Mariusz Buczyński

W cieniu nałogu

Moja historia trzeźwienia

© Mariusz Buczyński, 2025

Mam na imię Mariusz

Ta książka to nie fikcja. To moje życie. Pisałem ją nie po to, żeby się żalić, ale po to, żeby otworzyć oczy tym, którzy myślą, że jeszcze wszystko mają pod kontrolą.Jeśli szukasz grzecznej opowieści o nałogu, to nie ta książka. Tu są prawdziwe lęki, padaczki, halucynacje i życie na melinie.Ale jest też nadzieja. Bo z tego piekła da się wyjść.Jeśli choć jednej osobie ta książka pomoże powiedzieć sobie: „Koniec. Przestaję.„To było warto. — Mario Antyalko Trzeźwość = MOC

ISBN 978-83-8431-063-2

Książka powstała w inteligentnym systemie wydawniczym Ridero

Rozdział 1 – W cieniu nałogu

Nie każdy ma łatwy start. Mój był dość typowy, jeśli mówimy o rodzinie, w której alkohol był  codziennością.  Wychowałem  się  w  domu,  gdzie  butelka  była  na  stole  częściej

niż chleb. Rodzice — choć starali się jak mogli — sami nie potrafili wyjść z tego bagna. A ja?

Nie chciałem powtórzyć ich błędów, choć nie miałem pojęcia, jak wygląda życie inaczej.

Byłem chłopakiem twardym na zewnątrz, bo tak trzeba było. W domu nie mówiło się o uczuciach. A ja w środku byłem wrażliwy, wycofany, często sam ze sobą. Nie potrafiłem powiedzieć, co naprawdę czuję. To zamykało mnie w sobie jeszcze bardziej.

Pierwsze  dorosłe  kroki  były  całkiem  normalne.  Staż  w  Urzędzie  Skarbowym,  potem praca  przy  kosztorysach  w  dużej  firmie  budowlanej.  Ale  po  cichu  piłem  z  moimi kumplami,  bratem,  ludźmi,  z  którymi  dorastałem  na  jednej  ulicy.  I  po  cichu  alkohol zaczął mnie pożerać.

W końcu nie przedłużyli mi umowy. Nikt tego głośno nie powiedział, ale czułem to — Po weekendzie do pracy przychodziłem z lekkim kacem, i to wystarczyło, by stać się tym, którego się nie chce widzieć. Rozmowy za plecami, szepty, podejrzliwość — wszystko to uderzało mocniej niż niejeden cios.

Po stracie pracy zacząłem zajmować się fizyczną robotą. Robiłem to, by mieć wymówkę do picia. Czasem sięgałem po narkotyki — po dziewięciomiesięcznej zasadniczej służbie wojskowej,  gdzie  byłem  nasłuchowcem  alfabetu  Morse’a,  wylądowałem  na  wsi  u Mariana. Pracowałem tam od marca do października, co roku robiąc sobie trzy sezony przerwy.

W 2010 roku urodziła się moja córka. Wtedy na chwilę chciałem coś zmienić, chciałem stworzyć rodzinę z Agnieszką, moją przyszłą żoną. Założyłem firmę, ale bankructwo wspólnika zniszczyło wszystko. Długi spłacam do dziś. Potem handlowałem warzywami i owocami, wróciłem na wieś, próbowałem pracy na zbrojeniach w 2016 roku, a w 2017 ostatni raz trafiłem do Mariana.

Alkohol był stałym towarzyszem. Zawsze miałem dostęp do gotówki, dlatego łatwo szło zapijać każdy dzień. Kombinowałem, żeby kupić mięso i chleb jak najtaniej, ale warzyw i owoców nie musiałem kupować, bo sam je uprawiałem. Wesoły, dusza towarzystwa, ale w środku — samotny.

Wtedy jeszcze nikt nie wiedział, że pod tą powierzchnią kryje się chłopak, który walczy z własnym życiem.

Rozdział 2 – Ostatni sezon, czyli w drodze na dno

Po  kilku  sezonach  pracy  u  Mariana  na  wsi  czułem  się  tam  jak  trybik  w  zepsutym zegarku. Praca była, pieniądze też, ale wszystko gdzieś przeciekało. Kombinowałem, jak kupić mięso i chleb jak najtaniej, bo warzywa i owoce miałem za darmo. I żeby zostało jak  najwięcej  na  gorzałę  i  syf  z  browaru.  Alkohol  towarzyszył  mi  codziennie  –był  jak cień. A ja śmiałem się, opowiadałem dowcipy, grałem duszę towarzystwa. Tylko że w środku czułem się, jakbym żył za szybą. Samotny, niezrozumiany, już nie chłopak, ale jeszcze nie wrak.

W tym czasie miałem już córkę z Agnieszką – dziś moją żoną. Ale wtedy... bała się ze mną związać na stałe. I szczerze? Nie dziwię się. Mimo że byłem zabawny, kontaktowy, to  byłem  też  zagubiony  i  pogubiony.  Ona  mieszkała  90  km  dalej,  widywała  mnie sporadycznie. A ja coraz głębiej brnąłem w bagno.

W  2017  roku  pokłóciłem  się  z  Marianem  (imię  zmienione),  gospodarzem,  u  którego przez lata pracowałem. To był impuls. Brat, który mieszkał w sąsiedniej wsi z partnerką, zaproponował,  że  mogę  się  do  nich  wprowadzić.  Mniej  opłat,  więcej  możliwości, sezonowa  robota  u  okolicznych  rolników  – truskawki,  maliny,  wszystko  to,  co  ziemia dawała i co człowiek potrafił przetworzyć na alkohol.

Koniec darmowego fragmentu książki.

Zachęcamy do zakupu pełnej wersji.