mi oczy,

rzuć płachtę jak na byka,

chciałabym móc

od pewnych spraw odskoczyć,

przebiec dystans

i nie utykać.

podróż

Zabiorę Cię w podróż bez słów,

zapakuj w plecak wszystkie marzenia,

wolisz zapach morza czy gór?

każdy kierunek wart jest spełnienia.

liście

Dostrzegasz liście i moje rzęsy

skropione rosą o poranku,

zieleń pachnie deszczem,

dryfujemy między dniem a nocą,

to tylko chwila gdy jesteś

i wieczność gdy cię brak.

miłość

Miłość ceruje podarte wspomnienia,

nalewa do wazonu świeżej wody

i skrzydła ma piękne

i pojemne serce.

wspomnienia

A gdy wspomnisz chwile

na tyle by było warto po nie biec,

zarezerwuj w swym sercu bilet

po następne z niezapomnianych miejsc.

obrazy dnia

Nad Twoim czuwam cieniem,

obrazów dnia i nocy sto,

nad prastarym ubolewam gniewem,

mieszam w kieliszku dobro i zło.

Potykam się od zawsze,

nie zrozumie mnie już nikt,

stawiam na stół następną flaszkę,

nawet kurz już opadł z sił.

Nie prześcigniesz mych smutnych dni,

nadzieję chwytam za palce,

z jawą plączą się sny

w tej krwawej i brutalnej walce.

Życie to tylko pył,

śmierć czyha na pożarcie,

ktoś piękny dziś mi się śnił,

kto dał miłość i wsparcie.

klucz do szczęścia

Poszukajmy drogi do szczęścia,

razem unieśmy wspomnienia

poszarpanych dni.

Miłość jak pocisk

trafia prosto w serce,

skrzydła mamy dwa,

jak anioły.

Lećmy odnaleźć ścieżkę radości,

jak motyle łapmy kolorowe chwile,

niech ustanie ból,

który w nas tkwi,

pofruńmy nad polaną

kwitnących beztrosko kwiatów.

ludzie

Ludzie są albo tylko cieniem,

albo piękną tęczą kolorów.

Nie zmarnuj szansy

gdy ktoś podaje ci

swe serce na dłoni.

uroki jesieni

A drzewa nasze ciche,

jesienią przyodziane.

Zapach kory uwalnia zmysły,

zapach wolności

pobudza serca do życia.

wrzesień

Pamiętam jesień,

złote liście frunęły,

jak nowe marzenia.

Wrzesień taki sam jak dziś,

niesie nadzieję

cichutko na palcach,

choć sam gubi swój rytm.

spacer

Nocą chodzę na spacer,

nocą drzewa nie widzą mych łez.

Nocą dusza wolna staje się,

odrywam ból od resztek dnia.

Nocą wędruję z moimi myślami,

niosąc swe serce

jesiennej już ciemności.

ból

Nie zawracam,

ból zawyje jeszcze nie raz,

przed wschodem słońca,

pod gołym niebem,

na tej biednej ziemi.

październik

Chociaż zna dołki moje i smutki,

przychodzi co roku

do mnie pomieszkać.

Do serca mi wnosi ukradkiem

odrobinę złotej nostalgii.

Koniec darmowego fragmentu książki.

Zachęcamy do zakupu pełnej wersji.