Tomasz Kotliński

BIAŁE NOCE

© Tomasz Kotliński, 2026

Gdy pacjentka odbiera sobie życie, psycholog Piotr Sadowski odkrywa, że cisza po niej nie zostaje w gabinecie — zostaje w nim. W zasypanym śniegiem Wilczynie, gdzie zima jest długa, a ludzie milczą dłużej niż ona, Sadowski daje się wciągnąć w śledztwo, które nie chce się ułożyć w żadną logiczną całość. Każdy trop jest jak pęknięcie na lodzie. A pod lodem czeka prawda, która nie zamierza go oszczędzić…

ISBN 978-83-8440-836-0

Książka powstała w inteligentnym systemie wydawniczym Ridero

ROZDZIAŁ 0: PROLOG: CISZA POD LODEM

Poznań, 2 lata temu

Śmierć przyszła nocą, jak zawsze. Piotr Sadowski obudził się nie od dźwięku telefonu, lecz od ciszy, która poprzedzała jego dzwonienie. Była to cisza gęsta jak stygnący wosk, cisza, która osiadała na sercu niczym szron na liściach, gdy jesień przechodzi w zimę bez ostrzeżenia.

Telefon zadzwonił dopiero potem.

— Doktor Sadowski? — Głos matki Karoliny był jak szkło pękające pod naporem mrozu. — Karolina… ona… proszę przyjechać. Natychmiast.

Piotr nie zadał pytań. Wiedział, że istnieją chwile, gdy słowa są zbędne, gdy prawda objawia się w milczeniu między jednym oddechem a drugim. Ubrał się w ciemności, nie zapalając światła, jakby jasność mogła przedwcześnie objawiać to, co i tak już wiedział.

Poznań o trzeciej nad ranem był miastem duchów. Ulice świeciły pustką, latarnie rzucały blade kręgi światła na asfalt mokry od pierwszych jesiennych deszczów. Piotr jechał przez miasto jak przez sen, w którym każdy kolejny zakręt prowadził głębiej w ciemność, każdy kolejny kilometr oddalał go od człowieka, którym był jeszcze godzinę temu.

Mieszkanie Karoliny znajdowało się na trzecim piętrze kamienicy z początku XX wieku. Piotr wspinał się po schodach powoli, każdy stopień cięższy od poprzedniego, jakby grawitacja nagle zmieniła swoje prawa. Przy drzwiach czekała matka dziewczyny — kobieta o twarzy wydrążonej żalem, oczach czerwonych od płaczu, który już się skończył, pozostawiając jedynie suchą pustkę.

— W łazience — wyszeptała, nie podnosząc wzroku. — Nie mogę… nie mogę tam wejść ponownie.

Piotr skinął głową i przekroczył próg. Mieszkanie było małe, przytulne jeszcze wczoraj, dziś już naznaczone piętnem, które żadne sprzątanie nie było w stanie usunąć. Zapach śmierci nie był jeszcze wyraźny — to przyjdzie później. Teraz unosił się w powietrzu jedynie zapach strachu, samotności i końca.

Drzwi łazienki były uchylone. Piotr pchnął je delikatnie, jakby obawial się obudzić kogoś, kto już nigdy się nie obudzi.

Karolina leżała w wannie wypełnionej wodą, która zdążyła już ostygnąć. Miała na sobie białą koszulę nocną, która unosiła się wokół jej ciała jak skrzydła anioła, który zapomniał, jak się lata. Twarz miała spokojną, młodą, piękną — śmierć nie zdążyła jeszcze zostawić na niej swoich śladów. Tylko nadgarstki, zanurzone w wodzie, opowiadały prawdziwą historię.

Piotr uklęknął przy wannie i po raz pierwszy od lat poczuł, jak łzy same napływają mu do oczu. Nie płakał. Łzy po prostu były — jak deszcz, jak oddech, jak puls, który nagle stał się zbyt głośny w ciszy łazienki.

— Przepraszam — wyszeptał do dziewczyny, która już go nie słyszała. — Przepraszam, Karolino.

Pamięć przeniosła go z powrotem o tydzień. Ostatnia sesja. Karolina siedziała naprzeciwko niego w jego gabinecie, bawiąc się długimi, jasnymi włosami. Mówiła o uniwersytecie, o trudnościach z koncentracją, o snach, które nie dawały jej spokoju. Piotr słuchał, notował, analizował. Profesjonalnie. Chłodno. Nie dostrzegł.

— Czasami myślę, że byłoby łatwiej po prostu… odpuścić — powiedziała wtedy, a on zinterpretował to jako zmęczenie, nie jako wołanie o pomoc.

— Wszyscy czasami tak myślimy — odpowiedział, nie podnosząc wzroku znad notatek. — To naturalne.

Naturalne. Jak bardzo się mylił.

Teraz, klęcząc przy wannie, Piotr zdał sobie sprawę, że był ślepcem prowadzącym ślepca. Psycholog, który nie potrafił odczytać najważniejszych sygnałów. Profiler, który przegapił najważniejszy profil — profil rozpaczy.

Na szafce w łazience leżał pamiętnik Karoliny. Cienki, w różowej okładce, jak z czasów, gdy była jeszcze dzieckiem. Piotr sięgnął po niego drżącymi rękami. Kartki były wypełnione delikatnym, dziewczęcym pismem.

„15 października. Byłam dziś u doktora Sadowskiego. Próbowałam mu powiedzieć, ale nie potrafię. Jak można powiedzieć komuś, że śmierć wydaje się jedyną ucieczką? Jak można wyjaśnić, że każdy dzień to walka, której już nie chcę prowadzić?”

Piotr przewracał kolejne strony, każda następna była jak cios w serce.

„20 października. Znowu te sny. Śnię, że tonę, ale woda jest ciepła i przyjazna. Budzę się z żalem. Dr Sadowski mówi, że to symboliczne. Nie wie, że to proroctwo.”

„22 października. Ostatnia wizyta. Patrzyłam na niego i widziałam dobrego człowieka, który próbuje pomóc. Ale niektórych rzeczy nie da się naprawić. Niektóre dusze są po prostu zbyt zmęczone.”

Pamiętnik wyślizgnął się z rąk Piotra i upadł na podłogę z cichym stukotem, który w ciszy łazienki zabrzmiał jak wystrzał. Piotr patrzył na Karolinę — na dziewczynę, którą nie umiał uratować, na pacjentkę, której sygnały przegapił, na człowieka, który odszedł, bo nikt nie potrafił go zatrzymać.

Cisza. Tylko cisza i zimno, które sączyło się przez uchylone okno.

Kiedy w końcu wyszedł z mieszkania, świt już się zaczynał. Poznań budził się powoli, ludzie spieszyli do pracy, życie toczyło się dalej, obojętne na to, że jedna z jego część właśnie się skończyła. Piotr jechał przez miasto, które nagle stało się obce, przez ulice, które prowadziły donikąd.

W swoim gabinecie zasiadł przy biurku i patrzył na swoje dyplomy wiszące na ścianie. Magister psychologii. Doktor nauk humanistycznych. Certyfikat profilera kryminalnego. Papierowe dowody kompetencji, które okazały się bezwartościowe w najważniejszym momencie.

Na biurku leżały akta innych pacjentów. Ludzie, którzy mu zaufali. Ludzie, którzy liczyli na to, że potrafi ich zrozumieć, pomóc, uratować. Piotr patrzył na te teczki i widział w każdej z nich potencjalną porażkę, kolejną Karolinę, którą może przegapić.

Wstał i podszedł do okna. Poznań rozciągał się przed nim w porannym świetle — miasto pełne życia, nadziei, ale też rozpaczy, której nie potrafił dostrzec. Gdzieś tam, w tych ulicach, ktoś inny może właśnie podejmował decyzję, której Piotr nie będzie umiał powstrzymać.

Telefon na biurku zadzwonił. Pewnie pacjent, który chciał umówić wizytę. Lub policja z prośbą o pomoc w kolejnej sprawie. Świat, który wymagał od niego odpowiedzi, których nie miał.

Piotr nie odebrał. Zamiast tego sięgnął po kartkę papieru i napisał krótki list rezygnacyjny. Słowa przychodziły z trudem, każde następne cięższe od poprzedniego. Kiedy skończył, złożył kartkę na pół i położył na środku biurka.

Wziął płaszcz i wyszedł, nie oglądając się za siebie. Za nim pozostał gabinet pełen niedokończonych historii, nieopowiedzanych prawd i pytań, na które nie znał odpowiedzi. Przed nim rozciągała się droga, która prowadziła daleko od Poznania, od wspomnień, od winy, która osiadła na jego sercu jak śnieg, który już nigdy nie roztaje.

Ale czy można uciec przed samym sobą? Czy istnieje miejsce na ziemi, gdzie nie dosięgają nas duchy naszych porażek?

Piotr nie znał odpowiedzi na te pytania. Wiedział tylko, że musi spróbować.

ROZDZIAŁ 1: PENSJONAT

Śnieg padał od czterech dni, cichy i nieustępliwy, jakby zima postanowiła zatrzeć granice między ziemią a niebem. Piotr Sadowski stał przy oknie kuchni, trzymając w dłoniach kubek z kawą, którą zaparzył godzinę temu i nie wypił. Była już letnia, gorzka. Nie miało to znaczenia.

Pensjonat „Pod Sosnami” skrzypiał pod ciężarem lodu. Stare drewno pracowało w mrozie — westchnienia, jęki, szepty w ścianach. Piotr nauczył się rozróżniać te dźwięki: które należały do budynku, a które do ludzi próbujących się w nim ukryć. Bo wszyscy tu przybyli, żeby się ukryć. Przed sobą. Przed innymi. Przed czymś.

Tak jak on.

Przez oszronione szyby widział dom Jurewiczów po drugiej stronie zamarzniętego jeziora. Dwupiętrowy, z czerwonej cegły, zbyt duży jak na tę dziurę. Zbyt nowy. Tomasz Jurewicz postawił go pięć lat temu, kiedy wrócił z Warszawy z pieniędzmi i planami przekształcenia Wilczyna w kurort. Plany spaliły na panewce, ale dom został — pomnik próżności w krajobrazie pokornych drewnianych chat.

Piotr pociągnął łyk zimnej kawy. Gorzka masa zebrała się na języku. Połknął.

W domu Jurewiczów świeciło się światło na parterze. Kuchnia, pomyślał. Zawsze kuchnia o tej porze. Szósta rano, świat jeszcze śpiący pod puchem śniegu, a ona już tam była.

Julia.

Zobaczył jej sylwetkę — cień poruszający się za firanką. Dziewczyna. Dziewiętnaście lat, twarz jak z obrazu prerafaelitów, oczy starsze niż powinny. Widywał ją czasem w wiosce, zawsze sama, zawsze z książką pod pachą. Unikała ludzi. Rozpoznawał w niej rodzaj samotności, który znał zbyt dobrze.

— Już wstałeś.

Głos za jego plecami sprawił, że kubek drgnął w jego dłoni. Kawa ochlapała brzeg. Piotr nie odwrócił się.

— Nie spałem — powiedział.

Kroki na wyświechtanym linoleum. Zapach tanich perfum i papierosowego dymu, który wsiąkł w ubrania i nie chciał wyjść.

— Ja też nie mogę spać — ciągnęła Grażyna, właścicielka pensjonatu. Kobieta po sześćdziesiątce, z twarzą pooraną przez lata jak pole przez pług. — Wilgotność w pokoju siedem. Znowu. Trzeba będzie kogoś sprowadzić.

Piotr milczał. Wiedział, że nie sprowadzi nikogo. Grażyna mówiła o naprawach od trzech miesięcy — od kiedy tu przyjechał, wynajął pokój na piętrze, pokój z widokiem na jezioro, i przestał odpowiadać na telefony.

— Kawy? — spytała.

— Mam.

— To zimne.

— Wiem.

Cisza rozlała się między nimi, gęsta jak smoła. Piotr czuł jej wzrok na swoim karku. Grażyna była ciekawska, ale nie bezczelna. Jeszcze nie zadała pytania, na które wszyscy tu czekali: Dlaczego tu jesteś?

— Podobno będzie odwilż — powiedziała w końcu. — Meteorolodzy mówią, że w przyszłym tygodniu.

— Meteorolodzy kłamią.

Parsknęła śmiechem — krótkim, suchym, pozbawionym radości.

— No, może i tak.

Odeszła, pozostawiając za sobą smugę papierosowego dymu i niewypowiedzianych pytań. Piotr usłyszał, jak włącza ekspres w kącie kuchni, jak otwiera szafkę, jak sypie cukier do kubka — trzy łyżeczki, zawsze trzy.

Dom Jurewiczów znów przyciągnął jego wzrok. Światło w kuchni zgasło. Julia wyszła — zobaczył ją przez frontowe drzwi, szczupłą postać w granatowej kurtce, z plecakiem na ramieniu. Szkoła? Nie, szkoła dopiero za dwie godziny. Biblioteka, może. Albo po prostu ucieczka.

Wszyscy uciekamy, pomyślał.

Odłożył kubek na blat. Porcelana stuknęła o drewno — odgłos ostry, ostateczny w porannej ciszy.

— Pan Sadowski?

Odwrócił się. W drzwiach kuchni stała młoda para z pokoju cztery. Miesiąc miodowy, zgadywał, choć nie nosili obrączek. Ona miała twarz bladą ze zmęczenia, on — oczy człowieka, który nie śpi z powodów innych niż miłość.

— Tak? — Piotr starał się, żeby głos brzmiał neutralnie.

— Przepraszamy, że przeszkadzamy. — Kobieta uśmiechnęła się niepewnie. — Zastanawialiśmy się… czy jest może jakieś miejsce w okolicy, gdzie można… no wie pan, zjeść śniadanie? Coś innego niż…

Nie dokończyła, ale Piotr rozumiał. Grażyna serwowała te same bułki i żółty ser od lat.

— W Wilczynie jest gospoda — powiedział. — Dwadzieścia minut pieszo wzdłuż drogi.

— W taki śnieg?

Wzruszył ramionami.

Para wymieniła spojrzenia — rozmowa bez słów, którą prowadzą tylko ludzie naprawdę się znający.

— Dziękujemy — mruknął mężczyzna i cofnęli się.

Piotr wrócił do okna. Julia zniknęła, połknięta przez białość. Śnieg padał dalej, niezmordowany, zasypując ślady, które zostawiła.

Tak jak zasypywał wszystkie ślady.

Tak jak powinien.

Zmierzch nad Wilczynem przychodził jak wyrok — szybko i bezlitośnie. Piotr stał przy oknie swojego pokoju, obserwując jak dzień wycofuje się za horyzont, zostawiając po sobie tylko blade smugi fioletu na niebie. Temperatura spadała z każdą minutą. Czuł to nawet przez szybę — zimno promieniujące z jeziora, wdzierające się w szpary między ramami, osadzające się na parapecie jak niewidzialny szron.

Lornetka ciążyła w jego dłoni. Kupił ją w Warszawie, lata temu, do obserwacji ptaków — tak przynajmniej tłumaczył sobie wtedy. Teraz wiedział lepiej. Zawsze chodziło o ludzi. O to, co robią, gdy myślą, że nikt nie patrzy.

Przez szkła Zeissa dom Jurewiczów wyłaniał się ostro, niemal namacalnie. Okna jak podświetlone ekrany w ciemności. Salon na parterze, dużo szkła, widok na jezioro. Piotr dostrzegł ruch — sylwetka mężczyzny, szeroka, dominująca. Tomasz Jurewicz. Nawet z tej odległości emanował agresją, sposobem poruszania się, zajmowania przestrzeni.

Piotr wyregulował ostrość. Detale wypełzły z mroku.

Tomasz gestykulował gwałtownie, ramiona szerokie, palec wskazujący wymierzony jak broń. Jego twarz — nawet przez lornetkę Piotr widział napięcie szczęki, żyły na szyi. Mówił coś, usta poruszały się szybko, bezlitośnie.

Anna stała naprzeciwko, mniejsza, jakby kurczyła się z każdą sekundą. Jej ręce uniesione defensywnie, dłonie otwarte. Cofała się. Krok, drugi. Plecy niemal przy ścianie.

Piotr znał tę choreografię. Widział ją setki razy — w aktach, na nagraniach, w salach przesłuchań. Taniec dominacji i podporządkowania. Stary jak ludzkość.

Przemoc domowa, pomyślał mechanicznie, etykieta wypływająca z lat praktyki. Ale zaraz potem — coś innego. Niepokój. Znajomy ucisk w żołądku.

Tomasz zrobił krok do przodu. Anna nie miała już dokąd się cofnąć.

I wtedy pojawiła się Julia.

Dziewczyna weszła do kadru od strony kuchni, ciemne włosy związane w kucyk, w dżinsach i szarej bluzie. Młoda, dziewiętnastoletnia, ale w sposobie, w jaki stanęła między rodzicami — coś starego, wyuczonego. Piotr widział to natychmiast: ona już to robiła. Wiele razy.

Julia powiedziała coś do ojca. Jej twarz — spokojna, kontrolowana. Za spokojna jak na dziewiętnastolatkę. Tomasz odwrócił się do niej, gniew przekierowany na nowy cel. Jego usta poruszały się szybciej, ostrzej.

Anna wykorzystała moment. Wycofała się, znikła gdzieś w głębi domu.

Piotr obserwował Julię — jak przyjmuje słowa ojca, jak jej ramiona napinają się minimalnie, jak broda unosi się o milimetr. Opór. Cichy, stonowany, ale obecny.

Tomasz machnął ręką — gest odrzucenia, pogardy — i odwrócił się, zostawiając córkę samą w salonie. Zniknął w cieniu korytarza.

Julia została. Stała nieruchomo przez długą chwilę, a potem jej ramiona opadły. Podniosła rękę do twarzy — może ocierała łzy, może tylko zmęczenie — i wtedy, przypadkiem czy nie, spojrzała w stronę okna.

Piotr cofnął się instynktownie, chociaż wiedział, że z tej odległości, w ciemności, nie mogła go zobaczyć. Ale przez sekundę, zanim opuścił lornetkę, jego oczy spotkały się z jej oczami przez zimną przestrzeń między domami.

Odłożył lornetkę na parapet. Ręce lekko drżały.

Cisza w pokoju była absolutna. Tylko ciche tykanie grzejnika i własny oddech. Za oknem jezioro leżało czarne i nieruchome, lód trzymający wodę w bezruchu. Wszystko zamrożone. Wszystko czekające.

Piotr odwrócił się od okna, ale obraz został — wypalony na siatkówkach, zapisany w neuronach. Anna cofająca się. Julia interweniująca. Tomasz dominujący.

Trójkąt przemocy.

Znał statystyki. Wiedział, jak takie sytuacje się kończą. W większości przypadków — niczym. Ciągną się latami, dziesiątkami lat. Ludzie przyzwyczajają się do piekła, gdy jest jedynym domem, jaki znają.

Ale czasem — czasem coś pęka.

I wtedy ktoś umiera.

Podszedł do biurka, otworzył laptop. Blask ekranu rozjaśnił pokój niebieskim światłem. Zaczął pisać notatkę — data, godzina, obserwacje. Stary nawyk z czasów profilera.

Ale dlaczego? Dlaczego to robi?

Nie potrafił odpowiedzieć. Nie jeszcze.

Zamknął laptop i położył się na łóżku, wpatrując się w sufit.

Za oknem noc zagęszczała się jak smoła.

Noc nie przynosiła ulgi. Nigdy nie przynosiła.

Piotr leżał w ciemności, wsłuchany w ciszę tak gęstą, że zdawała się mieć wagę. Przygniatała go do materaca, wypełniała płuca, osiadała na powiekach. W Poznaniu nigdy nie było tak cicho. Tam zawsze coś brzęczało, warczało, żyło — tramwaje na Głogowskiej, pijackie głosy pod blokiem, syreny karetek pędzących do szpitala. Tutaj cisza miała jakość niemal fizyczną, jak woda, w której tonął.

Zegar w salonie wybił drugą. Metaliczny dźwięk przebił mrok, zawisł w powietrzu, rozpłynął się.

Karolina.

Jej imię pojawiło się bez zaproszenia, jak zawsze. Piotr zacisnął powieki, jakby to mogło cokolwiek zmienić. Nie mogło. Widział ją teraz tak wyraźnie, jakby leżała obok — ciemne włosy rozsypane na poduszce, dłoń wyciągnięta w jego stronę, palce lekko zgięte, jakby zamarła w geście sięgania. Zawsze sięgała. On nigdy nie zdążył złapać.

Odwrócił się na bok. Pościel pachniała świeżością, może lawendą — cokolwiek gospodyni dodawała do prania. Zapach był przyjemny, obcy, niewłaściwy. Wszystko tutaj było niewłaściwe.

„Wyjedziesz, to uciekniesz” — powiedziała mu Magda podczas ostatniej sesji. Jego terapeutka miała ten irytujący zwyczaj mówienia prawdy w chwilach, gdy najmniej chciał jej słuchać. „Geograficzna zmiana nie leczy traumy, Piotrze. Ona jedzie z tobą”.

Miała rację. Trauma jechała z nim, siedziała teraz na krawędzi łóżka, oddychała jego oddechem, patrzyła jego oczami w sufit.

Za oknem las szumiał cicho, monotonnie. Dźwięk przypominał morze, choć Piotr wiedział, że to tylko wiatr przesuwający się przez sosny. Próbował skupić się na tym szumie, policzyć oddechy — stara technika, którą sam uczył pacjentów. Wdech na cztery, zatrzymaj na siedem, wydech na osiem. Ciało powinno się rozluźnić, umysł wyciszyć.

Nie działało. Nigdy nie działało, gdy liczył własne oddechy.

Pamięć była bezlitosna. Zawsze przychodziła nocami, w tych godzinach między snem a czuwaniem, gdy umysł tracił kontrolę nad tym, co przepuszcza, a co blokuje. Widział teraz tamten pokój — ściany w kolorze zgniłej zieleni, fluorescencyjne światło, twarz Damiana Kowalczyka po drugiej stronie stołu. Chłopak miał dwadzieścia dwa lata, blade niebieskie oczy, spokojny głos.

„Ona krzyczała?” — zapytał Piotr.

„Na początku”.

„Jak długo?”

„Nie wiem. Może godzinę. Może dwie”.

Głos Damiana był pozbawiony emocji, jakby opowiadał o wymianie opon w samochodzie. To właśnie wtedy Piotr powinien był przerwać. Powinien był wstać, wyjść, powiedzieć, że potrzebuje przerwy. Nie wstał. Słuchał dalej, zadawał kolejne pytania, schodził coraz głębiej w umysł, w którym nie powinien był się znaleźć.

A potem wrócił do domu i znalazł Karolinę w łazience.

Piotr usiadł gwałtownie, czując, jak serce wali mu w żebrach. Pot kleił mu koszulkę do pleców, mimo że w pokoju było chłodno. Sięgnął po szklankę wody na nocnym stoliku — ciepła, nieświeża, ale mokra. Wypił jednym haustem.

Telefon na stoliku pokazywał 2:47. Za oknem wciąż panowała nieprzenikniona ciemność. Tutaj, z dala od miejskich świateł, noc była absolutna. Piotr wyobraził sobie jutro — kolejny dzień w tym wynajętym domu, kolejne godziny wypełnione niczym. Może pójdzie nad jezioro. Może pojedzie do miasteczka po zakupy. Może przeczyta kolejny rozdział książki, którą przywiózł i do której nie potrafi się zmobilizować.

Jutro będzie taki sam dzień jak dzisiaj, pomyślał. I pojutrze też. I wszystkie następne.

Ironia sytuacji nie umknęła mu — psycholog, który latami uczył innych, jak radzić sobie z traumą, sam nie potrafił stanąć na nogi. Terapeuta bez narzędzi. Profiler, który zgubił się we własnym umyśle.

Położył się z powrotem, patrząc w sufit. Cisza wróciła, ciężka i lepka.

Sen nie nadchodził. Wiedział, że nie nadejdzie.

ROZDZIAŁ 2: ZNALEZISKO

Mróz miał kolor. Piotr wiedział to teraz z całkowitą pewnością — był biały, ale nie śnieżna biel, raczej ta z kości, z martwych palców. Powietrze kłuło płuca jak drobne szpilki lodu, a każdy oddech zamieniał się w obłoczek pary, który natychmiast zamierał w bezruchu.

Parking przed ośrodkiem był pusty. Prawie pusty.

Samochód stał pod starą brzozą, czarny Mercedes, którego Piotr widział już wcześniej — wieczorem, gdy Tomasz Jurewicz przejeżdżał przez główną aleję z warkotem silnika, który brzmiał jak prowokacja w zimowej ciszy. Teraz silnik też pracował, niski pomruk w martwej scenerii, ale było w tym dźwięku coś niewłaściwego. Coś końcowego.

Okna zaparowane. Całkowicie białe od środka.

Piotr zatrzymał się w pół kroku. Jego instynkt — ten stary, policyjny, który myślał, że już umarł — zaczął się budzić jak zwierzę po zimowej hibernacji. Wolno. Boleśnie.

Podszedł bliżej.

Śnieg chrzęścił pod butami, głośno, obscenicznie głośno. Świat wokół był cichy jak wnętrze trumny. Żadnych ptaków. Żadnych głosów. Tylko ten silnik, mruczący swoją monotonną pieśń śmierci.

Dotknął maski. Ciepła. Jak skóra z gorączką.

Powinien odejść. Powinien zawrócić i wrócić do pokoju, do swojej ucieczki, do swojego milczenia. Ale jego dłoń już sięgała do klamki, palce w rękawiczce już chwytały metal.

Otworzył drzwi.

Zapach uderzył go jak pięść. Spaliny, ciężkie, mdłe, nasycone śmiercią. I coś jeszcze — słodkawy odór, który znał, który pamiętał z tamtych miejsc, z tamtych scen, które przysięgał sobie zapomnieć. Woniał go trzewia, krew, odchody — to, co ciało robi, gdy przestaje być człowiekiem.

Tomasz Jurewicz siedział za kierownicą, głowa odrzucona do tyłu, usta lekko rozchylone. Oczy otwarte, ale niewidzące, pokryte już tym mlecznym nalotem, który przychodzi, gdy życie ucieka zbyt szybko, by zdążyć zamknąć powieki. Skóra miała kolor wosku.

Piotr nie oddychał. Nie mógł. Nie chciał wpuszczać tego powietrza do płuc.

Jego umysł pracował automatycznie, katalogując szczegóły: pozycja ciała — naturalna, rozluźniona; dłonie na kolanach — żadnych śladów walki; ubranie — niezmięte. Wąż od rury wydechowej, czerwony, niedbale wepchnięty przez szparę w tylnym oknie. Profesjonalnie nieprofesjonalny. Albo odwrotnie.

To miało wyglądać jak samobójstwo.

Ale Piotr widział samobójstwa. Widział ich dziesiątki. I to nie było samobójstwo.

Coś w ułożeniu węża. Coś w wyrazie twarzy Jurewicza — nie było tam rozpaczy, tylko zaskoczenie. Jak u kogoś, kto zasnął w jednym świecie, a obudził się w zupełnie innym. Albo wcale się nie obudził.

Cofnął się. Drzwi zatrzasnęły z cichym kliknięciem.

Cisza wróciła, ale była teraz inna. Gęstsza. Pełna oczekiwania.

Piotr odwrócił się i dopiero wtedy ją zobaczył — sylwetkę w oknie na pierwszym piętrze, nieruchomą jak portret. Julia. Patrzyła prosto na niego, jej twarz biała jak papier, oczy jak dwie czarne dziury.

Patrzyła. I wiedziała, że on wie.

To nie był koniec jego ucieczki.

To był początek czegoś znacznie gorszego.

Telefon ważył w dłoni jak kawałek lodu. Piotr stał w ciemności korytarza, słuchając mechanicznego głosu operatorki 112, który pytał o adres, charakter zdarzenia, czy ofiara oddycha. Słowa wychodziły z jego ust automatycznie, wypracowane lata temu, gdy jeszcze potrafił patrzeć na śmierć bez tego paraliżującego chłodu w żołądku.

— Wilczyn, ulica Leśna siedem. Mężczyzna, około czterdziestu pięciu lat. Nie żyje. Rana kłuta klatki piersiowej.

Cisza po drugiej stronie trwała sekundę za długo.

— Pan jest lekarzem?

— Byłem profilerem.

Słowo zawisło między nimi jak wyrok. Operatorka odchrząknęła, ton jej głosu stwardniał.

— Patrol jedzie. Proszę nie dotykać niczego.

Piotr rozłączył się i oparł czołem o zimną ścianę. Tapeta pachniała stęchlizną i czymś słodkawym — może wanilią z płynących ze świec w salonie. Za drzwiami Julia płakała bezgłośnie, skulona przy ciele ojca, które już zaczynało sztywnieć. Anna stała nieruchomo, patrząc w okno, w tę białą nicość za szybą.

Wrócił do salonu. Światło jarzeniówki w kuchni rzucało na podłogę ostry prostokąt, w którym widać było każdy detal: wzór parkietu, ciemną plamę krwi rozlaną w nierównym kręgu, dłoń Tomasza Jurewicza z palcami wykrzywionymi w ostatnim skurczu.

Piotr przyklęknął metr od ciała, nie dotykając niczego. Profiler w nim budził się niechętnie, jak stary pies wyrwany ze snu. Krew — świeża, jeszcze lepka. Rana pojedyncza, precyzyjna, między czwartym a piątym żebrem. Ktoś wiedział, co robi. Albo miał cholernie dużo szczęścia.

Nóż leżał pół metra dalej. Kuchenny, z drewnianą rękojeścią. Żadnych śladów walki — krzesła stały równo, na stole nietkniętą kolacja stygła pod folią. Tomasz upadł tam, gdzie został ugodzony. Szybko, niespodziewanie.

— Ile czasu? — spytał cicho, nie patrząc na Annę.

— Co?

— Ile czasu od… od tego?

Usłyszał, jak przełyka ślinę.

— Nie wiem. Może dziesięć minut. Może piętnaście.

Zbyt długo jak na świadka. Zbyt krótko jak na szok.

Reflektory policyjnego radiowozu rozświetliły okna pół godziny później, zamieniając białą noc w pulsujący niebieski koszmar. Piotr wstał z krzesła przy oknie, czując jak kolana mu drętwiały. Silnik zgasł. Drzwi trzasnęły. Kroki na schodach — pewne, miarowe.

Otworzył, zanim zdążyli zapukać.

Ewa Witecka miała dokładnie taki wyraz twarzy, jaki pamiętał — kamień oszlifowany latami pracy w wydziale kryminalnym. Ale oczy, te ciemne oczy, rozszerzyły się na ułamek sekundy, gdy go rozpoznała.

— Sadowski?

Jej głos był niższy, niż zapamiętał. Szorstki od papierosów i zim spędzonych na mazurskich komisariatach.

— Witecka.

Stała w drzwiach w granatowej kurtce z policyjnym logo, śnieg topniał na jej ramionach. Za nią widział młodego technika z walizką, bladego jak ściana.

— Co ty tu, do cholery, robisz? — Pytanie zabrzmiało jak oskarżenie.

— Wynajmuję pokój. — Wskazał głową w głąb domu. — Oni też tu mieszkają.

Ewa zmrużyła oczy. Znał to spojrzenie — analizowała, katalogowała, szukała niespójności.

— Oni to kto?

— Anna Jurewicz. Właścicielka. I jej córka.

— A ofiara?

— Mąż pani Jurewicz.

Coś przesunęło się po jej twarzy — cień podejrzenia, może rozczarowania.

— Więc znowu jesteś na miejscu zbrodni. — Nie było w tym pytania.

— Nie szukałem tego.

— Nigdy nie szukałeś. — Weszła do środka, otrzepując śnieg z butów. — A jakoś zawsze było.

Zapach jej perfum — coś ziołowego, rozmaryn może — zmieszał się z wonią krwi i strachu. Piotr cofnął się, robiąc jej miejsce. Technik przeszedł obok nich, trzymając walizkę jak tarczę.

— Gdzie ciało?

— Salon. Prosto.

Ewa ruszyła korytarzem, ale zatrzymała się po dwóch krokach.

— Dotykałeś czegoś?

— Nie.

— Przesunąłeś coś?

— Nie.

— Rozmawiałeś z nimi?

— Minimalnie.

Odwróciła się, patrząc mu prosto w oczy. W jarzeniowym świetle jej twarz wyglądała na wykutą z granitu.

— Będę musiała przesłuchać cię jako pierwszego. Wiesz o tym, prawda?

— Wiem.

— I wiesz, że jeśli cokolwiek ukrywasz…

— Nie ukrywam.

Skłamał. Ukrywał zawsze. Przed Ewą, przed sobą, przed całym światem. Ukrywał, dlaczego uciekł z Poznania, dlaczego przestał być profilerem, dlaczego jego ręce drżały, gdy patrzył na krew.

Ewa skinęła głową, ale nie uwierzyła. Widział to w napięciu jej szczęki, w sposobie, w jaki zacisnęła palce na latarce.

— Zostań tutaj. Nie ruszaj się.

Została go w korytarzu jak podejrzanego. Bo nim był — oni wszyscy byli. W tej białej nocy, w tym domu pełnym tajemnic, każdy był winny, dopóki nie udowodniono inaczej.

A Piotr znał tę grę. Kiedyś ją prowadził.

Pokój przesłuchań pachniał wilgocią i metalem, jakby ściany pocił się strach wszystkich, którzy przez nie przewinęli. Piotr siedział przy stole z laminatu, który kiedyś próbował udawać drewno, a teraz był tylko bladą karykaturą czegoś żywego. Tak jak on sam — pomyślał, zanim zdążył to powstrzymać.

Ewa Witecka stała przy oknie, odwrócona plecami, sylwetka zarysowana na tle śnieżnej bieli za szybą. Nie patrzyła na niego, ale Piotr czuł jej uwagę jak dotyk na karku. Policjantka miała w sobie coś z drapieżnika — cierpliwość, która była tylko odwleczonym atakiem.

— Dlaczego obserwowałeś dom Jurewiczów? — Jej głos był spokojny, niemal obojętny, ale w tym spokoju kryło się oskarżenie.

Piotr splótł dłonie na stole. Palce miał zimne, choć w pomieszczeniu było duszno od grzejnika warczącego pod oknem.

— Nie obserwowałem — powiedział. — Mieszkam naprzeciwko. Trudno nie widzieć.

— Nie widzieć to jedno. — Ewa odwróciła się, oparła biodra o parapet. Światło z okna tworzyło wokół niej aureolę, uniemożliwiając odczytanie wyrazu twarzy. Celowy zabieg, zauważył. — Pani Kowalska zeznała, że stał pan pod ich domem. Dwukrotnie. Że patrzył pan w okna.

Wspomnienie starej baby z psem, która przyglądała mu się spod oka tamtego wieczoru, gdy wracał ze spaceru. Jak mogła wiedzieć, na co patrzy? Jak mogła rozróżnić zwykłe roztargnienie od czegoś gorszego?

— Jestem psychologiem — odparł, i słowa zabrzmiały w jego ustach jak przyznanie się do winy. — Zawodowa deformacja. Ludzie mnie interesują.

Ewa przechyliła głowę. Gest był niewielki, ale pełen znaczenia.

— To podejrzane, nie uważa pan?

— Co dokładnie?

— Że psycholog, który rzekomo przyjechał tu odpocząć od ludzi, akurat interesuje się rodziną, w której dochodzi do morderstwa.

Rzekomo. Słowo zawisło między nimi jak ostrze.

Piotr poczuł znajome ciążenie w piersi, to samo, które towarzyszyło mu podczas każdego przesłuchania w Warszawie. Wiedza, że każde słowo może być bronią, każda cisza — przyznaniem. Tyle że wtedy to on zadawał pytania. Siedział po właściwej stronie stołu.

— Nie wiedziałem, że dojdzie do morderstwa — powiedział powoli. — Nikt nie wiedział.

— Ale coś pan widział. — Ewa zrobiła krok w jego stronę, i nagle światło przestało ją chronić. Miała twarz zmęczonej kobiety, która widziała za dużo i ufała za mało. — Inaczej by pan nie patrzył.

Okno było uchylone — ledwie, szczelina nie szersza niż palec — ale zimno wślizgiwało się do środka jak coś żywego. Piotr poczuł je na skórze, pod kołnierzykiem. Przypomniał sobie tamten wieczór, trzy dni temu. Światło w oknach domu Jurewiczów. Sylwetki za firankami. Nagły ruch — ktoś podniósł rękę, ktoś cofnął się. Kłótnia? Może. A może tylko zwykła, domowa choreografia.

— Widziałem rodzinę — powiedział w końcu. — Nic więcej.

— Rodzinę. — Ewa usiadła naprzeciwko niego, założyła ręce na piersi. — Co pan w nich widział, doktorze Sadowski? Profesjonalnie.

Pułapka była zbyt oczywista, by w nią wpaść, i zbyt precyzyjna, by ją zignorować.

— Napięcie — przyznał. — Ale każda rodzina jest napięta. To nie czyni nikogo mordercą.

— A co czyni?

Pytanie zawisło w powietrzu. Piotr wiedział, że powinna paść odpowiedź, ale ta, którą znał, była zbyt ciężka. Zbyt osobista. W Warszawie nauczył się, że ludzi nie czyni mordercami pojedyncza decyzja. To seria małych ustępstw, drobnych zdrad samego siebie, aż w końcu linia między tym, kim jesteś, a tym, czym możesz się stać, zaciera się jak ślady na śniegu.

— Nie wiem — skłamał. — Przestałem to rozumieć.

Ewa patrzyła na niego długo, a w jej oczach Piotr zobaczył coś, czego nie spodziewał się zobaczyć — nie podejrzenie, ale rozpoznanie. Jakby ona też znała ciężar pytań bez odpowiedzi.

— Dobrze — powiedziała w końcu, podnosząc się. — Ale nie wyjeżdża pan z Wilczyna. Będę miała jeszcze pytania.

Nie była to prośba.

Piotr wrócił do ciepła jak nurek wynurzający się z głębiny — zbyt szybko, z płucami pełnymi niewłaściwego powietrza. Drzwi zamknęły się za nim z cichym kliknięciem, odcinając go od nocy, ale zimno zostało, wplątane w jego ubranie, w włosy, w skórę. Stryj Henryk skinął głową z fotela przy kominku, gestem starszego mężczyzny, który już wszystko widział i nic go nie zaskakuje.

Salon wyglądał tak samo jak pół godziny temu — te same twarze, ten sam półmrok — ale Piotr widział go teraz inaczej. Jakby ktoś przesunął dekoracje o kilka centymetrów w lewo i wszystko było niemal właściwe, tylko niemal.

— Podobno znalazł się w stodole. — Głos pani Kamińskiej z apteki, cichy jak szmer paciorków różańca. — Powiesił się. Sama myśl…

— Tomasz zawsze był… niestabilny. — To pan Wroński, emerytowany nauczyciel. Dobierał słowa ostrożnie, jak ktoś, kto wie, że każde zostanie zapamiętane.

Piotr nalał sobie kawy z termosu na kredensie. Porcelana stuknęła głośniej, niż zamierzał. Kilka osób spojrzało w jego stronę, potem szybko odwróciło wzrok.

Niestabilny. Słowo jak plaster na ropiejącą ranę.

— Pani Anna to dobra kobieta. — Starsza pani w ciemnej chustce, sąsiadka pewnie. — Tyle wycierpiała z tym człowiekiem. Teraz przynajmniej będzie miała spokój.

Spokój. Takie proste, takie ostateczne.

Piotr pił kawę i słuchał. To była umiejętność, której nauczył się dawno temu, zanim wszystko się posypało: jak być obecnym, nie będąc widocznym. Jak słuchać przestrzeni między słowami.

— Julia jest taka młoda. — Kolejny głos, kobiecy, współczujący. — Co za tragedia, stracić ojca w taki sposób.

— Lepiej stracić takiego ojca, niż mieć go dalej — mruknął ktoś z tyłu pokoju.

Cisza. Gęsta jak dym.

Piotr obserwował ich twarze w migotliwym świetle kominka. Każda twarz to mapa, każda linia wyryta przez konkretne emocje. Tu — ulga zamiast smutku. Tam — ciekawość zamiast współczucia. A w kącie, przy oknie, kobieta z wąskimi ustami patrzyła w śnieg z wyrazem, którego nie umiał nazwać.

Samobójstwo? — pomyślał, obracając kubek w dłoniach. Porcelana była ciepła, ale jego palce pozostały zimne. — Nie jestem pewien.

To przyszło nagle, jak wspomnienie starego snu. Nie logika, nie dowód — tylko instynkt, coś pod skórą. Ciało na sniegu, ten dziwny kąt szyi, sposób, w jaki ręce leżały zbyt blisko boków. Szczegóły, których nie powinien był zauważyć. Szczegóły, których nie mógł nie zauważyć.

Coś tu nie gra.

— Pan jest tym psychologiem z Warszawy, prawda? — Stryj Henryk stał teraz obok niego, pojawił się bezszeleśnie jak cień. — Przyjechał pan w odwiedziny?

— Potrzebowałem ciszy.

— Ciszę ma pan teraz. — Stary mężczyzna uśmiechnął się bez radości. — Tyle ciszy, ile tylko pan chce. Wilczyn to dobre miejsce na milczenie.

Przez okno Piotr widział dom Jurewiczów po drugiej stronie ulicy. Światło w oknach, sylwetki za zasłonami. Życie toczyło się dalej, jak zawsze, jak musi.

Ale w stodole, w śniegu, w kącie martwej szyi — tam było coś, co nie pasowało.

Dopił kawę. Gorzka, zimna już.

— Znał pan rodzinę Jurewiczów? — zapytał cicho.

Henryk spojrzał na niego długo, badawczo.

— W Wilczynie wszyscy znają wszystkich — powiedział w końcu. — To właśnie jest problem.

ROZDZIAŁ 3: SAMOBÓJSTWO?

Gabinet komendantki pachniał starym linoleum i kawą z ekspresu, która stała zbyt długo. Piotr siedział przy biurku Ewy Witeckiej, obserwując, jak przekłada teczkę z jednej strony na drugą, jakby sama czynność mogła zmienić to, co znajdowało się w środku.

Za oknem śnieg sypał monotonnie, bezgłośnie.

— Tomasz Jurewicz — zaczęła w końcu, otwierając akta. — Czterdzieści pięć lat, chirurg ortopeda w szpitalu powiatowym. Znaleziony przez żonę dwudziestego stycznia o szóstej rano. Powieszenie. Belka w garażu, własnoręcznie wykonana pętla z liny żeglarskiej.

Jej palec przesunął się po maszynie do pisania wydrukowanym zeznaniom. Piotr zauważył, że paznokcie miała obgryzione do żywego mięsa.

— Żadnych śladów walki — ciągnęła. — Żadnych obrażeń obronnych. Toksykologia czysta, poza standardowym poziomem alkoholu. Trzy promile. List pożegnalny znaleziony na biurku w domu, własnoręczny, potwierdzony przez grafolog.

— Co było w liście? — zapytał Piotr.

Ewa spojrzała mu w oczy. Przez ułamek sekundy dostrzegł w nich coś, co mogło być zmęczeniem albo czymś głębszym.

— „Przepraszam. Nie dam rady”. Podpisane.

Cisza zagęściła się między nimi jak coś namacalnego. Za ścianą ktoś przeklinał cicho, szuflada zatrzasnęła się z metalicznym brzękiem.

— Krótko — zauważył Piotr.

— Samobójcy rzadko są wylewni.

Wyjęła kolejną kartkę. Jej dłoń drżała nieznacznie, choć może to tylko światło jarzeniówki rzucało niepokojące cienie.

— Długi — powiedziała. — Półtora miliona złotych. Kredyty konsumpcyjne, pożyczki pozabankowe. Część z tych mniej… oficjalnych źródeł. Był pod presją. Dwa miesiące temu ktoś wybił mu szybę w samochodzie. Miesiąc temu znalazł zdechłego kota na progu. Klasyczne metody.

Piotr milczał, przetwarzając informacje. W jego głowie układały się obrazy: mężczyzna w średnim wieku, chirurg z drżącymi rękami, który wraca do pustego domu. Strach. Wstyd. Alkohol jako jedyny sposób na sen.

— Depresja? — zapytał.

— Nie był leczony, ale żona zeznała, że ostatnio zmienił się. Wycofany, nerwowy. Pił więcej niż zwykle.

— A córka?

Ewa zawahała się. To była niewielka pauza, ledwo wyczuwalna, ale Piotr łowił takie momenty całe życie.

— Julia nic nie zauważyła. Studiuje w Warszawie, przyjeżdża rzadko. Ostatni raz widziała ojca w Boże Narodzenie.

— Miesiąc temu.

— Tak.

Piotr wstał, podszedł do okna. Wilczyn rozciągał się pod nim w bieli i szarości, miasteczko zamrożone w czasie jak owad w bursztynie. Gdzieś tam, w jednym z tych domów, Anna Jurewicz budziła się w pustym łóżku. Gdzieś Julia próbowała zrozumieć, dlaczego.

— Sprawa zamknięta — powiedziała Ewa za jego plecami. Jej głos brzmiał płasko, urzędowo. — Prokuratura nie wniosła o dalsze śledztwo. Wszystko się zgadza.

Piotr odwrócił się. Spojrzał na nią długo, aż opuściła wzrok.

— Wszystko się zgadza — powtórzył cicho.

— Piotrze…

— Chirurg ortopeda — przerwał jej. — Człowiek, który całe życie ratuje ludziom kończyny. Który wie dokładnie, jak działa anatomia szyi, jakie są punkty kompresji, jak długo trwa utrata przytomności. Taki człowiek wieszałby się?

— Ludzie w desperacji nie myślą racjonalnie.

— Właśnie że myślą. Inaczej, ale myślą. — Oparł się o parapet. Zimno z okna przenikało przez materiał spodni. — Trzy promile alkoholu. To znaczy, że ledwo stał na nogach. Jak wszedł po drabinie? Jak zawiązał pętlę?

— Mamy zdjęcia. Pętla była prosta, żaden marynarski węzeł.

— Ale skuteczna.

Ewa zamknęła teczkę. Gest ostateczny, definitywny.

— To nie twoja sprawa — powiedziała cicho. — Nie twoje śledztwo. Nie twoja wina.

Ostatnie słowa zawisły między nimi jak coś toksycznego. Piotr poczuł, jak napina się w nim coś starego, dawno pogrzebanego.

— Wiem — odpowiedział w końcu.

Ale oboje wiedzieli, że kłamie.

Ewa czekała przy jego samochodzie jak zimowa zjawa — długi granatowy płaszcz, włosy związane ciasno, dłonie schowane w kieszeniach. Piotr zobaczył ją przez oszronione szyby gospody, zanim jeszcze wyszedł. Wiedział, że to nie przypadek. Wiedział też, że powinien czuć irytację, ale zamiast tego poczuł coś zupełnie innego — gorące ukłucie gdzieś pod żebrami, które nie miało nic wspólnego z pracą.

Mróz uderzył go w twarz jak otwarta dłoń. Minus dwanaście, może więcej. Powietrze ostre, krystaliczne, palone w płucach.

— Przypadkowe spotkanie? — zapytał, zatrzymując się trzy kroki od niej. Bezpieczna odległość. Zawodowa odległość.

— W Wilczynie nie ma przypadków. — Jej głos był niski, chropowaty od zimna albo od papierosów, których nie paliła. — Wszyscy wiedzą wszystko.

— A co wiedzą o mnie?

— Że nie jesteś turystą. — Wyszła z cienia samochodu, zbliżyła się o pół kroku. Jej oddech tworzył małe obłoczki pary między nimi. — Że pytasz o Jurewiczów. Że Julia Cię wynajęła.

Piotr poczuł, jak napina się jego szczęka. Informacje podróżowały w małych miasteczkach szybciej niż w policyjnych bazach danych.

— Prywatna sprawa — powiedział. — Porada psychologiczna.

— Gówno prawda. — Powiedziała to bez złości, niemal z rozbawieniem. Podeszła bliżej, teraz dzielił ich może metr. Zobaczył jej oczy — szare, zimne jak lód na jeziorze, ale z czymś pod spodem. Czymś ciepłym i niebezpiecznym. — Dlaczego tu jesteś, Piotr?

Użycie imienia było intymne. Celowe. Piotr znał tę grę — przestrzeń osobista, pierwsza nazwa, zbudowanie połączenia albo zdominowanie rozmówcy. Ewa grała dobrze.

— Julia ma prawo do odpowiedzi — odparł. Jego głos brzmiał spokojniej, niż się czuł.

— Julia ma prawo do terapii. Nie do amatorskiego śledztwa. — Ewa przekrzywiła głowę. — Wiesz, co sprawdziłam? Byłeś dobry. Bardzo dobry. Dwanaście rozwiązanych spraw, profil psychologiczny, współpraca z prokaturą. A potem co? Rok przerwy. Żadnej praktyki. Żadnych publikacji.

Coś ścisnęło mu gardło. Wiedział, że sprawdzi — każdy dobry glina by sprawdził — ale usłyszenie tego na głos było jak dotknięcie otwartej rany.

— To nie twoja sprawa — powiedział cicho.

— Staje się moją, kiedy zaczynasz zadawać pytania o zamknięte dochodzenie. — Jeszcze krok. Teraz stali tak blisko, że czuł ciepło jej ciała, które przebijało się przez warstwy tkaniny. — Nie mieszaj się, Piotr.

To było ostrzeżenie, ale wypowiedziane głosem, który brzmiał jak zaproszenie. Piotr zobaczył, jak jej wzrok na ułamek sekundy spada na jego usta, potem wraca do oczu. Szybko. Profesjonalnie. Ale zobaczył.

— A jeśli nie przestanę? — zapytał, nie cofając się.

— To będziemy mieli problem. — Jej dłoń wyszła z kieszeni, przez moment zawisła w powietrzu między nimi. Mogła go dotknąć. Mogła go odepchnąć. Zrobiła ani jedno, ani drugie. — Nie znam cię na tyle, żeby wiedzieć, czy jesteś uparty czy po prostu głupi.

— Może jedno i drugie.

Uśmiechnęła się — pierwszy prawdziwy uśmiech, który od niej zobaczył. Znikł szybko, jak płomień zapałki na wietrze.

— To by wyjaśniało wiele. — Cofnęła się wreszcie, zerwała tę dziwną intymność, która narosła między nimi. — Tomasz Jurewicz był pijakiem, tyranem i skurwielem. Ale dochodzenie było czyste. Świadkowie, dowody, zeznania. Anna siedzi, bo jest winna.

— A Julia?

— Julia jest dzieckiem, które straciło oboje rodziców w jeden miesiąc. — W głosie Ewy pojawiło się coś miękkiego, niemal czułego. — Potrzebuje pomocy, nie kolejnych traum.

— Może prawda by jej pomogła.

— Albo by ją zniszczyła. — Ewa odwróciła się, zrobiła kilka kroków w stronę swojego służbowego samochodu, potem zatrzymała się, spojrzała przez ramię. — Masz gdzie spać?

Pytanie było tak nieoczekiwane, że Piotr potrzebował chwili, żeby odpowiedzieć.

— Pokój nad gospodą.

— Zimno tam?

— Idzie przeżyć.

Kiwnęła głową, jakby to potwierdzało jakąś jej wewnętrzną teorię.

— Uważaj na siebie, Piotr. — Powiedziała to cicho, ale na tyle głośno, żeby usłyszał przez zimną ciszę. — Wilczyn nie lubi obcych, którzy grzebią w starych sprawach.

Wsiadła do samochodu i odjechała, zostawiając go samego na pustym parkingu. Piotr stał jeszcze długo, czując, jak mróz wżera się w jego kości, ale nie był pewien, czy to właśnie zimno sprawia, że czuje ten dziwny dreszcz na karku.

Wiedział jedno: Ewa Witecka była niebezpieczna. I nie chodziło tylko o jej odznakę.

Parking leżał przed nim jak otwarta rana w ciele lasu.

Piotr zatrzymał się przy krawędzi utwardzonego gruntu, gdzie asfalt przechodził w zbity śnieg. Witecka odjechała dziesięć minut temu, jej subaru pozostawiło na świeżym puchu wyraźne bruzdy, które już zaczynał zasypywać nowy opad. Zimno wgryzało się w policzki, w szczeliny przy kołnierzu, w przestrzeń między skarpetką a nogawką spodni. Minus dwanaście. Może trzynaście.

Cisza była niemal materialna.

Stanął tam, gdzie — według protokołu — zaparkował samochód Tomasza Jurewicza. Volvo. Ciemnoszare. Kierunek: tyłem do lasu, przodem do drogi. Logiczne. Łatwiejszy wyjazd po treningu.

Ale coś nie pasowało.

Piotr przykucnął, ignorując protest kolan, i przyjrzał się powierzchni. Śnieg, który spadł po odkryciu ciała, przykrył większość śladów, ale nie wszystkie. Pod świeżą warstwą, w miejscach, gdzie wiatr zdmuchnął puch, widniały starsze ślady. Zamarzniętą skorupę łamał ostrożnie, palcami w rękawiczkach.

Dwa zestawy śladów opon.

Pierwsze: szerokie, wyraźne, prowadziły prosto od wjazdu do miejsca, gdzie znaleziono volvo. Zimowe opony, dobry bieżnik. Pasowały do samochodu ofiary.

Drugie: węższe, płytsze, częściowo zatarte. Prowadziły skośnie, jakby kierowca parkował w pośpiechu lub niepewnie. Kończyły się trzy metry na prawo od pierwszych.

Dwa samochody.

Piotr wyjął telefon. Aparat był stary, ale wystarczający. Robił zdjęcia metodycznie, z różnych kątów, wykorzystując blade światło przedpołudnia. Kliknięcie migawki brzmiało obsceniczne w tej ciszy. Każde zdjęcie było naruszeniem, inwazją w miejsce, które chciało już zapomnieć.

Podszedł bliżej do linii drzew. Tutaj śnieg był głębszy, nietknięty, dziewiczy. Ale przy samej krawędzi lasu, tam gdzie cienie sosen tworzyły naturalną osłonę, znalazł coś jeszcze: ślady stóp. Niewielkie. Rozmiar trzydzieści siedem, może trzydzieści osiem. Prowadziły od miejsca, gdzie kończyły się drugie ślady opon, do ścieżki biegowej.

Kobieta?

Przykucnął ponownie. Ślad był płytki, ale wyraźny — but sportowy, może adidas, może nike. Trudno stwierdzić. W każdym razie nie męski rozmiar. Nie Tomasz Jurewicz.

Zapalił papierosa, choć obiecał sobie, że nie będzie. Dym palił płuca inaczej niż w Warszawie — ostrzej, czystszą. Patrzył na parking, próbując odtworzyć sekwencję.

Tomasz przyjeżdża. Parkuje. Wychodzi. Zaczyna trening.

Ktoś inny przyjeżdża później. Parkuje niedbale, w pośpiechu. Wychodzi. Idzie tą samą ścieżką.

Żeby biegać?

Żeby zabić?

Wiatr szarpnął konarami sosen i na parking spadła kolejna porcja śniegu, miękka i obojętna. Natura nie przechowywała sekretów długo. Za tydzień, może wcześniej, wszystkie ślady znikną. Parking będzie znowu dziewiczy, czysty, niewinny.

Piotr zrobił jeszcze kilka zdjęć, potem schował telefon.

W kieszeni wibrował — esemens od Witeckiej. Sekcja jutro 10:00. Będziesz?

Będzie.

Ruszył w stronę samochodu, ale po kilku krokach odwrócił się. Spojrzał na las, na ścieżkę, którą Tomasz Jurewicz przebiegł ostatni raz. Drzewa stały ciemne i milczące, jak świadkowie, którzy zapomnieli mowy.

Albo którzy nie chcieli mówić.

Wsiadł do audi. Silnik zapalił niechętnie. Ogrzewanie dmuchnęło lodowatym powietrzem.

Dwa samochody.

To zmieniało wszystko.

ROZDZIAŁ 4: JULIA

Piotr usłyszał pukanie o dwudziestej drugiej, kiedy dom już zamarł w tej specyficznej ciszy zimowej nocy — gęstej, niemal materialnej, jakby ściany wchłonęły wszystkie dźwięki i teraz oddychały nimi w milczeniu. Siedział przy kuchennym stole z niedopitą herbatą, która dawno ostygła, obserwując jak para znikła ze szkła, zostawiając tylko blade kółko na drewnie. Czytał akta — nie, nie czytał, tylko udawał przed samym sobą, że czyta. Litery rozmywały mu się przed oczami od godziny.

Pukanie było ciche, niemal przepraszające, ale w nocnej pustce brzmiało jak trzask łamanej gałęzi.

Podniósł wzrok. Przez chwilę nie był pewien, czy nie wyobraził sobie tego dźwięku. Wilczyn nauczył go już, że cisza potrafi grać na nerwach, wypełniać przestrzeń fantomowymi szmerami. Ale pukanie powtórzyło się — bardziej zdecydowane tym razem, choć wciąż powściągliwe.

Kiedy otworzył drzwi, zimno uderzyło go jak fizyczna siła, ostre i bezwzględne. Julia Jurewicz stała na progu, bez czapki, z włosami przyprószonymi śniegiem, który musiał zacząć padać dopiero co — drobniutki, suchy, taki co skrzypi pod butami. Jej twarz w świetle ganku była blada jak wosk, oczy szeroko otwarte, oddech ulatywał białymi obłoczkami w mroźne powietrze.

— Przepraszam — powiedziała, a jej głos drżał, choć nie było wiadomo, czy z zimna, czy z czegoś innego. — Wiem, że późno.

Piotr cofnął się automatycznie, gestem zapraszając ją do środka. Kiedy przekroczyła próg, przyniósła ze sobą zapach zimy — ostry, metaliczny, zmieszany z czymś słodkawym, może perfumami, może tylko młodością. Zamknął drzwi i cisza domu objęła ich oboje, inna teraz, wypełniona obecnością drugiego człowieka.

— Herbata? — zapytał, bo nie wiedział, co innego powiedzieć.

Pokręciła głową. Stała w przedpokoju, nie zdejmując kurtki, jakby nie była pewna, czy chce zostać, czy może już żałowała, że przyszła. Jej ręce zaciskały się i rozluźniały na boku — nerwowy tik, który Piotr rozpoznał natychmiast. Widział to setki razy. Ludzie, którzy stali na krawędzi, którzy przyszli powiedzieć coś, co nie dawało im spokoju, ale jeszcze nie byli pewni, czy są gotowi to wypowiedzieć na głos.

— Mój ojciec nie popełnił samobójstwa — wyrzuciła w końcu, szybko, jakby te słowa parzyły ją w gardle.

Słowa zawisły między nimi. Piotr poczuł, jak coś w nim się napina, stary instynkt, który myślał, że już umarł. Instynkt profilera, łowcy. Ale zaraz potem przyszło coś innego — ostrzeżenie, cicha sygnalizacja alarmu gdzieś w głębi umysłu.

— Julia…

— Wiem, jak to brzmi — przerwała mu. Zrobiła krok w głąb korytarza, w światło, i Piotr zobaczył, że jej oczy są czerwone, ale suche. Nie płakała. To było gorsze niż łzy. — Wiem, że wszyscy myślą, że nie mogę się z tym pogodzić. Że to jest… jakiś mechanizm obronny, czy jak tam to nazywacie wy, psychologowie.

— Nie nazwałbym tego w żaden sposób — powiedział ostrożnie. — Nie znam cię na tyle dobrze.

Spojrzała na niego ostro, oceniająco. W jej wzroku było coś, co go zaskoczyło — inteligencja, ale też determinacja, która wydawała się za dojrzała jak na dziewiętnastoletnie dziecko.

— Ale znał pan mojego ojca?

— Widziałem go raz. Przy sklepie.

— To więcej niż nic. — Odwinęła szalik, powolnym, niemal mechanicznym gestem. — Czy wyglądał panu na człowieka, który zamierza się zabić?

Piotr zastanawiał się przez moment nad odpowiedzią. Przypomniał sobie Tomasza Jurewicza — wysokiego, barczystego mężczyznę o twardych rysach i pewnych ruchach. Człowieka, który zajmował przestrzeń naturalnie, bez przeprosin.

— Ludzie z depresją potrafią to ukrywać — zaczął ostrożnie.

— On nie miał depresji. — Julia zdjęła kurtkę, rzuciła ją na poręcz schodów. Gest ten był tak naturalny, że Piotr zrozumiał — ona naprawdę zamierzała zostać. — Miał obsesję kontroli. To nie to samo.

Piotr poczuł, jak coś w nim drga. Obsesja kontroli. Precyzyjne określenie, nie takie, jakiego użyłaby dziewczyna mówiąca o zmarłym ojcu.

— Chodź do kuchni — powiedział w końcu. — Jeśli nie chcesz herbaty, to ja chcę.

Usiadła przy stole, na tym samym krześle, gdzie jeszcze przed chwilą siedział on. Jej palce dotknęły krawędzi jego kubka, zostawiając ślad na zaparowanym szkle. Piotr napełnił czajnik, słuchając szumu wody, który wypełniał ciszę.

— Dlaczego przyszłaś do mnie? — zapytał, nie odwracając się.

— Bo pan tu nie pasuje. — Jej głos był teraz spokojniejszy, bardziej kontrolowany. — Psycholog z Warszawy, który wynajmuje dom na odludziu w środku zimy. Tuż po tym, jak mój ojciec umiera.

Odwrócił się. Patrzyła na niego bez mrugnięcia.

— To nie jest odpowiedź — powiedział cicho.

— Nie. — Uśmiechnęła się, ale to nie był uśmiech szczęśliwego człowieka. — Ale prawda też nie. Prawda jest taka, że nie mam dokąd iść. I pan jest jedyną osobą w tym miasteczku, która mnie nie zna. Która nie ma o mnie zdania.

Czajnik zaczął gwizdać.

Odmowa

Cisza między nimi gęstniała jak śnieg za oknem. Piotr patrzył na dziewczynę i widział wszystkie rzeczy, których nie chciał widzieć — desperację, która robiła się lepka i ciężka, błaganie w oczach, które jeszcze nie dotarło do ust. Julia siedziała na skraju fotela, jakby bała się, że jeśli oprze się wygodnie, on weźmie to za znak, że może zostać.

Nie może.

— Mój ojciec — zaczęła, a jej głos był cienki jak lód na jeziorze pod koniec marca — planował wszystko. Zawsze. Miał plany na mnie, na Mikołaja, na mamę. Nawet na siebie.

Piotr poczuł, jak coś ściska mu się w żołądku. Znał ten ton. Ton dziecka, które nauczyło się mówić o tyranie w czasie przeszłym.

— Julia…

— Proszę posłuchać. — Jej dłonie zacisnęły się na kolanach. Paznokcie krótko obcięte, bez lakieru. Ręce dziewczyny, która nie ma czasu na dziewczyństwo. — On miał zeszyt. Taki gruby, w czarnej okładce. Zapisywał tam wszystko. Kto co powiedział, kto się spóźnił, kto zapomniał. Kto się uśmiechnął nie do niego, tylko do kogoś innego.

Śnieg za oknem padał teraz gęściej. Piotr słyszał cichy szum wiatru w kominie, czuł zapach kawy, która stygła w jego kubku. Wszystko to było bardzo konkretne, bardzo realne, i właśnie dlatego chciał, żeby ta rozmowa się skończyła. Rzeczywistość była czymś, przed czym uciekał przez ostatnie trzy lata.

— Miał plany na następny rok — ciągnęła Julia, patrząc teraz nie na niego, ale przez niego, w coś dalekiego i mrocznego. — Chciał, żebym zerwała z Kubą. Moim chłopakiem. Mówił, że Kuba jest nikim, że pochodzi z niczego, że będzie mi ciążył jak kamień na szyi. Chciał, żebym studiowała medycynę, tak jak mama. Żebym została w Wilczynie. Żeby Mikołaj poszedł do szkoły wojskowej, bo trzeba z niego zrobić mężczyznę.

Piotr znał te słowa. Słyszał je w tysiącu różnych wersji, w setkach rozmów z ofiarami i sprawcami. Kontrola ubrana w troskę. Przemoc w kostiumie miłości.

— Julia, współczuję, ale…

— Nie chcę współczucia. — Jej głos stwardniał. Zobaczyła, dokąd zmierza ta rozmowa, i postanowiła walczyć. — Chcę, żeby pan pomógł mojej mamie. Żeby pan znalazł, kto naprawdę to zrobił.

Kto naprawdę to zrobił. Jakby to było takie proste. Jakby prawda była pojedynczą rzeczą, którą można odkopać spod śniegu i otrzepać do czysta.

— Policja prowadzi śledztwo — powiedział cicho. — To ich praca.

— Oni już zdecydowali. — W jej głosie było coś ostrego, coś, co przypominało mu młode, złamane szkło. — Witecka patrzy na mamę jak na morderczynię. Każde pytanie, które zadaje, to nie jest pytanie. To oskarżenie.

Piotr wstał, potrzebował dystansu. Podszedł do okna, spojrzał na jezioro — białą pustynię, która kiedyś była wodą. Wszystko tu zamieniało się w coś innego. Woda w lód. Życie w śmierć. Niewinność w winę.

— Twoja matka potrzebuje prawnika, nie psychologa.

— Potrzebuje kogoś, kto zrozumie. — Julia też wstała. Stała teraz za nim, i Piotr czuł jej obecność jak ciepło od pieca, który właśnie rozpalono. Desperacja ma swoją temperaturę. — Ktoś, kto wie, jak to jest żyć z kimś takim jak ojciec. Kto wie, co to robi z rodziną.

Odwrócił się. Jej twarz była blada, ale oczy płonęły.

— Skąd wiesz, że ja wiem?

Zapadła cisza. Julia patrzyła na niego, i w tym spojrzeniu było zrozumienie, które przeraziło go bardziej niż jej słowa.

— Bo pan też uciekł przed czymś — powiedziała cicho. — Inaczej nie byłby pan tutaj, sam, w środku zimy, w miejscu, gdzie nikt pana nie zna.

Trafione. Bolesne i celne. Dziewczyna miała dziewiętnaście lat i już nauczyła się czytać ludzi. Pewnie musiała, żeby przetrwać w domu z Tomaszem Jurewiczem.

— Julia… — Jego głos był zmęczony. Czuł to zmęczenie w kościach, w mięśniach, w miejscu za oczami, gdzie zawsze zaczynał się ból głowy. — Nie mogę ci pomóc. Nie mogę pomóc twojej matce. Nie jestem już profilerem. Nie jestem już nikim, kto rozwiązuje zagadki.

— Ale pan wie, jak to zrobić.

— Wiedza to nie to samo co zdolność.

— A co z obowiązkiem?

Słowo zawisło między nimi jak nóż. Obowiązek. Jak bardzo Piotr nienawidził tego słowa. Ile razy je słyszał — od przełożonych, od ofiar, od samego siebie, w godzinach, gdy nie mógł zasnąć, gdy widział twarze ludzi, których nie uratował.

— Nie mam wobec ciebie żadnego obowiązku — powiedział, a słowa smakowały goryczą.

— Ale ma pan wobec prawdy.

— Prawda — powtórzył, i zaśmiał się krótko, bez wesołości. — Prawda to luksus, Julia. To coś, czego ludzie szukają, kiedy stać ich na konsekwencje znalezienia.

— A jeśli moją mamę skazają za coś, czego nie zrobiła? To też luksus?

Dotknęła czegoś w nim, jakiejś starej rany, która nigdy całkiem się nie zagoiła. Piotr pomyślał o Karolinie, o jej twarzy w sali sądowej, o wyroku, który padł zbyt późno, żeby cokolwiek zmienić.

— Proszę — powiedziała Julia, i w tym jednym słowie było wszystko, co miała. — Niech pan pomoże.

Patrzył na nią i widział całą architekturę jej desperacji. Dziewczyna, która straciła ojca i może stracić matkę. Dziewczyna, która uczy się być dorosłą zbyt szybko, pod zbyt dużym ciśnieniem. Dziewczyna, która przyszła do obcego mężczyzny, bo nie miała dokąd pójść.

I wiedział, że musi powiedzieć nie.

Musi, bo jeśli powie tak, otworzy drzwi, które zamykał przez trzy lata. Wpuści z powrotem wszystkie rzeczy, przed którymi uciekł — adrenalinę śledztwa, ciężar odpowiedzialności, ryzyko porażki. I coś gorszego: możliwość, że znowu będzie musiał patrzeć w oczy prawdzie, która zabija.

— Nie — powiedział cicho. — Nie mogę.

Zobaczył, jak coś w niej pęka. Nie spektakularnie, nie głośno. Po prostu zobaczyła ostatnią nadzieję, która gasła jak świeca.

— Rozumiem — odpowiedziała, chociaż jej głos mówił, że nie rozumie, że nigdy nie zrozumie.

Odwróciła się do wyjścia. Ruchy sztywne, kontrolowane. Dziewczyna, która nauczyła się nie okazywać bólu w domu, gdzie ból był bronią.

— Julia — powiedział, nie wiedząc, co chce dodać.

Zatrzymała się w drzwiach, nie odwracając się.

— Gdyby to była pana matka — powiedziała cicho — też by pan odmówił?

Nie czekała na odpowiedź. Wyszła, zamykając drzwi z cichym kliknięciem, które było głośniejsze niż trzaśnięcie.

Piotr stał w pustym salonie i słuchał oddalających się kroków na schodach. Potem cisza. Potem — słabszy dźwięk, stłumiony, ale rozpoznawalny. Płacz.

Dziewczyna płakała na klatce schodowej, w zimnie, sama.

Podszedł do okna. Za chwilę zobaczył jej sylwetkę — ciemną plamkę na białym tle — idącą w stronę przystanku. Pochylona, z rękami w kieszeniach, bardzo małą nagle.

Czuł, jak coś ściska mu gardło. Wiedział, że podjął słuszną decyzję. Jedyną możliwą.

Wiedział też, że będzie go to kosztować.

Śnieg padał dalej, przykrywając jej ślady, i Piotr pomyślał, że tak właśnie wygląda odmowa — jak świeży śnieg na śladach kogoś, kto odchodzi. Czysto. Nieodwracalnie. Samotnie.

ROZDZIAŁ 5: ODMOWA

Whisky smakowała jak popiół i żal.

Piotr siedział w ciemności, w fotelu przy oknie, które wychodziło na zamarznięte jezioro. Nie zapalał światła od godzin. Może dłużej. Czas w Wilczynie miał dziwną konsystencję — gęstniał jak miód, lepił się do skóry, do myśli, do wspomnień, których wolałby nie wydobywać na powierzchnię.

Ale noc miała swoje prawa.

Butelka Laphroaiga stała na parapecie, niemal pusta. Piotr nie pamiętał, kiedy ją otworzył. Może po kolacji, której i tak nie zjadł. Może wcześniej, gdy wrócił z domu Jurewiczów i zobaczył w lustrze przedpokoju twarz obcego mężczyzny — wychudzoną, z cieniami pod oczami głębokimi jak rany.

Powinienem pomóc.

Myśl przyszła znienacka, jak zawsze, kiedy przestawał kontrolować umysł. Julia. Dziewczyna o oczach starszych niż powinna mieć dziewiętnastolatka. Siedziała w tym domu jak więzień w celi, otoczona ciszą matki i duchem ojca, który — Piotr był tego pewien — nie umarł naprawdę. Nie w taki sposób, w jaki umierają normalni ludzie. Tomasz Jurewicz nadal mieszkał w drewnianych ścianach, w skrzypieniu podłogi, w sposobie, w jaki Julia kurczyła się, gdy ktoś podnosił głos.

Piotr znał tę kurczliwość. Widział ją w lustrze przez lata.

Łyk whisky palił gardło. Dobrze. Ból był prawdziwy, konkretny, nie jak te wszystkie inne — te, które żyły w pamięci i nie dawały się zabić alkoholem ani czasem.

Nie mogę ryzykować.

To był głos rozsądku. Głos terapeuty, który siedział naprzeciwko niego przez osiemnaście miesięcy i powtarzał: Nie jesteś odpowiedzialny za uratowanie świata, Piotrze. Nie jesteś odpowiedzialny za uratowanie nikogo poza sobą.

Ale terapeuta nie znał Julii. Nie widział, jak siedzi przy stole, z rękami złożonymi na kolanach jak posłuszna uczennica, podczas gdy jej matka — Anna, piękna, zimna Anna — opowiada o mężu, którego śmierć pachniała kłamstwem.

Piotr podniósł szklankę do światła księżyca. Bursztynowy płyn lśnił jak stare zdjęcie, wyblakłe, ale wciąż rozpoznawalne. Pomyślał o Karolinie. Oczywiście, że pomyślał. Nie było nocy, żeby nie pomyślał.

Karola miała dziesięć lat, kiedy zniknęła. Dziesięć lat i cztery miesiące. Lubiła malować paznokcie na różowo i czytać książki o smokach. Jej matka — Magdalena, jego była żona — błagała go, żeby znalazł ją szybciej. Ty przecież wiesz, jak myślą tacy ludzie. Ty ich łapiesz. Znajdź ją.

Znalazł. Trzy tygodnie za późno.

Pokój był za cichy. Cisza Mazur w styczniu nie była zwykłym brakiem dźwięku — była obecnością. Czymś, co miało wagę, gęstość, temperaturę. Wdzierała się przez szpary w oknach, osiadała na meblach, wypełniała płuca jak lodowata woda.

Piotr zamknął oczy.

Julia nie jest Karoliną.

Wiedział o tym. Oczywiście, że wiedział. Julia była żywa, dorosła — prawie dorosła — i nie potrzebowała ratunku. Potrzebowała prawdy. Albo kłamstwa na tyle dobrego, żeby mogła z nim żyć.

Ale czy on umiał jeszcze odróżnić jedno od drugiego?

Otworzył oczy. Jezioro za oknem lśniło w świetle gwiazd — biała, nieruchoma tafla, która wyglądała jak rana w skórze ziemi. Ktoś mu kiedyś powiedział, że zamarznięte jeziora śpiewają w nocy. Skrzypią, pękają, wydają dźwięki jak jęki. Piotr nasłuchiwał, ale słyszał tylko własny oddech i bicie serca — zbyt szybkie, zbyt głośne.

Powinienem pomóc.

Nie mogę ryzykować.

Dwa głosy. Jedna głowa. Żadnego rozwiązania.

Wstał, niepewnie, jakby podłoga była kruchsza, niż powinna. Podszedł do okna, przyłożył dłoń do szyby. Zimno uderzyło natychmiast — ostre, czyste, prawie bolesne. Zostawił ślad na oszronionym szkle. Pięć palców. Jak błaganie albo ostrzeżenie.

Pomyślał o Annie Jurewicz, o jej spokoju, który był za doskonały. O Julii, która zadawała pytania, na które nie powinien odpowiadać. O Ewie Witeckiej, policjantce z oczami, które widziały za dużo i ufały za mało.

Pomyślał o sobie — mężczyźnie, który uciekł z Warszawy, bo nie potrafił już patrzeć w oczy rodziców zmarłych dzieci. Który przyjechał tutaj, żeby się schować, a trafił w samo serce następnej tragedii.

Może nie było ucieczki. Może tragedia była jak grawitacja — przyciągała ludzi takich jak on, którzy już raz zapomnieli, jak się uwalnia.

Dopił whisky. Postawił szklankę na parapecie obok butelki. Patrzył na jezioro i czekał na świt, który — wiedział — przyjdzie za późno albo za wcześnie, ale nigdy w odpowiednim momencie.

W końcu usiadł z powrotem w fotelu.

Noc trwała. Cisza trwała. I konflikt trwał — ostry jak szkło, zimny jak lód pod stopami, nieunikniony jak poranna poświata, która już teraz, gdzieś za horyzontem, zaczynała rozjaśniać granatowe niebo.

Jutro, pomyślał. Zdecyduję jutro.

Ale wiedział, że kłamie.

Wiedział od samego początku.

ROZDZIAŁ 6: MISIEK

Misiek przyjechał bez zapowiedzi, jak zawsze. Piotr usłyszał trzask zamarzniętego żwiru pod oponami jeszcze zanim zobaczył znajomy ford rangera — srebrny, pokryty solą i błotem z trasy. Przez okno kuchni obserwował, jak przyjaciel wysiada z samochodu z tą swoją charakterystyczną niechęcią, jakby każdy ruch wymagał negocjacji z grawitacją.

Czterdzieści lat na karku, dwadzieścia w policji, pięć w Wydziale Zabójstw. Wszystko to było widoczne w sposobie, w jaki Misiek zamykał drzwi samochodu — bez zbędnej siły, bez pośpiechu, z mechaniczną precyzją człowieka, który widział wystarczająco dużo, by wiedzieć, że energia to zasób ograniczony.

— Myślałem, że już nie jeździsz na Mazury — powiedział Piotr, otwierając drzwi, zanim tamten zdążył zapukać.

— Myślałem, że już nie profilujesz. — Misiek strząsnął śnieg z butów. — Najwyraźniej obaj kłamiemy.

W kuchni pachniało kawą i zimnem — tym szczególnym zimnem, które przesiąka przez stare okna i osadza się w kątach. Piotr nastawił wodę na herbatę. Misiek nigdy nie pił kawy po południu. Jedna z tych żelaznych zasad, które pomagały mu przetrwać.

— Słyszałem o Jurewiczu — rzucił Misiek, siadając przy stole. Nie zdejmował kurtki. Zły znak.

— Samobójstwo. — Piotr postawił przed nim kubek. Parująca woda zabarwiła się bursztynową. Earl Grey, cztery minuty zaparzania. Misiek lubił mocną.

— Tak słyszałem.

Cisza rozlała się między nimi jak olej na wodzie. Przez okno widać było tylko biel — niebo zlane z ziemią w jednolitą, ślepą przestrzeń. Gdzieś daleko zawodziła piła mechaniczna. Ktoś przygotowywał drewno na resztę zimy.

— A ty w to wierzysz? — Misiek uniósł kubek, ale nie pił. Trzymał go w dłoniach, jakby grzał się przy ognisku.

Piotr oparł się o blat. Czuł, jak podłoga pod stopami przenosi wibracje — stary dom oddychał, kurczył się w mrozie. W rurach grzewczych tykało jak zegar odmierzający czas do wybuchu.

— A co powinienem wierzyć?

— Statystycznie? — Misiek spojrzał mu prosto w oczy. — Powieszenie to czwarta najczęstsza metoda samobójstwa w Polsce. U mężczyzn druga. Ale w garażu? Z żoną i córką w domu? — Pokręcił głową. — To nie pasuje.

— Ludzie w desperacji nie myślą o statystykach.

— Ludzie w desperacji nie wieszają się tam, gdzie mogą ich znaleźć dzieci. — Misiek odstawił kubek. Herbata nietknięta. — Sprawdziłem raport. Powierzchowny. Zbyt powierzchowny.

Piotr poczuł, jak napięcie wspina się po kręgosłupie. Znał ten ton. Misiek nie przyjechał z grzeczności.

— Witecka to dobra policjantka.

— Witecka to policjantka z małego miasteczka, która dostała sprawę zbyt dużą dla lokalnej komendy. — Misiek wstał, podszedł do okna. Jego odbicie w szybie było niewyraźne, jakby zaczynało się rozpuszczać w zimowym świetle. — Powinni byli przekazać to wyżej. Do Olsztyna. Ale nie przekazali.

— Może nie było powodu.

— A może był powód, żeby nie przekazywać.

Słowa zawisły między nimi jak ostrze. Piotr wiedział, dokąd to zmierza. Czuł to w napięciu powietrza, w sposobie, w jaki Misiek unikał jego wzroku.

— Mów wprost — powiedział.

Misiek odwrócił się od okna. W jego twarzy było coś, czego Piotr nie widział od dawna. Niepokój. Prawdziwy, głęboki niepokój.

— Tomasz Jurewicz nie był świętym. Znasz jego akta?

— Nie mam dostępu do akt.

— Ale masz dostęp do Anny Jurewicz. I do jej córki. — Misiek wrócił do stołu, ale nie usiadł. Stał z rękami w kieszeniach, ciężki jak element krajobrazu. — Przemoc domowa. Trzy zgłoszenia w ciągu pięciu lat. Wszystkie wycofane. Jedno zakończyło się w szpitalu. Anna miała złamaną żuchwę.

Piotr poczuł, jak coś ściska mu żołądek.

— To nie czyni jej morderczynią.

— Nie. Ale czyni ją kimś, kto miał motyw. — Misiek wyjął z kieszeni telefon, przesunął palcem po ekranie, położył go na stole. Zdjęcie z miejsca zdarzenia. Piotr nie chciał patrzeć, ale patrzył. — Węzeł. Widzisz ten węzeł?

— Co z nim?

— To nie węzeł samobójcy. To węzeł żeglarza. Precyzyjny, profesjonalny. Ktoś wiedział, co robi.

Cisza. Tykanie w rurach. Piła mechaniczna ucichła.

— Anna Jurewicz była instruktorką żeglarstwa — dokończył Misiek. — Zanim wyszła za mąż.

Piotr odwrócił wzrok. Przez okno widział tylko biel. Nieskończoną, ślepą biel.

— Dlaczego mi to mówisz?

— Bo wiem, że tam jesteś nie dla terapii. — Misiek schował telefon. — I bo cię znam wystarczająco długo, żeby wiedzieć, że kiedy już coś zaczynasz, nie potrafisz przestać.

Wyszedł, nie czekając na odpowiedź. Drzwi zatrzasnęły się z głuchym stukotem. Przez okno Piotr patrzył, jak ranger cofa, zawraca, znika w bieli.

Dopiero wtedy zauważył, że kubek z herbatą nadal stoi na stole.

Pełny. Zimny. Nietknięty.

Wódka była tania, ale czysta. Misiek nalał po trzecie, gestem tak pewnym, jakby całe życie nie robił nic innego. Może rzeczywiście nie robił. Piotr patrzył na przejrzysty płyn w szklance i myślał o tym, że przezroczystość to oszustwo — rzeczy najbardziej trujące często wyglądają jak woda.

„Nie możesz się ukrywać wiecznie.”

Słowa wisiały między nimi jak papierosowy dym, gęste od niewypowiedzianych oskarżeń. Za oknem knajpy — bo trudno było nazwać to miejsce inaczej — ciemność mazurskiej nocy pożerała resztki popołudnia. Czwarta po południu, a świat już się poddawał.

„Nie ukrywam się,” odparł Piotr, ale słowa zabrzmiały fałszywie nawet w jego własnych uszach. Upił łyk. Wódka ścieła gardło, ostra i uczciwa w swojej brutalności. Przynajmniej ona nie udawała niczego innego.

Misiek zaśmiał się — krótko, bez humoru. Miał twarz wyrzeźbioną z tego samego materiału co mazurskie głazy, szczękę jak wykutą w kamieniu, oczy zbyt jasne jak na człowieka, który widział to, co on widział. Dwadzieścia lat w policji. Piętnaście jako detektyw. Pięć lat emerytury, która bardziej przypominała wyrok.

„Jasne. Tylko przypadkiem wynająłeś dom na końcu świata, w miejscu, którego nie ma nawet na mapach Google.” Misiek pokręcił głową. „Wiesz, co jest w tym najgorsze? Że to nie działa. Uciekanie, mówię. Próbowałem.”

Piotr spojrzał na niego uważniej. W kącie knajpy stała choinka — plastikowa, z opadającymi igłami, przystrojona bombkami, które pamiętały czasy PRL-u. Styczeń, a ona wciąż tu była, smutny pomnik świąt, które dawno się skończyły. Podobnie jak oni — pomniki tego, kim kiedyś byli.

„Ta dziewczyna,” zaczął Misiek i Piotr poczuł, jak jego plecy się prostują, mięśnie napinają. Instynkt. Zawsze instynkt. „Julia Jurewicz. Przyszła do ciebie nieprzypadkowo.”

„Skąd wiesz?”

„Bo wszystko w tym pieprzonym miasteczku wie się w pół godziny. Poza tym widziałem ją. Jak wychodziła od ciebie.” Misiek nalał sobie jeszcze. Piotr zauważył, że jego dłoń drży. Minimalnie, ale jednak. „Ma taką twarz… znasz to. Twarz kogoś, kto zobaczył piekło i nie może przestać patrzeć.”

Piotr znał to aż za dobrze. Widział taką twarz w lustrze przez ostatnie dwa lata. Od czasu Karoliny.

„To nie moja sprawa,” powiedział, ale słowa ważyły jak kamienie.

„Czyja w takim razie?” W głosie Miśka pojawiło się coś ostrego. „Policja? Ewa Witecka to dobra glina, ale ma związane ręce. Zasady, procedury, polityka. Wiesz, jak to jest. A dziewczyna? Dziewczyna siedzi w domu ze swoją matką, która może zabiła jej ojca, i nikt nie pyta, jak ona się z tym czuje.”

„Nie jestem już profilerem.”

„Gówno prawda.” Misiek uderzył szklanką o blat — nie za mocno, ale wystarczająco, by kilka osób spojrzało w ich stronę. Barman, stary Waldek, zmarszczył czoło, ale nie powiedział nic. Znał Miśka. Znał jego nastroje. „Możesz przestać praktykować, możesz się ukrywać, możesz kurwa pić się na śmierć w tej dziurze, ale nie przestaniesz widzieć. Nie przestaniesz analizować. To w tobie siedzi, Piotr. W mózgu, w kościach.”

Za oknem zaczął padać śnieg — drobny, suchy, taki, który nie topi się po dotknięciu ziemi, tylko kumuluje. Buduje. Warstwa po warstwie, aż staje się nie do zniesienia.

„Widziałeś ją,” ciągnął Misiek, ciszej teraz, głosem zmęczonym i jednocześnie nieustępliwym. „Widziałeś, jak desperacko szuka odpowiedzi. I wiesz co? Ona je znajdzie. Z tobą albo bez ciebie. Tylko pytanie brzmi — czy przeżyje to, co odkryje?”

Piotr pomyślał o Julii. O jej dłoniach zaciśniętych na krawędzi stołu. O sposobie, w jaki mówiła o ojcu — słowa starannie dobrane, emocje schowane głęboko, jak miny na polu. O tym, jak bardzo przypominała mu Karolinę. Nie wyglądem. Nie głosem. Ale tym kruczym blaskiem w oczach — blaskiem człowieka, który stoi na krawędzi i zastanawia się, czy skok to upadek, czy lot.

„Nie mogę jej pomóc,” wyszeptał.

„Możesz. Po prostu się boisz.”

I to była prawda. Naga, brutalna prawda, która smakowała gorzej niż najtańsza wódka. Bał się. Bał się wrócić do tego, co robił najlepiej, bo robienie tego najlepiej zabiło wszystko, co kochał. Bał się spojrzeć w otchłań, bo wiedział, że ona patrzy z powrotem. I że tym razem może go nie puścić.

„Pomóż tej dziewczynie,” powiedział Misiek i była w tym prośba, nie rozkaz. „Zanim będzie za późno. Zanim stanie się kolejną statystyką w aktach, które nikt nie przeczyta.”

Piotr wypił resztę wódki. Poczuł, jak alkohol rozlewa się po żołądku, fałszywe ciepło w zimnym świecie.

„Muszę iść,” powiedział, wstając. Świat zachwiał się lekko — nie od alkoholu, tylko od ciężaru decyzji, której jeszcze nie podjął, ale która już czaiła się w ciemności, czekając.

Misiek skinął głową. Wiedział. Zawsze wiedział.

Śnieg padał coraz gęściej, gdy Piotr wyszedł na zewnątrz. Pokrywał świat białym całunem, ukrywał wszystkie brudne sekrety pod pozorem czystości.

Ale Piotr wiedział prawdę.

Pod śniegiem zawsze czai się lód.

Drzwi zamknęły się za Miskiem z tym specyficznym, gumowym kliknięciem, jakie wydają nowoczesne uszczelki — dźwięk ostateczny, odcinający. Piotr stał jeszcze przez moment w przedsionku, patrząc na białą powierzchnię, na której odbijało się światło z kuchni. Jego własny cień padał na nią skośnie, wydłużony i obcy.

Cisza w domu była inna niż wcześniej. Gęstsza. Jakby powietrze nasiąkło czymś, co nie pozwalało mu swobodnie krążyć.

Wrócił do kuchni. Kubek po herbacie Miska stał na blacie, ciemne fusy opadły na dno, tworząc wzór przypominający mapę nieznanego kontynentu. Piotr wziął go do ręki — porcelana była jeszcze lekko ciepła. Przez chwilę trzymał ją w dłoni, jakby to ciepło mogło mu coś powiedzieć o człowieku, który przed chwilą tu siedział.

Sprawa w Wilczynie.

Słowa układały się w jego głowie w coś więcej niż tylko informację. Stawały się zaproszeniem. Możliwością.

A może pułapką.

Postawił kubek w zlewie, otworzył kran. Woda wypłukiwała fusy, kręcąc je w spirali odpływu. Patrzył na to, nie myśląc o niczym konkretnym, pozwalając umysłowi błądzić po obrzeżach tego, co przed chwilą usłyszał. Tak działał zawsze — nie forsował myśli, tylko czekał, aż same znajdą właściwy kształt.

Zamknął wodę. Wytarł ręce w ściereczkę — ta sama, którą Julia używała do wycierania naczyń. Miała drobny wzór w kratkę, wypłowiały od prania. Taki zwykły, domowy szczegół, który nagle wydał mu się nośnikiem czegoś ważnego. Normalności. Codzienności. Życia, które toczyło się bez dramatów i trupów.

Może to szansa na odkupienie.

Myśl przyszła niespodziewanie, jak zawsze gdy chodziło o prawdziwe rozpoznania. Nie z analizy, tylko z głębi, z miejsca, gdzie trzymał wszystkie rachunki, które nigdy się nie domknęły.

Odkupienie.

Wielkie słowo. Patetyczne, gdyby je wypowiedzieć na głos. Ale w ciszy własnej głowy brzmiało dokładnie tak, jak powinno — jak nazwa czegoś, czego potrzebował bardziej niż chciał się do tego przyznać.

Przeszedł do salonu. Zimno od okna czuło się już z odległości kilku kroków — takie mazurskie zimno, które przenikało przez wszystkie warstwy izolacji, przez ściany i szyby, jakby dom był tylko iluzją ochrony. Podszedł bliżej. Jego oddech zostawiał na szybie delikatną mgłę, która natychmiast się rozpraszała.

Na dworze padał śnieg. Nie dostrzegł tego wcześniej — musiał zacząć się w ostatnich minutach. Drobne płatki, niemal niewidoczne w świetle latarni, opadały leniwie, bez przekonania. Pokryły już podjazd cienką warstwą, zacierając ślady opon samochodu Miska.

Las za domem był czarną ścianą, nieprzeniknioną. Czasem między drzewami coś się poruszało — może wiatr, może zwierzę. Może nic. Oko ludzkie potrafi wydobyć ruch z całkowitej nieruchomości, kiedy wystarczająco długo patrzy w ciemność.

Piotr oparł czoło o szybę. Szkło było lodowate, taki ból, który orzeźwia.

Strach był tam, gdzie zawsze — tuż pod mostkiem, w miejscu, które anatomicznie było tylko splotem nerwów i mięśni, ale które każdy człowiek zna jako centrum lęku. Nie był to strach przed konkretnym zagrożeniem. Był starszy, bardziej podstawowy. Strach przed powrotem do tego, kim kiedyś był. Przed otwarciem drzwi, które zamknął z bardzo konkretnych powodów.

Co jeśli znowu zawiodę?

Pytanie zawisło w powietrzu salonu jak zapach spalenizny — niewidzialny, ale wszechobecny.

Przypomniał sobie twarz Karoliny Brzeskiej. Nie taką, jaką znał z fotografii w aktach — uśmiechniętą, żywą. Taką, jaką zobaczył na końcu. W kostnicy. Cztery lata temu, może pięć. Liczby zacierały się, ale twarz nie. Twarz pozostawała ostra jak skalpel.

Przegrał wtedy. Nie znalazł jej na czas. Wszystkie analizy, wszystkie profile, cała wiedza o ludzkim umyśle — na nic się to nie zdało, kiedy naprawdę było potrzebne.

A teraz Misiek przyszedł z nową sprawą. Z nowym nazwiskiem. Tomasz Jurewicz. Kolejna osoba martwa, kolejna rodzina rozerwana.

Ale tym razem jest inaczej, pomyślał. Tym razem morderca już nie zabija. Sprawa jest zimna. Mogę patrzeć na nią z dystansu.

Próbował uwierzyć w tę logikę, ale nie działała. Bo wiedział, że dystans to iluzja. Że kiedy już się wejdzie do środka cudzego dramatu, kiedy zacznie się rozumieć mechanizmy, które pchnęły kogoś do morderstwa — nie ma już żadnego dystansu. Jest tylko bliskość. Niebezpieczna, toksyczna bliskość.

Śnieg padał dalej. Warstwa na podjeździe była już grubsza. Zatarła wszystkie ślady.

Piotr odsunął się od okna. W odbiciu w szybie zobaczył własną twarz — zmęczoną, starszą niż pamiętał. Trzydzieści osiem lat, a wyglądał jakby miał pięćdziesiąt.

Może to właśnie jest sens, pomyślał. Może nie chodzi o odkupienie. Może chodzi tylko o to, żeby przestać uciekać.

Ale strach został. Zimny i cierpliwy, czekający w miejscu tuż pod mostkiem.

ROZDZIAŁ 7: RODZINA JUREWICZÓW

Zimno wgryzało się w metal, w szkło, w kości. Piotr siedział w samochodzie od czterdziestu minut, a mróz już zdążył przeniknąć przez tapicerkę, przez kurtkę, przez skórę. Minus dwanaście stopni. Wystarczająco nisko, by oddech zamieniał się w mgłę, by cisza nabrała konsystencji lodu.

Dom Jurewiczów wyglądał jak wszystkie domy w Wilczynie — drewniany, przyziemny, z oknami małymi jak strzelnice. Śnieg na dachu leżał równo, nienaruszony. Żadnych śladów ptaków. Żadnego życia.

Piotr obserwował.

Obserwowanie było jak czytanie. Trzeba było wiedzieć, gdzie patrzeć, co pomijać, gdzie szukać przerw między słowami. A w każdym domu były przerwy. Miejsca, gdzie fasada pękała.

Anna wyszła o dziewiątej dwadzieścia.

Najpierw drzwi — otwarte zdecydowanie, bez wahania. Potem ona — w czarnym płaszczu, z torbą na ramieniu, z kluczami w dłoni. Włosy związane w kok, twarz jasna w świetle śniegu. Szła do samochodu z precyzją chirurga: każdy krok wymierzony, każdy ruch ekonomiczny. Volvo zapaliło się za pierwszym razem. Silnik zawarczał cicho, równo. Wyjechała bez oglądania się za siebie.

Spokojna.

Zbyt spokojna jak na kobietę, której mąż leży w kostnicy z dziurą w czaszce.

Piotr zapisał w notesie: 9:20 — A. wychodzi. Kontrola. Zero emocji.

W oknie na piętrze pojawiła się Julia.

Dziewczyna stała nieruchomo, z czołem przyciśniętym do szyby. Włosy rozpuszczone, koszulka nocna — zbyt cienka na taki mróz. Nie patrzyła na odjeżdżający samochód matki. Patrzyła w las. Albo w nicość. Trudno było to rozróżnić.

Piotr podniósł lornetkę.

Twarz Julii była blada, oczy podkrążone. Płakała? Może. Albo po prostu nie spała. Wargi się poruszały — mówiła coś do siebie. Modlitwa? Klątwa? Niemożliwe do odczytania z tej odległości.

Potem odwróciła się i zniknęła w głębi pokoju.

Jak Anna reaguje?

Pytanie wracało jak refren. Nie czy zabił, ale jak reaguje. Bo reakcja mówiła więcej niż słowa. Reakcja była prawdą pod prawdą.

Piotr widział to setki razy w swoich latach jako profiler. Ludzie, którzy stracili bliskich, rozpadali się na tysiąc sposobów. Krzyczeli, milczeli, pili, modlili się, załamywali, zamykali w sobie. Ale zawsze reagowali. Zawsze było coś — pęknięcie, drżenie, ślad.

Anna nie miała śladów.

Szła jak ktoś, kto idzie do pracy. Normalnie. Funkcjonalnie. Jak ktoś, kto pogodził się z faktem, że śmierć jest tylko kolejnym punktem na liście rzeczy do załatwienia.

Albo jak ktoś, kto wiedział, że ta śmierć nadejdzie.

Piotr wypuścił powietrze — biała chmura rozłożyła się na przedniej szybie. Włączył na chwilę silnik, by ogrzać dłonie. Radio trzeszczało statycznym szumem. Wyłączył je.

Cisza Wilczyna była absolutna. Bez samochodów, bez ludzi, bez psów. Tylko wiatr, który szeleszczył w nagich gałęziach brzóz. I śnieg, który skrzypiał pod własnymi ciężarem, osiadając milimetr po milimetrze.

Julia smutna.

To było oczywiste. Ale jaki rodzaj smutku? Żałoba? Wina? Ulga?

Piotr zapisał: J. w oknie. Rozmowa z sobą. Unika matki?

Pytanie w notesie wyglądało głupio, naiwnie. Ale w śledztwie nie było głupich pytań. Były tylko pytania niepostawione.

Dlaczego Julia została w domu, skoro matka wyjechała? Dlaczego nie poszła do szkoły, do przyjaciół, gdziekolwiek? Dziewiętnastolatki nie zostają same w pustych domach, chyba że mają powód.

Albo chyba że się boją.

Piotr pomyślał o Ani. Jego córce, która miałaby teraz dwadzieścia dwa lata. Która nigdy nie będzie stała w oknie, nigdy nie będzie smutna, nigdy nie będzie niczego.

Odsunął myśl. Szybko, brutalnie, jak zawsze.

Skupił się na domu.

Drzwi zamknięte. Okna ciemne. Komin bez dymu. Dom wyglądał jak grób — zimny, cichy, ostateczny.

A gdzieś w środku Julia czekała.

Na co?

Piotr zanotował jeszcze jedno zdanie: Dom jak scena. Kto jest reżyserem?

Potem odpalił silnik i odjechał, zanim ktoś zauważył, że w Wilczynie pojawiło się obce auto. Zanim cisza zdążyła go pochłonąć całkowicie.

Śnieg skrzypiał pod butami Piotra z dźwiękiem łamanego szkła. Zimno przeszywało płuca przy każdym wdechu — ostro, metalicznie, jakby powietrze samo w sobie stało się bronią. Wilczyn o dziesiątej rano wyglądał jak wioska wymarła, opuszczona nagle, w pośpiechu. Tylko dym z kominów zdradzał obecność życia za grubymi zasłonami okien.

Metodycznie przemierzał ulicę Leśną, potem Mazurską, notując w pamięci każdy szczegół. Tak pracował w Warszawie — systematycznie, nieśpiesznie, budując mozaikę z drobnych obserwacji. Wiedział, że prawda kryje się nie w wielkich zeznaniach, lecz w przygodnych słowach, w tym, co ludzie mówią, zanim zdążą pomyśleć.

Przy czwartym domu — niskim parterze z brązowego klinkieru — zauważył ruch w oknie. Ktoś odchylił firankę, obserwował go. Piotr zatrzymał się, udając, że poprawia szalik. Wiedział, że ciekawość to silniejszy instynkt niż strach.

Drzwi otworzyły się, zanim zdążył podejść bliżej.

— Zgubił się pan? — Kobieta miała może sześćdziesiąt lat, twarz pooraną zmarszczkami jak pole po pługu, oczy bystre jak u ptaka drapieżnego. Włosy związane w ciasny kok, ręce czerwone od mrozu i pracy. — Bo tutaj nie ma niczego ciekawego.

— Piotr Sadowski. — Podszedł bliżej, uśmiechnął się przepraszająco. — Mieszkam u Walczaków. Poznaje okolicę.

— Aha. — Nie wyciągnęła ręki. — Pani Kowalska. I niech pan nie udaje, że przypadkiem tu jest. O Jurewiczach pan pyta?

Bezpośredniość szokowała, ale Piotr nie dał tego po sobie poznać. W małych miasteczkach wszyscy wiedzieli wszystko o wszystkich. Prywatność była iluzją.

— Mieszkają niedaleko — powiedział ostrożnie. — Poznałem Annę. I Julię.

— Biedna dziewczyna. — Kowalska skrzyżowała ramiona na piersi. Stała w progu, nie zapraszając go do środka, ale wyraźnie gotowa rozmawiać. — Najpierw ojca traci, teraz matka w areszcie. Jakby nie dosyć już przeszła.

— Znała pani rodzinę?

— Znam wszystkich tutaj. Trzydzieści lat mieszkam. — Spojrzała w stronę domu Jurewiczów, niewidocznego zza zakrętu. — Idealna rodzina, tak wszyscy mówili. Lekarka, przedsiębiorca, ładna córka. Ale wie pan, jak to jest. Im ładniejsza fasada, tym więcej gówna w środku.

Piotr zanotował mentalnie wulgaryzm. Ludzie przeklinali, gdy tracili kontrolę nad emocjami albo gdy chcieli zbudować fałszywą bliskość.

— Widział pan coś… nietypowego?

— Słyszałam. — Kowalska pochyliła się nieznacznie, obniżyła głos. Konspiracyjny gest, jakby ktoś mógł ich podsłuchiwać w pustej, śnieżnej ulicy. — Ściany tutaj cienkie, a w zimie, jak okna pozamykane, dźwięk niesie się dziwnie. Tomasz krzyczał. Regularnie. Nie co tydzień, ale często. Głos miał taki… — zawahała się — …taki, że aż się człowiek kurczył w sobie.

— Krzyczał na żonę?

— Na wszystkich. Na Annę najczęściej. Na dziewczynkę też, jak była młodsza. — Kowalska zacisnęła szczęki. — Raz widziałam Julię, może miała z dziesięć lat, siedziała na schodach przed domem w marcu, bez kurtki. Płakała. Zapytałam, czy wszystko w porządku. Spojrzała na mnie tak… jakbym mówiła po chińsku. Jakby nie rozumiała pytania.

Zimno wgryzało się Piotrowi w kości, ale nie mógł teraz przerwać. Kowalska mówiła, a takie chwile trzeba było wykorzystać.

— A Anna? Jak reagowała?

— Płakała. — Słowo padło płasko, bez dramatyzmu. — Widziałam ją kilka razy przez okno, w kuchni, sama, płakała nad zlewem. Raz stała tak z nożem w ręku, patrzyła na niego, jakby… — urwała. — Jakby rozważała opcje.

Piotr poczuł, jak coś w nim się napina. Obraz Anny z nożem, samotnej, rozważającej.

— Dlaczego pani nigdy nie interweniowała? — Pytanie wymknęło się, zanim zdążył je powstrzymać. Zbyt ostre, zbyt oskarżycielskie.

Kowalska wyprostowała się, oczy zimne.

— A co miałam zrobić? Policję wezwać? I co bym powiedziała? Że sąsiad krzyczy? Że żona płacze? — Zaśmiała się gorzko. — Tomasz był ważny w gminie. Znał burmistrza, radnych. A ja? Emerytka. Nikt by mnie nie słuchał.

Cisza rozlała się między nimi, gęsta jak śnieg zalegający na dachach.

— Ale pani wiedziała — powiedział cicho Piotr.

— Wszyscy wiedzieli. — Kowalska spojrzała mu prosto w oczy. — I wszyscy udawali, że nie widzą. Bo tak jest łatwiej. A teraz nagle wszyscy są zszokowani, że ktoś go zabił. — Cofnęła się w głąb przedsionka. — Szczerze? Dziwię się, że to tak długo trwało.

Drzwi zamknęły się z cichym kliknięciem.

Piotr stał nieruchomo, wdychając mroźne powietrze, które paliło gardło. Wokół niego Wilczyn trwał w swojej zmrożonej obojętności, domy ciasno zamknięte, sekrety ukryte za zasłonami. Wszyscy wiedzieli. Nikt nie zareagował.

Ruszył dalej, śnieg skrzypiący pod stopami jak ostrzeżenie.

Bar Miśka pachniał tym, czym wszystkie umierające miejsca — ścierką niewykręconą do końca, piwem wsiąkniętym w blat przez dziesięciolecia, nadzieją przegranymi w zakładach sportowych. Piotr przekroczył próg tuż po szesnastej, kiedy zimowe popołudnie już kapitulowało przed nocą, a neon nad drzwiami migotał jak serce w migotaniu przedsionków.

Miśek stał za barem — masywny, z twarzą wyrzeźbioną raczej siekierą niż dłutem, w flanelowej koszuli, która pamiętała czasy, gdy jeszcze miał włosy. Podniósł wzrok znad szklanki, którą wycierał tym samym ruchem, co prawdopodobnie tysiące innych szklanek, i skinął głową. Gest oszczędny jak wszystko w tej okolicy.

— Sadowski.

— Miśek.

Nazwiska zamiast imion. Tak się tu rozmawiało. Jakby pierwszych imion używano tylko w kościele i na cmentarzu.

Piotr usiadł przy barze, choć cztery stoliki w sali świeciły pustką. Instynkt stadny, pomyślał. Nawet w izolacji szukamy bliskości. Albo kontroli — ta myśl przyszła zaraz potem, chłodniejsza, analityczna. Przy barze widzi się ręce barmana, to, co dolewa, w jakich proporcjach miesza prawdę z wodą.

— Herbata — powiedział.

Miśek uniósł brew. Brew w kształcie grubego gąsienicza, siwa jak styczeń za oknem.

— Herbata.

— Tak.

— Nie wódka?

— Nie piję.

To było prawdą i kłamstwem jednocześnie. Nie pił teraz. Pił przedtem, po Katowicach, po tamtej sprawie, kiedy nauczył się, że ludzki umysł potrafi zawierać rzeczy, których sam nie chce oglądać. Pił, aż nauczył się nie pić, co jest umiejętnością trudniejszą niż cokolwiek, czego uczyli go na uniwersytecie.

Miśek postawił przed nim szklankę z herbatą, torebka wewnątrz jak tonący w bursztynie owad. Parzyła się. Ciemniała. Piotr patrzył na ten proces transformacji, myśląc o tym, jak niewiele potrzeba, żeby zmienić naturę czegoś — trochę ciepła, trochę czasu, odpowiednie zanurzenie.

— Ludzie gadają — odezwał się Miśek, wracając do wycierania szklanek. Jego głos brzmiał jak szlifierka na drewnie, chropowato, z zacięciami.

Piotr poczekał. Tu się nie pyta wprost. Tu się czeka, aż informacja sama zdecyduje, czy chce się narodzić.

— O czym gadają?

— O tobie. O Jurewiczach. — Miśek odstawił szklanicę, sięgnął po następną. Rytual bez końca. — O tym, że pytasz.

— A pytanie to grzech?

— W Wilczynie? — Coś, co mogło być uśmiechem, przemknęło po twarzy barmana. — Pytanie to deklaracja. Że coś cię obchodzi. A kiedy coś cię obchodzi, stajesz się częścią tego.

Piotr wyjął torebkę z herbaty, odłożył na spodeczek. Płyn był ciemny, gorzki pewnie, ale potrzebował tego ciepła. Wziął łyk. Gorzki, tak. Wszystko tutaj było gorzkie.

— Tomasz Jurewicz — powiedział Miśek, i nazwisko zabrzmiało jak wyrok. — Miał długi.

Cisza rozlała się między nimi jak olej na wodzie.

— Jakie długi?

— Różne. — Miśek przesunął szklankę centrymetr w lewo, potem centrymetr w prawo. Precyzja mężczyzny, który wie, że szczegóły mają znaczenie. — Firma bankrutuje. Bankrutowała. Zanim… no, zanim.

Zanim ktoś wbił mu nóż w pierś, dokończył Piotr w myślach. Zanim krew Tomasza Jurewicza wsiąkła w drewno podłogi tak samo, jak piwo w ten blat.

— Kto o tym wie?

— Wszyscy. Nikt. — Miśek wzruszył ramionami, gest filozoficzny w swojej prostocie. — Tak to tu działa. Wszyscy wiedzą, nikt nie mówi. Dopóki nie przyjdzie ktoś z zewnątrz i nie zacznie pytać.

Ktoś z zewnątrz. Piotr usłyszał to jak etykietkę przyklejoną do pleców. Obcy. Nie stąd. Nawet po tygodniu, po dziesięciu, po roku — zawsze nie stąd.

— Ile był winien?

— Dużo. Widziałem papiery. — Miśek spojrzał mu w oczy, pierwszy raz odkąd Piotr wszedł. Spojrzenie bezpośrednie, oceniające. — Moja była pracowała w banku. Zanim bank zamknęli. Mówiła, że Jurewicz brał kredyty jak leki na ból. Jeden na drugi, żeby spłacić poprzedni.

Schemat Ponziego w wersji prowincjonalnej, pomyślał Piotr. Piramida finansowa zbudowana nie z ambicji, ale z desperacji.

— Firma budowlana?

— Tak. Ale zamówień nie było. Ludzie tu nie budują, odchodzą. Połowa domów pusta. Po co budować nowe, kiedy stare stoją i czekają jak porzucone psy?

Metafora była trafniejsza, niż Miśkowi się wydawało. Piotr pił herbatę małymi łykami, pozwalając, żeby ciepło wypełniało mu usta, gardło, żołądek. Ciepło było tymczasowe, iluzoryczne, ale lepsze niż nic.

— Anna wiedziała? — zapytał, choć znał już odpowiedź. Żony zawsze wiedzą. Albo wiedzą, że nie chcą wiedzieć, co jest formą wiedzy jeszcze bardziej świadomą.

— Anna… — Miśek zawiesił głos, szukając słów. — Anna to mądra kobieta. Za mądra na Tomasza. Wszyscy to widzieli. Nawet on to widział, dlatego ją… no wiesz.

Nie dokończył, ale Piotr nie musiał dokończenia. Dlatego ją trzymał krótko. Dlatego ją kontrolował. Dlatego ją niszczył drobnymi cięciami, niedostrzegalnymi dla oka, ale skutecznymi jak tortury wodne.

— A Julia?

— Dziewczyna? — Miśkowa twarz stężała. — Dziewczyna to inna historia. Widziałem ją raz, może dwa tygodnie przed… No, przed tym. Siedziała tam. — Wskazał stolik w rogu, ten pod oknem, gdzie światło neonów nie docierało. — Sama. Piła colę. Wyglądała, jakby czekała na coś. Albo na kogoś.

Serce Piotra przyspieszyło. Szczegół. Mały, może nieistotny, ale szczegóły były jak okruchy chleba w bajce — prowadziły do domu albo do zagłady.

— Czekała?

— Nie wiem. Siedziała. Patrzyła w telefon. Potem wyszła. Ale było w niej coś… — Miśek urwał, marszcząc czoło, jakby próbował złapać myśl, która uciekała. — Coś zdecydowanego. Jakby podjęła jakąś decyzję.

Piotr odstawił szklankę. Herbata była już letnia, niesmaczna, ale wypił ją do końca. Gest rytualny.

— Paweł Jurewicz — powiedział, rzucając nazwisko jak kamień w wodę, żeby zobaczyć, jakie kręgi narysuje.

Miśkowa twarz nie zmieniła wyrazu, ale coś w jego oczach się przesunęło. Migotanie. Niepewność.

— Brat Anny.

— Tak.

— Bywa tu czasem.

— Często?

— Częściej niż kiedyś. — Miśek odłożył szklankę, sięgnął po następną. Perpetuum mobile wycierania. — Odkąd wrócił z Warszawy. Mówi, że pomaga Annie. Z pogrzebem, z formalnościami.

— A ty w to wierzysz?

Miśek spojrzał na niego, i w tym spojrzeniu było coś, co przypominało Piotro, że wszyscy tutaj są obserwatorami, detektywami własnego życia, specjalistami od czytania między wierszami.

— Nie wiem, w co wierzę — powiedział w końcu Miśek. — Ale wiem, co widzę. Paweł przychodzi, pyta o różne rzeczy. O Tomasza. O to, kto go widział ostatni. O to, czy coś mówił.

— I co mu odpowiadasz?

— To samo co tobie. Prawdę. Tyle prawdy, ile można powiedzieć, nie kłamiąc.

Piotr skinął głową. Rozumiał. W małych miasteczkach prawda była towarem deficytowym, ale kłamstwo było bronią obsieczną.

Wstał, wyjął z portfela banknot, położył na barze.

— Za herbatę.

— Za dużo.

— Za informację.

Miśek nie dotknął pieniędzy. Patrzył na Piotra z czymś, co mogło być ostrzeżeniem albo współczuciem.

— Uważaj na siebie, Sadowski — powiedział w końcu. — Ludzie tu nie lubią, kiedy ktoś grzebie w ich sprawach. A sprawy Jurewiczów… to grząski grunt.

Piotr założył kurtkę, poczuł, jak zimno z zewnątrz już czeka, żeby go objąć.

— Wiem — odpowiedział. — Ale ktoś musi grzebać.

Wyszedł w noc, która smakowała lodem i tajemnicami.

ROZDZIAŁ 8: ANNA

Sklep pachniał starym drewnem i czymś jeszcze — wilgocią zamkniętą między deskami podłogi, może, albo po prostu zimą, która wsiąkała w każdą szczelinę. Piotr stał przed regałem z herbatą, trzymając w dłoni pudełko earl greya, jakby miało mu coś powiedzieć. Nie miało. Nic tu nie miało mu nic do powiedzienia, a jednak od trzech dni krążył po Wilczynie, nasłuchując.

Dzwonek nad drzwiami brzęknął cicho, metalicznie. Powietrze poruszyło się — podmuch mrozu, zapach śniegu i czegoś jeszcze. Perfum, może. Albo mydła.

Nie odwrócił się od razu. Nauczył się tego dawno temu: nie reagować natychmiast, nie zdradzać zainteresowania. Ale poczuł ją — obecność kogoś, kto nie należy do codziennego rytmu tego miejsca. Ktoś, kto wszedł z zamiarem, nie z przyzwyczajenia.

Odłożył herbatę. Sięgnął po kawę — tańszą, w brzydszym opakowaniu. Kupował czas.

Kroki za nim były lekkie, zdecydowane. Kobieta. Wysokie buty — słyszał, jak obcasy stukają o drewno, choć próbowała iść cicho. Przeszła obok, nie patrząc, i zatrzymała się przy ladzie. Piotr rzucił okiem.

Czterdzieści kilka lat, może mniej — trudno powiedzieć przy tym oświetleniu. Jasny płaszcz, dobrze skrojony, zbyt elegancki jak na wiejski sklep. Włosy upięte w niski kok, ciemne, z kilkoma srebrnymi pasmami przy skroniach. Twarz czysta, bez makijażu, albo z makijażem tak subtelnym, że wyglądał jak jego brak. Ręce w skórzanych rękawiczkach.

Kontrolowana. To było pierwsze słowo, które przyszło mu do głowy.

Poprosił sprzedawczynię o chleb, a jej głos był niski, spokojny. Bez akcentu, bez śladów tego miejsca. Głos kogoś, kto nauczył się mówić gdzie indziej, albo nauczył się ukrywać skąd pochodzi.

Piotr podszedł do lady z kawą. Stanął trzy kroki za nią, czekając.

Odwróciła się. I wtedy to się stało — to krótkie zawahanie, które trwało może ułamek sekundy, może dwie. Jej oczy — szare, prawie stalowe w tym świetle — zatrzymały się na jego twarzy. Zmrużyła je nieznacznie. Rozpoznanie.

— Pan znalazł mojego męża — powiedziała.

Nie było w tym pytania. Konstatacja faktu, wypowiedziana tonem, jakim mówi się o pogodzie albo o cenach.

Piotr poczuł, jak coś ściska mu się w żołądku. Nie spodziewał się tego — tej bezpośredniości, tej kontroli. Spodziewał się łez, może złości, może ucieczki.

— Przykro mi — powiedział, bo to jedyne, co przychodziło mu do głowy. Puste słowa, wyprane z znaczenia przez nadużycie.

Skinęła głową. Jeden ruch, precyzyjny.

— Anna Jurewicz — przedstawiła się, wyciągając rękę.

Jej dłoń była chłodna nawet przez skórę rękawiczki. Uścisk krótki, stanowczy. Jak podanie ręki przy zawieraniu umowy, nie jak dotyk kogoś, kto właśnie stracił męża.

— Piotr Sadowski.

— Wiem — powiedziała. — Rozmawiał pan z moją córką.

Oczywiście, że wiedziała. W miejscu takim jak Wilczyn wszyscy wszystko wiedzieli. Informacje krążyły szybciej niż krew w żyłach.

— Julia jest… — zaczął, ale nie wiedział, jak skończyć. Jaka jest Julia? Przerażona? Zraniona? Podejrzana?

— Wrażliwa — dokończyła za niego Anna. — Zawsze była. Tomasz… — Przerwała. Po raz pierwszy coś drgnęło w jej twarzy, ledwo dostrzegalne napięcie wokół ust. — Mój mąż nie zawsze to rozumiał.

Sprzedawczyni pakowała chleb, udając, że nie słucha. Ale Piotr widział, jak jej ręce zwolniły, jak się nastawiła.

— Może moglibyśmy porozmawiać gdzie indziej — zasugerował cicho.

Anna spojrzała na niego długo, jakby oceniała. Mierzyła go wzrokiem jak chirurg — precyzyjnie, bez emocji, szukając słabych punktów.

— Po co? — zapytała w końcu. — Ma pan jeszcze jakieś pytania? Policja już zadała wszystkie możliwe.

— Nie jestem z policji.

— Wiem. Był pan profiler. Teraz jest pan… czym? Turystą?

W jej głosie pojawiło się coś ostrego. Nie agresja — to było zbyt kontrolowane na agresję. Raczej precyzyjne cięcie, jak skalpelem.

— Kimś, kto próbuje zrozumieć — odparł.

— Zrozumieć co? Dlaczego umarł? Kto go zabił? — Wzięła od sprzedawczyni paczkę, odliczyła pieniądze, dokładnie. — Czasem ludzie po prostu umierają, panie Sadowski. Wychodzą w zimową noc i nie wracają. To nie zawsze musi mieć głębsze znaczenie.

Odwróciła się do wyjścia.

— Pani córka uważa inaczej — powiedział za nią.

Zatrzymała się. Nie odwróciła, ale zatrzymała się, z dłonią na klamce. Przez szybę w drzwiach widział śnieg — sypał już od rana, cichy, uporczywy.

— Julia ma dziewiętnaście lat — powiedziała Anna, nie patrząc na niego. — W tym wieku wszyscy szukamy znaczeń. Nawet tam, gdzie ich nie ma.

— A jeśli są?

Teraz się odwróciła. I przez moment — bardzo krótki, ledwo zauważalny — Piotr zobaczył coś w jej oczach. Nie strach. Nie smutek. Coś innego. Coś, co przypominało ostrzeżenie.

— To czasem lepiej ich nie znajdować — powiedziała cicho.

Dzwonek brzęknął, gdy zamykała za sobą drzwi. Zimno wdarło się do środka, ostre jak nóż.

Piotr patrzył, jak odchodzi — prosto, spokojnie, zostawiając za sobą ledwo widoczne ślady w świeżym śniegu. Jakby nawet zima nie chciała jej zatrzymać.

Anna Jurewicz czekała w pokoju pacjentów, choć nie była pacjentką. Siedziała wyprostowana, kolana złączone, dłonie ułożone na torebce jak ptaki gotowe do ucieczki. Piotr zobaczył ją przez szybę w drzwiach — kobietę, która wyglądała, jakby uczyła się być niewidzialną.

Niepotrzebnie. I tak wszyscy na nią patrzyli.

Wdowa po tyranem. Podejrzana. Lekarka, która nie uratowała własnego męża. Wilczyn karmił się takimi historiami przez całą zimę.

— Doktor Jurewicz — powiedział, otwierając drzwi do gabinetu.

Wstała za szybko. Coś w tym ruchu było nadmiernie kontrolowane, jakby każdy gest przechodziła przez wewnętrzną cenzurę. Sukienka w kolorze grafitu, wełniany żakiet, włosy spięte tak ciasno, że musiało ją boleć. Strój kobiety, która chce zniknąć w ścianach.

Albo kobiety, która ma coś do ukrycia.

— Panie Sadowski. — Jej głos był niski, chropowaty. — Dziękuję, że zgodził się pan mnie przyjąć.

Nie powiedział, że nie miał wyboru. Że Julia zadzwoniła wczoraj wieczorem, płacząc, błagając. Że sam nie wie, dlaczego w końcu ustąpił.

Gabinet pachniał świeżo zaparzonym kawą i czymś jeszcze — starym drewnem, kurzem osiadłym w szczelinach podłogi. Za oknem Wilczyn utkany był z bieli i szarości, jakby ktoś zapomniał dodać kolory do szkicu.

— Proszę usiąść.

Usiadła na brzegu fotela, plecy niemal nietykające oparcia. Piotr zajął swoje miejsce naprzeciwko, zachowując dystans biurka między nimi. Bezpieczna odległość. Profesjonalna.

— Julia mówiła, że pan odmówił — zaczęła bez wstępów. Nie było w tym oskarżenia, tylko stwierdzenie faktu, ale Piotr poczuł ukłucie w żołądku.

— Nie jestem detektywem — odpowiedział. Słowa zabrzmiały bardziej obronnie, niż zamierzał.

Anna patrzyła na niego tymi swoimi oczami — ciemnoniebieskimi, prawie szarymi w tym świetle. Były w nich warstwy, jak w jeziorze, gdzie powierzchnia pokazuje jedno, a głębiny kryją zupełnie coś innego.

— Nie potrzebuję detektywa. — Jej dłonie zacisnęły się na torebce. — Potrzebuję kogoś, kto pomoże mojej córce zrozumieć, że…

Urwała. Przez okno wpadło blade światło, rozlewając się po jej twarzy jak woda, ukazując drobne linie wokół oczu, cień sińca pod dolną powieką. Kobieta, która nie śpi. Albo śpi, ale budzi się krzycząc.

Piotr znał to uczucie.

— Że to było samobójstwo — dokończyła cicho.

Słowa zawisły między nimi jak szkło gotowe do stłuczenia.

Piotr obserwował ją w milczeniu. To była technika, którą wyćwiczył lata temu — pozwól ciszy pracować, pozwól ludziom wypełniać ją własnymi lękami. Większość ludzi nie wytrzymywała dłużej niż trzydzieści sekund.

Anna wytrzymała minutę.

Gdy w końcu odezwała się ponownie, jej głos był jeszcze cichszy: — Julia wymyśla historie. Zawsze to robiła. Jako dziecko miała całą galerię wyimaginowanych przyjaciół. Teraz…

— Teraz wymyśla morderstwo?

Słowo spadło między nich jak kamień w wodę. Anna drgnęła, ale nie odwróciła wzroku.

— Ona nie może zaakceptować, że jej ojciec… że Tomasz… — Coś w jej głosie pękło, ledwo zauważalnie. — Że nas zostawił.

Nas. Nie ją. Ciekawy wybór słowa.

— Policja zamknęła sprawę — kontynuowała Anna, patrząc teraz na swoje dłonie. — Prokurator, lekarz sądowy, wszyscy… wszyscy zgodzili się, że to było samobójstwo. Ale Julia…

— Julia nie wierzy.

— Julia nie chce wierzyć. — Anna podniosła wzrok i Piotr zobaczył to — błysk czegoś głębokiego i ciemnego. Strach? Ulga? — To różnica.

Pokój wydawał się nagle mniejszy. Kaloryfer za plecami Piotra syczał cicho, wypuszczając parę przez zawór, który powinien być naprawiony miesiące temu. Przez ścianę dochodziły stłumione głosy — ktoś w poczekalni rozmawiał przez telefon.

— Dlaczego pani przyszła do mnie? — zapytał Piotr. — Jeśli wszystko jest jasne, jeśli sprawa jest zamknięta…

— Bo moja córka pana słucha. — W głosie Anny pojawiła się desperacja, pierwsza szczelina w kontrolowanej fasadzie. — Widziałam, jak na pana patrzyła. Pan… pan rozumie takie rzeczy. Traumę. Stratę. Może pan jej pomóc zaakceptować prawdę.

Prawdę. Kolejne słowo, które brzmiało źle w jej ustach.

Piotr pochylił się do przodu, składając ręce na blacie biurka. Drewno było zimne pod palcami.

— Która prawda, doktor Jurewicz? Pani czy Julii?

Anna zamarła. Przez moment wyglądała jak zwierzę schwytane w światłach reflektorów — oszołomione, przerażone, gotowe do ucieczki. Potem maska wróciła, idealnie dopasowana, bez żadnych szczelin.

— Moja córka cierpi — powiedziała sztywno. — Widzę to. Jako matka i jako lekarz. Potrzebuje pomocy profesjonalisty.

— Jest pani lekarką.

— Jestem chirurgiem, nie psychiatrą. — Coś w jej tonie zdradzało rozbawienie, gorzkie i ciemne. — Umiem naprawiać ciała, nie umysły.

Ale umie pani je łamać? — pomyślał Piotr, choć nie wypowiedział tego głośno.

Znowu zapadła cisza. Anna siedziała nieruchomo, ale Piotr widział drobne sygnały — puls na szyi, lekkie drżenie prawej ręki, sposób, w jaki oddychała — płytko, kontrolowanie, jakby powietrze w pomieszczeniu było toksyczne.

— Julia powiedziała pani o śladach na nadgarstkach męża? — zapytał w końcu.

Reakcja była natychmiastowa. Źrenice Anny rozszerzyły się, oddech przyśpieszył. Tylko na ułamek sekundy, ale wystarczająco długo.

— Tomasz… — zaczęła, potem przełknęła ślinę. — Tomasz próbował wcześniej. Dwa lata temu. Wtedy też były ślady.

— Ale policja wtedy nie była wzywana.

— Nie. — Jej palce zacisnęły się na torebce tak mocno, że knykcie zbielały. — Nie było potrzeby.

Bo pani go zatrzymała? Czy dlatego, że to był ktoś inny?

Piotr obserwował ją, szukając prawdy w mikroekspresach, w sposobie, w jaki jej ciało zdradzało to, co głos ukrywał. Była dobrze przećwiczona w kontrolowaniu siebie — lata życia z tyranem nauczyłyby każdego, jak maskować emocje. Ale nawet najlepsze maski miały szczeliny.

— Pomogę Julii — powiedział w końcu, sam zaskoczony słowami. — Ale na moich warunkach.

Anna wypuściła powietrze, które przetrzymywała. Ulga czy strach?

— Oczywiście. Jakichkolwiek.

— Będę z nią rozmawiał. O wszystkim. O ojcu, o tamtej nocy, o tym, co myśli, że widziała. Nie będę jej namawiał do żadnej wersji wydarzeń.

Coś przemknęło przez twarz Anny — cień, który pojawił się i zniknął zbyt szybko, by go nazwać.

— Rozumiem.

Wstała, gładzając nieistniejące zagniecenia na spódnicy. Ruch kobiety przygotowującej się do ucieczki.

— Dziękuję, panie Sadowski. — Wyciągnęła rękę.

Jej dłoń była lodowata, mimo że w gabinecie było ciepło. Zimno sięgało głębiej niż skóra, jakby Anna Jurewicz była zamarznięta od środka.

Gdy wychodziła, Piotr dostrzegł coś jeszcze — sposób, w jaki jej ramiona opadły, gdy tylko przekroczyła próg, jakby przez całą rozmowę trzymała niewidzialny ciężar. I zapach, ledwo wyczuwalny pod nutami drogich perfum.

Strach.

Świeży, ostry, prawdziwy.

Drzwi zamknęły się za nią z cichym kliknięciem, a Piotr został sam z pytaniami, które mnożyły się jak pęknięcia w lodzie.

ROZDZIAŁ 9: NOTATKI TOMASZA

Pukanie do drzwi przyszło o dziesiątej wieczorem, gdy Piotr siedział w ciemności z pustą szklanką w dłoni. Nie palił światła od dwóch godzin. Nie było po co. Zima na Mazurach nie znała współczucia — o tej porze roku ciemność przychodziła jak wyrok, bezapelacyjna i ostateczna.

Podniósł się z fotela. Kolano zatrzeszczało — wspomnienie tamtej sprawy w Olsztynie, tamtego upadku, tamtej nocy, której nie mógł wymazać z pamięci. Podszedł do drzwi, już wiedząc, kto stoi po drugiej stronie. Nikt inny nie odwiedzałby go o tej porze.

Julia stała w korytarzu jak zjawa. Płaszcz pokryty śniegiem, policzki czerwone od mrozu. W oczach miała coś, czego wcześniej u niej nie widział — coś, co przypominało determinację, ale pachniało jak rozpacz.

— Znalazłam coś — powiedziała bez wstępu.

Nie przyszła po herbatę ani po współczucie. Piotr odsunął się, wpuszczając ją do środka. Przyniosła ze sobą zimno — nie tylko to z zewnątrz, ale też to, które nosiła w sobie od śmierci ojca. Zdejmowała płaszcz, a śnieg topił się na podłodze, tworząc małe kałuże jak dowody przestępstwa.

— Co znalazłaś?

Julia sięgnęła do torby. Jej dłonie drżały — może od mrozu, może od czegoś innego. Wyjęła notes. Stary, oprawiony w brązową skórę, krawędzie postrzępione od używania. Położyła go na stole między nimi jak oskarżenie.

— Dziennik — powiedziała. — Ojca.

Piotr spojrzał na notes, nie dotykając go. W pokoju było cicho. Słychać było tylko ciche buczenie lodówki w kuchni i oddech Julii, zbyt szybki, zbyt płytki.

— Gdzie go znalazłaś?

— W jego gabinecie. Był schowany za książkami. — Urwała. — Mama pewnie o nim nie wiedziała. Albo wiedziała i wolała nie wiedzieć.

Piotr wyciągnął rękę, ale zatrzymał się w pół gestu. Dzienniki to niebezpieczne rzeczy. Okna do dusz, które czasem lepiej pozostawić zamknięte. Ale Julia patrzyła na niego tym swoim wzrokiem — bladoniebieskie oczy, za dużo w nich ciężaru jak na dziewiętnaście lat — i wiedział, że nie ma odwrotu.

Otworzył notes.

Pismo Tomasza Jurewicza było równe, uporządkowane. Pismo człowieka, który lubił kontrolę. Piotr przewracał strony, czując, jak coś ciężkiego osadza mu się w żołądku. Wpisy z ostatniego roku. Codzienne obserwacje. Zapiski o pacjentach — Tomasz był dentystą. O pogodzie. O żonie.

A potem: o Julii.

„Julia znowu się spóźniła. Trzeba będzie porozmawiać. Musi zrozumieć, że w tym domu są zasady.”

„Rozmawiałem z Julią o uniwersytecie. Nie rozumie, że robię to dla jej dobra. Zawsze była uparta. Jak jej matka.”

„Julia w końcu posłuchała. Czasem trzeba być stanowczym. To jedyny język, który rozumieją.”

Piotr czuł, jak Julia stoi za jego plecami. Czuł jej oddech na karku, napięcie w powietrzu gęste jak mgła nad jeziorem.

— Czytaj dalej — powiedziała cicho.

Przewrócił kolejną stronę. Wpis z trzeciego stycznia, na tydzień przed śmiercią Tomasza.

„Paweł znowu dzwonił. Chce pieniędzy. Zawsze chce pieniędzy. Powiedziałem mu, co o tym myślę. Powiedziałem mu, co myślę o nim i jego siostrze. Anna myśli, że nie wiem o ich planach. Myśli, że jestem ślepy.”

Piotr zatrzymał się. Przeczytał fragment ponownie.

— Wiedział — wyszeptała Julia. — Wiedział, że mama coś planuje.

— Albo myślał, że wie. — Piotr zamknął dziennik. — Paranoja i kontrola często idą w parze.

— Przeczytaj wpis z czwartego stycznia.

Piotr otworzył notes znowu. Znalazł datę. Cztery dni przed śmiercią.

„Muszę z tym skończyć. Muszę to wszystko zakończyć, zanim będzie za późno. Wiem, co planuję zrobić. Wiem, że to jedyne wyjście. Jeśli ktoś to przeczyta — proszę, zrozumcie. Nie miałem wyboru.”

Cisza w pokoju zgęstniała, stała się namacalna. Piotr czuł, jak pot spływa mu po plecach mimo zimna. Za oknem wiatr szarpał gałęziami, a śnieg bębnił w szybę jak palce zmarłego.

— To brzmi jak… — zaczął.

— Jak list samobójczy — dokończyła Julia.

Jej głos był płaski, pozbawiony emocji. Ale jej dłonie zacisnęły się w pięści tak mocno, że kostki pobielały.

Piotr patrzył na dziennik, potem na Julię, potem znowu na dziennik. Puzzle układały się w obraz, którego nie chciał widzieć. Ale prawda nie dbała o to, czego chciał. Prawda była jak ta zima — bezwzględna, nieunikniona, śmiertelnie zimna.

— Musimy to pokazać Ewie — powiedział w końcu.

Julia pokręciła głową.

— Jeszcze nie. Najpierw musimy znaleźć resztę.

— Resztę czego?

Uśmiechnęła się, ale w tym uśmiechu nie było ciepła.

— Prawdy.

Dziennik pachniał stęchlizną i czymś jeszcze — tym metalicznym zapachem starych sekretów, który Piotr poznał podczas lat pracy z ludzkimi otchłaniami. Kartki były miękkie od wilgoci, jakby sam papier wchłonął lata kłamstw i niedopowiedzeń.

Siedział przy kuchennym stole w domu Jurewiczów, podczas gdy za oknem styczeń zamieniał Mazury w krajobraz wymazany z pamięci. Biały śnieg, białe niebo, biała cisza. Julia stała przy kuchence, zagrzewając wodę na herbatę, ale jej plecy były napięte jak struna, a ramiona uniesione — postawa kogoś, kto przygotowuje się na cios.

Czytaj, powiedział sobie Piotr. Czytaj i nie myśl o tym, że naruszasz prywatność zmarłego. Że to przekroczenie granicy. Że stajesz się jednym z nich — tych, którzy grzebią w cudzych ranach.

Ale prawda była taka, że już dawno przekroczył wszystkie granice. Odkąd przyjechał do Wilczyna, odkąd spojrzał w oczy Julii i zobaczył w nich coś, co przypominało mu własne odbicie.

Pierwszy wpis pochodził sprzed trzech lat.

„Nie mogę już. Sekrety mnie niszczą od środka, jak rdza żre metal. Budzę się w nocy i czuję ich ciężar na piersi. Anna śpi obok, spokojna, nieświadoma. Czasem chcę ją obudzić. Powiedzieć wszystko. Ale jak? Jak mówi się komuś, że życie, które budowaliście razem, jest zbudowane na fundamencie z kłamstw?”

Piotr przesunął palcem po linijkach. Pismo było nerwowe, litery nachodzące na siebie. Pismo kogoś, kto pisze w pośpiechu, jakby słowa paliły mu palce.

— Coś znalazłeś? — Julia odwróciła się, trzymając w dłoniach dwa kubki. Para unosiła się z nich leniwie, rozpływając się w chłodnym powietrzu kuchni.

— Czytam — odpowiedział, nie podnosząc wzroku. Nie był jeszcze gotowy podzielić się tym, co znajdował. Nie, dopóki sam tego nie zrozumiał.

Odłożyła kubek przed nim. Mięta. Mógł poczuć jej ostry zapach przez papierową woń dziennika.

— On pisał o sekretach — powiedziała cicho. — Prawda?

Piotr w końcu na nią spojrzał. Stała w bladym świetle zimowego poranka, w zbyt dużym swetrze, który pewnie należał do ojca. Dziewiętnastoletnia kobieta nosząca ubrania zmarłego tyrana. Był w tym coś głęboko niepokojącego i jednocześnie czułego.

— Skąd wiesz?

— Bo znalazłam ten dziennik dwa dni przed twoim przyjazdem. — Usiadła naprzeciwko niego, opierając łokcie na stole. — Przeczytałam fragmenty. Nie wszystko. Nie byłam w stanie.

Oczywiście, pomyślał Piotr. Oczywiście, że czytała. Wszyscy czytają cudze sekrety, kiedy nikt nie patrzy. To nasza natura — ta mroczna, ciekawska natura, której nie chcemy przyznać się nawet przed samymi sobą.

— Dlaczego mi nie powiedziałaś?

— Bo chciałam zobaczyć, co ty w tym znajdziesz. — Jej oczy były ciemne, zbyt stare jak na dziewiętnastolatkę. — Czy zobaczysz to samo co ja.

Wrócił do lektury. Kolejny wpis, miesiąc później.

„Paweł dzwonił znowu. Chce rozmawiać. Zawsze chce rozmawiać, jakby słowa mogły cokolwiek zmienić. Jakby przeprosiny mogły cofnąć czas. Powiedziałem mu, że nie ma o czym rozmawiać. Że niektóre rzeczy są nieodwracalne. Rozłączyłem się, ale jego głos został. Zawsze zostaje.”

Paweł. Brat Anny. Mężczyzna, którego Piotr jeszcze nie poznał, ale który zaczynał wyłaniać się z cienia jak postać z negatywu fotografii.

— Twój wuj — zaczął ostrożnie. — Jaki był ich związek?

Julia zaplotła palce wokół kubka. Jej paznokcie były obgryzione do żywego mięsa.

— Nie wiem. Mama nigdy o nim nie mówiła. Wiem tylko, że wyjechał lata temu. Do Norwegii, chyba. Pracował na platformach wiertniczych. Wrócił na pogrzeb.

— Rozmawiałaś z nim?

— Tak. — Urwała. — Był… dziwny. Patrząc na mnie, jakby widział kogoś innego. Jakby patrząc w przeszłość.

Piotr przewrócił kilka kartek. Wpisy stawały się coraz bardziej chaotyczne, coraz krótsze. Pojedyncze zdania wyrwane z kontekstu, jak okruchy chleba zostawione na śladzie, który nikąd nie prowadzi.

„Anna nie wie. Nie może wiedzieć. To by ją zniszczyło.”

„Julia ma jej oczy. Czasem nie mogę na nią patrzeć.”

„Sen znowu. Zawsze ten sam. Woda i krew. Nie mogę oddychać.”

A potem, trzy tygodnie przed śmiercią Tomasza:

„Widziałem go dziś w mieście. Stał po drugiej stronie ulicy i patrzył. Po prostu patrzył. Wie, że wiem. Wie, że zawsze wiedziałem. To tylko kwestia czasu, zanim wszystko wybuchnie.”

— To nie brzmi jak samobójstwo — powiedziała Julia głosem tak cichym, że ledwo go usłyszał.

Piotr zamknął dziennik. Okładka była wytarta, jakby Tomasz wiele razy ją dotykał, otwierał i zamykał, wahając się między potrzebą zwierzenia a strachem przed ujawnieniem.

— Nie — zgodził się. — Nie brzmi.

— Więc co to jest?

Wstał, podszedł do okna. Za szybą świat był wymazany, pozbawiony kolorów i konturów. Tylko biel i więcej bieli, i cisza tak gęsta, że miała niemal fizyczną obecność.

— Twój ojciec bał się czegoś — powiedział powoli, układając myśli jak puzzle. — Albo kogoś. Nosił w sobie tajemnicę, która go pożerała. Coś związanego z Pawłem. Coś, czego Anna nie mogła się dowiedzieć.

— Myślisz, że wuj go zabił?

Odwrócił się. Julia wciąż siedziała przy stole, ale teraz jej twarz była inna — ostrzejsza, bardziej skoncentrowana. To nie była już zrozpaczona dziewczyna trzymająca się czyjegoś swetra jak kotwicy. To była kobieta, która zaczynała rozumieć, że prawda może być o wiele gorsza niż podejrzenia.

— Nie wiem — odpowiedział uczciwie. — Ale wiem, że musimy z nim porozmawiać.

— Mieszka w Giżycku. W wynajętym mieszkaniu nad jeziorem.

— Skąd wiesz?

Uśmiechnęła się, ale to był smutny uśmiech, pełen goryczy.

— Bo śledzę go. Od pogrzebu. Chodzę tam czasem, staję po drugiej stronie ulicy i patrzę na jego okna. Tak jak on patrzył na mojego ojca.

Piotr poczuł, jak coś ścisnęło mu gardło. Tak się zaczyna, pomyślał. Tak zaczyna się obsesja. Najpierw jesteś ofiarą, potem świadkiem, a potem… potem stajesz się kimś, kogo nie rozpoznajesz w lustrze.

— Julio…

— Nie. — Podniosła rękę, zatrzymując jego słowa. — Nie mów mi, że to niezdrowe. Nie mów mi, żebym przestała. Nie mów mi niczego, czego nie powiedziałbyś sobie.

I miała rację. Oczywiście, że miała rację. Bo on robił to samo przez lata — śledzenie, obserwowanie, wchodzenie w cudze życia tak głęboko, że zapominał, gdzie kończy się jego własne.

Wrócił do stołu, otworzył dziennik na ostatniej zapisanej stronie. Wpis z dnia przed śmiercią Tomasza.

„Zdecydowałem. Jutro wszystko powiem Annie. Zasługuje na prawdę, choćby miała mnie za to znienawidzić. Nie mogę już tak żyć. Paweł miał rację — niektóre sekrety są jak rak. Albo je wytniesz, albo pozwolisz, żeby cię zabiły. Ale najpierw muszę go zobaczyć. Raz jeszcze. Muszę spojrzeć mu w oczy i powiedzieć to, co powinienem był powiedzieć lata temu.”

Cisza wypełniła kuchnię jak woda wypełnia tonącego człowieka.

— On miał się z kimś spotkać — szepnęła Julia. — Dzień przed śmiercią.

— Z Pawłem.

— Tak. — Jej głos załamał się. — I nigdy nie wrócił.

Piotr zamknął dziennik i położył dłoń na okładce, jakby dotykał ciała zmarłego. W pewnym sensie właśnie to robił. Dotykał ostatnich myśli, ostatnich lęków, ostatnich pragnień człowieka, który już nie mógł mówić sam za siebie.

— Musimy znaleźć Pawła — powiedział. — Teraz.

Ale kiedy sięgnął po telefon, Julia położyła swoją dłoń na jego ręce. Jej palce były zimne, ale uścisk mocny.

— Poczekaj — szepnęła. — Jest jeszcze coś. Coś, czego ci nie powiedziałam.

Spojrzał na nią, czując, jak znowu zaczyna rosnąć to zimne, znajome uczucie w żołądku. Przeczucie. Ostrzeżenie. Głos, który mówił: odejdź, póki możesz.

Ale nie odszedł. Nigdy nie odchodził.

— Co takiego?

Julia podniosła wzrok. W jej oczach odbijało się białe światło zimowego poranka, i coś jeszcze — coś ciemnego i mrocznego, co czaiło się pod powierzchnią.

— Wiem, gdzie go zabili — powiedziała. — I wiem, że to nie było nad jeziorem.

ROZDZIAŁ 10: DECYZJA

Dziennik leżał przed nim jak skazaniec oczekujący wyroku.

Piotr siedział przy kuchennym stole wynajętego domku, a zimno sączyło się przez nieszczelne fugi w oknach — cienkie, uporczywe, jak oddech śpiącego obok kogoś nieprosznego. Świeca, którą zapalił dla oszczędności (właścicielka ostrzegała przed licznikiem), rzucała na ściany cienie tak długie, że zdawały się sięgać aż do Warszawy. Do tamtego życia. Do Karoliny.

To nie samobójstwo.

Myśl przyszła cicha, niemal grzeczna, ale Piotr rozpoznał w niej coś ostatecznego. Coś, przed czym nie będzie już odwrotu.

Karty pamiętnika Julii były pożółkłe na brzegach — nieregularnie, jakby ktoś trzymał je zbyt długo w spoconych dłoniach. Pismo dziewczyny zmieniało się z wpisu na wpis: tu okrągłe, staranne, tam chaotyczne, ścięte, jakby pióro nie nadążało za myślami. Czytał od godziny. Może dwóch. Zegarek zostawił w sypialni, a telefon był martwy — celowo nie podłączył ładowarki. Potrzebował tej ciszy. Tej izolacji.

„Mama znowu płakała w łazience. Myśli, że nie słyszę. Ale słyszę wszystko. Ściany w tym domu są jak papier. Albo to ja się nauczyłam słuchać zbyt uważnie”.

Piotr odwrócił stronę. Palce miał zdrętwiałe, choć w kuchni nie było zimniej niż zwykle. To był inny rodzaj chłodu — ten, który zaczyna się od środka, od żołądka, i rozlewa się powoli, metodycznie.

„Tata powiedział, że jestem jak ona. Że mam jej oczy. Że kłamię tak samo. Nie kłamałam. Przysięgam, że nie kłamałam”.

Świeca zatrzeszczała — knot zapadł się w roztopiony wosk. W nagłym przygasającym świetle słowa na kartce wydały się ciemniejsze, jakby pisane nie atramentem, lecz czymś gęstszym. Piotr pomyślał o krwi. Natychmiast odgonił tę myśl, ale było już za późno — obraz się utrwalił.

Zamknął dziennik. Otworzył go znowu.

Karolina też prowadziła pamiętnik.

Nie chciał o tym myśleć. Zwłaszcza nie teraz, nie tutaj, w tym martwym miejscu, gdzie cisza była tak gęsta, że można by ją kroić. Ale pamięć nie potrzebuje zaproszenia. Przychodzi, kiedy chce, zabiera, co chce.

Warszawa. Czerwiec. Upał taki, że asfalt miękł pod stopami.

Siedział wtedy w innej kuchni, przy innym stole, z innym pamiętnikiem w dłoniach. Karolina nie żyła już trzy dni. Jej rodzice poprosili go — błagali — żeby przeczytał. Żeby znalazł coś, co by wyjaśniło. Coś, co uczyniłoby to znośnym.

Nie znalazł nic.

Tylko słowa. Słowa, słowa, słowa — dziewczyna, która nie potrafiła przestać czuć, zapisała każdy ból, każde upokorzenie, każdy moment, w którym świat okazywał się za ciężki, żeby go dźwigać. A potem, w ostatnim wpisie, tylko jedno zdanie: „Przepraszam. Już nie mogę”.

Piotr odłożył pamiętnik Julii. Wstał. Podszedł do okna.

Na dworze padał śnieg — nie intensywnie, ale nieustannie, jak coś, co zatraciło pojęcie czasu. Mazury o tej porze roku były piękne w swojej surowości: biel, czerń, szarość, żadnych półtonów. Wszystko wyraźne. Wszystko proste.

Nic nie jest proste.

Odwrócił się. Dziennik czekał.

„Wujek Paweł przyjechał dziś wieczorem. Przyniósł mi książkę. Tata powiedział, że to strata czasu, że powinnam się uczyć, a nie czytać głupoty. Wujek się uśmiechnął, ale to był taki smutny uśmiech. Jakby wiedział coś, czego ja jeszcze nie wiem”.

Paweł Jurewicz. Brat Anny. Piotr spotkał go tylko raz, krótko, przy okazji — mężczyzna sprawił wrażenie kogoś, kto nauczył się być niewidzialnym. Grzeczny, cichy, niemal nieobecny. Ale Julia o nim pisała. Często.

„Rozmawiałam dziś z wujkiem przez telefon. Powiedział, że jeśli będzie naprawdę źle, mogę do niego przyjechać. Do Gdańska. Że zawsze będzie dla mnie miejsce”.

Piotr sięgnął po notes, który trzymał obok — własny, w twardej czarnej oprawie. Zapisał: Paweł Jurewicz. Relacja z Julią. Sprawdzić.

Ale to nie wystarczało. Wiedział to. Czuł, jak coś większego zaczyna się układać — wzór, który dostrzega się tylko wtedy, gdy odsuwa się wystarczająco daleko. Albo podchodzi wystarczająco blisko.

To nie samobójstwo.

Strach był jak zimno — wszędzie, niewidzialny, ale realny. Bo jeśli Tomasz Jurewicz nie popełnił samobójstwa, to ktoś go zabił. A jeśli ktoś go zabił, to Piotr właśnie wszedł w coś, z czego może nie być wyjścia.

Karolina wybrała śmierć. Sama. To była jej decyzja, choć Piotr przez lata próbował się przekonać, że mógł coś zrobić, że powinien był zobaczyć. Ale nie zobaczył.

Teraz widział.

I to był problem.

Świeca zgasła. Piotr siedział w ciemności, słuchając ciszy. Gdzieś daleko zawył pies — długo, żałośnie, jakby opłakiwał coś, co jeszcze się nie stało.

Piotr sięgnął po zapalniczkę. Zapalił świecę ponownie. Otworzył dziennik na następnej stronie.

Czytał dalej.

Znalazł ją w małej kapliczce przy skraju lasu, gdzie droga do Wilczyna rozwidlała się jak pęknięta kość. Miejsce to wyglądało, jakby ktoś zbudował je w pośpiechu, z desperacji — drewniana skrzynka z płaskim dachem, wewnątrz pożółkła figurka Matki Boskiej z odłamanym palcem. Julia siedziała na kamiennym progu, skulona jak ptak, który zapomniał, jak się lata.

Piotr zatrzymał się kilka metrów od niej. Śnieg pod jego butami jęczał cicho, zdradziecki. Wiedział, że Julia słyszała, jak nadchodzi — słyszała to pewnie z daleka, w tej martwej, mazurskiej ciszy, która wchłaniała wszystkie dźwięki i zwracała je z opóźnieniem, jak echo w studni.

Nie odwróciła głowy.

— Myślałem, że wrócisz do domu — powiedział.

Milczała. Jej oddech materializował się w powietrzu małymi, regularnymi obłoczkami. Piotr pomyślał o sygnałach dymnych, o wołaniu o pomoc w języku, którego nikt już nie rozumie.

— Zimno tu — dodał, natychmiast żałując tych słów. Banalne. Bezużyteczne.

Julia uniosła głowę. Jej twarz była blada jak brzoza, oczy podkrążone fioletowymi cieniami. Wyglądała na kogoś, kto nie spał od tygodnia. Może nie spała. Może od nocy, kiedy znaleźli jej ojca.

— Lubię zimno — powiedziała. — Nie czuję wtedy niczego innego.

Piotr przysiadł na skraju progu, zachowując dystans. Nie za blisko. Nigdy za blisko z kimś, kto balansuje na krawędzi.

— Dlaczego tu jesteś? — spytała.

— Szukałem cię.

— Mama mówiła, żeby mnie nie szukać.

— Twoja mama mówi wiele rzeczy.

Julia skrzywiła się w czymś, co mogło być uśmiechem, ale nie było.

— Pan też. Wszyscy mówią. Wszyscy kłamią.

Piotr poczuł ukłucie gdzieś pod mostkiem. Dziewczyna miała rację — każde jego słowo wypowiedziane w tym miasteczku było w połowie kłamstwem. Każde pytanie, każdy gest współczucia. Obserwował ich wszystkich jak preparaty pod mikroskopem, szukając wzorców, pęknięć, śladów krwi.

— Nie będę ci kłamał — powiedział w końcu, i to była prawda. Przynajmniej częściowa.

Julia spojrzała na niego ostro, analitycznie. Dziewczyna była inteligentna. Może za bardzo.

— Wszyscy tak mówią — odparła. — Tuż przed tym, jak zaczynają kłamać.

Wiatr dmuchnął przez rozwidlenie dróg, niósąc zapach sosny i czegoś metalicznego — może śniegu, może krwi w powietrzu, którą Piotr nauczył się wyczuwać lata temu. Patrzył na Julię i widział siebie sprzed lat, przed wszystkim, co się stało. Przed Kamilą. Przed ciałami. Przed nocami, kiedy budził się z krzykiem, który nie mógł opuścić jego gardła.

— Pomogę ci — powiedział cicho.

Julia zamarła. Sekundy płynęły między nimi jak lepka substancja.

— Naprawdę? — W jej głosie brzmiało coś, czego Piotr nie potrafił zidentyfikować. Nadzieja? Strach? A może to samo?

— Tak.

Dziewczyna odwróciła się do niego całkowicie. Jej oczy były ciemne, głębokie jak studnie.

— Ale nie mów matce — dodał szybko.

Cisza, która zapadła, była gęstsza niż poprzednia. Piotr słyszał własny puls w uszach, regularny i zbyt głośny.

— Dlaczego?

To pytanie. Wiedział, że je zada. Przygotowywał się na nie całą drogę tutaj, a mimo to nie miał odpowiedzi, która byłaby prawdziwa i bezpieczna jednocześnie.

— Ktoś jest niebezpieczny — powiedział w końcu.

Julia zaśmiała się. Krótko, sucho, jak pęknięcie gałęzi.

— Wszyscy są niebezpieczni. Tata był niebezpieczny. Mama jest niebezpieczna. Pan jest niebezpieczny.

— To prawda — przyznał Piotr. — Ale niektórzy są niebezpieczniejsi niż inni.

Dziewczyna wpatrywała się w niego tak intensywnie, że poczuł się nagi. Rozebrany z wszystkich warstw ochronnych, które zbudował przez lata. Widziała go. Naprawdę widziała.

— Pan myśli, że mama go zabiła — stwierdziła. Nie pytała.

Piotr nie odpowiedział od razu. Ważył słowa jak saper ważący ładunki wybuchowe.

— Myślę — powiedział ostrożnie — że twoja mama wie więcej, niż mówi.

— Wszyscy wiedzą więcej, niż mówią.

— Ty też?

Julia odwróciła wzrok, patrząc na las. Drzewa stały jak czarne kreski na białym tle, ostre i nieruchome.

— Ja wiem wszystko — wyszeptała. — I nic.

Piotr poczuł dreszcz, który nie miał nic wspólnego z zimnem. Przypomniały mu się słowa Kamili, wypowiedziane w ostatnią noc, zanim wszystko się posypało: Prawda nie jest tym, co się stało. Prawda jest tym, w co ludzie chcą uwierzyć.

— Julia — zaczął ostrożnie — jeśli wiesz coś, co mogłoby…

— Czy pan kiedyś kogoś zawiódł? — przerwała mu. — Kogoś, kto panu ufał?

Kamila. Jej twarz w jego głowie, zawsze, niezależnie od tego, jak bardzo próbował jej nie widzieć.

— Tak — odpowiedział cicho.

— I co pan czuł?

— Czułem, że powinienem był umrzeć zamiast niej.

Julia kiwnęła głową, jakby to była oczywista, racjonalna odpowiedź.

— Tata mówił, że wszyscy w końcu zawodzą. Że to jedyna pewna rzecz w życiu.

— Twój tata mylił się w wielu kwestiach.

— Ale nie we wszystkich.

Piotr sięgnął do kieszeni kurtki, wyciągnął swoją wizytówkę. Była pogięta, lekko wilgotna od śniegu. Podał ją Julii.

— To mój numer — powiedział. — Jeśli będziesz czegoś potrzebowała. Jeśli będziesz chciała porozmawiać. O czymkolwiek.

Julia wzięła wizytówkę, trzymając ją delikatnie, jakby mogła się rozpaść.

— Dlaczego pan to robi? — spytała. — Naprawdę.

To było dobre pytanie. Najlepsze pytanie.

— Bo widzę cię — odpowiedział. — I wiem, jak to jest być widzianym tylko na wpół. Jak to jest, gdy ludzie patrzą na ciebie i widzą coś innego. Kogoś innego.

Dziewczyna zacisnęła palce na wizytówce. Jej usta drżały nieznacznie.

— Jeśli mama się dowie…

— Nie dowie się. Chyba że jej powiesz.

— A jeśli pan mnie wykorzystuje? Jak wszyscy inni?

Piotr spojrzał jej prosto w oczy.

— Wykorzystuję — powiedział. — Ale nie tak, jak myślisz. Wykorzystuję cię, żeby zrozumieć prawdę. I być może, żeby ocalić kogoś, kto jeszcze może być ocalony.

Julia podniosła się z progu. Była wyższa, niż Piotr pamiętał. Albo może po prostu wyglądała na wyższą w tym świetle, w tej pustce.

— Dobrze — powiedziała. — Będę z panem rozmawiać. Ale jeśli pan skłamie, jeśli choć raz pan mnie wykorzysta tak, jak tata wykorzystywał mamę…

— Wtedy co?

Uśmiechnęła się, i tym razem to był prawdziwy uśmiech. Zimny i ostry jak lód.

— Wtedy będzie pan wiedział, jak to jest być naprawdę przestraszonym.

Odwróciła się i ruszyła w stronę wsi, pozostawiając Piotra samego przy kapliczce. Patrzył, jak jej sylwetka kurczy się w odległości, jak topnieje w bieli i szarości mazurskiego krajobrazu.

Dopiero gdy znikła całkowicie, pozwolił sobie na westchnienie.

Przekroczył próg. Nie było już odwrotu.

ROZDZIAŁ 11: LEKI

Dokumenty rozłożone na stole przypominały Piotrowi scenę sekcji zwłok — każdy papier odsłaniał kolejną warstwę, kolejny narząd chorego życia Tomasza Jurewicza. Zimno w pokoju było takie, że czuł je w kościach, pomimo trzaskającego w kominku ognia. Mazurski styczeń nie wybaczał — wkradał się przez szczeliny, przez niedomknięte drzwi pamięci, przez pęknięcia w logice.

Recepta za receptą. Niebieski papier, czytelny podpis lekarza. Anna Jurewicz.

Piotr sięgnął po kolejny dokument, palce sztywne od chłodu. Zolpidem, dziesięć miligramów. Potem piętnaście. Potem dwadzieścia. Progresja dawek układała się jak schody prowadzące w dół, w ciemność, której końca nie widział, choć wpatrywał się w liczby z intensywnością chirurga szukającego źródła krwawienia.

— Kurwa — wyszeptał do pustego pokoju.

Jego oddech materializował się w powietrzu, blade obłoczki, które natychmiast ginęły. Tak jak dowody. Tak jak prawda w tym domu, gdzie każdy pokój pachniał kłamstwem — drewnem sosnowym, starym tytoniem, czymś jeszcze, czego nie umiał nazwać. Rozkładem? Strachem?

Wrócił do dokumentacji. Listopad 2024. Zolpidem dwadzieścia miligramów, trzydzieści tabletek. Grudzień. Ta sama dawka, przepisana ponownie, mimo że poprzednie opakowanie powinno wystarczyć. Piotr znał farmakokinetykę środków nasennych — w końcu sam ich używał, po Warszawie, po tamtej sprawie, gdy zamykał oczy i widział krew na śniegu, dziecięce buty, za małe, za niebieskie.

Odsunął to wspomnienie jak odsuwa się psa, który przynosi zdechłego ptaka.

Skupił się na liczbach.

Gdyby Tomasz Jurewicz zażywał leki zgodnie z zaleceniem, powinien był przejść przez siedemdziesiąt tabletek w dwa miesiące. Tymczasem recepty mówiły o stu dwudziestu. Może więcej — niektóre dokumenty były nieczytelne, zalane wodą lub kawą, jakby ktoś próbował je zniszczyć, a potem się rozmyślił.

Piotr zanotował daty w zeszycie. Jego pismo było równe, kontrolowane, niczym tętno psychopaty na wykrywaczu kłamstw. Nie pozwalał sobie na emocje w notatkach. Emocje były dla nocy, dla czterech nad ranem, gdy budził się w pokoju hotelowym w Wilczynie i słuchał ciszy tak absolutnej, że bolały od niej uszy.

— To podejrzane — powiedział na głos, sprawdzając, jak brzmią te słowa.

Brzmiały jak oskarżenie.

Anna Jurewicz. Czterdzieści dwa lata, lekarka rodzinna, żona tyrana, matka dziewiętnastolatki o oczach starszych niż jej twarz. Kobieta, która siedziała naprzeciwko niego w przesłuchaniu z rękami złożonymi na kolanach, z twarzą tak opanowaną, że aż niepokojącą. Przepisywała własne mu mężowi leki w dawkach, które mogły zabić konia.

Albo przygotować go do zabicia.

Piotr wstał, podszedł do okna. Za szybą biel — śnieg na jeziorze, śnieg na drzewach, śnieg na dachu stodoły po drugiej stronie, gdzie znaleziono ciało. Wszystko przykryte, wszystko ukryte. Mazury w styczniu były jak miejsce zbrodni zasypane przez naturę, przez czas, przez zmowę milczenia.

Zapalił papierosa, choć obiecał sobie rzucić. Dym był ostry, gorzki, realny. Potrzebował czegoś realnego. W tej sprawie wszystko było mgłą — świadkowie kłamali, dowody się rozpadały, a on sam tracił grunt pod nogami, bo Julia Jurewicz patrzyła na niego tymi oczami i widział w nich coś, czego nie powinien nazywać.

Wrócił do dokumentów.

Benzodiazepiny. Alprazolam. Również przepisany przez Annę, również w dawkach rosnących jak temperatura w gorączce. Piotr znał ten wzorzec. Widział go w aktach, w raportach, w sprawach, gdzie żony powoli, metodycznie truły mężów. Ale to nie było trucie. Tomasz Jurewicz nie umarł od przedawkowania. Umarł od noża, od cięcia poprzecznego przez tętnicę szyjną, od krwi, która trysnęła na ścianę stodoły i zamarzła tam w groteskowe wzory.

A jednak.

Leki osłabiały. Leki spowalniały refleks. Leki czyniły ofiarę podatną, senną, niezdolną do walki. Piotr wyobraził sobie Tomasza Jurewicza w noc śmierci — może pijany, na pewno naćpany lekami, chwiejący się w mroku, łatwy cel dla kogoś, kto wiedział, czego chce.

Dla kogoś, kto miał dostęp do recept.

Telefon zawibrował na stole. Ewa Witecka. Piotr odebrał, nie odrywając wzroku od dokumentów.

— Mam coś — powiedziała bez wstępu. — Apteka w Giżycku. Tomasz Jurewicz wykupił ostatnią receptę na zolpidem dwudziestego grudnia. Trzydzieści tabletek. W jego organizmie stwierdzono śladowe ilości.

— Czyli gdzie jest reszta? — Piotr poczuł, jak coś się w nim zaciska.

— Właśnie. — W głosie Ewy brzmiała satysfakcja łowcy. — I jeszcze jedno. Farmaceuta pamięta, że recepta była wypisana odręcznie. Nietypowe, bo Anna zwykle używa systemu elektronicznego.

Piotr zgniótł papierosa w popielniczce.

— Kiedy możemy z nią porozmawiać?

— Jutro. Dziś jest w szpitalu, dyżur do północy.

— Dobra. Jutro.

Rozłączył się. Pokój znów wypełniła cisza, gęsta jak krew. Piotr spojrzał na fotografię Tomasza Jurewicza przypiętą do teczki — mężczyzna o twardej twarzy, o oczach, które nawet na zdjęciu były puste.

— Co ci zrobiła? — zapytał cicho. — Co musiała znieść, żeby to zaplanować?

Odpowiedziało mu tylko trzaskanie ognia i wiatr za oknem, nordycki, bezlitosny, niosący zapach śniegu i prawdy, której jeszcze nie znał.

Apteka mieściła się w kamienicy przy rynku, w lokalu z wysokimi sklepieniami i oknami, przez które wpadało blade, zimowe światło. Piotr przekroczył próg, a nad głową rozległ się dźwięk staroświeckiego dzwonka — metaliczny, przenikliwy, niemal agresywny w swojej jaskrawości.

Wnętrze pachniało środkami dezynfekcyjnymi i czymś jeszcze — słodkawym, niemal mdłym aromatem, który kojarzył się z chorobą i starością. Drewniane lady, ciemne półki, białe kafelki na ścianach. Wszystko sterylne, zimne, pozbawione ciepła.

Za ladą stał mężczyzna po pięćdziesiątce, w białym fartuchu przyciasnym na brzuchu. Miał okrągłą twarz, małe oczy za grubymi szkłami okularów i rzadkie włosy starannie uczesane na bok. Podniósł wzrok znad komputera i zmierzył Piotra spojrzeniem pełnym zawodowej uprzejmości.

— Słucham pana.

Piotr podszedł do lady, czując, jak podłoga chłód przesyła przez podeszwy butów. Wyjął notatnik, otworzył go na stronie z listą leków znalezionych w domu Jurewiczów.

— Piotr Sadowski. Współpracuję z policją w sprawie śmierci Tomasza Jurewicza.

Aptekarz zmienił się w twarzy. Uprzejmość ustąpiła miejsca czujności.

— Słyszałem o panu. Psycholog z Warszawy.

— Muszę zadać kilka pytań dotyczących leków przepisywanych państwu Jurewiczom.

Mężczyzna poprawił okulary. Przez chwilę milczał, jakby rozważał możliwe konsekwencje rozmowy.

— Nie mogę udzielać informacji o pacjentach. Tajemnica zawodowa.

— To śledztwo w sprawie zabójstwa.

— Niech pan porozmawia z policją. Oni mają odpowiednie procedury, nakazy…

Piotr położył notatnik na ladzie, palcem wskazując zapisane nazwy leków.

— Warfarina. Metoprolol. Ramipril. Simvastatyna. — Podniósł wzrok. — Wszystko wydawane w tej aptece. Wszystko w imieniu Tomasza Jurewicza.

Aptekarz patrzył na listę bez słowa.

— Pytanie brzmi: kto odbierał te leki?

Cisza. Gdzieś z zaplecza dobiegło ciche tykanie zegara. Przez okno wpadło światło, tworząc jasne prostokąty na podłodze, pełne drobinek kurzu wirujących w powietrzu.

— Anna Jurewicz — powiedział w końcu aptekarz, głosem pozbawionym emocji. — Zawsze ona.

Piotr poczuł, jak serce przyspiesza.

— Zawsze?

— Tomasz Jurewicz nigdy nie przychodził po leki osobiście. Zawsze żona. — Mężczyzna zdjął okulary, zaczął przecierać szkła chusteczką. — Mówiła, że mąż nie ma czasu. Że ona i tak pracuje niedaleko, w przychodni.

— Jak często?

— Raz na miesiąc. Czasem częściej, jeśli trzeba było przedłużyć recepty.

Piotr zapisywał gorączkowo.

— Ostatni raz?

Aptekarz założył okulary z powrotem, spojrzał w ekran komputera. Kliknął kilka razy myszką. Jego twarz była teraz całkowicie beznamiętna, profesjonalna maska skrywająca cokolwiek mógł myśleć.

— Dwudziestego grudnia. Trzy dni przed śmiercią Tomasza Jurewicza.

Pokój zrobił się nagle mniejszy. Piotr czuł, jak powietrze gęstnieje, jak każdy oddech wymaga wysiłku.

— Co dokładnie odebrała?

— Wszystkie leki na liście. Plus jeszcze jedno.

— Co?

Aptekarz zawahał się. Przez jego twarz przemknęło coś — niepewność, może strach.

— Digoksyna. Duża dawka. Powiedziała, że lekarz zwiększył zalecenie.

— Jak duża?

— Dwukrotnie większa niż poprzednio. — Mężczyzna przełknął ślinę. — Zapytałem, czy ma nową receptę. Pokazała dokument. Wszystko wydawało się w porządku.

Piotr zamknął oczy. Digoksyna. Lek nasercowy. W odpowiednich dawkach ratujący życie. W nadmiarze — śmiertelnie toksyczny. Objawy zatrucia łatwo pomylić z naturalnym zawałem.

— Zachował pan kopię recepty?

— Powinniśmy mieć w archiwum.

— Potrzebuję jej. Teraz.

Aptekarz skinął głową, zniknął w zapleczu. Piotr został sam w sterylnej przestrzeni apteki, otoczony lekami, które miały leczyć, a mogły zabijać. Patrzył na białe kafelki, na rzędy opakowań na półkach, na światło padające przez okno.

Anna Jurewicz. Lekarka. Żona. Kobieta, która miała wiedzę, dostęp, motyw.

Kobieta, która trzy dni przed śmiercią męża odebrała leki w dawce mogącej go zabić.

Aptekarz wrócił z cienką teczką. Wyjął z niej kartkę, położył na ladzie.

— Proszę.

Piotr spojrzał na receptę. Pismo lekarza Jurewicza, pieczątka, data. Wszystko zgodne. Wszystko legalne.

Wszystko idealne.

Zbyt idealne.

— Dziękuję — powiedział, fotografując dokument telefonem.

Wyszedł na mroźną ulicę, a dzwonek nad drzwiami zabrzmiał jak alarm.

Prawda układała się w umyśle Piotra jak kryształy lodu na szybie — powoli, systematycznie, tworząc wzór, którego nie dało się już odzobaczyć. Siedział przy stole w kuchni Jurewiczów, przed sobą miał rozłożone notatki, raport toksykologiczny, protokoły z przesłuchań. Wszystko to, co przez ostatnie dni zbierał jak drobne szklane odłamki, nagle utworzyło całość. Ostrą. Tnącą.

Zolpidem w stężeniu 0,15 mg/ml.

Tlenek węgla — 68% COHb.

Anna Jurewicz — lekarka, internistka.

Motyw, środki, wiedza.

Za oknem mazurska noc rozlewała się jak atrament. Styczeń trzymał Wilczyn w lodowym uścisku, a temperatura spadła już do minus piętnastu. Piotr czuł zimno mimo włączonego grzejnika, jakby mróz wnikał przez ściany, przez skórę, prosto do kości. Albo to nie był mróz. Może to była pewność — ta najgorsza, ta, której się nie chce nazwać głośno, bo wypowiedziana staje się rzeczywista.

Wstał, podszedł do okna. Jego odbicie patrzyło na niego z ciemnej szyby — zmęczony mężczyzna o zaciskających się szczękach, z oczami, które widziały już zbyt wiele. Były profiler. Były człowiek, który umiał spojrzeć na zbrodnię bez emocji.

Były.

Teraz czuł wszystko. Ciężar tego, co musiał powiedzieć Julii, osiadał mu na ramionach jak mokry śnieg.

Drzwi do kuchni otworzyły się cicho. Julia stanęła w progu, w zbyt dużym swetrze, z włosami splecionymi w niedbały warkocz. Dziewiętnastoletnia dziewczyna, która jeszcze tydzień temu była dzieckiem. Teraz miała oczy starsze niż jej matka.

— Nie śpisz — powiedziała. Nie pytanie. Stwierdzenie.

— Ty też nie — odparł.

Podeszła do stołu, spojrzała na rozłożone papiery. Piotr nie próbował ich zakryć. Za późno na chronienie jej przed prawdą. Prawda już w niej siedziała, gniazdowała się pod żebrami jak nowotwór.

— Znalazłeś coś — powiedziała.

Piotr odwrócił się od okna. Światło jarzeniówki było brutalne, wydobywało każdą rysę na jego twarzy, każdy cień pod oczami Julii. Pomyślał, że są teraz jak aktorzy na zbyt jaskrawo oświetlonej scenie. Żadnego miejsca na ukrycie się.

— Usiądź — powiedział.

— Nie chcę siadać. Powiedz.

Jej głos był twardy. Dziewczyna przygotowująca się na cios. Piotr znał ten mechanizm obronny. Sam go stosował przez lata. Napnij wszystkie mięśnie, zaciśnij szczęki, nie pozwól, żeby ból cię złamał.

Nigdy nie działało.

— Twój ojciec — zaczął, a potem się zatrzymał. Jak się mówi coś takiego? Jak się wypowiada słowa, które zniszczą świat drugiego człowieka? — Twój ojciec zażył zolpidem przed śmiercią. Dużą dawkę. Wystarczającą, żeby zasnął głęboko.

Julia stała nieruchomo. Tylko jej palce zacisnęły się na oparciu krzesła.

— Ktoś mu to podał — ciągnął Piotr. — Prawdopodobnie w ostatnim posiłku. Wiemy, że jadł kolację około dziewiętnastej. Zupa pomidorowa. Twoja matka ją przygotowała.

— Wiele osób je zupę pomidorową — powiedziała Julia. Jej głos był teraz cichszy. — To nic nie znaczy.

— Nie, gdyby nie reszta.

Piotr podniósł kartę z notatkami. Jego własne pismo, coraz mniej czytelne w miarę jak łączył fakty.

— Zolpidem to silny lek nasenny. Twój ojciec go nie zażywał. Nie było go w jego apteczce, nie miał recepty. Ale twoja matka miała dostęp. Jako lekarka mogła wypisać receptę, mogła go zdobyć.

— Mogła — powtórzyła Julia. — Ale czy to zrobiła?

— Sprawdzam to. Ewa weryfikuje apteki. Ale Julia… to nie wszystko.

Podszedł do niej. Chciał ją dotknąć, położyć rękę na ramieniu, dać jakiś fizyczny punkt zaczepienia. Nie zrobił tego. Wiedział, że teraz każdy dotyk będzie jak uderzenie.

— Zolpidem sam w sobie nie zabił twojego ojca — powiedział. — Ale sprawił, że nie obudził się, kiedy powinien. Kiedy zaczął wnikać tlenek węgla. Normalnie, człowiek budzi się, czuje mdłości, ból głowy. Ucieka. Ale twój ojciec spał. Głęboko. Zbyt głęboko.

Zobaczył, jak Julia przełyka ślinę. Jak jej szczęka drży, mimo że próbuje to kontrolować.

— To była kombinacja — ciągnął Piotr, a jego głos był teraz bezbarwny, profesjonalny. Głos profilera, nie przyjaciela. — Lek nasenny i tlenek węgla. Razem dają niemal pewną śmierć. To wymagało wiedzy. Planowania. Ktoś, kto rozumie farmakologię, fizjologię. Ktoś, kto wiedział, jak to połączyć.

— Nie — wyszeptała Julia.

— Twoja matka to lekarka. Znała się na lekach. Wiedziała, jak zadziała zolpidem, jak długo utrzyma się we krwi. Wiedziała o uszkodzonym kotle.

— Nie.

— Miała motyw, Julia. Lata przemocy. Twój ojciec…

— NIE!

Krzyk rozdarł ciszę kuchni jak nóż. Julia cofnęła się, uderzyła plecami w blat. Jej twarz była biała, oczy rozszerzone.

— Nie możesz tego powiedzieć — wysyczała. — Nie możesz oskarżać jej, kiedy…

— Kiedy co? — Piotr zrobił krok w jej stronę. — Kiedy wszystko się zgadza? Kiedy każdy element układa się w całość?

— Kiedy NIE MASZ DOWODU!

— Mam dowód! Mam toksykologię, mam czasówkę, mam…

— Masz teorię! — Julia wyciągnęła rękę, wskazując papiery na stole. — Masz kartki, na których napisałeś, co CI SIĘ WYDAJE! Ale nie byłeś tam! Nie widziałeś!

— A ty widziałaś?

Cisza. Ciężka, gęsta jak rtęć.

Julia patrzyła na niego, a w jej oczach zobaczył coś, czego się nie spodziewał. Nie gniewu. Nie zaprzeczenia. Strach. Czysty, prymitywny strach dziecka, które boi się zostać samo.

— Myślisz, że nie wiem? — wyszeptała. — Myślisz, że przez te wszystkie lata nie widziałam, co się dzieje? Jak on ją traktował? Jak…

Urwała. Odwróciła głowę.

Piotr czuł, jak coś ściska mu gardło. To nie był dobry ból. To był ból, który mówił, że przekroczył granicę, że zaszedł za daleko, że zadaje cierpienie, którego nie powinien zadawać.

Ale prawda nie dbała o to, co powinno.

— Julia — powiedział cicho. — Rozumiem, co czujesz. Rozumiem, że chcesz chronić matkę. Ale jeśli ona to zrobiła…

— To CO? — Julia odwróciła się gwałtownie. Łzy błyszczały na jej policzkach, ale głos miała twardy. — Co wtedy? Pójdzie do więzienia? Za to, że się broniła? Za to, że w końcu powiedziała DOŚĆ?

— To nie była obrona własna — powiedział Piotr. — Jeśli zaplanowała…

— On ją BIŁ! — krzyk Julii był teraz rozpaczliwy. — Przez lata! Widziałam siniaki, widziałam, jak się kurczyła, kiedy podnosił głos! Widziałam, jak płakała w łazience, myśląc, że nikt nie słyszy!

— Wiem.

— Więc jak możesz?! Jak możesz stać tutaj i mówić, że ona jest… że ona…

Nie dokończyła. Osunęła się na krzesło, twarz ukryła w dłoniach. Jej ramiona trzęsły się.

Piotr stał nieruchomo. Chciał podejść, przytulić ją, powiedzieć, że wszystko będzie dobrze. Ale nie podszedł. I nie powiedział. Bo wszystko nie będzie dobrze.

— Myślę, że twoja matka zabiła ojca — wypowiedział słowa powoli, wyraźnie. Każde z nich było ciężarem, który spadał między nich. — Myślę, że zaplanowała to. Że przygotowała lek, wiedziała o kotle, wiedziała, kiedy będzie sama w domu. Myślę, że to było morderstwo z premedytacją.

Julia podniosła głowę. Jej twarz była mokra od łez, ale w oczach płonął gniew.

— Więc co teraz? — zapytała. — Idziesz na policję? Opowiesz Ewie swoją teorię?

— Muszę.

— Musisz. — Zaśmiała się, krótko, gorzko. — Oczywiście, że musisz. Bo ty jesteś dobry. Uczciwy. Szukasz prawdy, prawda? Bez względu na to, kogo zniszczy.

— Julia…

— Wyjdź.

— Posłuchaj…

— WYJDŹ!

Krzyk odbił się od ścian. Piotr zobaczył coś w jej oczach — nienawiść. Czystą, ostrą jak szkło.

Wyszedł.

W korytarzu było ciemno i zimno. Słyszał własny oddech, szybki, płytki. Czuł, jak serce wali mu w piersi.

To była prawda, pomyślał. Po prostu prawda.

Ale prawda miała smak popiołu.

ROZDZIAŁ 12: PYTANIA

Parking przy komisariacie był pusty jak wypalona kieszeniowa popielniczka — zimny, szary, pozbawiony życia. Piotr zaciągnął hamulec ręczny z determinacją człowieka, który wie, że podejmuje decyzję bez powrotu. Silnik diesla tykał w rytm jego przyspieszonego tętna. Za oknem, w bladym świetle latarni, śnieg wirował w małych, nerwowych spiralach, jakby sam powietrze nie mogło się zdecydować, w którą stronę wiać.

Miał w kieszeni marynarki pendrive’a. Plastik był ciepły od ciepła jego ciała, niemal pulsujący. Fotografie. Wyciągi bankowe. Notatki z terapii. Fragmenty układanki, która nie składała się w całość, ale wskazywała na kształt — ciemny, niepokojący kształt.

Nie powinien był ich mieć. Wiedział o tym. Każda fotografia, każdy dokument to przekroczenie granic, które sam sobie wyznaczył. Ale granice, odkąd przyjechał do Wilczyna, zacierały się jak linie na mapie pod warstwą świeżego śniegu.

Komisariat wyglądał jak wszystkie komisariaty w małych miasteczkach — funkcjonalny budynek z lat siedemdziesiątych, betonowy i obojętny, z oknami jak martwe oczy. Piotr wszedł do środka, a ciepło uderzyło go w twarz jak opóźniona kara. Zapach starego linoleum, kawy z ekspresu i czegoś jeszcze — strachu, może. Albo zmęczenia. Trudno było rozróżnić.

Recepcjonistka, kobieta po pięćdziesiątce z włosami w kolorze zgniłej marchewki, nawet na niego nie spojrzała.

— Komisarz Witecka? — zapytał.

— Drugie piętro, pokój dwieście cztery.

Schody skrzypiały pod jego krokiem. Każdy stopień jak kolejne ostrzeżenie: zawróć, wyjdź, zapomnij. Ale on nie mógł. Nigdy nie potrafił.

Ewa siedziała przy biurku zawalonym papierami, z twarzą oświetloną od dołu przez ekran laptopa. Kiedy wszedł, podniosła wzrok, i Piotr zobaczył w jej oczach coś, czego się nie spodziewał — nie zdziwienie, ale rezygnację. Jakby wiedziała, że wcześniej czy później tu przyjdzie.

— Piotr — powiedziała płasko. Nie było w tym pytania.

— Musimy porozmawiać.

Ewa zamknęła laptop powoli, metodycznie. Odchyliła się na krześle. Pod ostrym światem jarzeniówki wyglądała na starszą niż trzydzieści pięć lat — zmarszczki wokół oczu, cień pod szczęką, napięcie w ramionach.

— Nie powinieneś tu być.

— Wiem. — Wyciągnął pendrive’a, położył na biurku między nimi jak białą flagę. Albo deklarację wojny. — Ale jestem.

Ewa spojrzała na niego, potem na pendrive’a. Nie dotknęła go.

— Co to jest?

— Dowody. Poszlaki. Nazwijmy to… pytania, które domagają się odpowiedzi.

— Piotr…

— Paweł Jurewicz. — Wypowiedział to imię ostro, jak skalpel. — Brat Anny. Był w Wilczynie w noc śmierci Tomasza. Jego samochód został zarejestrowany przez kamerę przy stacji benzynowej dwadzieścia kilometrów stąd, o dwudziestej trzeciej czterdzieści pięć.

Cisza. Gdzieś w budynku ktoś trzasnął drzwiami.

— To nie wystarczy — powiedziała w końcu Ewa. Głos miała zmęczony.

— Ale podejrzane.

— Podejrzane nie znaczy winny.

Piotr pochylił się do przodu, oparł dłonie na krawędzi biurka. Metal był zimny, twardy.

— Anna ma motyw. Lata przemocy. Dokumentacja medyczna. Złamania, siniaki, psychologiczna trauma. Paweł ma alibi, które się nie trzyma. A Tomasz Jurewicz leży w kostnicy z raną postrzałową w głowie, którą ktoś bardzo starannie wyreżyserował jako samobójstwo.

Ewa wstała gwałtownie. Krzesło zaszkrzypało, odjeżdżając po linoleum.

— Nie mieszaj się, Piotr.

— Nie mogę się nie mieszać.

— Możesz. — Obeszła biurko, stanęła przed nim. Była niższa, ale w jej postawie było coś twardego, nieustępliwego. — Możesz wrócić do Warszawy. Do swojego życia. Do tego, co zostawiłeś.

— Nie mam dokąd wracać.

Słowa zabrzmiały szczerzej, niż zamierzał. Ewa zacisnęła szczękę.

— To nie jest twoja sprawa — powiedziała ciszej. — To nie jest twoje śledztwo. Nie jesteś już profilerem. Jesteś… kim? Turystą? Terapeutą dziewczyny, która cię wykorzystuje?

To bolało. Miało boleć.

— Julii nic ode mnie nie chce.

— Wszyscy czegoś chcą, Piotr. — Ewa skrzyżowała ramiona. — Ty też. Chcesz odkupienia. Chcesz udowodnić, że nadal potrafisz. Że tamta sprawa cię nie złamała.

— To nie o mnie.

— Zawsze o ciebie.

Stali naprzeciwko siebie w jałowym świetle, w pokoju pachnącym starym papierem i gorycz. Za oknem śnieg padał coraz gęściej, zasłaniając świat.

Piotr sięgnął po pendrive’a, ale Ewa była szybsza. Jej dłoń zamknęła się na plastiku jak kajdanki.

— Zostawiam to — powiedziała. — Ale oficjalnie tego nie widziałam. I ty tu nie byłeś. Rozumiemy się?

Skinął głową.

— A jeśli znajdziesz coś jeszcze — dodała, a w jej głosie było coś ostrzegawczego — przyjdź do mnie. Nie sam. Nie jak ostatnio.

— Ostatnio?

Ale Ewa już odwróciła się tyłem, wsuwając pendrive’a do szuflady.

— Idź do domu, Piotr. Zanim zrobisz coś głupiego.

Wyszedł bez słowa. Na schodach nogi ugięły się pod nim, i musiał się oprzeć o poręcz. Ręce mu drżały. Nie od zimna.

Na dworze śnieg zasypał już ślady jego butów.

Pokój hotelowy pachniał starością i cudzymi sekretami. Piotr siedział przy biurku — przyciasnym, politurowanym meblu, który pamiętał prawdopodobnie czasy PRL-u — i rozkładał przed sobą notatki jak karty do pasjansa. Tylko że w tym pasjansie każda karta mogła oznaczać czyjąś winę albo niewinność, życie albo śmierć reputacji. A on był graczem, który już raz przegrał wszystko.

Zimno wdzierało się przez szpary w oknach, mimo że kaloryfer sapał i mlaskał pod ścianą jak umierające zwierzę. Piotr zapiął sweter pod szyję. Miał wrażenie, że to mazurskie zimno było inne niż warszawskie — bardziej osobiste, bardziej nachalne. Przesiąkało przez ubranie i skórę, docierało do kości, osadzało się w szpiku. Tak jakby chciało przypomnieć, że tu, na Mazurach, natura zawsze wygra.

Spojrzał na rozłożone przed sobą materiały. Wydruki z internetu, notatki z rozmów, szkice rodzinnych powiązań narysowane jego własną ręką. Czuł się jak detektyw-amator z taniego thrillera, i ta świadomość paliła go wstydem. Kiedyś miał dostęp do prawdziwych akt, do baz danych, do zasobów, które pozwalały mu kopać głęboko. Teraz? Teraz miał Google’a i własną intuicję, która już raz zawiodła go tak spektakularnie, że skończyło się to końcem kariery.

Nie myśl o Katarzynie. Nie teraz.

Ale oczywiście myślał. Zawsze myślał. Katarzyna Wolska, lat dwadzieścia trzy, studentka, która według jego profilu była niewinną ofiarą, a która okazała się zimną manipulatorką. Jego zeznania pomogły ją oczyścić. Dwa miesiące później zabiła kolejną osobę. Krew tamtej ofiary była na jego rękach, czy chciał to przyznać, czy nie.

Pokręcił głową, jakby mógł fizycznie otrząsnąć się ze wspomnień. Sięgnął po notes i otworzył go na czystej stronie. Jego psychoterapeutka, Marta, zawsze powtarzała, że powinien spisywać myśli. „Wyrzucaj je z głowy na papier”, mówiła. „Inaczej będą się w niej kręcić jak ptaki w klatce, uderzając w pręty, aż któryś pręt pęknie”.

Napisał: Anna Jurewicz.

Pod spodem: Tomasz Jurewicz.

Dwa imiona. Dwa życia. Jedno skończone, drugie podejrzane. A pomiędzy nimi — Julia, dziewczyna z oczami pełnymi burzy i tajemnic, która przyciągnęła go do tej sprawy jak ćma do płomienia. I podobnie jak ćma, mógł się w tym płomieniu spalić.

Podniósł jeden z wydruków. Artykuł z lokalnej gazety sprzed pięciu lat: „Dr Anna Jurewicz otrzymuje nagrodę za osiągnięcia w kardiologii”. Zdjęcie przedstawiało kobietę o ostrych rysach, w białym kitlu, z uśmiechem, który nie docierał do oczu. Nawet na ziarnistej fotografii widać było napięcie w jej szczęce, sposób, w jaki trzymała ramiona — jakby stale gotowa do obrony.

Tomasz Jurewicz występował w artykule tylko jako „mąż laureatki”. Piotr wpatrywał się w rozmyte tło zdjęcia, próbując dostrzec mężczyznę, który tam być może stał, ale fotografia była zbyt słaba jakości.

Sięgnął po inny wydruk. Profil Tomasza w mediach społecznościowych — te fragmenty, które udało mu się znaleźć zanim konto zostało usunięte albo zablokowane. Zdjęcia łodzi, jezior, ryb. Kilka selfie z budowy — Tomasz był kierownikiem projektu w jakiejś firmie budowlanej. Mężczyzna o szerokiej twarzy i szerokich ramionach, który na fotografiach uśmiechał się pewnie, właścicielsko. Ale Piotr widział coś jeszcze w tym uśmiechu. Twardość. Posiadanie.

Tyran, nazwała go Julia. I Anna, w tej krótkiej rozmowie, nie zaprzeczyła.

Ale czy tyrani zasługują na śmierć?

Piotr westchnął i sięgnął po termos z kawą. Była już letnia, gorzka. Wypił łyk, czując, jak płyn spływa po przełyku, nie przynosząc ani ciepła, ani komfortu.

Musiał myśleć metodycznie. Musiał być ostrożny.

Napisał w notesie: Motyw?

Jeśli Anna zabiła męża, musiała mieć powód. Lata przemocy? Możliwe. Ale dlaczego akurat teraz? Co było wyzwalaczem? Ludzie żyją w toksycznych związkach całymi dekadami, ucząc się funkcjonować w przemocy jak w środowisku naturalnym. Co sprawiło, że Anna — jeśli to ona — zdecydowała się działać właśnie tej nocy?

A może to nie Anna?

Zapisał: Julia?

Dziewczyna była wystarczająco silna. Wystarczająco zdesperowana. Wystarczająco zdeterminowana, żeby przyjechać do obcego mężczyzny w Warszawie i błagać go o pomoc. Ale czy wystarczająco zimna, żeby zabić własnego ojca?

Każdy jest wystarczająco zimny, szepnął mu jakiś wewnętrzny głos, w odpowiednich okolicznościach.

Wstał od biurka, czując, jak krew krąży zbyt wolno w jego nogach, pozostawiając mrowienie. Podszedł do okna. Na zewnątrz Wilczyn tonął w przedwieczornych cieniach. Latarnie jeszcze nie zapaliły się, a niebo miało ten szczególny, granatowo-fioletowy odcień, który pojawia się tylko zimą, tylko na północy. Kilka postaci przemykało ulicami, skulonych, pospiesznych, jakby samo powietrze ich odrzucało.

Gdzieś tam, w jednym z tych domów, była Anna. Gdzieś tam była Julia. A gdzieś tam, w kostnicy albo już w zakładzie pogrzebowym, leżał Tomasz Jurewicz, człowiek, który był kimś wystarczająco złym, żeby ktoś uznał, że świat będzie lepszy bez niego.

Piotr przyłożył czoło do zimnej szyby. Szkło było lodowate, prawie bolesne, ale ta fizyczna sensacja pomagała mu się skupić.

Musiał ustalić chronologię. Musiał znaleźć szczegóły, które nie pasowały do oficjalnej narracji. Musiał rozmawiać z ludźmi — ostrożnie, delikatnie, tak żeby nie wzbudzić podejrzeń. Ewa Witecka była już czujna. Jedno nieprzemyślane posunięcie i mogła go usunąć z Wilczyna jak niepożądany element.

A jednocześnie musiał pamiętać: nie był już profilerem. Nie miał odznaki, nie miał uprawnień, nie miał prawa zadawać pytań. Był tylko obcym człowiekiem wściubiającym nos w cudze tragedie. Mógł tylko obserwować, słuchać, analizować. I próbować nie popełnić kolejnego błędu, który mógłby kogoś kosztować życie.

Odwrócił się od okna i wrócił do biurka. Wziął długopis i zaczął kreślić schemat. Anna w centrum. Wokół niej: Tomasz, Julia, miejscowi, którzy mogli coś wiedzieć. A na marginesie, połączony przerywaną linią: Paweł Jurewicz, brat Anny. Piotr nie miał jeszcze żadnych informacji o nim, ale nazwisko pojawiło się raz w artykule o Annie — „siostra laureata nagrody naukowej, Pawła Jurewicza”.

Wszyscy mają rodzeństwo, pomyślał. Wszyscy mają kogoś, kto zna ich najgorsze sekrety.

Zapisał w notesie: Znaleźć Pawła. Porozmawiać. Ostrożnie.

Pokój zrobił się ciemniejszy. Piotr zapalił lampkę biurkową, która rzuciła żółtawy, chorowitwy blask na jego notatki. Jego własny cień wydał się obcy, zniekształcony, jakby należał do kogoś innego.

Może należał.

Może Piotr Sadowski, którego znał — pewny siebie profiler, człowiek, który wierzył w swoją zdolność czytania ludzi — umarł tego samego dnia co druga ofiara Katarzyny Wolskiej. A to, co zostało, była tylko skorupą, pustym echem, które udawało kompetencję.

Przestań, rozkazał sobie w myślach. Skoncentruj się.

Wziął głęboki oddech. Potem kolejny. Technika uziemienia: pięć rzeczy, które widzi. Cztery, które słyszy. Trzy, których może dotknąć.

Działało. Zawsze działało, jeśli dał temu szansę.

Wrócił do notatek. Plan był prosty: jutro rano zacznie od rozmów. Dyskretnie. Może właściciel hotelu coś wie. Może ktoś w lokalnej kawiarni. Małe miasteczka trzymały sekrety blisko ciała, ale też lubiły plotki. Trzeba było tylko znaleźć odpowiednią osobę, zadać odpowiednie pytanie.

I przez cały czas musiał pamiętać: nie może się mylić.

Nie tym razem.

ROZDZIAŁ 13: PRZESZŁOŚĆ ANNY

Szpital pachniał kapitulacją.

Piotr rozpoznał ten zapach — mieszankę środków dezynfekcyjnych i ludzkiego strachu — od pierwszej wizyty w zakładzie psychiatrycznym, gdzie matka spędziła ostatnie trzy lata życia. Wtedy miał dwadzieścia lat i wierzył, że można uratować każdego. Teraz wiedział lepiej. Niektórzy ludzie wymykali się przez palce jak woda, zostawiając tylko wilgoć na skórze i poczucie bezradności, które nigdy nie wysychało.

Doktor Ewa Kowalska czekała w kantynie na trzecim piętrze, przy oknie wychodzącym na parking. Styczeń zamieniał świat w negatyw fotografii — czarne drzewa na białym tle, szare niebo bez głębi. Kobieta trzymała w dłoniach kubek z herbatą, ale nie piła. Obserwowała parę unoszącą się nad brzegiem naczynia, jakby w tej eterycznej substancji kryła się odpowiedź na pytanie, którego jeszcze nikt nie zadał.

— Panie Sadowski? — Podniosła wzrok. Miała czterdzieści kilka lat, ale zmęczenie dodawało jej dekady. Oczy inteligentne, czujne. Ręce chirurga — pewne, opanowane. Ale coś w sposobie, w jaki ściskała kubek, zdradzało napięcie. Jakby bała się, że przedmiot może jej uciec.

— Doktor Kowalska. Dziękuję, że zgodziła się pani ze mną spotkać.

Skinęła głową, wskazując krzesło naprzeciwko. Piotr usiadł, odłożył kurtkę. Zauważył, że kobieta zerknęła na jego dłonie — stary odruch, katalogowanie szczegółów. Medycy i byli profilerowcy mieli to wspólne: patrzyli głębiej niż inni, szukali objawów ukrytych chorób.

— Powiedziała pani przez telefon, że zna pani Annę Jurewicz — zaczął ostrożnie.

— Znamy się od dwudziestu lat. Studiowałyśmy razem. — Ewa w końcu odstawiła kubek, splotła palce na blacie. — Anna była najlepsza na roku. Najlepsza ze wszystkich. Miała ten… dar. Widziała rzeczy, których inni nie dostrzegali. Nie tylko objawy. Ludzi. Ich strach, ból. Wiedziała, jak do nich dotrzeć.

Mówił o tym przeszłym, pomyślał Piotr. Jakby tamta Anna już nie istniała.

— Co się stało?

Ewa milczała przez chwilę. Za oknem wiatr poruszał gałęziami nagich brzóz. Ich cienie tańczyły po podłodze kantyny jak palce topielca.

— Wyszła za mąż — powiedziała w końcu. — Za Tomasza Jurewicza. Poznali się na jakiejś konferencji medycznej. On był… charyzmatyczny. Odnoszący sukcesy. Pewny siebie. Anna była wtedy inna — bardziej otwarta, śmiała się więcej. Myślałam, że to dobrze dla niej. Że w końcu pozwoli sobie na szczęście.

Piotr słuchał, obserwując mikro-wyrażenia na twarzy kobiety. Ściągnięte brwi. Zaciśnięte wargi. Żal. Może poczucie winy.

— Ale? — podsunął cicho.

— Ale coś się zmieniło. — Ewa spojrzała mu w oczy, i Piotr zobaczył w nich coś, co znał zbyt dobrze. Bezsilność świadka. — Stopniowo. Najpierw przestała przychodzić na nasze spotkania. Potem zaczęła odwoływać wizyty towarzyskie. Mówiła, że Tomasz potrzebuje jej w domu, że ma dużo pracy. Normalne rzeczy. Ale…

— Ale?

— Stała się cichsza. — Ewa sięgnęła po kubek, tym razem wypiła łyk. Piotr zauważył, że jej dłoń drży. — Jakby się kurczyła. Jakby zajmowała coraz mniej miejsca. Przestała zabierać głos na konsyliach, chociaż wcześniej zawsze miała najlepsze diagnozy. Nosiła długie rękawy, nawet latem. Makijaż grubszy niż kiedyś.

Klasyczne oznaki, pomyślał Piotr. Ukrywanie śladów. Znikanie w biały dzień.

— Podejrzewała pani przemoc?

Ewa zacisnęła usta w cienką linię.

— Podejrzewałam. Ale Anna… ona była lekarzem. Inteligentną, wykształconą kobietą. Myślałam, że gdyby coś było nie tak, poprosiłaby o pomoc. — Zaśmiała się gorzko. — Naiwne, prawda? Jakbym nie wiedziała, że przemoc nie wybiera ofiar według wykształcenia.

Piotr pomyślał o Julii. O tym, jak desperacko broniła matki. O lekach, które Anna przepisywała mężowi. O tym, że czasem ofiara staje się sprawcą, a sprawca ofiarą, i nikt już nie wie, gdzie kończy się samoobrona, a zaczyna zemsta.

— Próbowała pani z nią rozmawiać?

— Raz. — Ewa wbiła wzrok w kubek. — Rok temu. Widziałam siniaka na jej nadgarstku. Zapytałam wprost. Powiedziała, że uderzyła się o szafkę. Klasyczne kłamstwo. Nalegałam. A ona… — Urwała.

— Co zrobiła?

— Spojrzała na mnie. I w jej oczach zobaczyłam… nicość. Pustkę. Jakby Anna, którą znałam, już tam nie mieszkała. Została tylko skorupa. Powiedziała: „Ewa, jeśli jeszcze raz o to zapytasz, stracisz przyjaciółkę”. — Doktor Kowalska podniosła wzrok. — Więc przestałam pytać. I to mnie teraz prześladuje. Może gdybym nalegała…

— Nie można ratować ludzi wbrew ich woli — powiedział Piotr, chociaż słowa smakowały jak popiół. Ile razy powtarzał to sobie, kiedy matka odmawiała pomocy?

— Ale można próbować — odparła Ewa cicho. — A ja się przestraszyłam. Bałam się, że ją stracę, więc udawałam, że wszystko w porządku. I straciłam ją mimo to.

Cisza między nimi zagęszczała się jak krew.

— Myśli pani, że Anna mogła zabić męża? — zapytał w końcu Piotr.

Ewa długo milczała. Za oknem zaczął padać śnieg — drobny, suchy, jak pył z kości.

— Myślę — powiedziała powoli — że ludzie dopchnięci do muru są zdolni do wszystkiego. Nawet do rzeczy, których nigdy by sobie nie wybaczyli. — Spojrzała na niego. — Zwłaszcza do takich.

Piotr wstał, założył kurtkę. Czuł ciężar słów Ewy jak kamień w żołądku.

— Jeśli Anna do pani zadzwoni…

— Nie zadzwoni. — W głosie doktor Kowalskiej brzmiała pewność. — Ona już podjęła decyzję. Nieważne jaką. Ludzie tacy jak ona nie wracają. Idą do końca.

Piotr skinął głową i ruszył do wyjścia. W drzwiach odwrócił się.

— Co to znaczy — „do końca”?

Ewa uśmiechnęła się smutno.

— Tego właśnie pan się boi, prawda? Że będzie pan musiał się dowiedzieć.

— —

Dokumenty leżały rozłożone na stole jak karty tarota wróżące z przeszłości. Piotr palcami przesuwał po papierze, jakby mógł wyczytać prawdę przez dotyk, jak niewidomy czytający alfabet Braille’a wypisany w cierpieniu.

Karta informacyjna medyczna. Anna Jurewicz. Data urodzenia: 15.03.1983.

Zimno wdzierało się przez szpary w oknach jego wynajętego pokoju, zamieniając oddech w mgłę. Lampka biurkowa rzucała krąg światła na dokumenty — wyspę jasności w oceanie zimowego mroku. Gdzieś na dworze skrzypnął śnieg pod czyjąś stopą. Piotr uniósł głowę, nasłuchiwał. Cisza powróciła jak fala, która cofnęła się, by nabrać rozpędu.

Julia przyniosła te papiery dwie godziny temu. Weszła do jego pokoju bez pukania, z torbą przyciśniętą do piersi jak matka chroniąca niemowlę. Oczy miała rozszerzone, źrenice jak studnie, w których tonęło światło.

„Znalazłam to w jej biurze” — powiedziała. „Trzyma wszystko. Każdy rachunek, każdą wizytę u lekarza. Jakby zbierała dowody na jakąś rozprawę, która nigdy się nie odbyła.”

Teraz, gdy został sam z tymi dokumentami, Piotr czuł się jak archeolog odkrywający warstwę po warstwie kogoś zakopanego życia. Tylko że te warstwy były z bólu, nie z ziemi.

15 stycznia 2019. Oddział Ratunkowy. Złamane żebro. Opis urazu: upadek ze schodów.

Piotr zamknął oczy. W jego głowie automatycznie uruchomił się mechanizm, który przez lata pracy jako profiler wyostrzył się do poziomu instynktu. Widział schody. Widział kobietę upadającą. Ale czy rzeczywiście upadającą, czy może zepchnietą?

Różnica między tymi dwoma słowami była jak różnica między tragedią a zbrodnią.

Sięgnął po następny dokument. Jego palce były sztywne od zimna, poruszały się powoli, niechętnie, jakby ciało wiedziało, że niektórych prawd lepiej nie odkrywać.

23 sierpnia 2020. Ostry Dyżur. Wstrząśnienie mózgu. Stłuczenie twarzy. Opis urazu: potknięcie w łazience, uderzenie głową o umywalkę.

Łazienka. Oczywiście. Zamknięta przestrzeń, gdzie krzyki tłumi szum wody. Gdzie płytki są twarde, a krawędzie ostre. Gdzie można powiedzieć, że było ślisko.

Piotr wstał, podszedł do okna. Na szybie tworzyły się lodowe kwiaty — mróz malował swoje abstrakcyjne dzieła, obojętny na ludzkie dramaty. Widział swoje odbicie: blade widmo człowieka, który zbyt wiele wiedział o tym, co ludzie potrafią sobie wzajemnie zrobić.

Czy ofiara może stać się zabójczynią?

Pytanie zawisło w jego umyśle jak gilotyna. Nie nowa kwestia — przez lata pracy widział ten wzorzec wielokrotnie. Przemoc rodzi przemoc. Ofiara przemieniająca się w sprawcę. Koło przemocy obracające się jak mechanizm zegarowy, nieskończone, nieubłagane.

Ale wiedza nie czyniła tego pytania łatwiejszym. Przeciwnie — im więcej wiedział, tym bardziej rozmywały się granice między czarnym a białym, między winnym a niewinnym.

Wrócił do stołu. Trzeci dokument czekał cierpliwie.

7 marca 2022. Szpital Wojewódzki. Zwichnięcie barku. Złamanie nadgarstka. Opis urazu: upadek na oblodzonym podjeździe.

Trzy razy w ciągu czterech lat. Trzy „przypadkowe” urazy. A ile było tych wizyt, które nie skończyły się w szpitalu? Ile siniaków ukrytych pod długimi rękawami? Ile bólu połkniętego w milczeniu, jak tabletki bez wody?

Piotr sięgnął po notes, który zawsze nosił przy sobie. Jego pismo było drobne, precyzyjne, jakby starał się zmieścić całą ludzką ciemność w uporządkowanych liniach.

Wzorzec: eskalacja w czasie. Pierwsza wizyta — żebro (uraz wewnętrzny, można ukryć). Druga — twarz (trudniej ukryć, większa desperacja?). Trzecia — kończyny (obrona? Próba osłonięcia się?).

Pisał, a w jego głowie odtwarzały się sceny, które znał z raportów, z zeznań, z lat pracy. Widział mężczyznę — Tomasza, którego teraz znał tylko jako trupa w lodówce — jak podnosi rękę. Widział Annę, jak cofa się, jak podnosi ramiona w geście, który był stary jak ludzkość. Widział…

Przerwał. Położył długopis.

To było niebezpieczne — ta tendencja do wizualizacji. Jako profiler nauczył się wchodzić w umysły sprawców. Ale to było jak nurkowanie w ciemnych wodach: jeśli zszedłeś za głęboko, mogłeś nie wypłynąć.

Czy ofiara może stać się zabójczynią?

Pytanie powróciło, bardziej naglące. Bo to nie było akademickie. To było tu i teraz. To była Anna, kobieta, którą widział na pogrzebie męża, stojąca wyprostowana jak świeca, z twarzą wyrzeźbioną w kamieniu żalu lub ulgi — nie potrafił rozstrzygnąć, którą z nich.

Wstał ponownie, zaczął krążyć po pokoju. Stare deski skrzypiały pod jego stopami — rytmiczny dźwięk, który przypominał tykanie zegara. Czas płynął, a on musiał podjąć decyzję. Co zrobić z tą wiedzą?

Przypomniał sobie wykład z etyki, który kiedyś słyszał na studiach. Profesor — stary człowiek z oczami, które widziały wojnę — powiedział: „Najtrudniejsza moralność nie dotyczy tego, co jest dobre lub złe. Najtrudniejsza moralność dotyczy tego, co jest złe i mniej złe. Bo czasami to jest jedyny wybór, jaki mamy.”

Jeśli Anna zabiła Tomasza, czy to było morderstwo, czy samoobrona? A jeśli to była samoobrona, ale nie w momencie bezpośredniego zagrożenia — jeśli zaplanowała to, przygotowała, wykonała z chirurgiczną precyzją — to jak to nazwać?

Piotr zatrzymał się przed lustrem wiszącym na ścianie. Jego twarz wyglądała obco w bladym świetle — kąty zbyt ostre, cienie zbyt głębokie. Rozpoznawał w sobie to, co zawsze go przerażało: potrzebę wiedzenia. Nie sprawiedliwości, nie prawdy w jakimś transcendentnym sensie. Tylko wiedzenia. Zrozumienia. Złożenia puzzli, nawet jeśli obraz, który powstanie, będzie potworny.

„Czy to czyni mnie lepszym od nich?” — zapytał cicho swoje odbicie. Lustro nie odpowiedziało.

Wrócił do dokumentów. Był jeszcze jeden element, który przykuł jego uwagę. W każdym raporcie, przy opisie urazu, widniała ta sama notatka: Pacjentka odmawia złożenia zawiadomienia. Pacjentka odmawia konsultacji psychologicznej. Pacjentka prosi o dyskrecję.

Trzy razy ta sama litania milczenia.

Dlaczego? Strach? Wstyd? A może — i to było najbardziej niepokojące — kalkulacja? Może Anna zbierała te raporty jak amunicję, czekając na odpowiedni moment, by jej użyć?

Piotr usiadł ciężko. Czuł, jak zmęczenie spływa na niego jak ciężki płaszcz. Nie fizyczne zmęczenie — to było coś głębszego. Zmęczenie moralnymi dwuznacznościami. Zmęczenie światem, w którym ofiary i sprawcy nosili te same twarze, tylko w różnym oświetleniu.

Za oknem zaczął padać śnieg. Płatki wirujące w świetle latarni przypominały popiół, jakby gdzieś w ciemności coś się paliło. Może paliła się prawda, której nigdy w pełni nie pozna. Może paliły się jego własne pewności co do tego, czym jest sprawiedliwość.

Czy ofiara może stać się zabójczynią?

Odpowiedź była prosta i straszna: tak. Oczywiście, że tak.

Ale czy to czyniło ją mniej ofiarą? Czy bardziej zabójczynią?

Piotr zamknął teczkę z dokumentami. Jutro porozmawia z Anną. Jutro spojrzy jej w oczy i spróbuje zobaczyć, co tam mieszka — ofiara, zabójczyni, czy może coś znacznie bardziej skomplikowanego: człowiek złamany przez przemoc, który zdecydował się złamać w odpowiedzi.

Zgasił lampkę. Ciemność pochłonęła pokój natychmiast, chciwie.

W tej ciemności Piotr słyszał tylko własny oddech i wieczne pytanie, które towarzyszyło mu od lat: ile przemocy można znieść, zanim stanie się samemu przemocą?

Nie znał odpowiedzi.

Bał się, że może nigdy jej nie pozna.

ROZDZIAŁ 14: TAJEMNICE TOMASZA

Biuro Tomasza Jurewicza pachniało starym papierem i czymś jeszcze — nieobecnością. Piotr stał w progu, czując jak zimno sączy się przez nieszczelne ramy okien, przenikając do wnętrza niczym niechciany świadek. Klucze w jego dłoni były jeszcze ciepłe od dotyku Julii, jej desperacja wciąż ciążyła na nich jak niewidzialna substancja.

Przekraczasz granicę, pomyślał, przestępując próg. Kolejną.

Ale granice to były zawsze ułudy, cienkie linie na mapach, którymi inni ludzie próbowali opisać świat. Prawda leżała gdzie indziej — w dokumentach, w liczbach, w przestrzeniach między słowami, które ludzie zostawiali za sobą jak odciski palców na szkle.

Biurko było fortecą z ciemnego dębu, masywną konstrukcją, która miała komunikować sukces, stabilność, kontrolę. Piotr usiadł w fotelu Tomasza i poczuł, jak skóra pod nim wydaje ciche westchnienie — gest poddania. Ile razy Julia siadała tutaj jako dziecko, bawiąc się długopisami ojca, podczas gdy on prowadził interesy przez telefon? Ile razy Anna zaglądała przez uchylone drzwi, prosząc o uwagę, którą otrzymywała w formie zmęczonego sknienia głowy?

Duchy nie mieszkają w domach, pomyślał Piotr. Mieszkają w meblach, które pamiętają dotyk.

Szuflady były uporządkowane z chirurgiczną precyzją. Faktury ułożone chronologicznie, korespondencja firmowa w osobnych teczkach, wizytówki w skórzanym etui. Tomasz był człowiekiem systemu, architektem własnego porządku. Ale każdy system miał szczeliny, miejsca, gdzie chaos sączył się przez ramy.

Piotr znalazł je w dolnej szufladzie.

Segregator bez etykiety, szary, anonimowy. Wewnątrz — wydruki transakcji bankowych, które czytały się jak poezja absurdu. Kwoty pięciocyfrowe, czasem sześciocyfrowe, wpływały i wypływały rytmicznie, falami, które nie miały nic wspólnego z naturalnym przepływem pieniędzy. Było w tym coś hipnotycznego — matematyczna choreografia, która ukrywała prawdę w nadmiarze szczegółów.

Pranie pieniędzy, pomyślał Piotr, a określenie to zabrzmiało w jego głowie jak diagnoza śmiertelnej choroby.

Studiował dokumenty jak lekarz czytający wyniki badań terminalnego pacjenta. Firma konsultingowa na Cyprze. Spółka handlowa w Luksemburgu. Fundusz inwestycyjny w Liechtensteinie. Nazwy były jak warstwowe ubranie, jedno na drugim, każde ukrywające to, co znajdowało się pod spodem.

Ale jedno nazwisko pojawiało się konsekwentnie, jak refren w mrocznej balladzie: Marek Kowal.

Piotr wyciągnął telefon i wpisał nazwisko w wyszukiwarkę. Twarz, która pojawiła się na ekranie, była znajoma z tego rodzaju znajomości, którą daje obserwacja ludzi — szerokie czoło, uśmiech, który nie docierał do oczu, pewność siebie granicząca z arogancją. Zdjęcie z jakiegoś branżowego wydarzenia, Kowal z kieliszkiem w ręku, ubrany w garnitur, który kosztował więcej niż miesięczna pensja przeciętnego Polaka.

Partner biznesowy, głosiły artykuły. Współzałożyciel. Wizjoner.

Słowa-kłamstwa, pomyślał Piotr. Język był skorumpowany w taki sam sposób jak pieniądze — można było nim ukrywać prawdę, ozdabiać zgniliznę, nazywać złodziejstwo „restrukturyzacją”, a pranie pieniędzy „optymalizacją podatkową”.

Dalej w segregatorze znalazł notatki odręczne — pismo Tomasza było ostre, kanciate, jak rysunki techniczne. Inicjały: MK. Daty. Kwoty. I jedno słowo, podkreślone dwukrotnie: PROBLEM.

Piotr poczuł, jak coś w jego umyśle klika na właściwe miejsce, mechanizm zapadający w rowek. Anna nie działała sama. Może w ogóle nie działała. Może była tylko jedną z figur na szachownicy, którą ktoś inny poruszał.

Światło za oknem zmieniało się — krótki zimowy dzień już gasł, choć była dopiero trzecia. Cienie w biurze gęstniały, zamieniając meble w niewyraźne kształty. Piotr włączył lampkę biurkową i jej światło wycięło krąg w ciemności, jasną wyspę w morzu mroku.

W górnej szufladzie znalazł coś jeszcze — pendrive, mały, srebrny, ukryty w pudełku po spinaczach. Żadnych oznaczeń. Piotr trzymał go w palcach jak relikwię, czując jego wagę. Co ty przechowujesz? pomyślał. Jakie sekrety warte były śmierci?

Jego telefon wibrował. SMS od Julii: Znalazłeś coś?

Patrzył na wiadomość długą chwilę. Prawda była jak szklana kula — można było ją trzymać, patrzeć przez nią, ale dotyk zawsze zostawiał ślady. Każda odpowiedź, którą jej da, zmieni coś w jej świecie, przesunie tektoniczne płyty jej rzeczywistości.

Może, odpisał. Potrzebuję czasu.

Czas. Zawsze chodziło o czas. Czas, który minął od śmierci Tomasza. Czas, którego potrzebował, żeby zrozumieć. Czas, którego Anna mogła nie mieć, jeśli policja zacieśniała śledztwo. Czas, który upływał jak piasek przez palce, niemożliwy do zatrzymania.

Piotr schował pendrive do kieszeni i zaczął układać dokumenty z powrotem, odtwarzając porządek, który zastał. Każdy papier na swoim miejscu, każda szuflada zamknięta. Ale porządek był iluzją — wiedział to teraz lepiej niż kiedykolwiek. Pod powierzchnią zawsze czaiło się coś ciemniejszego, głębszego.

Gdy wychodził, odwrócił się jeszcze raz, patrząc na biurko, fotel, okno wychodzące na zaśnieżony ogród. Kim byłeś naprawdę, Tomaszu? pomyślał. Tyranem? Złodziejem? Ofiarą?

Może wszystkim naraz. Ludzie zawsze byli wszystkim naraz.

Zamknął drzwi na klucz i usłyszał, jak cisza wraca na swoje miejsce, wypełniając przestrzeń po jego obecności. Biuro Tomasza Jurewicza znów było puste, ale duchy w nim zostały — niewidzialne, nieustępliwe, czekające na kogoś, kto zechce ich wysłuchać.

Piotr ruszył w stronę samochodu, czując ciężar pendrive’a w kieszeni jak kamień. Albo jak klucz.

Marek Kowal, powtórzył w myślach. Kto ty jesteś w tej historii?

Śnieg zaczął padać znowu, miękki i uporczywy, zakrywając ślady.

— —

Parking przed biurowcem Jurewicza przypominał Piotrowi cmentarz — czarne samochody jak nagrobki, śnieg jak całuny. Był tu już raz, dziesięć lat temu, gdy Tomasz kupował budynek. Wtedy wydawało się, że wszystko jest możliwe. Teraz wiedział lepiej.

Jego buty chrzęściły na lodzie. Dźwięk rozrywał ciszę jak siekiera drewno.

Marek Kowal czekał przy wejściu, paląc papierosa mimo tabliczki zakazu. Piotr rozpoznał go z fotografii na stronie firmy, ale zdjęcie kłamało — nie uchwycił brutalności, która siedziała w tym mężczyźnie jak rdzeń w kości. Czterdzieści osiem lat, ale twardy jak stara skała. Ramiona napięte pod skórzaną kurtką, jakby ciało pamiętało więcej walk, niż powinno.

— Pan Kowal?

Mężczyzna odwrócił się powoli. Ruchy miał ekonomiczne, precyzyjne — każdy gest był decyzją, nie odruchem. Oczy jak szklane kulki w akwarium: zimne, obserwujące, oceniające. Papierosowy dym wydobywał się z jego ust jak trucizna.

— Co pan tu robi? — Głos niski, chropowaty. Głos, który wydawał rozkazy i nie przyjmował odmowy.

Piotr poczuł znajome mrowienie u podstawy czaszki. Instynkt, który kiedyś ostrzegał go przed niebezpieczeństwem, zanim nauczył się go ignorować. Zanim Oslo nauczyło go, że czasami ostrzeżenia przychodzą za późno.

— Badam śmierć Tomasza Jurewicza.

Kowal zaciągnął się papierosem. Żar zapalił się jak oko demona.

— Pan nie jest z policji.

To nie było pytanie. Piotr obserwował, jak dym unosi się między nimi — granica, której żaden z nich jeszcze nie przekroczył.

— Nie jestem.

— To dlaczego pan tu jest?

Piotr pomyślał o Julii. O jej oczach, w których widziała rzeczy, których nie powinna. O Annie i jej lekach. O Tomaszu leżącym na podłodze, twarz niebieska jak mazurskie niebo o zmroku.

— Bo nikt inny nie pyta właściwych pytań.

Kowal rzucił papierosa na ziemię. Niedopałek syknął na śniegu, gasnąc jak nadzieja. Podszedł bliżej. Był niski, masywny — zbudowany jak buldożer, nie jak człowiek. Zapach potu, skóry i czegoś ostrzejszego — strachu czy wściekłości, Piotr nie umiał rozróżnić.

— To było samobójstwo. — Każde słowo jak kamień rzucony w wodę. — Policja tak powiedziała.

— Policja się myli.

Cisza rozlała się między nimi jak krew na śniegu. Piotr słyszał własny oddech, serce bijące jak młot. Kowal stał nieruchomo, ale w tej nieruchomości było coś drapieżnego. Jak z węża przed atakiem.

— Niech pan uważa. — Słowa wypowiedziane cicho, niemal czule. Właśnie ta czułość była najstraszniejsza. — Tomasz miał swoje demony. Pił. Popadał w długi. Nie wytrzymał. To proste.

— Nic nie jest proste.

Kowal uśmiechnął się. Był to uśmiech bez ciepła, bez radości — czysty mechanizm, jak odsłonięcie zębów u zwierzęcia.

— Pan jest filozofem?

— Byłem profilerem.

Coś przesunęło się w oczach Kowala. Rozpoznanie. Szacunek? Nie. Kalkulacja.

— Oslo, prawda? — Kowal przekrzywił głowę. — Słyszałem. Breivik. Ciężka sprawa.

Piotr poczuł, jak żołądek się zaciska. Imię, które ciągnęło się za nim jak kajdany. Nie Breivik. Nie bezpośrednio. Ale inni. Ci, których nie zdążył rozpoznać. Ci, których profilowanie zajęło za dużo czasu.

— To było dawno temu.

— Ale pan pamięta. — Kowal zrobił krok bliżej. Teraz Piotr widział szczegóły: bliznę nad lewą brwią, wybrakowany ząb, drobne nacięcia na knyklach. Historia przemocy zapisana w ciele jak braille. — Człowiek nie zapomina takich rzeczy. Śmierć zostaje.

— Dlatego tu jestem.

— Żeby odkupić winy? — Kowal zaśmiał się — dźwięk suchy jak krakanie wrony. — Pan nie uratuje Tomasza. On nie żyje. I żadne pana śledztwo tego nie zmieni.

Piotr pomyślał o wykresach, które widział w dokumentach Tomasza. Liczby, które nie pasowały. Pieniądze, które znikały i pojawiały się w dziwnych miejscach. Wzory, które rozpoznawał z lat pracy — pranie brudnych pieniędzy, fałszowanie ksiąg, może coś gorszego.

— Pan był jego partnerem biznesowym.

— Byłem.

— Długo?

— Pięć lat.

— Dobrze się panu układało?

Kowal zapalił kolejnego papierosa. Płomień zapalniczki oświetlił jego twarz od spodu, rzucając cienie, które czyniły go podobnym do czaszki.

— Interesy mają swoje wzloty i upadki.

— Słyszałem, że Tomasz miał kłopoty finansowe.

— Słyszał pan wiele.

— Za mało.

Napięcie zagęściło się jak mgła. Piotr czuł je na skórze — lepkie, duszne, mimo zimna. Kowal patrzył na niego w sposób, w jaki rzeźnik patrzy na mięso. Oceniał. Ważył. Decydował.

— Niech pan posłucha dobrej rady. — Kowal dmuchnął dymem w twarz Piotra. — Tomasz nie żyje. Anna jest wdową. Julia jest sierotą. Niech pan da im żyć dalej. Niech pan nie grzebie w starych ranach.

— A jeśli ktoś go zabił?

— Kto?

— Pan mi powie.

Kowal roześmiał się, ale w śmiechu tym było coś sztucznego. Piotr to wyczuł — fałsz jak zgniłe jajko w koszu.

— Pan naprawdę myśli, że ktoś go zamordował? W jego własnym domu? Z jego własną żoną lekarką?

— Toksykolog mógłby to zrobić.

Cisza. Długa. Gęsta. Kowal przestał się uśmiechać.

— Anna? — Głos stwardniał jak lód. — Pan myśli, że Anna…

— Nie wiem, co myślę. Dlatego pytam.

Kowal rzucił papierosa. Tym razem nie patrzył, jak gaśnie. Podszedł tak blisko, że Piotr czuł jego oddech — gorący, cuchnący tytoniem i czymś kwaśnym.

— Niech pan uważa. — Szept jak szmer noża po skórze. — To nie jest zabawa. To nie jest Oslo, gdzie pan miał odznakę i pistolet. Tu pan jest sam. I jeśli pan nie będzie ostrożny…

— Co?

Kowal położył rękę na ramieniu Piotra. Uścisk mocny, bolesny. Palce wbijały się jak szpony.

— Mazury są niebezpieczne zimą. Ludzie giną. Lód pęka. Ludzie się gubią. Nikt ich nie znajduje do wiosny.

Piotr patrzył mu w oczy. Zobaczył tam prawdę, której się obawiał — ten człowiek zabijał. Może nie osobiście. Może nie własnymi rękami. Ale zabijał.

— Czy to groźba?

— To ostrzeżenie. — Kowal puścił go. — Między przyjaciółmi.

Odwrócił się i ruszył do budynku. Po trzech krokach zatrzymał się. Nie odwracając się, powiedział:

— Tomasz był moim przyjacielem. Ale nie był świętym. Robił rzeczy… rzeczy, których panu nie chciałbym tłumaczyć. I miał wrogów. Ludzi, którzy nie wybaczają.

— Jakich ludzi?

— Takich, którzy nie rozmawiają. Tylko działają.

— Czy pan się ich boi?

Kowal obejrzał się przez ramię. W jego oczach było coś nowego — zmęczenie? Smutek?

— Każdy rozsądny człowiek powinien się bać, panie Sadowski.

Zniknął w budynku. Drzwi zatrzasnęły się jak wieko trumny.

Piotr stał na parkingu, drżąc. Nie z zimna. Z czegoś głębszego. Rozpoznania. Kowal nie był mordercą Tomasza. Był pewien. Ale wiedział, kto zabił. I bał się tej wiedzy.

Wyjął telefon. Zrobił zdjęcie budynku, parkingu, samochodu Kowala. Dokumentacja. Dowody. Rzeczy, które mogą uratować życie — jego lub kogoś innego.

Gdy wracał do auta, zauważył ślady na śniegu. Nie swoje. Większe. Cięższe. Ktoś tu był niedawno. Obserwował.

Mazury są niebezpieczne zimą.

Słowa Kowala powróciły jak echo. Piotr spojrzał na las otaczający parking. Ciemny. Gęsty. Pełen cieni.

Ktoś tam był. Obserwował. Czekał.

Piotr wsiadł do samochodu i odjechał, ale w lusterku wstecznym widział postać wyłaniającą się z drzew. Wysoka. Nieruchoma. Patrząca.

Jak śmierć w ludzkiej skórze.

Dokumenty rozłożyły się przed Piotrem jak karty tarota — każda obiecywała przyszłość, każda kłamała. Światło laptopa rzucało sine refleksy na ściany pokoju hotelowego, zamieniając przestrzeń w akwarium, w którym tonął po centymetrze, wdech po wdechu.

Trzecia nad ranem. Godzina, kiedy prawda zrzuca makijaż.

Wyciągi bankowe Tomasza Jurewicza układały się w opowieść, której bohaterem nie był tyran domowy, lecz ktoś znacznie bardziej niebezpieczny — człowiek, który sprzedał swoje sumienie na raty i teraz próbował je odkupić.

Piotr pocierał oczy, ale cyfry nie znikały. Sześciocyfrowe kwoty wpływały na konto spółki Nordic Timber Solutions co miesiąc — zawsze w czwartki, zawsze między dziewiątą a jedenastą. Rytm regularny jak puls. Potem: wypłaty, transfery, rozdrobnienie pieniędzy na dziesiątki mniejszych strumieni, które znikały w labiryncie podmiotów zarejestrowanych na Cyprze, w Delaware, w Hongkongu.

Klasyka gatunku. Pranie brudnych pieniędzy poprzez fikcyjny handel drewnem.

Ale to, co naprawdę przykuło jego uwagę, znajdowało się w korespondencji mailowej, którą Julia przekazała mu tego popołudnia. Jej twarz była wtedy jak maska pośmiertna — blada, nieruchoma, oczy wypalono z wnętrza.

„Musiałam wiedzieć” — powiedziała tylko, podając mu pendrive. „Musiałam wiedzieć, kim był naprawdę.”

Teraz Piotr wiedział. I żałował każdego bajta tej wiedzy.

— —

Od: Tomasz Jurewicz

Do: Marek Kowal

Data: 12 grudnia 2024

Temat: Koniec

Nie mogę tego dłużej robić. Widzę jego twarz w każdym kącie domu. Anna mnie podejrzewa. Julia zadaje pytania. To się musi skończyć. Wychodzimy z tego — obaj. Dam ci pół roku na znalezienie kogoś innego.

— —

Od: Marek Kowal

Do: Tomasz Jurewicz

Data: 12 grudnia 2024, 23:47

Temat: Re: Koniec

Nie rozumiesz, jak to działa. Nie ma wyjścia. Są tylko różne sposoby umierania. Pomyśl o swojej rodzinie, zanim zrobisz coś głupiego.

— —

Piotr odsunął się od laptopa, jakby ekran mógł go splamiać. Pokój nagle wydał się za ciasny, powietrze za gęste. Wstał, podszedł do okna. Śnieg padał leniwym, obojętnym rytmem — miliony białych kłamstw zasłaniających czarną ziemię.

Pomyśl o swojej rodzinie.

Groźba opakowana w troskę. Najgorsza broń.

Jego umysł — ten przeklęty, wykalkulowany mechanizm — już budował profile, sekwencje, scenariusze. Marek Kowal. Czterdzieści osiem lat, partner biznesowy Tomasza od dekady, współwłaściciel spółki. Człowiek, który miał wszystko do stracenia, jeśli Tomasz poszedłby do prokuratury. Albo gorzej — jeśli „oni” — kimkolwiek byli — uznali, że Tomasz stał się zagrożeniem.

Klasyczny motyw. Prostszy niż zemsta żony. Czystszy niż rodzinna tragedia.

Może to nie Anna?

Myśl rozkwitła w jego głowie jak kwiat trucizny — piękna, kuszącą. Przez ostatnie dni obsesyjnie budował obraz Anny jako morderczyni: zimna, wykalkulowana, pchnięta do desperacji przez lata przemocy. Pasowało. Wszystko pasowało — leki, wiedza medyczna, dostęp, motyw.

Ale co, jeśli pasowało za dobrze?

Gillian Flynn nauczyła go, że najprostsza odpowiedź w kryminale zawsze jest pułapką. Prawdziwa odpowiedź czai się w szczegółach, których nie chcesz dostrzec, w tropach, które odrzuciłeś jako nieistotne.

Wrócił do biurka, otworzył nowy plik. Marek Kowal — zdjęcie z LinkedIn pokazywało mężczyznę o twarzy dobrze wypasionej, gładkiej, z uśmiechem, który nie docierał do oczu. Typ, który nazywa korupcję „optymalizacją”, a szantaż „negocjacją”.

Dalej: rejestry sądowe. Czyste. Zbyt czyste jak na człowieka prowadzącego firmę od dwudziestu lat. Żadnych sporów, żadnych procesów, żadnych śladów. Ludzie zostawiają ślady. Zawsze. Chyba że mają kogoś, kto je sprząta.

Piotr zanotował: Sprawdzić powiązania z organami ścigania. Sprawdzić, kto chroni Kowala.

Potem wrócił do wyciągów bankowych. Ostatnia duża wpłata: 22 grudnia. Dziesięć dni przed śmiercią Tomasza. Kwota: 780 000 złotych.

A potem — nic. Cisza finansowa. Żadnych transferów, żadnych wypłat. Jakby ktoś nagle wyłączył kran.

Albo jakby eliminowano źródło problemu.

— —

Zadzwonił telefon, rozrywając ciszę jak nóż. Piotr poderwał się, serce waliło o żebra. Numer nieznany.

— Tak?

— Panie Sadowski. — Głos kobiecy, modulowany, chłodny jak porcelana. — Rozumiem, że zadaje pan pytania dotyczące zmarłego Tomasza Jurewicza.

Krew zastygła mu w żyłach.

— Kto mówi?

— To nieistotne. Istotne jest to, że pewne pytania nie prowadzą do odpowiedzi, tylko do kolejnych problemów. Dla pana. Dla rodziny zmarłego.

Piotr ścisnął telefon tak mocno, że plastik zacharczał.

— Jeśli to ma być groźba, to bardzo słaba.

Śmiech po drugiej stronie — krótki, suchy, pozbawiony humoru.

— Nie groźba, panie Sadowski. Rada. Tomasz Jurewicz nie był tym, za kogo się podawał. Ale jego rodzina nie musi za to cierpieć. Śmierć była nieszczęśliwym wypadkiem. Proszę pozwolić, by taka pozostała.

— A jeśli nie pozwolę?

Cisza. Długa, ciężka, pełna niewyartykułowanych obietnic.

— Każdy ma przeszłość, panie Sadowski. Nawet pan. Czy naprawdę chce pan, żeby pańska wróciła?

Rozłączenie. Sygnał jak płaski puls w sali szpitalnej.

Piotr stał z telefonem w dłoni, czując, jak zimno wlewa się przez szczelinę w oknie, przez pory w skórze, prosto do kości. Wiedział — wiedział — że powinien się bać. Że powinien odłożyć dokumenty, spakować się, wrócić do Warszawy i zapomnieć o wszystkim.

Ale strach był tylko jedną z emocji. Drugą — silniejszą, bardziej toksyczną — była fascynacja.

Ktoś go obserwował. Ktoś wiedział, czym się zajmuje. A to znaczyło tylko jedno: był blisko.

Blisko prawdy, która kogoś przerażała bardziej niż go samego.

— —

Koniec darmowego fragmentu książki.

Zachęcamy do zakupu pełnej wersji.