Lidia Nowosad

Na skrzydłach miłości

© Lidia Nowosad, 2021

Poezja liryczna z wierszami poświęconymi zawirowaniom uczuciowym i przesłaniami miłości.

Tomik składa się z czterech części zatytułowanych kolejno: Barwy uczuć, Roztkliwienia, Nowe skrzydła, Przesłania.

W oparciu o teksty zawarte w tomiku powstał spektakl teatralny, bardzo dobrze przyjęty przez publiczność i media.

ISBN 978-83-8273-057-9

Książka powstała w inteligentnym systemie wydawniczym Ridero

Spis treści

Na skrzydłach miłości

Część I

Moja historia

Z żebra Adama

Ukradzione skrzydła

Po prostu Ewa

Kochaj mnie

Skrzydła do marzeń

Trud miłowania

To jest miłość

To nie jest miłość

Z odległych planet

Jeśli nie wrócisz …

Czekam na księcia

Rozstanie

Ostatni list

Część II

Zawiedziona

Taka aura

Przez zazdrość

Rozkwitnę

Zapłata za miłość

Obiecuję

Natura ćmy

Ulotne przeznaczenie

Powrót na Wenus

Czekam na ciebie

Strzała Amora

Czas i miejsce

Część III

Wyśniony

W jednym rytmie

Na zawsze

Czym jest miłość?

Miejsca

Dary miłości

Zostań

Trwanie

Powrót ćmy

Wyznania

Wdzięk motyla

Wpleć

Przy tobie

To lubię

Serce sercu

Jesteś

Owoce miłości

Dla nich

Część IV

Miłość nie umiera

Powroty

Pamięć

Miłość góry przenosi

Miłość czeka

My kobiety

Powrót do wspomnień

Ożywienie

Bez miłości

Od autorki…

Część I

Barwy uczuć

Moja historia

Przyszłam na świat w Koszalinie,

w Dzień Kobiet — w święto dam,

tak pasowało rasowej dziewczynie.

Wrodziłam się w rodzinkę

dwa plus dwa liczącą

i byłam jako piąta,

istotą dość znaczącą.

Szczęśliwe miałam dzieciństwo,

bo byłam kochana.

Żyliśmy rodzinnie,

po Bożemu, codziennie od rana.

Tatuś czytania mnie uczył,

pisania i malowania.

Mama całą opiekę przejęła,

nie licząc gotowania.

Dzisiaj już nie pamiętam

swojej pierwszej, dziecięcej miłości,

ale chyba zaistniała

w przedszkolnej mej przeszłości.

Tatiana mi odbiła

pierwszego chłopca mego.

O koniach wciąż mówiła:

— patataj, patataj! I odszedł dlatego.

Rosłam, dojrzewałam,

zakochiwać się tak nagle

i bez namysłu,

już całkiem poprzestałam.

Byłam raczej ostrożna

w uczuciach swoich młodych.

Wolałam chłopców wodzić za nos,

niż być wodzona przez nich.

Z żebra Adama

Z żebra Adama pierwotnie stworzona,

kochanka, matka, żona,

kobieta zmysłowa i pomoc domowa,

lekka jak ptak, a przecież to ssak.

W piórka odziana, kobieta kochana,

jędza, kłótnica, hetera, złośnica,

czuła, powabna, cieleśnie delikatna,

z wałkiem w dłoni, czy z wałkami na głowie

i tak każdy powie, że bez kobiet pusty jest świat,

bo cudu Bożego w nim brak.

Ukradzione skrzydła

Ktoś ukradł moje skrzydła,

a może zgubiłam je

wraz z niewinnością?

To dzięki nim szybowałam na szczyty marzeń,

wznosiłam się ponad pułap nieba,

czułam się wolna jak ptak.

Jak będę bez nich żyć,

szybować ku słońcu,

ku nowym marzeniom?

A może z woli Bożej

straciłam je,

by nie powtórzyć losu Ikara?

Po prostu Ewa

Oczekiwana przychodzi na świat,

uszczęśliwia od pierwszego krzyku.

Płacz jej cieszy, minki radują,

mokra pieluszka świadczy o zdrowiu.

Nie daje spać,

nie daje wytchnąć rodzicom

i tak jest ich ukochaną laleczką.

Rośnie, rozkwita, przeobraża się.

Staje się kapryśną nastolatką,

zbuntowaną panienką,

młodą kobietką,

rozkoszną kokietką.

Podbija męskie serca,

uwodzi spojrzeniami, wybiera męża

i nie wypuszcza go z rąk,

ujarzmia go i zniewala.

Jest cudem świata i istnienia,

pierwszą i ostatnią,

kobietą, człowiekiem,

po prostu Ewą.

Kochaj mnie

Nie zostawiaj mnie samotnej,

nie bądź moim niepokojem,

nie obiecuj słodkich spotkań,

nie porzucaj, bo się boję!

Nie chcę zniknąć z twego życia wczesnym rankiem.

Nie zostawiaj mnie o świcie, zostań, proszę!

Chcę uwierzyć w wieczną i szczęśliwą miłość.

Pragnę kochać i być z tobą całe życie.

Wlałeś w serce miłość, która słodko pali.

Ogień jej ogarnia całe moje wnętrze.

Rozpalona tą miłością, płonę cała!

Kochaj mnie! Nie chcę już istnieć bez ciebie.

Skrzydła do marzeń

Pomóż jej rozwinąć skrzydła

i ulecieć pod niebo

do sfery marzeń.

Trud miłowania

Niełatwo kochać cię miły,

cierniami miłość obrasta,

jak winorośl mnie oplata,

w ciało tęskniące wrasta.

Życie pustką brzęczy bez ciebie,

dzwoni w uszach, ból wzmaga!

Czy podołam tej miłości,

kiedy zwątpienie dopada?

A jednak poddam jej siebie,

bo bez niej nie żyję, nie czuję.

Boję się że oddech utracę…

Tylko miłując,

znów szczęście poczuję.

To jest miłość

Szukałam ciebie,

bo pragnęłam szczęścia.

Zmysły tęskniły, ciało płonęło,

ręce dotyku oczekiwały,

uszy słów wyznań.

Znalazłam ciebie.

Chwyciłam to szczęście.

Zmysły ożyły, marzenie spełnione.

Mocno w uścisku splecione dłonie

i usłyszałam: — kocham!

To jest miłość!

To nie jest miłość

Po chwili znowu szukałaś szczęścia,

bo tamto szczęściem jednak nie było.

Zmysły stępione, ciało jak obce,

ręce wzniesione w obronnym geście,

przed krzykiem uszy osłonięte, ...

i usłyszałaś:

-Już cię nie kocham!

— To nie jest miłość!

Z odległych planet

To nie było nasze przeznaczenie.

Los znów z nas zakpił, omamił zmysły.

On był z Marsa,

a ja z Wenus …,

Koniec darmowego fragmentu książki.

Zachęcamy do zakupu pełnej wersji.