Monika Orman

Najpiękniej o miłości

wiersze wybrane

Projektant okładki Monika Orman

© Monika Orman, 2026

© Monika Orman, projekt okładki, 2026

„Najpiękniej o miłości” to tom poezji poświęcony najpiękniejszemu i najpotężniejszemu z uczuć. Lew Tołstoj powiedział: „Prawdziwie kochasz wtedy, kiedy nie wiesz, dlaczego”. Wiele pozycji książkowych poświęcono miłości, a niniejszy tom dołącza do bogactwa tego księgozbioru. W związku z faktem, że nosi on tytuł: „Najpiękniej o miłości”, zamieszczone w nim poetyckie przekazy prezentują pozytywną, jasno błyszczącą stronę uczucia — jego potęgę i uskrzydlającą moc, która nadaje życiu sens.

ISBN 978-83-8440-317-4

Książka powstała w inteligentnym systemie wydawniczym Ridero

Spis treści

Najpiękniej o miłości

Wstęp

Nazywam się PEA*

W opium oddechu

Portret pierwszej miłości

Twoje drugie imię — Nike

Żywioły

Sierpień polnych kwiatów

Druga w nocy

Zwierciadło

Szczęście

Dozgonna miłość

Słony smak życia

Czas

Nie powinnam

Ktoś obiecał…

Gdybyśmy siebie mieli…

List do św. Walentego

Nie chcę księżyca

Za mało…

Dobrze/ Wiadomość

Szczęściarz

Miód lipowy

Rozanielona

Pożądanie

Wyspy szczęśliwe

Motyl namiętności

Etna

Los zesłał miłość

Znalazłam

Kochankowie

Doceniam

Ostatnie dni lata

Bez ciebie nie pójdę do raju

Jeszcze jest czas

Miłość

Wyznanie

Życie jest miłością

Mojemu Morfeuszowi

Oczarowanie/ Tylko moja, tylko twój

Wiolonczelista

Zabierz mnie

Chwile

Wiara-nadzieja-miłość

Wiersze będę pisać

W czasu przypływach

Nota edytorska

Wstęp

Droga Czytelniczko, drogi Czytelniku,

tom poezji, który trzymasz w ręku, poświęciłam miłości — uczuciu najpiękniejszemu, najpotężniejszemu i jednocześnie tajemniczemu i trudnemu do opisania czy zdefiniowania. Z wierszy, sentencji i aforyzmów wielu autorów, myślicieli i filozofów dowiadujemy się o tym, że jest potężna, nieśmiertelna, budująca, cierpliwa, wybaczająca, choć bywa także trudna, bolesna czy nawet niszczycielska. Lew Tołstoj powiedział: Prawdziwie kochasz wtedy, kiedy nie wiesz, dlaczego. Podobnym znaczeniowo przekazem są słowa Paulo Coelho — Kocha się za nic. Nie istnieje żaden powód do miłości. Wiele książek poświęcono temu uczuciu i do nich wszystkich dołączam zbiór moich wierszy. W związku z faktem, że nosi on tytuł: Najpiękniej o miłości, zamieszczone w nim poetyckie przekazy prezentują piękną i pozytywną stronę miłości — jej potęgę i uskrzydlającą moc, która nadaje życiu sens.

Jestem szczęśliwa i wdzięczna za to, że tomik z moją poezją trafił właśnie w Twoje ręce!

— Monika Orman —

Nazywam się PEA*

od starożytności szukałeś mnie

nocą i dniem

choć byłam od zawsze wśród twoich

probówek i ksiąg

tyle czasu zmarnowałeś w poszukiwaniu

kamienia filozoficznego

a przeoczyłeś oczywiste —

to ja jestem złotem

szukałeś nadaremno panaceum

mając mnie na skroplonych ściankach

szklanych kolb

naiwnie wierząc nieśmiertelności

chciałeś ukryć przed światem w tajemnych

symbolach węży

zjadających własny ogon

mnie — czystą alchemię miłości…

nazywam się PEA*

*Wzór na miłość opracował niemiecki uczony, Gerhard Crombach. Miłość to: C8H11N, czyli fenyloetyloamina PEA. Ten właśnie związek wywołuje szybsze bicie serca, rwie nam się oddech i czujemy „ściskanie w dołku”. To jednak niejedyne skutki — fenyloetyloamina działa na nas jak narkotyk (…) [źródło — strefaedukacji.pl]

W opium oddechu

„Jedynym sposobem pozbycia się pokusy jest uleganie jej” (Oskar Wilde)

Jestem kolorem twych oczu

I wiem jak masz na imię

Jesteś codziennie moją pokusą

Mrocznym pożądaniem

Mój kwiecie lotosu

Moja kokaino

Jestem kostką lodu

W twojej szklance whisky

Pokusą twe usta namiętne

Spływam miękką kroplą

Prosto w twoje serce

Jesteś wszystkim

Jestem zapachem

Na twej nagiej skórze

Oprzeć się nie mogę i nie chcę

Dotykam miękkością

Zachwytem wzruszeniem

Jesteś różą

Nie będę żałować

Znów skosztuję skrycie

Palce w ogniu sobie poparzę

W opium oddechu

Dowiesz się na pewno

Jak ty mi smakujesz — Życie

Portret pierwszej miłości

W swej niewinności czystą pozostanie

Pośród koronek delikatnych wspomnień

Pomiędzy uczuć najpierwszym kochaniem

Bieląc pragnienia w odcieniach najjaśniej

Łopotem barwnych cudownych motyli

Uduchowieniem niespokojnych myśli

Wierząc że serce nigdy się nie myli

Marząc na jawie szczęście pragnie wyśnić

I nieskażona życia goryczami

W obłokach mieszka ufna i naiwna

Kryształ i diament lśniąca i dziewicza

Na ustach smakiem szlachetnego wina

Skrzydła u ramion rozpościera dumnie

I w młodym życiu jawi tą dozgonną

Efemerycznie wszak znikać nie pragnie

Będąc na zawsze najpiękniejszą panną

Twoje drugie imię — Nike

Choć nie każdy dotąd poznał imię twoje,

trzymasz na swych barkach od zawsze świat cały,

o tobie śpiewano, że umiesz wybaczać

w życiu, które nigdy nie jest doskonałym.

Kto raz ciebie zaznał, ten dosięgnął nieba

i w prezencie dostał dwa anielskie skrzydła.

Nawet gdy złamane — potrafisz posklejać,

nikt zatem nie powie, że już mu obrzydłaś.

Tyś najpotężniejszym spośród wszystkich uczuć,

choć w niemej rozpaczy niejeden przeklina,

to oddałby wiele, byś jak skarb bezcenny,

mogła się odnaleźć w szczęśliwą godzinę.

Nawet, gdy umierasz zostawiając w bólu

i nadzieja cicho razem z tobą kona,

to okaleczona ciągle zmartwychwstajesz,

„wyciągając (do nas) odcięte ramiona” *

*cyt. z wiersza M. Pawlikowskiej — Jasnorzewskiej „Nike”

Żywioły

dzień po dniu

kropla po kropli rozbijałeś

niepewności skałę

pojąc spękaną samotność

użyźniłeś nadzieję

rozlałeś się powodzią na wyschniętą duszę

w obumarłe pragnienia

trzęsieniem ziemi

wybuchami wulkanów

wydobyłeś z wnętrza

to co uśpione

ogniem ogrzewając skostniałe emocje

delikatnym wiatrem rozkołysałeś uczucia

huraganem uwolniłeś od lęków

i jak tornado porwałeś serce

prosto w miłość

ŻYWIOŁY

jakże były potrzebne

by żyć…

Sierpień polnych kwiatów

malwy fioletowe wpinałeś we włosy

porywając tańcem w gorące flamenco

maki chabry nawłoć wplatałeś wśród kłosy

do wianka letniego ukochaną ręką

pośród polnych kwiatów ja groszkiem pachnącym

zapachem mężczyzny przy którym wciąż lśniłam

pnącym wokół ciała zamkniętym w ramionach

bardziej różowiałam mocniej zieleniłam

naręcza bukietów z wieczorów sierpniowych

i słodycz maciejki w ostatnim kwitnieniu

oprószoną srebrem młodziutkiego nowiu

w prezencie dawałeś spełniając marzenia

w pocałunkach płatki czule rozchylałeś

otulając mgłami gwiaździstego tiulu

znowu do mnie -groszku pachnący- szeptałeś

mniszku mój lekarski żółtozłoty królu

Druga w nocy

Druga w nocy

zaglądam gwiazdom w oczy

z tęsknoty za tobą

jaką drogą mleczną idziesz do mnie?

spójrz… gwiazda z nieba spada

kochanie… już niedaleko

znów śmiejesz się ze mnie

że za dużo o tobie myślę

że przecież jesteś…

że biegam potargana

a miałam pisać

do ciebie

o nas

zastanawiasz się

czy zadzwonić bo już późno

bo prawie trzecia nad ranem

ale trzecia nad ranem

to idealna pora na to

byś w końcu powiedział mi

że kochasz…

już niedaleko…

tylko bądź ostrożny

i nie zgub drogi do mnie

i nie zgub drogi do nas

czekam…

Zwierciadło

Przeglądam się w nich z radością

Zanurzam w błękicie bez strachu że utonę

I świat pięknieje

I światło jaśnieje

I bije ode mnie blask

Nie przypuszczałam że zwierciadłem mojej duszy

staną się czyjeś oczy…

Szczęście

mojej córce

Na biało już kwitły majowe kasztany

gdy przyszło mi zdawać egzaminy z życia —

w końcu usłyszałam twój głos ukochany

czując pod mym sercem serca twego bicie

Radością majowe rozkwieciły łąki

i małym człowieczkiem rozpachniło wiosną

szczęście zamieszkało słodkim sokiem w pąkach

życie napisało historię miłosną

Dozgonna miłość

(strofa spenserowska)

Z początkiem wiosny uczuć wyznawanie,

w duszy roztapia niepewności chłody,

subtelność drżąca przyrzeka oddanie

serc pełnych wiary i nadzieją młodych.

Koniec darmowego fragmentu książki.

Zachęcamy do zakupu pełnej wersji.