Piotr Zając

kalejdoskop

CZASEM KILKA SŁÓW BARDZIEJ TRAFIA DO CZŁOWIEKA NIŻ CAŁE PRZEMÓWIENIE.

Piotr grudzień 2024

Przegrana bitwa nie oznacza przegranej wojny

Piotr listopad 2024

Teksty zainspirowane twórczością „starej” Siekiery, autor – Piotr Zając.

Tytuł zbioru – "Siekierezada”

© Piotr Zając, 2025

To intrygująca podróż przez mroczne zakamarki ludzkiej duszy i pełne emocji pejzaże wyobraźni. Autor z niezwykłą precyzją maluje obrazy grozy i mistycyzmu, przenosząc czytelnika w świat pełen intensywnych wizji. Jego poezja, inspirowana twórczością takich zespołów jak „Siekiera”, pulsuje surowym rytmem, który porusza i nie pozwala na obojętność. To poetycka uczta dla miłośników mocnych wrażeń i głębokich refleksji, gdzie każda linijka wiersza jest jak cios, który zapada głęboko w pamięć.

ISBN 978-83-8414-876-1

Książka powstała w inteligentnym systemie wydawniczym Ridero

***

tylko bój

jest już krwawa noc

wszędzie ciemna moc

teraz szykuj broń

bierz karabin w dłoń

niepotrzebne łzy

tłuste gryzą wszy

spadł już z nieba ptak

ludzki gnije wrak

nie ma tutaj dnia

razem z katem ja

garbus ciało rznie

w studni tam na dnie

matko moja tylko bój

matko moja krew i znój

***

dawnej rany ślad

z nożem poszedł w świat

rany został ślad

otworzył noga drzwi

tam było pełno krwi

przez okno trupi swąd

jak znalazł się i skąd

nóż w górę uniósł swój

ten krwawy zgniły zbój

nie było słowa stój

krwawiący stary gnój

i martwe ciała złe

rozeschły w koło się

spocona jego skroń

wysoko jego dłoń

z czeluści słychać krzyk

niejeden tam już znikł

***

trupi jad

czarci taniec rozpoczęty

wojownika los przeklęty

a tam już karlów gromada

ludzkie ścierwo rwie i zjada

obok leżą ścięte głowy

a noż wbity do połowy

trupi jad trupi swąd

chodźmy jak najdalej stąd

czarna krew już się polała

świeża rana zabolała

dzikie psy wciąż tutaj wyją

szare cienie już się kryją

to kostucha rzeź zaczęła

martwym wiatrem zawładnęła

Robaczywe ciało

Ref:

robaczywe ciało

na kamieniach spało

tyle pozostało

w deszczu bełkotało

oczy łzą zalało

nocą się błąkało

jakby było mało

duszę coś porwało

krew z serca wylało

chłodem znów powiało

na piszczelach grało

potem uleciało

— 4.03.2012.

Dwugłowe dziecię

Dwugłowe dziecię

błąka się po świecie

dokąd wciąż idziecie?

Czy tego nie wiecie?

A ślepców tłumy

prowadzą wciąż szumy

zgniłe rozumy

potrzeba zadumy

zły naostrzył rogi

pomruk tu złowrogi

i nie zejdzie z drogi

on nie czuje trwogi

— 4.03.2012.

Koniec darmowego fragmentu książki.

Zachęcamy do zakupu pełnej wersji.