Jerzy Kaśków

Państwo ludzkie

© Jerzy Kaśków, 2021

Bezkompromisowa książka poetycka, traktująca o absurdzie ludzkiej egzystencji. Codzienny mord, uśmiech, szminka i perfumy, zakupy i seks. Nad wszystkim czuwa martwy bóg. Świat, w którym żyjemy jest przepełniony ohydą i grozą. Dlaczego milczymy? Dlaczego wciąż nie potrafimy się kochać? Kroczymy drogą do unicestwienia in toto…

ISBN 978-83-8245-219-8

Książka powstała w inteligentnym systemie wydawniczym Ridero

Spis treści

Państwo ludzkie

Prawdziwa wiara

Taki bój

Milczenie

Nastał

Nie widzę — nienawidzę

Dziś

Przed snem

Dzieją się

Wielkoduszny

Żałuję

Metafizyka

Mogę

Gdyby

Lecz

Jestem

W nocy

Żonę

Nie znać

Mama

Gdyby

Zaraz

Służba  bezpieczeństwa

Surowa etyka

Co to

Feci, quOd potui, faciant meliora potentes

Nic

Na tej ziemi

Wieczorem

Prostytucja

Gdy byłem

Będziemy

Nie jestem mężczyzną

W moim życiu

Wolności

Obrzydliwe

Moja ojczyzna

Gdziekolwiek

Gdybym

Circus maximus

Państwo ludzkie

Od wzruszeń

Zdaje się

Zaraza

Śmierć

Followersi

Mądrala

Wojna

Wina i kara

Chwile zmarnowanego szczęścia

Spoglądam

Tzw

Twórczość

Inny

Czarne lustro

Lata

Prawdziwa wiedza

Jeżeli  już

Ludzkie

?

Jeśliby

Gówniana metafora

Jestem

Prawdziwa wiara

wierzę w przyszłość —

na pohybel życiu!

Przysięgam wierność

koniczynie!

(Wykoleicie się,

ale ja nie rozkręcę szyn)

Taki bój

Codziennie po tych samych schodach.

Tą samą drogą.

Do góry. W dół.

Przed dom.

Czasem zjem poziomkę.

Rozdepczę ślimaka mimowolnie.

Codzienna monotonia.

Cykliczny życia cud.

Walka we mnie.

O niepokój.

Na zewnątrz walka o harmonię.

Milczenie

Krzyk dzwonów zamęczonych na śmierć

karmi psy, które wciąż szczekają

w psychofizycznej obojętności.

Słowo jest kłamstwem pierwszym,

bowiem bezkarnie skradło ciszę,

przechadzającą się po świętym

ogrodzie.

Każdy symbol to zło.

Grzech obraca w palcach piękną

formę, która nie percypuje swej

brzydoty.

Słowo jest jak tratwa pływająca

po niezmierzonym oceanie.

Chwytają się jej naiwni,

byleby nie utonąć w milczeniu.

Nastał

czas życia manifestującego

zachwyt nad zacietrzewieniem.

Czas ludzki jest czasem pogardy.

Nonszalancja i patetyczny uśmiech

zostały z odrazą przyjęte

za obowiązujące normy.

Miłować = dotykać

Dotknięty do żywego

przeklina kochającego.

Nie widzę.

Nienawidzę.

Nie widzę — nienawidzę

nasi przodkowie mieli w sobie dużo schludności,

zostawiając w języku bagaż mądrościowych

doświadczeń. Bezpretensjonalna i godna

podziwu etymologia.

Dobro zmierza przez ciemność.

Nie zna swej istoty. Odkrywa się

w nim <inny>.

Mroczny, niepoznany, jednak tajemniczy.

Nie widzę — nienawidzę.

Nie odchodź, w piecu ciasto.

Mam ci tyle do powiedzenia.

Być może nie będą to dobre nowiny,

lecz zobacz — widzę ciebie

na skraju ludzkiej udręki.

Wolność jest tylko sztuką cierpienia.

Dziś

płakałem, bo dałem życie,

któremu drogi wskazać nie mogę,

któremu pomóc nie zdołam.

Umrze.

W świecie rozpusty i martwej kaligrafii.

Kalkulacji, by przetrwać i jak?

Dziś płakałem, bo jestem winny.

Tak, to przecież tylko ja

usprawiedliwiony przez własny lęk.

Przed snem

moje serce bije w marszowym tempie.

Jestem spokojny, ale boję się.

Dopada mnie trwoga,

że nie zdołam nic zrobić,

nikomu nie pomogę.

Sen kocham za zapomnienie.

Wspaniała etymologia.

Nic mi się nie śni.

Kto śni o wolności, znać jej nie może.

Dzieją się

w państwie ludzkim rzeczy podłe

podle historycznych wzorców i norm.

Dyrektyw wierutnych acz

moralnie usprawiedliwionych.

Walka przyjmuje swoje naturalne zobowiązanie —

dziejową troskę o przetrwanie — za przekonujące —

nie mogąc przy tym zostać poręką do rozwoju

praw przyszłości.

Ojcowie i matki przeklinają swój los;

z dziada, pradziada zrzucany na barki

nienarodzonych.

Wielkoduszny

nie może być kłamcą.

Wielkiego ducha potrzeba,

by ludzi porzucić.

Świat nie zrozumie jego przekleństwa.

Troskę weźmie za brak odpowiedzialności.

Żałuję

że żyję

że nie znam swego imienia.

żałuję, że płacz jest tylko egzaltacją

cyklicznego westchnienia.

Rozpaczą nie do pokonania.

Nie do przekroczenia.

Płaczę, by nie wybaczyć,

wzbudzając zaś litość

pragnę ocalenia.

Jakże mi wstyd, że żyję w państwie ludzkim.

Metafizyka

Każde piękno jest trujące.

Moje imię brzydota.

Ponura dni życia egzaltacja najczystszej rozkoszy.

Metafizyka

to moja muzyka

to moja anarchia

to zło,

którym świat wskrzeszam z martwych.

Sztylet to mój cierń

to moje serce

z krwią na rękach kroczy dumnie

metafizyka

przez królestwo obłąkanych i zawziętych,

szpicli i medialnych dziwek.

Przez deszcz mówi o tym, co przeklęte i piękne.

Brzydota się pięknu nie kłania.

Brzydota piękno odsłania.

To moja muzyka

moja anarchia in spe

Mogę

już nigdzie nie wyjeżdżać

mogę pozostać tu na zawsze

mogę kochać do końca,

niczym ptak zamknięty

w klatce.

Gdyby

mnie ktoś zapytał:

czy jestem dobry? — odpowiedziałbym, że nie.

Stanę się dobry, gdy mi ktoś rzuci snop światła

na własne zaciemnienie, a jeśli tego nikt nie dokona,

oddalę się.

Odejdę, zanim usnę

aby samemu pokonać siebie, aby nie dać łajdactwu

możliwości panoszenia się.

Choćbym w samotności miał umrzeć, warto to zrobić.

Niczego bowiem nie ma w człowieku żyjącym.

Zapomnijcie o mnie. Wygaście mnie. Drżyjcie,

bo będę głuchy na wasze wołanie. Zapłaczą

wdowy i ptaki. Zakonnice zachorują ze wstydu.

Ale ona, kochanka cudowna, co tańczy nago każdej

szarej i deszczowej nocy, pójdzie za mną.

To wystarczy.

W czasie mroku nic więcej zrobić nie można.

Źle się dzieje w państwie ludzkim.

Lecz

wrony dziobią. Kruki są obojętne. Milczy dzwon.

Tańczy jednak błazen. Od zawsze. Bezceremonialnie.

Kwiaty miały swoich wyznawców, lecz ci wymarli,

a wraz z nimi kwiaty.

[1] Wstyd. (nienawiść = pożądanie).

Koniec darmowego fragmentu książki.

Zachęcamy do zakupu pełnej wersji.